muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2838, Karar No: 2021/14146, Tarih: 30.11.2021

3-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak, davanın niteliği gereği davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Gerektiğinden;

a)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 3 numaralı bendinin a ve b harfleri ile gösterilen bölümü ile 4 numaralı bendinin a ve b harfleri ile gösterilen bentlerinin hüküm fıkrasından tümüyle çıkartılmasına,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 3 numaralı bendinde (384.617,94 TL'nin) ibaresinden sonra (kararın kesinleşmesi beklenmeksizin davalı tarafa derhal ödenmesine) cümlesinin yazılmasına,

b)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 4 numaralı bendinden (karar tarihi olan 29/09/2020) ibaresinin çıkartılmasına, yerine (5.Hukuk Dairesi ilam tarihi olan 30.11.2021) ibaresinin yazılmasına,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 4 numaralı bendininin devamına (kararın kesinleşmesi beklenmeksizin ödenmesine) cümlesinin yazılmasına,

c) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının davacı idare lehine hükmedilen vekalet ücretine ilişkin 7.bendinin tümüyle çıkartılmasına,

Kalan bent numaralarının buna göre teselsül ettirilmesine,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davacı idare ve davalı ... vd. yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 3.050,00-TL. vekalet ücretinin karşılıklı olarak verilmesine, 30/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/392, Karar No: 2025/547, Tarih: 16.01.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/392 E.  ,  2025/547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/155 E., 2024/808 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda Dairece, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341/2 hükmü uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Somut uyuşmazlıkta, 01.01.2023-31.12.2024 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2023 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373/4 hükmü uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

16.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24402, Karar No: 2018/6166, Tarih: 23.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/24402 E.  ,  2018/6166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında isnat edilen İİK’nın 338/1. maddesinde düzenlenen “gerçeğe aykırı beyanda bulunma” suçunun oluşabilmesi için, borçlunun; aleyhine başlatılan bir icra takibi nedeniyle İcra İflas Kanunu’na göre istenmesi nedeniyle, süresi içerisinde verdiği ve bu Kanun’un 74 üncü maddesindeki unsurları da içermek suretiyle geçerli olan mal beyanındaki bildirimlerin gerçeğe aykırı olarak yapılmasının gerekmesi karşısında;

Mal beyanında borçlu sanığın gerek kendisine, gerekse üçüncü şahıslar üzerinde bulunan mal, alacak ve haklarının gösterilmemesi, borcun ne şekilde ödeneceğinin bildirilmemesi nedeniyle mal beyanının İİK'nın 74. maddesinde belirtilen unsurları taşımadığının anlaşılması nedeniyle,sanığın beraatine karar verilmesi yerine yazılı şekilde cezalandırılmasına karar verilmesi,

Kabule göre de;

1)02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2)Sanık hakkında hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK'nın 53. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 23/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3371, Karar No: 2024/7324, Tarih: 03.06.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/3371 E.  ,  2024/7324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/2314 E., 2023/582 K.

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Sanıklar müdafiinin temyiz isteminin, haklarında beraat kararları verilen sanıklar lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi talebine münhasır olduğu belirlenmekle temyiz incelemesi bu hususla sınırlı tutulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir oldukları, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.12.2020 tarihli ve 2017/305 Esas, 2020/360 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında özel belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 207 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ayrı ayrı 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 13.03.2023 tarihli ve 2021/2314 Esas, 2023/582 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında kurulan hükümlere yönelik sanıklar müdafiinin istinaf başvurusu üzerine duruşma açılmaksızın İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında kurulan mahkûmiyet hükümlerinin 5271 sayılı Kanun’un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca kaldırılmasına ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca sanıkların beraatlerine karar verilmek suretiyle düzeltilen hükümlere yönelik istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereği esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafiinin temyiz istemi; haklarında beraat kararları verilen sanıklar lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafiinin temyiz istemi; haklarında beraat kararları verilen sanıklar lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

1136 sayılı Avukatlık Kanununun 168 inci maddesi ve hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 14 üncü maddesinin dördüncü fıkrasında yer verilen; “Beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık yararına Hazine aleyhine maktu avukatlık ücretine hükmedilir.” şeklindeki düzenleme karşısında, kendisini vekille temsil ettiren sanıklar lehine maktu vekâlet ücreti ödenmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuş ise de söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanıklar müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 13.03.2023 tarihli ve 2021/2314 Esas, 2023/582 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (h) bendi gereği hüküm fıkrasına; “İlk derece mahkemesi hüküm tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık asgari ücret tarifesinin 14 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereği 8.200,00 TL maktu avukatlık ücretinin Hazineden tahsili ile beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanıklara verilmesine” ibaresinin eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İnegöl Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20854, Karar No: 2015/5900, Tarih: 23.03.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/20854 E.  ,  2015/5900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava 24.04.2007 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu % 33,20 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, 35.800,53 TL maddi, 40.000,00 TL manevi tazminatın 24.04.2007 tarihinden yasal faiziyle davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Savunma hakkı Anayasa (m.36) ile güvence altına alınmış olup, HMK.nun 27. maddesinde de ayrıca düzenlenmiştir. Bu kapsamda hâkim, tarafları dinlemeden veya iddia ve savunmalarını bildirmeleri için kanuna uygun biçimde davet etmeden hükmünü veremez.Buna göre hâkim Anayasa ile güvence altına alınan ve HMK'da da ayrıca düzenlenmiş bulunan iddia ve savunma haklarını kullanabilmeleri için tarafların duruşmaya çağırmak zorundadır.

Uyuşmazlık davanın ve duruşma gününün davalıya usulünce tebliğ edilip edilmediği, taraf teşkilinin yapılıp yapılmadığı giderek davalının savunma hakkının kısıtlanıp kısıtlanmadığı noktasındadır.

Somut olayda; 31.03.2009 tarihli oturumda saat 10:50 itibariyle davacı vekilinin duruşma gün ve saatini bildiği halde hazır olmadığı ve harhangi bir mazeret bildirmediği, duruşmaya katılan davalı yan vekilinin de davayı takip etmediği gerekçesi ile taraflarca takip edilmeyen davanın HMUK.nun 409 md. gereğince yenileninceye kadar işlemden kaldırlmasına karar verildiği. Bu karar üzerine davalı vekili duruşma salonundan ayrıldıktan hemen sonra davacı vekilinin gelerek geçerli mazeret sunması akabinde Mahkemece bu kez HUMK.nun 409 md. gereğince işlemden kaldırılmasına yönelik ara kararından dönüldüğü, fakat bu dönme kararının ve sonraki duruşmaların davalı vekiline usulünce tebliğ edilmediğinden dolayı yargılama sonuna kadar tüm oturumların davalı yanın yokluğunda gerçekleştiği anlaşılmıştır. Hal böyle otunca davalı tarafın yokluğunda yargılama yapıldığı ve davalının savunma hakkının kısıtlandığı açık olup bu durum usul ve yasaya aykırıdır.

O halde davalı şirket vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozmanın niteliğine göre davalı şirket vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 23.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7634, Karar No: 2023/5384, Tarih: 24.04.2023

**5. Ceza Dairesi         2021/7634 E.  ,  2023/5384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/74 Esas, 2016/16 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un (6723 sayılı Kanun) 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un (5320 sayılı Kanun) 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Hınıs Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.03.2015 tarihli ve 2014/1007 Soruşturma, 2015/68 Esas, 2015/48 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması ve hak yoksunlukları uygulanması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Hınıs Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.01.2016 tarihli ve 2015/74 Esas, 2016/16 sayılı Kararı ile sanığın atılı suçtan 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin ikinci fıkrası, 62, 50 ve 52 nci maddeleri gereği 75 tam gün karşılığı 1.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 53 üncü maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hak yoksunlukları uygulanmasına hükmolunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık, mahkumiyetine yeterli delilin bulunmamasına ve hakkında soruşturma izni alınmadan yargılama yapılmasına rağmen mahkumiyet kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğu sebebiyle hükmü temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın suç tarihinde Erzurum Büyükşehir Belediyesi E.S.K.İ Genel Müdürlüğü Kanalizasyon Daire Başkanlığına bağlı Hınıs şubesinde sorumlu memur olarak görev yaptığı, 2014 yılı bahar aylarında mağdurun ikamet ettiği adresi de kapsayan kanalizasyon çalışmaları sırasında boru değiştirmek için açmış oldukları kanalizasyon çukurunu kapatmadıkları, bu nedenle uzunca bir süre kanalizasyon atıklarının mağdurun ikametinin çevresine geldiği ve kötü kokuların yayıldığı, bu suretle sanığın görevinin gereklerini yapmakta ihmal göstererek mağdurun mağduriyetine sebep olduğu kabul edilerek ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Hakkında görevi kötüye kullanma suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen inceleme dışı sanık ...'in Hınıs Su ve Kanalizasyon Şube Müdürü olarak görev yaptığı, sanık ...'in ise aynı yerde teknisyen yardımcısı -sorumlu memur- olduğu ve yapılan işlerde ...'in talimatları doğrultusunda hareket ettiği ayrıca sanık ...'ın ''müştekinin kendilerine müracaatı üzerine bahse konu kanalizasyon borusunu tamir ettikleri, patlayan boruyu değiştirdikleri, borunun etrafının çamur olması sebebiyle etrafını birkaç gün sonra kapattıkları ve logarın üzerinin kapalı haliyle zarar veremeyeceği'' şeklindeki savunmasının aksi yönünde ve suç kastı ile hareket ettiğine dair dosya kapsamında somut delil bulunmadığı anlaşılmakla, hakkında yüklenen suçtan beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulmuş olması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Hınıs Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.01.2016 tarihli ve 2015/74 Esas, 2016/16 sayılı Kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31851, Karar No: 2017/15521, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/31851 E.  ,  2017/15521 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1959, Karar No: 2019/11836, Tarih: 19.06.2019

**5. Hukuk Dairesi         2019/1959 E.  ,  2019/11836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili ile davalı tarafından verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arazi niteliğindeki Kışla mahallesi 796 parsel sayılı taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekili ile davalının temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 19/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28391, Karar No: 2014/18821, Tarih: 26.09.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/28391 E.  ,  2014/18821 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/4, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Gerekçeli kararın, şikayetçi olan ölenin yakını ...'a adli yardım kanalı ile tebliğ edildiğine dair belgeye dosyada rastlanılmaması karşısında; gerekçeli karar, adı geçen müştekiye tebliğ edilmişse tebliğe ilişkin belgenin, tebliğ yapılmamış olması halinde ise, usulüne uygun tebligat yapılıp, tebliğ belgesinin, verilmesi halinde temyiz dilekçesinin ve bu hususta düzenlenecek ek tebliğnamenin eklenmesinden sonra iadesi için dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1774, Karar No: 2015/2417, Tarih: 11.03.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/1774 E.  ,  2015/2417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kütahya 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2014

NUMARASI : 2013/213-2014/191

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağı, aidat, elektrik ve su bedellerinin tahsili için başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkeme, davanın kısmen kabulüne karar vermiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, 04/04/2006 başlangıç tarihli, beş yıl süreli yazılı kira sözleşmesine dayanarak 04/10/2012 tarihinde başlattığı icra takibi ile 2011 yılı Kasım ayından 2012 Mayıs ayına kadar olan dönem için 3.100 TL kira alacağının, 320 TL aidat alacağının, 117 TL elektrik bedeli ve 47 TL su bedelinin tahsilini talep etmiş, davalı kiracı süresinde yaptığı itirazında ve yargılama sırasındaki savunmasında davacıya borcu olmadığını, dava konusu taşınmazı 30/4/2012 tarihinde tahliye ettiğini ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, davalının kiralananı tahliye ettiği savunmasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davalı tarafından yapılan 300 TL ödemenin takip konusu alacaktan mahsubu ile itirazın 3.343,87 TL asıl alacak yönünden iptaline karar verilmiştir. Davalı borçlu, taşınmazı 30/04/2012 tarihinde tahliye ettiğini yazılı delillerle kanıtlayamamış ise de cevap dilekçesinde "her türlü yasal delil" demek suretiyle yemin deliline de dayanmıştır. Bu durumda, mahkemece davalıya bu konuda yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucu dairesinde bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik araştırmayla hüküm kurulması doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 11.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.