muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5468, Karar No: 2022/7386, Tarih: 10.11.2022

3. İlk Derece Mahkemesince Kaldırma Kararı Sonrasında Verilen Karar

Of Asliye Hukuk Mahkemesinin 08/05/2019 tarihli 2018/535 Esas, 2019/266 Karar sayılı kararıyla; dosya kapsamına göre, dava konusu taşınmazın tarafların müşterek murisi olan babaları ...’den geldiği, dosya arasında bulunan taksim sözleşmesinin Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı sonrası mahallinde yapılan keşifte uygulandığı, taksim krokisine göre dava konusu taşınmazın davacı ile davalı ...’e bırakıldığının anlaşıldığı, taşınmaz üzerindeki muhdesatın inşaat mühendisi bilirkişi raporunda zemin kat olarak belirtilen bölümünün davalı ... tarafından, 1. ve 2. katların ise davacı tarafından yapıldığının sabit olduğu, yine aynı rapora göre çatı arasının bağımsız bölüm niteliğinde olmadığı, her ne kadar çatı katı şeklinde ifade edilen bölüm, ana binanın merdiveni ile ulaşımı sağlanan çatı arası katı olsa da bu kısmın ayrı bir bağımsız bölüm olarak kanunen kullanılamayacağı, bu nedenle bu kısım çatı eğimi içerisinde kalmak şartıyla, altındaki bağımsız bölüme ait ve fiziken bu bölümle içeriden irtibatlı bir mahal olarak kullanılabileceğinden, çatı katının da altındaki bağımsız bölümün sahibi olan ...'e ait olduğu kanaatine varıldığı, bodrum katının ise binanın ortak kullanım alanlarından olduğundan, daire başına 1 pay kabul edilmesi gerektiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, dava konusu 154 ada 2 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali istemine yönelik davanın reddine, taşınmazın tapu kaydının beyanlar hanesindeki şerhin iptali ile taşınmaz üzerinde bulunan evin zemin katının davalı ...'e, 1. ve 2. katlar ile çatı katının davacı ...'e ait olduğunun ve depo olarak kullanılan bodrum katının ise binanın ortak alanı olması sebebiyle, daire başına 1 pay kabul edilmek suretiyle 2/3 payının davacı ...'e, 1/3 payının ise davalı ...'e ait olduğunun beyanlar hanesine şerh verilmesine karar verilmiştir.

4. İlk Derece Mahkemesince Kaldırma Kararı Sonrasında Verilen Karara Karşı İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı süresi içerisinde davacı vekili ile davalı ... tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

5. İstinaf Nedenleri

5.1. Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkilinin dava dışı kardeşleri adına kayıtlı bulunan hiçbir taşınmazın müşterek tapusu olmamasına rağmen dava konusu taşınmazın müvekkili ile davalılar adına müştereken tespit ve tescil edildiğini, davalı ...’un arazide hakkının bulunmadığını, davalının yalnızca taşınmaz üzerinde bulunan 1 adet daire üzerinde hakkının bulunduğunu, yargılama sırasında davalı ...’un taşınmaz üzerinde bulunan evde değişiklikler yapmasına rağmen bu hususta Mahkemece herhangi bir önlem alınmadığını, ayrıca Mahkemece vekalet ücreti ve yargılama giderlerinin de yanlış hesaplandığını ileri sürerek, istinaf taleplerinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

5.2. Davalı ... istinaf dilekçesinde özetle; Kat Mülkiyeti Kanunu’nun 4. maddesine göre, çatılar, bacalar, yağmur olukları ve ortak kullanma, korunma veya faydalanma için zaruri olan diğer yerler ve şeylerin ortak yerlerden olduğunu, çatı katı da bu madde uyarınca ortak yerlerden olmasına ve çatı katına ortak merdivenlerden çıkılmasına rağmen, Mahkemece çatı katının yalnızca davacıya ait olduğunun taşınmazın tapu kaydının beyanlar hanesine şerh verilmiş olmasının isabetsiz olduğunu, yine bodrum katı yalnızca kendisinin emek ve masrafı ile yapılmış olmasına rağmen, Mahkemece bodrum katının yalnızca 1/3’ünün kendisine ait olduğunun tapu kaydının beyanlar hanesine şerh verildiğini ileri sürerek, istinaf taleplerinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak, kararın açıkladığı nedenlerle düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

6. Gerekçe ve Sonuç

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin 16/01/2020 tarihli ve 2019/2187 Esas, 2020/66 Karar sayılı kararıyla; dosya kapsamına göre, dava konusu taşınmazın öncesinde tarafların müşterek murisi ... Öztürk'e ait olduğu noktasında taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmadığı gibi, bu hususun tüm dosya kapsamı ile belirli olduğu, somut olayda davacının taksime dayandığı ancak ispat yükü üzerinde olan davacının dava konusu taşınmazın mirasbırakan ... mirasçıları arasında usulüne uygun olarak paylaşıldığını ve yapılan paylaşım sonucu taşınmazın kendi payına düşüp davalıların taşınmazda terekeden gelen hakkı bulunmadığını ispat edemediği, yine gerek kaldırma öncesi gerekse kaldırma sonrası yapılan keşifler sonucu alınan inşaat bilirkişi raporlarına göre, taşınmaz üzerinde bulunan muhdesat niteliğindeki 4 katlı binanın bodrum, zemin ve 2 normal kattan oluştuğunun anlaşıldığı, inşaat bilirkişi raporlarında zemin kat olarak, taraf iddia ve savunmalarında ise 1. kat olarak bildirilen bağımsız bölümün davalı ... tarafından meydana getirildiği ve ona ait olduğunun taraflar arasında ihtilaf konusu olmadığı, öte yandan inşaat bilirkişi raporunda normal 2 kat, taraf beyanlarında ise 2. ve 3. kat olarak bildirilen bağımsız bölümlerin ise davacı ...'e ait olup onun tarafından meydana getirildiğinin yerel bilirkişi ve tanık beyanlarından anlaşıldığı, bu nedenle davacı vekili ile davalı ...’un sair istinaf nedenlerinin yerinde olmadığı, ne varki inşaat bilirkişilerin raporunda bodrum, taraf beyanlarında ise bodrum kat olarak belirtilen bağımsız bölüm yönünden Mahkemece binanın ortak kullanım alanı olup daire başına 1 pay hesabı üzerinden, yine çatı katının ise altında ki bağımsız bölüme ait ve fiziken bu bölümle içeriden irtibatlı mahal olarak kullanılabileceği gerekçesi ile yazılı şekilde karar verilmiş ise de, hükme esas alınan inşaat bilirkişi raporundan, binanın çatı katı olarak tabir edilen bölümünün çatı arası olarak değerlendirilebileceği, çatı aralarına bağımsız bölüm oluşturulamayacağı, bu kısmın çatı eğimi içinde kalmak şartı ile altındaki bağımsız bölüme ait ve bu bölümle irtibatlı bir mahal olarak kullanılabileceği ancak mevcut durum itibariyle böyle bir kullanım imkanının da bulunmadığı, bu kısmın mevcut durumu itibariyle 2. normal kat tavan betonu ve çatı örtüsünden ibaret olup içerisinde başka bir imalat bulunmadığı anlaşıldığından, söz konusu çatı katı olarak tabir edilen bölümün ayrı bir bağımsız bölüm ve böylelikle muhdesat niteliğinde bulunmayıp, binanın ortak alanı olduğu anlaşılmasına rağmen, Mahkemece anılan bölümün ayrı bir muhdesat şeklinde şerhine karar verilmesinin, yine inşaat bilirkişilerin raporunda bodrum, taraf beyanlarında ise bodrum kat olarak geçen muhdesat yönüyle, yerel bilirkişi ve tanık beyanlarından, anılan bölümün davacı ile davalı ..

... tarafından ortak şekilde kullanıldığı ve bu bölümün inşaat bilirkişi raporuna göre de ortak kullanım alanı olduğu, eldeki davanın ise Kat Mülkiyeti Kanunu hükümlerine göre açılan bir dava olmayıp, kadastro öncesi nedene dayanmakla 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 19/2. maddesi hükmü kapsamında değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu, anılan bölüm yönünden Mahkemece davacı ve davalıya eşit oranda pay verilmesi gerekirken, bağımsız bölümlerin sayısına oranlama yapılarak hüküm kurulmasının ve yine davanın niteliği ve harcın tamamlandığı gözetilerek vekalet ücretinin kabule karar verilen bölümlerin değeri itibariyle nispi olarak belirlenmesi gerekirken, davacı lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmesinin, kabul edilen bağımsız bölümlerin değeri itibariyle alınması gerekli karar ve ilam harcının eksik olarak hesaplanmasının da isabetsiz olduğu gerekçesiyle, davacı vekili ile davalı ...’un istinaf başvurularının yukarıda açıklanan gerekçeler ile sınırlı olmak üzere kabulüne, Of Asliye Hukuk Mahkemesinin 08/05/2019 tarihli, 2018/535 Esas, 2019/266 Karar sayılı kararının kaldırılmasına, 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2. maddesi gereğince yeniden esas hakkında karar verilmesine, bu cümleden olarak; davanın kısmen kabulüne, dava konusu 154 ada 2 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptaline yönelik talebin reddine, taşınmazın beyanlar hanesinde yazılı bulunan şerhin iptali ile yerine “Krokisinde konumu gösterilen 4 katlı binanın 01/04/2019 tarihli inşaat bilirkişi raporunda bodrum kat olarak belirtilen bölümünün davacı ... ile davalı ... tarafından meydana getirildiği ve adı geçenlere eşit paylarla ait olduğunun, aynı raporda zemin kat olarak belirtilen bağımsız bölümün davalı ... tarafından meydana getirildiğinin ve ...'e ait olduğunun, aynı raporda normal 1. ve 2. kat olarak belirtilen bağımsız bölümlerin ise davacı ... tarafından meydana getirildiğinin ve davacı ...'e ait olduğunun” tapu kütüğünün beyanlar hanesine şerh edilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin kararına karşı süresi içerisinde, davacı vekili tarafından temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; müvekkilinin dava dışı kardeşleri adına kayıtlı bulunan hiçbir taşınmazın müşterek tapusu olmamasına rağmen dava konusu taşınmazın müvekkili ile davalılar adına müştereken tespit ve tescil edildiğini, taşınmazda davalıların hiçbirisinin hakkının bulunmadığını, Bölge Adliye Mahkemesince taşınmazın tapu kaydının beyanlar hanesine bodrum katının davalı ... ile ortak olarak meydana getirildiğine dair şerh verilmesinin yerinde olmadığını, yörede bodrum katının daire sayısına göre bölündüğünü, yine taşınmaz üzerinde bulunan binanın çatı katının da muhdesat niteliğinde olup, müvekkili tarafından meydana getirildiğini, yargılama giderlerinin çoğunun taraflarına yükletilmesine karar verilmesinin de yerinde olmadığını ileri sürerek, kararın bozulmasına karar verilmesini istemiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Kadastro sonucunda Trabzon ili, ... ilçesi, ... köyü çalışma alanında bulunan 154 ada 2 parsel sayılı 497,63 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro tutanağının beyanlar hanesine, taşınmaz üzerindeki evin ... evlatları ... ve ...’e ait olduğu şerhi yazılarak, irsen intikal, hibe ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle 14 pay itibariyle 5’er payı ... ve ..., 2’şer payı ise ... ve ... adına tespit ve tescil edilmiştir.

Dava; kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

3.2.1. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 6. maddesi; “Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür.”

3.2.2. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 15/1. maddesi; “Tapuda kayıtlı taşınmaz malların malikleri veya bunların mirasçıları arasında, tapuda kayıtlı olmayan taşınmaz malların ise on dördüncü madde gereğince belirlenen zilyetleri arasında taksim edildikleri belgelerle veya bilirkişi veyahut tanık beyanları ile sabit olduğu takdirde bu mallar taksim gereğince zilyetleri adına tespit olunur.”

3.2.3. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 19/2. maddesi; “Taşınmaz mal üzerinde malikinden başka bir kimseye veya paydaşlarından birine ait muhdesat mevcut ise bunun sahibi, cinsi, ihdas tarihi ve iktisap sebebi belirtilerek tutanağın ve kütüğün beyanlar hanesinde gösterilir.” hükümlerini içermektedir.

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, toplanan delillere, (IV/6.) numaralı paragrafta yer verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararının dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinin yerinde bulunmasına göre, yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

VI. SONUÇ

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, toplanan delillere, (IV/6.) numaralı paragrafta yer verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararının dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinin yerinde bulunmasına göre, yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

VI. SONUÇ

Açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, aşağıda yazılı 26,30 TL bakiye onama harcının davacıdan alınmasına, 10/11/2022 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32882, Karar No: 2013/20309, Tarih: 17.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/32882 E.  ,  2013/20309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup

olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 27.12.2005 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandıktan sonra aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 17.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1131, Karar No: 2014/7808, Tarih: 20.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/1131 E.  ,  2014/7808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erciş Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/03/2013

NUMARASI : 2012/447-2013/307

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: A.. M.. ile T.. M.. yönünden husumetten reddene, Vangölü E.. Müesese Müdürlüğü yönünden Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, Vangölü E.. Müesese Müdürlüğü vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Mahkemece bozma ilamına uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı Vangölü EDAŞ Müessese Müdürülüğü vekilince temyiz edilmiştir.

32 nolu parselin kamulaştırma dışında kalan 100,22 metrekarelik bölümü yönünden alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1- Bilirkişi raporunda, getirtilen emsallerin satışlarının vergi ve harçtan kaçınmak için düşük gösterildiği açıklandıktan sonra sonuçta piyasa rayicinden söz edilip emlak değeri esas alınarak değer biçildiğinden, bu raporlara göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre dava konusu taşınmaz ile takdir komisyonu tarafından resen belirlenen arsa m2 rayiç bedeli getirtilip, kat oranları yönünden de denetlenerek, hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-İlk kararda hüküm altına alınan toplam 40.088TL bedel,davacı tarafından temyiz edilmemiş olup, davacının önceki kamulaştırma ya yönelik temyiz itirazı da reddedildiğinden bu bedelin davalı idare lehine kazanılmış hak oluşturduğu gözetilmeksizin, davacının talebini de aşacak şekilde bozma sonrası alınan rapor hükme esas alınmak suretiyle fazlaya hükmedilmesi doğru olmadığı gibi

3-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21.maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmünün getirilmiş olduğu gözetildiğinde, harç ve vekalet ücretinin maktu olarak hüküm altına alınması gerektiğinden;

Mahkeme kararının açıklanan nedenle davalı Vangölü E... Müesese Müdürlüğü vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA davalılardan Vangölü E... Müesese Müdürlüğünden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 20.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2120, Karar No: 2024/3361, Tarih: 11.06.2024

**7. Hukuk Dairesi         2024/2120 E.  ,  2024/3361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 26.12.2023

SAYISI : 2021/1780 E., 2022/1801 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kaş Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/137 E., 2021/139 K.

Taraflar arasındaki şerhin terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 26.12.2023 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin süreden reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin süre yönünden reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 26.12.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca bölge adliye mahkemesince verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz yoluna başvurulabilir. Temyiz dilekçesinin süresinden sonra verilmesi hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen karar, davalı vekiline 18.07.2022 tarihinde tebliğ edilmiş; temyiz dilekçesi ise yasal süre geçirildikten sonra 16.11.2023 tarihinde verilmiştir.

Temyiz dilekçesinin süre aşımı sebebiyle reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 26.12.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi gereğince Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.