muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/34133, Karar No: 2016/443, Tarih: 13.01.2016

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacıların işe başlamakta samimi olmadıkları gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelere göre davacıların kesinleşmiş işe iade kararının kendilerine tebliğinden itibaren hak düşürücü süre içinde işe başlatılmak üzere davalı işverene başvurdukları, işverenin işe başlatılacaklarını davacılara bildirdiği, ancak işe başlatılmak üzere bir tarih vermediği, davacıların işe başlamak üzere işyerine makul süre içinde gittikleri, girişte yaklaşık dört saat bekletildikleri ve bundan sonra diğer işçilerle temasta bulunmaları engellenecek şekilde izole edilerek işe başlatılmaya dair evrak işlemlerine geçildiği başta noter tespiti olmak üzere tüm delillerden anlaşılmaktadır.

Görüldüğü gibi işveren tarafından davacıların kış mevsiminde dışarıda fabrika girişinde dört saat kadar bekletilmesi, sonrasında ise diğer işçilerden izole edilerek içeri alınmaları davacı işçilerin işe başlamaktan vazgeçmelerini sağlamaya ve onları yıldırmaya yönelik davranışlar olup, bu davranışlarda bulunan işverenin işe başlatmada samimi olduğu söylenemeyeceğinden davanın reddine karar verilmesi isabetsizdir.

Mahkemece davalı işverenin işe başlatmada samimi olmadığı dikkate alınarak işe başlatmama tarihi yeni bir fesih kabul edilip davacının işe başlatmama tazminatı, boşta geçen süre ücreti ile fark kıdem ve ihbar tazminatı hüküm altına alınmalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9414, Karar No: 2012/390, Tarih: 19.01.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/9414 E.  ,  2012/390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 13. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16/02/2011 tarih ve 2008/262-2011/110 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı TMSF (borcu üstlenen sıfatıyla), ING Bank A.Ş.vekili ile katılım yoluyla davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 17/01/2012 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. Mustar ile davalılar TMSF (Ing Bank) vekili Av.Cengiz Kğlu dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankaya devrinden önce Sümerbank A.Ş. yöneticilerinin kasıtlı ve aldatıcı beyanları, yanlış yönlendirme ve teşvikleri ile bu bankaya 95.210,00 USD mevduatını % 20 faizli ve 35 gün vadeli olarak yatırdığını, Sümerbank’a el konulmasından ve davalı bankaya devrinden sonra müvekkilinin mevduatının Sümerbank A.Ş. eski yönetimi tarafından KKTC’de kurulu olduğu söylenen Efektifbank Off Shore Ltd. adlı kıyı bankasına gönderildiği ve kıyı bankasında bulunan mevduatların sigorta kapsamında bulunmadığı gerekçesiyle ödenmeyeceğinin bildirildiğini, oysaki anılan bankanın hiçbir zaman KKTC’de bankacılık faaliyetinin bulunmadığını, bankacılık faaliyeti için gerekli alt yapı ve donanımının olmayıp, muhasebesinin dahi Sümerbank A.Ş. tarafından tutulduğunu, toplanan mevduatların fiilen Sümerbank A.Ş. tarafından tasarruf edildiğini, kıyı bankası hesabına aktarılan paraların Sümerbank hakim hissedarı ve yönetim kurulu başkanı ...’nun sözlü talimatıyla Garipoğlu şirketlerine ve paravan şirketlere aktarıldığı ve ...’nun tasarrufuna bırakıldığını, anılan kıyı bankasının aslında Sümerbank A.Ş.’ne kaynak temin etmek amacıyla Sümerbank A.Ş. yönetiminin belirlemiş olduğu kişilerce KKTC’de kurulmuş kağıt üzerinde paravan bir banka olduğunu, her iki bankanın arasında fiili ve organik bağ bulunduğunu, gerçekte Efektifbank Off Shore Ltd.adlı kıyı bankasının Sümerbank A.Ş.’den ayrı bir tüzel kişiliğinin olmadığını, Sümerbank A.Ş. yöneticileri hakkında açılan ceza davasında her iki bankanın da yöneticilerinin bankaları aracı olarak kullanmak suçundan mahkum olduklarını, birçok dosyada kıyı bankası hakkında yapılan icra takiplerinin semeresiz kalarak alacakların aciz vesikasına bağlandığını, bu nedenlerle müvekkilinin mevduat alacağını kıyı bankasına aktaran, toplanan mevduat

üzerinde tasarrufta bulunan ve bu şekilde müvekkilinin zarara uğramasına neden olan davalı bankanın ve yöneticisinin sorumlu olduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla açılan davada yargılama sırasında yapılan ıslah ile 95.210,00 USD’nin vade tarihine kadar akdi, vade tarihinden fiili ödeme tarihine kadar 3095 sayılı Kanun uyarınca döviz cinsinden mevduata uygulanan faiz oranında işleyecek faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...Ş. vekili, davacının kandırıldığı ve haberi olmaksızın mevduatının kıyı bankasına gönderildiği yönündeki iddialarının yerinde olmadığını ve bunlarla ilgili kanıtının bulunmadığını, davacının haksız fiil ve hile iddialarına dayandırdığı davasının zamanaşımına uğradığını, davaya konu alacağın davacının imzaladığı havale talimatıyla Efektifbank Off Shore Ltd.’e havale edilmiş olması nedeniyle müvekkili bankaya husumet yöneltilmesinin mümkün olmadığını, yapılan havale işlemiyle müvekkilinin hukuki sorumluluğunun sona erdiğini, müvekkili bankanın anılan kıyı bankası nezdindeki mevduatlar için herhangi bir garantisinin bulunmadığını, davacının parasını yatırdığı kuruluşu araştırmak yerine yüksek faiz ve vergi avantajları elde etmek amacıyla riske girerek özgür iradesiyle parasını sigorta kapsamında olmayan bir bankaya yatırdığını, bu nedenle risk meydana geldiğinde de buna katlanması gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının dava dışı Efektifbank Off Shore Ltd.’de hesap açılması için davalı bankaya talimat verdiği, dava dışı Efektifbank Off Shore Ltd.’nin borç ödemeden aciz olduğuna dair çok sayıda belge ibraz edildiği, bu durumda davacının dava dışı Efektifbank Off Shore Ltd.’den parasını tahsil etme imkanının bulunmadığı, dava dışı Efektifbank Off Shore Ltd.’e gönderilen paranın aslında fiilen KKTC’ye gönderilmediği, davalı Sümerbank A.Ş.’nin hakim ortaklarına ait bir kısım şirketlere kredi olarak verilmek suretiyle kullandırıldığı, bu hali ile güven kurumu olan bankanın bu durumu bilerek müşteri olan davacıyı Efektifbank Off Shore Ltd.’e yönlendirdiği, bu durumda davalı Sümerbank A.Ş. (Oyakbank A.Ş.) hakkındaki davanın kabulüne, diğer davalı ...’na karşı açılan davada ise davacı asil tarafından davadan feragat edildiğinden HMUK’un 95. maddesi gereğince bu davalı yönünden feragat nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerektiği sonucuna varılarak, davalı ... hakkında açılan davanın feragat nedeniyle reddine, diğer davalıya karşı açılan davanın ise kabulü ile 95.210,00 USD’nin hesabın açıldığı tarih olan 10.12.1999 tarihinden itibaren 3095 sayılı Yasanın 4/a maddesi gereğince kamu bankalarının dolara uyguladıkları en yüksek mevduat faiziyle birlikte BK’nun 83. maddesi gereğince ödeme tarihindeki TL karşılığının davalı TMSF’den (Oyakbank-ING Bank'tan) tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı TMSF (borcu üstlenen sıfatıyla), ING Bank A.Ş.vekili ile katılım yoluyla davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Mahkemece verilen karar davacı vekili tarafından katılım yoluyla temyiz edilmiş ise de davacı vekiline davalı tarafın temyiz dilekçesi 18.05.2011 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen karar katılım yoluyla temyizi düzenleyen HUMK’nun 433. maddesinde belirtilen 10 günlük süre geçirildikten sonra 02.06.2011 tarihinde temyiz edilmiştir.Bu durumda, kararın anılan maddede düzenlenen yasal süre geçirildikten sonra temyiz edildiği anlaşıldığından davacı tarafın temyiz isteminin bu nedenle reddine karar verilmesinin gerekmesine ve bu kararın 01.06.1990 gün ve ¾ sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da verilmesinin mümkün olmasına göre, davacı vekilinin sözkonusu temyiz isteminin süre yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davalılar TMSF (borcu üstlenen sıfatıyla) ve ING Bank A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarına gelince; dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, temyiz eden davalılar vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

3-Ancak, TMSF’nin uyuşmazlık konusu borcu üstlendiği, davacı alacağının esasen Fon’a devredilen Sümerbank A.Ş.’nin yaptığı işlemlerden kaynaklandığı, somut uyuşmazlık itibariyle davalı banka ve bunun borcunu üstlenen TMSF’nin 5411 sayılı Kanun’un 140. maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu, bu hususun hüküm fıkrasının 3.bendinde mahkemece de belirtilerek bu nedenle peşin harcın karar kesinleştiğinde davacıya iadesine karar verildiği, ancak hüküm fıkrasının yargılama giderlerine ilişkin 5. bendinde davalı TMSF’ye başvuru ve vekalet harçlarının yüklenmiş olduğu görülmekle kararın bu nedenle bozulması gerekir ise de yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın bu yönden düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin katılma yoluyla yaptığı temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle temyiz eden davalılar TMSF ve ING Bank A.Ş.vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine; (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle temyiz eden davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının 5 numaralı bendinde geçen “14,00 TL başvuru harcı” ile “2,30 TL vekalet harcı” kısımlarının anılan bentten çıkarılmasına, bu miktarların çıkarılması nedeniyle davalı TMSF’ye (Oyakbank-ING Bank) yüklenecek yargılama giderinin miktarı değişeceğinden anılan bentte geçen “toplam 1.881,40 TL yargılama giderinin” ibaresinin çıkarılarak yerine “toplam 1.865,10 TL yargılama giderinin” ibaresinin yazılmasına, yine anılan bendin sonuna “davacının yapmış olduğu 14,00 TL başvuru harcı ve 2,30 TL vekalet harcı olmak üzere toplam 16,30 TL harç giderinin karar kesinleştiğinde ve istek halinde davacıya iadesine” cümlesinin yazılması suretiyle kararın temyiz eden davalılar yararına DÜZELTİLEREK ONANMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı TMSF'ye verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 02,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı'dan alınmasına, 19/01/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8334, Karar No: 2012/18517, Tarih: 02.11.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/8334 E.  ,  2012/18517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 2002 takvim yılı için: ortadan kaldırma

2003 ve 2004 takvim yılları için: Mahkumiyet

I- Katılan vekilinin temyizinin sanık hakkında verilen zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırma kararına yönelik olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının ortadan kaldırılmasına karar verilmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanığın, hakkında verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırları itibariyle tabi olduğu, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 02.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5508, Karar No: 2013/5565, Tarih: 16.04.2013

**17. Hukuk Dairesi         2012/5508 E.  ,  2013/5565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3.kişi vekili, Bursa 2.İcra Müdürlüğünün 2010/18314 sayılı takip dosyasından, davacıya ait işyerindeki malların 01.03.2011 tarihinde haczedildiğini belirterek, İİK'nin 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak istihkak davasının kabulü ile anılan haczin kaldırılmasını istemiştir.

Davalı alacaklı vekili, takip dayanağı bonoda yazılı olan adreste haczin yapıldığını ve mahalde borçluya ait belgelerin buluduğunu, davacıya yapılan işyeri devrinin danışıklı olduğundan haksız açılan davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı borçlu, haciz yapılan fırının önceden ... isimli şahsa ait olduğunu onunda 2008 yılında davacıya sattığını, kendisinin bir ilgisinin olmadığını belirtmiştir.

Mahkemece, haciz yapılan adresteki taşınmazın davacı adına kayıtlı olduğunu, ticari faaliyetine 10.06.2008 tarihinde başladığını, borçlunun ise 25.08.2009 tarihine kadar bu adreste faaliyette iken bundan sonra bir başka adreste faaliyete başladığını hacze konu eşyaların davacı 3.kişinin 2009 yılı demirbaş listesinde kayıtlı olduğunu, davacı ve borçlunun 1998 yılından bu yana ayrı ayrı vergi kayıtları ile bağımsız olarak faaliyetlerini sürdürdüklerinin anlaşıldığından bahisle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 3.kişinin İİK’nin 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak açtığı istihkak davasına ilişkindir.

Dava konusu haciz 01.03.2011, takip dayanağı bonoda belirtilen ve haciz mahallinde borçluya ait vergi levhalarının ve 28.02.2011 tarihli yazar kasa fişinin bulunduğu, davacı 3.kişinin de 25.08.2009 tarihli vergi kaydında yer alan adresinde yapılmıştır. İİK’nin 97/a maddesi 1.fıkra 2.cümlesi gereğince borçlu ve 3.şahısların taşınır malı birlikte ellerinde bulundurmaları halinde dahi mal borçlu elinde addolunur hükmü gereğince karine borçlu yararına olup yasal karinenin aksi davacı 3.kişi tarafından kesin ve güçlü delillerle ispatlanması gerekmektedir.

Davacı 3.kişi hacizli mallara ilişkin olarak 25.08.2009 tarihli fatura sunmuştur. Faturayı düzenleyen ... 'ün tanık olarak alınan ifadesinde fatura kapsamındaki malların önceden borçluya ait iken 2006 yılıda kendisi tarafından satın alındığını daha sonrada davacı 3.kişiye sattığını beyan etmiştir.

Dosya içerisinde mevcut vergi kayıtlarından borçlunun haciz adersinde 10.04.1002-31.07.1995, 19.01.1998-24.02.1998 ve 25.08.2009 tarihlerinde haciz adresinde vergi kaydının bulunduğu aynı tarihte bir başka adreste de faaliyette olduğuna ilişkin vergi kaydı görülmüş ise de 28.02.2011 tarihli haciz adresinin yazılı olduğu yazar kasa fişi mahalde bulunmuştur.

Dosya içerisinde mevcut vergi kayıtlarından borçlunun haciz adersinde 10.04.1002-31.07.1995, 19.01.1998-24.02.1998 ve 25.08.2009 tarihlerinde haciz adresinde vergi kaydının bulunduğu aynı tarihte bir başka adreste de faaliyette olduğuna ilişkin vergi kaydı görülmüş ise de 28.02.2011 tarihli haciz adresinin yazılı olduğu yazar kasa fişi mahalde bulunmuştur.

Davacı 3.kişi ve borçlu baba-oğul olup, haczin yapıldığı fırının bulunduğu taşınmaz davacı babaya aittir. Fırın işyeri değişik tarihlerde borçlu oğlu tarafından işletildiği hacizli malların öncesinde borçluya ait iken her nekadar borcun doğumundan önce dava dışı bir şahsa ondan da davacıya satış gösterilmiş ise de satışlardan sonra da borçlu aynı adreste resmi ve fiili olarak faaliyetine devam ettiği, bu sırada vergi ve SGK kayıtları davacı adına da yapılmış ise de fiilen borçlu tarafından işletildiği yapılan işlemlerin alacaklılardan mal kaçırma amacına yönelik danışıklı işlemler olup davalı alacaklı yönünden hüküm ifade etmeyeceği açıktır.

Bu durumda, mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken aksi düşüncelerle davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlanın kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı alacaklıya geri verilmesine 16.4.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18041, Karar No: 2023/5628, Tarih: 04.07.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/18041 E.  ,  2023/5628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1985 E., 2021/64 K.

SUÇ : Sistemi engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Red

... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 19.01.2021 tarihli ve 2018/1985 Esas, 2021/64 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 293 üncü maddesinin ikinci fıkrasında yer alan ''Hüküm, temyiz eden Cumhuriyet Savcısına veya ilgililere gerekçesiyle birlikte açıklanmamışsa; hükmün temyiz edildiğinin bölge adliye mahkemesince öğrenilmesinden itibaren gerekçe, yedi gün içinde tebliğ edilir.'' 5271 sayılı Kanun' un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve yine aynı Kanunun 295 inci maddesinde yer alan "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanığın yüzüne karşı verilen hükme yönelik 5271 sayılı Kanunu'nun 291 inci maddesinde belirtilen 15 günlük yasal süre içerisinde temyiz dilekçesi sunduğu ancak temyiz dilekçesinde gerekçe belirtilmediği, gerekçeli karar tebligatının da ihtarat içermediği anlaşıldığından, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarih

ve 2019/9. MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanunu'nun 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve sanığın süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, oy birliğiyle, 04.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5401, Karar No: 2019/1691, Tarih: 21.03.2019

**4. Hukuk Dairesi         2018/5401 E.  ,  2019/1691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve ... Genel Müdürlüğü aleyhine 12/07/2005 gününde verilen dilekçe ile haksız eylemden kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/05/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili ve davalılar vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosya içeriğinden; davanın 12/07/2005 tarihinde açıldığı, mahkemece gerekçeli karar başlığında dava tarihinin sehven 16/01/2015 olarak yazılmış olduğu anlaşılmakla birlikte, bu husus mahallinde düzeltilebilir maddi hata niteliğinde görülmekle bozma nedeni yapılmamıştır.

1-Davacıların, davalılardan ... Belediye Başkanlığına yönelik temyiz itirazı ve davalı ... Başkanlığının temyiz itirazı yönünden:

Dava, haksız eylem nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili; davacılardan ...’nın dava dışı ...’un inşaat işinde demir işçisi olarak çalıştığını, demir çubukları binanın üst katına çekerken demirin davalılardan ...a ait elektrik hava hatlarına temas ettiğini ve davacılardan ...’nın elektrik akımına kapıldığını, davalı ... Başkanlığının yasaya aykırı imar izni verilmesi, olayda diğer davalıların gereken emniyet tedbirlerini almamaları nedeniyle kusurlu olduklarını, belirterek davacılardan ... için maddi ve manevi zararın, diğer davacı ... içinde manevi zararın giderilmesini istemiştir.

Davalı ... davanın görevsiz mahkemede açıldığını ve davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ... Genel Müdürlüğü davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, ... Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalının 02/12/2012 tarih ve 2532 sayılı raporu esas alınarak beden gücü kayıp oranının %13,3 üzerinden hesaplama yapılan bilirkişi raporu doğrultusunda açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamalar ve zararın gerçekleşme biçimi gözetildiğinde davalı ... Belediyesine karşı açılan davada davanın, hizmet kusuruna dayalı tam yargı davası niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır. Davacı belediyenin imara aykırı olarak binanın yapımına