muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/1195, Karar No: 2013/9956, Tarih: 25.03.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/1195 E.  ,  2013/9956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, yıllık izin ücreti, bayram tatili ücreti, maaş alacağı ile sosyal yardım alacaklarınının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde teknisyen olarak çalışmakta iken iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili, yıllık ücretli izin ve çeşiti sosyal yardım alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının ekonomik kriz nederiyle alacaklarının ödenmediğini, iş yerinin ekonomik kriz nedeni ile belirli tarihler arasında faaliyetini durdurduğunu bu nedenle herhangi bir ödeme yapılamadığını, önceki yıllarda ise işyerinde tek vardiya halinde çalışıldığını dini milli bayramlarda ve cumartesi pazar günleri çalışma yapılmadığını ancak çikolata üreten bir işyeri olduğu için dini bayram önceleri işler yoğunlaştığı zaman 2 vardiya halinde çalışıldığını yıllık izinlerini kullandığını fazla mesai bayram ve genel tatil yıllık izin alacakları olduğu varsayılsa bile bu alacakların zaman aşımına uğradığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı işverenin haklı ya da geçerli sebeple fesih ispat edemediğinden davacının ihbar kıdem tazminatını hak ettiği, davalı işverenin davacıya yıllık izinlerini kullandırttığını yıllık izin defteri ya da eşdeğer bir belge ile ispat edemediği, yine davalının davacıya ikramiye alacaklarını ödediğini bir belge ile ispat edemediği belirtilerek bu taleplerin kabulüne, davacının sosyal yardımlar, çocuk yardımı, yol, yemek, yakacak parası talepleri açısından ise, bu alacaklara hak kazanıldığının davacı tarafından ispatlanmadığı belirtilerek, bu talepler yönünden de davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşçi ücretlerinin ödenmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 37 nci maddesine göre, işçiye ücretin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşçi ücretlerinin ödenmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 37 nci maddesine göre, işçiye ücretin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

4857 sayılı Yasanın 32 nci maddesinde, “Çalıştırılan işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının özel olarak açılan banka hesabına yatırılmak suretiyle ödenmesi hususunda; tabi olduğu vergi mükellefiyeti türü, işletme büyüklüğü, çalıştırdığı işçi sayısı, işyerinin bulunduğu il ve benzeri gibi unsurları dikkate alarak işverenleri veya üçüncü kişileri zorunlu tutmaya, banka hesabına yatırılacak ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının, brüt ya da kanunî kesintiler düşüldükten sonra kalan net miktar üzerinden olup olmayacağını belirlemeye Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Maliye Bakanlığı ve Hazine Müsteşarlığından sorumlu Devlet Bakanlığı müştereken yetkilidir. Çalıştırdığı işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakını özel olarak açılan banka hesapları vasıtasıyla ödeme zorunluluğuna tabi tutulan işverenler veya üçüncü kişiler, işçilerinin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkaklarını özel olarak açılan banka hesapları dışında ödeyemezler” şeklinde kurala yer verilmiştir. Anılan hükme göre, belli koşulların varlığı halinde ödemeler işçi adına açılacak banka hesabına yatırılmalıdır.

Somut olayda, davacı dava dilekçesinde ödenmeyen ücret alacakları olduğunu beyanla hüküm altına alınmasını istemiş ise de, Mahkemece bu husus gerekçesiz olarak reddedilmiştir.

Dava dilekçesindeki ücret alacağına ilişkin taleplerin yapılan hesaplama doğrultusunda zamanaşımı savunmasıda dikkate alınarak hüküm altına alınması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, hükmün açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5354, Karar No: 2018/11814, Tarih: 20.11.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/5354 E.  ,  2018/11814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak ve diğer bedeller adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; bu bedellerin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş olup; hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Somut olayda; davacı, davanın açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre dava açmakta haklıdır. Eş söyleyişle, davaya konu bedelleri tahsil eden davalı, davanın açılmasına sebebiyet vermiştir. Davacı tarafından, davalıdan kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, perakende satış hizmeti ve sayaç okuma bedellerinin tahsilinin talep edildiği davada, “konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına” dair karar verilmesi, yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa değişikliğinin bir sonucudur. Bu itibarla, dava açıldığı tarihte, yapılan yasa değişikliği henüz ortada bulunmadığından, dava tarihi itibariyle davacının dava açmakta haklı olduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

492 sayılı Harçlar Kanunu'na bağlı (I) sayılı tarifenin yargı harçları başlığını taşıyan bölümünün karar ve ilam harcı başlıklı III. kısmının 1. fıkrasında, konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda esas hakkında karar verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden tarifede gösterilen oranda nispi karar ve ilam harcı; 2-a fıkrasında ise, 1. fıkra dışında kalan davalarla, taraf teşkiline imkan bulunmayan davalarda verilen esas hakkındaki kararlar ve davanın reddi kararlarında maktu karar ve ilam harcı alınacağı hükme bağlanmıştır.

Bu durumda; konusu belli bir değerle ilgili bulunan davada esas hakkında karar verilmesi halinde nispi harç alınacağı, usule ilişkin nihai kararlarla, davanın konusuz kalması halinde verilecek kararlarda maktu harç alınacağı kuşkusuzdur.

Bu durumda; konusu belli bir değerle ilgili bulunan davada esas hakkında karar verilmesi halinde nispi harç alınacağı, usule ilişkin nihai kararlarla, davanın konusuz kalması halinde verilecek kararlarda maktu harç alınacağı kuşkusuzdur.

O halde; mahkemece dava açıldıktan sonra hasıl olan yasa değişikliği nedeniyle, davacının dava açmasında haksız sayılamayacağı cihetle; konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verildikten sonra davacı yararına maktu vekalet ücreti ve yargılama giderine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün 2. ve 3. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “2- Karar tarihi itibariyle alınması gereken 35,90 TL maktu karar harcının, peşin ve ıslah ile alınan toplam 696,61 TL harçtan mahsubu ile arta kalan 660,71 TL harcın talebi halinde ve karar kesinleştiğinde davacıya iadesine, 3- Davacı tarafından yapılan 850,50 TL yargılama gideri ve 63,60 TL harç masrafı toplamı 914,10 TL’nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine; davalı tarafından yapılan yargılama giderlerinin üzerinde bırakılmasına, davacı vekille temsil edildiğinden karar tarihinde yürürlükte olan A.A.Ü.T. gereğince 2.180 TL maktu avukatlık ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine" şeklinde hükmün davacı yararına düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/20456, Karar No: 2019/9892, Tarih: 10.07.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/20456 E.  ,  2019/9892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, katılanın aşamalarda değişmeyen beyanlarına, kesilen ağaçların durumlarını gösteren dosyadaki fotoğraflara, ziraat bilirkişisi tarafından düzenlenen 25.12.2013 tarihli rapor içeriğine, sanığın 14.11.2013 tarihli celsede ağaçları budadığına dair tevilli ikrarına göre, sanığın üzerine atılı nitelikli mala zarar verme suçunu işlediğinin sübuta erdiği gözetilmeden, mahkumiyeti yerine yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılanın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 10.07.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1360, Karar No: 2014/5845, Tarih: 31.03.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/1360 E.  ,  2014/5845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla,kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse … aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre,herkes özel ve aile yaşamına … saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS,özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile,anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 12/04/2001 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 31/03/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17462, Karar No: 2014/3326, Tarih: 20.02.2014

**19. Hukuk Dairesi         2013/17462 E.  ,  2014/3326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 3. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 12/06/2012

NUMARASI : 2009/422-2012/388

Taraflar arasındaki birleşen itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili tarafından Almanya'dan ithal edilen sağlık ürünlerinin 23/10/2008 tarihinde davalı şirkete ait ardiyeye konulduğunu, 26/10/2008 tarihinde meydana gelen sel baskını neticesinde davalıya ait ardiyede bulunan malların telef olduğu ve kullanılamaz hale geldiklerini, durumun ilgili gümrük müdürlüğünce yapılan denetimle rapor haline getirildiğini ve ardiyede bulunan malların imhasına karar verildiğini, malların dökümünün yapıldığı gümrük müdürlüğü raporunda müvekkiline ait malların yer aldığını, müvekkilinin hak ve alacağının tespiti zımmında K.Çekmece 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2009/11 D.İş sayılı dosyasında 03/03/2009 tarihinde delil tespiti yaptırıldığını, mevzu ettikleri mallar ve adetlerinin bilirkişi raporuyla tespit altına alındığını, malların parçalanma, çamurlanma ve lağım suyu etkisiyle kullanılamaz hale geldiklerinin tespit edildiğini, bunun üzerine davalı hakkında Küçükçekmece 2. İcra Müdürlüğü'nün 2009/3163 esas sayılı takip dosyası ile icra takibi başlattıklarını, davalının alacağı sürümcemede bırakma amacıyla icra takibine haksız olarak itiraz ettiğini belirterek, itirazının iptali ile takibin devamına ve % 40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Yargılamanın devamı esnasında davacının Bakırköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2009/636 esas sayılı dosyası ile yine davalı hakkında bu kez Küçükçekmece 2. İcra Müdürlüğünün 2009/4229 esas sayılı takip dosyasına istinaden itirazın iptali davası açıldığı, işbu dava ile eldeki dava dışında kalan bakiye 6.061,90-EURO alacak ile davacı tarafından malların gümrükten borçluya ait ardiyeye nakli ve taşıma bedeli olarak 23/10/2008 tarih ve 180284 nolu fatura ile ilgili firmaya ödenmiş bulunan 4.711,99.-TL alacak için davalı hakkında başlatılan icra takibine davalının haksız ve kötüniyetli olarak itiraz ettiğinden bahisle itirazın iptali ile takibin devamı ve davalı aleyhine % 40 oranında icra inkar tazminatına karar verilmesinin talep edildiği, mahkemenin 2009/636 esas ve 2009/724 karar sayılı kararı ile aralarındaki irtibat sebebiyle dosyanın eldeki dosya ile birleştirilmesine karar verdiği anlaşılmıştır.

Davalı vekili, müvekkili şirketin meydana gelen zararda herhangi bir kusur ve sorumluluğu bulunmadığını, sözkonusu tarihte meydana gelen sel nedeniyle çevrede bulunan birçok deponun zarara uğradığını, bu durumun müvekkili şirketin engelleyebileceği ve öngörebileceği bir durum olmadığını, işletmeciliğini yaptığı antreponun eşyanın güvenli bir şekilde muhafazasını sağlayacak bütün şartlara sahip olduğunu, Gümrük Müsteşarlığı'nca gerekli tüm denetimler yapıldıktan sonra antrepo olarak kullanımına uygunluk belgesi verildiğini, davacı tarafı maddi zarara uğratan ve sözkonusu zararın oluşumuna sebebiyet veren su baskınının antrepo civarında bulunan atık su deresinin yağış nedeniyle taşması sonucunda meydana geldiğini, dolayısıyla zararın oluşumuna gerekli önlemleri almayan İ.. İ..'nin sebebiyet verdiğini, ayrıca zarar gören emtianın müvekkili şirketçe .... İsviçre Sigorta A.Ş. Tarafından sigortalandığını savunarak öncelikle davanın İ.. İ.. ve ....İsviçre Sigorta A.Ş.'ye ihbarını ve davanın reddini istemiştir.