muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/324, Karar No: 2012/261, Tarih: 03.07.2012

Sanık Nuri’nin kolluk görevlilerince alınan ifadesinde tek tek okunan tape kayıtlarındaki görüşmeleri yapmadığını belirttiği ve sorgu ifadesine benzer olacak şekilde mahkemede; “...ben hiçbir zaman silah kaçakçılığı yapmadım, eskiden köy korucusu olduğum için kendime bir silah almak için Ercan ile konuştum, Ercan, 7,65 mm çapında bir silahın olduğunu söyledi, ancak fiyatı pahalı olduğu için almaktan vazgeçtim, Ercan’ın ise bu silahı nereden aldığını bilmiyorum, kendisinde böyle bir silah olup olmadığını bilmiyorum, ben Medeni’nin aracına silah atmadım...”,

Sanık Sadık’ın aşamalarda “Üzerime atılı suçlamayı kabul etmiyorum, ben hiçbir şekilde silah kaçakçılığı işiyle uğraşmıyorum, evimde bulunan mermileri, Silvan'da düşmanlarım evin damına bırakmış olabilirler, suçsuzum...telefon görüşmelerinin içeriklerini hatırlayamıyorum...”,  şeklinde savunmada bulundukları,

Anlaşılmaktadır.

6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar İle Diğer Aletler Hakkında Yasanın 12. maddesi;

“Her kim bu Kanunun kapsamına giren ateşli silahlarla bunlara ait mermileri ülkeye sokar veya sokmaya kalkışır veya bunların ülkeye sokulmasına aracılık eder veya bunları 29.06.2004 tarihli ve 5201 sayılı Harp Araç ve Gereçleri ile Silâh, Mühimmat ve Patlayıcı Madde Üreten Sanayi Kuruluşlarının Denetimi Hakkında Kanun hükümleri dışında ülkede yapar veya bu suretle ülkeye sokulmuş ve ülkede yapılmış olan ateşli silahları veya mermileri bir yerden diğer bir yere taşır veya yollar veya taşımaya bilerek aracılık eder, satar veya satmaya aracılık ederse veya bu amaçla bulundurursa beş yıldan oniki yıla kadar hapis ve beşyüz günden beşbin güne kadar adlî para cezasıyla cezalandırılır.

Birinci fıkrada yazılı suçları üçüncü fıkradaki hal dışında iki veya daha çok kişinin birlikte işlemeleri halinde, failler hakkında sekiz yıldan onbeş yıla kadar hapis ve bin günden onbin güne kadar adlî para cezasına hükmolunur.

Birinci fıkradaki fiillerin, suç işlemek amacıyla kurulmuş bir örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenmesi halinde, verilecek cezalar bir kat artırılır.

Ateşli silahın tüfek veya seri ateşli kısa sürede çok sayıda ve etkili biçimde mermi atabilen tam otomatik veya dürbünlü tabanca veya bu fıkrada sayılanların benzerleri olması ya da bu niteliği taşımayan ateşli silahlar veya her türlü mermilerin miktar bakımından vahim olması halinde yukarıdaki fıkralarda yazılı cezalar yarı oranında artırılarak hükmolunur.

Dördüncü fıkrada niteliği belirtilen ateşli silahlar ile benzerlerinin miktar bakımından vahim olması halinde birinci, ikinci ve üçüncü fıkralarda yazılı cezalar bir kat artırılarak hükmolunur” şeklindedir.

Aynı Yasanın 13. maddesi ise; “Bu Kanun hükümlerine aykırı olarak ateşli silahlarla bunlara ait mermileri satın alan veya taşıyanlar veya bulunduranlar hakkında bir yıldan üç yıla kadar hapis ve otuz günden yüz güne kadar adlî para cezasına hükmolunur.

Dördüncü fıkrada niteliği belirtilen ateşli silahlar ile benzerlerinin miktar bakımından vahim olması halinde birinci, ikinci ve üçüncü fıkralarda yazılı cezalar bir kat artırılarak hükmolunur” şeklindedir.

Aynı Yasanın 13. maddesi ise; “Bu Kanun hükümlerine aykırı olarak ateşli silahlarla bunlara ait mermileri satın alan veya taşıyanlar veya bulunduranlar hakkında bir yıldan üç yıla kadar hapis ve otuz günden yüz güne kadar adlî para cezasına hükmolunur.

Ateşli silahın, bu Kanunun 12 nci maddesinin dördüncü fıkrasında sayılanlardan olması ya da silâh veya mermilerin sayı veya nitelik bakımından vahim olması halinde beş yıldan sekiz yıla kadar hapis ve beşyüz günden beşbin güne kadar adlî para cezasına hükmolunur.

Bu Kanunun 12 nci maddesinin dördüncü fıkrasında sayılanlar dışındaki ateşli silahın bir adet olması ve mutat sayıdaki mermilerinin ev veya işyerinde bulundurulması halinde verilecek ceza bir yıldan iki yıla kadar hapis ve yirmibeş günden yüz güne kadar adlî para cezasıdır.

Ateşli silahlara ait mermilerin pek az sayıda bulundurulmasının veya taşınmasının mahkemece vahim olarak takdir edilmemesi durumunda hükmolunacak ceza altı aya kadar hapis ve yüz güne kadar adlî para cezasıdır.

Kuru sıkı tabir edilen ses veya gaz fişeği ya da benzerlerini atabilen tabancayı, teknik özelliklerinde değişiklik yaparak öldürmeye elverişli silah haline dönüştüren kişi, bu maddenin birinci fıkrası hükümlerine göre cezalandırılır” biçiminde düzenlenmiştir.

Buna göre, 6136 sayılı Yasanın 12. maddesi gereğince, ateşli silahlarla, bunlara ait mermilerin ülkeye sokulması veya sokmaya teşebbüs ya da aracılık edilmesi, ateşli silahlarla, bunlara ait mermilerin ilgili Yasa hükümleri dışında ülkede yapılması veya bu suretle ülkeye sokulmuş ve ülkede yapılmış olan ateşli silahlar veya mermilerin bir yerden diğer bir yere taşınması ya da yollanması veya taşımaya bilerek aracılık edilmesi, satılması, satmaya aracılık edilmesi veya bu amaçla bulundurulması yasaklanmış, buna karşılık anılan Yasanın 13. maddesinde ise; ateşli silahlarla, bunlara ait mermileri satın alan, taşıyan veya bulunduranların cezalandırılacağı hükme bağlanmıştır.

Ceza Genel Kurulunun 06.05.2008 gün ve 4-99 sayılı kararında da; Yasa koyucunun amacının özellikle silah kaçakçılarının getirdikleri silah ve mermileri onlar adına gizleyip bulunduranlarla, silahları yayma amacıyla eylemde bulunanların veya ticari amaçla silah ve mermi satanların, bu amaçla evinde bulunduranların eylemini daha ağır bir yaptırıma bağlamak olduğu, bir adet tabancanın kişisel ilişkiye dayalı bireysel el değiştirmesi veya satışında silahları yayma, tehlikeyi genişleterek çoğaltma amacından söz edilemeyeceği vurgulanmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Suç tarihinde sanık Nuri'nin Batman’da Medeni ile buluşup ona silah vereceği bilgisine ulaşılması üzerine başlatılan operasyon sonucunda, sanık Medeni ile beraat eden Ercan’ın içinde bulunduğu araca Nuri’nin bir poşet bıraktığı görülmüş, aracı kullanan Ercan ile sağ ön koltukta oturan Medeni yakalanmış, araçta yapılan aramada torpido gözündeki poşette bir adet Baretta marka 7.65 mm çapında tabanca, Medeni'nin evinde iki adet boş şarjör, Sadık’ın evinde 60 MKE yapımı tabanca fişeği ele geçmiş, Nuri'nin evinde ise suç unsuruna rastlanmamıştır.

Sanık Nuri’nin Medeni’nin bulunduğu araca bıraktığı bir adet tabancayı hangi kasıtla verdiği, Medeni’nin de aynı silahı hangi kasıtla aldığı ile sanık Sadık’ın evindeki 60 adet mermiyi hangi kasıtla bulundurduğunun saptanması suç niteliğinin tespiti açısından önem taşımaktadır.

Bir an için sanıklar Medeni ve Nuri’nin birbirleriyle ve tanık olarak anlatımlarına başvurulan kişilerle, diğer iki sanıkla bir görüşmesi bulunmayan sanık Sadık’ın ise üçüncü kişilerle yaptıkları telefon görüşmelerine göre silah ticareti ile uğraştıkları ve kasıtlarının silah ticaretine yönelik olduğu düşünülebilirse de; tanıkların bir kısmının görüşme içeriklerini hatırlayamaması, bir kısmının da sanık savunmalarını destekleyecek şekilde görüşmelerin hayvan ve araç satışından kaynaklandığını belirtmesi, her ne kadar tanıklar İlhami ve Mehmet Latif sanık Sadık ile silah satışı için görüştüklerini bildirmişlerse de, anlatımlarının devamında görüşmeden sonra satış için bir araya gelmediklerini ve Sadık’tan silah almadıklarını açıklamaları, daha da önemlisi sanıkların telefon konuşmalarında geçen madde ya da varlıkların elde edilmemiş olması karşısında, ticaret konusu maddeler 6136 sayılı Yasaya aykırılık teşkil eden silah olarak kabul edilemeyecektir.

Amacı, maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden kurmak olan ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden birisi de, öğreti ve uygulamada; “suçsuzluk” ya da “masumiyet karinesi” olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latince; “in dubio pro reo” olarak ifade edilen “kuşkudan sanık yararlanır” ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın cezalandırılması bakımından gözönünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin kuşkunun, sanığın yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, bir suçun gerçekten işlenip işlenmediği veya işlenmiş ise gerçekleştirilme biçimi ya da suç vasfının belirlenmesi konusunda herhangi bir kuşkunun belirmesi halinde de geçerlidir. Gerçekleşme şekli kuşkulu ve tam olarak aydınlatılamamış olay ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak suç vasfının  tespiti ile buna dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz.

Somut olayda, sanık Nuri’nin sanık Medeni’ye bir adet tabanca vermekten ve sanık Medeni’nin de aynı tabancayı alıp taşımaktan ibaret eylemlerinin kişisel gereksinime dayalı bireysel satış ya da bulundurma niteliğinde olduğu, 6136 sayılı Yasanın 12. maddesinde öngörülen yayma ve tehlikeyi çoğaltma biçiminde ifade edilen silah ticareti suçunun yasal unsurlarının oluşmadığının anlaşılması karşısında, kanıtlanan eylemlerinin 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesine aykırılık suçunu, öte yandan diğer sanıklarda ele geçen tabanca ile bağlantısı bulunmayan ve telefon görüşmelerinde bahsettiği malzemelere ulaşılmayan sanık Sadık’ın da suç konusu 60 adet mermiyi ticaret amacıyla bulundurduğuna ilişkin somut delil bulunmamasına göre eyleminin 6136 sayılı Yasanın 13/3. maddesine aykırılık oluşturduğunun kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Bu nedenle, sübuta eren eylemlerin sanıklar Medeni ve Nuri yönünden 6136 sayılı Yasanın 13/1, sanık Sadık yönünden anılan Yasanın 13/3. maddesinde düzenlenen suçları oluşturduğu gözetilmeden, kesin bir kanaat vermekten uzak kanıtlara daya¬nılarak, sanıkların aynı Yasanın 12/1. maddesi uyarınca bireysel silah ticareti suçundan cezalandırılmalarına karar verilmesi suretiyle suç niteliğinin hatalı belirlenmesi isabetsiz ve yasaya aykırıdır.

Bu itibarla Özel Daire bozma kararı yerinde olup, yerel mahkeme direnme hükmünün suç niteliğinin yanılgılı belirlenmesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan on dört Genel Kurul Üyesi; “Yerel mahkeme hükmünün isabetli olduğu ve onanması gerektiği” görüşüyle karşıoy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Batman Ağır Ceza Mahkemesinin 20.05.2010 gün ve 65-113 sayılı direnme hükmünün suç niteliğinin yanılgılı belirlenmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C. Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.06.2012 günü yapılan birinci müzakerede yasal çoğunluk sağlanamadığından, 03.07.2012 günü yapılan ikinci müzakerede tebliğnamedeki istem doğrultusunda oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4632, Karar No: 2013/8211, Tarih: 30.04.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/4632 E.  ,  2013/8211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

1) Dava konusu taşınmaza değer biçmede esas alınan erik ürününün değerlendirme tarihi olan 2011 yılındaki üretim masrafları ile hasat dönemindeki toptan kilogram satış fiyatları karar tarihinde belli olacağından, ilgili kuruluşlardan 2011 yılına ait üretim masrafları ile kilogram satış fiyatları getirtilip, İlçe Tarım Müdürlüğünün bildirdiği ortalama 1000 kg/dekar verim miktarı nazara alınıp, davalı idarenin kazanılmış hakkı da dikkate alınarak bu resmi veriler üzerinden hesaplama yapılması gerekirken, bu husus gözetilmeden 2010 yılı resmi verilerine göre değer biçen bilirkişi raporu doğrultusunda hüküm kurulması,

2)Bilirkişi raporlarında dava konusu taşınmazın ... Nehrinin kıyısında olduğu belirtilip kapama erik bahçesi olarak değeri tespit edilmiştir. Taşınmazın ... Nehrinden sulandığına ilişkin sulama arkları ve taşınmaz üzerinde sulama yapılmasını sağlayan motopomp tesisatı bulunduğuna dair mahkemece keşif tutanağına herhangi bir gözlem yazılmamıştır.

Bu itibarla taşınmazın motopompla sulandığının tespiti halinde üretim masrafları kalem kalem gösterilerek ve motopomp masrafları da sulama giderlerine dahil edilerek taşınmaza değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde mahallinde keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

3)Dava konusu 105 ada 281 parsel sayılı taşınmaz 14/11/2012 tarihli ifraz işlemi sonucu 105 ada 283 ve 284 parsellere dönüştüğü halde, infazda tereddüt yaratacak şekilde hüküm fıkrasına eski parsel numarasının yazılması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 30.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22659, Karar No: 2016/11882, Tarih: 14.06.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/22659 E.  ,  2016/11882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalı ... vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1)Dosyada mevcut 02.07.2013 tarihli belediye yazı cevabı yetersiz olduğundan, dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 14.06.2013 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususları ilgili Belediye Başkanlığından sorulduktan,

2)Değerlendirme tarihi olan 2013 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerleri ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırıldıktan,

3)Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle, hükme esas alınan bilirkişi raporunda kıyasi emsal kabul edilen taşınmazın ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle, fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi oldukları ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulduktan,

4)Bilirkişi kurulunca incelenen ve değer biçmeye esas alınan ... Mahallesi ... parsel sayılı taşınmazın, bilirkişi raporunda belirtilen tarihteki satışına ilişkin alıcı, satıcı, satış tarihi, satış bedeli ve yüzölçümünü gösterir şekilde tapu kaydı Tapu Müdürlüğünden istenildikten,

5)Şehir Hali Hazır Haritası üzerinde dava konusu taşınmaz ile emsal kabul edilen taşınmazın birbirlerine olan mesafeleri ve bu taşınmazların ilçenin merkezi yerlerine (Adliye, Hükümet Konağı, Belediye Binası, ticari nitelikte olan yerler gibi) olan uzaklıkları fen bilirkişiye işaretlettirildikten,

Sonra alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9730, Karar No: 2018/5296, Tarih: 11.07.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/9730 E.  ,  2018/5296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Başkalarına ait kimlik bilgilerini kullanma, dolandırıcılık

HÜKÜM : a-)TCK'nın 157/1, 53.

b-)TCK'nın 267, 269/1, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dolandırıcılık ve iftira suçlarından, sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Müşteki ...'ın 14/10/2011 tarihinde kollukta alınan beyanında şikayetçi olduğunu beyan edip adreslerinin "... Mah. Meltem Sok. No:21-Düzce" ve "... Mah. Kışla Sok. No: 25/7 Karadenizereğli/Zonguldak" olarak belirtmesine karşın, beyanının alınması için yazılan talimatta duruşma gününün tebliğine ilişkin tebligatın başka bir adrese çıkartıldığı ve talimatın bila ikmal iade edildiği, kararın yokluğunda verildiği ve gerekçeli kararın da yine bildirdiklerinden başka bir adrese çıkartıldığı ve yapılan tebligatların usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında; gerekçeli kararın adı geçene usulüne uygun tebliğ edilerek, tebliğ belgesi ve verdiği taktirde temyiz dilekçesi ile birlikte ek tebliğname düzenlenip iade edilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 11/07/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2181, Karar No: 2012/1707, Tarih: 12.03.2012

**8. Hukuk Dairesi         2011/2181 E.  ,  2012/1707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

KARAR

Temyiz incelemesine esas olmak üzere;

1-Davalılardan ...'ye hüküm tebliğ edilmişse tebligat parçasının temin edilerek dosya arasına konulması, şayet hüküm hiç tebliğ edilmemişse 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümleri uyarınca yöntemine uygun bir biçimde hükmün davalı ...'ye tebliği, temyiz süresinin beklenilmesi,

2- Dava konusu 131 ada 23 sayılı parselin kesinleşme tarihini taşıyan onaylı örneği ile 1984 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında anılan parsele revizyon gören Haziran 1936 tarih 7 sıra nolu tapu kaydının ilk oluştuğu günden itibaren tüm geldi ve gittilerinin Tapu Sicil Müdürlüğünden, aynı biçimde aynı parsele revizyon gören 1937 tarih 1787 tahrir nolu vergi kaydının İlçe Özel İdare Müdürlüğünden,

3- Dava konusu 131 ada 14 ve 22 sayılı parsellere kadastro sırasında uygulanan sırasıyla 1937 tarih 1786 ve aynı tarih 1782 tahrir nolu vergi kayıtlarının İlçe Özel İdare Müdürlüğünden,

4- 131 ada 15 ve 21 sayılı parsellere revizyon gören Haziran 1936 tarih 7 ve Nisan 1949 tarih 6 sıra nolu tapu kayıtlarının ilk oluştuğu günden itibaren geldi ve gittileri ile birlikte intikalleri, iktisap sebepleri ve maliklerini gösterir biçimde tapu kayıtlarının Tapu Sicil Müdürlüğünden,

5-Dava konusu parsele komşu 131 ada 20 sayılı parselin kadastro tutanağı ve kadastro sırasında uygulanan tapu ve vergi kayıtlarının bulundukları yerlerden,

6- Dava konusu 131 ada 23 sayılı parselin imar sonucu ifraz gördüğü anlaşıldığından, imar parsellerinin tescillerine esas alınan imara ait tüm kayıt ve belgelerin Tapu Sicil Müdürlüğünden,

7- Komşu 131 ada 15 ve 17 nolu parsellere kadastro sırasında uygulanan 1937 tarih 1788 ve aynı tarih 1789 tahrir nolu vergi kayıtlarının İlçe Özel İdare Müdürlüğünden getirtilerek dosya arasına konulması, istenen tüm tapu ve vergi kayıtlarının okunaklı olup olmadığının ve istenen nitelikte bulunup bulunmadığının mahkeme hakimince denetlendikten sonra temyiz dosyasına eklenmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere geri çevrilmesi için dosyanın yerel mahkemeye GÖNDERİLMESİNE, 12.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6559, Karar No: 2023/4191, Tarih: 26.09.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/6559 E.  ,  2023/4191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2023/151 E., 2023/288 K.

KARAR : Karar verilmesine yer olmadığı kararı

Taraflar arasındaki korunma kararının kaldırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın hakkındaki korunma kararı kaldırılan ... tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 14.11.2022 tarihli 2022/9338 Esas 2022/9191 Karar sayılı ilamı ile kararın verildiği tarih itibari ile istinaf kanun yoluna tabi olduğu gerekçesi ile dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere mahalli mahkemesine iadesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince taraf teşkili sağlanmadan dava görüldüğü gerekçesi ile istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, karara uygun şekilde karar verilmesi için dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığı kararı verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Bölge Adliye Mahkemeleri, 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 25 inci ve geçici 2 nci maddeleri uyarınca kurulmuş ve Adalet Bakanlığı'nın 07.11.2015 tarihli, 29525 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı uyarınca tüm yurtta 20.07.2016 tarihinde görev başlamışlardır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesi uyarınca ilk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar istinaf kanun yoluna tabi olup aynı Kanun'un 373 üncü maddesinin dördüncü maddesi; "Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir." hükmünü, 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında ise; "Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun'un 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur. Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez." hükmünü içermektedir.

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler kapsamında, somut olayda, bölge adliye mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden önce verilmiş ve Yargıtay'ın temyiz incelemesinden geçmiş esas hakkında karar mevcut olmadığı, Yargıtayca verilen kararın, kararın istinaf kanun yoluna tabi olması sebebi ile iade kararı olduğu, İlk Derece Mahkemesince verilen ilk kararın 14.06.2017 tarihinde verildiği de dikkate alındığında, karara karşı kanun yolu istinaf olup davalı vekilinin dilekçesinin istinaf dilekçesi niteliğinde olduğu ve inceleme görevinin de bölge adliye mahkemelerine ait olduğu anlaşılmakla, dosyanın ilgili Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

26.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.