muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/29044, Karar No: 2016/7988, Tarih: 26.04.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/29044 E.  ,  2016/7988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, hükmün istem gibi ONANMASINA, 26/04/2016 tarihinde oybirliğiyle eleştiri yönünden oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI GÖRÜŞ:

Aşağıda sunduğum nedenlerle sayın çoğunluğun suçun nitelendirilmesine ilişkin görüşüne katılmıyorum.

Somut olayda özetle; sanık, müştekinin işletmekte olduğu bakkal dükkanına gelip bir paket sigara satın alıp ücretinin ödemek için 200 TL verdiği, müşteki para üstü olarak önce bir tane 100 TL bir tane de 50 TL banknot olmak üzere toplam 150 TL masanın üzerine koyup, kalan kısmını tamamlamak için çekmeceye eğildiği sırada, sanık bu aşamadan sonra önceden planlamış olduğu senaryo uyarınca; önce masanın üzerindeki 100 TL alıp cebine koyup 50 TL ve müştekinin bu arada tamamladığı bozuk 44,50 TL ise masanın üzerinde olduğu halde, müştekiye para üstünü 100 TL eksik vermiş olduğunu bu nedenle 100 TL daha vermesi gerektiğini söylemesi üzerine, müşteki 100 TL'yi masanın üzerine koyduğu söyleyerek itiraz ettiği, sanık bu kez masa üzerinde bulunan 50 TL ve 44,50 TL'yi gösterip toplam 94,50 TL verdiğini söyleyip tekrar isteyince, müşteki, sanığın bu hileli hareketleri sonucu para üstünü eksik verdiğini zannederek yanıltılmış iradesiyle suça konu 100 TL sanığa verdiği, bu şekilde suça konu 100 TL parayı alan sanığın olay yerinden uzaklaşması biçimindeki eylemi dolandırıcılık suçunu oluşturduğunu düşündüğümden sayın çoğunluğun, eylemin hırsızlık suçunu oluşturduğuna ilişkin onama görüşüne katılmıyorum.

Dolandırıcılık suçu 5237 sayılı TCK'nın 157. maddesinde; “Hileli davranışlarla bir kimseyi aldatıp, onun veya başkasının zararına olarak, kendisine veya başkasına bir yarar sağlama” biçiminde tanımlanmıştır. Bu tanım uyarınca dolandırıcılık suçunun kişinin malvarlığı yanında irade özgürlüğünü de koruduğu gözetilerek suçun oluşabilmesi için;

1) Failin bir takım hileli davranışlarda bulunması,

2) Hileli davranışların mağduru aldatabilecek nitelikte olması,

3) Failin hileli davranışlar sonucunda mağdurun veya başkasının aleyhine, kendisi veya başkası lehine haksız bir yarar sağlaması,

Koşullarının birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir.

Hırsızlık suçu ise 5237 sayılı TCK’nın 141/1. maddesinde; “Zilyedinin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı, kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden alma” biçiminde tanımlanmıştır.

2) Hileli davranışların mağduru aldatabilecek nitelikte olması,

3) Failin hileli davranışlar sonucunda mağdurun veya başkasının aleyhine, kendisi veya başkası lehine haksız bir yarar sağlaması,

Koşullarının birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir.

Hırsızlık suçu ise 5237 sayılı TCK’nın 141/1. maddesinde; “Zilyedinin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı, kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden alma” biçiminde tanımlanmıştır.

Hırsızlık suçunda fail suça konu eşyayı zilyedinin rızası olmaksızın almasına karşın dolandırıcılık suçunda, mal sahibinin veya zilyedin rızasıyla teslim edilmektedir. Ancak bu rıza failin hileli davranışları ile elde edilmiş olduğundan geçerli bir rıza değildir.

Hırsızlık ve dolandırıcılık suçları 5237 sayılı TCK'nın onuncu bölümünde malvarlığına karşı suçlar başlığı altında düzenlenmiştir. Bu nedenle bu suçlar ile genel anlamda kişinin malvarlığı korunmaktadır. Her iki suçun mağduru da sonuçta malvarlığı itibariyle zarar görmektedir. Yine her iki suç yönünden fail, bir başkasının zararına, kendisine veya başkasına haksız çıkar sağlamaktadır.

Hırsızlık suçunda “taşınır malın alınması” unsurun gerçekleştirme biçimine ilişkin bir koşul öngörülmediği halde, dolandırıcılık suçunda failin “yarar sağlanması”, “hileli davranışlarla bir kimseyi aldatma” koşuluna bağlanmıştır. Başka bir ifadeyle dolandırıcılık suçunda “hileli davranış” olmazsa olmaz bir koşuldur. Bu nedenle dolandırıcılık suçunu hırsızlık suçundan ayıran en önemli unsur “hileli davranış”dır. Ancak bu durum, hırsızlık suçunun “hileli hareket veya davranışlarla” işlenemeyeceği anlamına gelmemektedir.

Dolandırıcılık suçundaki “hile” kavramıyla ilgili olarak Ceza Genel Kurulu 25.11.2014 gün ve 2013/15-655, 2014/515 sayılı Kararında; “Yerleşmiş uygulamalar ve öğretideki baskın görüşlere göre ortaya konulan ilkeler gözönünde bulundurulduğunda; hile, maddi olmayan yollarla karşısındakini aldatan, hataya düşüren, düzen, dolap, oyun, entrika ve bunun gibi her türlü eylem olarak kabul edilebilir. Bu eylemler bir gösteriş biçiminde olabileceği gibi, gizli davranışlar olarak da ortaya çıkabilir. Gösterişte, fail sahip bulunmadığı imkanlara ve sıfata sahip olduğunu bildirmekte, gizli davranışta ise kendi durum veya sıfatını gizlemektedir. Ancak sadece yalan söylemek, dolandırıcılık suçunun hile unsurunun gerçekleşmesi bakımından yeterli değildir. Kanun koyucu yalanı belirli bir takım şekiller altında yapıldığı ve kamu düzenini bozacak nitelikte bulunduğu hallerde cezalandırmaktadır. Böyle olunca hukuki işlemlerde, sözleşmelerde bir kişi mücerret yalan söyleyerek diğerini aldatmış bulunuyorsa bu basit şekildeki aldatma, dolandırıcılık suçunun oluşumuna yetmeyecektir. Yapılan yalan açıklamaların dolandırıcılık suçunun hileli davranış unsurunu oluşturabilmesi için, bu açıklamaların doğruluğunu kabul ettirebilecek, böylece muhatabın inceleme eğilimini etkisiz bırakabilecek yoğunluk ve güçte olması ve gerektiğinde yalana bir takım dış hareketlerin eklenmiş bulunması gerekir.”

Failin davranışlarının hileli olup olmadığının belirlenmesi noktasında öğretide şu görüşlere de yer verilmiştir: “Hangi hareketin aldatmaya elverişli olduğu somut olaya göre ve mağdurun içinde bulunduğu duruma göre belirlenmelidir. Bu konuda önceden bir kriter oluşturmak olanaklı değildir” (Veli Özer Özbek/M.Nihat Kanbur/Koray Doğan/Pınar Bacaksız/İlker Tepe, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Ankara 2012, Seçkin Yayınevi, 4. bası s.650)” biçiminde, dolandırıcılık suçunda hilenin niteliğini ve her somut olaya göre belirlenmesi gerektiği belirtilmiştir.

Hırsızlık suçunun hileli hareketlerle işlenmesinde ise, “hileli hareket” suçun unsuru olmadığı için, hileli davranışın belli oranda yoğun ve ustaca olması veya mağdurun yanılgıya düşürülmesi de şart değildir. Ancak bu yanıltma ve hileli hareketler sonucu mağdurun, eşya üzerindeki gözetim veya denetimi kısmende olsa azalmakta, fail bu durumdan yararlanarak hırsızlık eylemini gerçekleştirmektedir.

Hırsızlık suçunun hileli hareketlerle işlenmesinde ise, “hileli hareket” suçun unsuru olmadığı için, hileli davranışın belli oranda yoğun ve ustaca olması veya mağdurun yanılgıya düşürülmesi de şart değildir. Ancak bu yanıltma ve hileli hareketler sonucu mağdurun, eşya üzerindeki gözetim veya denetimi kısmende olsa azalmakta, fail bu durumdan yararlanarak hırsızlık eylemini gerçekleştirmektedir.

Dolandırıcılık suçunun somut olayda unsurları itibariyle oluşup oluşmadığının belirlenmesi açısından, “hileli hareket ve niteliği” çok önemli olmakla birlikte; dolandırıcılık suçu ile “hırsızlık suçunun hileli hareketlerle işlenmesi” durumunda bu iki suçun bir birinden ayırt edilmesinde yeterli bir ölçüt veya kriter değildir. Bu iki suçu bir birinden ayıran en önemli ölçüt veya kriter; hileli hareketlerin hedefi veya yöneldiği alandır. Dolandırıcılık suçunda hileli hareketle, mağdurun iradesi hedef alınmak suretiyle özgürce karar vermesi etkilenerek, yanıltılmış iradesiyle malın teslimi (zilyetliğin devri) sağlanmaktadır. Hırsızlık suçunda ise fail amacına ulaşabilmek için hileli hareketlerle iki hususu gerçekleştirmeye çalışmaktadır. Birincisi, suça konu mala mümkün olduğu kadar yaklaşıp fiziki olarak irtibat kurmak veya malı eline almak; ikincisi ise, mağdurun mal üzerindeki gözetim ve denetimini olabildiğince zayıflatmak suretiyle kısmende olsa korunaksız kalmasını sağlayıp, hırsızlık eylemini gerçekleştirebilecek ortamı oluşturmaktadır. Sonra bu yakınlaşmadan ve ortamdan yararlanarak hırsızlık eylemini gerçekleştirmektedir.

Bu şekilde hırsızlık suçundaki “alma” eylemi yasaya uygun olarak fail tarafından gerçekleştirilmiş olmakta, dolandırıcılık suçu yönünden ise fail; suçun ana unsurunu oluşturan “hileli davranışlarla bir kimseyi aldatma” eylemini yasaya uygun gerçekleştirerek, malın zilyetliğinin devrini sağlamak suretiyle haksız çıkar elde etmektedir.

Özetle ifade edecek olursak; dolandırıcılık suçunda hileli hareketlerle mağdurun özgürce karar vermesi engellenmekte, hırsızlık suçunda ise, mağdurun mal üzerindeki gözetim ve denetimi azaltılmaktadır. Dolandırıcılık suçunda, mağdurun yanıltılmış iradesiyle malın faile teslimi "zilyetliğin devri" sağlanmakta, hırsızlık suçunda ise, mal sanık tarafından zilyedin rızası olmadan alınmaktadır.

Özetle ifade edecek olursak; dolandırıcılık suçunda hileli hareketlerle mağdurun özgürce karar vermesi engellenmekte, hırsızlık suçunda ise, mağdurun mal üzerindeki gözetim ve denetimi azaltılmaktadır. Dolandırıcılık suçunda, mağdurun yanıltılmış iradesiyle malın faile teslimi "zilyetliğin devri" sağlanmakta, hırsızlık suçunda ise, mal sanık tarafından zilyedin rızası olmadan alınmaktadır.

Yukarıdaki açıklamalarımızı örnek üzerinden irdeleyecek olursak; sanık işyerine müşteri gibi girip, 15 TL tutarında bir malı alacağını söyleyerek, müştekiye 100 TL verip 85 TL para üstünü alıp, henüz kasadan ayrılmadan malı beğenmediğini almaktan vazgeçtiğini söyleyerek, malı iade edip 100 TL geri isteyerek alıp, bu sırada aldığı para üstünü iade ederken 20 TL eksik iade etmesi durumunda, eylemi hırsızlık suçunu oluşturmaktadır. Çünkü sanık alışveriş işlemleri devam ettiği sırada, hileli harekelerle ve karşılıklı nezaket kurallarını suistimal etmek suretiyle müştekiye fark ettirmeden para üstünü eksik iade etmek suretiyle 20 TL çalmıştır. Suça konu para her ne kadar mağdur tarafından sanığa verilmiş ise de, alışveriş süresince gerek para gerekse alışverişe konu eşya üzerinde tarafların denetim ve gözetimi devam etmektedir. Dolayısıyla bu aşamada paranın zilyetliğinin devri henüz söz konusu olmadığından, sanık suça konu parayı (20 TL) “elinde bulunduran” olarak tuttuğu sırada, mağdurun para üstündeki gözetimini zayıflatmak suretiyle hırsızlık eylemini gerçekleştirmiştir. Aynı örnekte, sanık malı almaktan vazgeçtiğini söyleyip almış olduğu malı ve 85 TL para üstünü iade edip, ancak mağdura, 200 TL verdiğini söyleyerek mağduru kandırıp 100 TL fazla para alması durumunda ise eylemi dolandırıcılık suçunu oluşturacaktır.

Yukarıdaki açıklamalar gözetilerek iki suç arasındaki farklılıkları ifade edecek olursak;

Dolandırıcılık suçunda fail, suça konu mal veya mağdur ile aynı yerde veya ortamda bulunmadan da, değişik iletişim araçlarını kullanmak suretiyle mağdurla irtibata geçilerek, mağduru aldatarak parasını veya malını alabilmektedir. Hileli harekelerle hırsızlık suçunda ise fail, mağdurun yanında, üzerinde veya fiilen gözetim veya denetiminde olan para veya malını üzerindeki denetimi zayıflatarak çalmaktadır.

Dolandırıcılık suçunda çoğu zaman mağdur, malı kendisi teslim edip dolandırıldığını sonradan fark ettiği halde, hileli harekelerle hırsızlık suçunda mağdur, malının çalındığını (alındığını) sonradan fark etmektedir.

Dolandırıcılık suçunda çoğu zaman mağdur, malı kendisi teslim edip dolandırıldığını sonradan fark ettiği halde, hileli harekelerle hırsızlık suçunda mağdur, malının çalındığını (alındığını) sonradan fark etmektedir.

Dolandırıcılık suçu aldatma temeline dayanan bir suç olduğundan, daha çok zihinsel faaliyet öne çıkmakta, çoğu zaman maddi olmayan yollarla karşısındakini aldatan, hataya düşüren, düzen, dolap, oyun, entrika ve bunun gibi eylem sergilenerek; mağdurun, failin söylediklerinin veya davranışlarının doğru olup olmadığını denetleme imkanı ve buna bağlı olarak özgürce karar verme imkanı ve yeteneği geçici olarak elinden alınmaktadır. Hileli harekelerle hırsızlık suçunda ise, aldatıcı söz veya hareketlerin bu kadar yoğun olmasına ihtiyaç olmadığı gibi, mağdurun, suça konu malı sanığa teslimi (zilyetliğin devri veya gözetim ve denetimini sonladırması) söz konusu olmadığından, bu yönde bir karar verme zorunda da değildir. Ancak sonuçta mağdurun mal üzerindeki denetimi zayıfladığından malını koruyamamaktadır.

Dolandırıcılık suçunda çoğu zaman fail, uydurduğu senaryo veya gerekçeye dayanarak, mağdurdan suça konu malın kendisine teslimini veya bir yere bırakılmak suretiyle mal üzerindeki zilyetliğin devrini açıkça istediği halde, hileli hareketlerle hırsızlık suçunda fail, asıl amacının suça konu mala ulaşmak olduğunu gizleyerek, mağdurun dikkatini başka bir konuya veya noktaya çekerek veya bir bahaneyle veya nezaket kurallarını suistimal ederek (dolaylı yollarla) suça konu malla fiziki irtibat kurup malı eline alır veya malı geçici olarak elinde tutmasına izin verilmesini sağlayıp, bu durumdan istifade ederek hırsızlık eylemini gerçekleştirmektedir. Kısaca değindiğimiz iki suç arasındaki farklılıkları çoğaltmak mümkündür.

Bu açıklamalar ışığında somut olayımızı kısaca değerlendirecek olursak; sanık, müştekinin kasasındaki veya cebindeki parasını alma kast ve amacıyla hareket ederek; önceden yaptığı plan uyarınca, önce müştekiden değeri az olan bir mal satın alıp, ücretini ödemek için ise yürürlükte bulunan en büyük banknot olan 200 TL vermek suretiyle, müştekinin kolayca hesap yapmasını zorlaştırmış, yine para üstü olarak alacağı paranın adet itibariyle çok olmasını da sağlayıp bu durumdan yararlanarak; önce zaten kendisine ait olan masa üzerindeki para sütünden 100 TL'yi müştekiye fark ettirmeden alıp cebine koyup sonra, müştekiye para üstünü eksik vermiş olduğunu söyleyip 100 TL daha istemesi üzerine müştekinin itiraz ettiği, sanık bu kez masa üzerinde bulunan 50 TL ve 44,50 TL'yi gösterip toplam 94,50 TL verdiğini ileri sürerek tekrar 100 TL isteyince, müştekinin yukarıda ifade ettiğimiz senaryo karşısında sanığa 100 TL verip vermediğini denetlemesi ve hatırlaması zorlaştığı, en azından kendisinden emin olamadığından sanığın söylediklerine inanma durumunda kalarak, yanıltılmış bir iradeyle suça konu parayı sanığa vermiş olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın eylemi hırsızlık değil dolandırıcılık suçunu oluşturduğunu, bu nedenle hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet kararının bozulmasına karar verilmesi gerektiğini düşündüğümden sayın çoğunluğun hükmün onanmasına ilişkin görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/15715, Karar No: 2017/26485, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/15715 E.  ,  2017/26485 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4261, Karar No: 2018/11019, Tarih: 30.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/4261 E.  ,  2018/11019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Orman muhafaza memurlarınca 50 adet sarıçam ağacının kesildiğine dair faili meçhul suç tutanağı düzenlenmesinin ardından ihbar üzerine sanığın inşaa etmekte olduğu ahırda kaçak kesilen ağaçların kullanıldığının ikinci suç tutanağı ile tespit edilmesi, mümzi tanığın işbu tespiti ahırın dışından herhangi bir ölçüm yapmadan kaçak kesilen ağaçlar ile ahır inşaatının aynı mevkilerde bulunması nedeniyle yaptığını beyan etmesi, mahallinde yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporunda ise her iki suç tutanağında nitelikleri yazılı bulunan emvaller ile ahırın tavanının yapımında kullanılan emvalin dip kökler, dosyaya sunulan fatura ve nakliye tezkeresi ile karşılaştırmasının emvallerin kalas şeklinde bölünmesi ve üzerinin toprakla örtülmesi nedeniyle yapılamadığı, ancak davaya konu ahırın çatısının kalkanlarının yapımında kullanılan 8,5 m uzunluğunda (8,5 x 0,16 x 0,20 ebatlarında) 2 adet emval ile 10 m uzunluğunda (10x 0,13 x 0,10 ebatlarında) 2 adet emvalin dosya içerisinde sunulan seri:60340 ve No: 702676 numaralı "nakliye tezkeresi" ve seri- A ve No:0631 numaralı "faturada" yazılı olan emvaller ile boy ölçüleri itibariyle uyumsuz olmasından anlaşıldığı üzere ahırın kalkanlarında kullanılan toplam 4 adet olan emvalin, dava dosyası içerisinde sunulan belgelerde yazılı olan emvaller ile herhangi bir ilgisinin olmadığı hususlarının belirtilmesi karşısında sanık hakkında dikiliden ağaç kestiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin, inandırıcı delil elde edilememiş ise de ahırın yapımında kullanılan bir kısım emvalin nakliye tezkeresine ya da faturaya uygun olmadığı anlaşıldığından 6831 sayılı Kanun'un 108. maddesinde yazılı suçun sübuta erdiği ve 02.12.2016 tarihli Resmî Gazete'de yayınlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 12. maddesi ile, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun önödemeyi düzenleyen 75. maddesinde yapılan değişiklik sonucu, 6831 sayılı Kanun'un 108. maddesine aykırılık suçunun önödeme kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla; sanık hakkında önödeme prosedürü uygulanarak, sonucuna göre hukukî durumun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 30/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5333, Karar No: 2021/5809, Tarih: 27.05.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/5333 E.  ,  2021/5809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 27/05/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4573, Karar No: 2011/8652, Tarih: 29.12.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/4573 E.  ,  2011/8652 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2011/115453

... ile ...'ü kasten öldürmekten, ..., ... ile ...'ü kasten öldürmeye teşebbüsten, mağdur ...'ı kasten yaralamaktan, tehditten, hakaretten ve izinsiz silah taşımaktan sanık ...'ın yapılan yargılanması sonunda: hükümlülüğüne, diğer sanıklar ... ile ...'in beraatlerine ilişkin (KIRŞEHİR) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 25/11/2010 gün ve 99/115 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş ve hüküm kısmen resen de temyize tabi bulunmuş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanık ...'ın, mağdur ...'a bıçakla dört kez vurarak, biri sol el dorsumda tendom kesi, ikisi batına, biri peritona nafiz olacak, bağırsaklarında iki yerde yırtık ile kalın bağırsağın bir bölümünün alınması, püsüas (bel kası) kesisi ve yaşamsal tehlike meydana getirip basit tıbbi müdahale ile iyileşemeyecek şekilde yaralanmasına, mağdur ...'e av tüfeğiyle ateş ederek, batın, sağ femoral alt, sol popliteal, sol topuk bölgelerine isabetle, batına nafiz ve dört yerden parçalı ileum delinmesi sonucu 50 cm. rezeksiyon (barsak alınması) ile sağ femur ve sol popliteal bölgelerde müştereken hayat fonksiyonlarını ağır (6) derecede etkileyecek şekilde kırık ile yaşamsal tehlikede meydana getirecek ve basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaraladığı olayda;

Mağdur ... hakkında Adli Tıp Kurumu ... Şube Müdürlüğünün 15.01.2008 tarihli raporunda, meydana gelen yaralanmalarla ilgili olarak, mağdurun duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına veya yitirilmesine neden olup olmadığı hususlarında yeniden rapor alınması gerektiğinin bildirilmesine karşın, mahkemece bu konuda yeniden rapor alınması yoluna gidilmediği anlaşılmış olup;

Sanık hakkında teşebbüs hükümlerini düzenleyen ve 9 ila 15 yıl arasında hapis cezası öngören TCK.nun 35.maddesinin uygulanması sırasında;

A)Mağdur ...'a yönelen eylemi yönünden meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak,

B)Mağdur ...'e yönelen eyleminde ise mağdurun yaralanmaların, duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına veya yitirilmesine neden olup olmadığı hususlarında yeniden rapor alınması gerektiği düşünülmeksizin mevcut raporla yetinilerek;

Yazılı şekilde 12 yıl hapis cezası belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini; aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2-Sanık ... müdafiinin 29.11.2010 tarihli temyiz istemini içeren dilekçesinin içeriği ve temyiz eden sıfatı dikkate alınarak, sanık ... hakkında maktuller Adem ve ...'ü kasten öldürme, mağdurlar ..., ... ve ...'ı öldürmeye teşebbüs, mağdur ...'ı kasten yaralama, tehdit, hakaret ve 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz incelemesinde;