muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5085, Karar No: 2019/1781, Tarih: 04.03.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/5085 E.  ,  2019/1781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 16. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 27/12/2016 tarih ve 2016/50 E., 2016/240 K. sayılı kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kısmen kabulüne dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi’nce verilen 20/09/2017 tarih ve 2017/846-2017/2732 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl dava ve birleşen davanın davacılar vekili, Ambarlı Gümrük Müdürlüğü'ne gelen ve içinde saat bulunan konteynerin beyan harici olduğunun tespit edilmesi üzerine tescilli marka haklarına dayanarak şikayette bulunduklarını, savcılık soruşturması ve bilirkişi incelemeleri sonucunda tüm saatlerin taklit olduğunun belirlendiğini, buna rağmen Yargıtay 19. Ceza Dairesi'nin içtihat değişikliği nedeniyle soruşturma dosyasında markaya tecavüz suçundan dolayı takipsizlik kararı verildiğini, kaçakçılık suçundan ise sanıkların mahkumiyetine ve saatlerin müsaderesine karar verildiğini, her ne kadar saatlerin müsaderesine karar verilmiş ise de gümrük tasfiye mevzuatı gereği saatlerin yeniden piyasaya çıkma ihtimali nedeniyle işbu davayı açmak zorunda kaldıklarını ileri sürerek, davaya konu saat ve kalemlerin Ambarlı Gümrüğü tarafından satılmasının önlenmesi yönünde ihtiyati tedbir kararı verilmesini, davalıların eylemlerinin marka hakkına tecavüz oluşturduğunun tespitini, dava konusu eşyanın imha yoluyla tasfiyesini, ardiye ve tasfiye giderlerinin de davalılara yükletilmesini talep ve dava etmiştir.

Asıl dava ve birleşen davanın davalılar vekili, gümrük yetkilileri tarafından konteynerlerın açılması ile beyan dışı olduğu tespit edilen eşyanın müvekkillerine ait olmadığını, müvekkilinin verdiği gümrük beyanı kapsamında aynı gemi ile gelen sadece valizler olduğunu, davaya konu beyan dışı eşyanın kime ait olduğunun belli olmadığını, müvekkillerine karşı husumet yöneltilemeyeceğini, ayrıca her ne kadar imha yoluyla tasfiye talep edilmiş ise de, ... 1. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından müsadere kararı verildiğini, müsaderesine karar verilen eşyanın da ne şekilde tasfiye edileceğinin 4458 sayılı Gümrük Kanununda ve 5607 sayılı Kanunda belirlendiğini, eşyanın imha yoluyla tasfiyesine karar verme yetkisinin gümrük idaresine ait olduğunu, bu nedenle mahkemenin imha konusunda tasfiye ile ilgili tedbir kararının da yanlış olduğunu savunarak tedbir kararının kaldırılmasını ve davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesi, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davacılardan Zenzitt ve Zag Hemer'in feragatleri nedeniyle davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, asıl ve birleşen davaların birlikte kabulüne, davacılara ait markaları içeren davaya konu saat ve kalemlerin taklit ürün olduğunun ve marka hakkına tecavüz oluşturduğunun tespitine, men'ine, gümrükte el konulan ürünlerin masrafı davalıdan alınmak suretiyle imhasına karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından istinaf edilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesince tüm dosya kapsamına göre; feragat eden davacılar yönünden davalı lehine avukatlık ücreti takdir edilmesi dışındaki sair istinaf sebepleri yerinde görülmeyerek ilk derece mahkemesi kararının kısmen kaldırılarak, asıl ve birleşen davanın birlikte kabulü ile davacılara ait markaları içeren davaya konu saat ve kalemlerin taklit ürün olduğunun ve marka hakkına tecavüz oluşturduğunun tespitine, men'ine, gümrükte el konulan ürünlerin masrafı davalıdan alınmak suretiyle imhasına, davacılar Zenıth İnternational SA ve ... adına açılan davaların bu davacılar yönünden feragat nedeniyle reddine, davalılar kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden 2.860,00TL vekalet ücretinin feragat eden davacılardan tahsili ile davalılara ödenmesine karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 26,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenlerden alınmasına, 04/03/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10338, Karar No: 2008/195, Tarih: 16.01.2008

**1. Hukuk Dairesi         2007/10338 E.  ,  2008/195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇAYCUMA 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/03/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalı oğlunun kendisine bakacağını taahhüt etmesi üzerine 20 ve 235 sayılı parsellerin kadastro tespitinde oğlu üzerine tespit edilmesine muvafakat gösterdiğini, ancak bakım görevinin yerine getirilmediğini ileri sürerek tapu iptali ve tescil istemiştir.

Davalı, davacı babasına ve annesine baktığını ancak eşinin ameliyat olması nedeniyle geçici süre bakımın aksadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, bakım görevinin yerine getirilmemesi nedenine dayalı tapu iptali-tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, davaya konu 20 ve 235 parsel sayılı taşınmazların 2000 yılındaki kadastra tespitinde; 20 yılı aşkın süredir davacının zilyet ve tasarrufunda bulunmakta iken kendisine ve eşine ölünceye kadar bakılması karşılığında davalı oğluna hibe edilerek zilyetliklerinin devredildiği hususları tespit tutanaklarında belirtilmek ve ölünceye kadar bakım akti tutanakların şerhler ve beyanlar hanesinde gösterilip taraflarca da imzalanmak suretiyle davalı adına tespitlerinin yapıldığı ve kesinleştiği görülmektedir.

Hemen belirtmek gerekır ki, tarafların kadastro teknisyeni huzurunda tutanağa geçen ımzalı beyanları dikkate alındığında, aralarında geçerli bir bakım aktinin gerçekleştiği yönünde kuşku yoktur.Nitekim)anılan husus mahkemenin de kabulünde olup, kadastro tespiti sırasında gerçekleşen bu işlemin geçersizliğinin ileri sürülemeyeceği gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Ne var ki, dava dilekçesinin içeriği ve iddianın ileri sürü1üş biçiminden, davada işlemin geçersizliğinin iddia edilmediği, aksine, geçerli şekilde oluşan ölünceye kadar bakım aktine aykırılık nedeniyle iptal-tescil isteğinde bulunulduğu açıktır.

Bilindiği üzere, ölünceye kadar bakıp gözetmek sözleşmesi basitçe, taraflarına karşılıklı hak ve borçlar yükleyen, bazı yönleri itibarıyla talih ve tesadüfe, ayrıca şekle bağlı bir sözleşme şeklinde tanımlanabilir. Nitekim, söz konusu sözleşme B.K.nun 511. maddesinde, "kaydı hayat ile bakma mukavelesi, akİtlerden birinin diğerine ölünceye kadar bakmak ve onu görüp gözetmek şartıyla bir mamelek yahut bazı malların temlikini iltizam etmesinden ibaret olan bir akit" olarak tarif edilmiştir.

Bilindiği üzere, ölünceye kadar bakıp gözetmek sözleşmesi basitçe, taraflarına karşılıklı hak ve borçlar yükleyen, bazı yönleri itibarıyla talih ve tesadüfe, ayrıca şekle bağlı bir sözleşme şeklinde tanımlanabilir. Nitekim, söz konusu sözleşme B.K.nun 511. maddesinde, "kaydı hayat ile bakma mukavelesi, akİtlerden birinin diğerine ölünceye kadar bakmak ve onu görüp gözetmek şartıyla bir mamelek yahut bazı malların temlikini iltizam etmesinden ibaret olan bir akit" olarak tarif edilmiştir.

Anılan yasanın bu ve devamı maddelerinin açık hükümlerinde belirtildiği gibi ölünceye kadar bakım sözleşmesi ile, bakım alacaklısı sözleşmeye konu olan mamelek veya bazı mallarının mülkiyetini bakım borçlusuna geçirme, bakım borçlusu da kuralolarak bakım alacaklısını kendi ailesi içerisine alıp, ona özenle ölünceye kadar bakıp gözetmek yükümlülüğü altına girer. Bakım borçlusunun bakıp gözetmek yükümlülüğü, aksi kararlaştırılmadığı sürece bakım alacaklısını ailesi içerisine alıp, ikametini temin etme yanında, besleme giydirme hastalığında hekime götürüp, gerekli ihtimamı gösterme, manevi yönden her türlü yardım ve desteği sağlama gibi ödevleri de içerisine alır. Kuşkusuz bakım borçlusu yükümlülüklerini yerine getirirken, aldığı malların kıymetine, bakım alacaklısının önceden sahip olduğu içtimai mevkiine ve hakkaniyet kurallarına göre hareket etmek zorundadır.

Öte yandan, yükümlülükleri n yerine getirilmemesinin sonuçları BK.nun 517. maddesinde açıklanmış, sözleşmeden doğan ödevlere aykırılık yüzünden ilişki çekilmez olmuşsa ya da başka önemli nedenlerle ilişkinin sürdürülmesi aşırı ölçüde güçleşmiş veya olanaksız hale gelmişse taraflardan her birine tek yanlı olarak sözleşmeyi feshetme, verdiği şeyi geri alma hatta karşı tarafın kusurlu olması halinde tazminat isteme hakkı tanınmıştır. O halde, yükümlülüklerini yerine getirmeyen bakım borçlusuna karşı bakım alacaklısı her zaman fesih hakkını kullanabilmekte, fesih geçmişe etkili (makable şamil) olmak üzere sözleşmeyi sona erdirdiğinden verdiği şeyi de geri isteyebilmektedir.

Bununla birlikte, BK.nun 517/son maddesi hükmüne göre; Hakim mukaveleyi feshedecek yerde, iki taraftan birinin talebi ile yahut re' sen artık birlikte yaşamalarına nihayet verip buna mukabil alacaklıya kaydı hayat ile bir irat tahsis edebilir. Uyuşmazlığın değinilen hüküm (BK.nun 517/son maddesi) uyarınca çözüme bağlanması, bakım yükümlülüğünün bir arada yaşamak suretiyle yerine getirilmesi imkanlarının ortadan kalktığı yada büyük ölçüde sınırlandığı haller için düşünülmelidir. Bunun yanı sıra, takdir edilecek irat, yanların özel ve ekonomik durumlarına uygun ve adilolmalıdır.

Diğer taraftan, delillerini bildirmek üzere davacı tarafa verilen kesin süreyle ilgili ara kararının yeterli açıklığı taşımaması nedeniyle usule uygun bulunduğu da söylenemez.

Diğer taraftan, delillerini bildirmek üzere davacı tarafa verilen kesin süreyle ilgili ara kararının yeterli açıklığı taşımaması nedeniyle usule uygun bulunduğu da söylenemez.

Hal böyle olunca, işin esasına girilip tarafların tüm delillerinin toplanması ve yukarıdaki ilkeler çerçevesinde değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulması isabetsizdir. Davacının temyiz itirazı açıklanan nedenlerden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün HUMK. 'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 16.1.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18748, Karar No: 2022/10478, Tarih: 01.06.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/18748 E.  ,  2022/10478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Andırın Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından sanık hakkında 6831 sayılı Kanunun 108/1, TCK'nun 54, 53/1. maddeleri uyarınca kaçak orman emvalini bulundurma, nakletme suçundan cezalandırılması talebi ile 23/10/2015 tarihli iddianamenin düzenlendiği, sanık hakkında 6831 sayılı Kanunun 91. maddesinde düzenlenen ağaç kesme suçundan cezalandırılması için kamu davası açılmadığı, iddianame içeriğinde de bu suçun anlatılmadığı, ayrıntıları Ceza Genel Kurulu'nun 06/05/2014 tarihli, 2012/6-1486 Esas ve 2014/238 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 225/1. maddesinde yer alan, "Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir." şeklindeki düzenlemeye göre, ağaç kesme suçundan suç duyurusunda bulunulup dava açılması halinde temyize konu dava ile birleştirilerek sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken, açılmış dava bulunmayan ve iddianamede anlatılış tarzına göre unsurları gösterilmeyen 6831 sayılı Kanunun 91/1. maddesinde düzenlenen orman alanında ağaç kesme suçundan da hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01/06/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9739, Karar No: 2024/11336, Tarih: 12.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/9739 E.  ,  2024/11336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/31 E., 2024/1286 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 55. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/371 E., 2023/667 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesinin 23.06.2020 tarihli kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına, davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince Bölge Adliye Mahkemesi kararı üzerine yapılan yargılama sonunda, 10.03.2022 tarihli karar ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararının ikinci kez ortadan kaldırılmasına, davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen karar ile; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut davada verilen hükmün, davalı bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak mahiyette ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmakla; hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10771, Karar No: 2021/12407, Tarih: 14.12.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/10771 E.  ,  2021/12407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

1) 213 sayılı VUK'nin 139. maddesine göre; “vergi incelemeleri, esas itibarıyla incelemeye tabi olanın iş yerinde yapılır. İş yerinin müsait olmaması, ölüm, işin terk edilmesi gibi zaruri sebeplerle incelemenin iş yerinde yapılması imkansız olur veya mükellef ve vergi sorumluları isterlerse inceleme dairede yapılabilir.” şeklindeki düzenleme karşısında, iş yeri faal olan mükelleflere, defter ve belgelerin vergi dairesine getirilmesi için yapılan tebligatlar hukuki sonuç doğurmayacağından gizleme suçunun unsurlarının oluşmayacağı nazara alındığında; defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkartılan tebligatın, sanığa 25.09.2013 tarihinde işyeri adresinde tebliğ edildiği anlaşılmakla, incelemenin dairede yapılmasına imkan veren VUK’nin 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulması, iş yeri dışında inceleme yapılması gerektiğine ilişkin bir tespiti varsa buna ilişkin belgenin dosyaya ibrazının istenmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ve inceleme neticesinde mahkumiyet hükmü kurulması yasaya aykırı,

2) Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 14.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5632, Karar No: 2024/4480, Tarih: 14.10.2024

**7. Hukuk Dairesi         2023/5632 E.  ,  2024/4480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 17.10.2023

SAYISI : 2021/55 E., 2023/1084 K.

DAVA TARİHİ : 02.10.2019

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bursa 12. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/153 E., 2020/209 K.

Taraflar arasındaki el atmanın önlenmesi ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 17.10.2023 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin süreden reddine karar

verilmiştir.

Ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin süre yönünden reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 17.10.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca bölge adliye mahkemesince verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz yoluna başvurulabilir. Temyiz dilekçesinin süresinden sonra verilmesi hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen karar, davalıya 16.06.2023 tarihinde tebliğ edilmiş; davalı vekilince kararın davalıya tebliğinden sonra UYAP üzerinden gönderilen vekaletname ile temyiz dilekçesi yasal süre geçirildikten sonra 16.10.2023 tarihinde verilmiştir.

Temyiz dilekçesinin süre aşımı sebebiyle reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 17.10.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.10.2023 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16218, Karar No: 2016/20120, Tarih: 21.09.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/16218 E.  ,  2016/20120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Taraflar arasındaki, muvazaa nedeniyle baştan itibaren davalı asıl işveren...'ın işçisi olduğunun tespitine, ücret farkı, toplu iş sözleşmesi kaynaklı ek ödeme ve sosyal yardım, giyim yardımı, vardiya tazminatı, ağır vasıta tazminatı, iş güçlüğü tazminatı, hizmet teşvik primi, gıda yardımı, toplu taşıma yardımı, ilave tediye ile akdi ikramiye alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle reddine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davacı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 16.02.2016 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına vekili Avukat ... ve ... ile karşı taraf adına vekili Avukat... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi ve eksikliğin giderilmesi için mahkemesine geri çevrilerek, eksiklik giderildikten sonra dosya yeniden Dairemize gelmekle, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalı ...Ş.’ye ait işyerinde, kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işveren-alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaya dayandığından geçersiz olduğunu, davalı asıl işverenin kadrolu ve toplu iş sözleşmeli daimi işçilerine ödediği ücret ve diğer mali haklar ile ilave tediyelerin aynen müvekkiline de ödenmesi gerektiğini ileri sürerek, müvekkilinin baştan itibaren davalının işçisi olduğunun tespitiyle, kadrolu-daimi işçi sayılması gerekliliğinden ve toplu iş sözleşmesinden doğan ücret farkı, toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan ek ödeme ve sosyal yardım alacakları, ilave tediye ile akdi ikramiye alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, öncelikle zamanaşımı def’ini ileri sürerek, davacı işçinin müvekkilinden hizmet alımı yoluyla anahtar teslimi iş alan ayrı bir işverenin işçisi olduğunu, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, müvekkili ile şirketler arasında yapılan sözleşmelerin kanuna uygun olup, muvazaaya dayanmadığını, dava konusu alacak taleplerinin haksız olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 15. maddesi ve Kamu İhale Kanunu’nun 4 ila 22. maddeleri doğrultusunda, davalının kömür boşaltma, kül-curuf atma, inşaat işleri, atölye temizliği ve teknik temizlik işlerini dava dışı şirketlere verdiği, davalı ile dava dışı şirketler arasındaki ilişkinin geçerli bir asıl işveren-alt işveren ilişkisi olup, muvazaa bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacı vekilinin, adli yardım talebinin reddine dair tesis edilen ara karara yönelik temyiz itirazı yönünden;