muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/10555, Karar No: 2023/320, Tarih: 06.02.2023

5271 sayılı Kanun'da iki dereceli kanun yolu sistemi benimsenmiş olup 291 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde temyiz süresi; "Temyiz istemi, hükmün açıklanmasından itibaren on beş gün içinde ... yapılır;" şeklinde kaleme alınmıştır. Buna göre ilgilisi aleyhine temyiz yoluna başvurmak istediği karara karşı bu kararın tebliği ya da tefhiminden itibaren on beş gün içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe vermek veya tutanağa geçirilmek ve hâkime onaylattırılmak koşuluyla zabıt kâtibine bir beyanda bulunmak suretiyle yapılır. Ancak 5271 sayılı Kanun'un temyiz yolu için öngördüğü tek koşul, temyiz iradesinin usûlüne uygun şekilde on beş gün içinde açıklanmasından ibaret değildir.

Şöyle ki 5271 sayılı Kanun’un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde belirtilen; “Yargıtay … temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa, temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm karşısında, 5271 sayılı Kanun’un temyiz sisteminde sebeple bağlılık ilkesini kabul ettiği anlaşılmaktadır. O hâlde temyiz dilekçesinde hükmün hukukî yönüne ilişkin temyiz nedenleri de belirtilmelidir.

Nitekim 5271 sayılı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlıklı 295 inci maddesinin birinci fıkrasında; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir." şeklindeki düzenleme ile hükmün tefhim ya da tebliğinden itibaren usûlüne uygun şekilde temyiz iradesini açıklayan ilgili, bahse konu dilekçesinde temyiz sebeplerine yer vermemiş ise 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz nedenlerini belirten dilekçeyi de sunmak durumundadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında ayrıntıları izah edildiği üzere, ... 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.07.2022 tarihli ve 2022/442 Esas, 2022/489 Karar sayılı kararında; 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasında ifade edildiği üzere kanun yolunun, süresinin ve merciin açıkça belirtildiği ancak 5271 sayılı Kanun'un temyiz yolu için benimsediği iki aşamalı süre koşulunun göz ardı edilmesiyle süre konusundaki ihtarın, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı tutulduğu, sanığa, 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında, temyiz nedenlerini içeren dilekçenin sunulması için öngörülen yedi günlük süre ihtarının bulunmadığı belirlenmiştir.

O hâlde Mahkemece yapılacak iş, kanunî süresi içerisinde usûlüne uygun olarak temyiz iradesini açıkladığı belirlenen sanık ... müdafiine; "5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz nedenlerini bildirir gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içerir tebligat ile gerekçeli kararının tebliğ edilmesi, süresi içinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, temyiz isteminde bulunmaması hâlinde ise mevcut hâliyle, incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1055, Karar No: 2017/5645, Tarih: 06.04.2017

**12. Hukuk Dairesi         2017/1055 E.  ,  2017/5645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının bozulmasını mutazammın 03.11.2016 tarih ve 2016/23051-22828 Karar sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı-borçlu, ihale alıcıları.... tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-İhale alıcıları....'nin karar düzeltme istemlerinin incelenmesinde;

Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında, ihale alıcılarının ileri sürdüğü karar düzeltme nedenleri yerinde görülmediği gibi HUMK'nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK'nun 366. ve HUMK'nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 275,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenlerden alınmasına, 65,40 TL karar düzeltme harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın karar düzeltme isteyen...'den ise harç alınmasına yer olmadığına,

2-Borçlunun karar düzeltme istemine gelince;

Şikayetçi borçlunun icra mahkemesine başvurarak, 3778 Ada 111 Parsel zemin kat 1, 9 Ada 22 Parsel zemin kat 5, 9 Ada 22 Parsel zemin kat 6 ve 9 Ada 22 Parsel zemin kat 7 bağımsız bölüm numaralı taşınmazlara ilişkin 06.7.2015 tarihli ihalelerin feshini talep ettiği, mahkemece şikayetin esastan reddine hükmedildiği, kararın borçlu tarafından temyizi üzerine Dairemizin 03.11.2016 tarih ve 2016/23051 E., 2016/22828 K. sayılı ilamı ile, satış bedellerinin İİK'nun 129/2. maddesine uygun olmadığı gerekçesiyle, sadece 5, 6 ve 7 bağımsız bölüm numaralı taşınmazlar yönünden ihalenin feshi gerektiğinden bahisle kararın bozulduğu anlaşılmıştır.

HGK'nun 26.02.1992 gün ve 1992/70-130 sayılı kararında “satışın kıymet takdirinin esas alındığı tarihten 2 sene sonra yapılmasının başlı başına ihalenin feshi sebebi sayılacağı” benimsenmiştir. Ayrıca, İİK'nun 128. maddesinde öngörülen 2 yıllık sürenin başlangıcının bilahare kesinleşmesi kaydı ile kıymet takdirinin yapıldığı tarih olduğu açıkça vurgulanmıştır. Bu husus kamu düzenine ilişkin olup, mahkemece re’sen nazara alınmalıdır.

Somut olayda, icra müdürlüğünce 11.5.2013 tarihinde yapılan kıymet takdiri keşfinde; 1 bağımsız bölüm numaralı taşınmazın muhammen değerinin 175.000,00 TL, 5 bağımsız bölüm numaralı taşınmazın 180.000,00 TL, 6 bağımsız bölüm numaralı taşınmazın 176.000,00 TL, 7 bağımsız bölüm numaralı taşınmazın 188.000,00 TL olduğu tespit edilmiştir.

Somut olayda, icra müdürlüğünce 11.5.2013 tarihinde yapılan kıymet takdiri keşfinde; 1 bağımsız bölüm numaralı taşınmazın muhammen değerinin 175.000,00 TL, 5 bağımsız bölüm numaralı taşınmazın 180.000,00 TL, 6 bağımsız bölüm numaralı taşınmazın 176.000,00 TL, 7 bağımsız bölüm numaralı taşınmazın 188.000,00 TL olduğu tespit edilmiştir.

İhale konusu taşınmazlar için borçlu ... tarafından kıymet takdirine itiraz edilmiş ise de; ... İcra Hukuk Mahkemesi’nin 2013/131 E. - 228 K. sayılı ilamı ile şikayete konu taşınmazlar yönünden şikayetin reddine karar verilmiş, hal böyle olunca da, şikayete konu taşınmazlar, icra müdürlüğünce 11.5.2013 tarihli kıymet takdir keşfinde tespit edilen muhammen değerler esas alınarak satışa çıkarılmıştır.

Bu duruma göre, şikayet konusu taşınmazların 11.5.2013 tarihinde keşfi yapılan kıymet takdirinde belirlenen muhammen değerler esas alınarak ihaleye çıkarıldığı, ancak bu tarihten 06.7.2015 olan satış tarihine kadar anılan 2 yıllık süre geçtiği için şikayete konu "tüm taşınmazlar" yönünden ihalenin feshine karar vermek gerekirken şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsiz olup, mahkeme kararın bu gerekçeyle bozulması gerekirken Dairemizce maddi hataya müstenit olarak farklı nedenle ve sadece bir kısım taşınmazlar yönünden bozulduğu anlaşılmakla borçlunun karar düzeltme isteminin kabulüne karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ : Davacı-borçlunun karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 03.11.2016 tarih ve 2016/23051 E., 2016/22828 K. sayılı bozma kararının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda (2) nolu bentte yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 06.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22397, Karar No: 2017/13617, Tarih: 01.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/22397 E.  ,  2017/13617 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 01/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21770, Karar No: 2013/18660, Tarih: 27.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/21770 E.  ,  2013/18660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır.Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre;Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir.Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nun vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 09.10.2010 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, ...'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 27.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi,
Yargıtay — Esas No: 2011/8794, Karar No: 2011/9738, Tarih: 22.07.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/8794 E.  ,  2011/9738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 23.06.2009 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptali istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; itirazın iptaline dair verilen 10.12.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, eser bedeli olan 3713,12 TL’nin tahsili için girişilen icra takibine itirazın iptali, takibin devamı ve inkar tazminatı tahsili istemleri ile açılmıştır.

Davalı yargılamaya katılmamıştır.

Mahkemece, yaptırılan bilirkişi incelemeleri sonucu davacı alacağı 2235,40 TL olarak ortaya çıktığından, bu miktara yönelik itirazın iptaline, icra inkar tazminatı isteminin reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Davalı icra dosyasına verdiği itiraz dilekçesinde akdi ilişkinin varlığını inkar etmiştir. Yargılamaya gelip cevap vermediğinden de davayı inkar etmiş sayılır. Bu yüzden eserin meydana getirilerek iş sahibine teslim edildiğini ispat yükü davacı yükleniciye düşer.

Taraflar arasında yazılı bir eser sözleşmesi bulunmadığından, iş sahibi davalı da akdi ilişkinin varlığını inkar ettiğinden dava konusu miktara göre işlemin HUMK’nun 288. maddesi uyarınca yazılı delille kanıtlanması gerekir. Aynı yasanın 289. maddesi gereğince de ancak karşı tarafın açık muvakafatı halinde tanık dinlenebilir. Başka bir deyişle, davalının açık onayı olmadan tanık dinlenmesi ve akdi ilişkinin varlığını dinlenen tanık sözleri ile kanıtlandığının kabulü yasaya aykırıdır.

./..

2011/8794 - 2011/9738 -2-

Ne var ki, davacı dava dilekçesinde “her türlü yasal delil” demek suretiyle yemin deliline de dayanmış sayılacağından davacıya bu hakkı hatırlatılmalı, akdi ilişki kanıtlanırsa istek şimdiki gibi hüküm altına alınmalı, aksi halde dava reddolunmalıdır.

Eksik inceleme ve araştırmaya dayalı kararın açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 22.07.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19840, Karar No: 2012/2210, Tarih: 01.02.2012

**3. Hukuk Dairesi         2011/19840 E.  ,  2012/2210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı, annesi ile davalı babasının boşandığını, davalının 200,00 TL iştirak nafakası ödediğini, açtığı nafakanın arttırılması davasında feragat etmesi halinde 400,00 TL ödeyeceğini bildirdiği, iki yıldır düzenli ödeme yapmadığını, Hukuk Fakültesinden 2010 yılından mezun olduğu düşüncesiyle nafakayı kestiğini, oysa bir dersi bulunduğunu ve iki yıllık avukatlık stajı yapacağını belirterek 800,00 TL yardım nafakası verilmesini istemiştir.

Davalı ise davacının yetişkin bir çocuk olduğunu, annesinin gelirinin iyi olduğunu, tek ders sınavından kağıdını boş verip çıktığını, iyi niyetli olmadığını, davacıya iki iş bulmasına rağmen kabul etmediğini belirterek davanın reddini istemiştir.Mahkemece, davacının 10.06.2011 tarihinde okuldan mezun olduğu belirlenerek dava tarihinden mezun olduğu tarihe kadar aylık 200,00 TL yardım nafakasına karar verilmiştir.Karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.Davacı daha önceden açmış olduğu nafakasını arttırılması davasından feragat etmesi koşulu ile davalının davacıya fiilen 400,00 TL nafaka ödediğini belirtmiştir. Mahkemece, bu hususun tahkik ve tespiti ile davacıya davalının 400,00 TL ödediğinin belirlenmesi halinde bu bedelden aşağı olmamak üzere nafakaya hükmedilmesi gerekirken daha düşük bedele karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01/02/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3366, Karar No: 2025/3681, Tarih: 10.04.2025

**12. Ceza Dairesi         2023/3366 E.  ,  2025/3681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/3265 E. - 2022/3623 K.

SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM : Ölüm nedeniyle düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 12.12.2022 tarihli ve 2022/3265 Esas, 2022/3623 Karar sayılı kararının, katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Ceza yargılamasında adil yargılanma hakkının bir parçası olarak etkin başvuru yolu ve yöntemine verilen önem dikkate alındığında, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın "Temel hak ve hürriyetlerin korunması" başlıklı 40/2. maddesinde yer verilen; '"Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır." şeklindeki düzenleme, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 13. maddesinde güvence altına alınan etkin başvuru hakkı ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "Kararların gerekçeli olması" başlıklı 34/2. maddesinde yer verilen; "Kararlarda, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekilleri belirtilir." hükmü ile aynı Kanun'un 232/6. maddesinin ilgili bölümünde yer verilen; "Hüküm fıkrasında, ... kanun yollarına başvurma ... olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir." şeklindeki düzenlemeye uygun olarak kararın tebliğinin şeklî değil, faydalı, amacına uygun, hak arama hürriyetini ve etkin başvuru hakkını engellemeyecek biçimde olması gerekmektedir.

Hak arama özgürlüğü ile yakından ilişkili ve emredici vasıftaki bu hükümlere göre sanığa ve kanun yoluna başvuru hakkı olanlara hüküm açıklanırken ve hazır değilseler tebliğ edilen gerekçeli kararda başvurabileceği kanun yolları, mercii ve süresinin bildirilmesi zorunludur. Bu yasal düzenlemelerin ortak amacı bireylerin yargı ya da idarî makamlar önünde sonuna kadar haklarını arayabilmelerine kolaylık ve imkân sağlamaktır. Çünkü son derece dağınık ve değişken olan mevzuat karşısında insanların hakkını aramakta güçlük çekeceğini değerlendiren kanun koyucu, ilgilisinin, başvurulacak kanun yolu, mercii ve süresini de içerir şekilde karar ve işlemlerden Devlet tarafından haberdar edilmesini, hak arama, hak ve hürriyetlerin korunması ve etkin başvuru hakkı bakımından zorunluluk haline getirmiştir.