muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/361, Karar No: 2022/577, Tarih: 22.09.2022

Suç işleme kararının yenilenip yenilenmediği, birden çok suçun aynı karara dayanıp dayanmadığı, aynı zamanda suçlar arasındaki süre ile de ilgilidir. İşlenen suçların arasında kısa zaman aralıklarının olması suç işleme kararında birlik olduğuna; uzun zaman aralıklarının olması ise suç işleme kararında birlik olmadığına karine teşkil edebilecektir. Yine de çeşitli suçlar arasında az veya çok uzun zaman aralığının var olması, bu suçların aynı suç işleme kararının etkisi altında işlendiğini ya da işlenmediğini her zaman göstermeyecektir. Diğer bir anlatımla, sürenin uzunluğu kararın yenilendiğini düşündürebileceği gibi, kısalığı da her zaman kararın yürürlükte olduğunu göstermeyebilecektir. Diğer taraftan, hukuki veya fiili kesintiler olduğunda farklı değerlendirmeler yapılması mümkündür. Ancak bu değerlendirme her olayda ayrı ayrı ve diğer şartlar da dikkate alınarak yapılmalıdır. Bu nedenle, başlangıçta belirli bir süre geçince suç işleme kararı yenilenmiş ya da değişmiş olur demek, soyut ve delillerden kopuk bir değerlendirme olacaktır. Failin iç dünyasını ilgilendiren bu kararın varlığının her olayın özelliğine göre suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesindeki özellikler, fiillerin işlendikleri yer ve işlenme zamanı, fiiller arasında geçen süre, korunan değer ve yarar, hareketin yöneldiği maddi konunun niteliği, olayların oluşum ve gelişimi ile dış dünyaya yansıyan diğer tüm özellikler değerlendirilerek belirlenmesi gerekecektir.

Yapılan açıklamalara göre, zincirleme suçun oluşumu için işlenen suçlar arasında ne kadar zaman geçmesi gerektiği konusunda genel ve mutlak bir kural koymak mümkün olmadığından, hangi süre içerisinde işlenirse işlensin, işlenen suç başlangıçtaki genel niyete veya suç işleme konusundaki tek karara dayanıyor ise zincirleme suç hükümleri uygulanacak, ancak işlenen suç failin yeni bir suç işleme kararına dayanıyorsa artık zincirleme suç söz konusu olmayacaktır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanık ile Adli Tıp 6. İhtisas Kurulunun 21.01.2019 tarihli raporuna göre; kendisinde hafif derecede zekâ geriliği olup mağduru bulunduğu fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayamayacağı ve fiile ruhsal yönden mukavemete muktedir olamayacağı tespit edilen mağdurun aynı mahallede ikamet ettikleri ve uzun süreli tanışıklıklarının bulunduğu, sanığın 2010 yılı yaz aylarından itibaren 2012 yılı Ağustos ayında askere gidinceye kadar 13-15 yaş aralığında olan mağdura yönelik olarak birden fazla defa cebir ve tehdit kullanarak anal yoldan organ sokmak suretiyle nitelikli cinsel istismarda bulunduğu, son eylem esnasında mağdura, askerden dönünceye kadar yaşadıklarını kimseye anlatmamasını, döndükten sonra da aynı şeyleri yapmaya devam edeceklerini söylediği, 2013 yılı Kasım ayında askerlik görevini bitirdikten hemen sonra tam olarak belirlenemeyen bir günde o tarihlerde 17 yaşında olan mağdura bir defa yine cebir ve tehdit kullanarak anal yoldan organ ithal ettiği, mağdurun aynı mahallede oturan tanık ...’a sanığın eylemlerini anlattığı, Bülent’in de duyduklarını yine aynı mahallede ikamet eden ve daha önce gazetecilikle uğraşan tanık ... ile paylaştığı, tanık ...’in kendisine anlatılanların doğru olup olmadığını sorduğu mağdurun eylemlerin gerçekleştiği bilgisini teyit etmesi üzerine 02.12.2016 tarihinde tanık ...’in de yönlendirmesiyle intikalin gerçekleştiği anlaşılan olayda;

22.08.2012 tarihinde askere gitmeden önce mağdura birden fazla defa cebir ve tehdit kullanarak anal yoldan organ sokmak suretiyle nitelikli cinsel istismarda bulunan sanığın, son eylem sırasında mağdura yaşadıklarını kimseye anlatmamasını tembihleyerek döndükten sonra da aynı şeyleri yapmaya devam edeceklerini söylemesi, 22.11.2013 tarihinde terhis olduktan kısa bir süre sonra mağdura tekrar cebir ve tehdit kullanarak anal yoldan organ sokmak suretiyle nitelikli cinsel istismarda bulunması karşısında, eylemler arasında yaklaşık 15 aylık bir süre bulunsa da sanığın başlangıçtaki genel plan ve niyetine dayanarak aynı suç işleme kararıyla eylemleri gerçekleştirdiği, bu nedenle hakkında TCK’nın 43. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyeleri ..., ... ve ...; "Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu ile sanığın işlediği eylemler hakkında oluşa ve suç vasfına dair bir ihtilaf bulunmamakla birlikte sanığın askere gitmeden önceki eylemleri ile askerlik sonrası mağdura yönelik eylemi arasında fiili kesinti olup olmadığı hususunda ihtilaf oluşmuştur.

Bu itibarla, haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyeleri ..., ... ve ...; "Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu ile sanığın işlediği eylemler hakkında oluşa ve suç vasfına dair bir ihtilaf bulunmamakla birlikte sanığın askere gitmeden önceki eylemleri ile askerlik sonrası mağdura yönelik eylemi arasında fiili kesinti olup olmadığı hususunda ihtilaf oluşmuştur.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunun 'Zincirleme suç' başlıklı 43. maddesinin 1. fıkrasında; 'Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır.' biçiminde zincirleme suç düzenlemesine yer verilmiştir.

Aynı Kanunun 43. maddesinin 2. fıkrasında; 'Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır.' denilmek suretiyle, zincirleme suçtan farklı bir müessese olan aynı nev’iden fikri içtima düzenlenmiş, tek fiil ile aynı suçun birden fazla kişiye karşı işlenmesi durumunda, fail hakkında bir cezaya hükmolunacağı, ancak bu cezanın TCK’nın 43/1. maddesine göre artırılacağı öngörülmüştür.

TCK'nın 43/1. maddesi düzenlemesinden anlaşılacağı üzere, zincirleme suç hükümlerinin uygulandığı hâllerde aslında işlenmiş birden fazla suç olmasına karşın, fail bu suçların her birinden ayrı ayrı cezalandırılmamakta, buna karşın bir suçtan verilen ceza belirli bir miktarda arttırılmaktadır.

TCK'nın 43/1. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için,

a- Aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi,

b- İşlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması,

c- Bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekmektedir.

Zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunda suçların aynı suç işleme kararı altında işlenip işlenmediğinin belirlenmesi önemlidir. Eylemlerin aynı suç işleme kararı altında işlenmesi her biri ayrı ayrı suç teşkil eden fiilleri birbirine bağlayan ve olaya zincirleme suç özelliğini veren subjektif bir bağ olduğu için bu durumun tespiti çoğu zaman kolay olmamaktadır.

Suç kastından daha geniş bir anlamı içeren suç işleme kararı, suç kastından daha önce gelen genel bir karar ve niyeti ifade etmektedir. Suç işleme kararı verildikten sonra bu genel kararın icrası için gerekli suçların her birinde ayrı suç kastları bulunmalıdır.

Suç kastından daha geniş bir anlamı içeren suç işleme kararı, suç kastından daha önce gelen genel bir karar ve niyeti ifade etmektedir. Suç işleme kararı verildikten sonra bu genel kararın icrası için gerekli suçların her birinde ayrı suç kastları bulunmalıdır.

Aynı suç işleme kararı ile hareket edilip edilmediğinin belirlenmesi suçlar arasındaki süre ile de ilgilidir. Çoğu zaman suçlar arasında kısa zaman aralığı suç işleme kararında birlik olduğuna; uzun zaman aralığı ise suç işleme kararında birlik olmadığına işaret etse de bu zaman aralıkları suçların aynı suç işleme kararı altında işlendiğini ya da işlenmediğini her zaman belirlemeye olanak vermemektedir.

Aynı suç işleme kararının varlığı, olaysal olarak suçun işlenmesindeki özellikler suçun işleniş şekillerindeki benzerlik eylemlerin gerçekleştiği yer, zamanlarındaki benzerlik, suça iştirak edenlerin aynı failler olup olmadığı, fiiller arasında geçen süre, mağdurların farklı olup olmadıkları, ihlal edilen değer ve yarar ile korunan değer ve yarar olayların oluşum ve gelişimi ile dış dünyaya yansıyan diğer tüm özellikler değerlendirilerek belirlenecektir.

Görüldüğü üzere, zincirleme suçun oluşumu için işlenen suçlar arasında ne kadar zaman geçmesi gerektiği konusunda genel ve mutlak bir kural koymak mümkün olmadığından, hangi zaman aralığıyla işlenirse işlensin, işlenen suç başlangıçtaki genel niyete veya suç işleme konusundaki tek karara dayanıyor ise zincirleme suç hükümleri uygulanacak, ancak işlenen suç failin yeni bir suç işleme kararına dayanıyorsa artık zincirleme suç söz konusu olmayacaktır.

Suçların zincirleme biçimde işlenip işlenmediğini belirlemede 'hukuki' ve 'fiili' kesintilerin oluşup oluşmadığı önemlidir. Cumhuriyet savcısınca şüpheli hakkında CMK'nın 170. maddesi uyarınca iddianamenin düzenlenmesiyle hukuki kesinti oluşmaktadır. Fiili kesinti ise failin eylemine ara vermesi veya tutuklanması, askere gitmesi, uzun bir süre hastanede yatması gibi nedenlerle eylemini sürdürememesi hallerinde meydana gelebilecektir. Ancak bu durumlarda eylemlerin gerçekleştirildiği yer ve araya giren zaman aralığı gibi somut olay özellikleri göz önünde bulundurularak suç işleme kararının yenilenip yenilenmediği ve bu bağlamda fiili kesintinin gerçekleşip gerçekleşmediği belirlenmelidir. Hukuki ve fiili kesintinin varlığı, sanığın çıkan fırsatlardan yararlanmak suretiyle suç işlediği ya da suç işleme kararının yenilendiği durumlarda aynı suç işleme kararından söz edilemeyeceğinden, zincirleme suç hükümleri uygulanmayacaktır.

Yüksek Kurulu birçok kararında yaptığı benzer tespitler ile birlikte inceleme konusu somut olayımızda ki sanığın eylemleri arasında uzunca bir ara girmesine neden olan ve sanığın suç işleme kararını yenileyip yenilemediği hususunu değerlendirme konusunda bir ölçüt olabilecek askerlik hizmet süresine değinmekte fayda olduğunu düşünmekteyiz. Ülkemizde belirli bir yaşa gelen erkeklerin zorunlu olarak yaptığı askerlikte geçirilen süre, diğer sonuçları yanında kişisel, kültürel ve sosyal anlamda önemli sonuçlar doğurmaktadır. Alınan eğitimler ve toplum içerisinde yaşama alışkanlığı kişinin bu süre sonunda farklılaşmasını sağladığı, kişisel olgunluğa erişmesine katkı sağladığı, düşüncelerinde değişikliklere neden olduğu bilinen bir olgudur.

İnceleme konusu olayda mağdur, zekâ geriliği nedeniyle kendisine yönelik eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını algılanamayacak ve ruhsal yönden fiile mukavemet edemeyecek durumdadır. Sanığın komşusu olan mağduru askere gitmeden önce bir suç işleme kararının icrası kapsamında muhtelif zamanlarda değişik yerlere götürüp tehdit ederek anal yoldan organ sokmak suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği sabittir. 22/08/2012 günü askere giden ve 22/11/2013 tarihinde terhis olan sanık yaklaşık 1 yıl 3 ay süre ile eylemlerine ara vermiş askerlik izin sürelerinde de mağdura karşı bir eylem gerçekleştirmemiştir. Askerlikten terhis olmasının ardından mahalleye döndüğünde tarihi tam olarak tespit edilemeyen 2013 yılı kasım veya aralık ayı içerisinde bir gün sokakta gördüğü mağduru tehdit ederek tekrar anal yoldan mağdurun vücuduna organ sokmak suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği tüm dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır. Sanığın askerlik süre öncesi son eylemi ile askerlik sonrası eylemi arasında yaklaşık 1 yıl 3 aylık bir süre geçmiştir. Askerlikte geçirilen bu uzun bir zaman diliminin askerlik hizmetinin kapsamı da düşünüldüğünde ruh dinginliğine fazlası ile yeter boyutta bulunduğu alınan kararların yeniden gözden geçirilmesini sağlayan bir süreç olduğu bir gerçektir. Bu sürenin eylemler arasında fiili kesinti oluşturduğu hususunda kuşku bulunmamaktadır.

Sanığın askere gitmeden önce mağdura söylediği kabul edilen askerden gelince eylemlerine devam edeceği şeklindeki tehdit içeren sözlerin o tarih itibariyle içerisinde bulunduğu durumu ve o an için suç işleme kararını yansıtan iradesi olduğu açıktır. Sanığın askerlik öncesi zincirleme biçimde işlediği son eylemi sonrası hiçbir biçimde makul sayılamayacak olan yaklaşık 1 yıl 3 aylık uzunca bir süre sonunda, sokakta gördüğü mağdura cinsel istismarda bulunması aynı suç işleme kararıyla değil, önüne çıkan fırsattan yararlanmak suretiyle yeni bir suç işleme kararı ile eylemi gerçekleştirdiğini göstermektedir.

Açıklanan nedenlerle askerlik öncesi ve sonrası eylemleri arasında oluşan fiili kesinti sebebiyle suç işleme kararını yenileyen sanığın son eyleminden dolayı çocuğa karşı cinsel istismar suçundan ayrı bir mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığnın itirazının yerinde bulunduğunu düşündüğümüzden sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmek mümkün olmamıştır. " düşünceleriyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; "Sayın çoğunluk ile aramızdaki ihtilaf sanığın eylemlerinin bütün halinde zincirleme şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu mu, yoksa ayrı ayrı nitelikli cinsel istismar suçunu mu oluşturduğu konusundadır.

Zincirleme suçu düzenleyen hüküm TCK’nın 43. maddesinde düzenlenmiş olup madde metni '(1) Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. (Ek cümle: 29/6/2005 – 5377/6 md.) Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır.

(2) Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır.

(3) Kasten öldürme, kasten yaralama, işkence ve yağma suçlarında bu madde hükümleri uygulanmaz' şeklindedir.

Zincirleme suçun şartları kısaca belirtilmek gerekirse;

a-Birden fazla suç işlenmiş olmalı,

b-Fail aynı suç işleme kararını yerine getirmek amacıyla hareket etmeli,

c-Kanunun aynı hükmü ihlal edilmeli,

d-Failin eylemi,aynı mağdura karşı ise farklı zamanlarda olmalı,farklı mağdurlara karşı ise aynı zamanda gerçekleştirilmelidir.

Suç kastından daha geniş bir anlamı içeren suç işleme kararı, suç kastından daha önce gelen genel bir karar ve niyeti ifade etmektedir. Önce suç işleme kararı verilmekte ve bundan sonra bu genel kararın icrası farklı zamanlardaki suçlarla gerçekleştirilmektedir. Kararın gerçekleştirilmesi için gerekli suçların her birinde ayrı suç kastları, bir başka deyişle bir suç için gerekli olan maddi ve manevi unsurlar ayrı ayrı yer almaktadır. Böylece suç işleme kararı denilen genel plân, niyet veya karar, zinciri oluşturan ve her biri birbirinden bağımsız olan suçları birbirine bağlayan ortak bir zemini oluşturur.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Mağdurun aşamalardaki ifadeleri, savunma, doktor raporları ve tüm dosya kapsamı dikkate alındığında, mevcut zekâ geriliği nedeniyle kendisine yönelik eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayamayan ve ruhsal yönden fiile mukavemet edemeyen mağdurun komşusu olan sanığın, askerlik öncesinde bir suç işleme kararının icrası kapsamında muhtelif zamanlarda değişik yerlere götürdüğü mağduru tehdit ederek cinsel organını birden fazla kere makatına soktuğu ve bir süre sonra askere gitmesi ve fiili kesinti nedeniyle müsnet suçu işleme imkanı ortadan kalkan sanığın, terhis olmasının ardından ikametine döndüğünde sokakta gördüğü mağduru tehdit ederek tekrar cinsel organını makatına soktuğu tüm dosya içeriğinden anlaşıldığından, askerlik görevi nedeniyle yaşanan ve uzun süren fiili kesinti sonrası sanığın suç işleme kastının yenilendiği nazara alınarak son eyleminden dolayı nitelikli cinsel istismar suçundan ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden tüm eylemlerin bütün halinde zincirleme şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gerekçesiyle yazılı şekilde karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu görüşü ile sayın çoğunluğun kararına iştirak edilmemiştir." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 22.09.2022 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.

...

...

...

İtiraz kabul

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

İtiraz kabul

...

İtiraz kabul

...

İtiraz kabul

...

İtiraz kabul

...

...

İtiraz kabul

Yazı İşleri Müdürü

...A
Yargıtay — Esas No: 2012/17104, Karar No: 2012/19646, Tarih: 16.11.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/17104 E.  ,  2012/19646 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak

HÜKÜM : Düşme

I-Sanık hakkında 2000-2001 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve 2000 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçlarından verilen hükmün incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen suçların yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihleri itibariyle yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK.'nun 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen zamanaşımı, suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının düşürüldüğü, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan idare vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık hakkında 2001 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan verilen karara yönelik temyiz itirazlarına gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığın 2001 takvim yılında sahte faturaları gelir vergisi beyannamesinde kullanması sebebiyle suçun işlendiği 01.04.2002 tarihinden karar tarihine kadar dava zamanaşımının gerçekleşmediği gözetilmeden yazılı şekilde kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde yazılı zamanaşımının temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşıldığında, bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 16.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3544, Karar No: 2015/3169, Tarih: 23.03.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/3544 E.  ,  2015/3169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 04.07.2013 gününde verilen dilekçe ile terekenin resmen yönetilmesi ve tasfiyesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 11.07.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, murisin terekesinin TMK'nın 612 ve 636. maddeleri gereğince tasfiyesine ilişkindir.

Davacı alacaklı kurum vekili dava dilekçesinde özetle; 24.01.2013 tarihinde vefat eden ...'ın 12.06.2013 tarihi itibariyle vergi dairesine 4.548,73 TL borcu olduğunu, mirasçılarının vergi borçlarını ödemediği gibi mirasının da reddedildiğini, bu durumda vergi dairesinin alacağının tehlikeye düştüğünü, muris ...'ın terekesinin resmi tasfiyesini ve tasfiye sonucunda alacağının ödenmesini istemiştir.

Mahkemece, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda tensiple birlikte karar verildiği, dava dilekçesinin davalılara tebliğ edilmediği anlaşılmaktadır. Bu nedenle taraf teşkili sağlanmadan ve HMK'nın 27. maddesi hükmüne aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanmasına yol açacak şekilde yargılama yapılarak hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Diğer taraftan mahkemece, TMK'nın 633. maddesinde öngörülen hak düşürcü sürenin geçirilmiş olması nedeniyle isteğin reddine karar verilmiş ise de; TMK'nın 612. maddesinde "En yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddolunan miras sulh hukuk mahkemesince iflas hükümlerine göre tasfiye edilir" hükmü ile aynı kanunun 613. maddesinde "Altsoyun tamamının mirası reddetmesi halinde, bunların payı sağ kalan eşe geçer" ve ayrıca 636. maddesinde "Mevcudu borçlarını ödemeye yetmeyen terekenin tasfiyesi, sulh hukuk mahkemesinde iflas hükümlerine göre yapılır" hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda; en yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddedilen ve bu sebeple iflas hükümlerine göre tasfiyeye tabi hale gelen terekenin, TMK'nın 612. maddesi atfıyla TMK'nın 636. maddesi gereğince iflas hükümlerine göre tasfiyesine karar verilmesi gerekir. TMK'nın 612 ve atıfta bulunduğu aynı kanunun 636. maddesi gereğince terekenin resmi tasfiyesi herhangi bir süreye bağlı tutulmadığından mahkemece TMK'nın 633. maddesindeki süre gözetilerek davanın reddine karar verilmesi de doğru değildir.

Bu itibarla mahkemece, taraflara dava dilekçesi ve duruşma günü tebliğ edilerek usulüne uygun olarak taraf teşkili sağlandıktan sonra, toplanan deliller değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm kurulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 23.03.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.