muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12940, Karar No: 2016/14873, Tarih: 01.11.2016

Hukuki güvenlik ve yargıya güven kesin hüküm ilkesi ile sağlanır. Hukuki güvenlik ilkesi; hukuk devleti ilkesinin olmazsa olmaz koşulu olup, mevcut emredici hukuk kurallarının herkese eşit şekilde ve düzgün bir şekilde uygulanmasını da içeren bir ilkedir. T.C. Anayasa’sının 2. maddesi’nde Cumhuriyetin nitelikleri sayılırken, Türkiye Cumhuriyeti’nin bir hukuk devleti olduğu vurgulanmıştır. Hukuk devleti kişilerin hukuki güvenliğini sağlayan bir devlettir.

Hukuki güvenlik ilkesi, herkesin bağlı olacağı hukuk kurallarını önceden bilmesi, tutum ve davranışlarını buna göre güvenle düzene sokabilmesi anlamına gelir. Hukuk devleti hukuk kurallarının onu koyanlar da dahil olmak üzere, her kişi ve kuruluşu bağlamasını ifade eder. Hukuk devleti kavramının özünü devlet organlarının hukuka bağlılığı yani, yönetimin eylem ve işlemlerini hukukun içinde kalarak yerine getirmesi oluşturmaktadır.

.//..

T.C. Anayasası 36. maddesi; “Herkes ….. adil yargılanma hakkına sahiptir.”hükmünü içerir. Türkiye’nin de taraf olduğu Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin adil yargılanma başlığı taşıyan 6. maddesinde; “Herkes …. davasının ….. hakkaniyete uygun …… olarak görülmesini istemek hakkına sahiptir.” denilmektedir.

Adil yargılanma hakkının en önemli alt kavramlarından birisi, silahların eşitliği ilkesidir. Yargılamada taraflar arasında adil, hakkaniyete uygun bir denge kurulması gerekir.

Anayasa’nın 2. maddesiyle benimsenen hukuk devletinde, hukuki güvenliği sağlayan bir düzen kurulması asıldır. Böyle bir düzende devlete güven ilkesi vazgeçilmez temel unsurlardandır. Hukuk devletinde yasama, yürütme ve yargının hukuka bağlı olması gerekir. Yargısı hukuka bağlı olmayan bir devlette vatandaşların kendilerini güvencede hissedebileceklerini söylemek mümkün değildir.

Hukuk devletinde bireyler devlete güven duyabilmeli aynı şekilde devlet de bu güveni vatandaşa verebilmelidir.

Kesin hükme saygı uluslar arası hukuk düzenine özgü hukukun genel ilkelerinden biri olarak da kabul görmektedir. . Eğer bir hukuk sistemi içerisinde yargının verdiği ve bağlayıcı olan bir kesin hüküm işlevsiz bir duruma getirilmiş ise adil yargılanma hakkının sağladığı güvencelerden söz edemeyiz.

Hukuk devletinde bireyler devlete güven duyabilmeli aynı şekilde devlet de bu güveni vatandaşa verebilmelidir.

Kesin hükme saygı uluslar arası hukuk düzenine özgü hukukun genel ilkelerinden biri olarak da kabul görmektedir. . Eğer bir hukuk sistemi içerisinde yargının verdiği ve bağlayıcı olan bir kesin hüküm işlevsiz bir duruma getirilmiş ise adil yargılanma hakkının sağladığı güvencelerden söz edemeyiz.

Somut olayda, Mahkemece verilen karar esas yönünden, Yargıtay 1.Hukuk Dairesi’nce onanarak kesinleşmiştir. Kesin hüküm gücü kazanan bir kararın, bozmaya konu edilmesi, kamu düzenini bozacak bir sonuç yaratır. Mahkemece verilen ilk karar esas yönünden onanıp kesinleştiğine göre, bozma ilamına konu edilip, Mahkemece de esas yönünden hüküm kurulup davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Bu durum, uluslararası hukuk düzeninde kabul görmüş ilkelere, T.C Anayasası’nın 2. maddesinde belirtilen hukuk devleti ilkesine, hukuki güvenlik ilkesine, adil yargılanma hakkına aykırılık teşkil eder. Devlete ve yargıya güveni ciddi bir şekilde sarsar. Mahkemece verilen hükmün esası ile ilgili davanın kabulüne ilişkin kararın açıkladığım nedenlerle bozulması gerektiği kanaatinde olduğumdan sayın çoğunluğun, düzelterek onama kararına katılmıyorum. 01.11.2015
Yargıtay — Esas No: 2017/14891, Karar No: 2019/6084, Tarih: 18.06.2019

**8. Hukuk Dairesi         2017/14891 E.  ,  2019/6084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup, hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 18.06.2019 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davalı ... bizzat geldi, karşı taraftan gelen olmadı. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, 38675 ada 9 parselde kayıtlı taşınmaz üzerinde yer alan binaların vekil edenine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalılardan ... vekili, dava konusu edilen yerleri murislerinin yaptırdığını açıklayarak davanın reddini savunmuş, davalı ... ise, davayı kabul etmiştir.

Bir kısım davalılar, davaya cevap vermemiştir.

Bir kısım davalılar, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, ilk hükümle davanın kabulüne karar verilmiş, davalı ... vekilinin temyizi üzerine, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi 02/10/2012 tarihli ve 2012/1672 E. 2012/6616 K. ... ilamı ile; “…ortaklığın giderilmesi davasının derdest olması halinde, yeniden keşif yapılarak taşınmaz üzerindeki 2 adet binadan hangisinin dava konusu edildiğinin, binaların kadastro çalışmalarından önce veya sonra davacı tarafından yapılıp yapılmadığının belirlenmesi, kadastro öncesinde yapılmış ise hak düşürücü sürenin nazara alınması, kadastro sonrasında yapılmış ise sadece muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesi gerektiği,..”gerekçesi ile bozulmuştur. Bozmaya uyma sonucunda, mahkemesince, 3402 ... Kadastro Kanunu'nun 12/3. maddesine göre 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Bu defa karar, Dairemizin 12/01/2015 tarihli ve 2014/4166 E.2015/199 K. ... ilamı ile, '...öncesi itibariyle tescil harici olduğu belirlenen taşınmaz bakımından 3402 ... Kadastro Kanunu'nun 12/3. maddesinin uygulanma olanağı bulunmamaktadır. Bu nedenle mahkemenin ret gerekçesi yerinde değildir. Davacı, dava dilekçesi ile dosya arasında bulunan değişik tarihli dilekçelerinde, babası Selim Sural adına kayıtlı bulunan taşınmaz üzerine avlulu kargir ev yaptığını bu evin kendisine ait olduğunu ileri sürerek istekte bulunmuştur. Diğer deyişle arz üzerinde meydana getirilen muhdesatın kendisine aidiyetine karar verilmesini istemiştir. Şu halde mahkemece; önceki bozma kapsamında belirtildiği üzere; taşınmaz başında taraf tanıkları hazır edilmek suretiyle yeniden keşif yapılmalı, taşınmaz üzerinde iki adet bina olduğu dikkate alınarak 1969 doğumlu davacı yandan hangi muhtesatın dava konusu edildiği sorulmalı, belirlenen muhtesatın ne zaman ve kim tarafından meydana getirildiği tereddüte meydan verilmeyecek bir biçimde belirlenmeli, davacı tarafından yapıldığının belirlenmesi halinde, TMK hükümlerine göre arz üzerindeki bütünleyici parça nitelikli muhtesatların mülkiyetinin arzın mülkiyetine tabi olduğu gözetilerek muhtesatın davacı tarafça meydana getirildiğinin tespitine karar verilmelidir...' gerekçesi ile bozulmuştur. Mahkemesince, yeniden yapılan yargılama neticesinde, bozmaya uyma kararı verilerek, dosyaya sunulan vergi makbuzlarında davacının isminin yazılı olduğu, dinlenen tanık beyanları itibari ile davaya konu taşınmaz üzerindeki binaların davacı tarafından yapıldığı kanaati hasıl olduğundan davanın kabulü ile, 38675 ada 9 parsel ... taşınmaz üzerinde bulunan ve bilirkişiler...,.....'in 08.11.2016 tarihli rapor ve krokisinde A ve B harfleri ile gösterilen binaların davacı tarafından yapıldığının tespitine karar verilmiş, hüküm duruşma talepli olarak davalı Serfinaz vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, muhdesat tespiti isteğine ilişkindir.

Dava, muhdesat tespiti isteğine ilişkindir.

Tüm dosya içeriği ve toplanan delillerden, dava konusu 38675 ada 9 parsel ... taşınmazın, avlulu kargir ev vasfı ile tarafların murisi Selim Vural adına tashih işlemi ile 04.03.1988 tarihinde kayıtlı olduğu, mahkemece yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporuna göre, dava konusu taşınmaz üzerinde, iki katlı bir yapı ile bu binanın arkasında tek katlı bir yapının bulunduğu, davacının, her iki binanın kendisi tarafından meydana getirildiği iddiasında bulunduğu ve mahkemece bozmalardan sonra bahsi geçen her iki binanın da davacıya ait olduğunun ispatlandığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verdiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, mahkemece bozma ilamına uyularak yazılı şekilde karar verilmiş ise de verilen karar dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. Şöyle ki, keşifte dinlenen davacı tanığı ..., dava konusu taşınmaz üzerinde yer alan kırmızı renkli binanın yerinde önceden, gecekondu tarzında iki odalı ev olduğunu, zaman içinde, binanın büyütülüp çatısı değiştirilmek suretiye dava konusu binanın meydana getirildiğini,davacı ve babasının bu yeri mesken olarak kullandığını, diğer mavi renkli binayı ise, davacının yaptırdığını, davacının inşaat işçisi olduğunu, diğer davacı tanığı ....., kırmızı renkli binanın, önceden varolan gecekondu tarzı binanın yenilerek meydana getirildiğini, binada, davacı, davacının babası ve ağabeyinin oturduğunu, mavi renki binayı davacının yaptırdığını bildiğini, bir diğer davacı tanığı,......., kırmızı renkli bina ile ilgili olarak diğer davacı tanık beyanları ile benzer beyanlarda, mavi renkli binayla ilgli olarak ise, davacının yaptırdığını ancak işçilerin parasını kimin ödediğini bilmediğini beyan etmiştir. Davalı tanığı, Vehap Yılmaz, inşaat işçisi olduğunu, inşaatta 17-18 gün sıva işinde çalıştığını, hangi inşaat olduğunu tam olarak hatırlamadığını ancak parasını muris Selim'den aldığını, davacının da inşaat işçisi olduğunu, diğer davalı tanığı ..., muris Selim'in babasının arkadaşı olduğunu ve dava konusu yere taşınmadan önce varlıklı biri olduğunu, evler ile ilgili fazla bir bilgisi olmadığını beyan etmiştir.

Yukarıda açıklanan tanık beyanları, dava konusu binaların yapım yıllarının 1986-1989 tarihleri arasında olmasına karşın davacının 1969 doğumlu olduğu gözönüne alındığında, binaların yapıldığı yıllarda davacının yaşının küçük olması, murisin ölüm tarihinin 18.03.1995 olması dolayısı ile binanın yapımına davacı ile murisin birlikte yaşadıkları dönemde (murisin sağlığında) başlanıldığı, murisin davacı ile birlikte yaşadığı, son olarak davacının inşaat işçisi olmasının ve inşaatla ilgilenmiş olmasının inşaatın tüm giderlerinin davacı tarafından karşılandığı anlamına gelmeyeceği hususlarının hep birlikte değerlendirilmesi sonucu, muhdesatın tamamının (tek başına) davacı tarafından yapıldığı tereddüte mahal bırakılmayacak şekilde ispatlanmış değildir. Bu durumda Mahkemece ispatlanamayan davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bundan ayrı, her ne kadar, davalılardan ..., davayı kabul ettiğini beyan etmiş ise de, dava konusu evlerin yapılmasının maddi vakıa olması sebebiyle davalının davayı kabul etmesi eldeki davada sonuca etkili olmayacağı gibi, kabul beyanı, dava konusu taşınmaza ilişkin olarak açılan ortaklığın giderilmesi dosyası ve dava konusu taşınmazın satışı sırasında gözönünde bulundurulması gereken bir husustur.

Ayrıca, davacı tanık listesinde olmayan kişilerin, tanık sıfatı ile dinlenilmesi de doğru görülmemiştir

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 ... HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 ... HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 18.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6805, Karar No: 2022/20811, Tarih: 13.12.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/6805 E.  ,  2022/20811 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme, görevi yaptırmamak için direnme, hayasızca hareketlerde bulunma, 6136 sayılı Kanun’a muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kararın sanık ...’a 16/10/2014 tarihinde, Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği ancak sanığın 02/04/2014-13/06/2015 tarihleri arasında yurt dışında bulunduğunun anlaşılmış olması karşısında, sanığın öğrenme üzerine 02/07/2015 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanıkların, İnegöl ilçe merkezinde TOKİ konutlarının bulunduğu bölgede alkol aldıkları, konutta oturanlar görecek şekilde cinsel organlarını gösterdikleri, idrarlarını yaptıkları, konutlarda oturanların ihbarı üzerine olay yerine gelen görevlilere direndikleri, ekip aracının camlarını ve kaportasını tekmelemek suretiyle zarar verdikleri, sanık ...’ün üzerinden çalıntı kaydı bulunan tabancanın ele geçirildiği olayda, sanıkların eylemlerinin, 5237 sayılı TCK’nın 152/1-a, 265/1-3, 225/1. maddelerinde düzenlenen kamu malına zarar verme, görevi yaptırmamak için direnme, hayasızca hareketlerde bulunma ve 6136 saylılı Kanun’un 13/1. maddesine muhalefet suçlarını oluşturduğu, bu suçların gerektirdiği cezanın üst sınırına göre, aynı yasanın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli zamanaşımı süresinin, 08/05/2014 olan karar tarihinden, incelemenin yapıldığı tarihe kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanıklar hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 13/12/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2186, Karar No: 2010/3389, Tarih: 25.03.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2010/2186 E.  ,  2010/3389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar davalı-davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, taş ocağı işletme sözleşmesinden kaynaklanan fazla alınan taş bedelinin tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davacı ve davalı vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, dava konusu edilen devletin hüküm ve tasarrufu altındaki 10.000 m2 taşınmaz üzerinde bulunan taş ocağının 28.03.2001 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi gereğince davalıya kiralandığını, her yıl 21.447,488 m3 malzeme alınabileceğini, davalının 333.356,91 m3 fazla malzeme aldığını, bedeli olan 1.064.728,47 TL'sının ödenmesi için yazı gönderildiğini davalının 21.12.2006 tarihinde 150.000,00 TL ödediğini, kalan kısmın ödenmediğini ileri sürerek 914.728,47 TL'sının sözleşmenin fesih tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsilini istemiştir.Davalı vekili, müvekkilinin fazla alınan malzeme miktarına ilişkin bir itirazı olmadığını, ancak bedelin dört yıllık sürede sözleşmedeki kira bedeline esas beher m3 malzeme ortalama fiyatı üzerinden belirlenmesi gerektiğini, buna göre fazla malzeme bedelinin 347.357,24 TL olması gerektiğini belirterek ödenen kısmın mahsubu ile 197.357,24 TL üzerinden davanın kabulüne fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmesini savunmuş yargılama aşamasında 23.11.2007 tarihinde 197.357,24 TL ödemiştir.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 28.03.2001 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesi ve bu sözleşmenin 05.12.2004 tarihinde feshedildiği, sözleşmede belirlenen miktardan 333.356,91 m3 fazla taş alındığı, davalı tarafından taş bedeline mahsuben davadan önce 150.000,00 TL ve yargılama aşamasında 197.357,24 TL ödendiği hususları taraflar arasında uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık, fazla alınan taş miktarının belirlenmesinde 1 m3 taş bedelinin nasıl hesaplanacağı noktasında toplanmaktadır. Anılan kira sözleşmesi gereğince beş yılda alınacak 107.237,44 m3 taş için 54.075,00 TL ödeneceği, 3.maddesinde kira bedelinin peşin ödenmesinin esas olduğu ancak kiracının talebi ile teminat gösterilmesi koşuluyla kira bedelinin üçer aylık dönemler halinde dört eşit taksitte ödenebileceği,bu takdirde müteakip yıl kira bedelleri önceki yıl kira bedelinin DİE TEFE oranında arttırılması suretiyle bulunacak bedel olduğu 6. maddesinde kira süresi içinde sahadan alınan malzeme miktarının düzenli olarak tespit edileceği,sahadan107.237,44 m3 taş malzemesinin fevkinde malzeme alındığının tespit edilmesi halinde fazla alınan malzeme miktarı ile kira bedeli üzerinden hesaplanacak beher m3 taş bedelinin çarpımı suretiyle bulunacak tutarın kiracıya tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde defaten ödeneceği kararlaştırılmıştır.

Davacı, 2006 yılı Bayındırlık Bakanlığı tarafından belirlenen birim fiyatına yasal faiz eklemek suretiyle m3'ü 3.1939 TL olarak belirlemiş olup fazla alınan taş miktarı ile çarparak dava konusu taş bedelini hesaplamıştır. Davalı ise sözleşme dört yıl yürürlükte kaldığından bu süre içinde alınan fazla taş bedelinin tespitinde sözleşme kapsamında alınması gereken taş bedeli ile bu sürede ödenen kira bedelinin oranlanması ile taşın m3 'ünün 1,042 TL olacağı, bu miktarın fazla alınan taş miktarı ile çarpımı sonucu ödenmesi gereken miktarın 347.357,24 TL olduğunu savunmuştur. Yargılama sırasında alınan 26.08.2008 tarihli bilirkişi raporunda da aynı yönteme göre hesaplama yapılmıştır. Bu durumda mahkemece, tarafların kayıt ve defterleri incelenmek suretiyle fazla alınan taş miktarının hangi tarihlere tekabül ettiği belirlenerek o tarihte ödenmekte olan kira bedeli ile oranlanmak suretiyle bulunacak m3 bedeli üzerinden kira sözleşmesinin 6. maddesine göre yapılacak hesaplama sonucu belirlenecek fazla taş bedeli üzerinden hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde son yıl kira bedelinin 30.200,00 TL olduğu, sözleşme gereğince bir yılda alınması gereken malzeme miktarının 21.447,49 m3 olduğu, oranlama yapıldığında 1 m3 taşın 1.408,09 TL olacağı gerekçesiyle yazılı şekilde davanın 122.038,63 TL üzerinden kabulüne, 197.357,90 TL yönünden konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 24.3.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1771, Karar No: 2011/6934, Tarih: 18.05.2011

**3. Ceza Dairesi         2010/1771 E.  ,  2011/6934 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Kesilen ağaçların orman bilirkişi raporu ile sürgün kökenli olmakla beraber yapacak nitelikli ağaç olduklarının açıkca belirtilmiş olması karşısında tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş ve yine 5320 sayılı kanunun geçici 1. maddesi kapsamında 1.6.2005 tarihinden önce açılmış bulunan kamu davalarındaki şahsi hak talepleri hakkında karar verilmesi gerekeceği gözetilmeden bu konuda katılan idareye hukuk mahkemesinde dava açma serbestisi tanınması aleyhe temyiz isteği olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanığın temyiz itirazları, oluşa, yapılan yargılamaya, toplanan delillere, gerekçeye

ve uygulamaya göre yerinde görülmediğinden, reddiyle hükmün ONANMASINA, 18.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/17060, Karar No: 2011/1542, Tarih: 31.01.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/17060 E.  ,  2011/1542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tesbiti ve yol olarak terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Dava konusu taşınmazın niteliklerine ilişkin Belediye İmar Müdürlüğünün 29.01.2010 tarihli cevabi yazısında belirtilen nitelikleri ile bilirkişi raporunda belirtilen nitelikleri arasında çelişki olduğu dikkate alınarak bu çelişkinin giderilmesi amacıyla,

Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 14.01.2010 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı ve en yakın imar planı sınırına ne kadar mesafede olduğu belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı, etrafının meskun olup olmadığı, hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorulmasından,

2-Bilirkişi kurullarınca incelenen ve değer biçmeye esas alınan ... Mahallesi 54 ada 39 parsel sayılı taşınmazın, bilirkişi raporlarında belirtilen tarihteki satışına ilişkin alıcı, satıcı, satış tarihi, satış bedeli ve yüzölçümünü gösterir şekilde tapu kaydının Tapu Sicil Müdürlüğü’nden getirtilmesinden,

3-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen ..... Mahallesi 54 Ada, 39 parsel sayılı taşınmazın, bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduğunun ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulmasından,

4-Değerlendirme tarihi olan 2010 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırılmasından,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 31.01.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.