muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/257, Karar No: 2023/890, Tarih: 04.10.2023

17. Somut olayda davacı vekili, müvekkilinin davalı ... Müdürlüğüne ait Alanya-Gazipaşa yol yapım işinde davalı ... A.Ş. işçisi olarak 15.12.2013-03.07.2017 tarihleri arasında silindir operatörü konumunda kesintisiz çalıştığını iddia etmiştir.

18. Mahkemece, davalı ... ile diğer davalı şirket arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunduğu, davacının 19.12.2013-03.07.2017 tarihleri arasında 3 yıl 6 ay 16 gün çalıştığı kabul edilerek kıdem tazminatı, fazla çalışma, ulusal ... ve genel tatil, hafta tatili ücretleri ile asgari geçim indirimi ve ödenmeyen ücret alacaklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

19. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davalı ... Müdürlüğünün asıl işi yol yapımı ise de bu durumun işi yükleniciye gördüremeyeceği anlamına gelmediği, eldeki davada Alanya-Gazipaşa-5. Bl. Hd. Yolu (Takriben Km:26+000-64+400 Kesimine Ait) Toprak İşleri, Sanat Yapıları ve Bsk Üstyapı İşleri İnşaatı işinin tümüyle davalı şirkete ihale edildiği, işin bölünerek verilmesi söz konusu olmadığı gibi Karayolları Genel Müdürlüğünün bu işte işçi çalıştırmadığı, uzun süren, yüksek maliyetli ve yapılan imalat hatalarının veya eksikliklerinin sonradan giderilmesinin yine yüksek maliyet ve zaman kayıplarına yol açabileceği inşaat işlerinde, taahhüt edilen yapım işinin gidişatının izlenmesinin ve işin sözleşme ile eklerine ayrıca fen ve sanat kurallarına uygun yapılıp yapılmadığının denetimi için personel bulundurulmasının davalı ... Müdürlüğünün asıl işveren olduğu sonucunu doğurmayacağı, öte yandan davalı ... Müdürlüğünün denetim yetkisini aşan ve işveren olarak kabulünü gerektirecek bir yetkisinin bulunduğunun da iddia ve ispat edilmediği, bu nedenle davalı ... Müdürlüğünün asıl işveren olmayıp ihale makamı olduğu anlaşılmakla sorumluluğunun da bu kapsamda değerlendirilmesi gerekmektedir.

20. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, yol yapım işinin davalı ... Müdürlüğünün asıl işi olduğu, davalı şirket ile davalı ... arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunduğu, bu nedenle direnme kararının isabetli olduğu ve miktar incelemesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

21. Hâl böyle olunca Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken önceki hükümde direnilmesi doğru olmamıştır.

22. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi gereğince BOZULMASINA,

Dosyanın 6100 sayılı Kanun'un 373 maddesinin birinci fıkrası uyarınca kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.10.2023 tarihinde oy çokluğuyla kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31545, Karar No: 2013/19984, Tarih: 12.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/31545 E.  ,  2013/19984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 26/05/2009 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandıktan sonra aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 12.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11631, Karar No: 2021/1373, Tarih: 17.02.2021

**8. Hukuk Dairesi         2018/11631 E.  ,  2021/1373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi, Yıkım

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi 1732 parselde kayıtlı 6750 m2’lik şeftali bahçesinin vekil edenine ait olduğunu, anılan parselin bitişiğindeki 1733 parsel sayılı taşınmazın da davalıların murisi ... adına kayıtlı olduğunu, davalıların bitişik parsellerin kesişen bölgesi sınırında, vekil edenine ait olan arazi üzerine şeftali ağaçları dikerek, bazı yerlerde de zemini kullanarak müdahale ettiklerini, vekil edeninin tecavüzün tespiti için bilirkişiler aracılığıyla 09/11/2012 tarihinde gerekli ölçümleri yaptırdığını ve davalıların haksız müdahalesini tespit ettirdiğini, bundan sonra davalıları uyarmasına rağmen sonucun değişmediğini belirterek ecrimisil hakları saklı kalmak kaydıyla davalılar tarafından yapılan haksız müdahalesinin men'ine, tecavüz edilen bölüm üzerinde bulunan ağaçların kal'ine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili bozma sonrası sundukları cevap dilekçesinde özetle; bozma öncesi alınan bilirkişi raporundan da anlaşılacağı üzere taşınmaza şeftali ağaçları dikildiği iddiasının haksız olduğunu, davacı tarafın bilirkişi raporundan sonra beyanını değiştirerek taşınmazın bir kısmının yol olarak kullanıldığı iddiasında bulunduğunu, vekil edenlerinin davacının taşınmazını kullanmaya ihtiyacı olmadığını, ayrıca fiilen de kullanmadıklarını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalıların davacının taşınmazına yol olarak kullanmak suretiyle haksız müdahalede bulundukları, bunun yanında ağaç dikmek suretiyle vaki bir müdahaleden raporda bahsedilmesinden dolayı davanın kısmen kabulü ile davalıların 1732 parsel nolu davacının taşınmazının 506,41 m2'lik kısmına yol olarak kullanmak suretiyle vuku bulan haksız müdahalesinin önlenmesine karar verilmiş tarafların kararı temyiz etmesi üzerine Yargıtay 1.Hukuk Dairesinin 22/06/2015 tarihli ve 2014/9112 E. -2015/9268 K. sayılı ilamı ile davalılara yargılama aşamasında usulüne uygun tebligat yapılmadığı, bu itibarla savunma haklarının engellendiği, dosyada taraf teşkili konusunda gerekli dikkat ve özenin gösterilmediği, bu nedenle davalılara usulüne uygun olarak dava dilekçesinin ve duruşma gününün tebliğ edilmesi, taraf teşkili sağlandıktan sonra yanların gösterecekleri kanıtların toplanması ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiğinden bahisle karar bozulmuş sonrasında Mahkemece yargılamaya devam olunmuş yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, el atmanın önlenmesi ve kal isteklerine ilişkindir.

Dava, el atmanın önlenmesi ve kal isteklerine ilişkindir.

Tüm dosya kapsamı birlikte incelendiğinde; ilk kararda tecavüzün olduğu tespit edilmiş, sonradan yapılan keşifte ağaçların kaldırıldığı, yolun tarla haline getirildiği anlaşıldığına göre davacının dava açmakta haklı olduğu, davanın konusuz kaldığı anlaşıldığından yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazının yukarıda açıklanan nedenle kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna,

peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 17.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/430, Karar No: 2020/3362, Tarih: 07.09.2020

**14. Ceza Dairesi         2020/430 E.  ,  2020/3362 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda atılı suçtan mahkumiyetine dair Afyonkarahisar 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 11.03.2014 gün ve 2013/12 Esas, 2014/68 Karar sayılı hükmün sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 04.11.2019 gün ve 2016/6789 Esas, 2019/12012 Karar sayılı ilamı ile verilen onama yönündeki kararına Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.01.2020 günlü, 2019/134522 sayılı itiraznamesi ile 6352 sayılı Kanunun 99. maddesi ile eklenen 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesinin iki ve üçüncü fıkraları gereğince itiraz edilmesi üzerine Daireye gönderilen dosya incelendi.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden, İTİRAZIN KABULÜNE, Dairemizin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden verilen 04.11.2019 gün ve 2016/6789 Esas, 2019/12012 sayılı Kararının 6352 sayılı Kanunun 99. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine eklenen iki ve üçüncü fıkraları uyarınca KALDIRILMASINA karar verildikten sonra gereği görüşüldü:

Katılanın aşamalardaki beyanları, savunma, kamera görüntü kayıtları ile tüm dosya içeriğine göre hastanede acil tıp teknisyeni olarak görev yapan sanığın, aynı yerde hemşire olarak çalışan katılanı yanına çağırmasının ardından kolundan tutarak yandaki personel odasına sokması, sarılarak öpmeye çalıştığı katılanın da karşı koyarak odadan çıkması şeklinde gerçekleşen olayda kamera kaydına göre geçen kırk altı saniyelik süre de nazara alındığında, sanığın cinsel eylemde bulunmak amacıyla katılanı alıkoyması cinsel saldırı suçu kapsamında kalıp ayrıca kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun kanuni unsurları itibarıyla oluşmadığı anlaşıldığından, sanığın müsnet suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, DAİREMİZCE 04.11.2019 GÜN VE 2016/6789 ESAS, 2019/12012 KARAR SAYILI İLAMDAKİ SANIK HAKKINDA CİNSEL SALDIRI SUÇUNDAN VERİLEN BOZMA HÜKMÜNÜN AYNEN MUHAFAZASINA, 07.09.2020 tarihinde üyeler ... ve ...'in karşı oyları ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan yapılan

yargılama sonucunda atılı su çtan mahkumiyetine dair kurulan hükmün temyiz incelemesinde Dairemizin 04.11.2019 gün ve 2016/6789 Esas, 2019/12012 sayılı onama yönündeki kararına Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.01.2020 tarihli, 2019/134522 sayılı yazısıyla itiraz yoluna başvurması üzerine Dairemizce yapılan değerlendirme neticesinde sayın çoğunluk tarafından vaki itirazın kabulü ile onama kararının kaldırılmasının ardından sanığın müsnet suçtan beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Sayın çoğunluk ile ihtilafımızın konusunu sanığın yanına çağırdığı katılan mağdureyi kolundan tutarak yandaki personel odasına soktuktan sonra sarılarak öpmeye çalışması, katılanın da karşı koyarak odadan çıkması şeklinde ve kamera kayıtlarına göre 46 saniye süren eylemde alıkoymanın cinsel saldırı suçu kapsamında kalıp anılan suçun unsuru olup olmadığı yani hürriyeti kısıtlamanın eylemle sınırlı olup olmadığı noktasından kaynaklanmaktadır.

Öncelikle belirtmek gerekir ki; 5237 yasanın 109/1 madde ve fıkrasında düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunda korunan hukuki değer "kişinin kendi arzu ve iradesi çerçevesinde hareket edebilme, davranışlarını tümüyle özgür iradesi ile yönetip yönlendirme" hürriyetidir. Kişinin hareket özgürlüğünü engelleyen fiilin ne şekilde gerçekleştirildiğinin bir önemi olmayıp Kanunda yer alan tanımlamada da az veya çok bir devamlılıktan bahsedilmemiştir.

Somut olayda yanına çağırdığı mağdureyi, kendi arzu ve iradesiyle hareket etme özgürlüğünden yoksun bırakarak kolundan tutup personel odasına götüren ve kapıyı kapatan sanığın hürriyetten yoksun bırakma suçu cihetiyle eylemi tamamlanmış ve netice gerçekleşmiştir. Esasen sanığın mağdureyi personel odasına götürmeden de sarılarak öpme eylemini gerçekleştirme imkanı varken bu sebeple personel odasına kolundan tutarak götürmesi mağdurenin hürriyetini ayrıca kısıtlama iradesini de ortaya koymaktadır. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun ayrıca oluştuğu kabul edilmelidir. Bundan sonra mağdureyi personel odasında tutup sarılarak öpmeye çalışma şeklindeki eylemi sırasındaki hareket özgürlüğünün kısıtlanması cinsel saldırı suçunun unsurunu oluşturacaktır. Aksi halde TCK'nın 44. maddesi öne sürülerek cinsel saldırı ve istismar suçlarında sanığın mağduru hangi mesafeden ve ne kadar uzun süre ile cinsel istismar veya cinsel saldırı suçunu gerçekleştirdiği alana götürdüğüne bakılmaksızın tek bir fiil ve iki suç olmakla birlikte ağır olandan ceza vermeyi gerektirecek ki bu da birlikte işlenen hürriyetten yoksun bırakma suçlarının cezalandırılmaması sonucuna yol açacaktır. Anılan nedenlerle sayın çoğunluğun itirazın kabulü yönündeki görüşüne iştirak etmiyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2011/490, Karar No: 2011/3640, Tarih: 03.05.2011

**5. Ceza Dairesi         2011/490 E.  ,  2011/3640 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı ve ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs suçlarından sanık ...'in yapılan yargılanması sonunda; çocuğun basit cinsel istismarı ve ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun zincirleme basit cinsel istismarı suçlarından mahkümiyetine dair, ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 26.04.2010 gün ve 2009/2 Esas, 2010/87 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesinin sanık ve müdafii tarafından istenilmesi ve incelemenin de duruşmalı yapılmasının talep edilmesi üzerine; dosya Yargıtay C.Başsavcılığının 22.12.2010 günlü tebliğnamesiyle daireye gönderilmekle 16.03.2011 ... saat 13.30'a duruşma günü tayin olunarak sanık müdafiine çağrı kağıdı gönderilmişti.

Belli günde Hakimler duruşma salonunda toplanarak Yargıtay C.Savcılarından ... hazır olduğu halde oturum açıldı.

Yapılan tebligat üzerine, sanık ... müdafii Av. ... 14.03.2011 tarihli rapor fotokopisi ekli telgrafı ile; rahatsızlığı nedeniyle duruşmaya katılamayacağını, mazeretinin kabulü ile duruşmanın başka bir güne ertelenmesini talep ettiği görüldü.

Yargıtay C.Savcısının uygun görülen talep ve mütalaası dairesinde sanık müdafiin mazeretinin kabulü ile duruşmanın 20.04.2011 ... saat 13.30'a bırakılmasına,

Sanık müdafiine duruşma gününün bildirilmesine oybirliğiyle karar vermişti.

Belli günde Hakimler duruşma salonunda toplanarak Yargıtay C.Savcılarından ... ... hazır olduğu halde oturum açıldı.

Yapılan tebligat üzerine dosyadaki vekaletnameye dayanarak sanık ... adına gelen Av. ... huzura alınarak duruşmaya başlandı.

Duruşma isteğinin süresinde ve yerinde olduğu anlaşıldıktan sonra uygun görülen talep ve mütalaa dairesinde sanık hakkında DURUŞMALI inceleme yapılmasına oybirliğiyle karar verilerek tefhim olunduktan sonra işin açıklanmasına dair raportör üye tarafından düzenlenen rapor okundu.

Raportör üye rapora ilave edecek bir cihet bulunmadığını bildirdi.

Sanık müdafii temyiz layihasını açıklayarak savunmada bulunup müvekkili hakkındaki hükmün BOZULMASINI istedi.

Yargıtay C.Savcısı tebliğname içeriğini tekrar etti.

Son sözü sorulan sanık müdafii savunmasına ilave edecek bir cihet bulunmadığını bildirmekle dosya incelenerek karar verilip tefhim olunmak üzere duruşma 04.05.2011 ... saat 13.30'a bırakılmıştı.

Belli günde oturum açıldı. Dava evrakı incelenip gereği görüşülmüş olduğundan aşağıda yazılı karar ittihaz olundu.

Sanığın cinsel istismar eylemlerini üzerlerinde koruma ve gözetim yükümlülüğünün bulunduğu baldızlarına karşı işlemesine rağmen TCK.nun 103/3. maddesinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Belli günde oturum açıldı. Dava evrakı incelenip gereği görüşülmüş olduğundan aşağıda yazılı karar ittihaz olundu.

Sanığın cinsel istismar eylemlerini üzerlerinde koruma ve gözetim yükümlülüğünün bulunduğu baldızlarına karşı işlemesine rağmen TCK.nun 103/3. maddesinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, yerinde görülmeyen sanık ve müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 03.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

03.05.2011 tarihinde verilen işbu karar 04.05.2011 tarihinde Yargıtay C.Savcılarından Hayrettin Altıntaş hazır olduğu halde sanık müdafiin gıyabında tefhim olundu.