muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/22551, Karar No: 2022/1567, Tarih: 08.02.2022

**2. Ceza Dairesi         2020/22551 E.  ,  2022/1567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

On sekiz yaşını tamamlamamış olan suça sürüklenen çocuklar hakkında suça sürüklenen çocukların savunmalarının alındığı ve kısa kararın verildiği oturumların kapalı yapılması gerektiği gözetilmeden açık duruşma yapılarak 5271 sayılı CMK'nın 185. maddesine aykırı davranılması telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

I- O yer Cumhuriyet savcısının kurulan hükümlere ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

05/03/2015 tarihinde verilen hükmü 1412 sayılı CMUK’nun 310/3. maddesinde öngörülen bir aylık süre geçtikten sonra 24/04/2015 tarihinde temyiz eden o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin aynı Kanun’un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve hırsızlık suçlarından kurulan hükümlere yönelik suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre suça sürüklenen çocuk ... yönünden diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Hükmün esasını oluşturan ve duruşmada açıklanan kısa kararda, suça sürüklenen çocuk ... yerine dosya ile ilgisi bulunmayan ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan mahkumiyet kararı verildiği, gerekçeli kararın gerekçe bölümünde ... isminin sehven yazıldığı belirtilmesine rağmen hüküm fıkrasının bazı bölümlerinde ... ismi belirtilmek suretiyle bazı bölümlerinde ise suça sürüklenen çocuk ...'ın ismi belirtilmek suretiyle mahkumiyet kararı verilerek kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişkiye neden olunması,

2- Suça sürüklenen çocukların aşamalarda alınan savunmalarında iş yerinden 70-80 TL kadar bozuk para çaldıklarını, kolluk görevlilerince yakalandıklarında sakladıkları yerden çaldıkları bozuk paraları ve çeşitli markalarda sigarayı teslim ettiklerini beyan ettikleri, 26/08/2014 tarihli olay, yakalama, üst arama, geçici muhafaza altına alma ve teslim tesellüm tutanağı içeriğine göre suça sürüklenen çocukların beyanları doğrultusunda sakladıkları yerden 68.50 TL ve 168 adet sigaranın bulunarak teslim edildiğinin tespit olunduğu, müştekinin soruşturma evresinde alınan ifadesinde 150 adet sigara ve yaklaşık 200.00 TL paranın çalındığını, kovuşturma evresinde ise sigaraların tümününün iade edildiği , 200 TL paranın ise 90 TL sinin iade edildiğini beyan ettiği, nazara alınarak öncelikle müştekiden çalınan paraların ne kadar olduğu sorulduktan sonra sonucuna göre çalınan paranın bir kısmının iade edildiğinin tespiti halinde kısmi iade nedeniyle suça sürüklenen çocuk hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rıza gösterip göstermediği müştekiden sorularak, müştekinin kısmi iadeye rızasının olup olmadığının tespit edilmesi gerektiği, çalınan paranın tamamının iade edilmesi halinde ise herhangi bir şart aranmaksızın soruşturma evresinde gerçekleşen iade nedeniyle TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanması gerektiği, gözetilmeden yazılı şeklide karar verlimesi,

3-Soruşturma aşamasında gerçekleşen etkin pişmanlık nedeni ile suça sürüklenen çocuklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesi uyarınca indirim yapılırken, anılan maddenin 2. fıkrası da gözetilerek indirim oranının 1/2'den fazla olması gerektiğinin gözetilmemesi,

4-Suça sürüklenen çocuklar hakkında takdiri indirim nedenleri uygulanırken sevk maddesinin TCK'nın 62. maddesi olarak gösterilmesi gerekirken gerekçeli kararın hüküm bölümünde sevk maddesinin gösterilmemesi,

5- İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümde uygulama maddesinin TCK'nın 116/2-4 yerine, TCK'nın 116/1-4 olarak gösterilmesi,

6- Suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan düzenlenen iddianamede sevk maddesi olarak yazılmadığı halde ek savunma hakkı verilmeden TCK'nın 119/1-c maddesi ile artırım yapılması suretiyle CMK'nın 226. maddesine aykırı davranılması,

7-Cezadan indirim yapılmasını gerektiren şahsi sebeplerden olan etkin pişmanlık hükümlerine ilişkin TCK'nın 168/1. maddesinin yaş küçüklüğü nedeniyle cezadan indirim yapılmasına ilişkin aynı Kanunun 31/3. maddesinden önce uygulanması suretiyle TCK'nın 61/5. maddesine aykırı davranılması

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan suça sürüklenen çocuk ... yönünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 08/02/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14815, Karar No: 2017/12324, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/14815 E.  ,  2017/12324 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4033, Karar No: 2021/11718, Tarih: 20.04.2021

**8. Ceza Dairesi         2021/4033 E.  ,  2021/11718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Aynı tarihte yapılan ihbar sonucu hırsızlık suçu nedeniyle olay yerine giden polis tarafından sanığın üzerinde yapılan aramada yasak niteliği haiz bıçak ele geçmesi ve sanık hakkında hırsızlık suçundan Aksaray 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2015/125 Esas, 2015/715 sayılı kararı ile mahkumiyet kararı verildiğinin anlaşılması karşısında yasak bıçak bulundurma suçunun 5271 sayılı CMK 251/8. maddesi gereğince basit yargılama usulüne tabi olmayan suçla birlikte işlendiği belirlenerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, beraat kararı verilmesi gerektiğine, lehe olan hükümlerin uygulanmadığına ve hükmün açıklanmasının geriye bırakılmasına ve ertelemeye ilişkin hükümlerin uygulanmamasına yönelik ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 20.04.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4926, Karar No: 2021/2738, Tarih: 10.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/4926 E.  ,  2021/2738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılan Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu vekilinin temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 10/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27696, Karar No: 2013/20442, Tarih: 18.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/27696 E.  ,  2013/20442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda, sanığın resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 10.05.2004 tarihinde eşinden muvazzalı olarak boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 18.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12588, Karar No: 2009/13223, Tarih: 20.11.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/12588 E.  ,  2009/13223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : ... VD.

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 11.02.2008 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.05.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar ..., ... ve ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Cevap veren davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının maliki olduğu 974 parsel yararına bilirkişinin 10.04.2008 tarihli rapor eki krokisinde kırmızı ile taralı A, B ve C harfleri ile gösterdiği 984, 986 ve 987 parsellerden geçit tesisine karar verilmiştir.

Hükmü, 984, 986 ve 987 parsel malikleri temyiz etmiştir.

İncelenen krokiden 974 parselin mutlak geçit ihtiyacı içerisinde olduğu izlenmektedir. Mahkemece geçit gereksiniminin takdir edildiği gibi A, B ve C harfli güzergahtan karşılanmasından da yasaya aykırılık bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve tüm dosya içeriğine göre temyiz eden davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

Bilirkişi aleyhine geçit kurulan taşınmazlarda zeytin ağaçları bulunduğunu bildirmekle beraber şayet geçit güzergahında zeytin ağaçları varsa bunların sayısını ve bu ağaçların bedelinin geçit bedeline yansıtılıp yansıtılmadığını belirtmemiştir. O yüzden yeniden keşif yapılmalı, arazide bu durum araştırılmalı, geçit güzergahında kalan zeytin ağacı varsa bedelleri geçit bedeline ilave ettirilmelidir.

./..

2009/12588 - 13223 - 2 -

Dairemizin ve Hukuk Genel Kurulunun kararlılık gösteren uygulamasına göre yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Oysa hükme dayanak yapılan teknik bilirkişi krokisinde geçit eni Yargıtay denetimine elverişli şekilde gösterilmemiştir. Bu yönde de bilirkişiden ek rapor alınmalı, geçit en çok 3 m. eninde tesis olunmalıdır.

Değinilen bu yönlerde eksik inceleme ve araştırmayla hüküm tesisi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine, 20.11.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1434, Karar No: 2024/20495, Tarih: 24.06.2024

**10. Ceza Dairesi         2024/1434 E.  ,  2024/20495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/242 E., 2016/247 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi

Kahramanmaraş 4. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararının sanık tarafından eski hale getirme talebi ve temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın 19.09.2017 tarihli "... 2016/242 esas -2016/247 karar... Yukarıda numarası yazılı dosyada sanık olarak bulunmaktayım. Temyiz ettiğim Yargıtay'daki dosyamın onaylanmasını arz ve talep ederim." şeklindeki talebi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 20. Ceza Dairesinin 09.09.2019 tarihli Esas ve Karar sayılı ilamıyla sanığın temyizden vazgeçmesi nedeniyle hükmün incelenmesine yer olmadığına karar

verildiği ve Kahramanmaraş 4. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararının temyizden vazgeçme tarihi olan 19.09.2017 tarihinde kesinleştiği, sanığın "Yukarıda belirttiğim dosyamın basit yargılama yapılsın istiyorum. 2015 yılında seminer dersi görüyordum ve başka bir dosyadan tutuklandığım için gördüğüm seminer dersinin bitmesine bir gün vardı tutuklandığım için bu aksamıştır Başkanım söylediklerim araştırılıp karar verilmesini istiyorum ve bana bir tepikat tarafıma gelmedi temiz hakkımı kullanamadım araştırılıp karar verilmesini istiyorum" şeklindeki gerekçe ile 16.11.2023 tarihinde temyiz talebinde bulunduğu, 16.11.2023 tarihli talebinin "vazgeçmeden dönme" niteliği taşıdığının kabul edilemeyeceği, temyiz istemi ve koşulları oluşmadığından sanığın bu talebinin karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,24.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8652, Karar No: 2015/7391, Tarih: 18.11.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/8652 E.  ,  2015/7391 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/83630

MAHKEMESİ : Didim(Yenihisar) 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/09/2010

NUMARASI : 2009/1068 (E) ve 2010/608 (K)

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçlarından dava açılmasına karşın gerekçeli karar içeriğine göre sadece 2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan hüküm kurulduğu anlaşıldığından, 2007 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan açılan dava hakkında her zaman karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun’da öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşıldığından, sanık müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 18.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.