muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3912, Karar No: 2024/9506, Tarih: 03.12.2024

4. 4721 sayılı Kanun’un 1007 nci maddesi uyarınca kabul edilen Devletin sorumluluğu, tapu sicilinin önemi ve kişilerin bu sicile olan ... duygularını sağlamak bakımından aynî hakkının saptanması, herkese açık tutulmasında tekel hakkı sağlayan bir sicil olması esasına dayanmaktadır. Bu sorumluluk, asıl ve nesnel (objektif) bir sorumluluk olduğundan zarara uğrayan zararının ödetilmesini doğrudan Devletten isteyebilir.

5. 4721 sayılı Kanun’un 1007 nci maddesi gereğince açılan davalarda, tapu kaydının iptali nedeniyle tapu sahibinin oluşan gerçek zararı neyse tazminatın miktarı da o kadar olmalıdır. Gerçek zarar, tapu kaydının iptali nedeniyle tapu malikinin mal varlığında meydana gelen azalmadır. Tazminat miktarı zarar verici eylem gerçekleşmemiş olsaydı zarar görenin mal varlığı ne durumda olacak idiyse aynı durumun tesis edilebileceği miktarda olmalıdır. Zarara uğrayan kişinin gerçek zararı ise tazminat miktarının belirlenmesinde esas alınacak değerlendirme tarihine göre belirlenecek olup bu tarihe göre tapusu iptal edilen taşınmazın niteliği ve değeri belirlenmelidir. Taşınmazın niteliği arazi ise net gelir metodu yöntemi ile arsa vasfında ise değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması suretiyle gerçek değer belirlenmelidir.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu Hatay ili, ..., Çiğdede Mahallesi 1664 parsel sayılı arsa vasıflı taşınmazın Hazine tarafından açılan dava sonucunda Samandağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/632 Esas, 2012/133 Karar sayılı kararı ile kıyı kenar çizgisi içerisinde kalması nedeniyle tamamının tapusunun iptali ile tescil harici bırakılmasına karar verildiği, kararın temyiz incelemesinden geçerek 08.04.2018 tarihinde kesinleştiği, eldeki davanın 14.12.2018 tarihinde 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde açıldığı anlaşılmaktadır.

3. Tapu kaydı mahkeme kararı ile iptal edilen arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve taşınmazın gerçek bedelinin 4721 sayılı Kanun’un 1007 nci maddesi gereğince davalı Hazineden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

4. Dava konusu taşınmazın üzerinde bulunan yapıların resmî birim fiyatları esas alınarak yıpranma payı düşülmek; ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumu dikkate alınmak suretiyle değerinin tespit edilmesi doğrudur.

5. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

5. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı Hazine vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,Davalı Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,03.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14488, Karar No: 2016/12557, Tarih: 27.12.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/14488 E.  ,  2016/12557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

- K A R A R -

Dosya kapsamına, iddia ve savunmaya, mahkemece kabul edilen hukukî niteliğe göre uyuşmazlık, kayıp/kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14. maddesi ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 12.02.2016 gün ve 2016/1 sayılı kararı uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 3. Hukuk Dairesine ait olup, Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 1/7/2016 kabul tarihli ve 6723 sayılı Kanunun 21. maddesiyle değişik 60/3. maddesi gereğince dosyanın görevli Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 27/12/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3156, Karar No: 2012/5695, Tarih: 04.05.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/3156 E.  ,  2012/5695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin olarak yapılan yargılamada Terme Sulh Hukuk ve Küçükçekmece 3.Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kısıtlının adresinin değişmesine ilişkin olarak verilen yetkisizlik kararından kaynaklanmaktadır.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Somut olayda, Terme Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlının adresinin değiştiği gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Her ne kadar talep olmaksızın Terme Sulh Hukuk Mahkemesince TMK’nun 412.maddesi uyarınca vesayet altındaki kişinin yerleşim yerini değiştirmesine izin verilmişse de dosya kapsamından, kısıtlı adayının Terme Sulh Hukuk Mahkemesinin 20.10.12010 tarihli kararı ile vesayet altına alındığı, vasi ...'ın 07.10.2011 tarihinde kısıtlı ...'a ait hesaptan 73.200.00 TL harcanmasına izin verilmesi isteminde bulunduğu, yetkiyle ilgili bir isteminin olmadığı, mahkemece resen bu konuda karar verildiği ve yapılan adres araştırmasında da

Küçükçekmece adresinde oğlu ...'ın ikamet ettiği, bu adrese çocuklarını ve torunlarını görmek için geçici olarak gittiği, halen Terme adresinde ikamet ettiği anlaşılmıştır. Bu durumda uyuşmazlığın, Terme Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nun 25 ve 26.) maddeleri gereğince Terme Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 04.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6172, Karar No: 2015/3745, Tarih: 29.06.2015

**15. Hukuk Dairesi         2014/6172 E.  ,  2015/3745 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul 6. Asliye Hukuk Hakimliği

Tarihi :22.04.2014

Numarası :2009/302-2014/172

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, taraflar arasında akdedilen sözleşmenin davalı iş sahibi tarafından feshi nedeniyle fesihten kaynaklanan zararın davalı iş sahibinden tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacılar vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Uyuşmazlık eser sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, davacılar vekili, taraflar arasında akdedilen ve davalı idareye ait taşınmaz üzerinde Yap-İşlet-Devret modeli ile 18 adet benzin, motorin, LPG pompası ve 3 adet blok ofis yapılmasını konu alan sözleşmenin davalı idarece fiili imkansızlık nedeniyle feshedildiğini ileri sürerek, ödenen kira bedellerinin faizi, proje masrafları teminat mektubu komisyonu, zemin etüd çalışması bedeli, SGK primi, tapu harcı, ipotek bedeli munzam zarar ve kar mahrumiyeti kalemlerinden oluşan toplam 391.165,11 TL tazminatın davalı idareden tahsilini istemiş, ıslah dilekçesi ile kar kaybına ilişkin talebini 10.000,00 TL'den 173.711,87 TL'ye çıkarmıştır. Davalı idare ise, sözleşmenin fiili imkansızlık nedeniyle feshedildiğini, buna rağmen davacı şirketlerin zararlarının karşılandığını, sözleşmenin imzalanmasından önce davacı şirketlerin üzerlerine düşen dikkat ve özen yükümlülüğünü yerine getirmediklerini belirterek davanın reddini talep etmiştir. Mahkemece sözleşmenin feshedilmesinde tarafların eşit kusurlu oldukları kabul edilerek alınan bilirkişi raporları doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece alınan 31.01.2014 tarihli bilirkişi raporu ve tarafların kusur durumları dikkate alınarak kira ödemelerinin faizi olarak 80.935,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Hüküm altına alınan faiz alacağının, davacı tarafından davalıya yapılmış olan kira ödemelerinin tarihi ile davalı tarafından davacıya geri ödendiği 28.07.2009 tarihleri arası için hesaplandığı anlaşılmaktadır. Ancak davacı tarafından davalıya ödeme yapılması, fesih nedeniyle doğan iade borcu yönünden davalıyı temerrüde düşürmez. İade borcu, sözleşmenin feshedildiği 09.04.2009 tarihinde muaccel hale gelmiş, alacağın muaccel olmasından sonra davacı tarafından davalıya 29.05.2009 tarihli ihtarname keşide edilerek ödenen kira bedelllerinin faizi ile birlikte iadesi talep edilmiş, davalı idare iadesi gereken kira bedelleri yönünden sözü edilen ihtarın tebliğ tarihine tanınan 3 günlük ödeme süresinin eklenmesi ile bulunacak tarihte temerrüde düşmüştür. Dosyada bulunan ihtarname örneğinde tebliğ tarihi bulunmadığından davalının temerrüt tarihi anlaşılamamaktadır. O halde mahkemece ihtarnamenin tebliğ tarihi araştırılmalı, tanınan 3 günlük süre ilave edilerek temerrüt tarihi belirlenmeli, temerrüt tarihi ile 28.07.2009 ödeme tarihi arası için davacının faiz alacağına hak kazandığı kabul edilmelidir. Ayrıca 818 sayılı mülga Borçlar Kanunu'nun 113. maddesine göre asıl borç ifa ya da diğer bir sebeple sona erdiği takdirde buna bağlı faiz hakları da sona ereceğinden davalının ödenen kira bedellerini davacıya ne şekilde iade ettiği araştırılmalı, davacının kira bedellerini geri alırken faiz alacağını saklı tuttuğuna dair ihtirazi kayıt ileri sürüp sürmediği, açıklığa kavuşturulmalı, ihtirazi kayıt ileri sürülmemişse faiz alacaklarının düştüğü kabul edilerek talep reddedilmeli, ihtirazi kayıt ileri sürülmüşse bilirkişiden ek rapor alınarak belirlenecek temerrüt tarihi ile 28.07.2009 ödeme tarihi arası için faiz alacağı hesaplatılıp hüküm altına alınmalıdır. Değinilen şekilde bir inceleme ve değerlendirme yapılmadan davacı tarafından yapılan kira ödemelerinin tarihi ile davacıya geri ödeme tarihi arasındaki dönem için hesaplanan faiz alacağına karar verilmesi doğru olmamıştır.

3-Mahkemece, sözleşmenin davalı idarece fiili imkansızlık nedeniyle feshedildiği tarihe kadar davacı şirketlerin tüm imkanlarını bu sözleşmenin gerçekleşmesine harcadığı, bu süreçte başkaca ihalelere de girmedikleri anlaşıldığından geçmiş günler faizi ile karşılanamayan zararlarının olduğu kabul edilerek munzam zarar karşılığı 10.000,00 TL'ye hükmedilmiştir.

Davacı şirketler tarafından, davalı hakkında talep edilen bu alacak kaleminin hukuksal dayanağı, 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 105. maddesi hükmüdür.

Davacı şirketler tarafından, davalı hakkında talep edilen bu alacak kaleminin hukuksal dayanağı, 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 105. maddesi hükmüdür.

818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 105. maddesi hükmü gereğince, alacaklının uğradığı zarar, geçmiş günler yani temerrüt faizinden fazla ise borçlu, kendisine hiçbir kusur yüklenemeyeceğini yasal delillerle kanıtlamadıkça, sorumluluğu gerektiren genel hükümlerde öngörülen koşulların da gerçekleşmesiyle bu zararı dahi tazminle yükümlüdür. Bu ek zarar, hemen takdir olunabilir ise hakim, esasa ilişkin kararın içinde bu zararın tutarını da belirleyebilir. Denilebilir ki, munzam zarar, borçlu, temerrüde düşmeden borcunu ödemiş olsaydı, alacaklının malvarlığının kazanacağı durum ile temerrüt sonucunda ortaya çıkan ve oluşan durum arasındaki farktır. Başka bir anlatımla, munzam zarar, borçlu temerrüdü ile oluşmaya başlayan, asıl borcun ifasına kadar ki zaman içinde artarak devam eden, asıl borçtan bağımsız yeni bir maddi tazminat borcu olarak tanımlanabilir. Bilindiği üzere, Borçlar Kanunu'nun 105. maddesinde, faizden değil, zarardan bahsedilmiş bulunmaktadır. Zarar iddiasıyla açılan tazminat davalarında davacı taraf zarara uğradığını ispatla yükümlü olup ayrıca zararın doğmasında davacının kusurunun bulunmaması gereklidir. Sözleşmenin feshedilmesi nedeniyle zararın doğduğu somut olarak davacı tarafça kanıtlanamadığı gibi davacının da %50 kusurlu olduğu kabul edildiğinden bu talebin reddi yerine kabulü doğru olmamıştır.

4-Mahkemece alınan 14.03.2013 havale tarihli bilirkişi raporu doğrultusunda tarafların kusur oranları dikkate alınarak kâr mahrumiyeti karşılığı 173.711,00 TL'ye hükmedilmiş ise de, kâr mahrumiyetine ancak sözleşmenin haksız feshi halinde karar verilebilir. Somut olayda sözleşme fiili imkansızlık nedeniyle sona erdiğinden ve davacıya da %50 kusur atfedildiğinden davacı şirketler tarafından kâr kaybı zararı istenemez. Bu nedenle davacının kâr kaybına yönelik talebinin de reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi yerinde olmamıştır.

5-Mahkemece hüküm altına alınan alacaklara 09.04.2009 tarihinden itibaren faiz yürütülmüştür. Faize başlangıç yapılan 09.04.2009 tarihi, sözleşmenin feshedildiği tarih olup, fesih borçluyu temerrüde düşürücü nitelikte bir işlem olmadığından fesih tarihi faize başlangıç yapılamaz. Davadan önce davacı tarafından davalıya 29.05.2009 tarihli ihtar gönderilmiş ise de, ihtarda proje bedeli, teminat mektubu komisyon bedeli, zemin etüd çalışma bedeli, sgk prim bedeli, tapu harcı bedeli, ipotek bedeli, munzam zarar alacaklarıyla ilgili bir ödeme talebinde bulunulmadığından bu ihtar bu kalem alacaklar yönünden temerrüt oluşturmaz. Bu kalem alacaklar yönünden temerrüdün dava tarihinde oluştuğu gözetilerek dava tarihinden itibaren faize karar verilmesi gerekirken sözleşmenin fesih tarihi olan 09.04.2009 tarihinden itibaren faize hükmedilmesi yerinde olmamıştır.

Açıklanan nedenlerle kararın bozulması uygun görülmüştür.

Açıklanan nedenlerle kararın bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm, davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2, 3, 4 ve 5. bentler uyarınca hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 29.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/17162, Karar No: 2023/1428, Tarih: 26.01.2023

**9. Hukuk Dairesi         2022/17162 E.  ,  2023/1428 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 28.09.2022

SAYISI : 2021/279 E., 2022/889 K.

İHBAR OLUNAN : İzenerji insan Kay.Tem.Bak.ve Org.Hiz. Enj.ve Tic. AŞ vekili Avukat ...

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 3. ... Mahkemesi

SAYISI : 2017/887 E., 2020/393 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 28.09.2022 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 28.09.2022 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre kabul edilen ve temyize konu edilen toplam miktar 11.064,00 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 28.09.2022 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7012, Karar No: 2015/1087, Tarih: 22.01.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/7012 E.  ,  2015/1087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği,fiille olan ilişkisi,mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre;Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla,kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre,herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi,bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nun vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 09.05.2003 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği,bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde,Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 22.01.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.