muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13082, Karar No: 2016/6928, Tarih: 20.09.2016

**15. Ceza Dairesi         2015/13082 E.  ,  2016/6928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığını ihlal, yaralama, tehdit

HÜKÜM : 1-İş yeri dokunulmazlığını ihlal, yaralama, tehdit suçlarından; hükmün açıklanmasının geri bırakılması,

2-Mala zarar verme suçundan, suça sürüklenen çocuklar hakkında ayrı ayrı; TCK'nın 151/1, 31/3, 62, 50/1-a, 52/2 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Suça sürüklenen çocuklar hakkında, iş yeri dokunulmazlığını ihlali, yaralama ve tehdit suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar ile mala zarar verme suçundan verilen mahkumiyet hükümleri suça sürüklenen çocuklar müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-İş yeri dokunulmazlığını ihlal, yaralama, tehdit suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde:

5271 sayılı CMK'nın 231.maddesine göre verilen ve davayı sonuçlandırıcı nitelikte olmayan "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" ilişkin karara karşı aynı kanunun 231/12. maddesine göre itiraz yolu açık olup temyiz olanağı bulunmadığı, suça sürüklenen çocuklar hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlara karşı suça sürüklenen çocuklar müdafiinin yaptığı itirazı üzerine, ... Ağır Ceza Mahkemesinin yaptığı inceleme sonucunda verilen ret kararı ile verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar kesinleştiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317.maddesi gereğince REDDİNE,

2- Mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuklar ile katılan arasında önceye dayalı husumet bulunduğu, bu nedenle suç tarihinde katılanın işyerine giden suça sürüklenen çocukların, işyerinde bulunan bilgisayarı kırdıkları, masayı devirdikleri ve etrafı dağıtmak suretiyle atılı suçu işlediklerinin iddia edildiği olayda,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuklar müdafiinin, cezalandırılmaları için yeterli delillerin bulunmadığına, hükmün usul ve yasalara aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuklar müdafiinin, cezalandırılmaları için yeterli delillerin bulunmadığına, hükmün usul ve yasalara aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a-Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğinin 20/1-7. maddesi ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 35. maddesi uyarınca; fiil işlendiği sırada 15 yaşını doldurmuş ancak 18 yaşını doldurmamış çocukların işledikleri fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılmasının gerekli olduğu, mahkemece sosyal inceleme raporuna gerek görülmediği taktirde ise gerekçesinin kararda gösterilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeden suça sürüklenen çocuklar hakkında sosyal inceleme raporu alınmaksızın, gerek duyulmadı ise nedeni gerekçeli kararda açıklanmaksızın eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b-5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesinde hapis cezası ve adli para cezasının seçimlik olarak öngörülmesi karşısında, temel cezanın belirlenmesinde takdir hakkının hangi hukuki gerekçelere dayanılarak kullanıldığı açıkça gösterilmeden, temel cezanın hapis olarak belirlenmesi,

c-Suça sürüklenen çocuk müdafiinin, lehe hükümlerin uygulanmasına yönelik isteklerinin taksitlendirmeye ilişkin TCK'nın maddesinin 52. maddesinin 4. fıkrasının uygulanmasını da kapsadığı gözetilmeden, hükmedilen adli para cezasının taksitlendirilmesi konusunda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi,

Kanuna aykırı olup, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 20.09.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9526, Karar No: 2024/10860, Tarih: 09.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/9526 E.  ,  2024/10860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/136 E., 2024/173 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki ücret tespitinin ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

İlk Derece Mahkemesi tarafından kabul edilen ve davalı tarafça temyize konu edilen miktar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, karar tarihi itibarıyla ilk derece mahkemeleri tarafından verilen kararların kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL'nin altında kaldığından; 6100 sayılı Kanun'un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

09.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16084, Karar No: 2018/5460, Tarih: 02.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/16084 E.  ,  2018/5460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

İcra ve İflas Kanunu’nun 333/a maddesinde “Ticaret şirketlerinde hukuken veya fiilen yönetim yetkisine sahip olanların alacaklıları zarara uğratmak kastıyla ticari işletmenin borçlarını kısmen veya tamamen ödemeyerek alacaklıları zarara soktukları takdirde, bu işlem ve eylemlerin başka bir suç oluşturmaması halinde sanığın cezalandırılacağının” hükme bağlanmış olması karşısında; sanığın kastının tayini açısından takibin kesinleştiği tarih itibariyle şirketin borcu ödeme gücüne sahip olup olmadığının tespiti için borçlu şirkete ait defter, belgeler ve banka hesapları üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak, aktif ve pasifinin borçlarını karşılamaya yeterli olup olmadığı ile şirket aleyhine başka icra takipleri bulunup bulunmadığı araştırılıp, delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yetersiz bilirkişi raporuna istinat edilerek yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

1-)02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 333/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-)Sanık hakkında neticeten erteli olmayan hapis cezasına hükmedilmesi karşısında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-)Gerekçeli karar başlığında suç tarihi olarak icra takibinin kesinleştiği tarih olan 28/10/2014 yerine 07/07/2015 olarak gösterilmesi,

2-)Sanık hakkında neticeten erteli olmayan hapis cezasına hükmedilmesi karşısında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-)Gerekçeli karar başlığında suç tarihi olarak icra takibinin kesinleştiği tarih olan 28/10/2014 yerine 07/07/2015 olarak gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye kısmen uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 02/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21431, Karar No: 2014/6985, Tarih: 13.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/21431 E.  ,  2014/6985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1)Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 08.04.2011 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususları ilgili Belediye Başkanlığından sorulduktan,

2)Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduklarının ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulduktan,

3)Değerlendirme tarihi olan 2011 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerleri, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırıldıktan,

4)Bilirkişi kurulunca incelenen ve değer biçmeye esas alınan Yeşilce köyü 1479 parsel sayılı taşınmazın, bilirkişi raporunda belirtilen tarihteki satışına ilişkin alıcı, satıcı, satış tarihi, satış bedeli ve yüzölçümünü gösterir şekilde tapu kayıtlarının Tapu Sicil Müdürlüğünden istenildikten,

5)Şehir Hali Hazır Haritası üzerinde dava konusu taşınmaz ile emsal kabul edilen taşınmazın birbirlerine olan mesafeleri ve bu taşınmazların ilçenin merkezi yerlerine (Adliye Hükümet Konağı, Belediye Binası gibi) olan uzaklıkları fen bilirkişiye işaretlettirildikten,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6046, Karar No: 2024/3351, Tarih: 29.04.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/6046 E.  ,  2024/3351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2023/548 D.İş, 2023/552 Karar

SAYISI : 2023/İHK-43236

KARAR : Kabul

Taraflar arasındaki sigorta tahkim yargılaması sonunda, Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyetince itirazın kabulüne karar verilmiştir.

İtiraz Hakem Heyeti kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili işveren ile sigorta şirketi arasında 25.02.2016 başlangıç ve 25.02.2017 bitiş tarihli.... poliçe numaralı “İşveren Sorumluluk Sigorta Poliçesi’ ile müvekkili iş yerinde meydana gelen iş kazalarına karşılık teminat sağlanması amacıyla poliçe düzenlendiğini, işbu poliçe teminatının; kişi başı 100.000,00 USD ve kaza başına 300.000,00 USD tutarında olduğunu, ayrıca; poliçede manevi tazminat klozunun da mevcut olduğunu, manevi tazminatın da poliçe limitleri dahilinde teminat altına alındığını, işyerinde meydana gelen 12.07.2016 tarihli iş kazası neticesinde kazazede işçi ... tarafından müvekkil işverene dava açıldığını, bahsi geçen davanın taraflarınca takip edildiğini ve talepleri üzerine mahkeme tarafından da davanın sigorta şirketine ihbar edildiğini, sigorta şirketi vekili tarafından da 26.12.2016 tarihli ihbar dilekçesi sunulduğunu ve davaya müdahil olunduğunu, yapılan yargılama neticesinde; Bakırköy 32. İş Mahkemesinin 2016/944 E., 2022/145 K. kararı ile işçi lehine maddi ve manevi tazminat ödenmesine karar verildiğini, davacı kazazede işçi tarafından bahsi geçen ilam doğrultusunda İstanbul 5. İcra Müdürlüğünün 2022/17673 E. sayılı icra dosyası ile müvekkili işverene karşı icra takibi yapıldığını, mevcut durum karşısında, sigorta şirketi ile yapılan görüşme neticesinde icra dosyasına ödemenin yapılması ve ödeme belgeleri ile birlikte sigorta şirketine başvuru yapılması gerektiğinin belirtildiğini, bunun üzerine müvekkili işveren tarafından 04.08.2022 ve 18.08.2022 tarihinde toplamda 627.586,00 TL icra dosyasına ödeme yapıldığını, bahsi geçen ödeme yapıldıktan sonra; müvekkili işveren tarafından birçok kez sigorta şirketine mail üzerinden başvuru yapıldığını ve yapılan ödemenin poliçe kapsamında sorumluluğu dolayısıyla müvekkiline geri ödenmesi gerektiğinin belirtildiğini, herhangi bir gelişme olmaması üzerine taraflarınca Beyoğlu ....Noterliği’nin 03.11.2022 tarih ve 12261 yevmiye numaralı ihtarnamesinin e-tebliğ olarak sigorta şirketine gönderildiğini buna rağmen; geçen sürede herhangi bir ödeme yapılmadığı gibi, bir cevap da verilmediğini” ifade ederek, 627.586,00 TL tazminatın 04.08.2022 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte aleyhine başvuru yapılan şirketten tahsili talebinde bulunmuştur.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; işveren mali mesuliyet poliçesinin 25.02.2016-2017 tarihleri arasında geçerli olmak üzere işçi sayısının 49 olarak düzenlenmiş olduğunu, kaza tarihinin 12.07.2016 ve davacı mağdurun işe giriş tarihinin 09.06.2016 olduğu gözetildiğinde ve zeyilnameler incelendiğinde; 19.06.2016 tarihli 2 no.lu zeyilname ile mağdur ...'nin dahil olduğu 15 kişilik personel listesinin poliçeye dahil edilerek işçi sayısının 64’e yükseltildiğini, anılan zeyil tanzim edildiğinde kaza meydana gelmiş olduğundan, sigortalı tarafından kazanın meydana geldiği bilindiği halde adı geçen personelin poliçe kapsamına dahil edildiğini, dolayısıyla başvurucu sigortalı işveren şirketin mağdurun kaza geçirdiğini ve maluliyet rizikosunun gerçekleştiğini bilerek işveren mali mesuliyet poliçesi kapsamına aldığını, diğer bir deyişle kaza ve risk meydana geldikten sonra poliçenin düzenlendiğini, sigortalı işveren tarafından doğru beyan yükümlülüğüne aykırı davranıldığını, özetle; başvuru sahibinin talebine konu ödemenin dayanağı iş kazasını geçiren mağdur işçi ..., kaza tarihi itibarıyla poliçe kapsamında olmadığından, başvurucu tarafın taleplerinin teminat kapsamı dışında olduğunu; müvekkili şirketin hiçbir sorumluluğunun bulunmadığını ifade ederek başvurunun reddedilmesi, yargılama gideri ve vekâlet ücretinin başvuran tarafa yükletilmesi talebinde bulunmuştur.

III. UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ KARARI

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetinin 21.07.2023 tarihli, K-2023/225026 sayılı kararı ile, başvuru konusu kazazede işçi ...'nin 19.07.2016 tarihinde düzenlenen zeyilname ile poliçe kapsamında dahil edildiği ve zeyilnamenin başlangıç tarihinin 15.07.2016 olarak belirlendiği görülmekte olup, başvuruya konu iş kazasının 12.07.2016 tarihinde meydana geldiği dikkate alındığında, kazadan doğan zararın teminat kapsamında olmadığı kanaatine varıldığı, bu çerçevede başvuranın maddi tazminat talebinin reddine karar vermiştir.

IV. İTİRAZ HAKEM HEYETİ KARARI

Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, kazazede işçi ...'nin SGK bildiriminin 08.06.2016 işe başlangıcının da bir gün sonra yapıldığı dolayısıyla işveren başvuranın rücuen tazminat talebinin kabulüne karar verileceği, tarafların avukat ile temsil edildiği hallerde, taraflar aleyhine hükmedilecek vekâlet ücreti, her iki taraf içinde Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde yer alan asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin beşte biridir.” şeklindeki düzenlemenin “normlar hiyerarşisi prensibine aykırı olduğundan, 5684 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesi onyedinci fıkrası gereğince başvuran vekili için AAÜT esas alınarak tam vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği gerekçesiyle kararın kaldırılarak yeniden kurulduğu, davacı başvurucu şirket tarafından yapılan itirazların kabulüne karar verimiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; temyize konu Hakem Heyeti Kararında yukarıdaki somut veriler ve poliçe özel ve genel şartları kapsamındaki teminat kapsamı hatalı tespit edilmiş olduğunu, talebe dayanak iş kazası meydana geldikten sonra poliçe kapsamına alınan kazalı işçinin zararının sigorta poliçesi kapsamı dışında kaldığı gözetilmeksizin verilen temyize konu tahkim kararı hakkaniyete, usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, işveren başvuru sahibinin iş yerinde meydana gelen iş kazası neticesinde yaptığı tazminat ödemesi akabinde İşveren Sorumluluk Sigorta Poliçesi kapsamında sigorta şirketinden rücu talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

5684 sayılı Sigortacılık Kanunu’nun 30 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, kararın gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyeti kararının ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

29.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17680, Karar No: 2015/14595, Tarih: 29.09.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/17680 E.  ,  2015/14595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 3.TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/04/2014

NUMARASI : 2013/2014-2014/807

Taraflar arasındaki Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Kararına itiraz davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; Osmangazi Kaymakamlığı 2.Tüketici Hakem Heyeti'nin 11.09.2013 tarih ve 2013/2251 sayılı kararının hukuka aykırı olduğunu, görev ve husumet itirazları bulunduğunu, esasa yönelik olarak ise,tüketiciden tahsil edilen kayıp kaçak bedeli, perakende satış hizmet bedeli, PSH (sayaç okuma) bedeli, iletim sistem kullanım bedeli, dağıtım bedellerinin EPDK Kurul Kararı ve ilgili yönetmeliklere göre tahsil edildiğini belirterek,itirazlarının kabulü ile Osmangazi Kaymakamlığı Tüketici Sorunları 2.Hakem Heyeti'nin 11.09.2013 tarih ve 2013/2251 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap vermemiştir.

Mahkemece; hakem heyeti kararında iadesine karar verilen tutarın miktarının, hangi ayın elektrik faturasından hangi miktarın indirileceğinin açık ve net olarak belirtilmediği, kararda sadece kayıp kaçak bedeli, perakende satış hizmet bedeli gibi ifadeler kullanılması nedeniyle söz konusu kararın icra müdürlüğünce infaz edilmesinin mümkün olmadığından davacının infazı mümkün olmayan kararla ilgili dava açmakta hukuki yararı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK'nun 33.maddesi uyarınca “Hakim, Türk Hukukunu re'sen uygular”.

Aynı kanunun 31.maddesi hükmü gereğince, davanın hukuki niteliğini belirlemek ve davayı aydınlatmak görevi hakime aittir. Buna göre davadaki iddia, davacının talebine münhasır olup, belirtilen madde hükümleri gereğince hukuki nitelendirme hakime aittir.

Davacı vekili her ne kadar açtığı davada tüketici sorunları hakem heyeti kararının iptalini talep etmişse de, dava dilekçesi bir bütün olarak değerlendirildiğinde,davaya konu davacı işleminin hukuksal nitelikçe mevcut bir sözleşme (abonelik) ilişkisi sırasında, davalının kayıp kaçak ve diğer bir kısım bedelleri ödeme yükümlülüğü altında olup olmadığı konusunda yaratılmış bir muaraza (çekişme) olduğu, davadaki istemin de bu muarazanın (çekişmenin) giderilmesine yönelik bulunduğu açıktır.

Hukuk Genel Kurulu'nun 29.09.2004 gün ve 2004/13-417 E.-2004/442 K.sayılı ilamında da açıklandığı üzere; muarazanın men'i (çekişmenin önlenmesi) davaları, usul hukuku anlamında tespit değil, eda davası niteliğindedir. Zira, bu tür davalarda, hem bir muarazanın varlığının tespiti ve hem de onun men'i talep edilir.