muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7856, Karar No: 2024/2039, Tarih: 22.02.2024

4. 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi uyarınca kabul edilen Devletin sorumluluğu, tapu sicilinin önemi ve kişilerin bu sicile olan ... duygularını sağlamak bakımından aynî hakkının saptanması, herkese açık tutulmasında tekel hakkı sağlayan bir sicil olması esasına dayanmaktadır. Bu sorumluluk, asıl ve nesnel (objektif) bir sorumluluk olduğundan zarara uğrayan zararının ödetilmesini doğrudan Devletten isteyebilir.

5. 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi gereğince açılan davalarda, tapu kaydının iptali nedeniyle tapu sahibinin oluşan gerçek zararı neyse tazminatın miktarı da o kadar olmalıdır. Gerçek zarar, tapu kaydının iptali nedeniyle tapu malikinin mal varlığında meydana gelen azalmadır. Tazminat miktarı zarar verici eylem gerçekleşmemiş olsaydı zarar görenin mal varlığı ne durumda olacak idiyse aynı durumun tesis edilebileceği miktarda olmalıdır. Zarara uğrayan kişinin gerçek zararı ise tazminat miktarının belirlenmesinde esas alınacak değerlendirme tarihine göre belirlenecek olup bu tarihe göre tapusu iptal edilen taşınmazın niteliği ve değeri belirlenmelidir. Taşınmazın niteliği arazi ise net gelir metodu yöntemi ilearsa vasfında ise değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması suretiyle gerçek değer belirlenmelidir.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla, davacı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışında ileri sürdüğü temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

3. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca davalı ... lehine maktu vekâlet ücreti takdiri yerine nispi vekâlet ücretine hükmedilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davacı vekilinin temyiz itirazının kısmen kabulü ile Mahkeme kararının, hüküm fıkrasının (4) numaralı bendinde yer alan “20.479,90 TL nispi” ibaresinin çıkartılması ve yerine “9.200,00 TL maktu” ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Davacıdan peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde iadesine,

22.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19348, Karar No: 2013/17923, Tarih: 19.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/19348 E.  ,  2013/17923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, 10/04/1979 tarihinde vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 22/11/1994 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak boşandığı eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen, birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 19/11/2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31133, Karar No: 2017/3648, Tarih: 29.03.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/31133 E.  ,  2017/3648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, dikili fidan, ağaç veya bağ çubuğuna zarar verme

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi, mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanık ... hakkında temyiz isteminin reddine ilişkin 19.02.2014 tarihli ek karara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

04.03.2014 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen temyiz isteminin reddine ilişkin kararı 1412 sayılı CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 14.03.2014 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Sanıklar ... hakkında hırsızlık ve dikili fidan,ağaç veya bağ çubuğuna zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

a)Sanıkların katılana ait, etrafı açık tapulu tarlada dikili olan meşe palamudunu çalmak biçiminde gerçekleşen eylemlerinin TCK.nun 141/1 maddesine uyan hırsızlık suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi,

b)Sanıkların katılana ait etrafı açık tapulu tarlada dikili olan meşe palamudunu motorlu testere ile keserek parçalamak suretiyle çalma biçiminde gerçekleştirdikleri eylemlerinde, hırsızlık suçunun konusu ile mala zarar verme suçunun konusunun aynı olması, başka bir ifadeyle sanıkların çalmak istediği malı bulunduğu yerden alıp götürürken zarar vermesi halinde korunan hukuki yararın tek olduğu gözetilmeyerek, dikili fidan,ağaç veya bağ çubuğuna zarar verme suçundan ayrıca cezalandırılmalarına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA,29.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2234, Karar No: 2019/3697, Tarih: 30.09.2019

**15. Hukuk Dairesi         2019/2234 E.  ,  2019/3697 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Asliye Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiş, davalı vekili tarafından duruşma istenmiş ise de miktar itibariyle duruşma isteğinin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak talebine ilişkin olup ilk derece mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı taraflarca istinaf kanun yoluna başvurulmuş, görevli ve yetkili Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi'nin istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen karar, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle HMK 355. maddedeki kamu düzenine aykırılık halleri re'sen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp bir isabetsizlik bulunmaksızın karar verilmiş olmasına, dava şartları, delillerin toplanması ve hukukun uygulanması bakımından da hükmün bozulmasını gerektirir bir neden bulunmamasına göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı davasında, davalı şirkete ait 4 nolu parselde bulunan villaların peyzaj düzenlemelerinin (sert zeminlerin yapılması sulama sistemleri, çocuk oyun alanı, aydınlatma sistemleri, ahşap pergole ve köprü, bitkisel peyzaj, çim alan uygulaması, işçilik ve teknik hizmetler) yapılması işini 27.05.2014 tarihli teklifinin davalı tarafından kabulü ile üstlendiğini, sözleşme gereği tüm edimlerini sözleşme dışı imalâtlarla birlikte tamamladığını, yaptığı imalâtların mahkemede tespitini de yaptırdığını, bakiye 76.241,50 TL alacağının ödenmediğini belirterek bu bedelin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı savunmasında davacı ile 27.05.2014 tarihinde anlaştıklarını, davacının hazırlamış olduğu bu teklif cd'si ile yapılacak işin kaliteli olacağı yönünde bir kanaat oluşturduğunu ve verilen fiyat teklifinin onaylanarak anlaşma sağlandığını, ancak davacının yaptığı imalâtı tamamlamadığını, yapılan kısımların kalitesiz malzemelerle yapıldığını, teklif cd'sinde, fiyat listesinde ve sözleşmede bulunmayan farklı kalitesiz ve ucuz bitkiler dikilerek sözleşmeye aykırı bir şekilde yapıldığını mahkemede yaptırılan tespitte ayıplı ve eksik işlerin bedelinin 155.958,71 TL olarak hesaplandığını, 3 ay boyunca yapılan işin takip ve bakımı konusunda anlaşma olmasına rağmen dava konusu yerde dikilen çiçekler ve bitkilerin bu sürede kuruduğunu, diğer yapılan işlerde büyük oranda bozulmalar meydana geldiğini ve bunun üzerine yaptırdıkları ikinci tespitte 17.049,00 TL daha zararın tespit edildiğini, davacının alacağının kalmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince bilirkişi raporu esas alınarak davanın 70.689,22 TL üzerinden kısmen kabulüne karar verilmiş, bu karara karşı taraflarca istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki hukuki ilişki olay tarihi 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 470 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesi ilişkisidir. Akdi ilişki davacının 27.05.2014 tarihli teklifinin davalı tarafından kabulü ile oluşmuş olup bu teklifte yapılacak iş kalemlerinin ayrı ayrı tanımı ve fiyatları belirlenmek suretiyle toplam 163.518,50 TL götürü bedel kabul edilmiştir. Dosya kapsamına göre davacıya 113.000,00 TL ödendiği ihtilâfsızdır. Davacı dava dilekçesinde sözleşme kapsamında ve dışında imalâtlar da yaptığını açıklayarak alacak talebinde bulunmuş, davalı ise sözleşmede kararlaştırılan imalâtların tamamının yapılmadığını, yapılan kısımlarda da ayıplar bulunduğunu açıklamıştır.

Götürü bedelli işlerde, yüklenicinin hakettiği iş bedelinin saptanması ya da iş sahibinin ödemesinin fazla olup olmadığının belirlenmesi için gerçekleştirilen imalâtın eksik ve kusurlar da dikkate alınarak tüm işe oranının tespiti, bulunacak bu oranın toplam iş bedeline uygulanarak hakedilen bedelin saptanması ve bulunacak bu rakamdan kanıtlanan ödemeler düşülerek hesaplanması gerekmektedir. Somut olayda davacı teklif belgesinde yapılacak kalemlerin bedelleri ayrı ayrı ve toplamda 163.518,50 TL olmak üzere götürü belirlendiğinden mahkemece hükme esas alınan raporu veren bilirkişilerden alınacak ek rapor ile teklifteki her kalemin eksik ve kusurlar da dikkate alınarak yapım oranının tüm işe oranının tespiti ile bulunacak oranın imalât bedeline oranlanarak davacı alacağının belirlenmesi, bulunacak bedele varsa sözleşme dışı imalâtların yapıldığı yıl piyasa fiyatlarına göre bedellerinin eklenerek bulunacak toplam bedelden ihtilâfsız ödeme tutarı 113.000,00 TL'nin mahsubu ile sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi doğru olmamış, taraflar yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle tarafların diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle temyize konu Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK 371. maddesi gereğince BOZULMASINA, 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 218,50 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davacıdan, 218,50 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödedikleri temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden taraflara iadesine, bozma kararı başvurunun esastan reddi kararına ilişkin olduğundan HMK 373/1. maddesi gereğince başvurunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve bozma kararı doğrultusunda yeniden karar verilmek üzere dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ise Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 30.09.2019 gününde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4014, Karar No: 2024/3085, Tarih: 30.05.2024

**7. Hukuk Dairesi         2023/4014 E.  ,  2024/3085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1608 E., 2023/1831 K.

DAVA TARİHİ : 18.10.2021

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Amasya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/352 E., 2023/209 K.

Taraflar arasındaki mülkiyet hakkına dayalı el atmanın önlenmesi, tahliye ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dilekçesinde özetle; müvekkilinin, Amasya ili, ... Köyü, 105 ada 29 parsel de kayıtlı arsa niteliğinde ve üzerinde mesken bulunan taşınmaza 10.08.2016 yılından bu yana malik olduğunu, davalının taşınmazın önceki maliki olduğunu ve hala malik gibi davranmaya devam ettiğini, kiracı sıfatı dahi olmadan dava konusu taşınmazı mesken olarak kullandığını, davalının, taşınmazı müvekkilinin sözlü uyarılarına rağmen kullanmaya devam etmesinden dolayı ecrimisil isteme zarureti hasıl olduğunu, müvekkilinin, davalıyı tapuyu aldığı tarihten bu yana uyardığını, taşınmazı boşaltmasını istediğini, ancak davalının taşınmazı işgal etmeye devam ettiğini, davalıya 15.09.2021 tarihli Amasya .... Noterliğinin 05640 yevmiye numaralı ihtarnamesi ile taşınmazı 30 gün içerisinde tahliye etmesi ve ecrimisil ödemesi gerektiğini bildiren ihtarname gönderdiklerini, buna karşılık davalı tarafça Amasya .... Noterliğinin 30.09.2021 tarihli ve 11878 yevmiye numaralı ihtarnamesi ile taşınmazı tahliye etmeyeceğini bildirir ihtarname gönderildiğini, davalının taşınmazı tahliye etmeyeceğini bildirmesi nedeniyle bu davayı açtıklarını, davalının dava konusu taşınmaza el atmasının önlenmesi, taşınmazdan tahliyesi ile şimdilik 100,00 TL ecrimisil bedelinin hak ediş tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsili için işbu davayı açtıklarını beyan etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davalı ile davacının dünür olduklarını, davaya konu taşınmazın yıllardır davalıya ait olduğunu ve satmasını gerektirir bir sebebin bulunmadığını, bu taşınmazda senelerdir davalının oturduğunu, davalının evini satmadığını, bu hususun etraftan herkes tarafından bilindiğini, davalının oğlu ... ile davacının yaklaşık 10 yıl kadar ortak olarak “... Kasabı” isimli iş yerini işlettiklerini, bu iş yerinin son ...-5 yıldır zarar etmeye başlaması ve her geçen gün borçlarının artması üzerine, davacı tarafın sürekli olarak müvekkilinden para istemeye başladığını, müvekkilinin kanser hastası olduğunu, tedavi için davacının aracıyla hastaneye gidip geldiğini, davacının, davalının hastalığını fırsata çevirerek taşınmazın kendi üzerine devri halinde kredi çekebileceğini söylediğini, bu bahaneyle davalıyı tapu müdürlüğüne götürdüğünü, müvekkilinin satışa karşılık parasını almadığını söylemesine, 65 yaş üstü olmasına ve sağlık raporu da olmamasına rağmen tapu memuru tarafından taşınmazın satışının yapılarak davacıya satış yoluyla taşınmazın devrinin yapıldığını, bu şekilde muvazaalı olarak yapılan tapu satış senedinin dahi usulsüz olduğunu, davacının haksız menfaat elde edebilmek amacıyla geçmiş 5 yıl için ecrimisil talep ettiğini, sonuç olarak davacının tüm taleplerinin haksız ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, bu nedenlerle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI