muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/14824, Karar No: 2025/204, Tarih: 09.01.2025

**9. Hukuk Dairesi         2024/14824 E.  ,  2025/204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/205 E., 2024/488 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda Dairece, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341/2 hükmü uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk Lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Somut uyuşmazlıkta; 01.01.2023-31.12.2024 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacı tarafça iddia edilen ücret zammı oranının uygulanması hâlinde belirlecek ücretin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2023 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373/4 hükmü uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda reddedilen ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

09.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12101, Karar No: 2013/6514, Tarih: 02.04.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/12101 E.  ,  2013/6514 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, 1479 sayılı Kanun kapsamında 12.8.1985-15.5.2002 tarihleri arasındaki bağ-kur sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacının, 22.11.1985 tarihinde kuruma vermiş olduğu giriş bildirgesi ile 23.9.1985 tarihinde başlayan vergi kaydı nedeniyle 23.09.1985 tarihinden itibaren 1479 sayılı Yasaya tabi sigortalı olduğu, anılan vergi kaydının 28.02.2006 tarihinde sona erdiği, davalı kurum tarafından, 5510 sayılı Kanun kapsamındaki yapılandırma hükümlerinden yararlanması sırasında, 12.8.1985’den başlayıp 2002 yılına dek sürdüğü ilgili sigortalılık belgesinde yer alan ... Esnaf ve Sanatkarlar Odası kaydı sebebiyle, 07.6.2002’ye dek sigortalı kabul edip bu tarih itibariyle terkin ettiği, yeniden 17.3.2004 tarihli Anonim Şirket ortaklığına dayanarak tescil ettiği belirgindir.

Ancak,30.10.2008 tarihli tahsis talebi sonrası, mahallinde 14..12.2009 tarihinde yapılan tetkik ve buna dayalı kontrol memuru raporu ile, kayıt tarihinin 12.8.1985, terk tarihinin 15.5.2002 olarak yazıldığı, davacıya ait kimlik bilgilerinin doğru olup, üzerinde kazıntı, silinti ve düzeltmeye rastlanmadığı belirlenmiş olsa da, üzerinde inceleme yapılan defterin 2002 yılında noterce tasdik edilmiş olup, önceki defterlere ulaşılamadığı, iş bu defterdeki bazı kayıtlarda kazıntı, silinti ve düzeltmeler bulunduğu, bazı kayıt tarihlerinin boş bırakılıp, sıra ve kayıtların teselsül etmediği, davacıya ait başvuru dilekçesi, aidat makbuzu ve giriş karar defterinin bulunmaması sebepleriyle oda kaydının geçersiz sayılıp, 1479 sayılı Kanun kapsamındaki ilk dönem sigortalılık süresinin vergi kayıt dönemi ile sınırlı kabul edildiği anlaşılmaktadır.Mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin karar verilirken kurumun yukarıda anılan tespitleri üzerinde durularak belgeler yeniden incelenmeli, tespite konu dönemde ilgili odanın genel kurul toplantılarına davacının katılıp katılmadığı, hazirun cetvellerinde adının bulunup bulunmadığı, aidat ödeyip ödemediği ve buna ilişkin makbuzlar araştırılmalı, davacının vergi dairesinde kaydı bulunmadığına göre vergi muafiyeti varsa, bunun hangi nedene dayandığı ilgili vergi dairesinden sorulmalı, 1479 Sayılı Kanunun 24. maddesine göre kural olarak herhangi bir işverene hizmet akdi ile bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanların maddedeki diğer şartları da taşımaları halinde Bağ-Kur sigortalısı sayılacağından hareketle tüm deliller celp edilip irdelendikten sonra sonucuna göre karar verilmelidir. Bu yönde açılmış bir ceza tahkikatı veya ceza dosyasının varlığı ve sonucu araştırılmalı, anılan ceza tahkikatı veya ceza dosyasındaki usulsüz kayda dair tüm deliller (davacının beyanları,ekspertiz raporları, kriminal incelemeler,bilirkişi tespitleri v.s) getirtilerek incelenmeli; kontrol memuru raporuna konu dönemde sigortalılık niteliğine sahip bulunmadığı sonucuna varıldığı takdirde, primlerin sonradan ödenmesinin davacıya geçmişe yönelik biçimde sigortalılık hakkı bahşetmeyeceği hususu da gözden uzak tutulmamalıdır.

Mahkemenin bu konularda gerekli araştırma yapmadan eksik tahkikatla yazılı şekilde kabule karar vermesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 02.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13308, Karar No: 2012/443, Tarih: 11.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/13308 E.  ,  2012/443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza baraka, ev ve sera yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde keşif yapılıp taşınmazların niteliği, bina vasfında olup olmadıkları belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 11.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17234, Karar No: 2023/5630, Tarih: 04.07.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/17234 E.  ,  2023/5630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI :2019/2536 E., 2019/2194 K.

ŞİKAYETÇİ :...

SUÇ :Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama

HÜKÜM :İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Red

... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 12.11.2019 tarihli ve 2019/2536 Esas, 2019/2194 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 293 üncü maddesinin ikinci fıkrasında yer alan ''Hüküm, temyiz eden Cumhuriyet Savcısına veya ilgililere gerekçesiyle birlikte açıklanmamışsa; hükmün temyiz edildiğinin bölge adliye mahkemesince öğrenilmesinden itibaren gerekçe, yedi gün içinde tebliğ edilir.'' 5271 sayılı Kanun' un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve yine aynı Kanunun 295 inci maddesinde yer alan "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanığın yüzüne karşı verilen hükme yönelik 5271 sayılı Kanunu'nun 291 inci maddesinde belirtilen 15 günlük yasal süre içerisinde temyiz dilekçesi sunduğu ancak temyiz dilekçesinde gerekçe belirtilmediği, gerekçeli karar tebligatının da ihtarat içermediği anlaşıldığından, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarih ve 2019/9. MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanunu'nun 295 inci maddesinin

birinci fıkrası uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve sanığın süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, oy birliğiyle, 04.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7931, Karar No: 2021/129, Tarih: 19.01.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/7931 E.  ,  2021/129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu sicilinin hatalı tutulması nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nun 1007. maddesi uyarınca tazmini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, tapu sicilinin hatalı tutulması nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nun 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi İncelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal incelemesi yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle yasa hükümlerine uygundur. Ancak;

Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaz arsa niteliğinde olup, arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda Limited şirkete yapılan Özel amaçlı satış emsal alındığı gibi somut emsal taşınmazın 1/4 pay satışı olmasına rağmen tamamının satış bedeli olarak kabul edilerek hesaplama yapıldığından bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman İçinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın İse satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 19/01/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8978, Karar No: 2021/13095, Tarih: 28.09.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/8978 E.  ,  2021/13095 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARLARI ARASINDAKİ

UYUŞMAZLIĞIN GİDERİLMESİ İSTEMİNE DAİR

I. BAŞVURU

Başvurucu Avukat dilekçesinde özetle;

... 41. Hukuk Dairesinin 30/12/2020 tarih, 2020/1665 E. 2020/1912 K. sy dosya içeriğine göre davacının, diğer davalı ile akdedilen 2. Bölge (... Avrupa Yakası) Dağıtım Hizmetlerine İlişkin Doğrudan Temin Sözleşmesi kapsamında dağıtıcı olarak çalıştığını, 30.10.2018 tarihli soruşturma raporuna göre davacının artık davalı şirkete ait bir işte çalıştırılmamasının diğer davalıdan istendiğini, diğer davalının ise davacıyı başka bir işte çalıştırabilecekken iş akdini feshettiğini, mahkemece davacının işvereni ile akdedilen dağıtım hizmetlerine ilişkin doğrudan temin sözleşmesinin muvazaalı kabul edilerek davacının müvekkil Şirketteki işe iade olduğunu ve iş bu karara karşı İstinaf başvurularının da kesin olarak reddedildiğini, bu durumun daha önce verilen aynı nitelikteki üst mahkeme kararlarına bire bir zıtlık teşkil etmekte olup uyuşmazlık hakkında Yargıtay'ın karar vermesi gerektiğini, davacının müvekkili nezdinde işe iadesine karar verilmesinin aşağıda listesini verdikleri müvekkilin yüklenici firmalarla yaptığı ayrım dağıtım işine ilişkin hizmet alım sözleşmelerinin muvazaalı olmadığına dair kurulmuş üst mahkeme kararlarına aykırı olduğunu, bu kararların Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 2016/30942, 2016/30946, 2016/13315, 2016/12940, 2016/971, 2018/4970 E sayılı kararları ile Yargıtay 9 Hukuk Dairesinin 2020/486, 2019/8139, 2010/36039, 2013/12836, 2018/9374, 2020/8229 E. sayılı kararları, ... Bölge Adliye Mahkemesi 25 Hukuk Dairesinin 2017/1271-1275, ... Bölge Adliye Mahkemesi 27 Hukuk Dairesinin 2018/2396 E., ... Bölge Adliye Mahkemesi 27 Hukuk Dairesinin 2020/2584 E. ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 2017/4227 E. sayılı kararları olduğunu, istinaf ilamının önceki içtihatlara aykırı olması ve bu aykırılığın giderilmesinin Yargıtaydan istenmesinin gerekli hale geldiğini beyan ederek uyuşmazlığın giderilmesini talep etmiştir.

II. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ HUKUK DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

... Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu 25.06.2021 tarih ve 2021/19 sayılı kararı ile;

“...... Bölge Adliye Mahkemesi 41. Hukuk Dairesi'nin 2020/1655 Esas, 2020/1912 Karar Sayılı ilamı ile davalı PTT ile yüklenici firma arasında akdedilen gönderi dağıtım işinin yaptırılmasına ilişkin sözleşmelerin muvazaalı olduğuna,

II. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ HUKUK DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

... Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu 25.06.2021 tarih ve 2021/19 sayılı kararı ile;

“...... Bölge Adliye Mahkemesi 41. Hukuk Dairesi'nin 2020/1655 Esas, 2020/1912 Karar Sayılı ilamı ile davalı PTT ile yüklenici firma arasında akdedilen gönderi dağıtım işinin yaptırılmasına ilişkin sözleşmelerin muvazaalı olduğuna,

... Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesi 2017/1271-2019/785 E/K, 2017/1272-2019/898 E/K, 2017/1273-2019/786 E/K, 2017/1274-2019/899 E/K, 2017/1275-2019/830 E/K Sayılı ilamları ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi'nin 2018/2396 Esas, 2020/1859 Karar Sayılı ilamı ve 2020/2584 Esas, 2020/2519 Karar Sayılı ilamı, ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'nin 2017/4227 Esas, 2017/2692 Karar Sayılı ilamları ile PTT ile yüklenici firma arasındaki sözleşmelerin muvazaalı olmadığına ilişkin verilen kesin kararlar nedeniyle muvazaanın bulunup bulunmadığına ilişkin kararlarda oluşan çelişkinin giderilmesi nedeniyle ... Bölge Adliye Mahkemesi Başkanlar Kurulu'na başvurulduğu görülmüştür.

Dava 4857 Sayılı İş Kanunu uyarınca iş akdinin feshinden doğan işe iade davası olup, başvurunun konusu ise davalı PTT ile yüklenici arasındaki sözleşmelerin muvazaalı olup olmadığı, işe iade davası sonucunda işe iadesine karar verilen işçinin sözleşmenin muvazaalı olduğunun kabulü halinde PTT nezdinde işe iade edileceği, sözleşmenin muvazaalı olduğunun kabulü halinde ise alt işveren nezdinde işe iade edileceği hususuna ilişkindir....

6475 sayılı posta Hizmetleri Kanunun 25/3-e maddesinde yönetim kurulunun görev ve yetkileri arasında " Faaliyet ve iş alanlarına ilişkin olarak gerçek ve tüzel kişilerle sözleşme imzalanması veya ortaklıklar kurulmasına, postaların ayırım ve dağıtım işleri için iş satın alınmasına karar vermek " hüküm altına alınmış olduğundan, davalı işverenler arasında geçerli ve muvazaaya dayanmayan bir asıl işveren alt işverenlik sözleşmesi bulunduğu anlaşılmaktadır.

4734 sayılı İhale Kanunu uyarınca " Posta Alımlarına İlişkin Tip İdari Şartname ve sözleşme " imzalanmış olup, konusu, posta gönderilerinin işlenesi ayrımı, kaydı, taşınması ve dağıtılması işidir. Davalı Posta ve Telgraf Teşkilatı Anonim Şirketi ile dava dışı şirketler arasındaki ilişkinin asıl işveren alt işveren ilişkisi olup, kanuna uygundur ve muvazaaya dayanmadığı anlaşılmaktadır.

SONUÇ; Belirtilen kanuni düzenlemeler ve değerlendirmeler kapsamında ... Bölge Adliye Mahkemesi Başkanlar Kurulu tarafından yapılan görüşme ve oylama sonucunda;

SONUÇ; Belirtilen kanuni düzenlemeler ve değerlendirmeler kapsamında ... Bölge Adliye Mahkemesi Başkanlar Kurulu tarafından yapılan görüşme ve oylama sonucunda;

Davalı PTT ile dava dışı şirketler arasında 4734 Sayılı İhale Kanunu uyarınca, Posta Hizmet Alımlarına İlişkin Pazarlık Usulü Tip İdari Sözleşme imzalandığı, işin konusunun posta gönderilerinin işlenmesi ve taşınıp dağıtılması olduğu, davacının da alt işverenler işçisi olarak bu sözleşmeler kapsamında posta dağıtım elemanı olarak davalı asıl işveren PTT nezdinde çalıştığı, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 02/03/2020 tarih, 2020/486 Esas, 2020/3364 Karar Sayılı ilamına göre 5584 Sayılı Posta Kanunu'nun 10. Maddesine 2009 yılında eklenen fıkra ile ''PTT idaresinin postalarının ayırım ve dağıtım işlerinin ihale yoluyla 3. Şahıslara gördürülebileceği'' bu nedenle alt işverenlik sözleşmelerinin muvazaalı olmadığı kabul edilmiştir. Yine kapatılan Yargıtay 22. Hukuk Dairesi'nin 28/05/2019 tarih, 2016/13315 Esas. 2019/11884 Karar Sayılı ilamı da aynı yöndedir. Tüm içtihatlar doğrultusunda davalı asıl işveren PTT ile ihbar olunan şirketler arasındaki ilişkinin muvazaalı olmadığı ve davacının da alt işveren şirketler işçisi olduğu görüşü ile muvazaanın varlığı konusunda oluşan görüş farkının giderilmesi açısından dosyanın 5235 Sayılı Yasa'nın 35/III maddesi gereğince Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'ne gönderilmesine,” Oy çokluğu ile karar verilmiştir.

III. BAŞVURU KONUSU UYUŞMAZLIĞIN GİDERİLMESİ İSTEMİNE KONU KARAR

... Bölge Adliye Mahkemesi 41. Hukuk Dairesinin tarih ve 2020/1655 E, 2020/1912 K. Sayılı Dosyası

A)İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti

... 32. İş Mahkemesinin 05/02/2020 T, 2018/1110 Esas-2020/130 Karar sayılı kararında;

“...Davalı şirketler arasındaki muvazaa iddiasının değerlendirilmesi; Davalılar arasındaki ilişkinin niteliği yönünden; 4857/2 madde ile işyerinde üretilen mal ya da hizmet üretimine ilişkin işler asıl iş ve yardımcı iş olmak üzere ikiye ayrılmış olup, yardımcı işlerin altişverene verilmesi ve altişveren işçileri tarafından ifa edilmesinde herhangi bir sınırlama bulunmazken, asıl işin tamamının ya da bir bölümünün bölünerek altişverene verilebilmesi hususu; işyeri ya da işletme gerekleri ile teknolojik nedenlerle özel uzmanlık gerektiren bir halin varlığı halinde mümkün kılınmıştır. Somut olayda PTT A.Ş: işyerinde ifa edilen ve altişveren sıfatıyla diğer davalı şirkete verilen ve davacının da çalıştığı işin” idarece belirlenen gönderilerin adresten kabulü, ambalajlanması, ölçme, tartım ve kayıt işlemleri, dağıtılacak tüm kayıtlı/kayıtsız gönderilerin grup ayrımı, kayıt işlemleri, dağıtım araçlarına yükleme ve boşaltma işlemleri, gönderilerin teslimi, tahsilatlı gönderilerin ücretlerinin tahsili, tahsil edilen ücretlerin idareye teslimi, teslim edilen gönderilerin düşüm işlerinin yapılması” işleri olduğu görülmekte olup, sözkonusu işlerin asıl işveren olan PTT A.Ş. nin asıl işleri olduğu görülmektedir. Asıl işverenin asıl işin bir bölümünü altişverene verebilmesi için sözkonusu işleri kendi işçi ve ekipmanları ile yapamıyor durumda olması, bu işlerin teknolojik nedenlerle özel uzmanlık gerektirecek mahiyette olması gerekmektedir ki sözkonusu işlerin bu nitelikte olmadığı görülmektedir. Öte yandan koşulların oluşması halinde asıl işin bölünerek altişverene verilmesi halinde, artık bu bölümde asıl işverenin kontrol ve koordinasyonu sağlayan işçilerin dışında işçi çalıştırmaması gerekmektedir, somut olayda her iki davalı işverenlik işçilerinin asıl işte birlikte çarklar, görülmektedir. Bir başka husus ise asıl işveren / altişveren ilişkisinin kabulü için iki işveren olması ve altışverenın kendi işçileri ile asıl işverene ait işyerinde koşulların bulunmak halinde asıl iş ya da yardımcı işte işçi çalıştırması gereğidir. Burada iki işverenden kasıt- altişverenin kendi işçileri ile ilgili olarak işe alma, sevk ve idare ile iş sözleşmesinin sona erdirilmesi noktasında tam yetkili olmasıdır. Somut olayda davacının değişen altişverenler nezdinde olmak üzere dava konusu dönemde asıl işverene ait işyerinde çalışması, iş ile İlgili emir ve talimatları asıl işveren yetkililerinden alması, iş sözleşmesinin sona erdirilmesi noktasında da asıl işverenin söz sahibi olması nedenleri ile davalılar arasındaki ilişkinin iki ayn işverenden ziyade işçi teminine yönelik bir ilişki olduğu sonucuna varılmış olup, belirtilen gerekçeler sonucu davalılar arasındaki altişveren ilişkisinin muvazaalı olduğu ve bunun sonucu olarak da davacının dava konusu dönemde başlangıçtan itibaren asıl işveren olan PTT A.Ş. nin işçisi sayılması gerekmektedir. Bu sebeple davalılar arasındaki muvazaa ilişkisi kabul edildiğinden davacı işçinin asıl işveren PTT A

.Ş. nin işçisi sayılması gerekmektedir. Bu sebeple davalılar arasındaki muvazaa ilişkisi kabul edildiğinden davacı işçinin asıl işveren PTT A.Ş’ye iadesine, feshin mali sonuçlarından davalıların müştereken müteselsilen sorumlu tutulmalarına” dair hüküm kurulmuştur.