muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/14618, Karar No: 2023/9476, Tarih: 19.09.2023

**4. Hukuk Dairesi         2021/14618 E.  ,  2023/9476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2018/2731 E., 2020/1895 K.

HÜKÜM/KARAR : Davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Taşköprü Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/47 E., 2018/215 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 06.10.2016 tarihinde davacının eşi olan ...’in sevk ve idaresindeki araca, davalı ...’in sürücüsü, davalı ... Tic. San. Turz. ve Nak. Ltd. Şti’nin işleteni olduğu ve davalı ...Ş tarafından ZMSS poliçesi ile sigortalanan aracın çarpması neticesinde ...’in vefat ettiğini, kazanın meydana gelmesinde davalı sürücünün kusurlu olduğunu, davacının ölenin desteğinden mahrum kaldığı gibi ölümü nedeniyle manevi olarak acı çektiğini ileri sürerek ve fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 1.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının tüm davalılardan ve 25.000,00 TL manevi tazminatın sigorta şirketi hariç davalılardan 06.10.2016 kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı ...Ş. vekili cevap dilekçesinde; sorumluluklarının sigorta limiti, kusur ve zarar ile sınırlı olduğunu, kazanın meydana gelmesinde müvekkili tarafından sigortalanan araç sürücüsünün kusurunun olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Tic. San. Turz. ve Nak. Ltd. Şti. ve ... vekili; davaya süresi içerisinde cevap vermemiş, yargılama sırasında kazanın meydana gelmesinde kusuru bulunmadığından davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince; dosya kapsamındaki delillere ve İTÜ Ulaştırma Anabilim Dalı Karayolları ve Trafik Öğretim Üyelerinden oluşan üç kişilik bilirkişi heyetinden alınan trafik kusur raporuna göre davacının desteği olan ...'in aracı ile şerit tecavüzünde bulunarak davalı ... in sevk ve idaresindeki aracın sol arka köşesine çarpmak suretiyle kazanın meydana gelmesinde %100 oranında kusurlu olduğunun, davalı araç sürücüsü ...'in ise kazanın meydana gelmesinde kusuru olmadığının anlaşıldığı, davacının zararından davalıların sorumlu olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; müvekkilinin desteğinin kazanın meydana gelmesinde %100 oranında kusurlu olduğunu kabul etmediklerini, bilirkişi raporuna bu nedenle itiraz ettiklerini ve yeniden rapor alınmasını talep ettiklerini, ayrıca desteğin tam kusurlu olması halinde tazminat talep edilemeyeceğine ilişkin mahkemenin gerekçesinin de hatalı olduğunu belirterek, ret kararı kaldırılarak dosyanın yeniden yargılama yapılmak üzere ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Mahkemece bilirkişi heyetinden alınan trafik kusur raporunda, kazanın meydana gelmesinde davalı araç sürücüsünün kusursuz olduğu, davacının desteği olan sürücünün ise tam kusurlu olduğu ve kazaya kendisinin sebebiyet verdiğinin tespit edildiği, desteğin kendi kusurundan kaynaklanan ölüm nedeniyle, yakınları tarafından, karşı araç sürücüsü, işleteni ve sigortasından tazminat talep edilemeyeceği, bu nedenle dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle, yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre mahkemece davanın reddedilmiş olmasında usul ve kanuna aykırılık görülmediği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ve resen dikkate alınacak nedenler ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ile İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması isteminde bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 06.10.2016 tarihinde davalı ... tarafından Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası (ZMSS) poliçesi ile teminat altına alınan diğer davalıların işleteni ve sürücüsü olduğu aracın karıştığı çift taraflı trafik kazası sonucu ölüm nedeniyle ölenin desteğinden yoksun kalanın destekten yoksun kalma tazminatı ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 53 ve 56 ncı maddeleri, ZMSS Genel Şartlar'ın A/6. maddesinin (d) bendi

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 53 ve 56 ncı maddeleri, ZMSS Genel Şartlar'ın A/6. maddesinin (d) bendi

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, karardan bir suretin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine,

19.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10903, Karar No: 2018/2875, Tarih: 15.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/10903 E.  ,  2018/2875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın savunmasının alınmasına karar verildiği halde karar gereği yerine getirilmeden ve sanığa duruşmaya gelmediği takdirde yokluğunda yargılama yapılacağına ilişkin 2004 sayılı İİK'nın 349. maddesindeki açıklamayı içerir şerh bulunan duruşma davetiyesi tebliğ edilmeden, yokluğunda yargılamaya devam edilerek savunma hakkının kısıtlanması,

2- Şirket yetkililerini gösterir Ticaret Sicili Gazetesinin ilgili bölümü ve şirket ana sözleşmesi getirtilmek suretiyle şirket yetkililerinin tespitinden sonra, borçlu şirketin kayıtlı olduğu Çorlu Vergi Dairesinden mükellefiyetin devam edip etmediği, resen terk işlemi yapılıp yapılmadığı sorularak, devam ettiğinin anlaşılması halinde şikayet tarihini de kapsayan en son beyanname örnekleri getirtilerek, borçlu şirketin Ticaret Sicil Müdürlüğünde kayıtlı olan merkez adresinde de zabıta araştırması yaptırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın, temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 15.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5645, Karar No: 2012/5685, Tarih: 11.07.2012

**1. Ceza Dairesi         2011/5645 E.  ,  2012/5685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, Yakın akrabayı öldürme

HÜKÜM : Sanıkların kasten öldürme suçları sabit görülmediğinden CMK'nun 223/2-e maddesi gereğince ayrı ayrı BERAATLERİNE,

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında eşi maktul ...'a karşı tasarlayarak kasten öldürme ve sanık ... hakkında maktul ...'a karşı tasarlayarak kasten öldürme suçlarından kurulan beraat hükümleri yönünden yapılan temyiz incelemesinde;

Elde edilen delillerin hükümlülüklerine ... nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan ... vekili ve diğer katılanların eksik incelemeye ve sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile;

Hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 11/07/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28345, Karar No: 2015/23707, Tarih: 05.03.2015

**4. Ceza Dairesi         2014/28345 E.  ,  2015/23707 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2014/174436

Hakaret ve tehdit suçlarından sanık H.. Y..'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/1-(1). cümle, 125/1-4, 43/1, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 6 ay 8 gün hapis ve 1.880 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl süreyle denetime tâbi tutulmasına dair, Antalya 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 18/01/2011 tarihli ve 2010/561 esas, 2011/47 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, sanığın deneme süresi içerisinde suç işlediğinden bahisle 5271 sayılı Kanun'un 231/11. maddesi uyarınca sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasına, 5237 sayılı Kanun'un 106/1-(1). cümle, 125/1-4, 43/1, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 1.880 Türk lirası adlî para ve 3.760 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, aynı Mahkemesinin 14/01/2014 tarihli ve 2013/603 esas, 2014/33 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 20/05/2014 gün ve 174436 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre;

1-5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/11. fıkrasında yer alan "Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranması halinde, mahkeme hükmü açıklar. Ancak mahkeme, kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumunu değerlendirerek; cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vererek yeni bir mahkûmiyet hükmü kurabilir." şeklindeki düzenleme nazara alındığında, yeni bir suç işlediği gerekçesi ile sadece hükmün açıklanması gerekirken, daha önceki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararında yer almayan şekilde tehdit suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/l (l).cümle, 43/2 ve 62. maddeleri uygulanarak verilen hürriyet bağlayıcı cezaya, ayrıca 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/2. maddesi uygulanarak bu kez cezanın adlî para cezasına çevrilmek sureti ile hükmün açıklanmasında,

2-Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükümde, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/4. maddesi uyarınca 90 gün adlî para cezası verildiği, bu cezanın 125/4. maddesi uyarınca 1/ 4 oranında artırım yapılarak 112 gün adlî para cezası yerine 113 gün adli para cezası ve 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak, 93 gün adlî para cezası yerine 94 gün adlî para cezası tayini suretiyle fazla ceza verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

2-Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükümde, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/4. maddesi uyarınca 90 gün adlî para cezası verildiği, bu cezanın 125/4. maddesi uyarınca 1/ 4 oranında artırım yapılarak 112 gün adlî para cezası yerine 113 gün adli para cezası ve 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak, 93 gün adlî para cezası yerine 94 gün adlî para cezası tayini suretiyle fazla ceza verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Hakaret ve tehdit suçlarından sanık H.. Y.. hakkında yapılan yargılama sonucunda, Antalya 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 18/01/2011 tarihli kararı ile her iki suçtan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu kararın kesinleşmesini müteakip sanığın deneme süresi içerisinde suç işlemiş olması nedeniyle ihbarda bulunulması üzerine, aynı Mahkemenin 14.01.2014 tarihli kararıyla hükmün açıklanmasına ve sanığın tehdit suçundan 3.760 Türk Lirası adli para cezası, hakaret suçundan ise 1.880 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, yüze karşı verilen bu kararın sanık müdafii tarafından temyiz edildiği ancak, kesin nitelikte olan hakaret suçuna ilişkin hükümde hesap hatası yapılarak fazla ceza verildiği için, O Yer Cumhuriyet Başsavcılığı'nca kanun yararına bozma isteminde bulunulması üzerine, Adalet Bakanlığı tarafından her iki suç yönünden istemde bulunulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

a- Hakaret suçundan kurulan hükümde hesap hatası yapılarak fazla ceza verilmesine,

b- Tehdit suçundan hükmün açıklanmasına karar verilirken, CMK’nın 231/11. maddesine aykırı olarak hükümde değişiklik yapılmasına ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

Öğretide “olağanüstü temyiz” olarak adlandırılan kanun yararına bozma olağanüstü yasa yolunun koşulları ve sonuçları, “kanun yararına bozma” adı ile 5271 sayılı CMK’nın 309 ve 310. maddelerinde düzenlenmiştir.

5271 sayılı Kanun’un 309. maddesi uyarınca, hâkim veya mahkemece verilip istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümlerde, maddî hukuka veya yargılama hukukuna ilişkin hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini yasal nedenlerini açıklayarak, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na yazılı olarak bildirecektir. Bunun üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı da hükmün veya kararın bozulması istemini içeren yazısına bu nedenleri aynen yazarak Yargıtay ceza dairesine verecek, ileri sürülen nedenlerin Yargıtayca yerinde görülmesi halinde karar veya hüküm yasa yararına bozulacak, yerinde görülmezse istem reddedilecektir.

Böylece ülke sathında uygulama birliğine ulaşılacak, hâkim ve mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkların, toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi sağlanacaktır.

Böylece ülke sathında uygulama birliğine ulaşılacak, hâkim ve mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkların, toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi sağlanacaktır.

Buna göre hâkim veya mahkemece verilen karar veya hükümlerin kanun yararına bozma konusu yapılabilmesi için istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşmesi gerekmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; Antalya 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 14/01/2014 tarihli kararı ile sanık H.. Y..'ın tehdit suçundan hapis cezasından çevrili 3.760 Türk Lirası adli para cezası, hakaret suçundan ise 1.880 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, yüze karşı verilen bu kararın sanık müdafii tarafından 16.01.2014 tarihinde temyiz edildiği ancak, kesin nitelikte olan hakaret suçuna ilişkin hükümde hesap hatası yapılarak fazla ceza verildiği için, O Yer Cumhuriyet Başsavcılığı'nca hakaret suçundan kanun yararına bozma isteminde bulunulması üzerine, Adalet Bakanlığı tarafından her iki suç yönünden istemde bulunulduğu anlaşılmıştır.

Bu itibarla, kanun yararına bozma yoluna istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen hükümlere karşı başvurulabilmesi nedeniyle, temyiz yolu açık olan tehdit suçu yönünden sanık müdafiinin vaki temyiz istemi uyarınca, dosyanın olağan kanun yolu sürecinin tamamlanması için Yargıtay'a gönderilmesi gerektiğinden, bu suç yönünden istemin reddine karar verilmiştir.

Hakaret suçundan kurulan hükümde hesap hatası yapılarak fazla ceza verilmesine yönelik isteme gelince;

Sanık H.. Y.. hakkında hakaret suçundan, TCK’nın 125/1. maddesi gereğince takdiren ve tercihen denilmek suretiyle 90 gün karşılığı adli para cezası verilerek, aleniyet nedeniyle aynı Kanun’un 125/4. maddesi uyarınca 1/6 oranında artırım yapılması gerekirken, ¼ oranında artırım yapılarak 113 gün karşılığı adli para cezası belirlendiği, bu cezadan TCK’nın 62/1. maddesine göre 1/6 oranında indirim yapılırken, yine hesap hatası yapılarak sonuç adli para cezasının fazla belirlendiği anlaşılmıştır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın düzenlediği tebliğnamedeki düşünce, hakaret suçu yönünden yerinde görüldüğünden,

1-Hakaret suçundan sanık H.. Y.. hakkında, Antalya 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 14/01/2014 tarihli ve 2013/603 esas, 2014/33 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Karardaki hukuka aykırılık aynı Kanun maddesinin 4-d fıkrasına göre, sanığa daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle,

a)TCK’nın 125/1. maddesi uyarınca, mahkemece cezanın alt sınırdan takdir edilmiş olması da değerlendirilerek, sanığın 90 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

b)TCK’nın 125/4. maddesi uyarınca 1/6 oranında artırım yapılarak, sanığın 105 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

c)TCK’nın 62/1. maddesi gereğince takdiren 1/6 oranında indirilerek, sanığın 87 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

a)TCK’nın 125/1. maddesi uyarınca, mahkemece cezanın alt sınırdan takdir edilmiş olması da değerlendirilerek, sanığın 90 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

b)TCK’nın 125/4. maddesi uyarınca 1/6 oranında artırım yapılarak, sanığın 105 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

c)TCK’nın 62/1. maddesi gereğince takdiren 1/6 oranında indirilerek, sanığın 87 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

d)CK'nın 52/2. maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20 TL'den paraya çevrilerek, sanığın 1.740 TL adli para cezasıyla CEZALANDIRILMASINA,

3-İnfazın bu miktar üzerinden yapılmasına, kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına,

4-Tehdit suçundan kurulan hükmün ceza miktarı itibariyle temyizi kabil olduğu ve sanık müdafiinin 16.01.2014 tarihli dilekçesiyle süresinde temyiz isteminde bulunduğu anlaşıldığından, bu suça yönelik (1) nolu kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, temyiz başvurusunun sonuçlandırılması bakımından gerekli işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 05/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2282, Karar No: 2010/1572, Tarih: 16.02.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/2282 E.  ,  2010/1572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 20.4.1982-4.10.2000 tarihleri arası 53 aylık vergi borçlanması yapılan hizmetinin mevcut hizmetlerine eklenerek hizmet süresinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Dava, davacının 20.4.1982-4.10.2000 tarihli arasında 53 aylık vergi borçlanması yapılan hizmetinin de mevcut hizmetlerine eklenerek hizmet süresinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece 11.4.2008 tarihi hizmet ekstresinde 5 yıl 10 ay 24 günlük ... hizmeti yanında ekstrenin diğer hizmetler bölümünde 1590 günlük vergi borçlanmasıyla 600 günlük askerlik borçlanmasının açık bir şekilde görüldüğü kurumun vergi borçlanmasını geçersiz saymadığı, hesap ekstresi ve kurum yazılarından anlaşılmakla davanın reddine avukatlık ücretinin davacı taraftan alınmasına, yargılama masraflarının davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmiştir.

Yapılan incelemede davacının 11.4.2008 tarihli ekstrede hizmetinin davalı kurumca 6.6.2002 tarihindeki tescilinden itibaren 5 yıl 10 ay 24 gün olarak gösterildiği 20.4.1982-4.10.2000 tarihleri arasındaki 1590 günlük=53ay=4yıl 5ay hizmetin ve 600gün=1yıl 8ay askerlik hizmetinin gösterilmediği dava açıldıktan sonraki ekstrede 6yıl, 24 gün hizmet verilerek sanki 1590 günlük hizmetin (vergi borçlanmasının) kabul edilmediği tereddüdü uyandırıldığı ve bu şekilde davalı Kurumun dava açılmasına neden olunduğu görülmektedir.Yukarıda açıklandığı üzere dava açılmasına davalı kurum sebep olduğu halde davacı yararına avukatlık ücretine ve yargılama giderine hükmedilmemesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’nun 438/7. maddesi uyarınca karar bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının avukatlık ücretiyle ilgili 3., yargılama gideri ile 4. bendlerinin silinerek yerine;

“Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre 500.00-TL avukatlık ücreti ile davacı tarafından harç dışında yapılan 149.00-TL yargılama masrafının davalıdan alınarak davacıya verilmesine” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,16.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.