muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/1792, Karar No: 2011/2133, Tarih: 04.04.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/1792 E.  ,  2011/2133 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraflarca istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davaya konu 109 ada 13 parsel sayılı 11200,99 m² yüzölçümündeki taşınmaz miras yoluyla gelen hakka, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Askı ilan süresinde davacı Hazine tapu ve vergi kayıtlarına dayanarak taşınmazın kanunları uyarınca devlete kalan taşınmazlardan olduğunu, bu nedenle zilyetlikle edinme koşullarının oluşmadığını öne sürerek dava açmıştır. Mahkemece davacının davasının kabulüne, dava konusu taşınmazın mera olarak sınırlandırılmasına karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Hazine tapu ve vergi kayıtlarına dayanmış ise de, dayanılan kayıtların dava ve temyize konu taşınmazlara ait olduğunu ispatlayamamıştır. Öte yandan temyize konu taşınmazın kamu malı niteliğinde mera olduğu, yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Dava konusu taşınmazın sınırında bulunan ve mera olarak sınırlandırılan komşu taşınmaz arasında ayırıcı unsur olarak doğal ya da yapay bir sınır bulunmadığından davaya konu taşınmazın meraya elatılarak kazanıldığının kabulünde bir isabetsizlik yoktur.

Mahkemece bu olgular dikkate alınarak yazılı şekilde hüküm kurulduğundan davacı Hazine'nin ve davalının sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ancak 6099 sayılı Yasanın 16.maddesi uyarınca 3402 sayılı Yasa'nın 36/A maddesinde yapılan değişiklik gereğince Hazine tarafından açılan davalarda davalı aleyhine vekalet ücreti ve yargılama giderine hükmedilemeyeceğinden, davalının temyiz itirazları bu nedenle yerinde ise de, yanılgının düzeltilmesi yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden hüküm fıkrasının 2 ve 4 numaralı bentlerinin hüküm yerinden çıkartılmasına, 2 numaralı bent olarak yerine “değişen Yasa gereğince Hazine vekiline ücret takdirine yer olmadığına”, 4 numaralı bent olarak “tarafların yaptıkları yargılama masraflarının üzerlerinde bırakılmasına” sözlerinin yazılmasına, hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, hüküm düzeltilerek onandığından ve Hazine harçtan muaf olduğundan ilam harcı alınmasına yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 04.04.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5034, Karar No: 2021/2527, Tarih: 17.03.2021

**11. Hukuk Dairesi         2019/5034 E.  ,  2021/2527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Çorum 1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 29.03.2019 tarih ve 2010/388 E- 2019/277 K. sayılı kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine , istinaf isteminin esastan reddine dair Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nce verilen 18.10.2019 tarih ve 2019/1625 E- 2019/1393 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, muris ... tarafından hazırlanmış olan "Çorum Binevler Uydu Kent Projesinin" Çorum Binevler bölgesinden Çorum eski yerleşkesine ve Çorum Çimento Fabrikasına kadar olan alanın tip konut alanı işaretli parseller üzerine yapılması öngörülen konut mimari projeleri ile merkez çarşı işaretli parsel üzerine yapılması öngörülen merkez çarşı projesini kapsadığını, bu projenin hızlı nüfus artışının ve köyden kente göçün neden olduğu kentleşme ihtiyacını karşılayarak gecekondulaşma ve çarpık yapılaşmayı ortadan kaldırmayı amaçlayan aynı zamanda Anadolu kültür ve yaşam tarzına uygun ve bölgenin ekonomik ve sosyal kalkınmasını da hedef alan ilim ve güzel sanat eseri olduğunu, davalının mülkiyetindeki arsa üzerinde bulunan villasında projeye aykırı değişiklik ve eklentilerin yapıldığının tespit edildiğini, yapılan değişikliklerin murisin hakkına tecavüz oluşturduğunu ileri sürerek, esere tecavüzün ref’ine, projeye aykırı olarak yapılmış eklenti ve değişikliklerin kal’ine, projeye uygun hale getirilmesine, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 9.000,00 TL maddi ve 1.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davaya konu taşınmazı 2007 yılında arsa olarak satın aldığını, yapı için başka bir mimara proje çizdirdiğini ve yapının hazırlanan projeye uygun olarak inşa edildiğini, 20 yıldır mesken olarak kullanıldığını, plan ve projeye aykırı konut inşa edilmediğini, davacıyı tanımadığını, aradan geçen uzun yıllar sonrası bu davanın açılmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı, davaya konu taşınmazı 2007 yılında arsa olarak satın aldığını, yapı için başka bir mimara proje çizdirdiğini ve yapının hazırlanan projeye uygun olarak inşa edildiğini, 20 yıldır mesken olarak kullanıldığını, plan ve projeye aykırı konut inşa edilmediğini, davacıyı tanımadığını, aradan geçen uzun yıllar sonrası bu davanın açılmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, davacıların murisinin çizdiği mimari projeye davalı tarafından yapılan bir tecavüzün söz konusu olmadığı, keşif sonrası düzenlenen teknik bilirkişi raporunda davaya konu binanın mimari projeye aykırı yapıldığı belirtilmiş olmakla birlikte bu değişikliklerin davacıların murisinin mimari projesine değil ruhsata konu başka bir mimari projeye aykırı olduklarının belirlendiği, davacıların murisinin mimari projesine aykırı bir durum değil binanın yapılmasına dayanak mimari projeye aykırı bir husus olduğundan tespit edilen aykırılığın davanın konusunu oluşturmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Samsun Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; davacılar vekilinin istinaf başvurusunun HMK’nın 353/(1)-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

1- Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının ve dava konusu alanı da içine alan bölgede şehir plancısı ...’a yeni bir imar planı yaptırıldığı ve söz konusu imar planının Çorum Belediye Meclisi’nin 30.10.1990 tarihli kararı ile kabul edildiği, dolayısıyla dava konusu alanı da kapsayan bölgenin davacı ... tarafından yapılan planların yeni planla yürürlükten kaldırıldığı, davacıların daha sonra Belediyece yapılan imar planlarının iptali için Çorum İdare Mahkemesinde açtığı davanın reddedildiğinin anlaşılmasına, Belediye nazım ve uygulama imar planı değişikliği ile davalıya isnat olunan eylem arasında illiyet bağının bulunmamasına göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2- Dava, davacıların murisinin Çorum Belediyesi için “Binevler Uydu Kent Projesi” adı ile 1974 yılında hazırladığı nazım ve uygulama imar planlarında, çeşitli tiplerde konut yapılması için, L, K, T, V ve Y tipi mimari projeler öngörüldüğünü, ancak işaretli parseller üzerinde yapılması öngörülen tip projelere aykırı olarak davalı tarafından inşa olunan konutun tip projesinde, önemli değişiklikler yapılması nedeniyle eserden doğan haklarının ihlal edildiği iddiasına dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

FSEK'in 22/2. maddesi uyarınca, mimarlık eserlerine ait plan, proje ve krokilerin uygulanması da eserin çoğaltılması sayılır. Kanun'un 16. maddesi uyarınca, kural olarak eserde ve eser sahibinin adında değiştirme yapılamaz. Keza Kanun'un 21. maddesi uyarınca, bir eserden "işlenme" suretiyle yararlanma hakkı da münhasıran eser sahibine aittir. Eser sahibi FSEK hükümleri gereğince mali ve manevi haklarının ihlali halinde esere tecavüzün men ve ref’i ile maddi ve manevi tazminat talep edebilecektir. Dava konusu mimari projenin 5846 sayılı FSEK'in 2. maddesi çerçevesinde eser vasfına haiz olduğu, proje üzerinde projeyi çizen mimar olarak mali ve manevi hak sahibinin davacıların murisi olduğu hususunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının Çorum Belediyesi için “Binevler Uydu Kent Projesi” adı ile 1974 yılında hazırladığı nazım imar planı ve uygulama imar planı ile bu planlar üzerinde tip konut alanı işaretli parsellerde yapılması öngörülen konutlar için çizilen mimari projelere aykırı olarak davalı tarafından izinsiz değişiklik ve eklentiler yapılıp yapılmadığı, davalı tarafından inşaa ettirilen yapının mimari projesinin, davacılar murisine ait projenin izinsiz işlenmesi suretiyle oluşturulup oluşturulmadığı ve önceki projede izinsiz değişiklik yapılıp yapılmadığı hususlarında toplanmaktadır.

İlk Derece Mahkemesince Çorum Belediyesine yazılan 09.08.2010 tarihli müzekkere ile “dava konusu taşınmazın Çorum Binevler Uydu Kent Projesine ilişkin imar planları, tip projelerinin gönderilmesi” istenilmiş olup, Belediyenin 27.08.2010 tarihli cevabi yazısı ile 1925 ada 2 parsele ait imar plan örneği ve tip projesinin onaylı suretinin ekte gönderildiği belirtilerek davacı ...’ye ait olan, Belediyece onaylandığı tarihin okunamadığı K 1-2 Tipi proje fotokopisi mahkemeye gönderilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince Çorum Belediyesine yazılan 09.08.2010 tarihli müzekkere ile “dava konusu taşınmazın Çorum Binevler Uydu Kent Projesine ilişkin imar planları, tip projelerinin gönderilmesi” istenilmiş olup, Belediyenin 27.08.2010 tarihli cevabi yazısı ile 1925 ada 2 parsele ait imar plan örneği ve tip projesinin onaylı suretinin ekte gönderildiği belirtilerek davacı ...’ye ait olan, Belediyece onaylandığı tarihin okunamadığı K 1-2 Tipi proje fotokopisi mahkemeye gönderilmiştir.

Davalının, belediye imar planı değişikliğinden sonra 09.09.2002 tarihinde kendisine yapı inşaat ruhsatı verildiği, ancak bu ruhsata ekli proje ile zemine inşa edilen binanın oturum alanı ile kat sayısında da farklılık bulunduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, benimsenen bilirkişi tespitlerine göre; davalıya yapının, davacılar murisine ait mimari projeye göre değil, birbaşka mimara ait mimari projeye ve yapı inşaat ruhsatına aykırı yapıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ancak dosyanın incelenmesinde, ruhsatta belirtilen 338 m2'lik alana sahip projenin dosyada bulunmadığı ve bu nedenle bilirkişilerin bu hususta herhangi bir inceleme yapmadığı anlaşılmaktadır. O halde Mahkemece, yapı inşaat ruhsatında adı geçen uygulamaya esas mimari projenin dosyasına kazandırılarak, gerektiğinde mahallinde keşif yapılarak ve bilirkişilerden ek rapor alınarak söz konusu projenin, davacılar murisine ait mimari projenin izinsiz işlenmesi suretiyle oluşturulup oluşturulmadığı, Belediye kayıtlarında uygulamaya esas mimari projede davacıların murisinin adının gözüküp gözükmediği ve bu suretle mali ve manevi haklarının ihlal edilip edilmediği hususunda değerlendirme yapılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı değerlendirme yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesinin kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz eden davacılara iadesine, 17.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18324, Karar No: 2013/10405, Tarih: 09.05.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/18324 E.  ,  2013/10405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 3621 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Olay yeri tutanağı, sanıkların eylemlerinin devam ettiğini gösteren keşif tutanağı ve fotoğraflara göre yapılan yapının 3621 sayılı Yasanın 15/4.maddesinde öngörülen "kıyının doğal yapısını bozacak bir etki meydana getirdiği" gözetilerek sanıkların cezalandırılmalarına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraatlerine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, yerel Cumhuriyet Savcısının ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 09.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6615, Karar No: 2018/5876, Tarih: 26.06.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/6615 E.  ,  2018/5876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- Kızılbey Vergi Dairesi Müdürlüğünün 988 043 9336 vergi numaralı mükellefi olan Yurtseverler İnş. Emlak Gıda Nak. ...Ltd. Şti'nin ortakları olan sanıklar hakkında 2007-2008-2009-2010-2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarını işledikleri iddiasıyla açılan kamu davasında, sanıklar ... ve ...’nın şirket işleriyle ilgilenmedikleri, yönetici olmadıklarına dair savunmada bulundukları, sanıklardan ...'un şirketteki payını 27.08.2008 tarihinde noter sözleşmesiyle sanık ...'a devrettiği, sanık ...'in ise payını 07.09.2007 tarihli noter sözleşmesiyle Sultan Dursun'a devrettiklerini savunmaları karşısında; sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarında suçun maddi konusunun fatura oluşu, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de, alım-satım ya da hizmet ifasının belgesi olan faturaların, Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, sanıkların düzenlediği ve kullandığı iddia olunan faturaların asılları veya onaylı örneklerinin de dosya içerisinde bulunmadığı görülmekle, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenebilmesi bakımından; suça konu fatura asılları ya da onaylı suretlerinin duruşmaya getirtilip incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, sanıkların ortağı oldukları şirketin düzenlemiş olduğu faturaları kullanan ve kullandıkları faturaları düzenleyen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin araştırılması, bu şirket yetkilileri hakkında sahte fatura kullanmaktan/düzenlemekten dava açılmış olup olmadığı belirlenip, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi; faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları kullanan/düzenleyen mükelleflerin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoku olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması; sanıklar ... ve ...'in şirket işleriyle ilgilenmeyip paylarını devrettikleri, sanık ...’nın ise şirkete ..

... ve ...'in şirket işleriyle ilgilenmeyip paylarını devrettikleri, sanık ...’nın ise şirkete ...'ın ricasıyla ortak olup şirket işleriyle ilgisinin olmadığına dair savunmalarının doğru olup olmadığının tespiti bakımından, öncelikle sanıklar tarafından dosyaya sunulan noter devir sözleşmelerinin doğruluğunun araştırılması, sözleşmelerin ilgili noterlikler tarafından düzenlendiğinin teyit edilmesi halinde, paylarını devreden sanıkların devirden sonra şirket adına herhangi bir işlem yapıp yapmadıklarının araştırılması, sanıkların sorumlu oldukları devirler saptandıktan sonra tüm sanıklar açısından suçun sübutunun tespiti için; faturaları kullanan/düzenleyen şirket yetkililerinin CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarını/kimlere düzenlediklerini, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması, faturalarda yer alan imza ve yazıların sanıklara ait olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması, sonucuna göre toplanan tüm deliller değerlendirilip hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

I1- Kabule göre de;

1- Sanıklar hakkında vergi tekniği raporu ve vergi suçu mütalaasına uygun olarak 2007-2008-2009-2010-2011 takvim yıllarında “sahte fatura kullanmak” ve “sahte fatura düzenlemek" suçlarından kamu davası açılmış olup, her bir takvim yılında sahte fatura kullanmak ve düzenlemek suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, her bir suçtan ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde her takvim yılı için sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarından tek hüküm kurulması, yasaya aykırı

2-5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1123, Karar No: 2011/5228, Tarih: 20.10.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/1123 E.  ,  2011/5228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

... ile Hazine aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair ... Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 20.12.2010 gün ve 507/557 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, dava konusu 101 ada 69 parsel sayılı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında davalı Hazine adına tespit ve tescil edildiğini, ne var ki, bu yerin müvekkiline babasından intikal ettiğini, vekil edenin bu yeri kısmen tarla, kısmen bahçe ve kısmen de harman yeri olarak kullanmakta olduğunu açıklayarak dava konusu yerin davalı Hazine adına olan tapusunun iptaliyle müvekkili adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Hazine, dava konusu taşınmazın kadastro çalışmalarında hali arazi niteliğiyle Hazine adına tespit ve tescil edildiğini, davacı ve miras bırakanının bu yerde yeterli zilyetliğinin bulunmadığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davacının davasının kabulüne, davalı Hazine adına olan 101 ada 69 nolu parselin teknik bilirkişinin 5.10.2010 tarihli raporuna ekli krokide A harfiyle gösterilen 1356,53 m2'lik kısmının davacı adına tesciline, arta kalan bölümün Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davacının davasının kabulüne, davalı Hazine adına olan 101 ada 69 nolu parselin teknik bilirkişinin 5.10.2010 tarihli raporuna ekli krokide A harfiyle gösterilen 1356,53 m2'lik kısmının davacı adına tesciline, arta kalan bölümün Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller, tüm dosya kapsamından; davacı yan, aynı yerle ilgili olarak ve aynı hukuki nedenlere tutunarak 25.7.2008 tarihinde aynı yer Asliye Hukuk Mahkemesine iptal ve tescil davası açmış olup, yargılamaları sonucunda mahkemece, dava değeri dikkate alınarak mahkemenin görevsizliğine, karar kesinleştiğinde dosyanın o yer Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, Sulh Hukuk Mahkemesince HUMK.nun 193. maddesi gereğince görevsizlik kararı kesinleştiğinden davanın açılmamış sayılmasına kararının verildiği görülmüştür. Eldeki dosyada yapılan keşifte dinlenen mahalli bilirkişi dava konusu taşınmaza davalının babası tarafından gübre dökülerek ve ot balyaları bırakılarak zilyetliğinde iken, bu yerin babasından sonra davacı tarafından aynı şekilde kullanılmaya devam edildiğini bildirmiştir. Davacı tanığı ise, dava konusu yerin davacıya ait olduğunu ve hayvan tezekleri kurutmak ve ot yığmak suretiyle zilyetliğinde bulunduğunu beyan etmiştir. Aynı keşifte görevlendirilen ziraatçi bilirkişi dava konusu yerde herhangi bir tarımsal faaliyetin mevcut olmadığını, toprak derinliği 0 – 5 cm civarında olduğunu, üzerinde çok seyrek vaziyette otların bulunduğunu ve yer yer taşlık bir yapı arz ettiğini, bu yerde zirai faaliyet yapıldığına dair bir belirtinin tespit edilemediğini rapor etmiştir. Dosyaya sunulan rapora fotoğraflar eklenmiştir. Kadastro teknisyeni, 1/500 ölçekli kroki ve raporunu sunmuştur. Orman yüksek mühendisi ise, orman sayılmayan yerlerden olduğunu bildirmiştir. Açıklanan olgular tarafların ve mahkemenin bilgisi dahilindedir. Uyuşmazlık, hayvan tezeklerini kurutmak için ve ot balyalarını yığmak suretiyle elde bulundurulan bir yerin zilyetlikle iktisabının mümkün olup olmadığında toplanmaktadır. Dairenin ve HGK.nun yerleşmiş inançlarına göre; bir taşınmazın hayvan tezeği kurutmak, gübrelik olarak kullanılmak ve ot balyalarını yığmak şeklindeki sahiplenmek zilyetlikle kazanmak için yeterli ve geçerli bir neden değildir. Öte yandan, yılın belli aylarında ot balyasını bulundurmak ve tezek kurutmakta zilyetlikle kazanmak için yeterli bir sebep sayılmamaktadır. Ekonomik amaca uygun zilyetlik olarak kabul edilemez. Ziraatçi bilirkişinin raporu kapsamına göre, bu yerde hiçbir zaman tarımsal faaliyet yapılmadığı ve toprak derinliğinin ise, 0–5 cm olduğu göz önünde bulundurulduğunda ekonomik amaca uygun bir zilyetlikten de söz etmek mümkün değildir.

Hal böyle olunca; davacının davasının reddine karar vermek gerekirken, maddi olay ve delillerin yanlış değerlendirilmesi sonucunda yazılı olduğu üzere kabul kararı verilmesi doğru olmamıştır.

Hal böyle olunca; davacının davasının reddine karar vermek gerekirken, maddi olay ve delillerin yanlış değerlendirilmesi sonucunda yazılı olduğu üzere kabul kararı verilmesi doğru olmamıştır.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan sebeplerden ötürü 6100 sayılı HMK.nun Geçici madde 3 yollamasıyla HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.