muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/34106, Karar No: 2014/27782, Tarih: 24.11.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/34106 E.  ,  2014/27782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık,İş yeri dokunulmazlığını bozma,Mala zarar Verme

HÜKÜM : Mahkumiyet, Hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1)Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan hükmolunan cezaların miktar ve türüne göre hükümlerin, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 Sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddede ,Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından verilenler hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerine karşı temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı öngörülmekle,hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz isteminin 1412 Sayılı Yasanın 317. maddesi uyarınca REDDİNE ;

2)Suça sürüklenen çocuklar ... ile ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuklar hakkında atılı suçlardan dolayı 5271 sayılı CMK'nın 231.maddesi uyarınca verilen ve davayı sonuçlandırıcı nitelikte olmayan ''hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına'' ilişkin kararlara karşı aynı Yasa'nın 231/12. madde ve fıkrasına göre itiraz yasa yolu açık olup, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin itirazı üzerine ...Ağır Ceza Mahkemesinin 26.06.2012 tarih,2012/856 müteferrik no sayılı kararı ile itirazın reddine karar verilmesine karşın dosyanın temyiz incelemesi yapılması amacıyla Yargıtay’a gönderildiği anlaşılmakta ise de,niteliği itibariyle itiraza tabi olan ...Çocuk Mahkemesinin 26.04.2012 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları itiraz merciince incelenerek kesinleştiğinden dosyanın incelenmeksizin mahalline GÖNDERİLMESİNE,

3)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmsinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

4)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçuından kurulan hükme yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiiinin temyizine gelince;

I-Suça sürüklenen çocuğun katılana ait işyerinin camını kırarak içeri girdikten sonra işyerine tamir amacıyla mağdurun bıraktığı aracı, çekmecede bulunan anahtarla çalmaktan ibaret eyleminin TCK'nın 142/2-d maddesinde belirtilen suçu oluşturduğu gözetilmeden suç niteliğinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi,

4)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçuından kurulan hükme yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiiinin temyizine gelince;

I-Suça sürüklenen çocuğun katılana ait işyerinin camını kırarak içeri girdikten sonra işyerine tamir amacıyla mağdurun bıraktığı aracı, çekmecede bulunan anahtarla çalmaktan ibaret eyleminin TCK'nın 142/2-d maddesinde belirtilen suçu oluşturduğu gözetilmeden suç niteliğinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi,

II-Katılanın suça sürüklenen çocuk ...'den şüphelendiğini beyan etmesi üzerine, kolluk görevlilerinin ... ile yaptığı görüşmede hırsızlık suçunu suça sürüklenen çocukların birlikte işlediklerinin tespit edildiği, suça konu aracın da ...'in yerini göstermesi üzerine bulunup mağdura hasarsız bir şekilde iade edildiği ve mağdurun zararının olmadığını beyan etmesi karşısında,suça sürüklennen çocuk ...'in rızaen iadeyi gerçekleştirdiği gözetilerek suça sürüklenen çocuk ... hakkında TCK'nın 168. maddesinin uygulama olanağının bulunup bulunmadığının tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 Sayılı CMUK’nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA 5320 sayılı Yasa'nın 8/1 maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca yeni hüküm kurulurken bozma öncesi hükmolunan yaptırımın (cezanın) ve sonuçlarının ağırlaştırılamayacağı kuralının gözetilmesine, 24.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19835, Karar No: 2017/21034, Tarih: 04.10.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/19835 E.  ,  2017/21034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

1)Dosyada bulunan bilgi ve belgelere göre... ilçesi ...mahallesi 168 ada 23 parsel sayılı dava konusu taşınmazın arsa vasfında olduğu anlaşılmaktadır.

Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan emsal kamulaştırma sonucu yapılan satış olduğundan bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1753, Karar No: 2018/3538, Tarih: 20.03.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/1753 E.  ,  2018/3538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

02.06.2010 tarihli kararın sanığın yokluğunda verildiği, 30.06.2010 tarihinde gerekçeli kararın tebliğ edilidiği, sanığın 26.08.2010 tarihinde vermiş olduğu dilekçeye istinaden 02.09.2010 tarihli ek karar ile mahkemenin temyiz talebini reddettiği ve bu ek kararın 27.09.2010 ve 11.10.2010 tarihlerinde sanığa tebliğ edildiği, sanığın 28.09.2010, 29.09.2010 tarihli dilekçelerinde özetle kendisine gerekçeli kararın tebliğ edilmediğini ve temyiz talebini kullanamadığını beyan ettiği, sanıktan alınan imza örneklerinin bilirkişiye yaptırılan incelemesi sonucu, sanığa yapılan tebliğ gereği düzenlenen tebliğ tebellüğ belgesindeki imzanın sanığın el ürünü olmadığının tespit edildiği, 15.10.2010 tarihli mahkemece verilen ek karar da infazın durdurulması ve sanığın 29.09.2010 tarihli dilekçesinin temyiz talebi reddinin temyizi kabulü ile Yargıtay'a gönderilmesine dair ek karar verildiği ve ayrıca sanığın 14.10.2010 tarihli temyiz talebini de içeren dilekçe sunduğu, dolayısıyla sanığa usulune uygun gerekçeli kararın tebliği yapılamadığı anlaşılmakla, 02.09.2010 tarihinde mahkemece temyiz talebinin reddine ilişkin verilen ek karar kaldırılarak ve süresinde temyiz dilekçesi verdiği kabul edilerek yapılan incelemede;

Karar tarihinde, başka suçtan ... Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nda hükümlü olan ve duruşmalardan vareste tutulmaya dair bir talebi de bulunmayan sanık ...'nın kısa kararın okunduğu oturuma getirtilmeyerek savunma hakkının kısıtlanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 20.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12546, Karar No: 2024/13520, Tarih: 14.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/12546 E.  ,  2024/13520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2023-31.12.2024 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2023 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

14.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5464, Karar No: 2013/17903, Tarih: 19.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/5464 E.  ,  2013/17903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli,kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre;Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla,kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir.Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir.Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile,anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 22.02.2006 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 19.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8568, Karar No: 2011/6110, Tarih: 18.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/8568 E.  ,  2011/6110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davalı ... oğlu ...'ın dosyada yapılan zabıta araştırmasına göre 59909 Bestwig-Bamsbeck Hewrıch Lübke str 21 Almanya adresinde ikamet ettiği, yaz aylarında ... Köyüne geldiği tespit edilmiş, yargılama sırasında Ayvadere Köyüne çıkartılan tebligat adı geçene kalemde bizzat tebligat edilmiştir. Mahkemenin gerekçeli kararının ... adına Araklı- ... Köyü adresinde Tebligat Kanunu'nun 35.maddesine göre yapılan tebligat usulüne uygun bulunmamaktadır. Bu nedenle Mahkemenin gerekçeli kararının ... oğlu ...'ın yurt dışı adresine Tebligat Kanununa uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi, bundan sonra temyiz incelemesi yapılamak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3533, Karar No: 2018/9400, Tarih: 09.10.2018

**12. Ceza Dairesi         2018/3533 E.  ,  2018/9400 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Taksirle yaralanmaya neden olma suçundan sanık ... Demir'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 89/1, 62. ve 52/2. maddeleri gereğince 2.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Kuşadası 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/03/2017 tarihli ve 2015/816, 2017/190 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, katılan ...’in polisteki ifadesinde sürücü ...’in kullandığı ... plakalı aracın arkasında sol tarafta oturduğunu beyan ettiği, talimatla Aydın 3. Asliye Ceza Mahkemesinde alınan ifadesinde ise aracında 10.000,00 Türk lirası maddî zarar meydana geldiğini, sanığın bu zararı karşılaması halinde şikayetinden vazgeçeceğini bildirdiği, dosyada mevcut ... plakalı araç ruhsatına göre, aracın mağdur ... adına kayıtlı olmadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında taksirle yaralama suçundan verilen cezaya ilişkin olarak, katılanın zararının giderilmemiş olduğundan bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/6-c maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığının 27.03.2018 gün ve 94660652-105-09-447-2018-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.04.2018 gün ve 2018/27417 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının sanık hakkında uygulanabilmesi için, diğer koşulların varlığının yanında, “Suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi” gerektiği, basit şekilde yaralanma ile sonuçlanan olay nedeniyle Kuşadası 4. Asliye Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sırasında, katılanın yaralanması sebebiyle meydana gelmiş bulunan belirlenebilir ve hesaplanabilir bir maddi zararın dosyaya yansımadığı, yalnızca araçta meydana gelen zararı talep ettiği; olayın meydana geldiği 17.05.2015 tarihinden hükmün verildiği 14.03.2017 tarihine kadar sanığın zararı giderme hususunda bir çabasının bulunmadığı hususları dikkate alındığında; hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının objektif koşullarından birisi olan mağdurun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi koşulunun yerine getirilmediği anlaşılmakla,

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görülmediğinden, Sanık ... hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesine yer olmadığına ilişkin Kuşadası 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.03.2017 tarihli ve 2015/816 esas, 2017/190 sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma talebinin CMK'nın 309. maddesi uyarınca REDDİNE, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.