muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/446, Karar No: 2023/5667, Tarih: 26.04.2023

2918 sayılı KTK'nın 85. maddesi ise “Bir motorlu aracın işletilmesi bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına yahut bir şeyin zarara uğramasına sebep olursa, motorlu aracın bir teşebbüsün unvanı veya işletme adı altında veya bu teşebbüs tarafından kesilen biletle işletilmesi halinde, motorlu aracın işleteni ve bağlı olduğu teşebbüsün sahibi, doğan zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu olurlar” hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenleme karşısında, kazaya karışan araçların meydana getirdikleri zararlardan araç sahiplerinin hukuken sorumlu olacağı ilkesi benimsenmiş ise de, bu araçların sahipleri tarafından herhangi bir sebeple yararlanılmasının bir başka kimseye devir edilmesi halinde (çok kısa bir süre olmaması kaydıyla), artık üzerindeki fiili hakimiyetin kalmaması ve bu sebeple ekonomik yönden de bir yararlanma olanağının kalktığı durumlarda, o aracı kaza sırasında fiili hakimiyeti altında bulunduran ve ondan iktisaden yararlanan kimsenin işleten sıfatıyla meydana gelen zarardan sorumlu tutulması gerekip, bunun sonucu olarak da araç malikinin sorumlu tutulmaması gerekecektir. Gerek doktrinde, gerekse Yargıtay'ın uygulamalarında, kiracının işleten sıfatının belirlenmesinde, kira sözleşmesinin uzun süreli olması, araç üzerinde fiili hakimiyet ve ekonomik yararlanma unsurlarının birlikte bulunması gerekmektedir. Ancak bu konuda getirilecek delillerin üçüncü kişileri bağlayabilecek nitelikte ve güçte olması, özellikle zarara uğrayanların haklarını halele uğratacak bir sonuç yaratmaması şarttır.

Somut olayda, aracın kayden maliki davalı ... olup davalı ... vekili, aracın kaza tarihinden önce dava dışı ...'ye 2 yıl süre ile kiraya verildiğini savunmuş ve buna ilişkin olarak adi yazılı kira sözleşmesini sunmuştur. Mahkemece davalı ... ün husumet itirazı, bu davalının aracın kayıt maliki olduğu, uzun süreli kiralandığı hususunun kanıtlanamadığı gerekçeleri ile yerinde görülmemiş, davalı işleten sıfatı ile sorumlu tutulmuştur. Eksik inceleme ile karar verilemez.

Somut olayda, aracın kayden maliki davalı ... olup davalı ... vekili, aracın kaza tarihinden önce dava dışı ...'ye 2 yıl süre ile kiraya verildiğini savunmuş ve buna ilişkin olarak adi yazılı kira sözleşmesini sunmuştur. Mahkemece davalı ... ün husumet itirazı, bu davalının aracın kayıt maliki olduğu, uzun süreli kiralandığı hususunun kanıtlanamadığı gerekçeleri ile yerinde görülmemiş, davalı işleten sıfatı ile sorumlu tutulmuştur. Eksik inceleme ile karar verilemez.

Buna göre yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler ve davalının savunması göz önünde bulundurularak, Ankara 14. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2014/151 E sayılı dosyası getirtilip, incelerek, davalı ... ile dava dışı ... arasındaki kiralama sözleşmesi dikkate alınarak, taraflar arasında tanzim edilen kira sözleşmesinin uzun süreli ve 3. kişileri bağlayacak güçte bir kira sözleşmesi olup olmadığı, aracın teslim edilip edilmediği, araç üzerinde fiili hakimiyet ve ekonomik yararlanma olup olmadığı, kira sözleşmesinin ve kira bedelinin Maliye ve Vergi Dairelerine bildirilip bildirilmediği, kira bedellerinin ödenip ödenmediğinin, gerektiğinde şartları varsa davalı malik ve kiracının ticari defter ve kayıtları üzerinde bilirkişi marifetiyle inceleme yaptırılmak suretiyle kira sözleşmesinin belirtilen bu deliller ile fatura ve cari hesap hareketleri gibi yan delillerle desteklenip desteklenmediği, davalının işletenlik sıfatının devam edip etmediği hususları tartışılarak varılacak uygun sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir...” gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyma kararı verilerek yapılan yargılama sonunda; 1-Maddi tazminat davasında;

a-Davacılar ... ve ... tarafından açılan maddi tazminat davasının reddine ilişkin bozma öncesi verilen karar kesinleştiğinden bu hususta yeniden karar verilmesine yer olmadığına,

b-Davacı ... tarafından açılan maddi tazminat davasının kısmen kabulü ile 9.052,64 TL'nin davalı ... şirketi ve davalı ...'den müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, davalı ... şirketi yönünden 17.03.2014 dava tarihinden, davalı ... yönünden 30.10.2011 olay tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesine, bu kalemden fazlaya ilişkin talebin reddine ilişkin karar kısmına yönelik bozma öncesi verilen karar kesinleştiğinden bu hususta yeniden karar verilmesine yer olmadığına,

c-Davacı ... tarafından davalı ...'e açılan maddi tazminat davasının reddine,

2-Manevi tazminat davasında;

a-Davacı ...'in manevi tazminat davasının kısmen kabulü ile, 8.000,00 TL'nin davalı ...'den 30.10.2011 olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte alınarak bu davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine ilişkin karar kısmına yönelik bozma öncesi verilen karar kesinleştiğinden bu hususta yeniden karar verilmesine yer olmadığına,

c-Davacı ... tarafından davalı ...'e açılan maddi tazminat davasının reddine,

2-Manevi tazminat davasında;

a-Davacı ...'in manevi tazminat davasının kısmen kabulü ile, 8.000,00 TL'nin davalı ...'den 30.10.2011 olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte alınarak bu davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine ilişkin karar kısmına yönelik bozma öncesi verilen karar kesinleştiğinden bu hususta yeniden karar verilmesine yer olmadığına,

b-Davacı ...'in manevi tazminat davasının kısmen kabulü ile, 4.000,00 TL'nin davalı ...'den 30.10.2011 olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte alınarak bu davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine ilişkin karar kısmına yönelik bozma öncesi verilen karar kesinleştiğinden bu hususta yeniden karar verilmesine yer olmadığına,

c-Davacı ...'in manevi tazminat davasının kısmen kabulü ile, 4.000,00 TL'nin davalı ...'den 30.10.2011 olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte alınarak bu davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine ilişkin karar kısmına yönelik bozma öncesi verilen karar kesinleştiğinden bu hususta yeniden karar verilmesine yer olmadığına,

ç-Davacılar ..., ... ve ...'in davalı ...'e yönelik manevi tazminat davalarının reddine, karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince yargılama yapılmış olmasına, dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacılar vekili ve davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacılar ve davalıya yükletilmesine, 26.04.2023 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26203, Karar No: 2016/4925, Tarih: 29.02.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/26203 E.  ,  2016/4925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın, mağdur eşini silahtan sayılan bıçak ile vurmak suretiyle yaralaması nedeniyle, uygulama maddesi olarak 5237 sayılı TCK'nin 86/3-a maddesinin yanında TCK'nin 86/3-e maddesinin de gösterilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasının 5237 sayılı TCK'nin 86/3-a maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmının karar metninden çıkarılarak yerine "Sanığın eylemini eşine karşı silahtan sayılan bıçak ile vurmak suretiyle işlemesi nedeniyle sanık hakkında hükmolunan cezanın 5237 sayılı TCK'nin 86/3-a-e maddeleri uyarınca yarı oranında artırılarak sanığın 270 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17653, Karar No: 2014/10913, Tarih: 02.06.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/17653 E.  ,  2014/10913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın ......bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının, kamu meslek kuruluşlarının, siyasî parti, vakıf veya dernek tüzel kişiliklerinin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hâl kabul edilmiştir. Söz konusu kurum ya da kuruluşların konumunun suçun işlenmesinde kolaylık sağlayacağı düşüncesi, bu kurum ve kuruluşların bu suçta araç olarak kullanılmasının, ağırlaştırıcı neden olmasını gerektirmiştir.

Bu nitelikli halin uygulanabilmesi için, bunların isminin kullanılması yeterli olmayıp maddi varlığının kullanılması gerekmektedir. Araç olarak kullanılma, bu kurum veya kuruluşlara ait yazı veya belgeleri amaç dışı olarak kullanmak şeklinde olabilir. Bu kurumlara ait kimlik belgesinin gösterilmesi, basılı evraklarının, kıyafetlerinin, taşıtlarının kullanılması mağdurda güven oluşumunu sağlayacaktır.

Sanığın, suç tarihinde Ankara Keçiören ilçesi, ... Gazi İlköğretim Okulu ...B sınıf öğretmeni olarak görevli olduğu, katılanlardan ...’un torunu olan ... ile diğer katılan ...’in kızı olan Kadriye’nin sanığın öğrencisi oldukları, 2007 yılı içinde sanığın öğrencileri aracılığıyla katılanları farklı zamanlarda okula çağırdığı, katılan ...’a hitaben "senin torunun zeki bir çocuk, Dünya İslam Bankası böyle çocuklara burs veriyor, ben bu konuda sana yardımcı olacağım, fakat rapor ve benzeri işlemler için ...750 TL civarında masrafım olacak, bu masrafı ödeyebilir misin" diyerek katılanı ikna edip, masraflar için ...750 TL parayı tanık ...’ün huzurunda aldığı, daha sonra aynı öğrenciyi, Kuğulu Tıp Merkezinde heyet raporunun alınacağını söyleyip belirtilen hastaneye götürdüğü, velisine dışarına beklemesini söyleyerek muayene odasına girdikleri, çıkışta raporun sonra verileceğini söylediği,

Katılan ...’e başarılı ve zeki öğrencilere bir vakfın burs vereceğini, kendisinin de başarılı olan kızının burs alması için girişimde bulunacağını söylediği, ancak bu işler için önce 400 TL masraf olacağını söylemesi üzerine, katılanın sanığa inanarak 400 TL parayı elden verdiği, daha sonra tekrar para istediği, katılanın 230 TL parayı daha elden sanığa verdiği, sanığın bursun yatırılması için bir banka şubesine hesap açtırması söylemesi üzerine katılanın hesap açtırdığı ve sanığa ait Türkiye İş Bankası Keçiören şubesindeki hesabına ....06.2007 tarihinde 250 TL, ....06.2007 tarihinde 370 TL olmak üzere ayrı ayrı havaleler yaptığı, bu şekilde sanığa farklı tarihlerde toplam 1.250 TL ödeme yaptığı, sanığın müştekiden almış olduğu parayı iade etmediği olayda,

A- Katılan ...’a yönelik dolandırıcılık suçundan kurulan hükme yönelik incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

B- Katılan ...’e yönelik dolandırıcılık suçundan kurulan hükme yönelik incelemede;

Sanığın değişik tarihlerde istediği parayı katılan ...’in sanığa ait banka hesabına yatırması ve sanığın bu hesaptan paraları çekmesi eyleminde,

1- Bankanın ödeme aracı olarak kullanıldığı gözetilerek TCK’nın ...1 maddesi gereğince “basit dolandırıcılık” suçundan hüküm kurulması gerekirken, aynı kanunun ......maddesi uyarınca yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanığın 5237 sayılı TCK'nın .../1.maddesi kapsamında, aynı suç işleme kararıyla kanunun aynı hükmünü birden fazla ihlal ederek, değişik zamanlarda birden fazla kez haksız menfaat temin etmiş olması karşısında, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmayarak eksik ceza tayin edilmesi,

...Kabule göre de;

Gerekçe kısmında sanığın bankayı aracı kılarak dolandırıcılık suçunu işlediği kabul edilmesine karşın, hükümde sanığın 5237 sayılı TCK’nın ......maddesi yerine aynı kanunun ......maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilerek hükümde çelişkiye düşülmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun ...1. maddesi gereğince uygulanması gereken ... sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/06/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13103, Karar No: 2019/940, Tarih: 22.01.2019

**12. Ceza Dairesi         2016/13103 E.  ,  2019/940 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/4, 50/1-a, 52/2, 4, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine ancak;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirlenmemesi suretiyle TCK‘nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 3.bendinin 1.paragrafı çıkarılarak yerine "Sanığa verilen 2 yıl 11 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK‘nın 50/4. maddesi yollamasıyla 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK‘nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 1.060 tam gün olarak belirlenmesine, TCK‘nın 52/2.maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL hesabıyla 21.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22/01/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11925, Karar No: 2021/7237, Tarih: 27.09.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/11925 E.  ,  2021/7237 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 01.04.2021 tarih ve 2021/3397 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 21.04.2021 tarih ve KYB-2021/47128 sayılı ihbarname ile;

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet suçundan şüpheli... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda ... Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 21.12.2020 tarihli ve 2020/80600 soruşturma, 2020/21128 esas, 2020/16351 sayılı iddianamenin iadesine dair ... 21. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.12.2020 tarihli ve 2020/486 iddianame değerlendirme sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin ... 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.01.2021 tarihli ve 2020/1215 değişik iş sayılı kararının "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 170/3. maddesinde iddianamede nelerin gösterileceği, aynı Kanun’un 174/1. maddesinde iddianamenin hangi hallerde iadesine karar verileceğinin belirtildiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesinde yer alan “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler.” hükmü uyarınca Cumhuriyet savcısının dava açmasının zorunlu olduğu ve suçun hukuki nitelendirilmesinin de Cumhuriyet savcısına ait olduğu, bu durumda mahkemece, iddianamede gösterilen olaylarla ilgili olarak ibraz edilen deliller ve yargılama sırasında ibraz edilebilecek deliller birlikte değerlendirilerek yargılama sonucuna göre bir karar verilmesi gerekeceği,

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 15.01.2019 tarihli ve 2018/3659 esas, 2019/1297 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, bilirkişi raporu alınmasının mahkemenin takdirinde olduğu, bu hususun iddianamenin iadesi sebebi yapılamayacağı, gerek görüldüğünde mahkemesince bilirkişi incelemesi yaptırılabileceği gibi Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2018/427 esas, 2018/517 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, vergi suçlarında fatura asıllarına ulaşarak duruşmada incelenmesi zorunluluğundan vazgeçilmiş olduğu, somut olayda iddianameye konu eylemin 5237 sayılı Kanun'un 204. maddesinde düzenlenen sahtecilik suçunu değil, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b maddesinde düzenlenen vergi suçunu teşkil ettiği, faturaların sahte olduğuna ilişkin vergi tekniği raporu, vergi suçu raporu ve komisyon mütalaasının dosya arasında bulunduğu, mahkemenin gerek gördüğü takdirde bu hususta tekrar rapor alabileceği cihetle iade gerekçelerinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 174. maddesinde sayılan iade sebepleri kapsamında da bulunmadığı gözetilmeden, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, ... Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 21.12.2020 tarihli 2020/80600 Soruşturma ve 2020/21128 Esas sayılı iddianamenin iadesine ilişkin ... 21. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.12.2020 tarih ve 2020/486 iddianame değerlendirme sayılı kararına vaki itirazın reddine dair ... 7. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 22.01.2021 tarih ve 2020/1215 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nin 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde takdir ve ifasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 27.09.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6383, Karar No: 2022/7028, Tarih: 17.10.2022

**11. Hukuk Dairesi         2022/6383 E.  ,  2022/7028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 44.HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 29.05.2018 tarih ve 2017/268 E- 2018/145 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 44. Hukuk Dairesi'nce verilen 28.04.2022 tarih ve 2020/1076 E- 2022/718 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine verilen temyiz talebinin reddine dair 06.09.2022 tarihli ek kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Dava, eserden doğan telif hakkına tecavüzün ref’i, eserin kullanılmasının önlenmesi, eser kopyalarının iadesi, 13.500 USD maddi ve 20.000,00 TL manevi tazminat istemi ile hükmün ilanı talebine ilişkindir. İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuş, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince verilen 06.09.2022 tarihli ek kararda, Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı vekili olarak 26.09.2019 tarihinde vekaletname sunan Av. ... (...)'a 31.05.2022 tarihinde tebliğ edildiği, vekaletnamesine istinaden Av. ... (...)'a yapılan tebligatın usulüne uygun olduğu ve temyiz talebi süresinde olmadığı gerekçesiyle davalının diğer vekilinin temyiz dilekçesinin süreden reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, ek kararın dayandığı gerektirici sebeplere, davalı vekili Av. ... (...)'ın azledildiğine ilişkin dosyada herhangi bir belge de bulunmamasına, HMK'nın 366. maddesi delaletiyle uygulanan 352/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde yapılmadığı yönündeki tespitin usul ve yasaya uygun olmasına göre, ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile HMK 370/1 maddesi gereğince ek kararın ONANMASINA, HMK 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, istek halinde aşağıda yazılı 762,07 TL harcın temyiz eden davalıya iadesine,17/10/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12253, Karar No: 2017/25874, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/12253 E.  ,  2017/25874 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.