muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/26452, Karar No: 2013/23105, Tarih: 01.11.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/26452 E.  ,  2013/23105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla çalışma alacağı, hafta tatili alacağı, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı Maskem Yapı İnş. San. Tic. Ltd. Şti., Özülke İnş. Ltd. Şti., ve Gürpınar İnş. Ltd. Şti. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı TOKİ'nin asıl işveren olduğu diğer davalıların alt işveren olduğu şirketlerde 07.09.2006-25.09.2008 tarihleri arasında kule vinci, kazıcı, yükleyici iş makineleri operatörü olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini, haftanın yedi günü 06:00-22:00 saatleri arasında çalıştığını, ayrıca haftada en az dört gün 24:00'e kadar çalıştığını belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı TOKİ vekili, davanın husumet yönünden davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirketler vekili, davacının yapmakla yükümlü olduğu görevleri yapmamakta ısrarcı olması nedeniyle iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini,belirtiği sürelerde haftanın yedi günü çalışmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı işverenlerin davacının iş sözleşmesini haklı nedenle feshini ispatlayamadıkları gerekçesi ile hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı Maskem Yapı İnş. San. Tic. Ltd. Şti., Özülke İnş. Ltd. Şti., ve Gürpınar İnş. Ltd. Şti. temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasıdaki uyuşmazlık konusu davacının fazla mesai yapıp yapmadığı noktasındadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği kabul edilmelidir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir.

Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemesi, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, davacı haftanın yedi günü 06:00-22:00 saatleri arasında çalıştığını, haftada en az dört gün 24:00'e kadar çalıştığını beyan etmiştir. Davalı taraf ise davacının belirttiği saatlerde haftanın yedi günü çalışmanın hayatın olağan akışına aykırı olduğunu belirtmiştir. Bilirkişi raporunda fazla mesai süresi olarak davacı tanık beyanlarına göre davacının haftalık 17 saat fazla mesai yaptığını tespit etmiştir. Davalı vekili bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde davacının kule vinçcisi olarak çalıştığını, akşam hava karardığında kule vincinin çalışmadığını, ayrıca rüzgarlı havalarda da çalışmadığını ve kış aylarında mesainin mümkün olmadığını, bu hususların ilgili kuruluşlardan araştırılmasını talep etmiştir. Mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda fazla mesai alacağına hükmedilmiştir. Salt davacı tanık anlatımlarına göre ve davalı tarafın itirazları değerlendirilmeden karar verilmesi hatalıdır. Hal böyle olunca mahkemece davalı tarafın itirazları dikkate alınarak davalı işyerinde işyerinin faaliyeti konusunda uzman bir bilirkişi ile keşif yapılmak suretiyle davacının çalışma şekli açıklığa kavuşturularak fazla mesai alacağının varlığı saptanmalıdır. Mahkemece yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Davalı vekilinin ıslahtan sonraki süresinde zamanaşımı itirazı değerlendirilmeden karar verilmeside hatalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 01.11.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12685, Karar No: 2011/12509, Tarih: 19.12.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/12685 E.  ,  2011/12509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkiline ait otobüsün seyir halinde iken davalıların maliki ve sürücüsü olduğu otomobilin arkadan çarparak hasarlanmasına neden olduğunu, müvekkilinin bu kaza nedeniyle 885 TL çekici masrafı, 1.000 TL ulaşım masrafı, 5.000 TL kazanç kaybı, ıslah ile birlikte 18.000 TL araç değer kaybı olmak üzere toplam 24.885 TL zararının bulunduğunu, davalı araç sürücüsünün olayda tamamen kusurlu olduğunu iddia ederek 24.550 TL tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili, taleplerin fahiş ve gerçekle bağdaşmaz nitelikte olduğunu, sebepsiz ve karşılıksız gelir elde etme amaçlı olduğunu ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulü ile 4.629,60 TL tazminatın 16.12.2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, dava konusu trafik kazası nedeniyle aracı hasarlanan davacının, dava dilekçesinde kalem kalem belirttiği zarar taleplerine ilişkin bilirkişi raporu alınmış, raporda, davacının talep ettiği çekici ücreti, ulaşım gideri, kazanç kaybı ve değer kaybı toplam zararının 6.879 TL olduğu bildirilmiştir. Mahkeme, bilirkişi raporunu hükme esas almış, böylece davacının talep ettiği kalemler yönünden toplam zararının 6.879 TL olduğunu kabul etmiştir. Hal böyleyken, davacıya ait aracın kasko sigortacısı tarafından davacıya yapılan 2.250 TL'lik ödemeyi bilirkişi raporuyla belirlenen toplam 6.879 TL zarardan mahsup ederek davanın 4.629 TL üzerinden kısmen kabulüne karar vermiştir. Davacıya ait aracın kasko sigortacısı tarafından yapılan ve kasko sigortasının niteliğine göre davacı aracının tamiratına ilişkin olması gereken 2.250 TL'lik ödemenin, davacının iş bu dava ile davalılardan talep ettiği zarar kalemlerine ilişkin olduğuna dair dosyada bir belge yok iken bu bedelin hükme esas alınan bilirkişi raporuyla belirlenen toplam zarardan mahsup edilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin sair temyiz itirazının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 19/12/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13448, Karar No: 2016/1091, Tarih: 28.01.2016

**17. Hukuk Dairesi         2015/13448 E.  ,  2016/1091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :..........Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

Denetime olanak sağlamak bakımından; dava konusu araç için trafikten çekme belgesi mi hurda belgesi mi alındığı,dava ve karar tarihi arasında araca ilişkin vergi borcu bulunup bulunmadığı, aracın vergi borçlarının kim tarafından ödendiği hususlarının tespit edilerek, buna ilişkin evrakların dosyaya eklenmesi ve ondan sonra inceleme yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 28.01.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4714, Karar No: 2023/4344, Tarih: 11.07.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/4714 E.  ,  2023/4344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2020/258 E, 2022/31 K.

HÜKÜM : Davanın kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen itirazın iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; taraflar arasında düzenlenen 15.05.2015 tarihli depo işletmesi ve nakliye dağıtım sözleşmesine istinaden davalı tarafa depolama, dağıtım ve nakliye hizmeti verildiğini, sözleşme gereğince davalıya malların depolanması hizmeti karşılığı aylık fatura, malların dağıtım ve nakliyesi karşılığı olarak da haftalık fatura düzenlendiğini, depolama hizmeti faturasının malların depoda durduğu sürece her ay sözleşme ve eklerine göre fatura edildiğini, dağıtım ve nakliye hizmet faturaları ise davalıdan gelen sipariş talimatlarına istinaden malların ilgili yerlere dağıtımı ve nakliyesi karşılığında düzenlendiğini, ayrıca sözleşme gereğince vadesi geçmiş alacaklar için müvekkili şirketin aylık %8 faizli vade farkı faturası düzenleme hakkı olduğunu, cari hesap alacağının ödenmemesi üzerine davalı aleyhine başlatılan icra takibinin yetkiye ve borca itiraz sonucu durduğunu ileri sürerek davalının icra takibine vaki itirazın iptali ile takibin devamına ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde;davacının müvekkili şirkete Haziran 2016’dan beri hizmet vermediğini, buna rağmen hizmet verilmeden fatura düzenlenmesinin doğru olmadığını, ayrıca hizmet alamayan müvekkili şirketin davacının depolarında bulunan ürünlerine davacı tarafından herhangi bir hakka dayanmaksızın kötü niyetle el konulduğunu, organik ve kısa ömürlü olan ürünlerin bozulmasına ve müvekkilinin bu ürünlerden elde etmeyi planladığı kazançları elde edememesine sebebiyet verildiğini, müvekkilinin davacıya borcunun bulunmadığını, davacı talebinin hizmet alınmayan döneme ilişkin olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 21.11.2017 tarih, 2016/1127 E. ve 2017/1023 K. sayılı kararıyla; taraflar arasında depo işletmesi ve nakliye dağıtım sözleşmesi imzalandığı, sözleşmenin 10-f maddesinde İstanbul Mahkemeleri ile İcra Dairelerinin yetkili kılındığı bu nedenle davalının icra dosyasına yapmış olduğu itirazın yerinde olmadığı, takip tarihi itibariyle davacının davalıdan 66.256,44 TL alacaklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, itirazın iptali ile takibin devamına ve icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 11.04.2019 tarih, 2018/1125 E. ve 2019/543 K. sayılı kararıyla; davacının ticari defter ve kayıtlarında takip tarihi itibariyle davalıdan 66.256,44 TL alacaklı olduğu, davalının incelemeye ticari defterlerini sunmadığı, davacı tarafça dava konusu icra takibinde 31.08.2016 tarihi itibariyle cari hesap bakiye alacağının tahsilinin talep edildiği, davalının bir kısım mallarının davacının deposunda bulunduğunun tarafların kabulünde olduğu ve fatura karşılığı depolama hizmetinin verildiği gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 12.02.2020 tarihli, 2019/3368 E ve 2020/1310 K. sayılı kararıyla '''...Mahkemece, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 572. maddesi delaletiyle 534. maddesi çerçevesinde davacının özen yükümlülüğü dairesinde niteliği itibariyle bozulabilir nitelikteki mallar için davalı saklatanı usulü dairesinde bilgilendirip bilgilendirmediği, depolanan malların yine bu çerçevede saklayan tarafından satılması ve saklama ücretinin bu satış bedelinden tahsilinin mümkün olup olmadığı, davacının bu husustaki özen yükümlülüğünü yerine getirip getirmediğinin araştırılması ve sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, davalı savunması yönünden eksik incelemeye dayalı hüküm kurulması doğru olmadığı ..'' gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 15.05.2015 tarihli sözleşmede davacı şirketin depolama ve taşıma yükümlülüğünün öngörüldüğü, komisyonculuk şeklinde bir yükümlülük yüklenmediği, davacı tarafa keşide edilen Ankara 63. Noterliğinin 21.09.2016 tarihli ihtarnamede dava konusu depolanan ürünlerin organik meyve suyu olduğu ve ömürlerinin kısa olduğu, kendilerine teslim edilmesi gerektiğinin ihtar edildiği, dava dosyasına mübrez dava dışı RDF ... A.Ş kaşe ve yetkilisinin imzasını taşıyan 14.03.2019 tarihli belgede atık açıklaması kısmında organik atıklar (meyve suyu) yazdığı, depolanan ürünlerin kısa raf ömrü olan organik meyve suyu olduğu, Beyoğlu 20. Noterliğinin 05.10.2016 tarihli, 26.10.2016 tarihli ve 30.12.2016 tarihli ihtarnamelerde davacı şirketin davalı şirkete depolarında olan ürünlerin süreli olduğunu ve depodan ürünleri teslim almasını ihtar ettiği, davacı şirketin ihtarları sonrasında dosyada yer alan davacı beyan dilekçesinde davalı şirketin 16.11.2016, 08.12.2016 ve 04.01.2017 tarihlerinde kısmen mal teslim aldığı, davanın ikame tarihi olan 21.11.2016 tarihinde henüz bozulan veya raf ömrü dolan bir ürün olmadığı, ürünlerin dava açıldıktan sonra İstanbul 20. Noterliğinin 25.01.2019 tarihli ihtarnamesinde davalı şirketin "ihtarın tebliğinden itibaren 15 gün içinde teslim almadığın takdirde imha edileceği" ihtar edildiğinden, davacı şirketin 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun m 572 ve 534 kapsamında özen yükümlülüğünü yerine getirdiği, henüz dava tarihi itibarıyla bozulacak ve satışı söz konusu bir ürün olmadığının dosyada mübrez deliller ile tespiti mümkün olduğu, dolayısıyla davacının bozulacak ürünleri satıp bedelinden tahsilat yapması gerekmediği gerekçesiyle davalının İstanbul 5. İcra Dairesinin 2016/28396 E. sayılı icra takibine yapmış olduğu itirazın iptali ile davacının davasının kabulüne, İstanbul 5. İcra Dairesi'nin 2016/28396 E sayılı icra takibinin kaldığı yerden devamına, 66.256,44TL'nin %20'si icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacı tarafın, müvekkil şirket ve kendi arasındaki depolama, dağıtım ve nakliyesi hizmetinden kaynaklanan cari hesaba dayalı borçların müvekkilce ödenmediğini iddia etse de bu iddiaların gerçeği yansıtmadığını, müvekkil şirket ve davacı taraf arasında, davacının yüklenici sıfatıyla yer aldığı bir depolama, dağıtım ve nakliye hizmeti ilişkisinin mevcut olduğunu, davacı, davalı müvekkil ile aralarındaki sözleşmeden kaynaklanan, müvekkilin mallarının depolanması hizmeti karşılığı aylık fatura, malların dağıtım ve nakliyesi karşılığı olarak da haftalık fatura düzenlendiğini, depolama hizmeti faturasının malların depoda durduğu sürece her ay sözleşme ve eklerine göre fatura edildiğini, dağıtım ve nakliye hizmet faturaları ise davalıdan gelen sipariş talimatlarına istinaden malların ilgili yerlere dağıtımı ve nakliyesi karşılığında düzenlendiğini, ayrıca sözleşme gereğince vadesi geçmiş alacaklar için müvekkili şirketin aylık %8 faizli vade farkı faturası düzenleme hakkı olduğunu iddia etmişse de davacının, Haziran 2016'dan itibaren söz konusu hizmetleri müvekkil şirkete sağlamadığını, hizmet sağlamadığı gibi "organik ve kısa ömürlü" ürünlere, hakkı olmaksızın el koyup müvekkil şirketin söz konusu ürünlerle ilgili sağlayacağı kazanca engel olduğunu, gönderilen ihtarname ile özen yükümlülüğünün yerine getirilmediğini,bilirkişi raporuna karşı ileri sürdükleri itirazların göz ardı edildiğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının depolama hizmeti nedeniyle cari hesap alacağı iddiasına dayanarak başlattığı icra takibine davalının yapmış olduğu itirazın iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 572 nci maddesi ile 534 üncü maddesi

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davalı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16898, Karar No: 2014/7048, Tarih: 05.05.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/16898 E.  ,  2014/7048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bafra 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/02/2013

NUMARASI : 2011/162-2013/60

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıların işleteni, sürücüsü ve trafik sigortacısı olduğu aracın kusurlu olarak sebebiyet verdiği trafik kazası sonucu müvekkillerinden L.. G..'ün yaralandığını, kızları Ç.. G..'ün ise vefat ettiğini belirterek,davacı Lütfiye için 100,00 TL tedavi gideri,100,00 TL geçici iş göremezlik, 10,00 TL daimi iş göremezlik, 1.000,00 TL destek tazminatı ve 50.000,00 TL manevi tazminat, davacı Çoşkun için 1.000,00 TL destek ve 50.000,00 TL manevi tazminat,davacılar İrem ve Gizem için 5.000,00'er TL manevi tazminat talep etmiş, bilirkişi raporu doğrultusunda ıslah dilekçesi verilmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre, davanın kısmen kabulü ile davacı L.. G..'ün tedavi giderlerine ilişkin talebinin feragat nedeni ile reddine, davacı Lütfiye için 27.712,00 TL maluliyet, 52.374,76 TL destek ve 5.000,00 TL manevi tazminat, davacı Çoşkun için 46.353,17 TL destek ve 5.000,00 TL manevi tazminat, davacı İrem ve Gizem için 2.500,00'er TL manevi tazminata kakar verilmiş, hüküm davacılar ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.Mahkemece hükme esas alınan aktüer raporu CSO verileri dikkate alınarak hazırlanmıştır.

Yargıtay yerleşik uygulamalarına göre desteğin ve destek ihtiyacı olanların muhtemel yaşam süreleri belirlenirken Population Masculine Et – Feminine (PMF) yaşam tablosu esas alınmalıdır. Aynı ilkeler daimi iş göremezlik tazminatı hesaplanırken dikkate alınacak bakiye ömür hesabı için de geçerlidir. (YHGK., 28.06.1995 tarih, 1994/9-628 Esas, 1995/694 Karar).

Yukarıda anlatılan hukuksal veriler ışığında mahkemece PMF yaşam tablosu esas alınarak davacıların gerçek zararının tespit edilip sonucuna göre bir karar verilmesi açısından hükmün bozulması gerekmiştir.

2-)Kabule göre;

a-)Hükme esas alınan aktüerya bilirkişi raporunda,2005 doğumlu davacılar desteğinin 21 yaşına kadar anne babasının bakımında olacağı kız çocuğu olması nedeni ile bu yaştan sonra eğitim v.b süreçleri tamamlayarak anne babasına destek olabileceği kabul edilmiştir. Ancak bilirkişi tarafından hesap yapılırken hatalı bir şekilde desteğin 16 yaşında olacağı 31.01.2021 tarihten itibaren hesap yapılmıştır.

O halde, mahkemece dosyada raporu bulunan aktüerya uzmanı bilirkişiden Ek rapor alınıp, sonuca göre karar vermek gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.