muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/19526, Karar No: 2010/1173, Tarih: 01.02.2010

**3. Hukuk Dairesi         2009/19526 E.  ,  2010/1173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 17.267.30 TL alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı, hissedar olduğu 522 parsel sayılı taşınmazda yetiştirdiği portakal ağaçlarının imar uygulaması sonucu oluşan 8889 Ada 8 parselde kaldığını ve davalıya tahsis edildiğini davalının ağaçları kestiğini ileri sürerek toplam 17.267.30 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, taşınmazın imar uygulaması sonucu dava dışı şirket adına tahsis edildiğini, 09.01.2008 tarihinde burayı satın aldığını, Türk Medeni Kanununun 684/1. maddesi gereğince bütünleyici parça niteliğindeki ağaçlara da sahip olduğunu, ağaçlar üzerinde tasarruf hakkı bulunduğunu bildirerek, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın 16.860.00 TL'nin kabulü ile dava tarihinden itibaren yasal faiziyle tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmaz imar uygulaması sonucu 31.07.1995 tarihinde tescil edilmiş; davalı, dava dışı şirketten 09.01.2008 tarihinde satın almıştır. Yani davalı, taşınmaza imar uygulaması gereği değil, imar uygulama sonucu bir başka şahıs adına tescilinden sonra satın almıştır.

TMK'nun 684/1. fıkrasına göre "bir şeye malik olan kimse, o şeyin bütünleyici parçasına da malik olur". Yine aynı yasanın 685/1. fıkrasına göre "bir şeyin maliki, onun ürünlerinin de maliki olur" 3. fıkrasında ise "doğal ürünler asil şeyden ayrılmayacak kadar onun bütünleyici parçasıdır.

Tapu kaydında taşınmazın teferruatını gösterir herhangi bir şerh bulunmamaktadır. Davacının imar uygulaması öncesinde davalıya ait parselin maliki olması, İmar Yasasının 18. maddesi gereği taşınmaz üzerindeki bütünleyici parçalar üzerinde tasarruf hakkına sahip olduğunu göstermez. Davacının iddia ettiği tasarruf hakkının mevcut olduğu tespit edilirse, davacı bu hususta bedelin ödenmesini ancak, tapu kaydına güvenerek iyi niyetle malik olan davalıya karşı değil, imar uygulaması ile mülkiyeti kazanana, sebepsiz zenginleşenden talep edebilir. Sonraki devralan davalıdan isteyemez.

Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1869, Karar No: 2018/96, Tarih: 24.01.2018

**Hukuk Genel Kurulu         2017/1869 E.  ,  2018/96 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki “haczedilmezlik şikayeti” talebinden dolayı yapılan yargılama sonunda İstanbul Anadolu 6. İcra (Hukuk) Mahkemesince şikayetin reddine dair verilen 24.04.2014 gün ve 2014/336 E., 2014/387 K. sayılı kararın temyizen incelenmesinin şikayetçi borçlu İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili tarafından istenilmesi üzerine Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 29.09.2014 gün ve 2014/17216 E., 2014/17411 K. sayılı kararı ile,

"…Şikayet eden borçlu Belediye vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan icra takibinde, İstanbul Valiliği Defterdarlık Muhasebe Müdürlüğü'ne gönderilen 89/1 haciz ihbarnamesi işleminin Yasa'ya aykırı olduğunu 4706 sayılı Kanun'un 5 maddesinin 5 ve 9 fıkra hükümlerine göre, Hazine tarafından satılan taşınmazlardan Belediye adına % 10 pay ayrılarak Belediye'ye ödenmek üzere emanet hesaplarında tutulan 775 sayılı Gecekondu Yasa'sına göre kullanılmak üzere fon hesabına aktarılması gereken 5779 sayılı Kanun'un 7. maddesi hükmü ile vergi hükmünde olan alacakların 5393 sayılı Kanun'un 15. maddesine göre haczedilemeyeceğini ileri sürerek dosyadaki haciz işleminin kaldırılmasını ve tahsilatın Belediye'ye iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; dava açılmadan önce şikayete konu haczedilen para alacaklıya ödenmiş ve dosya infaz edilmiş olup, dava açılmadan önce ödenen paranın iadesi icra hukuk mahkemesinden istenemeyeceğinden şikayetin reddine karar verilmesi üzerine hüküm; şikayetçi borçlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Şikayete konu icra takip dosyasına, haciz konulan Defterdarlık hesabından şikayet tarihinden önce para gönderildiği, alacaklılara ödendiği anlaşılmaktadır. Haczedilen hesaptan gelen para ile dosya borcunun ödenmesi haczedilmezlik şikayetinin esasının incelenmesine engel değildir. Bu nedenle şikayet nedenleri incelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir..."

gerekçesiyle ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki bilgi ve belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Talep, haczedilmezlik şikâyetine ilişkindir.

gerekçesiyle ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki bilgi ve belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Talep, haczedilmezlik şikâyetine ilişkindir.

Şikâyetçi borçlu İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili, kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan icra takibinde, İcra Dairesinin işlemi ile İstanbul Valiliği Defterdarlık Muhasebe Müdürlüğüne gönderilen 89/1 haciz ihbarnamesiyle dosyaya ödeme yapıldığını, dosya borcunun bilgileri dışında haczen tahsil edildiğini, 4706 sayılı Kanunun 5. maddesinin 5. ve 9. fıkralarına göre Hazine tarafından satılan taşınmazlardan Belediye adına %10 pay ayrılarak belediyeye ödenmek üzere emanet hesaplarında tutulan 775 sayılı Gecekondu Kanunu’na göre kullanılmak üzere fon hesabına aktarılması gereken 5779 sayılı Kanunun 7. maddesi hükmü ile vergi hükmünde olan alacakların, 5393 sayılı Belediye Kanunu’nun 15. maddesine göre haczedilemeyeceğini ileri sürerek dosyadaki haciz işlemlerinin kaldırılmasını, ayrıca kullanımı kanunla belirlenen bir fonda tutulması gereken tahsilatın belediyeye iade edilmesini şikâyet yolu ile talep etmiştir.

Yerel Mahkemece şikâyet olunanlar vekili tarafından şikâyetçi belediye aleyhine ilamlı icra takibi başlatıldığı, dava açılmadan önce icra dosyası infaz olduğundan davanın konusunun bulunmadığı, ayrıca dava açılmadan önce ödenen paranın iadesinin icra mahkemesinden istenemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Şikâyetçi borçlu İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Mahkemece önceki gerekçeler tekrarlanmak suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararını şikâyetçi borçlu İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili temyize getirmiştir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, ilama dayalı alacağa hasren başlatılan icra takibinde haczedilen hesaptan gelen para ile şikâyet tarihinden önce dosya borcunun ödenmesi hâlinde, bu durumun hazcedilmezlik şikayetinin incelenmesine engel teşkil edip etmeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Şikâyetçi borçlu İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili İcra Mahkemesine başvurusunda Belediyenin, emanet hesaplarında tutulan alacaklarının haczedilemeyeceğini ileri sürerek dosyadaki haciz işlemlerinin kaldırılmasını, ayrıca kullanımı kanunla belirlenen bir fonda tutulması gereken tahsilatın belediyeye iade edilmesini talep etmiştir.

Şikâyetçi borçlu İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili İcra Mahkemesine başvurusunda Belediyenin, emanet hesaplarında tutulan alacaklarının haczedilemeyeceğini ileri sürerek dosyadaki haciz işlemlerinin kaldırılmasını, ayrıca kullanımı kanunla belirlenen bir fonda tutulması gereken tahsilatın belediyeye iade edilmesini talep etmiştir.

İcra takip dosyasının incelenmesinde, İstanbul Valiliği Defterdarlık Muhasebe Müdürlüğüne 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun (İİK) 89/1. maddesi uyarınca haciz ihbarnamesi gönderilmek suretiyle borçlu belediyenin alacakları üzerine haciz konulmuş, İstanbul Valiliği Defterdarlık Muhasebe Müdürlüğü tarafından 4706 sayılı Kanunun 5. maddesine istinaden hazine taşınmazlarının satışından dolayı emanet hesaplarına alınan belediye paylarından takip dosyası hesabına 35.600 TL aktarılmıştır. Başka bir anlatımla borçlu belediye tarafından icra dosyasına yapılmış bir ödeme bulunmayıp, dosyaya gelen para, borçlunun üçüncü kişi nezdinde haczedilen emanet hesabı nedeni ile Defterdarlık tarafından yatırılmıştır. Bu nedenle haciz ihbarnamesinin tebliği üzerine üçüncü kişi tarafından dosyaya yatırılan paranın alacaklıya ödenmesi iradi nitelikte bir ödeme sayılamayacağından, şikâyet tarihinden önce dosya borcunun Defterdarlık hesabından ödenmesi haczedilmezlik şikâyetinin esasının incelenmesine engel değildir.

Hâl böyle olunca yerel mahkemece, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Açıklanan nedenlerle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Şikâyetçi borçlu İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, tebliğ tarihinden itibaren 10 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 24.01.2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/38662, Karar No: 2024/8393, Tarih: 25.06.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/38662 E.  ,  2024/8393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/3055 E., 2019/1032 K.

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararının, sanıklar tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 294 üncü maddesinin birinci fıkrasındaki "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295 inci maddesinin birinci fıkrasındaki "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." şeklindeki düzenlemeler ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarih ve 2019/9.MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararı karşısında; sanık ...'nın yokluğunda verilip 06.05.2019 tarihinde kendisine tebliğ olunan hükümde 5271 sayılı Kanun'un 294 üncü maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunması gerektiğine dair herhangi bir ihtar bulunmadığı gibi bu hususun meşruhatlı tebligat ile de bildirilmediği anlaşıldığından, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesi tarafından sanığa usulüne uygun şekilde "5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca gerekçeli temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği" ihtarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verilmesi halinde bu hususta düzenlenecek ek tebliğname ile birlikte, temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise, mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle 25.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8685, Karar No: 2019/1876, Tarih: 25.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/8685 E.  ,  2019/1876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

2012 takvim yılı Nisan ayı içerisinde birden fazla sahte faturayı KDV indiriminde kullanan sanık yönünden, TCK‘nin 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerini uygulayan Mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan tebliğnamedeki bu hususa ilişen bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1-Sanığın "2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçlarını işlediğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; sanık ...‘ın savunmasında, faturaların gerçek alışverişlere dayandığını, dükkanına gelen ... isimli toptancının suça konu faturaları düzenleyen şirketlerde pazarlamacı olarak çalıştığını beyan ederek faturalara konu malları kendisine sattığını, ödemeleri nakit olarak yaptığını beyan ederek suçlamaları kabul etmemesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi bakımından; sanığın savunmasında ismi geçen ... isimli kişinin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile duruşmaya celbiyle, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatılarak sanığın savunması doğrultusunda tanık sıfatıyla beyanına başvurulması ile faturaları düzenleyen şirketlerle irtibatı bulunup bulunmadığının belirlenmesi, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının tespiti yönünden de, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, faturaları düzenleyenler ve kullananın yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak, faturaları düzenleyen şirketler ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde gerekli görülmesi halinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra, sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile sanık hakkında yazılı şekilde mahkûmiyet hükümleri kurulması,

2-Kabule göre de;

a)2011 takvim yılı için "25.09.2011" ve 2012 takvim yılı için "25.05.2012" olan suç tarihlerinin, gerekçeli karar başlığında "2011-2012" şeklinde eksik gösterilmesi,

b)TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 25.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/34765, Karar No: 2016/8388, Tarih: 17.03.2016

**22. Hukuk Dairesi         2014/34765 E.  ,  2016/8388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti ile hizmet zammı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının, davalıya ait işyerinde röntgen servisinde çalıştığını, sendika üyesi olduğunu, toplu iş sözleşmesi 45. maddesine göre röntgen servisinde çalışmanın beş saat olarak düzenlendiğini ve 46. maddeye göre de bu süreyi aşan çalışmaların karşılığının gece olursa % 75, gündüz olursa % 60 zamlı ödenmesi gerektiğini, film banyocusu olarak çalışan davacının ilgili yönetmelik ve toplu iş sözleşmesi hükümlerinin aksine 01.01.2010 tarihinden itibaren günlük sekiz saat çalıştırıldığı halde zamlı fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini, hizmet zammının ödenmediğini ileri sürerek, fazla mesai ücreti ve hizmet zammı alacaklarının faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı def'inde bulunarak, hizmet zammının ödendiğini, %13 lük (iş riski, iş güçlüğü, teminindeki güçlük zammı ve özel hizmet tazminatı) hizmet zammının aynı bölümde 657 tabi çalışan .... adlı memura ödenenle aynı olduğunu, davacının 06.10.2007 tarihli 26665 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan "Kamu Sağlık Hizmetlerinde İyonlaştırıcı Radyasyon Kaynakları ile Çalışan Personelin Radyasyon Doz Limitleri Hakkında Yönetmelik" yürürlükten kaldırılan maddesine bağlı olarak diğer röntgen teknisyenlerinde olduğu gibi günlük yedi haftalık otuzbeş saat çalıştırıldığını, davacıya şua izni, süt ve dozimetre verildiğini, ayrıca davacının 01.01.2013 tarihinden itibaren bölümün modernleşmesi ve teknisyen sayısının artması nedeni ile radyasyondan uzak kayıt hizmetlerinde görev verildiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, dosyadaki kayıt ve belgeler ile bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla çalışma ücretine ve toplu iş sözleşmesine bağlı olarak ödenmesi gereken hizmet zammının toplu iş sözleşmesi 55. maddesinin hangi fıkrasına göre ödenmesi gerektiği hususundadır.

Kararı kanuni süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla çalışma ücretine ve toplu iş sözleşmesine bağlı olarak ödenmesi gereken hizmet zammının toplu iş sözleşmesi 55. maddesinin hangi fıkrasına göre ödenmesi gerektiği hususundadır.

Kararı kanuni süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dosya içeriğinden, davacının sendika üyesi olduğu, işyerinde geçerli olan toplu iş sözleşmesinin 55. maddesinin I. ve II. fıkralarında, “Bu toplu iş sözleşmesinin kapsamında bulunan teknik elemanlara kariyerlerinin karşılığı emsali memur personele ödenen iş güçlüğü, iş riski, temininde güçlük zammı ve özel hizmet tazminatı tutarı, hizmet zammı olarak ödenir. Bu toplu iş sözleşmesinin kapsamında bulunan teknik elemanlar dışındaki işçilere; hiçbir ödemeyi etkilememek kaydı ile her ay aylık çıplak ücretlerinin %13’lük tutarı hizmet zammı olarak ödenir.” hükümlerinin düzenlendiği, davacıya toplu iş sözleşmesinin 55. maddesinin II. fıkrasınca ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, teknik elemanların iş tanımı getirtilerek, işyerinde kadrolu teknik elemanların ne iş yaptıkları, davacının yaptığı iş ile teknik elemanların yaptıkları işin aynı olup olmadığı, davacının ağırlıklı olarak ve çoğunlukla teknik elemanların yaptığı işlerde çalıştırılıp çalıştırılmadığı araştırılarak, kısmi ve arızı olarak yapılan teknik işler hariç olmak üzere, alacak talep edilen sürenin tümünde teknik elemanlar ile aynı işleri yapıp yapmadığı belirlendikten sonra, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olmuştur.

3- Öte yandan, işçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırkbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları, fazla sürelerle çalışma olarak adlandırılır. Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde normal çalışma saat ücreti yüzde yirmibeş yükseltilerek ödenir.

Somut olayda, uyuşmazlık konusu çalışma döneminde işyerinde geçerli olan toplu iş sözleşmesinde günlük çalışma süresi beş saat olarak belirlenmiştir. 30.01.2010 tarih ve 27478 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 5947 sayılı Üniversite ve Sağlık Personelinin Tam Gün Çalışmasına ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 9. maddesiyle, 3153 sayılı Kanuna eklenen, ek madde 1 hükmünde "İyonlaştırıcı radyasyonla teşhis, tedavi veya araştırmanın yapıldığı yerler ile bu iş veya işlemlerde çalışan personelin haftalık çalışma süresi 35 saattir." şeklinde düzenleme yapılmıştır. Bu durumda davacının haftalık yirmibeş ile otuzbeş saat arasındaki çalışmalarının fazla süreli çalışma olarak kabulü ile ücretin %25 zamlı haline göre hesaplanması gerekirken, yirmibeş saat üzeri tüm çalışmanın fazla çalışma kabul edilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2016/16236, Karar No: 2017/489, Tarih: 24.01.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/16236 E.  ,  2017/489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz nedenleri bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir.

Davalı vekilinin temyizine gelince;

Dava konusu taşınmazın acele el koyma dosyasında takdir edilen m2 bedeli ile idare tarafından takdir edilen m2 değerinin 360 TL olduğu anlaşılmakla, bozmadan önceki bilirkişi raporunda m2 değerine 410TL, hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise m2 değerine 205TL değer biçilmiş olup, alınan raporlar arasında çelişki olduğundan inandırıcı olmayan bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye

esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, davacı idareden alınan temyi ve taraflardan alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 24/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.