muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14770, Karar No: 2020/4107, Tarih: 10.03.2020

Davacı vekili, davacının, lojistik bölümünde şoför olarak 20.09.2012- 28.05.2013 tarihleri arasında çalıştığını, Gebze 3. İş Mahkemesi’nin 2013/806 E, 2014/48 K. kararı ile davacının işe iadesine hükmettiğini, Yargıtay denetiminden geçerek 06.11.2014 tarihinde kesinleştiğini, kesinleşen işbu karara istinaden Beyoğlu 57.Noterliğinin 12.12.2014 tarih ve 27323 yevmiye sayılı ihtarnamesi ile süresinde işverene başvurulduğunu ve 22.01.2015 tarihinde işverenin daveti ile işyerinde işe başladığını, ancak davacı aynı şartlarda, aynı işe başlatılmadığı gibi, baskı, hakaret görmüş ve kötü şartlarda çalışmaya zorlandığını, nihayet 24.01.2015 tarihinde iş akdi haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini, davacı ilk fesihten önce yani eski işinde araç sorumlusu- şoför olarak çalıştığını, araçla taşınan 90 kg.ı aşan karkas et yükünün yükleme ve indirme işi yardımcı eleman tarafından yapılmakta iken, işe iade kararından sonra, şoför olarak değil, işbu 90 kg.ı aşan yükleri yükleyen veya indiren yardımcı eleman olarak çalıştırıldığını, beğenmezsen istifa et git denildiğini, davacının eski işine uygun olmayan ve fiziken de kendi ağırlığından dahi ağır olan bu doğranmamış, gövde halinde karkas etler araçlara yükleyip indirmekte zorlanan davacının iş akdi bu kez 24.01.2015 tarihinde haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini, bu şartlarda yani yük yükleme ve indirme işinde çalışmayacaksa bir daha işyerine gelmemesi söylendiğini, işveren davacıyı hem mesleki olarak ve hem de statü olarak daha alt seviyede olan, fiziken de yapması mümkün olmayan bir işte çalıştırıldığını, davacının bu işi yapamayınca da işten kovulduğunu, işe iade davasında kararın kesinleşmesine kadar geçen 4 aylık boşta geçen süre eklenerek, haksız ve bildirimsiz feshi nedeniyle kıdem tazminatı ile, 1 yıllık ücretsiz izin alacağının hüküm altına alınmasını talep ettiğini, davacı davalı işyerinde net 1.450 TL maaş ile birlikte, 200 TL yemek ücreti ile çalıştığını, davacının sabah 05.00 akşam 18.30 arasında haftanın 6 günü çalıştığını, davacı çalıştığı süre boyunca 8 Pazar 09.00-20.00 saatleri arasında Bursa’ya mal teslimi için gidip döndüğünü, keza davacı İzmir, Bursa, Ankara ve Samsun’a da mal teslimine gittiğini, gittiği zamanlarda 2 gün kalması gerektiğini, tüm bu çalışma saatleri dosyaya sunduğu Takograf CD’sinde mevcut olduğunu, ödenmeyen davacının fazla çalışma ücretlerinin hüküm altına alınmasını talep ettiğini, keza davacı dini-milli bayramlarda çalıştığını ancak ücretleri ödenmediğini, yemek molası dahi vermeden çalıştığını, ancak 1 saatlik yemek molası verdiğinin kabulü halinde dahi, günde 5 saat fazla çalışma yapmak zarureti ile davalı işyerinde çalıştığını, davacının işe iade davasından sonra 22.01.2015 tarihinden 24.01.2015 tarihine kadar davalı işyerinde çalıştığını ancak buna ilişkin ücreti de ödenmediğini belirterek 1.000TL kıdem tazminatı, 100TL yıllık izin alacağı, 100TL ücret alacağı, 2

.01.2015 tarihinden 24.01.2015 tarihine kadar davalı işyerinde çalıştığını ancak buna ilişkin ücreti de ödenmediğini belirterek 1.000TL kıdem tazminatı, 100TL yıllık izin alacağı, 100TL ücret alacağı, 2.500TL fazla çalışma alacağı ile 300TL genel tatil alacağının faizleriyle birlikte tahsilini talep etmiştir.

Birleşen dava, davacı vekilinin işe iade kararının kesinleşmesi üzerine tespit edilen 4 aylık boşta geçen süre ücreti ve diğer haklar ile 4 aylık işe başlatmama tazminatı alacakları hakkında yaptığı Gebze 1. İcra Müdürlüğü’nün 2015/682 E. sayılı dosyasında yaptığı takibe davalı şirketin itirazı üzerine açılan itirazın iptali davası olup davacı vekili, davacının işe iade kararının kesinleşmesi üzerine işe başlamak için işverene başvurduğunu, işverenin işe davet etmesi üzerine davacının 22/01/2015 tarihinde iş başı yaptığının tutanak altına alındığını, davacının ilk fesihten önceki eski işinde araç sorumlusu, şoför olmasına rağmen fesihten sonra iş başı yaptığında şoför olarak değil 90 kg. aşan karkas et yükünün yükleme ve boşaltma işinde yardımcı eleman olarak çalıştırıldığını, bu duruma itiraz eden davacının kovularak işten çıkarıldığını, davacının aylık ücretinin brüt 1.750 TL olduğunu iddia ederek, işe başlatmama tazminatı için 7.000,00 TL, boşta geçen süre için 7.000,00 TL’nin ilamın kesinleşme tarihinden itibaren faizi ile davalıdan tahsiline, itirazın iptali ile takibin devamına karar verilerek %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesi talep edilmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 20.09.2012 tarihinde Lojistik Saha Görevlisi olarak davalı şirket bünyesinde işe başladığını, davalı şirket tarafından kendisine verilen talimatlara uymaması sebebi ile 28.05.2013 tarihinde iş sözleşmesi feshedildiğini, davacı Gebze 3.İş Mahkemesinde işe iade istemi ile açtığı davanın işe iade ile sonuçlandığını, 06.11.2014 tarihinde kesinleştiğini, kesinleşen karar üzerine Beyoğlu 57.Noterliği 27323 yevmiye sayılı ihtarname ile davalı şirkete işe iade talebinde bulunduğunu ve taraflarınca bu talep kabul edilerek Gebze 6.Noterliğinden 19.01.2015 tarihinde işe başlaması talepli işe davet ihbarnamesi gönderildiğini, 19.01.2015 tarihinde davacının işe girişinin yapıldığını, ancak davacı, davalı şirketin 19.01.2015 tarihinde işe başlama çağrısına uymadığını, bu nedenlerle davacının işe iade talebinde samimi olmadığını, davacının 19.01.2015, 20.01.2015, 21.01.2015, 26.01.2015 ve 27.01.2015 tarihlerinde mazeret bildirmeden işe gelmediğini, davacının bu ihlallerinin tutanak altına alındığını, davacının 19-20-21 Ocak tarihlerinde yapmış olduğu izinsiz ve mazeretsiz işe gelmeme halinin, davalı şirket tarafından göz ardı edildiğini, ancak davacının yine 26.01.2015 -27.01.2015 tarihlerinde izinsiz ve mazeretsiz olarak işe gelmediğini, bunun üzerine davalı şirketin 28.01.2015 tarihinde Gebze 6.Noterliği 05798 yevmiye sayılı ihbarnamesi ile gelmediği 26.01.2015-27.01.2015 tarihlerine ilişkin mazeretini 3 gün içinde bildirmesi gerektiğini, aksi halde iş akdinin feshedileceğini bildirdiğini, davacının, 3 gün içinde mazeretini bildirmediğini ve işbu davayı ikame ettiğini, İş Kanunu m.25/2 g bendinde bahsedildiği gibi işverenin haklı nedenle derhal fesih hakkını doğurduğunu, bu nedenle davacının kıdem tazminatı hakkı olmadığını, davacının işe iade davasından önceki çalışma döneminde de yük indirmek istemediğini, görevini yerine getirmediğinin tutanak altına alındığını, davacının her iki dönemde de aynı görevle yükümlü olduğunu, davacı tarafından imzalanan her 2 döneme ait görev tanımının iş tanımı kısmı okunduğunda da bu hususun görüleceğini, bu iddiasının yanında, işe iadeden önceki dönemde 90 kg aşan karkas et yükünün yardımcı eleman tarafından yükleme ve indirme işleminin yapıldığı iddiası da doğru olmadığını, davacı işe iadeden önceki dönemde, görev tanımında mal indirme ve yükleme görevini üstlendiğini, ayrıca davacının iş akdi feshedilmeden önceki görev tanımı içerisinde 90 Kg’lık bir sınırlama da olmadığını, davacının senelik izin alacağı, ücret alacağı, fazla mesai ve resmi dini bayram alacağına ilişkin beyanlarını da kabul etmediğini, davacının herhangi bir maaş alacağı da bulunmadığını, son aldığı net ücretin 1.430 TL olduğunu, banka kayıtları, maaş bordroları da davacının maaş alacağı olmadığını kanıtlamakta olduğunu, davacının çalışma saatleri 08.00-18

.430 TL olduğunu, banka kayıtları, maaş bordroları da davacının maaş alacağı olmadığını kanıtlamakta olduğunu, davacının çalışma saatleri 08.00-18.00 olduğunu, saat 10:00-10:30 ve 14:00-14:30 ara dinlenme haklarının olduğunu, davacının fazla mesai yapması istisna olmakla birlikte, fazla mesai yaptığı durumlarda km başına hesaplama yapılmak sureti ile davacıya ait ... kartına bu yüklemeler yapıldığını, fazla mesai alacağı bulunmadığını, davacıya yol parası verilmemekle birlikte mevcut uygulamanın işçinin evden alınıp evine bırakılması şeklinde olduğunu, yemek uygulaması olmadığını, dini milli bayram alacağı da bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Birleşen dava yönünden, davacının davalı şirket tarafından kendisine verilen talimatlara uymaması nedeniyle 28/05/2013 tarihinde iş akdinin feshedildiğini, işe iade davası sonucunda 19/01/2015 tarihinde işe başlaması talepli davet ihtarnamesi gönderildiğini, işe başlaması talep edilen 19/01/2015 tarihinde iş başı yapmadığını, 19-20-21 Ocak tarihlerinde işe gelmediğini, davacının bu ihlallerinin tutanak altına alındığını, davacının mazeret bildirmediğini, 26-27 Ocak tarihlerinde de izinsiz ve mazeretsiz olarak devamsızlık yaptığını, asıl amacının işe dönmek olmadığını, davacının son ücretinin net 1.430,00 TL olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı, asıl davadaki dava dilekçesinde kıdem tazminatı, yıllık ücretli izin, ücret, fazla mesai ücreti, resmi-dini bayram çalışma ücreti alacaklarının tahsilini, bu dosya ile birleşen itirazın iptali talepli davada ise Gebze 1. İcra Müdürlüğü’nün 2015/682 Esas sayılı takip dosyasındaki itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmesini talep etmiş, süreç içerisinde iki dava dosyası birleştirilmiştir.

Davacı vekili yargılama aşamasında 01/02/2016 harç tarihli dilekçesi ile asıl davadaki ve birleşen davadaki taleplerini artırmıştır.

Her iki dava dosyası ayrı ayrı değerlendirildiğinde;

a) Asıl dava açılış tarihi itibarıyla Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 109.maddesi kapsamında kısmi davadır.

Davacı vekili, asıl davaya ilişkin taleplerini ıslahla artırmış, Mahkemece Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 109/3. maddesi göz ardı edilerek fazlaya ilişkin hakların saklı tutulmadığı şeklindeki hukuki olmayan değerlendirme ile ıslaha değer vermemiştir.

Mahkemece usulüne uygun şekilde yapılan talep artırımına yönelik ıslah dilekçesine değer verilmeden karar verilmesi hatalıdır.

Islah dilekçesine değer verilmeden önce davacının taleplerini 7.659,73 TL artırdığı dikkate alınarak bu miktar üzerinden yatırılması gereken ¼ oranındaki harcın 130,80 TL olduğu gözetildiğinde yatırılan harcın noksan olduğu anlaşılmakla davacı vekiline noksan olan 30,60 TL harcı ikmal etmesi için Harçlar Kanunu’nun 30. maddesine göre işlem yapılması gerektiği gözden kaçırılmamalıdır. Noksan harcın sebebi davacı vekilinin bir kısım taleplerini daraltması/kısmi feragatte bulunmasıdır. Toplam talepteki azaltma, başta yatırılan harcın, ıslah ile artırılan harç miktarına sayılması sonucunu doğurmaz. Bu nedenle noksan harç tamamlatılmalıdır.

Mahkemece ıslah dilekçesine değer verilerek yeniden hüküm kurulurken birleşen dava yönünden aşağıdaki açıklamalar ve bozma sebepleri de dikkate alınarak ıslah dilekçesinde birleşen dava yönünden yapılan artırımlar açısından itirazın iptali hükmünden ayrı bir şekilde tahsil hükmü kurulması gerektiği gözden kaçırılmamalıdır.

b) İtirazın iptali davası açısından;

Davacı vekili itirazın iptali davasında dava dilekçesinde talebini karışık ifade etmiş ise de sonuç olarak itirazın iptali talep edildiğinden ve ıslah dilekçesinde de itirazın iptali davasından bahsedip icra inkar tazminatı talep ettiğinden birleşen davada hüküm, itirazın iptali talebine uygun oluşturulmalıdır.

İtirazın iptaline ilişkin hüküm, takibin hangi alacak kaleminde ne miktarda, hangi faiz tür ve oranını geçmeyecek şekilde olduğu belirtilerek oluşturulmalı, boşta geçen süre ücretine %11,75 oranını geçmemek üzere en yüksek mevduat faizi, işe başlatmama tazminatına yine aynı oranı geçmemek üzere yasal faiz yürütülmelidir.

Ayrıca davacının, işlemiş faiz alacağı olup olmayacağı hükümde belirtilmelidir.

3-Yukarıdaki bozmalar sonucunda yeniden hüküm kurulması sırasında harç, yargılama giderleri ve vekalet ücreti giderlerinin değişeceği gözden kaçırılmamalı, tüm talepler hakkında Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297/2. maddesine uygun bir şekilde önceki karardaki gibi asıl dava ve birleşen dava ayrımı yapılarak karar verilmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12740, Karar No: 2024/13786, Tarih: 17.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/12740 E.  ,  2024/13786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki ücret tespitinin ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uygun olarak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

17.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6809, Karar No: 2015/40, Tarih: 12.01.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/6809 E.  ,  2015/40 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç

oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak

yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ün, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 25/04/1994 tarihinde anlaşmalı olarak sanık ...'den boşandığı, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 12.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16982, Karar No: 2020/10769, Tarih: 06.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/16982 E.  ,  2020/10769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi Dr. ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde vardiyalı çalıştığını, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ödenmediğini, iş sözleşmesinin davacı tarafından haklı sebeple feshedildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ve fazla çalışma ücreti ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, iş sözleşmesinin devamsızlık sebebiyle haklı feshedildiğini beyan ederek davanın reddi gerektiğini savunmuştur

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasında davalının savunma hakkının kısıtlanıp kısıtlanmadığı uyuşmazlık konusudur.

Savunma hakkı Anayasa’mızın hak arama hürriyeti başlıklı 36. maddesinde "Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir." düzenlemesi ile açıkça hüküm altına alınmıştır.

İddia ve savunma hakkı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun hukuki dinlenilme haklı başlıklı 27. maddesi ile usul hukukumuza yansıtılmıştır. Anılan maddenin birinci fıkrasında davanın taraflarının kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip oldukları belirtildikten sonra maddenin ikinci fıkrasında bu hakkın "açıklama ve ispat hakkı"nı da içerdiği vurgulanmıştır. Davanın taraflarının usul hukuku hükümlerine aykırı olarak açıklama ve ispat hakkını kullanmalarının kısıtlanması, iddia ve savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğurur.