muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3644, Karar No: 2023/3863, Tarih: 10.10.2023

Afyonkarahisar Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 02.03.2022 tarihli rapora göre; katılanın yaralanmasının duyularından veya organlarından birini işlevini yitirmesine neden olduğu, iyileşme olanağı bulunmayan bir hastalık veya bitkisel hayata girme durumunun bulunmadığının tespit edildiği görülmüştür.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

''.. Hayati tehlike geçirecek düzeyde ağır bir şekilde yaralanarak getirildiği hastanede yapılan tıbbi müdahaleler çerçevinde verilen ilaçların etkisinde iken ve kazadan iki saat, hastaneye girişten ise bir saat sonra gibi kısa bir süre sonra ve olayın şokunu henüz üzerinden atamadan verdiği için, ayırt etme gücüne sahip olmadan yani şikayetten vazgeçmenin anlam ve sonuçlarını anlayabilir durumda olmadan verilen 09/06/2019 tarihli bu beyanın geçerli bir beyan olarak kabul edilmesi mümkün olmadığından, katılanın uzun süren tedavi sonrası hastaneden taburcu olduktan sonra verdiği ve sanıktan şikayetçi olduğuna dair 22/01/2020 tarihli ifadesi yasal şikayet süresi olan altı aylık süre içerisinde alındığı nazara alındığında, usulüne uygun olarak yapılmış bir şikayet başvurusunun bulunduğu, suçun takibi için gerekli olan şikayet koşulunun gerçekleştiği kabul edilerek diğer unsurların varlığı halinde atılı suçtan sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiğinden..'' gerekçeleri ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak atılı suçtan sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Olay günü saat 15:10 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki kamyonetle meskun mahal dışında, bölünmüş, iki şeritli, düz, eğimsiz yolda, yağışlı havada seyir halindeyken direksiyon hakimiyetini kaybederek sağa doğru yoldan çıktığı toprak zemine çarparak takla attığı, tavan üzerinde durarak son konumu aldığı, kaza nedeniyle katılanın hayati tehlike geçirecek, 4. derece kemik kırığı oluşacak, duyularından veya organlarından birini işlevini yitirmesine neden olacak şekilde yaralandığı olayda; Bölge Adliye Mahkemesinin kabul ve uygulamasında isabetsizlik görülmemiştir.

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden;

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden;

Münhasıran şahsa bağlı hak niteliğindeki şikayet hakkının hak sahibi tarafından kullanabilmesi için hak sahibinin ayırt etme gücüne sahip olması, yani, şikayetin ya da şikayetten vazgeçmenin anlam ve sonuçlarını anlayabilir durumda olması şarttır. Temyiz kudreti kelimesinin karşılığını oluşturan ayırt etme gücü 4721 sayılı Medeni Kanun' da; "yaşının küçüklüğü yüzünden veya akıl hastalığı, akıl zayıflığı, sarhoşluk ya da bunlara benzer sebeplerden biri ile akla uygun biçimde davranma yeteneğinden yoksun olmayan herkesin ayırt etme gücüne sahip olduğu" şeklinde tanımlanmış olup, belirtilen durumlardan herhangi birinin varlığından dolayı ayırt etme gücüne sahip olmayan mağdur veya suçtan zarar görenin şikayetçi olma ya da olmama hususundaki irade beyanı yok hükmünde ve tamamen geçersiz olup hukuki açıdan bir sonuç doğurmamaktadır. Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; olay günü sanık tarafından saat 15:20 sıralarında sebebiyet verilen tek taraflı kaza sonucu ağır bir şekilde yaralanan, tedavi için kaldırıldığı Burdur Devlet Hastanesinde saat 16:05'de yapılan ilk muayene sonucu düzenlenen geçici raporunda vücudunda kemik kırığı meydana geldiği ve hayati tehlikesinin bulunduğu bildirilen, aynı gün saat 17:00'da Kolluk görevlileri ile Dr.... tarafından düzenlenen tutanakta da, belden aşağısının ve ellerinin tutmadığı ancak ifade verebileceği belirtilmesi üzerine kolluk görevlilerince saat 17:10'da olaydan dolayı kimseden şikayetçi olmadığına dair beyanı alınan katılanın, bu ifadesini, hayati tehlike geçirecek düzeyde ağır bir şekilde yaralanarak getirildiği hastanede yapılan tıbbi müdahaleler çerçevinde verilen ilaçların etkisinde iken ve kazadan iki saat, hastaneye girişten ise bir saat sonra gibi kısa bir süre sonra ve olayın şokunu henüz üzerinden atamadan verdiği için, ayırt etme gücüne sahip olmadan yani şikayetten vazgeçmenin anlam ve sonuçlarını anlayabilir durumda olmadan verilen 09/06/2019 tarihli bu beyanın geçerli bir beyan olarak kabul edilmesi mümkün olmayıp, katılan vekilinin Burdur Cumhuriyet Başsavcılığının 12/09/2019 tarih ve 2019/3915 soruşturma sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralamaya neden olma suçundan şikayet yokluğu nedeni ile kovuşturmaya yer olmadığına dair verilen karara, 01.11.2019 tarihli dilekçesi ile şikayetçi olduklarını belirterek itiraz ettiği, mağdur vekilinin şikayetçi oldukları yönünde takipsizlik kararına itirazı üzerine Burdur Sulh Ceza Hakimliğinin 2019/2126 Değişik İş sayılı kararı ile iş bu takipsizlik kararının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılarak yasal şikayet süresi olan altı aylık süre içerisinde alındığı nazara alındığında, usulüne uygun olarak yapılmış bir şikayet başvurusunun bulunduğu, suçun takibi için gerekli olan şikayet koşulunun gerçekleştiği kabul edilerek, katılanın yaralanmasında sanığın asli kusurlu olduğu tespitiyle cezalandırılmasında hukuka aykırılık görülmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen tüm temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin 16.11.2022 tarihli ve 2021/1707 Esas, 2022/3178 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Burdur 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8901, Karar No: 2019/8022, Tarih: 09.04.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/8901 E.  ,  2019/8022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti

Davacı vekili davacının davalıya ait işyerinde elektrik enstrüman süpervizörü olarak 12/01/2006-01/03/2013 tarihleri arasında çalıştığını, gerek ... gerekse ... ’da şirketin belirlediği vardiya sistemi sebebi ile her ay on dört gün kesintisiz olarak işverence sağlanan konteynırlarda kaldığını, bu on dört günlük dönemde işyeri dışına çıkılmasının kesinlikle yasak olduğunu, mesai saatlerinin 07:00-19:00 saatleri arasında olduğunu, ancak mesai saatleri dışında ihtiyaç halinde de çalışıldığını, davacının çalışma süresinin ve fazla çalışmalarının bu esasa göre ayrıştırılması gerektiğini, ayrıca çalıştığı her ay için en az iki günlük hafta tatili ücreti hakkı bulunduğunu, ancak hafta tatili ücretinin ödenmediğini, sözleşmenin feshi tarihi itibari ile kullanmadığı 97 günlük yıllık izin hakkının bulunduğunu, yıllık izninin 51 günlük bölümünün feshin işçi tarafından yapıldığı iddiası ile kanuna aykırı olarak ihbar öneline mahsup edildiğini, 46 günlük izin ücretinin ise eksik ödendiğini beyan ederek fazla çalışma, hafta tatili ve yıllık izin ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının ... -... -... Boru Hattının Türkiye kısmındaki pompa istasyonları veya boru hattının çıkış noktası olan ... 'daki deniz terminalinde elektrik teknisyeni olarak 12/05/2005 tarihinde çalışmaya başladığını, davacının iş sözleşmesi uyarınca vardiya usulüne göre çalışma şeklini ve fazla mesai yapmayı kabul ettiğini, işyerinde on dört gün gece gündüz çalışmanın söz konusu olmadığını, aksine bu süre içindeki çalışma saatlerinin belirli olduğunu, vardiyalı olarak çalışan işçinin net maaşının %2'sinin vardiya ücreti olarak hesaplanacağının kabul edildiğini, davacının fazla çalışma ve hafta tatili alacağının bulunmadığını, talep edilen alacakların zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, yasal süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Davacı Temyizi Yönünden;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, yerinde bulunmayan ve gerekçeli temyiz dilekçesinin süresinde verilmediği dikkate alınarak, gerekçesiz temyiz dilekçesi çerçevesinde kanunun açık hükmüne ve kamu düzenine aykırılık bulunup bulunmadığı hususları ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda, yerinde bulunmayan bozma isteğinin reddine,

Karar, yasal süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Davacı Temyizi Yönünden;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, yerinde bulunmayan ve gerekçeli temyiz dilekçesinin süresinde verilmediği dikkate alınarak, gerekçesiz temyiz dilekçesi çerçevesinde kanunun açık hükmüne ve kamu düzenine aykırılık bulunup bulunmadığı hususları ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda, yerinde bulunmayan bozma isteğinin reddine,

Davalı Temyizi Yönünden;

Taraflar arasında davacının yıllık izin ücretine hak kazanıp kazanmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.Somut uyuşmazlıkta davacı hak kazandığı yıllık izin ücreti alacaklarının eksik ödendiğini ileri sürmüş, davalı ise davacının fesih tarihinde hak kazandığı izin ücretlerinin tamamının ödendiğini savunmuştur. Mahkemece, davacının kullanmadığı yıllık izinlerinin bulunduğu, bu izinlere ait ücretlerin ödendiğinin davalı işverence kanıtlanamadığı, davacının hak kazandığı yıllık ücretli izin alacağı miktarlarının denetime elverişli ve uygun bulunan bilirkişi raporu ile belirlendiği ve talepten fazla olduğunun anlaşıldığı gerekçesiyle taleple bağlı kalınarak davacının 1.000,00 TL izin ücreti hüküm altına alınmıştır. Ne var ki, dosya kapsamında aynı bilirkişi tarafından düzenlenen iki ayrı rapor bulunmakta olup, ilk raporda altı tam hizmet yılı olan davacının 95 Gün izin hakkı bulunduğu, buna göre davacının izin ücretinin 156,74x95 =14.890,30 TL -11.014,36 =3.875,94 TL olduğu sonucuna varılmış; ek raporda ise işverence davacıya yapılan ödeme tutarının 11.014,36 TL - 8.582,50 TL (ihbar tazminatı) =2.431,86 TL olduğu, davalı işverence tahakkuku yapılan izin ücretinin tamamının ödendiğinin ispatlanması durumunda ilk raporda hesaplanan izin ücretinin davacıya ödenmesi gerektiği, sonuç olarak davacının 12.458,44 TL izin ücreti alacağı bulunduğu ifade edilmiştir. Anayasanın 141 inci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297 nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Mahkemece davacının hak kazandığı toplam yıllık izin ücreti alacağının miktarı noktasında gerekçesi de belirtilmek suretiyle belirleme yapılmadan, talep ile bağlı kalınarak 1.000,00 TL izin ücreti alacağına hükmedilmesi açıklanan ilke ve esaslara açıkça aykırıdır. Kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 09.04.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11961, Karar No: 2015/13658, Tarih: 25.11.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/11961 E.  ,  2015/13658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 7. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/12/2013

NUMARASI : 2012/189-2013/681

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ......n raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı miras payı oranında tapu iptali ile tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları Nedime Süer'in ölümünden önce maliki olduğu 3529 ada 161 parsel sayılı taşınmazın 1/4 payını diğer mirasçılarından mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak davalı gelinine çok düşük bir bedelle sattığını ileri sürerek iptal ve tescil istemişlerdir.

Davalı, eşinin teyzesi olan mirasbırakan N,,,, S,,,,'in dava konusu yeri satmak istemesi üzerine aynı yerde kayınvalidesinin de payı olduğu için bedelini ödeyerek kendilerinin satın aldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, muris muvazaasının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 3529 ada 161 parsel sayılı tarla ve meyve bahçesi vasıflı taşınmazın 1/4 payı davacıların mirasbırakanı Nedime Süer, yine 1/4 payı davalının kayınvalidesi M... D....adlarına kayıtlı iken, davacıların murisinin payını 19.04.2006 tarihli satış akdiyle davalı Ş.. D..'e devrettiği, N... S.....n daha sonra 23.05.2011 tarihinde ölümü üzerine geriye mirasçı olarak davacı çocukları Mediha ve Rufat ile birlikte dava dışı çocukları Fatma ve Sabriye'nin kaldığı anlaşılmaktadır.

Davacılar, temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği üzere, Türk Medeni Kanununun 6. maddesi gereğince "Herkes iddiasını ispat etmekle mükelleftir".Yine 6100 sayılı HMK'nın 190/1 maddesi gereğince "İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir."

./..

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; davacılar, temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmış olduğuna göre, bu iddiasını ispat etmekle mükelleftirler. Nitekim davacılar iddialarını ispatlayabilmek için tapu kaydı, resmi senet, mirasçılık belgesi, banka kayıtları, zabıta araştırması, tanık, keşif ve bilirkişi incelemesi ve diğer yasal delillere dayanmış ve iki tane tanık ismi bildirmişlerdir. Davacıların tanığı Kamil Seferoğlu 10.10.2013 tarihli oturumda dinlenmiş ise de sonraki 10.12.2013 tarihli oturumda tanık dinlenmesinin sonuca etkili olmayacağı gerekçesiyle diğer tanık Adil Karaca'nın dinlenmesinden vazgeçilmiştir. Tüm dosya kapsamından, HMK'nın 190 ve TMK'nın 6.maddeleri uyarınca davacının tüm delilleri toplanmamış, iddialarını kanıtlama imkanı verilmemiştir.

Hâl böyle olunca; tarafların bildirdiği tüm delillerin toplanması, davacıların diğer tanığının dinlenmesi, yerinde keşif yapılarak zilyetlik durumunun araştırılması ve taşınmazın temlik tarihindeki gerçek değerinin tespiti için bilirkişi raporu alınması ve tüm deliller değerlendirilerek varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yetinilerek yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacıların temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 25.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1672, Karar No: 2024/6256, Tarih: 04.06.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/1672 E.  ,  2024/6256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2258 E., 2023/1853 K.

KARAR : Asıl davanın kısmen kabulü, birleşen davanın reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gebze 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2017/92 E., 2023/226 K.

Taraflar arasındaki meslek hastalığından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edildiği; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne ve duruşmanın düzenlendiği 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun)

369 uncu maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

369 uncu maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava ve birleşen dava dilekçelerinde özetle, müvekkilinin, ilaç üretimi yapılan davalı işyerinde solid üretim film kaplama bölümünde forklift ile gelen fıçılardaki tabletlerin olduğu poşetleri yerden 1.5 metre yükseklikteki kaplama makinesinin haznesine yükleme ve boşaltma işlerini yaptığını, bu işlemleri el yordamıyla yapmak zorunda kaldığını, müvekkilinin davalı işyerinde çalışmaya başladıktan yaklaşık 1 yıl sonra 20.11.2013 tarihinde bel ağrısı şikayetiyle hastaneye gittiğini, Gebze ... Devlet Hastanesinde bel fıtığı teşhisi konulduğunu, Özel Medcity Cerrahi Tıp Merkezinde 04.02.2013 tarihinde 10 seanslık fizik tedavisi gördüğünü, 6-7 ay sonra ise omuzlarında ağrı hissetmeye başladığını, 07.06.2014 tarihinde Gebze ... Devlet Hastanesine müracaat ettiğini, sağ ve sol omuzda yırtık teşhisi konulduğunu ve 16.06.2014 - 02.07.2014 tarihleri arasında Gebze Medical Park Hastanesinde omuzları için 14 seanslık fizik tedavisi gördüğünü, işe geri dönen müvekkilinin Üretim Müdürüne şikayetlerini ve işin bu şekilde yapılmasının insan sağlığına zarar verdiğini, önlem alınması gerektiğini anlatmasına rağmen "istersen istifa edebilirsin" cevabını aldığını, çalışma şartlarında değişiklik yapılmaması üzerine müvekkil Gebze İlçe Sigorta Müdürlüğüne başvurduğunu ve İstanbul Meslek Hastalıkları Hastanesine sevkini talep ettiğini, 22.10.2014 tarihinde omuzları ve beli ile ilgili "meslek hastalığı ön tanısı konulmuştur." şeklindeki raporu ise işyerine ibraz ettiğini, çalıştığı koşulların sağlıklı hale getirilmesini yine talep ettiğini, bunun üzerine dokümantasyon bölümünde görevlendirme yapıldığını, burada 2 ay kadar çalıştıktan sonra sık sık rapor alması ve performans düşüklüğü bahaneleriyle müvekkilinin iş akdine 08.02.2015 tarihinde son verildiğini, müvekkilinin 11.02.2014 tarihinde ... ..., ..., ... ... ve ... ... ile birlikte yapılan işin sağlıklarına zarar verdiğini ve çözüm önerilerini de içerir önleyici bildirim formu doldurarak davalı işyerine vermiş olmasına rağmen hiçbir tedbir alınmadığını, yapılan teftişler neticesinde T.C. Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğü Kocaeli Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğü'nün 22.02.2016 tarihli yazısı ile "2012-2015 yılları arasında işyerinde yaptığınız iş ve yakalandığınız meslek hastalığı arasında illiyet bağı tespit edilmiştir." ibareli yazı müvekkiline ulaştırıldığını belirterek maddi ve manevi tazminatın tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP