muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10059, Karar No: 2018/2631, Tarih: 11.04.2018

İhbar olunan ... Sigorta vekili, ...'ye ait ... isimli özel yatın müvekkili şirkete sigortalı olduğunu, ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi marifeti ile bilirkişi incelemesi yapıldığını, bilirkişi incelemesinde davalı marinanın kusuru olduğunu, müvekkilinin sigortalısı olan yatta meydana gelen zararın müvekkilince karşılandığını ve bunun davalı şirketten rücu davasının ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinde derdest olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; ... Sigorta Eks. Ltd. Şti. tarafından hazırlanan ekspertiz raporunda hasarın oluşmasında %70 marina organizasyonunun hatalı olduğu, %30 mücbir sebep olduğunun bildirildiği, 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/490 E sayılı dosyasında ... teknesinin hasarı ile ilgili olarak hazırlanan bilirkişi raporunda çıkan fırtınada ... isimli teknenin kara park alanındaki diğer yelkenli tekneler ile birlikte fırtınaya yakalandığı, yaşanan fırtınada diğer teknelerin devrilmediği düşünüldüğünde dava konusu teknenin kara park alanında ambarlanması, muhafaza edilmesi ile ilgili yapılması gereken işlemlerin marina tarafından objektif olarak yerine getirilmediği, marinada gerekli tedbirler alınmış olsaydı olumsuz meteorolojik koşulların zararın oluşumunda etkili olamayacağının bildirildiği ve teknelerin denizden alındıkları andan itibaren marinanın sorumluluğu altında oldukları ve çıkan fırtınada ...'ye ait ... isimli teknenin iskele tarafına devrilerek davacı ... tarafından sigortalanan Özdemir 1 isimli teknenin hasarlanmasına neden olduğu ve ... teknesinin asli kusurlu ve sorumlu olduğunun eksper raporlarında belirlendiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 796,16 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 11/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32819, Karar No: 2013/20307, Tarih: 17.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/32819 E.  ,  2013/20307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 05.09.2002 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandıktan sonra aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 17/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/794, Karar No: 2024/5875, Tarih: 24.09.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/794 E.  ,  2024/5875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 10.10.2023

SAYISI : 2021/844 E., 2023/1526 K.

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

EK KARAR : Temyiz isteminin reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanması

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi tarafından verilen 10.10.2023 tarihli ve 2021/844 Esas, 2023/1526 Karar sayılı ek kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık hakkında, Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.03.2021 tarihli ve 2018/551 Esas, 2021/86 Karar sayılı kararı ile kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-e, 87/1-c-d, 29. maddeleri uyarınca kurulan “4 yıl 6 ay” hapis cezası ile mahkûmiyet hükmüne konu cezanın türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi tarafından verilen 10.10.2023 tarihli ve 2021/844 Esas, 2023/1526 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15374, Karar No: 2023/6490, Tarih: 21.09.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/15374 E.  ,  2023/6490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/146 E., 2016/351 K.

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Red, bozma

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün karar tarihi itibariyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre müştekinin soruşturma evresinde sanıktan şikayetçi olduğunu ve cezalandırılmasını istediğini belirttiği, ancak Mahkemesince katılma isteminin sorulmadığı ve bir katılma kararı verilmediği anlaşılmakla, müştekinin kararı temyiz ederek katılma iradesini ortaya koyması karşısında, müştekinin Ceza Muhakemeleri Kanunu 237 nci maddesi ikinci fıkrası uyarınca kamu davasına katılan, vekilinin de katılan vekili olarak kabulüne karar verilmesi gerektiği, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Hatay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 06.03.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Hatay Asliye Ceza Mahkemesi'nin 02.06.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan ... vekilinin temyiz isteği sanık hakkında verilen beraat kararının kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

2. Katılan Kurum vekilinin temyiz isteği katılan sıfatıyla lehlerine vekalet ücretine hükmedilmesi ve sanığın cezalandırılması gerektiğine, Mahkemece eksik incelemeyle sonuca gidildiğine ve re'sen gözetilecek sebeplerle kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, eldeki dosya kapsamında temyiz dışı bırakılan suça sürüklenen çocuk ile duygusal arkadaşlık yaşayan, olay tarihinde 13 yaşında olan mağdure ...'in evden okula gitmek için çıktığı ve geç saatlere kadar eve dönmediği, bunun üzerine babası olan müştekinin şikayetçi olarak kızını suça sürüklenen çocuk ...'ın kaçırmış olabileceğini beyan ettiği, soruşturma esnasında işyerine gelen sanığın, mağdure ile suça sürüklenen çocuğu görmesi üzerine kapıyı üzerlerine kilitleyip durumu Emniyete bildirmesi sonucu olayın ortaya çıktığı, mağdurenin sanığın gece kapıyı üzerlerine kilitlediği ve sabaha kadar bu şekilde kaldığını beyan etmesi üzerine sanık hakkında atılı suçtan dava açılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Katılan Kurum vekilinin sanıklar lehine takdir edilen vekalet ücretlerine yönelik temyiz talebi yönünden;

IV. GEREKÇE

1. Katılan Kurum vekilinin sanıklar lehine takdir edilen vekalet ücretlerine yönelik temyiz talebi yönünden;

Maliye Hazinesi aleyhine ve sanıklar lehine takdir edilen vekalet ücretlerinin temyizi konusunda Anayasa ve Kanundan kaynaklanan koruma görevini yerine getiren katılan vekilinin hukuki yararı bulunmadığı anlaşıldığından temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

2. Katılan ... vekilinin temyiz talepleri ile katılan Kurum vekilinin sair temyiz talepleri yönünden;

a. Sanığın mağdure ve suça sürüklenen çocuğu işyerinde bulundurarak hürriyetini tahdit ettiği iddiasıyla hakkında kamu davası açılmış ise de mağdure vu suça sürüklenen çocuğun beyanlarından kendilerinin sanığın işyerinde kaldıkları, sabahleyin işyerine giden sanığın mağduru ve suça sürüklenen çocuğu işyerinin ofis kısmında görünce işyerinin kapısını kapatarak durumu polise haber vermekten ibaret eyleminin hürriyeti tahdit suçunun unsurlarını içermediği, mağdur ve suça sürüklenen çocuğu polise teslim etmek kastıyla hareket ettiği, bu haliyle sanığın üzerine atılı suçu işlemediği anlaşıldığından Mahkemece verilen kararda hukuka aykırılık görülmemiştir.

b. Sanığın aşamalardaki istikrarlı savunmaları, kolluk tarafından düzenlenen 24.12.2013 tarihli olay yeri tutanağı, mağdure beyanları, tanık ifadeleri, sosyal inceleme raporları ve dava dosyasındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde; yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, dosya kapsamına uygun gerekçesine ve incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan Kurum ve katılan ... vekillerinin temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmış ve Mahkemenin kararında hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Hatay 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.06.2016 tarihli kararında katılan Kurum ve katılan ... vekilleri tarafından ileri sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan Kurum ve katılan ... vekillerinin temyiz istemlerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3938, Karar No: 2022/7230, Tarih: 03.11.2022

**1. Hukuk Dairesi         2022/3938 E.  ,  2022/7230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tapu iptal ve tescil, olmadığı takdirde bedel istemli dava sonunda, Malatya 3.Asliye Hukuk Mahkemesinin 01.03.2022 tarihli ve 2022/17Esas, 2022/90 Karar sayılı kararı yasal süre içerisinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar, mirasbırakanları...’ın 65 ada 5 parsel sayılı taşınmazını, boşandıktan bir süre sonra fiilen tekrar birlikte yaşamaya başladığı davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, payları oranında tapu kaydının iptali ile adlarına tesciline, aksi halde bedele karar verilmesini istemişlerdir.

II. CEVAP

Davalı, maaşı ve hayat güvencesi olmaması nedeni ile mirasbırakanın hayat güvencesi olarak taşınmazı verdiğini, davacıların bu durumu bilmelerine rağmen kötü niyetli olarak dava açtıklarını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, muvazaa iddiasının ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. İstinaf Nedenleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmaz dışında mirasbırakan adına kayıtlı başkaca taşınmazların da bulunduğunu, mirasbırakanın paylaştırma kastı ile hareket ettiğini, davacılara da sağlığında bazı taşınmazlarını devrettiğini, muvazaanın olmadığını belirterek, kararın kaldırılmasını ve davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 05.11.2020 tarihli ve 2019/481 E., 2020/884 K. sayılı kararıyla; devrin muvazaalı olduğu, mirasbırakanın asıl amacının davacılardan mal kaçırmak olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Bozma Kararı

3. Gerekçe ve Sonuç

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 05.11.2020 tarihli ve 2019/481 E., 2020/884 K. sayılı kararıyla; devrin muvazaalı olduğu, mirasbırakanın asıl amacının davacılardan mal kaçırmak olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Bozma Kararı

Dairenin 06.10.2021 tarihli, 2021/237 Esas ve 2021/5181 Karar sayılı kararıyla “…mirasbırakan ile davacılar arasında herhangi bir husumetinin bulunmadığı, ilk eşi olan davalıyı ve ondan olan yaşı küçük çocuklarını koruma amacıyla davaya konu taşınmazını temlik ettiği, başkaca mallarının da olduğu, mal kaçırma kastının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Ayrıca, her ne kadar resmi akitte gösterilen bedel akit tarihindeki gerçek bedelden düşük ise de, salt bedeller arasındaki oransızlığın tek başına muvazaanın delili olamayacağı açıktır. Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.” gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesinin kararı ortadan kaldırılarak, İlk Derece Mahkemesi kararı bozulmuştur.

3. Mahkemece Bozma Kararına Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 01.03.2022 tarihli ve 2022/17 Esas ve 2022/90 Karar sayılı kararıyla; hükmüne uyulan bozma kararı uyarınca davanın reddine karar verilmiştir.

4. Bozma Sonrası Mahkeme Kararına Karşı Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

5. Temyiz Nedenleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle, mirasbırakan tarafından taşınmazlarının büyük kısmının davalı ile kız kardeşinin oğlu olan ....’ya devredildiğini, davacılar lehine yapılan kazandırmaların bulunmadığını, devrin muvazaalı olduğunu belirterek, kararın bozulmasını istemiştir.

6. Gerekçe

6.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde bedel istemine ilişkindir.

6.2. İlgili Hukuk

6.2.1. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun 706., Türk Borçlar Kanunu'nun 237. ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

6.3. Değerlendirme

(V/2.) no.lu paragrafta belirtilen hükmüne uyulan bozma kararında gösterildiği şekilde işlem yapılarak (V/3.) no.lu paragrafta belirtildiği şekilde karar verilmesinde herhangi bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

VI. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle; davacılar vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle, usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, alınması gereken harç peşin alındığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, 03.11.2022 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.