muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14921, Karar No: 2018/15266, Tarih: 11.12.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/14921 E.  ,  2018/15266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın tüm aşamalarda alınan savunmalarında atılı suçu işlemediğini savunması, akülerin çalındığı araçlara 4-5 metre mesafede bulunan bira kutuları üzerindeki parmak izinden sanık tespit edilmiş ise de; sanığın suçlamaları reddederek olay yerine yakın yerlerde bira içtiğini, kutularını atmış olabileceğini belirtmesi karşısında; savunmasının aksini gösterir cezalandırılmasına yeterli, her türlü şüpheden uzak, hukuka uygun, kesin ve inandırıcı kanıtların neler olduğu karar yerinde denetime olanak sağlayacak şekilde açıklanmadan yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 11/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3355, Karar No: 2018/6240, Tarih: 18.06.2018

**12. Hukuk Dairesi         2017/3355 E.  ,  2018/6240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkikinin alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu şirket hakkında genel haciz yolu ile ilamsız icra takibi başlatıldığı, şikayetçi vekilinin icra mahkemesine yaptığı başvuruda, şikayetçinin ortağı olduğu takip borçlusu ... A.Ş aleyhine yapılan takip nedeniyle şikayetçiye, İİK'nun 89. maddesi gereği haciz ihbarnamesi gönderildiğini, oysa şirket ortağının borçlu şirket yönünden üçüncü kişi sayılamayacağını ileri sürerek haciz ihbarnamesinin iptalini talep ettiği, mahkemece, şikayetin kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

İİK'nun 89/1. maddesine göre; hamiline ait olmayan veya cirosu kabil bir senetle müstenit bulunmayan alacak veya sair bir talep hakkı veya borçlunun üçüncü şahıs elindeki taşınır bir malı haczedilirse icra memuru, borçlu olan hakiki veya hükmi şahsa bundan böyle borcunu ancak icra dairesine ödeyebileceğini ve takip borçlusuna yapılan ödemenin muteber olmadığını veya malı elinde bulunduran üçüncü şahsa bundan böyle taşınır malı ancak icra dairesine teslim edebileceğini, malı takip borçlusuna vermemesini, aksi takdirde malın bedelini icra dairesine ödemek zorunda kalacağını bildirir (Haciz ihbarnamesi). Bu haciz ihbarnamesinde, ayrıca 2, 3 ve 4. fıkra hükümleri de üçüncü şahsa bildirilir.

6102 sayılı TTK'nun 124. maddesinde; limited şirketlerin sermaye şirketi olduğu, aynı Kanunun 125. maddesinde; ticaret şirketlerinin tüzel kişiliği haiz olup, Türk Medenî Kanunu'nun 48. maddesi çerçevesinde bütün haklardan yararlanabilecekleri ve borçları üstlenebilecekleri, aynı Kanunun 128. maddesinde ise; her ortağın usulüne göre düzenlenmiş ve imza edilmiş şirket sözleşmesiyle koymayı taahhüt ettiği sermayeden dolayı, şirkete karşı borçlu olduğu hükme bağlanmıştır.

Kural olarak, borçlunun her türlü mal ve hakkı haczedilebilir. Haczedilmezlik için İcra ve İflas Kanununda veya özel kanunlarda açık hüküm bulunması zorunludur. Diğer bir anlatımla bir mal veya hakkın haczedilemeyeceğinin kabul edilebilmesi için, bu konuda açıkça bir kanun hükmünün varlığı veya maddi hukuk anlamında o mal veya hakkın satış ve devrine engel yasal bir düzenlemenin bulunması şarttır. Şirket ortağı, ortağı olduğu şirket tüzel kişiliğinden ayrı bir kişiliğe sahip olup, TMK anlamında gerçek kişi olduğundan şirkete göre üçüncü kişi sayılır. TTK'nun yukarıda açıklanan maddeleri uyarınca şirket ortakları, şirket sözleşmesiyle koymayı taahhüt ettikleri sermayeden dolayı şirkete karşı borçlu

olduklarından ve borçlu şirketin, şirket ortağındaki sermaye alacağının haczine engel yasal bir düzenleme de bulunmadığından sermaye alacağının haczi mümkündür. Kaldı ki, borçlu şirketin, üçüncü kişi şirket ortağı nezdinde, sermaye borcu dışında, tamamen özel hukuktan kaynaklanan ve paraya çevrilmesi mümkün, İİK'nun 89. maddesi kapsamında haczedilebilecek nitelikte başkaca hak ve alacaklarının bulunabileceği de kuşkusuzdur.

Dairemiz; şirket ortağının, borçlu şirket yönünden üçüncü kişi sayılamayacağından dolayı şirket ortağına 89/1 haciz ihbarnamesi gönderilemeyeceği görüşünde iken, HGK'nun 11.05.2016 tarih ve 2014/12-1078 Esas numaralı içtihadı doğrultusunda ve yukarıda açıklanan olgular karşısında içtihat değişikliğine gitmiş olup, Dairemizin değişen içtihadına göre; şirket ortağı, borçlu şirket bakımından üçüncü kişi sayılacağından, şirket ortağı olan şikayetçiye 89/1 haciz ihbarnamesi gönderilmesinde yasaya uymayan bir yön bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

O halde, mahkemece şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken, şikayetin kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5811, Karar No: 2021/8584, Tarih: 18.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/5811 E.  ,  2021/8584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

Sanığa yüklenen suçtan doğrudan zarar gören, Mahkemenin 16.10.2014 tarih, 2014/126 Esas ve 2014/506 Karar sayılı ilamını temyiz eden, Dairemizin 02.12.2019 tarihli 2016/11836 Esas ve 2019/8592 Karar sayılı bozma ilamı sonrası duruşmaya katılarak sanığın cezalandırılmasını talep etmek suretiyle katılma iradesini ortaya koyan şikayetçi kurumun davaya katılan olarak kabulüne karar verilmesi gerekirken, bu hususta herhangi bir karar verilmeden hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olduğundan, 5271 sayılı CMK'nin 260/1. maddesi gereğince, hükmü temyiz yetkisi bulunan şikayetçi Maliye Bakanlığı‘nın CMK'nin 237/2. maddesi uyarınca davaya katılan, Av. ...’nun da katılan vekili olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede,

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, ... Vergi Dairesi Müdürlüğünün ... vergi kimlik numaralı mükellefi olan sanığın, “2012 takvim yılında sahte fatura kullanma“ suçunu işlediğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; kovuşturma aşamasında alınan savunmasında faturaların gerçek alışverişlere dayandığını beyan ederek suçlamaları kabul etmemesine karşın, dosya içerisinde mevcut 13.02.2014 havale tarihli dilekçesinde faturalara konu emtiaları ... isimli kişiden aldığını, ancak bu kişinin vergi dairesi ile yaşadığı sorunlar nedeniyle faturaların ... isimli kişi üzerinden kesildiğini bildirmesi; 05.11.2013 tarihli ve 2013-A-3687/38 sayılı vergi inceleme raporunda da sanığın kullandığı faturaları düzenleyen mükellefin sahte fatura düzenleyicisi olduğu yönünde tespitler bulunduğunun belirtilmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi bakımından;

1)Sanığın kullandığı faturaları düzenleyen ... Ambalaj Emlak ve Mahrukat San. Ve Tic. Ltd. Şti. hakkında tanzim edilen 14.05.2013 tarihli ve 2013-A-25/5 sayılı vergi tekniği raporunun dosyaya getirtilmesi ile bu şirketin yetkilisi/yetkilileri haklarında “2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçundan kamu davası açılıp açılmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyası getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosyaya eklenmesi,

2)Kabule göre de; “25.01.2013” olan suç tarihinin, gerekçeli karar başlığında “2013” şeklinde eksik yazılması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/40942, Karar No: 2017/17096, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/40942 E.  ,  2017/17096 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/34938, Karar No: 2017/29010, Tarih: 18.12.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/34938 E.  ,  2017/29010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın Karayolları Genel Müdürlüğü ve ... Belediye Başkanlığı hakkındaki husumetten reddine, .... Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı ile davalılardan .... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece Karayolları Genel Müdürlüğü ve .... Belediye Başkanlığı hakkındaki davanın husumetten reddine, .... Büyükşehir Belediye Başkanlığı aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan .... Büyükşehir Belediye Başkanlığı ve davacı vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu .... Mahallesi 81 ada 9 ve 14 parsel sayılı taşınmazların dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle .... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilinin temyizi yerinde değildir.

Davacı vekilinin temyizine gelince;

Hakkındaki dava husumetten reddedilen davalılardan Karayolları Genel Müdürlüğü lehine maktu vekalet ücreti verilmesi gerekirken nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru değil ise de, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Hüküm fıkrasının 7. bendinde bulunan (65.325,00 TL nisbi) ibaresinin çıkartılmasına, yerine (1.500,00 TL maktu) ibaresinin eklenmesine,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyiz edenlerden peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 18/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5829, Karar No: 2024/6804, Tarih: 25.11.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/5829 E.  ,  2024/6804 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2023/174 E., 2023/313 K.

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen kullanım kadastrosuna itiraz davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiş, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilinin temyizi üzerine hüküm Dairemizin 10.09.2024 tarihli ve 2024/917 Esas, 2024/4767 Karar sayılı ilamı ile onanmıştır. İlk Derece Mahkemesince re’sen temyiz formu düzenlenerek dosyanın Dairemize gönderilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Dosya içindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinden; İlk Derece Mahkemesince 23.10.2024 tarihli temyiz formu düzenlenerek dosya Dairemize gönderilmiş ise de, İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak verilen kararın Dairemizin 10.09.2024 tarihli ve 2024/917 Esas, 2024/4767 Karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleştiği, dosya içinde ve UYAP ortamında taraflarca sunulan sonraki tarihli dilekçe bulunmadığı, buna göre İlk Derece Mahkemesince dosyanın Dairemize sehven gönderildiği ve bu aşamada Dairemizce yapılacak işlem bulunmadığı anlaşıldığından, dosyanın Mahkemesine tetkiksiz iadesine karar verilmiştir.

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Dosyanın Mahkemesine TETKİKSİZ İADESİNE, 25.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9909, Karar No: 2013/17651, Tarih: 18.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/9909 E.  ,  2013/17651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin,banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de; “Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de,birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır. Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır. Bilişim

sisteminden maksat, verileri toplayıp, yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü, yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır. Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların,ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Sanığın, borçları nedeniyle bankadan kredi çekmek istediği, ancak bankaların kendisine kredi vermemesi üzerine sanığın bu durumu diğer sanık temyiz dışı ...'ye anlattığı, ...'nin, 500 TL karşılığında sahte bir nüfus cüzdanı temin edebileceğini söylediği ve bu şekilde aralarında anlaştıkları, daha sonra üzerinde sanığın resmini taşıyan, ancak ... ismine düzenlenmiş sahte nüfus cüzdanını getirdiği, sanığın, Silivri'de bulunan ... Şubesi'ne gittiğ ive ... adına düzenlenmiş sahte kimliği banka görevlilerine vererek 10.000 TL kredi almak istediğini söylediği, sanığın, ... kimlik bilgilerini kullanmak suretiyle kredi sözleşmesini doldurup imzaladığı, ancak sanığın hareketlerinden şüphelenen banka görevlilerinin durumu polise haber vermeleri üzerine durumun ortaya çıktığı, böylece sanığın resmi belgede sahtecilik ve banka ve diğer kredi kurumlarınca tahsis edilmemesi gereken bir kredinin açılmasını sağlamak amacıyla dolandırıcılığa teşebbüs suçlarını işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık ve tanık beyanları, ekspertiz raporu ve tüm dosya kapsamına göre suçun sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

5237 sayılı Kanun’da 765 sayılı Kanun’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanun'un 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan

elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1. fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılmasısuretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, 5237 sayılı TCK'nın 158/1, j, son maddesi gereğince haksız menfaat miktarının 10.000 TL, haksız menfaatin iki katının 20.000 TL olması dikkate alınarak temel cezanın bu miktardan az olmayacak şekilde belirlenip sanığın 1.000 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 35. maddesi gereğince cezasının 1/2 oranında indirilerek 500 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince cezasının 1/6 oranında indirilerek 416 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 52. maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL den hesap edilmek suretiyle netice olarak 8.320 TL

adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, suçun teşebbüs aşamasında kalması nedeniyle haksız menfaatin bulunmadığı gerekçesiyle sanık hakkında, netice olarak 20.00 TL olarak eksik adli para cezası tayini ve sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi kapsamında, aynı suç işleme kararıyla kanunun aynı hükmünü birden fazla ihlal ederek değişik zamanlarda sahte nüfus cüzdanı hazırlaması ve sahte kredi sözleşmesi imzalaması karşısında, resmi belgede sahtecilik suçu yönünden zincirleme suç hükümlerinin uygulanmayarak eksik ceza tayin edilmesindeki isabetsizlik, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 18/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.