muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/39486, Karar No: 2014/31816, Tarih: 30.10.2014

Somut olaya dönüldüğünde davacının iş sözleşmesi ile kararlaştırılan temel ücretinin düşürüldüğü anlaşılmaktadır. Bu ücretin düşürülmesi işlemi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesine göre değil toplu iş sözleşmesi ile yapılmıştır. Nitekim İş Kanunu’nun 22. maddesindeki prosedüre uyulup işçinin yazılı rızasının alındığı da iddia ve ispat edilmiş değildir.

İşveren tarafından toplu iş sözleşmelerinin uygulanması neticesinde iş sözleşmesinde kararlaştırılan ücretin davacının sendikaya üyeliği ve TİS'den yaralanmaya başlanması üzerine düşürülmesi 2822 sayılı TİSGLK'nın 6. maddesi uyarınca işçi lehine şart ilkesinin ihlali niteliğinde olup, kanuna aykırıdır. Bu durumda Mahkemece, davalının zamanaşımı savunması nazara alınarak hesap yapılan bilirkişi raporu değerlendirmeye tabi tutularak davacının ücret farkından kaynaklı taleplerine ilişkin yeniden bir karar verilmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3361, Karar No: 2012/7823, Tarih: 03.05.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/3361 E.  ,  2012/7823 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :360-1227

Dava; zararlandırıcı sigorta olayı sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya yapılan sosyal sigorta yardımları nedeniyle uğranılan zararın, 506 sayılı Kanunun 26’ncı maddesi hükmü gereğince davalı işverenden rücuan alınması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ... avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davalıya ait işyerinde bulunan havuzdaki geminin temizliğini sigortalı ile diğer çalışan dava dışı ...’ın birlikte yaptıkları, gemideki pasın temizliği ve ortaya çıkan atık demir tozunun çuvala doldurulması sırasında ...’ın elindeki küreğin sapının sigortalının gözüne çarpmasıyla iş kazasının gerçekleştiği, mahkemece yapılan yargılamada düzenlenen iki farklı bilirkişi raporunda kazanın gerçekleşmesinde %100 oranında kaçınılmazlığın bulunduğunun belirtildiği anlaşılmakta olup, anılan raporlara dayanılarak hüküm kurulmuştur.

Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Kanunun “İşverenin sorumluluğu” başlığını taşıyan 26’ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince, işverenin rücu alacağından sorumluluğu, ancak kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi ya da suç sayılabilir bir davranışının varlığı halinde olanaklıdır. Başka bir anlatımla, işverenin yalnızca, fıkrada öngörülen sınırlı sayıdaki durumlarda sorumluluğu söz konusudur. Anılan fıkraya 06.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4958 sayılı Kanunun 28’inci maddesiyle eklenen “İşçi ve işveren sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır” cümlesi gereğince, iş kazalarında ilgililerin kusur durumları belirlenirken kaçınılmazlığın da göz önünde bulundurulması ve belirlenen kaçınılmazlık payından işverenin sorumlu tutulmaması gerekmektedir. Kaçınılmazlık olgusundan ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda geçerli mevzuat hükümleri çerçevesinde, doğabilecek olası zararlı sonuçların önlenmesi yönünde, duruma ve koşullara göre ilgililerden beklenebilecek tüm özenli ve dikkatli çabaya karşın sigortalıyı bedence veya ruhça arızaya uğratan iş kazasının meydana gelmesi durumunda söz edilebilir. Günümüz teknolojisinde bir takım olayların sonuçlarının kısmen kaçınılmazlık/kötü rastlantılarla açıklanması, alınabilecek önlemler düşünüldüğünde olanaksızdır. Kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların birçoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki, her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

Ayrıca, “kaçınılmazlık, sosyal sigortalar uygulamasında, hukuksal ve teknik anlamda, olayın meydana geldiği tarihte geçerli olan bilimsel ve teknik tüm önlemlere rağmen zararın meydana geldiği ve önlenemediği durumları anlatan bir kavram …” (Prof. Dr. A.Can ..., Kurumun işverene Rücuu - Olayda Kaçınılmazlık Durumu, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 185) olup, bu olgunun kabulünün koşulu, “ … vuku bulan olaya karşı koyulmazlık hali ve her türlü tedbirin alınmasına rağmen gerçekleşmesi önlenemeyen ve objektif bir kaçınılmazlık durumunun söz konusu olmasıdır. Umulmadık bir hal kaçınılmazlık olarak nitelenemeyecektir. Ummamak, ummayı düşünmemek ve zarar verici olay ile karşılaşmak, kaçınılmazlık olarak değerlendirilemez.” (Prof. Dr. Berin Engin, Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu İşverene Rücuya Nasıl Bakıyor?, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 139).

Anayasanın “Kişinin dokunulmazlığı, maddi ve manevi varlığı” başlıklı 17’nci maddesinin birinci fıkrasında, herkesin, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu belirtildikten sonra “yaşama hakkı” güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde, iş ve sosyal güvenlik mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, sosyal düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümler getirilmiştir. Kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; işyerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık koşullarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak önlemleri, aynı şekilde işyerinde iş kazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir. Uygulamada önemli olan, işverenin iş kazasına neden olmuş hareketinin işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının belirlenmesi işidir. Bu konuda yapılacak ilk yargı işlemi, mevcut hükümlere göre alınacak önlemlerin neler olduğunun saptanmasıdır. Mevzuat hükümlerince öngörülmemesine karşın, alınması gerekli başkaca bir tedbir varsa, bunların da tespiti zorunluluğu açıktır. Anılan önlemlerin işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin önlemlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur oranı belirlenecektir. Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve kanunda belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir. İşçi sağlığı, iş güvenliği ve yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin eğitimi, bir kısım mevzuat hükümlerini içerir belgelerin kendilerine verilmesini değil, eylemli olarak, bu bilgilerin aktarımı ve öneminin kavratılması ile sağlanabilir. Eğitimden sonraki aşama ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği ile ilgili önlemlerin alındığının ve uygulandığının denetlenmesidir. İşverenlerce, iş güvenliği açısından yaşamsal öneme sahip bulunan araç ve gereçlerin sigortalılar tarafından kullanılması sağlandığında, kazalanma olasılığının tamamen ortadan kaldırılabileceği de yadsınamaz bir gerçektir.

Bu açıklamalar ışığı altında inceleme konusu dava değerlendirildiğinde; tüm dosya içeriği ve olayın oluş şekline göre, davalı işveren, sigortalı, dava dışı ... ve diğer ilgililerin kusur durumlarının yasal mevzuat çerçevesinde irdelenmediği, yanılgıya dayalı, yargısal denetime elverişli olmayan raporların hükme dayanak kılınması yerinde değildir. Bu bakımdan, 506 sayılı Kanunun 26., 4857 sayılı Kanunun 77. maddeleri ile İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü ve diğer yasal mevzuat kapsamında yöntemince düzenlenecek bilirkişi raporu alınmalı, hangi önlemlerin alınması gerektiği, bunların işverence alınıp alınmadığı ve alınmış tedbirlere sigortalı ve diğer ilgililerin uyup uymadığı hususları ortaya konulmalı, kaçınılmazlık olgusunun var olup olmadığı da ayrıca irdelenmeli ve elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddi yönünde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 03.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3603, Karar No: 2024/7599, Tarih: 25.06.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/3603 E.  ,  2024/7599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/4736 Esas, 2023/2622 Karar

DAVALILAR: ... vd.vekili Avukat ...

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: Dikili Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/796 Esas, 2021/722 Karar

Taraflar arasındaki müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirme davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalılardan ...'ün G-1 numaralı bağımsız bölümde ortak alana müdahale ettiğini, yine diğer davalı ...'ün ise ortak alanı duvar ile çevirdiğini, bu nedenle davalıların yaptığı ortak alana müdahalelerin giderilebiliyor ise projeye uygun olarak giderilmesine, aksi takdirde kaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar cevap dilekçesinde özetle; tadilat projesinde davacının da onayının bulunduğunu, inşaat başlamadan önce gerekli ölçümlerin yapıldığını, taşınmazın onaylı mimari projesine uygun olduğunu, imar yönetmeliğine göre kömürlük tesis edilebileceğini, adada tüm binaların duvar inşa ettiğini, verandanın sabit olarak kapatılmadığını, çatının projesine uygun olduğunu, kapının 2002 yılında açıldığı, çöp denilen eşyaların inşaat malzemeleri olduğunu, ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; bilirkişi raporunda herhangi bir hukuka ve mevzuata aykırılık olmadığını, çatı katı penceresinin de projesine uygun olarak yapıldığını, kararda ve raporda belirtilen G1'deki kömürlüğe gelince, kömürlüğün boyutunun 1,80x1,70 ebatında olduğunu, kömürlüğün 2002 yılında duvarlarla birlikte yapılmış olup bununla ilgili asliye ceza mahkemesinin vermiş olduğu beraat kararlarının da dosyaya sunulduğunu, bu yerin 2017 yılında seramikle kaplanmış olup yüksekliğinin 1,60 m olduğunu, yine zemin kat ve 1. kat terasları sürgülü pimapenle kapatılmasının ise şiddetli yağış, sel ve hortum oluşması nedeniyle olduğunu, çatı katı teraslarında arka terasın 5,65 m² olup oda niteliği taşımadığını, çatı penceresinin güvercinlik onaylı mimari projesine uygun olarak imal edilmiş olup büyüklüğünün 1,12 m² olduğunu, oysa projede 1,5 m² olarak gösterildiğini, iddia edilenin aksine büyüklük olmadığını, ülkemizde ve tüm dünyada son yıllarda küresel ısınma dolayısıyla meydana gelen iklim değişikliği neticesinde aşırı yağmurlar ve buna bağlı seller, hortumlar ve şiddetli fırtınalar meydana geldiğini, bu doğa olaylarının özellikle yazlık kesimdeki binalarda hasarlara ve yıkımlara neden olduğunu, G1'deki binayı ve bahçesini geçen yıllarda su bastığını bu yüzden de açık olan terasların kapatıldığını, bu alanların kapatılmasının keyfiyet değil, zorunluluk olduğunu, bu değişikliklerle ilgili de diğer maliklerden muvafakatname alındığını, mahkeme kararının kaldırılması gerektiğini belirtmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrar etmiş ve kararın eksik inceleme sonucu verildiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirme istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 19 uncu ve 33 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Uyuşmazlık, müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirme istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 19 uncu ve 33 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalılardan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/21636, Karar No: 2025/344, Tarih: 14.01.2025

**8. Ceza Dairesi         2024/21636 E.  ,  2025/344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Yapılan ön inceleme neticesinde Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 16.05.2024 tarihli ve 2024/1072 Esas, 2024/952 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine gereği düşünüldü:

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 10.10.2019 tarihli ve 2019/9.MD-355 Esas, 2019/596 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; 16.05.2024 tarihinde yüzüne karşı usûlüne uygun şekilde tefhim edilen karara karşı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 291/1. maddesinde belirlenen kanuni süre içerisinde, 20.05.2024 tarihli, temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu; ancak aynı Kanun’un 295/1. maddesinde öngörülen 7 günlük kanuni süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İnegöl 5.Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,14.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1193, Karar No: 2020/3027, Tarih: 15.06.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/1193 E.  ,  2020/3027 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün 25.03.2020 tarih ve 2019/21059 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 07.04.2020 tarih ve KYB-2020/40575 sayılı ihbarname ile;

Özel belgede sahtecilik suçundan şüpheliler ..., ... ve ... haklarında yapılan soruşturma evresi sonunda Erciş Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 03/04/2019 tarihli ve 2018/4580 soruşturma, 2019/898 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Erciş Sulh Ceza Hakimliğinin 24/04/2019 tarihli ve 2019/1353 değişik iş sayılı kararının "5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Dosya kapsamına göre, somut olayda, sanığın müştekiden alacaklı olduğundan bahisle, Erciş İcra Müdürlüğü'nde devam eden 2011/693 esas sayılı dosyadan takibe başlandığı, ancak bahse konu senedin üzerinde sanık tarafından tahrifat yapılarak menfaat elde edilmeye çalışıldığı, bu nedenle sanık hakkında Erciş Cumhuriyet Başsavcılığına resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından şikayette bulunulduğu, bu soruşturma sonucunda dava açıldığı, Erciş Ağır Ceza Mahkemesinin 02/05/2013 tarihli ve 2013/45 esas, 2013/176 sayılı kararında, sanığın beraatine karar verildiği, müştekinin aynı zamanda sanık tarafından tahrifat yapılarak ileri sürülmüş senetten borçlu olmadığına binaen Erciş 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/671 esas sayılı dosyası üzerinden menfi tespit davası açılmış ve 31/10/2018 tarihli Adli Tıp Kurumu tarafından sunulmuş olan raporda "İnceleme konusu senette miktarın yazı ile yazıldığı bölümün baş tarafındaki "E" harfinin alt tarafında evvelce mevcut "5" rakamı üzerine benzer fiziki evsafta kalem ile sürşarj ve tamamlama yöntemiyle "E" harfinin yazılmış olduğu, yine "beş" kelimesinin sonundaki "ş" harfinin üzerinden gidilmiş olduğu ve devamında evvelce mevcut olan "Milyon" yazısının benzer fiziki evsafta kalem ile sürşarj ve tamamlama yöntemiyle "bin" yazısına dönüştürüldüğü, miktarın yazı ile yazıldığı bölümün sonundaki kapama işaterinin "L" harfine dönüştürüldüğü, isim bölümündeki "Yaver" yazısı üzerinden gidilmiş olduğu, düzenleme tarihinin yıllar hanesinin onlar ve yüzler basamağındaki rakamların üzerinden gidilmiş olduğu, "2006 mod 2524 kamyon kaydına karşılığı" yazılarının farklı fiziki evsafta kalem ile bulundukları yerlerine miktarın rakam ile yazıldığı bölümün yazılmasından sonra yazılmış olduğu hususlarının bildirildiği" ve Erciş 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 23/01/2019 tarihli ve 2016/671 esas, 2019/75 sayılı kararı ile alacağın 50.000,00-TL'si bakımından davacı olan müştekinin borçlu olmadığına karar verildiği anlaşılmakla; beraat kararından sonra düzenlendiği anlaşılan Adli Tıp raporu içeriği ve Erciş 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin anılan kararının yeni delil mahiyetinde olduğu dikkate alınarak, şüphelilerin hukuki durumlarının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, şüphelilerin yargılamasının Erciş Ağır Ceza Mahkemesinde yapıldığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği cihetle, itirazın açıklanan nedenle kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Erciş Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/45 Esas ve 2013/176 Karar sayılı dosya aslının incelenmesi için getirtilmesinden sonra iadesinin temini amacıyla dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 15.06.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.