muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/30525, Karar No: 2013/20149, Tarih: 16.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/30525 E.  ,  2013/20149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek u

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 16/03/1999 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 16/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2010/5712, Karar No: 2010/11160, Tarih: 14.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/5712 E.  ,  2010/11160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki mücavir alan kamulaştırması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Dava konusu taşınmazın Birecik barajı sebebi ile su tutulmaya başlandığı 2000 yılı öncesinse belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorularak,

2-Değerlendirme tarihi olan 2007 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırılarak,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5321, Karar No: 2021/5411, Tarih: 18.05.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/5321 E.  ,  2021/5411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararların niteliği ve suç tarihlerine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılan ...'ın temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 18/05/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9287, Karar No: 2015/3007, Tarih: 18.02.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/9287 E.  ,  2015/3007 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Sanık ... hakkında; TCK'nın 85/2, 62, 50/1-a-4, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanık ... hakkında; TCK'nın 85/2, 62, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanık ... müdafii ile Katılanlar vekili ve sanık ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ...'in kusura, sanık ... müdafiinin kusura ve eksik incelemeye, katılanlar vekilinin ise olası kast hükümlerinin uygulanması ve takdiri indirim nedenlerinin uygulanmaması gerektiğine,

1-Sanık ...'in 15.07.2010 tarihli sözleşme ile .... İlköğretim Okulu öğrenci taşıma işini yüklendiği, olay tarihinde öğrencilerin çıkışına yakın bir saatte rahatsızlanması üzerine arkadaşı olan ve E sınıfı sürücü belgesi bulunan sanık ...'yu arayıp servis aracıyla okul öğrencilerini almasını isemesi üzerine sanık ....'ın öğrencileri almak üzere okul çıkışında olay mahalline geldiği, öğrencilerin servis aracına binmelerinden sonra öğretmen ... (.....) tarafından servis şoförünün kendisi olmadığı servis taşımacılığını yapamayacağı nedeniyle uyarılması üzerine aralarında tartışma çıktığı buna sinirlenen sanığın patinaj çekerek kontrolsüz ve hızlı biçimde aracını hareket ettirmesi neticesinde idaresindeki araçla önce önündeki servis aracına, daha sonra servislere binmekte olan öğrencilere ve okul istinat duvarına çapıp yol içindeki istiflenmiş halde bulunan odunlara vurarak durabildiği olayda; taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. maddelerinde yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken; tam kusurlu olduğu anlaşılan olayda, sanığın, taksirinin yoğunluğu ve iki öğrencinin öldüğü, şikayetçi olmayan öğretmen ile ve şikayetçi olan iki öğrencinin yaralandığı gözetilerek; ceza tayininde alt sınırdan daha fazla uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanık ...'in ....İlköğretim Okulu öğrencilerini taşıma işini ihale ile aldığı, olay günü rahatsızlığı nedeniyle öğrencilerin okuldan alınıp götürmesini arkadaşı olan diğer sanık ...dan istediği, sanık ....k'ın E sınıfı sürücü belgesinin bulunduğu araç kullanmasına mani bir halinin olmadığı gibi araç üzerinde yapılan incelemede aracın herhangi bir arızasının bulunmadığının tespit edilmesi karşısında sanığın herhangi bir teknik arızası bulunmayan aracını arkadaşına kullandırdığı yapılan sözleşme ile kendisi dışında taşıma yaptıramayacağını bilmesine rağmen aracını başkasına kullandırması şeklindeki eyleminin hukuki sorumluluğu gerektirebileceği ancak cezai yönden bu nedenle sanığa kusur yüklenemeyeceği gözetilmeden mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekili ile sanık ...'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 18/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10470, Karar No: 2013/13153, Tarih: 26.09.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/10470 E.  ,  2013/13153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı vekili tarafından davalı borçlu hakkında kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibi nedeniyle düzenlenen ödeme emrine davalı borçlu tarafından süresi içerisinde itiraz edilmeyerek takibin kesinleşmesi üzerine davacı alacaklı vekili icra mahkemesine başvurarak tahliye isteminde bulunmuştur.

Davacı alacaklı tahliye istemli olarak davalı borçlu aleyhine başlattığı icra takibi ile kira alacağının tahsilini istemiştir. Ödeme emri borçlunun mernis adresine 19.12.2012 tarihinde tebliğ olunmuş, borçlu 13.03.2013 tarihinde ödeme emrine itiraz etmiştir. İcra müdürlüğünce itirazın, yasal süreden sonra yapılması nedeniyle reddine karar verilmesi üzerine, davalı borçlu tebligatın usulsüz olduğundan bahisle şikayet yoluyla tebliğ tarihinin öğrenme tarihi olan 11.03.2013 olduğunun tespitine karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece davalı borçlu tarafından yapılan ödeme emri tebliğinin usulsüzlüğüne ilişkin şikayet hakkında verilen İnegöl İcra Hukuk Mahkemesinin 2013/95 esas sayılı kararının kesinleşmesinin beklenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 26.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/104, Karar No: 2013/1603, Tarih: 20.02.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/104 E.  ,  2013/1603 K.**

**"İçtihat Metni"**

Fuhuş suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan beraatine dair ... Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 27.04.2011 gün ve 2007/31 Esas, 2011/35 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi O Yer Cumhuriyet Savcıları tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin ilk olarak 14.11.2006 tarihinde Çameli Cumhuriyet Başsavcılığında ve sanığın 17.11.2006 gecesi oturduğu eve gelip kendisiyle ailesini tehdit etmesinin ardından Çameli İlçe Jandarma Komutanlığında verdiği 18.11.2006 günlü ayrıntılı beyanları ile kovuşturma evresinde en son davaya bakan mahkemede verdiği 28.01.2011 tarihli olayın gelişimine uygun samimi anlatımı, tanıklar Ayşe İzmirli ve Bahar Kıy'ın iddiaları doğrular nitelikteki ifadeleri ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın uzun zaman önce tanışıp gayri resmî birlikte yaşamaya başladığı mağdureyi fuhuş yapması için zorlayıp değişik tarihlerde çeşitli illerdeki genelevlerinde çalışmasını sağladıktan sonra elde ettiği günlük fuhuş kazancını baskıyla alıp bu şekilde geçimini sağladığı sabit olduğundan, eylemine uyan TCK.nın 227/2-4,43/1. maddeleri gereğince cezalandırılması gerekirken yazılı gerekçeyle beraatine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcılarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2908, Karar No: 2015/2495, Tarih: 21.04.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/2908 E.  ,  2015/2495 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/320133

MAHKEMESİ : İzmir 4. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 25/09/201, 2012/16 (E) ve 2012/300 (K)

SUÇ : Kasten yaralama

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık S.. G..'in, mağdur ... yönelik eyleminin sübutu kabul, takdiri indirim sebebi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilerek reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin meşru savunmanın varlığına, cezanın miktarına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre, olaydan kısa bir süre önce sanık ile mağdurun ağabeyi ... arasında tartışma çıktığı, sanığın bu olayın etkisiyle gıyabında .. hakaret ettiğini duyan mağdurun, sanığa yönelik olarak "ne diyon lan sen" demesi üzerine taraflar arasında tartışma çıktığı, mağdurun sanığa tekmeyle vurduğu, sanığın da üzerindeki bıçağı çıkarttığı, mağdurun da kendisini korumak için bıçağını çektiği, sanığın mağduru tek bıçak darbesiyle mide ön yüzde kesi, karaciğerde laserasyon oluşacak ve hayati tehlike geçirecek şekilde yaraladığı, çevredekilerin araya girmesiyle eylemine son verdiği olayda,

A-Sanığın engel hal nedeniyle eylemine son vermiş olması, mağdurdaki yaralanmanın şiddeti, kullanılan silahın elverişliliği ve hedef alınan bölge hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eylemi ile ortayan çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu ve kasten öldürme suçuna teşebbüsten TCK'nun 35.maddesi uyarınca makul bir

ceza belirlenerek cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde kasten yaralama suçundan hüküm kurulması,

B-Sanığın mağdurun ağabeyine gıyapta hakaret etmesinden sonra mağdurun da sanığa hakaret edip tekme atmış olması dikkate alındığında, haksız tahrikteki dengenin sanık lehine bozulması nedeniyle, sanık hakkında TCK'nun 29. maddesinin uygulanarak asgari oranda haksız tahrik indirimi yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmekle, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak CMUK'nun 326/son maddesi gözetilmek suretiyle BOZULMASINA, 21.04.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12745, Karar No: 2009/8258, Tarih: 15.09.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/12745 E.  ,  2009/8258 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya faturalar karşılığı sattığı mal bedellerinin kısmen ödendiğini, bakiyenin ödenmediğini, kalan alacağın tahsili için girişilen icra takibine itiraz edildiğini belirterek itirazın iptaline, takibin devamına, %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere göre, takibe konu edilen 01.12.2006 tarihli faturanın irsaliyeli fatura olmadığı, bu fatura içeriği malın davacı yanca teslim edildiğinin ispatlanamadığı, bu nedenle adı geçen fatura bedeline ilişkin talebin reddi gerektiği, ancak davalının cevabi ihtarında 128 ton maden borcu olduğunun kabul edildiği halde bunun bedelinin ödendiğinin davalı tarafça ispat edilemediği gerekçeleriyle davanın kısmen kabulüne, davalının itirazının 8.307.20 TL asıl alacak yönünden iptaline, bu miktara 03.05.2007 tarihinden yürütülecek yasal faiz ile takibin devamına, hükmolunan tutarın %40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık faturalar karşılığı davacı yanca davalıya satılan mal bedelinden bakiye kalan tutarın tahsili istemine ilişkindir.

Davacı vekili dava dilekçesinde düzenlenen faturaların davalı ticari kayıtlarında yer aldığını bildirerek delil listesinde tarafların ticari defter kayıtlarına da dayanmıştır.

Taraflar tacir olduğundan mahkemece konusunda uzman bilirkişi veya bilirkişi kurulu aracığıyla taraf defter ve kayıtları üzerinde inceleme yaptırılarak toplanan deliller ve varılacak uygun sonuca göre bir karar verilmek gerekirken yazılı olduğu şekilde eksik inceleme ile karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 15.09.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.