muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/27192, Karar No: 2014/12080, Tarih: 18.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/27192 E.  ,  2014/12080 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/260008

MAHKEMESİ : Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/06/2011

NUMARASI : 2011/84 (E) ve 2011/569 (K)

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

Sanıkların 2005 ve 2006 takvim yılı hesaplarının katma değer vergisi yönünden incelendiği, 2005 takvim yılında kullanılan 17.08.2005 olan son fatura tarihine göre 2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçuna ilişkin suç tarihinin 21.09.2005, 2006 takvim yılında kullanılan 26.03.2006 olan fatura tarihine göre 2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçuna ilişkin suç tarihinin de 21.04.2006 tarihi olacağından, gerekçeli kararda 2005-2006 şeklinde eksik gösterilen suç tarihlerinin 21.09.2005 ve 21.04.2006 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür,

1-) Sanık D.. C..'in şirkette sözde ortak olarak göründüğünü,sanık M.. T..'nın da şirketle ve faturalarla alakasının bulunmadığını savunmaları,suça konu faturaları düzenleyen K..Elektrik Elektronik İnş. ve San. Tic. A.Ş ,T.. Enerji İnş Taah.San.Tic.Ltd.Şti,Merkez İnş.M.. (A.. B..) isimli kişi ve şirketler hakkında dosya içinde bulunan vergi tekniği ve inceleme raporlarının düzenlendiğinin anlaşılması karşısında; bu firmalar ve şahıslar hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan dava açılıp açılmadığı, açılmışsa akibeti araştırılıp bu dava ile birleştirilememesi halinde, dava dosyaları celp edilip özetinin duruşma tutanağına geçirilip, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile, faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları düzenleyen kişi ve şirketler ile sanıkların ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılarak şirket işlerinden fiilen sorumlu olan şahıs da belirlenmek suretiyle toplanan tüm deliller bir bütün olarak değerlendirilip sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

2-) Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nun 53/3. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yeralan hak yoksunluğunun sanıkların sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden, fıkranın tamamını kapsar biçimde yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-) Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nun 53/3. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yeralan hak yoksunluğunun sanıkların sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden, fıkranın tamamını kapsar biçimde yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı; sanıklar H.. T.. ve M.. T.. müdafii ile sanık D.. C.. ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4864, Karar No: 2023/10240, Tarih: 22.11.2023

**7. Ceza Dairesi         2021/4864 E.  ,  2023/10240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/229 E., 2016/109 K.

SUÇ : 4926 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : ... şase nolu aracın müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.04.2016 tarihli ve 2014/229 Esas, 2016/109 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında, teşekkül halinde kaçakçılık suçu bakımından cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında yüklenen suçu işlediğine ilişkin mahkûmiyetine yeterli her türlü kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı ve kanaat verici delil elde edilememesi sebebiyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraatine, ... şase nolu aracın kaçak eşya

durumunda bulunması nedeniyle 4926 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun 4 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca müsaderesine karar verilmiştir.

II.TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafiinin temyiz isteği, kaçakçılık suçuna bizzat iştirak etmeyen sanık hakkında teşekkül halinde kaçakçılık suçu bakımından beraat kararı verilmesine rağmen sanık adına tescilli aracın müsaderesine dair karardan dolayı sanığın uzun yıllardır mağduriyet yaşadığına, kararın ... şase nolu aracın müsaderesine ilişkin kısmının bozulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Katılan ... vekili 16.05.2016 havale tarihli dilekçe ile temyiz isteğinden vazgeçtiğinden, sanık ... müdafiininin münhasıran ... şase nolu aracın müsaderesine dair hükme yönelik temyiz istemine göre inceleme yapılmıştır.

III. GEREKÇE

1.Katılan ... vekili 16.05.2016 havale tarihli dilekçe ile temyiz isteğinden vazgeçtiğinden, sanık ... müdafiininin münhasıran ... şase nolu aracın müsaderesine dair hükme yönelik temyiz istemine göre inceleme yapılmıştır.

2.30.06.2000 tarihli ve 08/14 sayılı irsaliye ile İpsala Gümrüğünden yurda sokulan ... şase nolu 1989 model mercedes marka aracın 07.07.2000 tarihli ve 1369 sayılı beyanname ile ... tarafından ithal edildiği, araca ait mülkiyet belgesinde aracın ... plaka numarası ile 21.07.1997 tarihinde ... adına tescil edildiği, 23.06.2000 tarihinde ... ihracaat plakası verildiği, 20.02.2000 tarihinde Türkiye'ye dönüş yapan ... adına kesin dönüş belgesinin 05.06.2000 tarihinde vekaleten ... Kışla tarafından alındığının tespiti üzerine yapılan yurt dışı araştırmasında; Göppingen Trafik Müdürlüğünün yazıları ile ... adına ... plaka numaralarının kendilerince düzenlenmediğinin bildirilmesi karşısında ... adına yapılan kayıtların sahte olduğu, gümrük plakaları düzenlendikten sonra yapılan kayıtlar olduğu anlaşılmakla, dava konusu ... şase nolu aracın Alman Trafik İdaresince tanzim edilmiş gözüken mülkiyet belgelerinde sahte kayıtlarla bedelsiz ithalatının sağlanmış olduğu, bu sebeple aracın kaçak eşya durumunda bulunduğu cihetle, Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.04.2016 tarihli ve 2014/229 Esas, 2016/109 Karar sayılı kararı ile dava konusu aracın müsadere edilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığından sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

IV. KARAR

Katılan ... vekili 16.05.2016 havale tarihli dilekçe ile temyiz isteğinden vazgeçtiğinden, sanık ... müdafiininin münhasıran ... şase nolu aracın müsaderesine dair hükme yönelik temyiz istemine göre yapılan incelemede;

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 1.Ağır Ceza Mahkemesinin 05.04.2016 tarihli ve 2014/229 Esas, 2016/109 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ... şase nolu aracın müsaderesine dair kısmının Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1011, Karar No: 2013/12498, Tarih: 03.07.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/1011 E.  ,  2013/12498 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan ... ve arkadaşları tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava niteliği ve içeriği itibariyle 1035 ada 76 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatların aidiyetinin tespitine ilişkindir.

1-İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, bu yolla saptanan dava niteliğine ve özellikle iddia ve savunmanın kıymetlendirilmesi yönünden bilgilerine başvurulan ve hükme dayanak yapılan uzman bilirkişi raporunun niteliği, içeriği ve dosya kapsamında toplanıp değerlendirilen delillere, delillerin takdir, tahlil ve tartışımına ilişkin hükümde gösterilen gerekçelere göre, taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatlardan bilirkişi raporu ve eki haritada (A ve B) harfleri ile işaretli iki katlı ev ile ağaçların davacı tarafından meydana getirildiğinin belirlenmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılardan ... ve arkadaşlarının buna ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının REDDİNE,

2-Davalılardan ... ve arkadaşlarının çevre duvarı ve yargılama giderine yönelik temyiz itirazlarına gelince; mahkemece bu muhdesat yönünden de davanın kabulüne karar verilmiş ise de varılan sonuç yasal düzenlemelere uygun düşmemiştir.

Kural olarak HMK.nun 26. maddesi hükmüne göre mahkeme, tarafların iddia ve savunmaları ve talepleri ile bağlıdır. Mahkemenin istekten fazlasına veya başka bir şeye hükmetmesi olanak dışıdır.

Somut olaya gelince; davacı tarafın dava dilekçesiyle iki katlı ev ve ağaçlara yönelik olarak dava

açtığı, 39 metre uzunluğunda 1 metre yüksekliğindeki çevre duvarına yönelik bir davanın açılmadığı anlaşılmaktadır. Davacı tarafın talebi gözetildiğinde, dava konusu ev ve ağaçlar yönünden davanın kabulüne karar verilmekle yetinilmesi gerektiği kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca; hüküm yerinde sadece dava konusu ev ve ağaçlar hakkında karar verilmesi gerekirken, taleple bağlılık kuralı gözardı edilerek dava konusu olmayan çevre duvarı yönünden yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olduğu gibi, dava konusu muhdesatın üzerinde bulunduğu 1035 ada 76 parsel sayılı taşınmazda davacının da paydaş olduğu, bu nedenle yargılama sonunda hükmedilecek karar ve ilam harcı ile vekâlet ücretinin taşınmazdaki davalı taraf payına isabet eden muhdesat değeri (zemin bedeli hariç) üzerinden belirlenmesi gerektiği, ayrıca vekâlet ücretinin de harcı yatırılan miktar esasa alınarak belirlenmesi gerekirken davalı taraf aleyhine fazla miktarda harç ve vekâlet ücretine hükmedilmesi dahi isabetsiz, davalılardan ... ve arkadaşlarının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde hükmü temyiz eden davalılara iadesine, 03.07.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10749, Karar No: 2016/10746, Tarih: 02.11.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/10749 E.  ,  2016/10746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 21/08/2015 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 01/03/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, öğrenim sırasındaki staj eğitimi nedeniyle ödenmesi gereken ücretin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, çok programlı lisede öğrenim görürken, mevzuat gereği davalı kuruma bağlı birimde staj yaptığını ancak davalı kurumun 3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu'nun 25. maddesi uyarınca ödenmesi gereken staj ücretini ödemediğini beyanla, alacak isteminde bulunmuştur.

Davalı idare vekili; taraflar arasındaki uyuşmazlığın idari işlemden kaynaklandığını, 2577 sayılı Kanun'un 2. maddesi uyarınca bu tür ihtilafların çözüm yerinin idari yargı olduğunu, davacının öncelikle davalı idareden talepte bulunması ve reddi hâlinde idari yargıya başvurabileceğini, yargı yolu nedeniyle davanın reddi gerektiğini, zamanaşımı definde bulunduğunu, davacının staj yaptığı dönemde kurumun işletme olmadığından anılan Yasa uyarınca ücret almaya hak kazanamayacağını, kaldı ki staj süresince ücret ödenmesine dair bir yasal düzenlemenin de bulunmadığını, bu nedenlerle davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davacının, gerçek üretim ve hizmet ortamı sağlayan bir işletmede değil, davalı kuruma bağlı bir anaokulunda staj yaptığı, 3308 sayılı Kanun'un 25. maddesi uyarınca, işletmelerde staj yapan öğrencilere yönelik bir düzenleme bulunduğu, bunun kurumda stajını tamamlayan öğrencileri kapsamadığı, başkaca bir yasal düzenlemenin de bulunmadığı belirterek davanın reddine karar verilmiştir.

3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu ve ilgili mevzuatta; mesleki eğitim, beceri eğitimi, staj, sosyal güvenlik ve ücret hususları tanımlanmıştır. "Staj" ve "Beceri eğitimi" ile ilgili olarak yasal düzenlemelerdeki tanımlamalar farklı olsa da özü itibarıyla, mesleki ve teknik eğitim veren kurumlarda okuyan öğrencilerin, teorik bilgilerinin yanısıra uygulamalı teknik eğitim almaları, ileride icra edecekleri meslek konusunda deneyim ve beceri kazanmaları ve genellikle de okul dışında yapılan eğitimi ifade etmektedir. Mesleki Eğitim Kanunu'nda yapılan tanımlamalarda, bu eğitimin işletmelerde mesleki eğitim olarak, Yönetmeliğinde ise staj olarak tanımlanmış olması sonucu değiştirmez.

Bu durumda mahkemece; davacının, Veysel Karani Çok Programlı Lisesinde öğrenci iken, Org. Recep Ergün İlköğretim Okulunda çocuk gelişimi ve eğitimi alanında, 3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu'nun 25. maddesi kapsamında mesleki eğitim ya da staj yapıp yapmadığının araştırılması, staj yaptığının belirlenmesi hâlinde, yapılan staj ya da mesleki beceri eğitiminin 3308 sayılı Kanun ve ilgili mevzuat kapsamında değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, davanın reddine karar verilmesi doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12889, Karar No: 2009/11879, Tarih: 14.12.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/12889 E.  ,  2009/11879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde eğitim ve öğretim giderinden kaynaklanan 17.046 YTL alacağın sarf tarihinden itibaren faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalılar vekiline temyiz dilekçesinin Tebligat Yasasının 21. maddesi ve Tüzüğün 28. maddesi hükümlerine göre yapılan tebliğ en yakın komşusuna imzası alınarak haber verilmediği için usulüne uygun değildir. Bu nedenle mahkemece, davacı tarafın temyiz dilekçesinin davalılar vekiline yöntemince tebliğ edilerek cevap süresi de beklendikten sonra iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9842, Karar No: 2024/3468, Tarih: 21.03.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/9842 E.  ,  2024/3468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2012/231 Esas, 2013/261 Karar

KARAR : Ret

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerinden enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda, Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, tarafların temyiz etmemesi üzerine 31.03.2014 tarihinde kesinleşmiştir.

Davalı idare vekili Mahkemenin kararda yalnızca kamulaştırmasız el atma bedeline hükmettiğini, irtifak alanının tapu kayıt tesciline karar verilmediğini, idare adına tesciline karar verilmesi için tavzih kararı verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece 25.01.2023 tarihli ek karar ile tavzih isteminin reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, kesinleşen kararın tavzihi isteminin reddine yönelik Mahkemenin 25.01.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 305 inci maddesinin ikinci fıkrasının ''Hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar, tavzih yolu ile sınırlandırılamaz, genişletilemez ve değiştirilemez.'' hükmü gözetildiğinde, hükmü değiştirecek şekilde tavzih kararı verilmesinin usul ve kanuna uygun olmayacağı anlaşıldığından, tavzih talebinin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Mahkemece verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Mahkemece verilen 25.01.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Davalı idareden peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

21.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3519, Karar No: 2020/3071, Tarih: 02.06.2020

**17. Hukuk Dairesi         2018/3519 E.  ,  2020/3071 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ticaret Mahkemesi Ltd. Şti.

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 03.03.2020 Salı günü davacı vekili Av. ... geldi. Davalı tarafından gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacı vekili dinlendikten sonra vaktin darlığından dolayı işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmış olup dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıya ait işyerinin müvekkili şirkete işyeri sigorta poliçesi ile sigortalı olduğunu, 07.11.2009 tarihinde işyerinde meydana gelen dahili su hasarı nedeniyle sigortalıya 23.11.2009 tarihinde 50.000,00 TL ve 04.12.2009 tarihinde 61.504,00 TL ödeme yapıldığını, ancak sigorta şirketi tarafından zarar sorumlularına karşı açılan rücu davasında davalıya ait işyerinde meydana gelen hasarın 20.125,00 TL olduğunun belirlendiğini, sigortalıya fazla ödeme yapıldığını belirterek davalıya fazla ödenen 91.379,00 TL tazminatın ödeme tarihinden işleyecek en yüksek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece dosya kapsamı ve toplanan delillere göre; davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili davalıya ait işyerinin davacı ... şirketine işyeri sigorta poliçesi ile sigortalı olduğunu,

iş yerinde meydana gelen dahili su hasarı nedeniyle davalıya ödeme yapıldığını belirtmiştir. Davacı şirket tarafından zarardan sorumlu oldukları iddiası ile işyerinin malikleri aleyhine rücuen tazminat davası açılmış, alınan bilirkişi raporunda işyerinde meydana gelen zararın 20.125,00 TL olduğu belirlenmiş, davacı vekili belirlenen tazminat miktarına göre davalıya fazla ödeme yapıldığını belirterek ödenen hasar bedelinin iadesini talep etmiştir.

Dairemizin 25.11.2014 tarih 2013/10470 E ve 2014/16849 K sayılı bozma ilamı öncesinde, mahkemece kısmen kabul kararı verilmiş; Dairemizce, mahkemece taraflar arasında geçerli işyeri sigortası genel ve özel şartları da dikkate alınarak davalının gerçek zararının belirlenmesi ve davacının yapması gereken ödeme belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi için bozma kararı verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak bilirkişi heyetinden gerçek zararın tespiti için rapor alınmış, ancak bilirkişi heyetinin taraflar arasındaki poliçede dahili su klozu olmadığı yönünde görüş belirtmesi üzerine mahkemece yanılgılı değerlendirmeyle red kararı verilmiştir. Taraflar arasındaki poliçenin 2.sahifesindeki "Ek teminatlar" bölümünde "dahili su" klozu bulunması, dairece bu hususta bozma yapılmamış olması ve bunun taraflar arasında da ihtilafsız olması karşısında, mahkemece yeni bir bilirkişi heyetinden önceki bozma ilamımız doğrultusunda rapor alınması için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ;Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 2.540,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 02/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1999, Karar No: 2020/14526, Tarih: 11.11.2020

**19. Ceza Dairesi         2020/1999 E.  ,  2020/14526 K.**

**"İçtihat Metni"**

Alkollü araç kullanmak eyleminden dolayı ... hakkında 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 48/5. maddesi uyarınca 876,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair Darıca Trafik Tescil ve Denetleme Büro Amirliğinin 08/10/2017 tarihli ve IG 085230 sayılı trafik idarî para cezası karar tutanağına ve aday sürücü belgesinin iptaline ilişkin aynı tarihli ve AC 060298 sayılı tutanağa yönelik yapılan başvurunun, idarî para cezası yönünden kabulü ile idari para cezasının kaldırılmasına, idarî yaptırım kararı yönünden ise reddine dair Gebze 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 12/12/2017 tarihli ve 2017/2458 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 18/06/2018 gün ve 1778 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29/06/2018 gün ve KYB-2018-56400 sayılı ihbarnamesi ve 05/04/2020 gün ve KYB - 2020/ 37456 sayılı yazısı ile Daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, alkollü olarak kamyonet kullandığı anlaşılan muteriz hakkında, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 48/5. maddesindeki ''Yapılan tespit sonucunda, 0.50 promilin üzerinde alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sürücüler hakkında, fiili bir suç oluştursa bile, 700,00 Türk lirası idarî para cezası verilir ve sürücü belgesi altı ay süreyle geri alınır. Hususi otomobil dışındaki araçları alkollü olarak kullanan sürücüler bakımından promil alt sınırı 0.21 olarak uygulanır. Alkollü olarak araç kullanma nedeniyle sürücü belgesi geri alınan kişiye, son ihlâlin gerçekleştiği tarihten itibaren geriye doğru beş yıl içinde; ikinci defasında 877,00 Türk lirası idarî para cezası verilir ve sürücü belgeleri iki yıl süreyle, üç veya üçten fazla ise, 1.407,00 Türk lirası idarî para cezası verilir ve sürücü belgeleri her seferinde beşer yıl süreyle geri alınır. Sürücü belgelerinin herhangi bir nedenle geçici olarak geri alınmış olması hâlinde belirtilen süreler, geçici olma süresinin bitiminde başlar.'' şeklindeki düzenleme karşısında, 0.26 promil alkollü iken hususi araç niteliğinde olmayan kamyonet tipi araç kullanması eylemi nedeniyle idarî para cezası verilmesine ilişkin işlemin kaldırılmasına karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

2918 sayılı Kanun'un 3. maddesinde ve 18.07.1997 tarihli ve 23053 sayılı mükerrer Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Karayolları Trafik Yönetmeliğinde hususi otomobilin tanımı yapılmamakla birlikte anılan Kanunun 3. maddesinde otomobil ve kamyonetin, Yönetmeliğin 3. maddesinde ise taşıtın tanımlandığı, buna göre;

''-Otomobil : (Değişik: 12/7/2013-6495/13 md.) Yapısı itibarıyla, sürücüsü dahil en fazla dokuz oturma yeri olan ve insan taşımak için imal edilmiş bulunan motorlu taşıttır.