muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/12152, Karar No: 2024/3314, Tarih: 14.03.2024

**4. Ceza Dairesi         2023/12152 E.  ,  2024/3314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

KARAR : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği ek karara yönelik temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesinin kararıyla sanığın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 299 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca Cumhurbaşkanına hakaret suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 20.12.2022 tarihli ve 2020/1710 Esas, 2022/1729 Karar sayılı kararıyla istinaf başvurusunun esastan reddine hükmedilmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesinin 24.03.2023 tarihli ve aynı sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, kararın bozularak beraatine hükmedilmesi talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın yokluğunda kurulup 29.12.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen asıl hükme karşı, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 06.03.2023 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, sanığın ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Adana 10. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11146, Karar No: 2021/2240, Tarih: 15.03.2021

**16. Ceza Dairesi         2019/11146 E.  ,  2021/2240 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : Sanıklar için ayrı ayrı olmak üzere; TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK’nın 62, 53, 58/9, 63. maddeleri uyarınca verilen mahkumiyet kararlarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanık ...'un örgütle iltisaklı olması nedeniyle kapatılan okula çocuğunu göndermesi eyleminin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanıklar müdafileri ve

sanık ...'un temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Sivas 3. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.03.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11278, Karar No: 2019/21761, Tarih: 27.11.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/11278 E.  ,  2019/21761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten Yaralama

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık hakkında İstanbul (Kapatılan) 32. Sulh Ceza Mahkemesinin 26.09.2008 tarihli ve 2012/396 Esas, 2013/771 Karar sayılı ilamı ile TCK’nin 86/2, 86/3-a, 29, 62,52 . maddeleri gereğince 2240 TL adli para cezasına hükmolunarak 5271 sayılı CMK'nin 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilerek 5 yıllık denetim süresi öngörüldüğü, bu kararın 21.10.2013 tarihinde kesinleştiği, CMK’nin 231/8. maddesi gereğince kesinleşme ile denetim süresinin başladığı, sanığın bu denetim süresi içinde suç işlediğine dair CMK’nin 231/11. maddesi gereği ihbarda bulunulmuş ise de ihbara konu İstanbul 37. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.05.2015 tarihli 2014/293 Esas, 2015/257 Karar sayılı ilamı ile sanık hakkında TCK'nin 86/2, 86/3-a 52. maddeleri gereğince 3600 TL adli para cezasına hükmolunarak CMK’nin 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, ihbara konu bu kararın "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" dair karar olması nedeniyle açıklanmadığından hüküm niteliği taşımadığı, bu nedenle ihbara konu edilerek hükmün açıklanmasına karar verilemeyeceği, sanığın güncel adli sicil kaydında ihbara konu olabilecek başkaca kasıtlı suçlardan mahkumiyet ilamlarının bulunup bulunmadığı da değerlendirilmek suretiyle sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

2) Sanık hakkında hüküm kurulurken, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Hadjianastassiou/Yunanistan, 16.12.1992; Van de Hurk/Hollanda, 19.04.1994; Hiro Balani/İspanya 09.12.1994; Ruiz Torija/İspanya, 09.12.1994) kararlarında, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3. maddesinde, 5271 sayılı CMK'nin 34, 230 ve 289. maddeleri ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05/05/2015 tarih ve 2014/145 Esas sayılı kararı uyarınca, mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde açık olması ve Yargıtayın bu işlevini yerine getirebilmesi için, sonuca etkili tüm argümanların, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmelerin açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken bu ilkelere uyulmadan gerekçeden yoksun olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

3) Gerekçeli karar başlığında, şikayetten vazgeçen Umut Kulaber’in sıfatının “mağdur” yerine “müşteki” olarak gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 232/2-b maddesine aykırı davranılması,

3) Gerekçeli karar başlığında, şikayetten vazgeçen Umut Kulaber’in sıfatının “mağdur” yerine “müşteki” olarak gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 232/2-b maddesine aykırı davranılması,

4) Sanığın kolluktaki ifadesinde askerden döndükten sonra ruhsal durumunda değişiklik olduğunu ve hemen sinirlenmeye başladığını beyan etmesi, temyiz dilekçesi ekinde ise Psikiyatrist Dr. ... imzalı reçete fotokopisi sunması gözönüne alınarak, sanığın varsa önceki tüm tedavi evraklarının temin edilerek suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK'nin 32/1-2 maddeleri kapsamında akıl hastalığı bulunup bulunmadığının tespiti için Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan veya tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden yada Tıp Fakültelerinin Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından sağlık kurulu raporu aldırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayininde zorunluluk bulunması,

5) Sanığın 5237 sayılı TCK'nin 86/2, 86/3-a, 29, 62, 52. maddeleri gereğince 2240 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına dair hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kesinleşmesinden sonra, sanık hakkında denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediğinden bahisle ihbarda bulunması üzerine, açıklanması geri bırakılan hükmün CMK'nin 231/11 maddesi gereğince aynen açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararda TCK'nin 29. maddesi uygulandığı halde açıklanan hükümde TCK'nin 29. maddesi uygulanmayarak 3600 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve yine hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararda sanığa verilen adli para cezasının TCK'nin 52/4. maddesi uyarınca birbirini takip eden 6 eşit aylık taksitte tahsiline karar verilmesine rağmen, açıklanan hükümde üçer ay aralıklarla 4 eşit taksitte tahsiline karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 27.11.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12544, Karar No: 2022/6023, Tarih: 28.03.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12544 E.  ,  2022/6023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2. gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak, REDDİNE, 28/03/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/36176, Karar No: 2024/13569, Tarih: 20.11.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/36176 E.  ,  2024/13569 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/525 E., 2018/546 K.

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 15.03.2018 tarihli ve 2018/525 Esas, 2018/546 Karar sayılı kararının, sanıklar tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2. maddeleri uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, mercii, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve 5271 sayılı CMK'nin 294/1. maddesinde, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' aynı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295/1. maddesinde ise; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; sanık ...'ın yüzüne karşı tefhim olunan hükme ilişkin gerekçeli kararının tebliğine ilişkin dosyada bilgi ve belgeye rastlanmadığı gibi sanık ...'ın yokluğunda verilen ve 27.03.2018 tarihinde tebliğ olunan hükümde ise CMK’nin 295/1. maddesi uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmediği anlaşıldığından, sanıklara yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usulüne uygun şekilde ''CMK’nin 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçeler verilmesi halinde ise bu hususta ek tebliğname düzenlenmesi için dosyanın iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, oy birliğiyle, 20.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10013, Karar No: 2012/21437, Tarih: 21.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/10013 E.  ,  2012/21437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza portakal ağacı dikmek suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek tapuda kimin adına kayıtlı olduğu ve vasfı belirlendikten sonra keşif yapılıp, sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu taşınmazın Belediye sınırları içinde olup olmadığı araştırılarak sonucuna Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 21.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11820, Karar No: 2017/6991, Tarih: 30.11.2017

**1. Hukuk Dairesi         2015/11820 E.  ,  2017/6991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMES

DAVA TÜRÜ : ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 32660 ada 4 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki cami ve evin mülkiyetinin derneğe ait olduğunu, caminin imamı olan davalının ise taşınmaz üzerindeki evde gönderilen ihtarnameye rağmen herhangi bir bedel ödemeden oturduğunu ileri sürerek, 01/02/2012 tarihinden bu yana fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydı ile 1.000 TL ecrimisil bedelinin davalıdan tahsiline ve davalının taşınmaza el atmasının önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, görevli mahkemenin Sulh Hukuk Mahkemesi olduğunu, Diyanet İşleri Başkanlığı'na bağlı memur olarak bu camide görev yaptığını, Türkiye'de bulunan tüm camilerde olduğu gibi görev yaptığı caminin içinde bulunan lojmanda ikamet ettiğini, derneğin kira isteme yetkisi bulunmadığı gibi kendisinin taşınmazda haksız olarak ikamet etmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının taşınmazı, korunmaya değer bir hakkı olmaksızın kullandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 1.394,00.-TL ecrimisil bedelinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin ecrimisil bedeli yönünden davanın reddine, taşınmaz davanın devamı sırasında tahliye edildiğinden bu konuda hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hâkimi ...’ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 6.20.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 30.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6242, Karar No: 2012/5293, Tarih: 11.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2007/6242 E.  ,  2012/5293 K.**

**"İçtihat Metni"**

C. Başsavcılığı No :2009/048001

Yukarıda açık kimliği ve suçu yazılı sanık hakkında Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 25.05.2007 gün, 2007/16-26 sayılı görevsizlik kararı ile Dairemize açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonunda;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hüküm veren Yargıtay Onbirinci Ceza Dairesince gereği görüşüldü:

İDDİA:

Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.03.2007 gün, 2006/525 Esas 2007/86 Karar sayılı son soruşturmanın açılması kararı ile Silifke Asliye Ceza Hakimi olarak görev yapan sanığın, Silifke Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2002/597, 683, 2003/381, 435, 2004/63, 89, 91, 121, 195, 235, 351 ve 745 Esas sayılı dosyalarında ara kararlarında bulunmamasına rağmen Mersin Adli Tıp Şube Müdürlüğünde görevli doktor .....'ın duruşma harici beyanlarını alarak, bu beyanları sanki duruşmada alınmış gibi duruşma tutanaklarına yazdırmak; 2004/195 esas sayılı dosyasındaki 12.07.2004 tarihli ara kararına göre mağdurdaki sabit eser yönünden 6 ay sonra rapor aldırılmak üzere belirtilen sürenin geçmesi ve bilahare rapor aldırılması kararlaştırıldığı halde, duruşma günü olan 29.09.2004 tarihini beklemeden ve dosyanın sanığı .....yi de haberdar etmeden duruşma tarihini 19.07.2004 olarak değiştirip adli rapor yönünden geçmesi beklenen 6 aylık süreyi de beklemeksizin, 16.07.2004 günü doktor ....'ın beyanına göre, sanığın yokluğunda mahkumiyet kararı vermek; 2003/311 Esas sayılı dosyasında müşteki ... keşfe katılmadığı halde, katılmış gibi keşif tutanağı tanzim etmek, 2004/305 Esas sayılı dosyasında zabıt mümzi ... hazır olmadığı ve imzası da bulunmadığı halde, hazır bulunmuş gibi ifadesini keşif zabtına yazdırmak; 2002/593 Esas sayılı dosyasında 24.09.2003 tarihli hüküm fıkrasının bulunduğu duruşma tutanağını imzaladığı halde, sonradan zaptı değiştirip hüküm fıkrasını da değiştirmek; 2002/609 Esas sayılı dosyada 12.03.2003 tarihinde açılan ara kararı tutanağını sonradan değiştirip, tanık ....’ın ifadesini de değiştirilen ifadesi ile çelişir şekilde tutanağa yazdırmak; 2002/571 Esas sayılı dosyanın 09.07.2003, 15.10.2003, 30.10.2003, 24.03.2004, 12.05.2004, 03.06.2004 ve 22.04.2004 tarihli duruşma tutanaklarını imzaladığı halde, sonradan bu tutanaklara yeni ara kararları eklemek; 2003/587 Esas sayılı dosyasının 28.01.2004 tarihli oturumunda orman idaresi vekilinin dilekçesine rağmen müdahale talebi konusunda bir karar vermediği halde, duruşma tutanağını imzaladıktan sonra, bu durumu fark etmesi üzerine tutanağın ikinci sayfasını değiştirip, müdahil idare vekili beyanda bulunmuş gibi ifadesini yazdırarak, müdahilliğine karar vermek; 2003/15 Esas sayılı dosyasında 14.05.2003 tarihli duruşma tutanağını tamamlamadan çıkartarak, imzaladığı halde, sonradan bu tutanağı değiştirerek, tamamlanmış yeni şekli ile imzalayarak dosyaya koymak; 2001/349 Esas sayılı dosyasında Taşıt Kanununa muhalefet suçundan sanık Taşucu Belediye Başkanı .....'in mahkemeye sunduğu ve daha sonra sahte olduğu da anlaşılan resmi taşıtla görev seyahati yapmasına ilişkin belgede herhangi bir imza bulunmamasına rağmen, sanık tarafından aslı gibidir onayına istinaden aslını araştırmadan, beraat kararı vermek; 2000/381 Esas sayılı dosyasında 22.11.2001 tarihinde karar başlığına göre ise 06.11

.....'in mahkemeye sunduğu ve daha sonra sahte olduğu da anlaşılan resmi taşıtla görev seyahati yapmasına ilişkin belgede herhangi bir imza bulunmamasına rağmen, sanık tarafından aslı gibidir onayına istinaden aslını araştırmadan, beraat kararı vermek; 2000/381 Esas sayılı dosyasında 22.11.2001 tarihinde karar başlığına göre ise 06.11.2001 tarihinde verilen maddi ve manevi tazminat, nisbi harç ve nisbi vekalet ücreti hususlarında hüküm bulunmayan kararı imzaladığı halde, daha sonra kararın 5. sayfasını değiştirip maddi ve manevi tazminat, nisbi harç ve nisbi vekalet ücreti hususlarında karar eklemek; 2003/511 Esas sayılı dosyasında 05.05.2004 tarihinde verilen ve TCK’nın 75.maddesinin uygulanmasına ilişkin bir hüküm bulunmayan kararı imzaladığı halde daha sonra kısa ve gerekçeli karara anılan maddeyi de ilave ederek değiştirip yeniden karar vermek suretiyle, teselsülen görevi kötüye kullanma suçunu işlediği gerekçesiyle 765 sayılı TCK’nın 240, 80 maddeleri gereğince yargılanması için Yargıtay 4. Ceza Dairesine kamu davası açılmış, anılan Dairenin 25/05/2007 gün, 2007/16 Esas ve 2007/26 sayılı kararı ile sanığın eylemlerinin resmi evrakta sahtecilik suçunu oluşturduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilerek, 765 sayılı TCK’nın 339/1, 80. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle dosya Dairemize gönderilmiştir.