muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7235, Karar No: 2014/6049, Tarih: 29.09.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/7235 E.  ,  2014/6049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/03/2013

NUMARASI : 2010/539-2013/102

Taraflar arasındaki itirazın iptali davalarının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen 2011/205 E. sayılı davanın reddine, birleşen 2011/230 E. sayılı birleşen davanın kısmen kabulüne, birleşen 2011/293 E. ve birleşen 2011/278 E. sayılı davaların kabulüne yönelik olarak verilen hüküm süresi içinde asıl ve 2011/205 E., 2011/230 E. sayılı birleşen davalarda davacı vekilince duruşmalı, 2011/230 E., 2011/293 E., 2011/278 E. sayılı birleşen davalarda davalı vekilince duruşmasız olarak temyiz edilmiş ise de, temyiz süresinden sonra duruşma istenemeyeceğinden bu istemin ret edilmesi üzerine incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Asıl ve birleşen davalarda davacı vekili, müvekkili arsa sahibi ile davalı yüklenici arasında 20.01.2006 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ile 29.06.2009 tarihli ek sözleşme yapıldığını, sözleşmeye göre, müvekkiline 44413 ada 2 parselde bulunan A1, A2, A4, A5, C2 ve B10 no'lu bağımsız bölümlerin tamamı ile B2 no'lu bağımsız bölümün 1/2 hissesinin verilmesinin kararlaştırıldığını, anılan sözleşmenin 3 ve 4/d maddelerine göre, imar planı onaylandıktan sonra en geç 6 ay içinde inşaat ruhsatı alınması ve sözleşmenin 4/f maddesine göre, ruhsat tarihinden itibaren 24 ay içinde inşaatın bitirilip, iskânı alınarak eksiksiz bir şekilde teslimi şartının düzenlendiğini, 02.07.2007 tarihinde imar planının kesinleştiğini, buna göre, 02.01.2008 tarihine kadar inşaat ruhsatının alınması, 02.01.2010 tarihine kadar kadar inşaatın bitirilip, iskân alınması ve sözleşmeye uygun olarak teslim edilmesi gerektiğini, yüklenicinin süresi içerisinde edimlerini yerine getirmediğini, anılan sözleşmenin 4/i maddesine göre, yüklenicinin gecikilen her ay için 500 Euro kira bedeli ile 500 Euro cezai şart ödemesi gerektiğini, ihtarnameye rağmen davalının ödeme yapmadığını, farklı dönemler için aleyhine başlatılan takiplere haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, icra dosyalarına yapılan itirazların iptali ile %40 icra inkâr tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Asıl ve birleşen davalarda davalı vekili, binanın iskân başvurusunun yapıldığını, müvekkilinin tüm edimlerini yerine getirdiğini, binanın tamamen bitirildiğini, son iki aydır kanal vize sorunları çıktığını, o bölgede altyapı tamamlanmadığından ASKİ'nin vize talebini geciktirdiğini, sözleşmede bulunan cezai şartın hukuka aykırı olduğunu, gecikme tazminatı ve aynı miktarda cezai şartın birlikte kararlaştırılmasının yanlış, fahiş ve haksız olduğunu, teslim süresinin 2010 yılı sonu olduğunu, davacının çaptan sonra DOP için imara başvurduğunu, bunun üç ay sürdüğünü, arsa yoğunluğunun artırıldığını, belediyenin inşaat alanını %10 artırmış olduğunu, yapı ruhsatının alındığı tarih itibariyle temerrüdün söz konusu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, ASKİ Genel Müdürlüğü'nün 22.02.2012 tarih ve 973 sayılı yazısına göre, Ankara ili ... ilçesi ......... mahallesi pis su ve yağmur suyu kanalizasyon inşaatının Ekim 2010 tarihinde tamamlandığı, buna göre, yüklenicinin kanal bağlantısı yapabilmesinin ve yapı kullanım izin belgesi alınmasının Kasım 2010 tarihinden önce mümkün olmayacağı,davalı yüklenicinin teslim yükümlülüğünün 01.01.2011 tarihinde başlayacağı, sözleşme ile kararlaştırılmış olan kira tazminatı ile cezai şartın taşınmazların özelliklerine, bölge rayiçlerine ve hakkaniyete uygun olduğu, yüklenicinin elinde olmayan nedenlerle kanal bağlantısı yapılmadığından, kullanma izni alamayacağı, teslim yükümlülüğünün bilirkişi raporunda belirtildiği üzere 01.01.2011 tarihinden itibaren başlaması gerektiği belirtilerek, asıl dava ve birleşen Ankara 25. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/205 Esas sayılı davanın reddine, birleşen Ankara 20.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/230 Esas sayılı davada, davanın kısmen kabulüne, 6000 EURO yönünden itirazın iptaline, takibin devamına, birleşen Ankara 13.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/293 Esas ve birleşen Ankara 23. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/278 Esas sayılı davaların kabulü ile itirazın iptaline, takibin devamına karar verilmiştir.

Kararı, asıl ve 2011/205 E., 2011/230 E. sayılı birleşen davalarda davacı vekili ile 2011/230 E., 2011/293 E., 2011/278 E. sayılı birleşen davalarda davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Asıl ve birleşen davalar, taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı kira tazminatı ve cezai şartın tahsiline yönelik başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Asıl ve birleşen davalar, taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı kira tazminatı ve cezai şartın tahsiline yönelik başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir.

Taraflar arasındaki 20.01.2006 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin 4/d maddesinde, yüklenicinin imar planının onay tarihinden itibaren 6 ay içinde inşaat ruhsatını alması, aynı sözleşmenin 5/h maddesinde de, inşaat ruhsatının onaylandığı tarihinden itibaren 24 ay içerisinde iskân ruhsatı alınmış şekilde inşaatın teslimi kararlaştırılmıştır. Anılan sözleşeye göre, imar planının onayından itibaren en geç 6 ay içerisinde yapı ruhsatının alınması zorunlu olup, inşaatın teslimi gereken sürenin hesaplanmasında bu tarih esas alınması gerekirken, hükme esas bilirkişi raporunda, arsa sahipleri tarafından KOP bağışı sonucunda yoğunluğun %10 oranında artması sebebiyle arsa sahiplerinin önemli kazanımları olduğu, bu sonuç sağlanmadan davalı yüklenicinin proje hazırlamasının, yapı izin belgesi almasının yerinde bir davranış olmadığı, KOP hisseleri devrinin yapıldığı 08.10.2008 tarihinden, 31.12.2008 tarihine kadar gerekli projelerin çiziminin gerçekleştirilebileceği, resmi kurumlara başvuru yapılabileceği ve inşaat ruhsatı alınabileceği, bu durumda yapının 01.01.2009 tarihinden 24 ay sonra 01.01.2011 tarihinde iskân ruhsatı alınmış şekilde teslimi gerektiği belirtilmiştir.

Dosya kapsamından, yüklenicinin BK'nın 357/3. (TBK'nın m. 472/3.) maddesi uyarınca arsa sahibini uyardığını ve imar planı tescil tarihini takiben KOP düzenlemesi için işlem yapması gerektiğini arsa sahibine bildirdiğini ispata yarayacak herhangi bir kanıt sunulmadığından aradan geçen süreden dolayı arsa sahibini sorumlu tutmak mümkün değildir. Bu nedenle işin süresi olarak kararlaştırılan 24 ayın imar planının onaylandığı tarihin tespitine bağlı olarak, sözleşmenin anılan hükümleri uyarınca inşaatın teslimi gereken tarihin hesaplanması gerekir. Ne var ki, KOP düzenlemesi nedeniyle yapılaşma oranında artış olduğu için işin süresinin uzayacağı da tabidir.

Ne var ki, Dairemizce 2013/3742 Esas sayılı ile incelenen ve davalısı aynı olan Ankara 13. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/562 Esas,2013/41 Karar sayılı dosyasından dava konusu taşınmazın imar planının 17.01.2008 tarihinde onaylandığı anlaşılmaktadır. Anılan emsal dosyada bilirkişilerce, inşaat alanındaki KOP terkini nedeniyle inşaatın teslim süresine 2 ay 8 gün ilave edilmesi gerektiği, buna göre teslimi gereken tarihin 25.09.2010 olduğu bildirilmiş, belirlenen bu süre Dairemizin 25.09.2013 tarih ve 3742 E, 5746 K. sayılı bozma ilamıyla da uygun görülmüştür. Mahkemece, anılan bozma ilamının kesinleşmesi halinde davalı yüklenici yönünden güçlü delil teşkil eden bu deliller ve ASKİ Genel Müdürlüğü'nün 22.02.2012 tarihli dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgenin pissu ve yağmursuyu kanalizasyon inşaatının Ekim 2010 tarihinde tamamlandığı yönündeki yazısı da dikkate alınarak işin teslimi gereken tarihin belirlenmesi, asıl ve birleşen davalarda davaların dayanağı icra dosyalarındaki takip konusu edilen dönemler de dikkate alınarak asıl ve birleşen davalarda davacı vekilinin gecikme tazminatı ve cezai şart tazminatının hesaplanarak, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, asıl ve 2011/205 E., 2011/230 E. sayılı birleşen davalarda davacı, 2011/230 E., 2011/293 E., 2011/278 E. sayılı birleşen davalarda davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harçların istek halinde iadelerine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5841, Karar No: 2021/2409, Tarih: 03.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/5841 E.  ,  2021/2409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararların niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 03/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10342, Karar No: 2012/33268, Tarih: 07.11.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/10342 E.  ,  2012/33268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Keşif yapılarak tecavüz edilen yerin kıyı kenar çizgisi içinde kalıp kalmadığının tespiti ile taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Kanunu kapsamına girip girmediği belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu iskele,yol ve diğer yapıların belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve bina var ise yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184. ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 07.11.2012gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16559, Karar No: 2017/18484, Tarih: 16.11.2017

**9. Hukuk Dairesi         2015/16559 E.  ,  2017/18484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla mesai alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 01.09.2005 tarihinden itibaren davalı işyerinde çalışmaya başladığını, davacının iş akdinin 19.09.2012 tarihinde kıdem ve ihbar tazminatı ödenerek feshedildiğini, davacının çalıştığı dönem içerisinde yılın 6 ayında 08:30-17:30 saatleri arasında diğer 6 ayında ise 08:30-21:00 saatleri arasında çalıştığını, davacının iş yoğunluğu olan dönemlerde özellikle Ocak Şubat ve Mart aylarında daha geç saatlere kadar çalıştığını, Cumartesi günleri ve genel tatillerde çalıştığını ileri sürerek, fazla mesai ücreti alacağının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının fazla mesai iddialarının gerçeği yansıtmadığını, davacının fazla mesai yapmış olduğu kabul edilse dahi taraflar arasındaki iş sözleşmesinin 5. Maddesine göre davacının ücreti içerisinde fazla mesai ücretlerinin, hafta tatili ve genel tatil ücretlerinin dahil olduğunun taraflarca kararlaştırıldığını, davacının yılın 6-9 ayında 12 saat ya da sabaha kadar çalıştığına dair beyanlarının gerçeği yansıtmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde on bir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Somut uyuşmazlıkta; dava dilekçesinde davacı yılın 6 ayında 08.30-17.30 saatleri arasında, kalan 6 ayında ise 08.30-21.00 saatleri arasında cumartesi günü dahil çalıştığını iddia etmiş ve ispat noktasında elektronik işe giriş çıkış kayıtları ile tanık deliline dayanmıştır. Davalı ise savunmasında işyerinde fazla mesai yapılmadığını savunarak, aynı şekilde elektronik kayıtlara dayanmıştır.

Davalı işverence dosyaya 25.08.2009-19.06.2012 tarihleri arasındaki elektronik kart kayıtları sunulmuş olup, hükme dayanak bilirkişi raporunda; kayıtların sunulduğu dönemle sınırlı olarak hesaplama yapıldığı, hesaplama sırasında ara dinlenmelerin gösterilmediği, yıllık 270 saatlik fazla mesai ücretinin aylık ücrete dahil olduğuna dair düzenlemenin taraflar arasında imzalanan 04.10.2011 tarihli sözleşmede bulunduğu gözetilmeksizin bu tarih öncesinde de fazla mesainin ücrete dahil olduğu kabul edilerek hesaplama yapıldığı görülmüştür.

Mahkemece yapılacak iş; öncelikle elektronik kayıtların sunulmadığı dönemlere ilişkin kayıtları davalı işverenden 6100 sayılı HMK’nın 220. maddesi kapsamında istemek, sonucuna göre, kayıtların olduğu dönemlerde sadece kayıtlara itibar edilerek kayıt olmayan dönemler için ise tanık beyanlarına göre, ara dinlenmeler de gösterilecek şekilde bilirkişiden denetime elverişli rapor almak ve çıkacak sonuca göre bir karar vermektir. Ayrıca, alınacak bilirkişi raporunda 04.10.2011 tarihi sonrası için yılda 270, ayda 22,5 ve haftada 5,2 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Eksik inceleme ve araştırma ile hatalı bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Eksik inceleme ve araştırma ile hatalı bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9722, Karar No: 2024/2961, Tarih: 11.03.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/9722 E.  ,  2024/2961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1170 Esas, 2023/470 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Van 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/607 Esas, 2021/790 Karar

Taraflar arasındaki tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 1007 nci maddesi uyarınca tazmini davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Hazine vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; ... tarafından Van ili, İpekyolu ilçesi, ... Mahallesi 113 ada 17 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisinde kaldığından bahisle taşınmazın tapu kaydının iptaline ilişkin açılan dava sonucunda tapu kaydının iptal edilmesi nedeniyle mülkiyet hakkı ihlal edildiğinden uğradığı zararın Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığından tazminini talep etmiştir.

2. Davacılar vekili 01.09.2021 tarihli dilekçesi ile temsillerde yanılma hâli gözetilerek davanın Maliye Hazinesine yöneltilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın zamanaşımı süresi geçtikten sonra açıldığını, kıyıların özel mülkiyete konu olamayacağını, adil bir tazminat bedeli belirlenmesi gerektiğini ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve tespit edilen bedelin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Hazineden tahsili ile davacılara hisseleri oranında verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve tespit edilen bedelin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Hazineden tahsili ile davacılara hisseleri oranında verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Hazine vekili istinaf dilekçesinde özetle; yerel mahkeme kararının usul ve kanuna aykırı olduğunu, müvekkili idare yönünden davanın husumet nedeniyle reddi gerektiğini, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 9 uncu maddesine göre komisyonca tespit edilip valiliğin uygun görüşü ile birlikte gönderilen kıyı kenar çizgisi Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığınca onaylandıktan sonra yürürlüğe girdiğini, bu nedenle Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığının taraf sıfatının bulunduğunu, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporlarının hüküm kurmaya elverişsiz ve yetersiz olduğunu, usul, Kanun ve içtihatlara aykırı karar verildiğini, idarenin işleminde herhangi bir kamulaştırmasız el atma, kamulaştırma, tapu kaydının tutulmasından kaynaklı bir zarar veya yanlış tespiti bulunmadığını, kıyıların doğal nitelikleri itibarıyla herkesin kullanımına açık, özel mülkiyete konu olamayacak yerlerden olduğunu, kişinin özellikle kanunlar karşısında korunmaya değer bir mülkiyet hakkının varlığı ve bu nitelikteki mülkiyet hakkından yoksun bırakılması halinde hakkaniyete uygun bir tazminatın verilmesi gerektiğinin sözleşmenin ilgili maddeleri ve İnsan Hakları Mahkemesi kararında belirtildiğini, Yargıtay içtihatları doğrultusunda taşınmaz bedelinin tümünün tazminine gerek olmadığını, taşınmazın kıyı olarak tespit edilen bölümü rayiç değere yakın miktarda bir bedelin mahkemece uygun bilirkişi veya bilirkişiler vasıtasıyla tespit ettirilmesi ve buna göre hüküm kurulması gerektiğini, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda çelişkiler bulunduğunu, raporda dava konusu taşınmaz çayır vasfında olmasına rağmen arsa olarak değerlendirildiğini, düzenleme ortaklık payı kesintisi yapılacağı değerlendirilerek taşınmaz değerinin düşürülmesi gerekirken bu hususun değerlendirilmediğini, faiz talebini ve mahkemece verilen faiz kararını kabul etmediklerini, hüküm altına alınan vekâlet ücretinin olması gerekenden fazla olduğunu belirterek mahkeme kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç