muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/22434, Karar No: 2019/10221, Tarih: 09.05.2019

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir.

İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının haftanın altı günü 08.00-20.00 saatleri arasında çalışarak haftalık 18 saat fazla mesai yaptığını belirterek fazla mesai alacağı hesaplanmıştır.Dosyadaki davalı işyerinde çalışan davacı tanık beyanı ile Dairemizin aynı gün incelenen emsal nitelikteki 2016/11134-22345 esas sayılı dosyalarındaki tanık beyanları ile dava dilekçesinde belirtilen çalışma saatleri dikkate alındığında davacının yaz aylarında haftanın yedi günü 08.00-20.00 saatleri arasında haftalık 21 saat fazla mesai yaptığı,kış aylarında ayda iki hafta haftanın yedi günü diğer iki hafta haftanın altı günü 08.00-18.00 saatlerinde çalıştığı, haftanın altı günü çalışmasında haftalık 9 saat, haftanın yedi günü çalıştığı haftalarda haftalık 10,5 saat fazla mesai yaptığının kabul edilmesi dosya kapsamına daha uygun olacaktır. Hal böyle olunca yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda davacının fazla mesai süresi tespit edilerek fazla mesai ve hafta tatili alacağının hüküm altına alınması ve gerekli iken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 09/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2484, Karar No: 2008/2148, Tarih: 04.04.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/2484 E.  ,  2008/2148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden ... dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 127 ada 1 parsel sayılı 219,32 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ölü olduğu belirtilmek suretiyle ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., yasal süresi içinde dava konusu taşınmazın muris tarafından kendisine hibe edildiği ve taşınmaz üzerindeki evin kendisi tarafından yapıldığı iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine ve çekişmeli parselin tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davacının müşterek muristen kalan taşınmaz malın taksim neticesinde kendisine düştüğünü ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, yapılan değerlendirme doğru olmadığı gibi, araştırma ve inceleme de hüküm kurmak için yeterli değildir. Davacı ..., murisin ölümünden sonra mirasçılar arasında yapılan paylaşım neticesinde taşınmazın kendisine kaldığı iddiasına yani taksim olgusuna değil; taşınmazın müşterek muris ... tarafından sağlığında kendisine hibe edildiği iddiasına dayanmıştır. Buna göre mahkemenin davacının iddiasını değerlendirme şekli doğru olmadığı gibi keşif sırasında dinlenen yerel bilirkişi ve tanık beyanları da karar vermek için yeterli değildir. Doğru sonuca ulaşabilmek için önceki keşifte dinlenen yerel bilirkişiler ile çekişmeli taşınmaza komşu parsel maliklerinden oluşacak yerel bilirkişiler, tüm tespit bilirkişileri ve taraf tanıkları marifetiyle mahallinde yeniden keşif yapılmalı, bu kişilere ayrı ayrı dava konusu taşınmazın müşterek muris ... tarafından sağlığında davacıya hibe edilip edilmediği, taşınmaz üzerinde bulunan evin kim tarafından ne zaman yaptırıldığı, davacının evin yapımı sırasında bir ev yaptıracak ekonomik imkana sahip bulunup bulunmadığı, taşınmazın murisin ölümünden sonra kim tarafından ne şekilde, hangi sıfatla kullanıldığı, davacı tarafından malik sıfatı ile kullanılmakta ise bu kullanıma diğer mirasçıların muvafakatlarının bulunup bulunmadığı sorulmalı, beyanlar arasında çelişki görülmesi halinde yöntemince giderilmeye çalışılmalı ve bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Yanlış değerlendirme ile eksik araştırma ve incelemeye dayanılarak karar verilemez. Bu nedenlerle davacı ...’ın temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 4.4.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2598, Karar No: 2009/4770, Tarih: 30.06.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/2598 E.  ,  2009/4770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi,

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin kasko sigortalı aracına, davalıların işleteni ve sürücüsü olduğu aracın çarpması nedeni ile sigortalı araçta meydana gelen hasar bedelinin müvekkilince sigortalıya ödendiğini, kazaya neden olan bir başka aracın trafik sigortacısı tarafından müvekkiline kısmi ödeme yapıldığını ileri sürerek, bakiye tazminat tutarı 2.008,50 YTL’nin, davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, kusur konusunda rapor alınması gerektiğini, talep edilen tazminatın fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı tarafından sigortalanan araçta oluşan hasar yönünden davalının kusursuz olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Davacı tarafından sigortalanan araç 20.10.2007 tarihinde meydana gelen zincirleme trafik kazasında hasar görmüştür. Kaza sonrasında düzenlenen kaza tespit tutanağında, kaza, yağışlı havada, üç şeritli otoban yolda sağ şeritte giden ilk aracın yolda kayarak kendi şeridinde dönmesi, arkasında seyreden ikinci aracın ilk araca çarparak yolda enine durması ve arkadan gelen sigortalı aracın da ikinci araca çarpması

şeklinde, bir bütün olarak açıklanmıştır. Oysa hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, kaza iki aşamalı olduğunu, ilk aracın tam kusuru ile yolda kaymasından sonra, ikinci aracın ilk araca çarpıp durması ve üçüncü aracın da ikinci araca çarpması ile meydana geldiği, kazanın ikinci aşamasında, ilk araca çarparak yolda enine duran ikinci araç sürücüsünün % 75, sigortalı olan üçüncü araç sürücüsünün ise % 25 oranında kusurlu olduğu belirtilmiştir. Mahkemece, bilirkişi raporuna itibar edilerek, ilk aracın, sigortalı aracın hasar görmesinde bir etkisi olmadığı gerekçesi ile ilk aracın işleteni ve sürücüsü aleyhine açılan dava reddedilmiş ise de, öncelikle kaza tespit tutanağı ile bilirkişi raporu arasındaki çelişkinin giderilmesi için Karayolları Genel Müdürlüğü’nde görevli trafik alanında uzman bilirkişilerden oluşacak heyetten yeniden rapor alınarak, kazanın birbirine çok yakın mesafelerde seyreden araçların aniden gelişen bir durum karşısında zincirleme olarak birbirlerine çarpmaları şeklinde mi, yoksa duran araca arkadan gelen araçların dikkatsizlikleri sonucunda çarpmaları şeklinde mi meydana geldiği açıklığa kavuşturularak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 30.06.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18910, Karar No: 2018/5087, Tarih: 14.05.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/18910 E.  ,  2018/5087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, ... tesisat numaralı aboneliğin ... adına kayıtlı olduğunu, söz konusu aboneliğe ilişkin ...'nun fiili kullanıcı olması sebebiyle hakkında kaçak elektrik tutanağı düzenlendiğini; kaçak elektrik enerjisi tüketimine istinaden tahakkuk eden toplam 6.820,85 TL borcun ödenmemesi üzerine, ... İcra Müdürlüğünün 2012/335 esas sayılı dosyası ile icra takibi yapıldığını, davalının haksız itirazı üzerine takibin durduğunu belirterek; itirazın iptali, takibin devamına ve % 20 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; aboneliğin babası ... adına olduğunu, kendi adına kesilen faturayı kabul etmediğini, elektriği kullanmasının söz konusu olmadığını savunarak; davanın reddini dilemiştir.Mahkemece davanın kabulüne ilişkin verilen hükmün taraflarca temyizi üzerine Dairemizin 02.04.2015 günlü ve 2014/12910 E.-2015/5543 K. sayılı ilamı ile özetle; davacı vekilinin tüm, davalının sair temyiz itirazlarının reddi ile davalının eyleminin kaçak elektrik enerjisi tüketimi olduğu ve Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği hükümlerine göre kaçak elektrik bedeli hesabı yapılması gerektiği belirtilerek abonelik dosyası ile icra takibine konu fatura ve kaçak tutanağının temini sağlandıktan sonra; dosyanın, konusunda uzman bilirkişiye tevdi edilmesi, bilirkişiden davacı kurumun davalı taraftan isteyebileceği kaçak elektrik bedelinin tutanak tarihinde yürürlükte bulunan Elektrik Tarifeleri Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği ve bu yönetmelik gereğince yayınlanan usul ve esaslarda açıklanan yönteme göre hesaplanması için rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinden bahisle karar bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davacının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Dava;kaçak elektrik kullanımından kaynaklı alacak istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davacının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Dava;kaçak elektrik kullanımından kaynaklı alacak istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne kadar ücret ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş olup, eldeki davada dava konusu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK'nın Kanundaki yetkileri genişletilerek, yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen; Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.Ancak somut olayda; 4.2.2016 havale tarihli bilirkişi raporunda, davalının eyleminin kaçak elektrik enerjisi tüketimi olduğu belirtilip, davacının söz konusu kaçak elektrik tahakkuk hesabında esas aldığı “kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, iletim ve perakende satış hizmet bedellerini” faturaya yansıtarak davalıdan talep edemeyeceği ifade edilmiş, mahkemece de iş bu rapor doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.Yukarıdaki açıklamalar ışığında, eldeki davada karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende satış hizmet ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 14.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5428, Karar No: 2012/5456, Tarih: 07.03.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/5428 E.  ,  2012/5456 K.**

**"İçtihat Metni"**

Karşılıklı hakaret suçundan sanıklar ..., , ..., ..., ... ve ... haklarında yapılan yargılama sonucunda sanıkların beraatlerine dair SUSURLUK Sulh Ceza Mahkemesinin 10/11/2010 tarihli ve 2010/100 esas, 2010/328 sayılı kararma yönelik temyiz isteminin reddine ilişkin aynı Mahkemenin 11/03/2011 tarihli ve 2010/100 esas, 2010/328 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 12/12/2011 gün ve 2011/16008/63532 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02/02/2012 gün ve 2012/2620 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre, sanık ... müdafii Avukat Ayfer Bayaslan'ın yüzüne karsı verilen kararın temyiz edildiğine ilişkin süre tutum dilekçesinin adı geçen avukat tarafından 7 günlük kanunî süresinden sonra verildiği gerekçesiyle temyiz talebinin reddine karar verilmiş ise de, kararın verildiği 10/11/2010 tarihinden sonra 11 ve 12 Kasım günlerinin is günü olup, Kurban Bayramı sebebiyle 16/11/2010 ilâ 20/11/2010 tarihleri arasının resmi tatil olduğu, tatilin bitmesini müteakip ilk iş günü olan 22/11/2010 tarihinde ise süre tutum dilekçesinin verilmiş olduğu nazara alındığında, temyiz süresinin geçirilmediği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Katılan sanık vekilinin temyiz istemi süresinde olduğundan, kanun yararına bozma istemi yerinde görülmekle, (SUSURLUK) Sulh Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 11.03.2011 gün ve 2010/100-328 sayılı kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309.maddesinin 4.fıkrasının (a) bendi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay'a gönderilmesi işleminin mahkemesince yerine getirilmesine, 07.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3707, Karar No: 2019/1201, Tarih: 27.02.2019

**6. Ceza Dairesi         2018/3707 E.  ,  2019/1201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümlü ... hakkında 22/06/2007 tarihli ilam ile hırsızlık suçundan 2 ay 27 gün hapis ve mala zarar verme suçundan 1 ay 20 gün hapis cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümlerinin, Dairemizce 24/03/2010 tarih ve 2008/27887 Esas - 2010/3072 Karar sayılı ilamı ile onandığı, İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının 15/03/2011 tarihli yazıları ile hükümlü ...'nın hakkında verilen tedbire uymaması nedeniyle infaz evraklarının Mahkemeye iade edilmesi üzerine, Mahkemece dosya yeniden ele alınarak hükümlü hakkında önceden verilip kesinleşmiş 22/06/2007 tarih ve 2007/140 Esas 2007/560 Karar sayılı karardaki seçenek tedbirin değiştirilmesine ilişkin 11/02/2015 tarihli ve 2007/140 Esas, 2007/560 sayılı ek kararın, infaza ilişkin olması nedeniyle temyiz kabiliyeti bulunmayıp, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 98. maddesi uyarınca mahkumiyet hükmünün yorumunda veya çektirilecek cezanın hesabında duraksama olması nedeniyle verilen kararlar ile çektirilecek cezanın kısmen veya tamamen yerine getirilmesi ile ilgili mahkemece verilecek kararlar aynı Kanunun 101/3. maddeleri gereğince itiraz yasa yoluna tabi olduğu, 5271 sayılı CMK'nin 264. maddesine göre de kanun yolunun ve merciin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, hükümlü ... savunmanının, 13/03/2015 tarihli dilekçesi itiraz niteliğinde kabul edilerek gereğinin mahallince yapılması için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 27.02.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3307, Karar No: 2022/3592, Tarih: 17.03.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/3307 E.  ,  2022/3592 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 31. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 17. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz olunan karar, Bölge Adliye Mahkemesi’nin 22.10.2021 tarihli ek kararına yönelik temyiz isteminin, kararın kesin olarak verildiği gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesince reddine ilişkindir.

Taraflar arasında görülen alacak davasında ... 17. İş Mahkemesi’nin 2019/771 Esas 2020/76 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Kararın istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 31. Hukuk Dairesi’nin 2020/1435 Esas, 2021/1226 Karar sayılı kararı ile davalının istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı ortadan kaldırılarak davanın kısmen kabulüne kesin olarak karar verilmiştir.

Davacı vekili tarafından 02.08.2021 tarihli dilekçe ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 31. Hukuk Dairesi ‘nin 2020/1435 Esas, 2021/1226 Karar sayılı kararına yönelik maddi hatanın düzeltilmesi talebinde bulunulmuş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından talebin kabulüne karar verilmiştir. Söz konusu ek karar davalı tarafça temyiz edilmiş ve Bölge Adliye Mahkemesince 18.01.2022 tarihli karar ile 22.10.2021 tarihli ek kararın kesin olarak verildiği gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362/1-(a) maddesi uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir. Maddi hatanın düzeltilmesi istenen asıl karar kesin ise maddi hatanın düzeltilmesi talebi üzerine verilen karar da asıl karar gibi kesindir; yani temyiz edilemez. Bu sebeple asıl karar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362/1-(a) maddesi uyarınca kesin olup bu karara ilişkin maddi hatanın düzeltilmesi talebi hakkında verilen ek karar da temyiz olunamayacağından davalı vekilinin 22.10.2021 tarihli ek karara yönelik temyiz isteminin reddine dair 18.01.2022 TARİHLİ EK KARARIN ONANMASINA, 17.03.2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29411, Karar No: 2013/15484, Tarih: 02.07.2013

**6. Ceza Dairesi         2012/29411 E.  ,  2013/15484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm sanık ... ve ... ile savunmanları tarafından duruşmalı olarak da temyiz edilmekle;

Sanıklar ... ve ... ile savunmanlarının duruşma gününden usulen haberdar edildikleri halde geçerli mazeretleri bulunmadan duruşmaya gelmedikleri anlaşılmakla sanıklar yönünden duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Sanıkların adli sicil kayıtlarında, tekerrüre esas eski hükümlülükleri bulunduğu ve koşulları oluştuğu halde, haklarında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; sanık ... ve savunmanı ile sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 02.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.