muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5985, Karar No: 2015/8235, Tarih: 04.06.2015

dikkate alınarak hak ve nesafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasına göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Dava, destekten yoksun kalma tazminatı ve manevi tazminat istemine ilişkindir. istemine ilişkindir.

Bir insanın ölümü hukukî anlamda bir zarar olmamakla beraber, bu yüzden yine de bazı zararlar meydana gelmiş olabilir. İşte BK'nın 45/II. maddesinin (6098 sayılı TBK m. 53) öngörmüş olduğu hal, ölüm sonucu vukua gelen bir kısım zararların tazminini hükme bağlamaktadır. Bu hükme göre, ölenin yardımından faydalananlar, bu yüzden yoksun kaldıkları faydayı, tazminat olarak, sorumludan isteyebilirler. Buna “destekten yoksun (muinden mahrum) kalma tazminatı” denir. Yasa metninden de anlaşılacağı gibi destekten yoksun kalma tazminatının konusu, desteğin yitirilmesi nedeniyle yoksun kalınan zarardır. Buradaki amaç, destekten yoksun kalanların desteğin ölümünden önceki yaşamlarındaki sosyal ve ekonomik durumlarının korunmasıdır. Olaydan sonraki dönemde de, destek olmasa bile, onun zamanındaki gibi aynı şekilde yaşayabilmesi için muhtaç olduğu paranın ödettirilmesidir. Yani haksız bir eylem sonucu desteğini yitiren kimse BK'nın 45/II. (TBK53)maddesine dayanarak uğradığı zararın ödetilmesini isteyebilir. Davalı destekten yoksun kalmadan ileri gelen somut zararı gidermek zorundadır. Bu nedenle tazminat hesabından önce zarar tutarını belirlemek gerekir. Bunan yanında amaç zarar görenin malvarlığındaki eksilmeyi giderme olduğuna göre, ölüm nedeniyle desteğini yitirenin elde ettiği çıkarlar varsa, bunların da zarar tutarından indirilmesi gerekir. Aksi halde zarar görenin malvarlığında olaydan önceki duruma göre bir artış meydana gelmiş olur. Buradaki amaç zarar gödenin malvarlığını zenginleştirmek değil, desteğini yitiren kişiye ölümden önceki yaşam düzeyini sürdürebilme olanağı tanımaktır.

Bununla birlikte destekten yoksun kalan kimse devamlı ve gerçek bir ihtiyaç içerisinde bulunmalıdır. Genel olarak bakım ihtiyacı, sosyal düzeye uygun olan yaşamın devamını sağlamak için gerekli olanaklardan yoksun kalmayı anlatır. Eğer ölenin eylemli olarak baktığı davacı, ölüm yüzünden bu bakımın sağladığı yaşama düzeyinin altına düşmüş olursa, ihtiyaç bulunma koşulu gerçekleşmiş sayılır. Burada önemli olan, davacının ve ailesinin temsil ettiği sosyal ve ekonomik düzeye göre normal karşılanan giderlerdir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında eldeki davada nüfus kaydına göre davacının 19.01.2015 tarihinde evlenmiş olması nedeniyle destekten yoksunluk zararının 19.01.2015 evlenme tarihine kadar hesaplanması gerekirken bu hususun gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

Kabule göre de;

Yukarıdaki açıklamalar ışığında eldeki davada nüfus kaydına göre davacının 19.01.2015 tarihinde evlenmiş olması nedeniyle destekten yoksunluk zararının 19.01.2015 evlenme tarihine kadar hesaplanması gerekirken bu hususun gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

Kabule göre de;

Davalıların kazaya karışan aracının Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortacısı tarafından davacıya 27.07.2007 tarihinde 29.305,00 TL ödeme yapıldığı anlaşılmıştır. 08.09.2006 tarihinde açılan iş bu davadan sonra yapılan ödemenin destekten yoksun kalma tazminatına ilişkin zarar tutarından mahsup edilmemesi de isabetli değildir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile verilen hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 04.06.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7334, Karar No: 2015/9669, Tarih: 18.11.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/7334 E.  ,  2015/9669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; atılı suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Müştekinin dosyada mevcut, “Evin etrafında duvarla çevrili bir bahçe yoktur, ancak evin önünde yörede balkon denilen kapının önünde düzenlenmiş sofa biçiminde yer vardır. Yine evin hemen bitişiğinde su havuzu olarak kullanılan kışın içi boş duran bir yer vardır... eşyalar evin önünden alınmıştır. ” şeklindeki beyanı karşısında, suça konu eşyaların alındığı yerin, müştekinin evinin önü olması, bu alanda bahçe duvarı veya kapısının bulunmaması, ya da suça konu fiilin gerçekleştirildiği yerin herhangi bir surette binanın eklentisi sayılacak yerlerden olduğuna dair delil bulunmaması karşısında, sanık hakkında TCK'nın 141/1. maddesi uyarınca karar verilmesi gerektiği halde, yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Sanığın kasten işlemiş olduğu hırsızlık suçu dolayısıyla hapis cezasıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak, 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (a), (b), (c), (d), (e) bentlerinde yazılı haklarından aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ...'ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 18.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7241, Karar No: 2012/12687, Tarih: 13.06.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/7241 E.  ,  2012/12687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

1) Dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın zaruret olmadıkça yakın bölgelerden, benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın satış tarihli ve özel amaçlı satış olmaması gerekir. Oysa somut emsal alınan taşınmaz satışı şirkete yapılan satış olup, özel amaçlıdır. Bu nedenle emsal olarak alınamayacağı gibi ayrıca, somut emsal olarak alınan taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değeri ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırılmadan, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, dava konusu taşınmaz ile somut emsal olarak alınan taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin karşılaştırılmasında; dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan daha değersiz olduğu belirtilmesine rağmen, bilirkişi kurulunca dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerine ters düşecek şekilde inandırıcı ve somut gerekçelere dayandırılmayan geçersiz rapora göre hüküm kurulması doğru değildir.

Bu nedenle, taraflara emsal göstermesi için yeniden imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapıldıktan sonra, emlak vergi değerleri de karşılaştırılmak suretiyle değer belirleyen, bilirkişi raporu nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2) Dava konusu taşınmaz yol olarak kamulaştırıldığından tapudan terkini yerine davacı idare adına tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacı idareden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 13.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6064, Karar No: 2024/4959, Tarih: 27.06.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/6064 E.  ,  2024/4959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1148 E., 2023/1340 K.

KARAR : Başvurunun kabulü ile yeniden hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tokat Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/732 E., 2022/819 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümlerini kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı her iki taraf vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; davalı erkeğin davacı kadına baskı yaptığını, küfür ettiğini, hakaret ettiğini, yüzüne tükürdüğünü, eve bekar arkadaşlarını getirdiğini, ailesinin evliliğe müdahale ettiğini, başka kadınlarla konuştuğunu, ailesine hakaret ettiğini, ailesinin izinsiz yatılı kaldıklarını belirterek tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebi ile boşanmalarına, çocuğun velayetinin anneye verilmesine, 1.500,00 TL tedbir-iştirak nafakasının, 2.000,00 TL tedbir-yoksulluk nafakasının, 100.000,00 TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminatın davalı erkekten alınarak davacı kadına verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek vekili süresinde verdiği cevap dilekçesinde özetle; davacı kadının iddialarının doğru olmadığını, davacı kadının ailesinin baskı yaptığını, davacı kadının ailesinin evine gidip dönmediğini, boşanmakla tehdit ettiğini, ailesini istemediğini, ailesinin evlerine geleceğini bildirmesine rağmen haberi yokmuş gibi davranadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı erkek vekili süresinde verdiği cevap dilekçesinde özetle; davacı kadının iddialarının doğru olmadığını, davacı kadının ailesinin baskı yaptığını, davacı kadının ailesinin evine gidip dönmediğini, boşanmakla tehdit ettiğini, ailesini istemediğini, ailesinin evlerine geleceğini bildirmesine rağmen haberi yokmuş gibi davranadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, ilk açılan boşanma davasının feragat tarihinden (05.03.2020) öncesine ait olduğu, davacı kadının ilk açılan boşanma davasından feragat ettiği tarih (05.03.2020) ile iş bu boşanma davasının açıldığı tarih (02.12.2020) arasında 9 ay gibi bir sürenin geçmiş olduğu, bu tarih aralığında tanık ...'in de belirttiği üzere taraflarla görüşmedikleri ve tanıklıklarının affedilen vakıalara ilişkin olduğu, davacının iş bu davada dayanmış olduğu vakıaları 2019/563 Esas 2020/189 Karar numaralı dosyasında da dayanmış olup vakıaların benzer olduğu, davacı kadının 05.03.2020 tarihli feragat beyanı ile dayanmış olduğu vakıaları affettiği en azından hoşgörüyle karşıladığı, davacı kadının feragatten sonra davalı ile bir araya geldiği, feragatten sonra bir araya gelinen süreç içerisinde boşanmayı gerektiren yeni bir maddi hadise gerçekleşmediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekilince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı kadın vekili hükmün tamamı yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekilince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı kadın vekili hükmün tamamı yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davalı erkeğe ait olan telefondan 20.05.2020 tarihli WhatsApp mesajından davalı erkeğin davacı kadının yüzüne tükürdüğünün sabit olduğu, yine 23.07.2020 tarihli WhatsApp mesajından da davacı kadının haberi olmadan, eşlerin birbirlerinin akrabaları arasında eve gelmesi konusunda sorun olmasına rağmen, erkeğin kendi anne ve babası dışındaki akrabalarını yatılı olacak şekilde evine getirdiği anlaşıldığından bu vakıaların erkeğe kusur olarak yüklenmesi gerektiği, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda, eşinin yüzüne tüküren ve eşinin şehir dışında olduğu dönemde eşine haber vermeden evinde yatılı kalacak şekilde akrabalarını eve getiren erkeğin tam kusurlu olduğu, bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddinin doğru bulunmadığı, ortak çocuğun velayeti yönünden alınan rapor kapsamı, cinsiyeti, yaşı, doğumundan itibaren anne yanında yaşamış olması dikkate alınarak velayetinin davacı anneye verilmesinin müşterek çocuğun üstün yararına olacağı, yoksulluk nafakası isteyen davacı kadının, çalıştığı, kendisini yoksulluktan kurtarmaya yetecek, aylık sürekli ve düzenli gelirinin olduğu, bu hususun SGK kayıtları ile de sabit olduğu, kadın yönünden boşanma yüzünden yoksulluğa düşme koşullarının oluşmadığı gerekçesi ile davacı kadının istinaf isteminin kabulüne, hükmün kaldırılmasına, yerine yeni hüküm oluşturulmasına, davanın kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebi ile boşanmalarına, ortak çocuğun velayetinin anneye verilmesine, baba ile kişisel ilişki kurulmasına, tahsilde tekerrür oluşturmamak kaydıyla dava tarihinden itibaren 08.06.2021 tarihine kadar aylık 300,00 TL, 08.06.2021 tarihinden boşanma hükmü kesinleşinceye kadar davacı kadın için aylık 500,00 TL tedbir nafakasının davalı kocadan alınarak davacı kadına verilmesine, davacı kadının yoksulluk nafakası isteminin reddine, tahsilde tekerrür oluşturmamak kaydıyla dava tarihinden itibaren 08.06.2021 tarihine kadar aylık 300,00 TL, 08.06.2021 tarihinden boşanma hükmü kesinleşinceye kadar müşterek çocuk için aylık 500,00 TL tedbir nafakasının davalı erkekten alınarak çocuk yararına harcanmak üzere davacı kadına verilmesine, boşanmaya ilişkin hükmün kesinleşmesinden itibaren aylık 1.500,00 TL iştirak nafakasının davalı erkekten alınarak çocuk yararına harcanmak üzere davacı kadına verilmesine, 40.000,00 TL maddi, 40.000,00 TL manevi tazminatın davalı erkekten alınarak davacı kadına verilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde her iki taraf vekilince temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı kadın vekili; tedbir nafakası ve tazminat miktarları yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalı erkek vekili; boşanma davasının kabulü, kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen tazminatlar ve nafakalar yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

. Uyuşmazlık, davacı kadın tarafından açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, kadının davasının kabulünün doğru olup olmadığı, kadın yararında maddi ve manevi tazminat koşullarının oluşup oluşmadığı, nafakaların uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası, 169 uncu maddesi ve 174 üncü maddesi

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı erkek vekilinin tüm, davacı kadın vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. İlk Derece Mahkemesince 03.07.2022 tarihli ara kararla ortak çocuk yararına hükmedilen 500,00 TL tedbir nafakasının 1.000,00 TL`ye çıkarılmasına karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesi kararı sadece davacı kadın tarafından istinaf edilmiştir. Bu şekilde çocuk yararına hükmedilen tedbir nafakası miktarı yönünden davacı kadın lehine usuli kazanılmış hak olmasına rağmen Bölge Adliye Mahkemesince dava tarihinden itibaren 08.06.2021 tarihine kadar aylık 300,00 TL, 08.06.2021 tarihinden boşanma hükmü kesinleşinceye kadar ortak çocuk için 500,00 TL tedbir nafakasının davalı erkekten alınarak davacı kadına verilmesi doğru olmamış, hükmün bu sebeple bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Yukarıda (2) numaralı paragrafta belirtildiği üzere temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortak çocuk lehine hükmedilen tedbir nafakası yönünden BOZULMASINA

2. Yukarıda (1) numaralı paragrafta belirtildiği üzere davalı erkek vekilinin tüm, davacı kadın vekilinin sair temyiz tirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ...'e yükletilmesine,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ...'ye iadesine,

2. Yukarıda (1) numaralı paragrafta belirtildiği üzere davalı erkek vekilinin tüm, davacı kadın vekilinin sair temyiz tirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ...'e yükletilmesine,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ...'ye iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,27.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5833, Karar No: 2017/2863, Tarih: 14.04.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/5833 E.  ,  2017/2863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Düşme

I-Sanıklar hakkında 2004 takvim yılında vergi usul kanununa muhalefet suçundan kurulan zamanaşımı nedeniyle davanın düşürülmesi hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suç tarihleri itibariyle yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı süresinin suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının düşürüldüğü, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

II-Sanıklar hakkında 2005 takvim yılında vergi usul kanununa muhalefet suçundan verilen zamanaşımı nedeniyle davanın düşürülmesi hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanıkların 2005 takvim yılında sahte fatura kullanma suçunu işlediklerinden bahisle açılan kamu davasında; sanıkların en son 2005 yılı Temmuz ayında beyanname vermiş olmaları karşısında; 2005 takvim yılına ilişkin en son faturanın Temmuz ayında kullanıldığının kabulünde zorunluluk bulunduğu, sanıklara yüklenen “sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 66/1-e maddesinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten hüküm tarihine kadar gerçekleşmediği gözetilmeden, yazılı şekilde suç tarihinde yürürlükte olmayan 765 sayılı yasa hükümleri uyarınca kamu davasının düşürülmesi,

Yasaya aykırı ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak zamanaşımını kesen son işlem olan sanık Kezban Uyanık’ın savunmasının alındığı 13.04.2009 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar anılan sürenin gerçekleştiği ve aynı kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak bu hususta karar

verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e ve 5271 sayılı Yasa'nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 14.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.