muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7947, Karar No: 2023/863, Tarih: 29.03.2023

**3. Hukuk Dairesi         2022/7947 E.  ,  2023/863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1510 E., 2022/1444 K.

KARAR : Davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çanakkale 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/174 E., 2020/230 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı; hayvancılık ile geçimini sağladığını, 2017 Ekim ayından itibaren davalının foseplik çukurundan arsasına sızan suları içen keçilerinin hastalandığını, buna bağlı olarak keçilerinin bir kısmının telef olduğunu, bir kısmının ise ölü doğum yaptığını, ayrıca keçilerden elde ettiği sütlerin de bu nedenle kullanılamayarak imha edildiğini ileri sürerek; şimdilik 10.000 TL maddi, 75.000 TL manevi zarar olmak toplam 85.000 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı; evinin bahçesinde yer alan foseptik çukurunun hiçbir zaman dolu olmadığını, bu nedenle taşmasının da mümkün olmadığını, evde iki kişi yaşadıklarını, bahçesinde hayvan damı gibi yoğun foseptik üreten bir unsur olmadığını, foseptik çukurun üzerinin kapalı olduğunu, herhangi bir yağış almadığını, akacak suların davacının damına ulaşmasının fiziken mümkün olmadığını, Çanakkale İl Sağlık Müdürlüğünce mahalde yapılan incelemede sorunun evindeki foseptik ile herhangi bir bağlantısı olmadığının tespit edildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; tarafların komşu taşınmaz malikleri olup, davacının kendine ait taşınmazın bahçesinde hayvan yetiştiriciliği ile uğraştığı, davalının ise taşınmazını mesken olarak kullandığı, köyde genel olarak kanalizasyon altyapısının olmadığından tarafların her ikisinde de foseptik kuyusu olduğu, keşifteki gözlem ve alınan her iki bilirkişi raporunda aynı yönde belirtilen görüşe göre, davacıya ait hayvanların telef olmasına eğer başka bir nedenden kaynaklanmamış ise, foseptik kuyusunun suyu ve keçi hayvanının nazik olması nedeniyle bakımının yapıldığı ortamın yeterli hijyen ve temizliğe sahip olmayışının neden olduğu, davacıya ait hayvanların bulunduğu ağılda bu konuda gerekli ve yeterli koşulların da mevcut olmadığı, davacı tanığı olan veteriner hekim... hayvanların E.coli hastalığına yakalandığını tespit ettiğini ve buna durgun sulardaki pisliğin yol açtığını belirttiği, ortak tanık olan o dönemki muhtar Halil'de hayvanların ölümü üzerine savcılık talimatı ile jandarma eşliğinde yaptığı tespitle davalının foseptiğinde taşma olmadığını, davacıya ait taşınmazın yağmur suyu ile dolu olduğunu belirttiği, böylece davalının özen yükümlülüğünü yerine getirmeyen bir davranışının tespit edilemediği, davacıya ait foseptik kuyusunun gerekli şartları taşımadığı, en yakın binaya 5 metre mesafesinin ve kapağının olmadığı, hayvanların bulunduğu yere davalının foseptik kuyusundan daha yakın bir mesafede olduğu gözönüne alındığında, davalıya ilişkin nedenselliğin de kesildiği gerekçesiyle, ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; tanık beyanlarının nazara alınmadığını, yeniden bilirkişi raporu alınması gerektiğini, eksik inceleme ile karar verildiğini ileri sürerek; İlk Derece Mahkemesi kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalının foseptik çukuru ile hayvan ölümleri arasında illiyet bağı kurulamaması ve davalının foseptiğinden herhangi bir sızıntı olmadığının tespiti, taraflar arasında bir başka kişiye ait tarla nitelikli taşınmaz bulunması, davacının hayvanlarındaki ölümlerin E.coli mikrobundan kaynaklandığı ve kötü bakım ile hijyen koşullarından meydana geldiği yönündeki tespitler karşısında, ispatlanamayan davanın reddine karar verilmesinin usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf nedenlerini temyiz dilekçesinde tekrar ederek kararın bozulması talep etmiştir.

C. Gerekçe

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf nedenlerini temyiz dilekçesinde tekrar ederek kararın bozulması talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, yapı malikinin sorumluluğuna dayalı tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Kural olarak belli bir olayın gerçekleşip gerçekleşmediğini, tarafların ispat etmesi gerekir. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 6 ncı maddesi uyarınca; “Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür.” Aynı yöndeki düzenleme 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı maddesinin birinci fıkrasında, "İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukukî sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir." şeklinde ifade edilmiştir. Buna göre ispat yükü, iddia edilen vakıalara dayanan tarafa ait olup, herkes iddiasını ispatla yükümlüdür.

3. Değerlendirme

Mahkemece iki ayrı bilirkişi heyeti ile mahallinde keşif yapıldığı, keşif sonucu hazırlanan bilirkişi raporlarında davalıya ait foseptik çukurundaki atık sular nedeniyle davacının hayvanlarının zarar gördüğü yönünde bir belirlemenin bulunmadığı, toplanan deliller ile davacının iddiasının ispat edemediği anlaşılmakla, davacının temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17812, Karar No: 2023/8327, Tarih: 05.12.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/17812 E.  ,  2023/8327 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/474 E., 2023/59 K.

ŞİKÂYETÇİLER : ..., ..., ...

SUÇA SÜRÜKLENEN

ÇOCUKLAR : ..., ..., ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuklar müdafii ile suça sürüklenen çocuk ...

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düşme, onama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Şikâyetçi ...'e yönelik hırsızlık suçu bakımından suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlerin temyiz edildiği belirlenerek yapılan incelemede;

I) Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında şikâyetçi ...'a yönelik mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Suç tarihi itibarıyla 15 yaşını tamamlamış olup 18 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocukların, olay günü şikâyetçiye ait iş yeri giriş kapısının kilit kısmını kırmaları şeklindeki eylemlerinin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1 ve 31/3. maddelerinde tanımlanan mala zarar verme suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddeleri uyarınca belirlenen 5 yıl 4 aylık dava zamanaşımının, 17.03.2016 tarihli ilk mahkûmiyet kararından, 10.01.2023 olan karar tarihine kadar geçtiği gözetilmeden davanın zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

II) Suça sürüklenen çocuklar ... ... ..., ... ve ... hakkında şikâyetçiler ... ve ...'e yönelik hırsızlık, suça sürüklenen çocuklar ... ... ... ve ... hakkında şikâyetçi ...'a yönelik iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Dairemizin 31.03.2021 tarihli ilâmında belirtildiği üzere; iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu yönünden suç adının gerekçeli karar başlığında konut dokunulmazlığını ihlâl etme olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

III) Suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... hakkında şikâyetçi ...'a yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

III) Suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... hakkında şikâyetçi ...'a yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuklar hakkında kurulan hükümlerde kazanılmış hakkın uygulama maddesi olan 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesinin yazılmaması, mahallinde tamamlanabilir eksiklik olarak kabul edilmiş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

17.03.2016 tarihli bozma öncesi hükümlerde suça sürüklenen çocukların ... ... ve ...'un sonuç ceza olarak 4.260,00 TL, suça sürüklenen çocuk ...'ın sonuç ceza olarak 3.200,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmalarına karar verildiği, hükümlerin suça sürüklenen çocuklar müdafii tarafından temyiz edildiği ve aleyhe temyiz bulunmadığı anlaşılmakla; suça sürüklenen çocuklar ... ... ve ... hakkında verilen 1 yıl 9 ay 10 ... hapis cezasının, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakka konu olan 4.260,00 TL adlî para cezası üzerinden; suça sürüklenen çocuk ... hakkında verilen 1 yıl 4 ay hapis cezasının da aynı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakka konu olan 3.200,00 TL adlî para cezası üzerinden infaz edilmesine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafii ile suça sürüklenen çocuk ...'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkralarından kazanılmış hakka ilişkin kısmın çıkarılmasına ve suça sürüklenen çocuklar ... ... ve ... bakımından "1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle, suça sürüklenen çocuklar hakkında hükmolunan 1 yıl 9 ay 10 ... hapis cezasının 4.260,00 TL adlî para cezası üzerinden infazına”; suça sürüklenen çocuk ... bakımından "1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle, suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan 1 yıl 4 ay hapis cezasının 3.200,00 TL adlî para cezası üzerinden infazına”; karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usûl ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7164, Karar No: 2013/6652, Tarih: 19.03.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/7164 E.  ,  2013/6652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, abonenin elektrik faturasına yansıtılan kaçak kayıp bedeli ile ilgili olarak Tüketici sorunları Hakem Heyitince verilen karara itirazı ilişkindir.

9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 21.01.2013 günlü ve 2013/1 sayılı kararı uyarınca işbu davada temyizen incelenme görevi 1.2.2013 tarihinden itibaren Yargıtay 3.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ:Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 3.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 19.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2964, Karar No: 2012/965, Tarih: 13.02.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/2964 E.  ,  2012/965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı kooperatifin ortağı olan müvekkilinin, .... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2005/212 esas sayılı dosyasında kooperatife karşı dava açtığını, haksız sebeplere dayanarak müvekkilinin kooperatif ortaklığından çıkarılacağının söylenmesi üzerine sulh olarak davanın geri alındığını ve yargılama gideri olarak 750,00 TL ödediğini, DASK bedelinin daha önce ödenmesine rağmen müvekkili ile kooperatif arasında yapılan protokol gereği makbuz karşılığında 21.11.2005 tarihinde DASK bedeli ve 2005 yılı 12 aylık aidat karşılığı olmak üzere 5.485,00 TL ödediğini, 4.495,00 TL DASK bedeli adı altında haksız tahsil yapıldığını, ödenen paranın T. Halk Bankası'ndan tüketici kredisi olarak alınması sebebiyle 1.725,00 TL faiz ödendiğini, müvekkilinin bu olaylar sebebiyle ve ödeme sıkıntısı yaşadığından manevi olarak üzüldüğünü ileri sürerek, DASK bedeli adı altında alınan 4.495,00 TL, şimdilik uğranılan zarar karşılığı 2.475,00 TL, dava tarihine kadar ödenen bedellerin yasal faizi 3.586,00 TL, manevi tazminat olarak 5.000,00 TL olmak üzere toplam 16,556,00 TL nin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının ileri sürdüğü 5.485,00 TL lik ödemenin 21.11.2005 tarihli "makbuz ve protokoldür" başlıklı davacının özgür iradesiyle imzaladığı sözleşmeye dayandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacı ile davalı kooperatif arasında yapılan 21.11.2005 tarihli protokol ile ... 1. İcra Müdürlüğü'nün 2005/800 sayılı dosya borcu, DASK bedeli ve 2005 yılı 1-12 aylar aidat bedeli toplamı 5.485,00 TL olarak kabulü ve ödemesi konusunda anlaşıldığı, sulh akdi doğrultusunda edimlerin yerine getirilmiş olduğu, rıza fesadı, ehliyetsizlik, yetkisizlik gibi sebeplerin ileri sürülüp kanıtlanmadığı ve iptal sebeplerinin gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içiresinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 13.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11612, Karar No: 2019/4625, Tarih: 16.09.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/11612 E.  ,  2019/4625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TENKİS

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmazsa tenkis isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan dedeleri ...’in 24 ve 1183 parsel sayılı taşınmazlarını 15.01.2010 tarihinde davalı ...’ya temlik ettiğini, davalının mirasbırakanın oğlu olan dava dışı ... ...’in eşinin dayısı olduğunu, işlemin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, mirasbırakanın oğulları ... ve ... ile birlikte yaşadığını, çekişme konusu taşınmazların ... ve ...’in tasarrufunda olduğunu ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline, olmazsa tenkise karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, taşınmazları bedeli karşılığında satın aldığını, davacıların iddia ettikleri gibi bir akrabalık bağı bulunmadığını, murisin emekli maaşı ve başka taşınmazları da olduğunu, çekişme konusu taşınmazları mirasçılardan ....’e kiraladığını ve kira bedelini de aldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temlikin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1931 doğumlu mirasbırakan ...'in 12.11.2013 tarihinde ölümü ile mirasçı olarak davacı torunları ..., ..., ..., ... ve ..., dava dışı çocukları ..., ..., ..., ... ile dava dışı torunu ...'in kaldıkları, mirasbırakan ...'in çekişme konusu 1183 parsel sayılı taşınmazdaki 400/8050 olan payının tamamı ile 24 parsel sayılı taşınmazını 15.01.2010 tarihinde satış suretiyle davalı ...'ya temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Bilindiği ve Türk Medeni Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlendiği üzere "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." Yine 6100 sayılı HMK'nun 190/1. maddesi gereğince "ispat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.

Bilindiği ve Türk Medeni Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlendiği üzere "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." Yine 6100 sayılı HMK'nun 190/1. maddesi gereğince "ispat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.

Somut olaya gelince; davacı tanıkları, üçüncü kişi davalıyı tanımamakta olup temlikin mal kaçırma amacıyla yapıldığı yolunda görgüye dayalı bilgileri olmamakla birlikte temlikin muvazaalı olduğunu düşündükleri yönünde ifade vermişlerdir. Davalı tanıkları ise işlemin gerçek satış olduğunu bildirmiştir. Taşınmazları her ne kadar mirasbırakan...'in mirasçılarından ... kullanıyor ise de, ... 1183 parsel sayılı taşınmazda paydaş olup ayrıca davalı ile düzenledikleri kira sözleşmesi de dosyaya ibraz edilmiştir. Açıklanan bu olgular ve toplanan tüm deliller yukarıdaki ilkeler ile birlikte değerlendirildiğinde temlikin muvazaalı olmadığı, işlemin gerçek satış olduğu sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 16.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.