muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3722, Karar No: 2014/16064, Tarih: 05.06.2014

Bu itibarla; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Arsa niteliğindeki taşınmaz kapama meyve bahçesi olduğundan, ağaçların yaşlarına göre tespit edilecek verim miktarları ile değerlendirme tarihi olan 2012 yılı kilogram satış fiyatı ve üretim masraflarına göre tespit edilecek net geliri esas alınarak, kapitalizasyon faiz oranı da uygulanmak suretiyle belirlenecek bahçe değerinden; taşınmazın zeminine, ekilebilecek münavebe ürün gelirine göre biçilecek değeri düşülmek suretiyle ağaç bedellerinin tespit edilmesi gerektiği halde, bu yönteme uyulmadan hesaplama yapan bilirkişi raporu hükme esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

3)Dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedeli ile acele el koyma bedelinin hüküm fıkrasında ayrı ayrı gösterilmemesi,

Doğru olmadığı gibi,

4)2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. Bölüm kararı da göz önüne alınarak, acele elkoyma kararından sonra davalı taraf adına bankaya bloke edilen miktarın tespit edilen kamulaştırma bedelinden mahsubundan sonra kalan fark bedele 05.09.2012 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden,

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle bir kısım davalı vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2692, Karar No: 2019/18510, Tarih: 21.10.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/2692 E.  ,  2019/18510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 27. HUKUK DAİRESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kabul kararına karşı davalı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi; davalı vekilinin istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde taraflar vekillerince temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı iş yerinde 1998 yılında servis teknisyeni ve kaporta ustası olarak işe girdiğini, müvekkilinin 18 yıl işverenliğin en güvenilen işçilerinden biri iken bir anda haksız bir gerekçe ile iş akdinin sona erdirildiğini, işverenlik yetkililerinin mesai bitimine 15 dakika kala odalarına müvekkilini çağırarak önüne birtakım sorular ve altında cevap için aralığın açık olduğu bir evrak koyduklarını, evrakı kendi önlerinde doldurmalarını istediklerini, müvekkilinin kendisine bir takım suçlamaların yöneltildiği evrakı okuyup inceleyip öyle cevap vermek istediğini beyan ettiğini, ancak odada bulunan yetkililerin buna izin vermediklerini, müvekkilinin vermek istediği cevapları beğenmeyerek kendileri de müdahale ederek, kendi istedikleri gibi düzelterek yazmasını sağladıklarını, müvekkilinin tam olarak ne ile suçlandığını dahi anlamadığını, bir hafta sonrasında müvekkiline bir belgenin tebliğ edilerek iş akdinin fesih edildiğini, müvekkilinin kesinlikle fesih ihbarında belirtilen suçlamalarını kabul etmediğini ve kendisinin hiçbir suç işlemediğini iddia ederek, feshin geçersizliğine, müvekkilinin işe iadesine, davalının müvekkili işe başlatmaması halinde işe başlatmama tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili dilekçesinde özetle; müvekkili şirketin araç alım satım, kiralama ve servis işleri ile iştigal eden, sektöründe öncü ve güvenilir bir firma olduğunu, davacının müvekkili şirkette 01/07/2001 tarihinden 06/05/2016 fesih tarihine kadar “Servis Teknisyeni-Kaportacı” olarak görev yaptığını, davacı işçinin, müvekkil şirket bünyesinde çalıştığı süreçte, üstleri tarafından verilen talimatlar doğrultusunda gerekli iş ve işlemleri yapmak, talep edilen bakım ve onarım işlemlerini icra etmek ve bunlara ilişkin raporları hazırlamakla görevli olduğunu, müvekkili şirketin işyeri ve iş organizasyonuna üst düzeyde önem verdiğini bu bakımdan davacının iş süreçlerinde işine gereken özeni göstermemesi veya işini müvekkil şirketçe belirlenen prosedürlere riayet etmemesi, bununla da kalmayıp şirket müşterileriyle şirketin bilgisi olmaksızın elden para almak suretiyle işlem yapılmasının müvekkili şirket açısından kabul edilemeyeceğini, davacının iş akdinin 06/05/2016 tarihinde kanuni şartlara ve usulüne uygun olarak feshedildiğini, feshe ilişkin olarak davacıya kanundan doğan tüm hakları ödendiğini, izah edilen olaylar doğrultusunda davacının gerek yazılı, gerekse sözlü savunması alındığını, görevini yapmakta iken usulsüzlük yaptığı, iş emri açmaksızın müvekkil şirket müşterisinin aracına kayıt dışı işlem gerçekleştirdiği ve şube müşterisi ile görevi dışında elden para alışverişinde bulunduğunun tespit edildiğini, sonuç olarak davacı sorumlu olduğu bölümde görevinin gerektirdiği dikkat, özen ve sadakati göstermemesi, doğruluk ve bağlılıkla bağdaşmayan davranışlar sergilemesi sebebi ile işçi işveren arasındaki güven ilişkisini tamamen ortadan kalktığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesi tarafından; “..davacı ve ... ve ... isimli dava dışı çalışanların, olay günü servise gelen bir müşteriye yardımcı olmaya çalıştıkları, davalı savunmalarının aksine müşteri ile ilgili önce iş emrinin açıldığı, ancak aracın onarımı için gerekli olan parçanın stokta olmadığının anlaşılması üzerine müşteriye durumun anlatıldığı ve iş emrinin kapatıldığı, ancak müşterinin kendisine yardımcı olunmasını istediği, bunun üzerine ...’ın ...'den parçaları bulması konusunda yardım istediği, bunun üzerine parçaların ... tarafından temin edilip getirildiği, buraya kadar davacının müşteriyle ve konuyla ilgili olarak doğrudan bir ilgisinin olmadığı, ... ve ...'in temin edilen parçanın montajını davacıdan istedikleri, davacının da işi bittikten sonra yardımcı olabileceğini söylediği , sonrasında davacı ile birlikte diğer iki çalışanın iş yeri müdürü ve servis müdürünün odasına çağrıldığı ve kendilerinden konu ile ilgili yazılı savunma vermelerinin istendiği ve akabinde davacı ile birlikte iş akitlerine son verildiği, tüm tanıkların anlatımlarından davacının parçaların montajı esnasında kendisinden istenilen yardımı kabul ettiği ve olaya bu şekilde dahil olduğu, bununla birlikte gerek davacının gerekse diğer iki personelin yapılacak işlemlerle ilgili müşteriyi yanılttığı ya da yönlendirdiği yönünde bir iddia ve delil mevcut olmadığı gibi, müşteriye iş emrinin açılmış olduğu, ancak parçanın stokta bulunmadığının anlaşılması üzere iş emrinin kapatıldığı, müşterinin ise ... ve ..

... ve ... isimli çalışanlardan yardımcı olmaları konusunda özellikle ricada bulunduğu, feshe kadar uzanan olayın başlangıç noktasının da esasen müşteri ricası olduğu, keza dosya kapsamında davacının bu işlemle ilgili haksız kazanç sağladığına ilişkin somut bir delil bulunmayıp, aynı zamanda davalı işyerinde servis müdürü olduğunu ifade eden davalı tanıklarından Orhan Yiğit'in ifadesine göre müşterinin aracına takılan parçanın fiyatının bulunan bir parça olmadığından 570-600 TL tutabileceği, davacı ile birlikte diğer çalışanların 520,00-TL civarında elden para aldıkları yönündeki ifadeleri birlikte değerlendirildiğinde, davacı ve diğer çalışanların haksız kazanç elde etme amacı ile hareket etmeyip, müşteri ricasını geri çevirmemek düşüncesi ile hareket ettikleri, davacı ve diğer iki çalışanın bu davranışlarının, işyeri kurallarına aykırı olabileceği ihtimali düşünülse de, olayın başlangıç ve gelişme şekli dikkate alındığında, özellikle olaya sonradan dahil olduğu anlaşılan davacının iş akdinin haklı ya da geçerli nedenle feshini gerektirecek ağırlıkta ve özellikte olmadığı, davacının kıdemi, ibraz olunan işyeri sicil dosyasına ve davalı savunmalarına göre daha evvel bu veya buna benzer bir hadise nedeniyle uyarı almamış olması, haksız bir kazanç sağladığı veya davalının zarara uğratıldığı yönünde dosya kapsamında somut bir delilin bulunmaması, feshe neden olan olayın meydana gelişi, seyri ve davacının olayın içindeki yeri ve durumu dikkate alındığında, feshin son çare olma ilkesinin göz ardı edilerek öncelikle uyarı cezası vermek yerine doğrudan iş akdinin feshi yoluna gidilmiş olması ve feshin geçerli nedene dayanmadığı ..” gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. .

D) İstinaf başvurusu :

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

E) Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge adliye mahkemesince, davacının iş sözleşmesinin davalı tarafça 25/2-e maddesi gereğince sona erdirildiği, duruşmada dinlenen tanık beyanlarında iş yerine gelen müşteri için iş emrinin açıldığının ifade edildiği, aracın onarımı için gerekli olan parçanın iş yerinde olmaması nedeniyle iş emrinin kapatıldığı, müşterinin yardımı istemesi üzerine başka bir işçinin söz konusu parçayı dışardan temin ettiği, davacıdan bu işçinin montaj konusunda talepte bulunduğu, bu aşamaya kadar davacının müşteriyle ve konuyla alakasının olmadığı, davacının olaydan dolayı maddi menfaat elde ettiğine dair dosya kapsamında her hangi bir delilin olmadığı, taraflar arasında güven ilişkisini ortadan kaldıran her hangi bir durumun da olmadığı, iş sözleşmesine aykırı davranışta bulunan işçiye yaptığı eylemle orantılı bir yaptırım uygulaması gerektiği, davacının eylemleri dikkate alındığından feshin orantısız olduğu, ilk derece mahkemesinin kararının yasaya ve usule uygun olduğu tespit edilmekle davalı vekilinin bu yöndeki istinafının yerinde olmadığına karar verilmiştir.

F) Temyiz başvurusu :

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararına karşı davalı vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

G) Gerekçe

Taraflar arasında davalı işverence yapılan feshin haklı nedene dayanıp dayanmadığı ihtilaf konusudur.

Somut uyuşmazlıkta, otomobil yetkili servisi olan davalı işyerine aracını getiren bir müşterinin aracında değişmesi gereken ön sis farının stoklarda olmadığının anlaşılması üzerine davalı işyerinde çalışan Murat ve Ahmet’in müşteri aracı için açılan iş emrinin kapatıp müşterinin işlemine son vermesi sonrasında bu kişilerce değişecek parçanın piyasadan temin edilip işyerine getirildiği, davacıya montajının yaptırıldığı, bu şekilde davacı ve diğer iki işçinin kendi nam ve hesaplarına özel iş yaptıkları, bu durumun ortaya çıkması sonrasında 3 çalışanın da iş akdinin feshedildiği dosyadaki bilgi ve belgelerle sabit olup davalının iş akdini fesihte haklı olduğu anlaşıldığından davanın kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasa'sının 20/3 maddesi ve 6100 sayılı HMK’nın 373. maddeleri uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

H- Sonuç:

Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;

1-Bölge Adliye Mahkemesi ile ilk Derece Mahkemesinin kararlarının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Feshin haklı nedenle yapıldığı anlaşıldığından davanın REDDİNE,

3-Harçlar kanunu uyarınca alınması gereken 44,40 TL harçtan peşin alınan 29,20 TL harcın mahsubu ile bakiye 15,20 TL harcın davacıdan tahsili ile hazineye gelir kaydına,

4-Davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin üzerinde bırakılmasına,

5-Davalı tarafından yapılan 398,00 TL mahkeme masraflarının davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

2-Feshin haklı nedenle yapıldığı anlaşıldığından davanın REDDİNE,

3-Harçlar kanunu uyarınca alınması gereken 44,40 TL harçtan peşin alınan 29,20 TL harcın mahsubu ile bakiye 15,20 TL harcın davacıdan tahsili ile hazineye gelir kaydına,

4-Davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin üzerinde bırakılmasına,

5-Davalı tarafından yapılan 398,00 TL mahkeme masraflarının davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Davalı vekille temsil edildiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT uyarınca belirlenen 2.725,00 TL maktu vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

8-Davacının ve davalının gider avanslarından kalan ücretlerin karar kesinleştiğinde kendilerine iadesine,

9-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

10.Dosyanın kararı veren ilk derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Kesin olarak 21.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5975, Karar No: 2010/6966, Tarih: 14.06.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/5975 E.  ,  2010/6966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ECEABAT ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/12/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden davalıya ait 592 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığını kıyıların devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup, özel mülke konu olamayacağını ileri sürerek tapunun iptali ile sicilden terkini ve elatmanın önlenmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar Dairece; “dosya içeriğinden, toplanan delillerden dava konusu taşınmazın kadastro tespitinin 22.4.1983 tarihinde kesinleştiği davanın 22.5.2007 tarihinde açıldığı, 5841 Sayılı Yasa ile değişik 3402 Sayılı Yasanın 12/3 maddesinde öngörülen hak düşürücü sürenin geçtiği gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerektiği” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyulduktan sonra davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çekişme konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı iddiasına dayalı tapu iptal  terkin ve elatamanın önlenmesi isteklerine ilişkin olup, mahkemece; 3402 sayılı Yasa'nın 12.maddesinde 5841 Sayılı Yasa ile yapılan değişiklik gözetilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine,

Ancak, hemen belirtilmelidir ki, bir taraf, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğüe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya da yeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinden sorumlu tutulmaz.

Anılan  bu kural yasal ve yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır. ( (Baki Kuru, Hukuk Usulü Mahakemeleri 5. Cilt, sayfa 5338, dipnot 159; 10. H.D. 21.12.1976, 8770/8739 ve dipnot 160: 5. HD 12.09.1977, 5445/5655 dipnot 161: 10. HD 24.02.1976, 6296/1297) Ayrıca, her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Öte yandan avukatlık ücreti 29.5.1957 tarih ve 4/16 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca yargılama giderlerinden sayılır. Davacı Hazine, temyiz dilekçesinde sair nedenlerden söz etmek suretiyle bu hususa değinmiştir.

Hal böyle olunca, somut olayda yapılan keşif sonucu çekişmeli bölümün kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı ve dava tarihinde davacı Hazine'nin haklı olduğu anlaşıldığına ve yargılama sırasında yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa gereğince dava reddedildiğine göre davalının tüm yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden ve makdu harçtan sorumlu tutulması gerekirken, aksine düşüncelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulması isabetsizdir.

Hal böyle olunca, somut olayda yapılan keşif sonucu çekişmeli bölümün kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı ve dava tarihinde davacı Hazine'nin haklı olduğu anlaşıldığına ve yargılama sırasında yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa gereğince dava reddedildiğine göre davalının tüm yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden ve makdu harçtan sorumlu tutulması gerekirken, aksine düşüncelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulması isabetsizdir.

Davacı Hazine'nin, temyiz itirazı değinilen yönler bakımından yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlere hasren HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA,   14.6.2010  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22339, Karar No: 2013/18516, Tarih: 26.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/22339 E.  ,  2013/18516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası Andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin Milletlerarası Andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için eşi ile muvazaalı olarak boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 26/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.