muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1318, Karar No: 2023/3968, Tarih: 07.06.2023

Suç tarihi olan 29/06/2010 tarihinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 103. maddesinde düzenlenen Çocukların Cinsel İstismarı suçunda çocuğu cinsel yönden istismar eden kişinin, üç yıldan sekiz yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılacağı öngörülmüşken, 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 59. maddesiyle hükümde değişiklik yapılarak, bu cezanın alt ve üst sınırının sekiz yıldan onbeş yıla kadar hapis cezası şeklinde düzenlendiği, Türk Ceza Kanunu'nun 7/2. maddesindeki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" düzenlemesi nazara alınıp, lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili maddeleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunduğu nazara alındığında, değişiklik öncesi suçun cezasının alt sınırının üç yıldan başlamasına rağmen değişiklik sonrasında sekiz yıldan başladığı, 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 103/1. maddesindeki yaptırımın sanığın aleyhine olduğu anlaşılmakla, sanığın değişiklik öncesinde TCK'nın 103/1 maddesindeki suç için öngörülen cezanın alt ve üst sınırı göz önünde bulundurularak cezalandırılmasına, cezanın belirlenmesinde ise sanık müdafinin Çivril Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2010/269 Esas 2014/332 Karar sayılı kararına karşı temyiz kanun yoluna başvurduğu, bu sebeple aleyhe değiştirme yasağı dikkate alınmakla birlikte suçun işleniş biçimi, sanığın mağduru eylemi için bir plan çerçevesinde köy yerleşik alanından uzağa doğru götürerek işlediği, önce cinsel sorular sorarak sonra eyleme dökerek işlediği suçundaki kastının yoğunluğu dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle yaptırım uygulanmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafii ile katılan mağdur vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Denizli 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.12.2022 tarihli ve 2022/258 Esas, 2022/507 Karar sayılı kararı kararında sanık müdafii ve katılan mağdur vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafii ile katılan mağdur vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18438, Karar No: 2024/8873, Tarih: 16.10.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/18438 E.  ,  2024/8873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/111 E., 2016/278 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği;suça konu yerin tapuda fındık bahçesi olarak kayıtlı olduğuna, yüz yıldan fazla süredir taşınmazda faaliyetlerini sürdürdüklerine, fındık bahçesinde verimi arttırmak için ağaçların kesilmesi gerektiğine, arazideki koparılmış ağaçların yol geçişine engel olması nedeniyle kaldırdığına, para cezasının ertelenmediğine ve beraati gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Orman muhafaza memurları tarafından yapılan kontrolde, 61 adet kızılağacın damgasız olarak kesildiğinin görülmesi üzerine yapılan araştırmada ağaçların sanık tarafından kesildiği tespit edilerek 3 ster emvalin muhafaza altına alındığı ve sanık hakkında suç tutanağı düzenlendiği anlaşılmıştır.

Sanık hakkında 6831 sayılı Orman Kanunu'na (6831 sayılı Kanun) muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmalarında, suçlamayı kabul etmediğini, olay tarihinde yol çalışması olduğunu, greyder çalışmasına engel olduğu için yol kenarındaki ağaçları kestiğini, suça konu yerin orman olduğunu bilmediğini beyan etmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu orman bilirkişisi tarafından düzenlenen 29.05.2016 tarihli raporda, suça konu yerin etrafındaki orman alanı ile bir bütünlük arz ettiği, 6831 sayılı Kanun'un birinci maddesine göre orman sayılan yerde yapacak nitelikteki ağaçların motorlu testereyle kesildiği tespit edilmiştir. 05.04.2016 tarihli bilirkişi raporunda, muhafaza altında alınan emvalin incelenmesinde yapacak nitelikli emvalin motorlu testereyle doğrandığı belirlenmiştir.

Suç konusunun önem ve değerine göre sanık hakkında ceza tayin edilirken, temel cezada 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 61 inci maddesi uyarınca alt sınırdan uzaklaşılması suretiyle hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Davanın dayanağını oluşturan suç tutanağı, sanık savunması, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın atılı suçu işlediği sabit kabul edilip hakkında 6831 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Davanın dayanağını oluşturan suç tutanağı, sanık savunması, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın atılı suçu işlediği sabit kabul edilip hakkında 6831 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 16.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13263, Karar No: 2011/7286, Tarih: 30.05.2011

**7. Ceza Dairesi         2010/13263 E.  ,  2011/7286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1632 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Kamu davasının düşürülmesine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1632 sayılı Askeri Ceza Kanununun Askeri cürümlerde dava ve cezanın nasıl düşeceğini düzenleyen 49. maddesinde "Aşağıdaki fıkralarda yazılı hükümler mahfuz olmak üzere askeri suçlarda dava ve cezanın düşmesi hususlarında Türk Ceza Kanununun birinci kitabının 9 uncu babı hükümleri tatbik olunur, A)Yoklama kaçağı, bakaya, saklı ve firar fiilleri hakkında dava mürurü zamanı, bütün askeri mükellefiyetlerin veya bizzat girmiş oldukları taahhüdün bitmesinden itibaren başlar" hükmü öngörüldüğü yine 1111 sayılı Askerlik Kanununun 2/1. maddesinde ise "Askerlik çağı her erkeğin esas nüfus kütüğünde yazılı olan yaşına göredir ve yirmi yaşına girdiği sene Ocak ayının birinci gününden başlayarak 41 yaşına girdiği sene Ocak ayının birinci gününde bitmek üzere en çok yirmibir sene sürer" hükümleri birlikte değerlendirildiğinde askerlik görevini yapan sanık için dava zamanaşımının 41 yaşına girdiği Ocak ayının birinci gününden başlayacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, ancak hükümden sonra, 14.04.2011 gün ve 27905 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 3. maddesiyle değişik 1111 sayılı Askerlik Kanununun 89. maddesi uyarınca, sanığın eylemine uygulanabilecek 1632 sayılı Askeri Ceza Kanununun 63. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen suçları barışta ilk kez işleyenlerin eylemleri idari para cezasına dönüştürüldüğü, 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 24. maddesi uyarınca mahkemece idari yaptırım kararı verilebilecek ise de idari para cezasının miktarına göre aynı yasanın 20/2-c maddesinde yazılı soruşturma zamanaşımının dolmuş olması karşısında ilgili kişiye İDARİ PARA CEZASI VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 30.5.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8041, Karar No: 2010/17446, Tarih: 21.12.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/8041 E.  ,  2010/17446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının kendisine banka havalesi ile borç para verdiği gerekçesiyle kendisi ve dava dışı ... aleyhine icra takibi yaptığını, icra takibinin usulsüz tebligat ile kesinleştirildiğini, oysaki davalıdan borç para almadığını ileri sürerek borçlu olmadığının tesbiti ile kötüniyet tazminatının tahsilini istemiştir.

Davalı, dava dışı ...'un davacının kızı olduğunu ve yurt dışında birlikte yaşadıklarını, davacıya borç olarak 20.000 Euro'yu ...'un hesabına gönderdiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalının gönderdiği paranın dava dışı ...'un hesabına gönderildiği, davacıya borç para verildiğinin ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, davacının davalıya borçlu olmadığının tesbitine, kötüniyet tazminatı talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Mahkemeninde kabulünde olduğu üzere, davalı davacıya borç olarak para gönderdiğini yasal delillerle ispat edememiştir. Ne var ki, davalı cevap dilekçesinde vs delil demek suretiyle yemin deliline de dayanmış bulunmaktadır. Hal böyle olunca mahkemece, savunmasını ispat zımnında davalıya davacı tarafa yemin yöneltme hakkı olduğu hatırlatılarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekir. Mahkemenin değinilen bu yönü gözardı ederek yazılı şekilde karar vermesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; davacının tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bent uyarınca temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 439.45 TL. temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine ve yine peşin alınan 511.50 TL temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 21.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30807, Karar No: 2013/7812, Tarih: 07.03.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/30807 E.  ,  2013/7812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 11. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/09/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK.nun 82/12. maddesi gereğince, borçlunun "haline münasip" evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki "aile" terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İcra mahkemesince, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tespit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir. Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Somut olayda, meskeniyet iddiası nedeniyle haczedilmezlik şikayetinde bulunulan taşınmazın tamamı borçlu E.K.adına kayıtlı olup, tapu kaydında  ili, ..... ilçesi ..... ada .. parselde kayıtlı arsa vasfında olduğu görülmektedir.

Mahkeme kararına dayanak yapılan bilirkişi raporunda; 4 parseldeki meskenin değerinin arsası ile birlikte 95.000,00 TL olduğu ve borçlunun haline münasip olduğu, borçlunun haline münasip meskeni 90.000 - 95.000 TL'ye satın alabileceği belirtilmiştir.

Rapor bu hali ile Yargıtay denetimine elverişli değildir. Çünkü, asıl olan borcun ödenmesi olup, borçlunun mutlaka meskeniyet şikayetinde bulunduğu köyün mahallesinde meskeninin bulunması zorunlu değildir. Bu nedenle borçlunun daha mütevazi niteliklere sahip yerlerde daha küçük haline münasip meskeni edinebileceği miktarın da belirlenmemesi doğru görülmemiştir.

O halde mahkemece, bilirkişiden ek rapor alınarak borçlunun ikamet ettiği yerden daha mütevazi koşullara sahip yerlerde haline münasip evi alabileceği değer saptanmalı; bu tespitlerden sonra borçlunun alabileceği evin değeri, mahcuzun değerinden az ise mahcuzun satılarak, borçlunun haline münasip evi alması için gerekli bedelin kendisine, artanın alacaklıya ödenmesine, satışın borçlunun haline münasip ev alabileceği miktardan az

olmamak üzere yapılmasına karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile ve yetersiz rapora dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

olmamak üzere yapılmasına karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile ve yetersiz rapora dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5207, Karar No: 2025/1152, Tarih: 22.01.2025

**11. Ceza Dairesi         2024/5207 E.  ,  2025/1152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/343 E., 2024/1140 K.

SUÇ :Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kahramankazan 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.09.2023 tarihli ve 2023/217 Esas, 2023/85 Karar sayılı kararı ile sanığın defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan beraatine karar verilmiştir.

2.Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin, 12.06.2024 tarihli ve 2024/343 Esas, 2024/1140 Karar sayılı kararı ile sanığın defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, özetle atılı suçun unsurlarının oluşmadığına, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, beraat etmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

UYAP kayıtlarına göre sanığın aynı mükellefiyete ait 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarına ait defter ve belgeleri ibraz etmemesi nedeniyle yargılandığı ve mahkumiyet ile sonuçlanan Ankara 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/282 Esas sayılı kararının kesinleştiği, temyize konu eldeki dosyada ise vergi suçu raporunda 2012 defter ve belgelerinin tasdik bilgilerine ulaşılamadığından 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarından rapor düzenlendiği, 2009 takvim yıllarına ait kayıtların ayrı bir isteme, 2010-2011 takvim yıllarına ait kayıtların ayrı bir isteme yazısı ile istendiği ve sanığın Bölge Adliye Mahkemesinde alınan savunmasında her ne kadar aşamalardaki savunmalarından farklı olsa da defterlerin başka mahkemelere verildiğinden bulunamadığını beyan ettiği anlaşıldığından; belirtilen dava dosyasının duruşmaya getirtilip incelenmesi, aslı ya da onaylı bir suretinin dosya arasına alınması, aynı takvim yılına ilişkin defter ve belgeler istenmiş ise, ilgili vergi dairesine müzekkere yazılarak defter ve belgelerin neden iki farklı yazı ile istendiği, bunun bir zorunluluktan kaynaklanıp kaynaklanmadığının sorulması, yine sanığın beyan ettiği mahkeme dosyalarının sorgularının yapılarak sanığa ait dosya var ise getirtilmesi o dosyalara sunulmuş defter ve belgelerin bulunup bulunmadığının belirlenmesinden sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, eksik inceleme ile hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/2 maddesi uyarınca Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4124, Karar No: 2011/20495, Tarih: 27.10.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/4124 E.  ,  2011/20495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/11/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İcra dosyasının yanlış gönderildiği anlaşıldığından, Bursa 12.İcra Müdürlüğünün 2010/9795 Esas sayılı takip dosyasının eklenerek birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27/10/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22449, Karar No: 2016/15544, Tarih: 26.12.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/22449 E.  ,  2016/15544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava; davacının davalı işyerinde 07.05.2005 – 10.08.2010 tarihleri arasında geçen kesintisiz çalışmalarının ve gerçek brüt prime esas kazançlarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece; davalı ... Ltd. Şti hakkında açılan davanın reddine, davalı ... Ltd. Şti. hakkında açılan davanın kısmen kabulüne, bu itibarla; davacının bu davalı şirket nezdinde sigortasız işçi olarak; 01.11.2008 – 31.12.2008 arası 60 gün, günlük 21,29 TL brüt ücretle, 01.01.2009 – 03.04.2009 arası 92 gün, günlük 22,20 TL brüt ücretle çalıştığının tespitine, davacının bu sigortasız çalışmalarının sigortalı çalışma olarak kabulüne, davacının sigortaya bildirilen ancak primleri gerçek ücret üzerinden bildirilmeyen; 01.01.2010 – 30.06.2010 arası, 180 gün, günlük 41,91 TL brüt ücretle, 01.07.2010 – 10.08.2010 arası, 40 gün, günlük 41,91 TL brüt ücretle çalıştığının tespitine, davacının bu dönem çalışmalarının yukarıda belirtilen primlerinin işverence tamamlanmasına karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davalı işyerinde beyaz eşya teknisyeni olarak çalıştığını beyan eden davacının 07.03.2005 – 31.10.2008 tarihleri arasındaki çalışmalarının davalı ... Ltd. Şti. tarafından ve 03.04.2009 – 10.08.2010 tarihleri arasındaki çalışmalarının ise davalı ... Ltd. Şti. tarafından davalı Kurum'a bildirildiği, bordro tanıkları tarafından davacının çalışmaları doğrulanmakla birlikte ücretini bilmediklerini beyan ettikleri, davacı tanığının davacının en son 900,00 TL ile çalıştığını beyan ettiği, emsal ücret araştırması kapsamında Bilimum Madeni Eşya Esnaf ve Sanatkarları Odaları Birliği tarafından; beyaz eşya tamir ustası olarak çalışan bir kişinin 2010 yılında aylık net 1.200,00 TL alacağının bildirildiği, bilirkişi tarafından emsal ücret araştırması esas alınarak; davacının, 2010 yılında asgari ücret üzerinden Kurum'a bildirilen prime esas kazançlarının brüt 1.257,16 TL ( net 900,00 TL ) üzerinden hesap edileceğinin, önceki yıllara ilişkin delil olmadığının bildirildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Öte yandan, 506 sayılı Yasanın 77. maddesinde prime esas gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Gerçek ücretin işçinin yaşı, kıdemi, meslek durumu dikkate alınarak, emsal işi yapan işçilerin aldığı ücret göz önünde tutularak belirlenmesi gerektiği Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Somut olayda; UYAP sistemi üzerinden yapılan incelemede davacının işçilik alacaklarına ilişkin açtığı bir dava bulunduğu anlaşılmakla; davacının işçilik alacaklarına ilişkin dava açıp açmadığı araştırılmadan sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş; davacının işçilik alacaklarına ilişkin dava açıp açmadığını araştırarak, dava açılmış ve kabulüne karar verilmiş ise söz konusu dosyada belirlenen prime esas kazançlar da dikkate alınarak varılacak sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.