muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/396, Karar No: 2017/1513, Tarih: 17.04.2017

Somut olayda, İnegöl (kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 16/11/2011 tarihli ve 2010/1219 esas, 2011/1139 sayılı kararı ile hükmedilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı aşamasında işlenen ikinci suça ilişkin “davanın düşmesine” karar verilmesi yerine yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi yasaya aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

D) Karar :

Açıklanan nedenlere göre; Akhisar 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/02/2015 tarihli ve 2014/271 esas, 2015/223 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun’un 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendinin verdiği yetkiye dayanılarak;

Akhisar 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/02/2015 tarihli ve 2014/271 esas, 2015/223 sayılı kararına ilişkin davanın CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, dosyanın Adalet Bakanlığı'na sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 17.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4701, Karar No: 2021/7202, Tarih: 20.10.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/4701 E.  ,  2021/7202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sigorta tahkim yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyeti'nce verilen başvurunun usulden reddine dair verilen karara davacı vekilince itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyeti tarafından verilen itirazın kabulüne dair kararın süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

- K A R A R-

Davacı vekili, 07/11/2014 tarihinde meydana gelen trafik kazasında davacının yaralandığını belirterek belirsiz alacak olarak 6.000,00 TL bakıcı gideri tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, talebini 268.000,00 TL'ye arttırmıştır.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Uyuşmazlık Hakem Heyetince tüm dosya kapsamına göre; başvurunun usulden reddine karar verilmiş; karara karşı davacı vekilince itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyetince; davacı vekilinin itirazın kabulü ile kararın kaldırılmasına, başvurunun kabulü ile 268.000,00 TL bakıcı giderinin 14/04/2019 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; itiraz hakem heyeti kararı, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, itiraz hakem heyeti kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Olay tarihinde düzenlenen kaza tespit tutanağına göre; sürücü ... Utma sevk ve idaresindeki aracın ... İnönü Bulvarı batıdan doğuya seyir halindeyken ... önüne geldiğinde aracının ön kısımları ile o esnada kuzeyden güneye karşıya geçmekte olan yaya ...'a çarpması neticesinde kazanın meydana geldiğini, sürücünün hızlarını kullandıkları aracın yük ve teknik özelliğine, görüş, yol, hava ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara uydurmama kuralını ihlal ettiği, davacı yayanın ise taşıt yolunun karşı tarafına geçmek isteyen yayaların yaya geçidi, okul geçidi ile kavşak giriş ve çıkışları dışında herhangi bir yerden geçmeleri yasaktır kuralını ihlal ettiği belirtilmiştir. Hükme esas alınan

makine mühendisi bilirkişi tarafından tanzim edilen rapor ile; olayın minibüs duraklarında meydana geldiğini, araç sürücüsünün hızlarını kullandıkları aracın yük ve teknik özelliğine, görüş, yol, hava ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara uydurmama kuralını ihlal ettiğinden %80 oranında, davacı yayanın ise yayaların taşıt yolu üzerinde bulunuyorken, trafiği engelleyecek, tehlikeye düşürecek davranışlarda bulunması, dikkatsiz hareket etmeleri yasaktır kuralını ihlal ettiğinden %20 oranında kusurlu olduğu belirlenmiş ve hakem heyetince hükme esas alınmıştır. Kaza tespit tutanağında yayanın karşıdan karşıya geçtiği esnada kazanın meydana geldiği, raporda ise kazanın minibüs duraklarında meydana geldiği belirtilmiştir. Kusur dağılımına ilişkin çelişki giderilmeden karar verilmesi doğru değildir. Bu durumda itiraz hakem heyetince; soruşturma dosyası da getirtilerek kaza tespit tutanağı ile hakem heyetince alınan rapor arasındaki kusur dağılımına ilişkin çelişkilerin giderilmesi yönünde İTÜ öğretim üyeleri veya Karayolları Genel Müdürlüğü Fen Heyeti gibi kurumlardan seçilecek uzman bilirkişi kurulundan, önceki raporların da irdelendiği, denetime elverişli, ayrıntılı ve gerekçeli şekilde rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile davalı vekilinin anılan yöne ilişkin itirazlarının reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA, aşağıda dökümü yazılı 4,90 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 20/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24376, Karar No: 2014/8266, Tarih: 29.04.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/24376 E.  ,  2014/8266 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/62588

MAHKEMESİ : Cumayeri(Kapatılan) Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/05/2011

NUMARASI : 2011/20 (E) ve 2011/113 (K)

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

Sanık hakkında 2008-2009-2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan kamu davası ile ilgili olarak mahallinde karar verilmesi mümkün görülmüştür.

1-G.. Gıda Tur. Tic. Ltd. Şti'nin yetkilisi olan sanığın, şirketin mükellefiyetini Akyazı Vergi Dairesi Müdürlüğü'ne nakledileceğini bildirerek 18.11.2004 tarihinde işi bıraktığı, ancak söz konusu mükellefiyeti tescil ettirmediği, ticari faaliyeti olmaksızın fatura düzenlediğinin iddia olunması, sanığın, duruşmada G.. Gıda Turizm Tic. Ltd. Şti'nin %50 ortağı olduğunu, şirketi fındık alım satımı için 2004 yılında kurduklarını, diğer ortağı hatırlamadığını, şirket mükellefiyetinin Akyazı Vergi Dairesine nakledileceğini bildirir herhangi bir belge vermediğini, 2007 yılı ve devamında cezaevinde olduğunu, bu nedenle iddianamede bahsi geçen fatura veya belge düzenleme durumunun söz konusu olamayacağını, atılı suçlamayı kabul etmediğini ve hazırlık beyanında da şirket evraklarının mühasebecisi H..T..'da olduğunu savunması, vergi tekniği raporunda, G.. Gıda Turizm Ltd. Şti'nin 2005 yılında Hitit Vergi Dairesi Müdürlüğünün 105 015 7583 vergi numaralı mükellefi A.. Eğitim Bil. Sağ. Hizm. Gıda Turz. Tic. Ltd. Şti'ne düzenlediği 2.615.557,60 TL tutarındaki 6 adet fatura ile 2008 yılında KDV hariç 2.168.290,00 TL, 2009 yılında KDV hariç 1.374.180,00 TL ve 2010 yılında KDV hariç 477.312.00 TL tutarında faturanın sahte olarak düzenlendiğinin belirtilmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, adlarına fatura düzenlendiği iddia edilen şirketler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı araştırılıp, yapılmış ise düzenlenen vergi inceleme ve sair raporların onaylı suretleri getirtilerek incelenmesi, kamu davası açılıp açılmadığının sorulması, açıldığının tespiti halinde dava dosyalarının intikalinin sağlanarak ayrıntılı özetinin tutanağa geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin alınarak dosyaya konulması, gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri, belirtilen muhasebeci veya kişiler dinlenerek sözü edilen faturaları kimden ve hangi ticari ilişkiye dayanarak aldıkları ve bunlarla ilgili belgeler olup olmadığı, sanığı tanıyıp tanımadıkları sorulduktan sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Kabule göre de; suç tarihi gözetildiğinde lehe yasa değerlendirmesi yapılmaması ve suç tarihinde yürürlükte bulunan 213 sayılı Yasanın 359/b-1. maddesinde öngörülen 18 aydan 3 yıla kadar hapis cezasından teşdiden üst sınırdan mı, yoksa 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Yasanın 359/b-1. maddesinde öngörülen 3 yıldan 5 yıla kadar olan hapis cezasından dolayı alt sınırdan mı ceza verildiğinin anlaşılamaması nedeniyle gerekçeden yoksun şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/20596, Karar No: 2009/1260, Tarih: 03.02.2009

**2. Hukuk Dairesi         2007/20596 E.  ,  2009/1260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün kusur ve tazminatlar yönünden temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan bugün \* temyiz eden davalı ... geldi. Karşı taraf davacı tebligata rağmen gelmedi. Temyiz eden davalı vekilinin yokluğunda karar verilmesini isteyen mazeret teli gönderdiği görüldü.Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 03.02.2009 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2024/14859, Karar No: 2025/365, Tarih: 13.01.2025

**9. Hukuk Dairesi         2024/14859 E.  ,  2025/365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/158 E., 2024/355 K.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar; davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Bakanlığa bağlı işyerinde çalıştığını, sendika üyesi olduğunu, davacının ticaret meslek lisesi mezunu olduğunu, işe alındığı tarihte yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca deneme süresi sonunda kesin kabul esnasında davacının 2 (iki) üst dereceye intibak ettirilmesi gerektiğini; ancak davalı Kurum tarafından ticaret meslek liselerinin lise muadili teknik öğrenim veren okul olmadığı gerekçesiyle kesin kabul sırasında 2 (iki) derece yerine 1 (bir) derece verildiğini, bu nedenle ücret alacaklarının da eksik ödendiğini ileri sürerek davacının kesin kabul esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılması gerektiğinin tespiti ile fark ücret, fark akdi ikramiye ve fark ilave tediye alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının işe alındığı tarihte işyerine ibraz ettiği diploma gereği alındığı iş ve meslek kolu ile herhangi bir ilişkisi bulunmadığından deneme süresinde bir kademe artırıldığını, müvekkili ile Millî Eğitim Bakanlığı arasında yapılan koordineye göre 6764 sayılı Millî Eğitim Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun (6764 sayılı Kanun) ile 3795 sayılı Bazı Lise, Okul ve Fakülte Mezunlarına Unvan Verilmesi Hakkında Kanun'un (3795 sayılı Kanun) 3. maddesinde yapılan değişiklik ile 09.12.2016 tarihinden önce meslek lisesi mezunu olarak işe başlatılan işçilerin, lise muadili teknik öğrenim veren okul mezunu olarak sayılamayacağını ve bu nedenle de toplu iş sözleşmeleri gereğince deneme süresi sonucunda verilen ilave bir üst ücret derecesine hak kazanmalarına imkân bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 23.05.2023 tarihli kararı ile; davacının ticaret meslek lisesi mezunu olduğu, davalı Kuruma bağlı işyerinde işe alındığı ve 3 aylık deneme süresinden sonra 1 (bir) üst derece ile kesin kabulünün yapıldığı, taraflar arasındaki uyuşmazlığın işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri gereğince davacının kesin kabulü esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılıp yapılmayacağı yönünde olduğu, dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden ticaret meslek liselerinin, lise muadili teknik öğrenim veren okul statüsünde olduğu gerekçesiyle davacının işe kesin kabulü esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılması gerektiğinin tespiti ile fark alacaklarının kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin 23.05.2023 tarihli kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesinin 12.10.2023 tarihli kararı ile; davalı işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre işe yeni alınan işçilerin 3 aylık deneme süresi sonunda kesin kabullerinin yapılacağı, kesin kabul yapılırken lise muadili teknik öğrenim veren okul mezunlarının 2 (iki) derece alacağının düzenlendiği, davacının işe giriş tarihinde yürürlükte olan toplu iş sözleşmesinde de aynı yönde düzenleme bulunduğu, davalı Kurum tarafından 6764 sayılı Kanun ile 3795 sayılı Kanun’un 3/1-(a) hükmünde yapılan değişiklik ile bu okullardan mezun olanlara teknisyen ünvanının verileceği savunulmuş ise de işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesi hükümleri incelendiğinde, mezun olunan alan ile ilgili bir iş ve meslek kolunda çalışma zorunluluğunun getirilmediği, başka bir deyişle kesin kabul esnasında davacının mezun olduğu teknik lise bölümü ile aynı doğrultuda bir işte ve meslek kolunda çalışma şartının getirilmediği, bu nedenle işçinin mezun olduğu alanda çalışıp çalışmadığına bakılmaksızın lise muadili teknik öğrenim veren okul mezunu olunmasının kesin kabul esnasında 2 (iki) derece alınmasına yeterli koşul olduğu, toplu iş sözleşmesinin kesin kabul sırasında verilecek derece uygulamasında, 3795 sayılı Kanun’un 3/1-(a) hükmünün sonucu değiştirecek nitelikte olmadığı, davacının mezun olduğu okulun lise muadili teknik öğrenim veren okul olduğu ve davacının 2 (iki) derece almaya hak kazandığı, davanın kısmi dava olarak açıldığı ve zamanaşımı def'inin değerlendirildiği, alacaklara işletilen faiz türü ve başlangıç tarihlerinin isabetli olduğu gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Bölge Adliye Mahkemesinin 12.10.2023 tarihli kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairece; 6764 sayılı Kanun ile 3795 sayılı Kanun'un 3. maddesinde değişiklik yapılan tarih olan 09.12.2016 tarihinden itibaren (bu tarihten önce veya sonra ticaret meslek liselerinden mezun olunmasına bakılmaksızın) ticaret meslek lisesi mezunlarının, teknik öğrenim veren okul mezunu sayılması gerektiği ve toplu iş sözleşmesi hükmüne göre kesin kabul esnasında ayrıca bir üst derece daha almaya hak kazandıklarının kabulü gerektiği, bu açıklamalara göre davanın kabulü yerinde ise de, dava zamanaşımı gözetilerek Şubat 2016 tarihinden itibaren hesaplama yapılan bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm kurulmasının hatalı olduğu, davacının işe kesin kabulü esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılması gerektiği kabul edilerek 09.12.2016 tarihinden itibaren derece ve kademesinin yeniden belirlenmesi ve sonucuna göre fark ücret alacaklarının hesaplanması gerektiği gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda fark ücret, ilave tediye ve ikramiye alacaklarının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Zamanaşımı nedeniyle davanın reddi gerektiğini,

2. Millî Savunma Bakanlığı ile Millî Eğitim Bakanlığı arasında yapılan koordineye göre; 6467 sayılı Kanun'la 3795 sayılı Kanun'un 3. maddesinde yapılan değişiklik ile 09.12.2016 tarihinden önce ticaret meslek lisesi mezunu olarak işe başlatılan işçilerin, lise muadili teknik öğrenim veren okul mezunu olarak sayılamayacağı ve bu nedenle de toplu iş sözleşmeleri gereğince deneme süresi sonucunda verilen ilave bir üst ücret derecesine hak kazanmalarına imkân bulunmadığını,

3. Davacının 09.12.2016 tarihinden önce mezun olması sebebiyle davanın reddi gerektiğini,

4. İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan bilirkişi raporundaki süreler ve muhtemel hesap hataları ile temerrüt tarihlerine ilişkin tespitler açısından rapora itirazlarının gözetilmediğini, faiz türü ve başlangıç tarihlerinin hatalı olduğunu,

5. Müvekkili İdarenin işlemlerinin mevzuata uygun olduğunu ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; davacının, mezun olduğu ticaret meslek lisesinin lise muadili teknik öğrenim veren okul olmasına göre, kesin kabul esnasında 2 (iki) derece alması ve buna bağlı olarak dava konusu fark ücret alacaklarının hesaplanması ile zamanaşımı hususlarındadır.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; davacının, mezun olduğu ticaret meslek lisesinin lise muadili teknik öğrenim veren okul olmasına göre, kesin kabul esnasında 2 (iki) derece alması ve buna bağlı olarak dava konusu fark ücret alacaklarının hesaplanması ile zamanaşımı hususlarındadır.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı Millî Savunma Bakanlığı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

13.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4987, Karar No: 2024/3089, Tarih: 08.05.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/4987 E.  ,  2024/3089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/973 E., 2022/1177 K.

KARAR : İstinaf talebinin esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Beyşehir Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2009/54 E., 2022/15 K.

Taraflar arasındaki kadastro tespitine ititraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Konya ili Beyşehir ilçesi ... Mahallesi 14146, 14158, 14272, 14273 ve 14223 parsel sayılı sırasıyla 2.129,28, 87.677,82, 324,04, 497,36, 1.609,51 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlardan 14146, 14272, 14273 parsel sayılı taşınmazlar tarım alanına dönüştürülmesi mümkün ham toprak vasfıyla; 14158 ve 14223 parseller ise meşelik vasfıyla ve beyanlar hanesinde korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı oldukları şerhi ile Hazine adına tespit edilmişlerdir.

Davacı ... vekili dava dilekçesinde; dava konusu taşınmazların kadimden beri belediyenin zilyetliği ve tasarrufunda olan yerlerden olup özel mülk olduğunu, nizalı yerlerin Hazine ve göl ile ilgisi olmadığını, kadimden beri özel mülk olduğunu, bu sebeple yapılan kadastro tespitlerinin hatalı olup belediye adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; 14146/A, 14158/B, 14158/C, 14158/E ve 14158/F numaralı taşınmazlar kıyı kenar çizgisi dışında kalsa da taşlık, çalılık vaziyette olup tarım yapılan yerlerden olmadıklarından Üstünler Belediyesinin bu kısımları icara vermediği; bu yerlerde tasarrufta bulunmadığı, dolayısıyla Kadastro Kanunu'nun 14 üncü maddesinde aranan kazandırıcı zamanaşımı ile zilyetlik şartlarının sağlanamadığı; 14223, 14272, 14273, 14146/B, 14158/A ve 14158/D numaralı taşınmazlar yönünden ise Belediye her ne kadar mucir olarak nizasız ve fasılasız en az 20 yıl süresince (1970 yılından itibaren) malik sıfatıyla zilyet olsa da; Mahkemece Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği İl Müdürlüğünden kıyı kenar çizgisine ilişkin celp edilen evraklardan Belediye tarafından icar olarak verilen bu alanların Bakanlıkça 26.12.2016 tarihinde onaylanan kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı ... vekilince istinaf yoluna başvurulmuştur.