muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/25394, Karar No: 2013/19302, Tarih: 05.12.2013

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; resmi nikahla evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 15/04/1998 tarihinde muvazaalı olarak eşi ...'tan boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eylemlerinin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 05.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8984, Karar No: 2016/3903, Tarih: 11.04.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/8984 E.  ,  2016/3903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/04/2015 tarih ve 2014/140-2015/129 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin 2012/6736 numara ile "ayakkabı" tasarım başvurusunda bulunduğunu, davalı şirket tarafından başvuru konusu tasarımın yenilik ve ayırt edicilik vasıflarının bulunmadığı iddialarıyla tasarım başvurusuna itiraz edildiğini, itirazın ... ... tarafından kabul edilerek müvekkilinin tasarım başvurusunun reddedildiğini, kararın hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek hukuka aykırı ... kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili; başvuru konusu tasarımın daha önce kataloglarda yer aldığını, yenilik ve ayırt edicilik vasıflarını taşımadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili; ... kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; dava konusu tasarım hakkında bilirkişi görüşü alınmasının gerekli olduğu, davacıya verilen kesin süreye rağmen bilirkişi ücretini yatırmadığı, HMK’nın 324. maddesi uyarınca davacının talep olunan delilin ikamesinden vazgeçmiş sayılacağı, ispat yükü üzerinde olan davacının iddiasına dayalı vakıaları ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, ... kararının iptali istemine ilişkin olup, mahkemece, yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmiştir. Mahkemece, bilirkişi ücretinin yatırılması için kesin sürenin verildiği 24.12.2014 tarihli duruşmada davacı vekilinin mazeretinin kabul edildiği, ancak oluşturulan ara kararların davacı vekiline tebliğ edilmediği anlaşılmaktadır. Her ne kadar, davacı vekili mazeret dilekçesinde duruşma gününü ...'tan öğreneceğini belirtmiş ve mahkemece duruşma gününün ...’tan öğrenilmesine karar verilmiş ise de, kesin sürenin sonuç doğurabilmesi için yerine getirilmesi gereken hususların bilinmesi gerekmektedir. Bu durumda, mahkemece, kesin sürenin verildiği duruşma tutanağının davacı vekiline tebliğ edilmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 11/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12645, Karar No: 2024/13875, Tarih: 17.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/12645 E.  ,  2024/13875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2023 - 31.12.2024 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2023 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

17.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/469, Karar No: 2018/5345, Tarih: 10.09.2018

**6. Ceza Dairesi         2016/469 E.  ,  2018/5345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Olay günü, ...'de güneşin, kış saati uygulamasına göre saat 16:31’de battığı ve olayın saat 18:45'te gerçekleştiğinin anlaşılması nedeniyle sanıkların eylemlerinin, 5237 sayılı TCK’nın 6/1-e maddesi yollamasıyla, aynı Yasanın 149/1-h maddesine de uyduğu, bu haliyle sanıkların, yağma eylemlerini geceleyin, silahla, birden fazla kişi ile birlikte gerçekleştirdiklerinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 149. maddesinin 1. fıkrasının (a) ve (c) bentlerinin yanı sıra (h) bendinin de uygulanması gerektiği gözetilmeden anılan bentler ile uygulama yapılmış olması teşdit gerekçesi ve uygulama karşısında sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanıklar ..., ..., ... savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 10/09/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13724, Karar No: 2023/1592, Tarih: 04.04.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/13724 E.  ,  2023/1592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.12.2015 tarihli ve 2012/1831 Esas, 2015/835 Karar sayılı kararı ile,

a. Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ıncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin ikinci fıkrasının (b) ve (son) bentleri, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b. Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun' un 86 ıncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin ikinci fıkrasının (b) ve (son) bentleri, 39 uncu maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

c. Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun' un 86 ıncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin ikinci fıkrasının (b) ve (son) bentleri, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

d. Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun' un 86 ıncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin ikinci fıkrasının (b) ve (son) bentleri, 39 uncu maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

e. Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun' un 86 ıncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin ikinci fıkrasının (b) ve (son) bentleri, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

e. Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun' un 86 ıncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin ikinci fıkrasının (b) ve (son) bentleri, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

2. İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.12.2015 tarihli ve 2012/1831 Esas, 2015/835 Karar sayılı kararının katılan vekili ve sanıklar müdafiileri tarafından temyizi üzerine Yargıtay 3. Ceza Dairesinin (birleşen) 31.03.2021 tarihli ve 2021/5657 Esas, 2021/5618 Karar sayılı kararı ile,

Bir kısım sanıklar yönünden 5237 sayılı Kanun'un 87 nci maddesinin ikinci fıkrasının (son) bendinin ek savunma alınmaksızın uygulanması, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası uygulamasında cezada orantılılık ilkesi gereği alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesi, 5237 sayılı Kanun'un 87 nci maddesinin ikinci fıkrasının (son) bendi uyarınca verilecek cezanın 8 yıldan aşağı olamayacağı hususunun gözetilmemesi, 5237 sayılı Kanun'un 87 nci maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca 2 kat arttırım yapılması gerekirken bir kat arttırım yapılması hususları ile bir kısım sanıklar yönünden zorunlu müdafii tayin edilmesi gerektiği ve istinabe yoluyla savunmasının alınamayacağı hususunun gözetilmemesi gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.03.2022 tarihli ve 2021/207 Esas, 2022/449 Karar sayılı kararı ile,

a. Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun' un 86 ıncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin ikinci fıkrasının (b) ve (son) bentleri, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b. Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ıncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin ikinci fıkrasının (b) ve (son) bentleri, 39 uncu maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

c. Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun' un 86 ıncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin ikinci fıkrasının (b) ve (son) bentleri, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

c. Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun' un 86 ıncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin ikinci fıkrasının (b) ve (son) bentleri, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

d. Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun' un 86 ıncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin ikinci fıkrasının (b) ve (son) bentleri, 39 uncu maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

e. Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ıncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin ikinci fıkrasının (b) ve (son) bentleri, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ... müdafinin temyiz istemi, temyiz iradesini bildirmekten ibarettir.

2. Sanık ... müdafinin temyiz istemi, suçu işlemediğine,

3. Sanık ... müdafiinin temyiz istemi, eksik araştırmaya, suçu işlemediğine, ceza miktarına, adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine,

4. Sanık ... müdafiinin temyiz istemi, suçu işlemediğine,

5. Sanık ... müdafiinin temyiz istemi, eksik araştırmaya, suçu işlemediğine, ceza miktarının fazla olduğuna, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mağdur ... ve temyiz dışı ... ile sanık ...'ın 02.03.2012 tarihinde karşılıklı olarak karıştıkları kavgadan duyduğu husumet nedeniyle sanık ...' ın önderliğinde diğer sanıkların bir plan yaptıkları, sanıklar ... ve ...'in mağdur ...'ın işyerine geldikleri ve konuşmak amacıyla ikna ederek dışarıya çıkardıkları, bu sırada pusuda bekleyen sanık ...'ın kesme av tüfeği ile mağdura ateş etmek suretiyle yaraladığı ve sonrasında tüm sanıkların olay yerinden uzaklaştığı, tüm sanıkların bu plandan haberdar oldukları, ancak sanıklar ... ve ...'ın eylemdeki rolleri dikkate alındığında, kasten yaralama olayının öncesinde ve sonrasında sanıklara yardım ederek ve suç işleme kararını kuvvetlendirmek suretiyle suçun icrasını kolaylaştırdıkları ve olay sonrasında kaçmalarına yardımcı oldukları anlaşılmakla, sanıkların mağdura yönelik kasten yaralama suçunu işledikleri ve buna göre uygulama yapıldığı belirlenmiştir.

2. Sanıkların ikrar içeren savunmaları, mağdur beyanı, tanık beyanları, olay yeri inceleme raporu, olay yeri krokisi, ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünce tanzim olunan 27.02.2013 ve 31.07.2013 tarihli adli muayene raporları, sanıklara ait güncel adlî sicil kayıtları dava dosyasında bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE

2. Sanıkların ikrar içeren savunmaları, mağdur beyanı, tanık beyanları, olay yeri inceleme raporu, olay yeri krokisi, ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünce tanzim olunan 27.02.2013 ve 31.07.2013 tarihli adli muayene raporları, sanıklara ait güncel adlî sicil kayıtları dava dosyasında bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE

Sanık ... müdafinin suçu işlemediğine, sanık ... müdafiinin eksik araştırmaya, suçu işlemediğine, ceza miktarına, adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine, sanık ... müdafiinin, suçu işlemediğine, sanık ... müdafiinin, eksik araştırmaya, suçu işlemediğine, ceza miktarının fazla olduğuna, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine yönelen temyiz sebepleri yönünden,

İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu olayda mağdurdan kaynaklanan haksız bir söz veya davranış bulunmadığından sanıklar lehine haksız tahrik koşullarının oluşmadığı, anlaşıldığından anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.03.2022 tarihli ve 2021/207 Esas, 2022/449 Karar sayılı kararında sanıklar müdafiilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıklar müdafiilerinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/401, Karar No: 2016/8221, Tarih: 04.04.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/401 E.  ,  2016/8221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti, e-kart kesinti alacağı, yıllık izin ücreti, yol ve yemek ücreti, ücret ve ücret kesintisi alacakları ile asgari geçim indirimi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılardan ... ve .... avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin asıl işveren ...'nin Avcılar İşletme Müdürlüğü Avcılar-Yakuplu İşletme Bakım Müdürlüğü bünyesinde alt işverenler ... nezdinde elektrik teknisyeni olarak 09/10/2008 tarihinde çalışmaya başladığını, alacaklarının ödenmediğini iddia ederek, fazla çalışma, genel tatil, hafta tatili, e-kart kesinti alacağı, yıllık izin ücreti, yol ve yemek ücreti, ücret ve ücret kesintisi alacakları ile asgari geçim indirimi alacağının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili; husumet itirazında bulunarak, işin tamamının diğer işverenlere ihale edilmesi nedeni ile müvekkili idarenin işçi çalıştırmadığını, davacının işvereninin ihaleyi alan firma olduğunu, sorumluluğun kendilerinde olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... ; davacının taleplerinin yerinde olmadığını, ... ile yapılan sözleşmeye göre personelin çalışma saatlerinin ... tarafından belirlendiğini, fazla mesai yapılmadığını, yıllık izinlerin kullandırıldığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Diğer davalı ....; davacının çalışması bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile fazla çalışma, genel tatil, yol ve yemek ücreti ve ücret alacaklarının tahsiline, diğer taleplerin reddine hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar ... temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Usul yönünden;

a) Mahkemece, davada üç davalı bulunmasına rağmen kurulan hükümde, " ....davalıdan alınarak davacıya verilmesine, " ve "...davacıdan alınarak davalıya verilmesine, " şeklinde ibareler kullanılmıştır.

Mahkemece, hüküm altına alınan alacaklardan ve yargılama giderlerinden kimin ne kadarından sorumlu olduğunun belirtilmemesi usul ve yasaya aykırıdır.

2-Esas yönünden;

a)Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılar ...nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

b)Davacının fazla mesai yapıp yapmadığı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Söz konusu alacağın varlığını ispat yükü davacıda olup, davacı delil olarak tanık beyanlarına dayanmıştır