muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/7771, Karar No: 2011/9116, Tarih: 22.09.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/7771 E.  ,  2011/9116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece hükme dayanak yapılan bilirkişi kurulu ek raporu yeterli değildir.

Şöyle ki;

Bilirkişi kurulunca somut emsal alınan ... Mah. 647 ada 9 parselin dava konusu taşınmazla karşılaştırılması sonucunda; emsalin dava konusu taşınmazdan daha az değerli olduğu kabul edilmek suretiyle değerlendirme yapılmış ve mahkemece de bu rapora dayalı olarak hüküm kurulmuştur.

2942 Sayılı Yasanın 11. maddesinin (d) bendi gereğince emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmaz ile emsalin karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Bu itibarla dava konusu taşınmazın ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin oranı ile bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişki giderilmelidir. Dosyaya getirtilen kayıtlara göre; dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas asgari m² değeri 128 TL, emsal alınan taşınmazın asgari m² değeri ise 483,77 TL'dir. Emlak vergi değerleri bakımından emsal olarak alınan taşınmazın değeri, dava konusu taşınmazdan daha fazla olduğunu göstermektedir. Buna göre dava konusu taşınmazın en fazla emsal ile eşdeğer olduğunun tespiti gerekirken dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerlerine ters düşecek şekilde yeterli, inandırıcı ve somut gerekçelere de dayandırılmayan rapora dayanılarak hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Mahkemece yeniden araştırma yapılarak dava konusu taşınmaz ile karşılaştırmaya uygun emsal tespit edilip tapu kayıtları, imar durumları ve emlak vergisi yönünden yukarıdaki açıklanan ilkeye uygun olarak bilirkişi kurulundan ek rapor alınıp oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 22.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1898, Karar No: 2018/4043, Tarih: 11.09.2018

**19. Hukuk Dairesi         2017/1898 E.  ,  2018/4043 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEMYİZ İNCELEMESİ YAPILAN KARARIN

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davacının davalıdan davaya konu aracı aldığını, satış sırasında davalının araçta herhangi bir hasarın bulunmadığını belirttiğini, buna karşın satımdan 6 gün sonra aracın aküsünün bitmesi üzerine yetkili servise götürüldüğünde tavan kısmı, kapılar ve çamurlukların bir kısmı ve bagaj kapağının tamamının boyalı ve macunlu olduğunun tespit edildiğini, bunun üzerine davalının telefonla aranarak konudan haberdar edildiğini ve ayıbı da kabul etmesine karşın aracın satış bedelini iade etmediğini ileri sürerek, araç bedeli olarak ödenen 34.800,00 TL ile araç için yapılan zorunlu ve belgeli olan 1.633,00. TL masraf olmak üzere toplamda 36.433,00 TL bedelin ödeme gününden ( araç bedeli için sözleşme tarihi, diğer alacaklar için ödeme gününden ) itibaren reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı vekili, araçta herhangi bir hasar bulunmadığını, bir kimsenin gerekli muayeneleri yaptırmaksızın ikinci el araba satın almasının hayatın olağan akışına ters olduğunu, davacının da söz konusu aracı satın almadan önce gerekli muayenelerini yaptırdığını, ayıp mevcut ise davacının bunu bilmesi ve ona göre davranmasının beklendiğini, özgür irade ile satın alınan araç nedeniyle davalının sorumlu tutulmasının mümkün olmadığını, kabul anlamına gelmemekle birlikte, iddia edildiği gibi aracın birkaç parçasında boya ve macun olmasının aracın değerini veya elverişliliğini önemli ölçüde azaltan ya da bütünüyle ortadan kaldıran bir durum olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılamaya ve benimsenen bilirkişi kök ve ek raporlarına göre, araçtaki ayıbın ( tamirat ve dıştan boyama işlemlerinin ) çıplak gözle bakıldığında tespit edilemeyen gizli ayıp olmasına karşın bu şekliyle davalının araç için verdiği internet ilanında belirtildiği gibi aracın tamamen hatasız ve kazasız olmadığı, bu hususun davacı alıcıyı hataya düşüren yanıltıcı bilgi olduğu gerekçesiyle aracın satış bedelinin davacıya iadesine ve araçtaki akü probleminin gizli ayıp niteliğinde olup zorunlu masraf olmasına karşın tamir bedelinin 454,30 TL olduğu anlaşıldığından davacının sunduğu faturaya itibar edilmeyerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı vekillerince süresinde temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harçlarının temyiz eden taraflardan alınmasına, 11/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11104, Karar No: 2010/265, Tarih: 19.01.2010

**10. Hukuk Dairesi         2008/11104 E.  ,  2010/265 K.**

**"İçtihat Metni"**

..........

Davacı Kurum, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirler ile yapılan ödemelerin %50 kusur farkı ile artışların %80 kusur karşılığının 506 sayılı Yasanın 26. maddesi uyarınca tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece,...... resen gözetilerek yazılı biçimde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum avukatının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, iş kazasından doğan rücu tazminatı istemine ilişkin olup, 506 Sayılı Kanunun 26/1.inci maddesindeki “...sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere...” bölümünün,........sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, Kurumun bu maddeden doğan rücu hakkının, “halefiyete” değil, “kanundan doğan basit rücu hakkına” dayandığının kabul edilmesi ve bu kabul çerçevesinde, Kurumun rücu alacağının, ilk peşin değerin kusura tekabül eden miktarıyla sınırlı bulunmasına, öte yandan, kesinleşen önceki rücu davalarında hükmolunan miktarın mahsubu yapılırken, sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin esas alınması gerektiğine; şayet, ilk peşin sermaye değerli gelirle birlikte artışlara da hükmedilmişse, artışların hükmolunacak rücu tazminatından mahsup edilmesine olanak bulunmamasına, bu çevrede meseleye fiili ödemeler

./..

-2-

açısından bakıldığında ise, fiili ödemenin mevcudiyeti halinde, Kurumun talep edebileceği miktarın hesabının da aynı şekilde gerçekleştirilmesi gerekmekte olup; şayet, ilk peşin sermaye değerli gelirin kusur karşılığı, fiili ödeme miktarından düşük ise o takdirde ilk peşin sermaye değerine itibar edilmesi; aksine, fiili ödeme miktarı, ilk peşin değerden düşük ise, o takdirde de fiili ödeme miktarının esas alınması gerektiğine göre, mahkemece, Anayasa Mahkemesinin iptal kararının derdest davalara uygulanması gerektiği gerekçe gösterilerek yargılama yapılıp, artışa yönelik istemin reddi ile geçici işgöremezlik ödeneğinin %50 kusur farkının hüküm altına alınmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak, ilk rücu davasında davalı işverenin %80 kusurunun kesinleşip, ilk peşin değerli gelirin %30 istem karşılığı 10365,70 TL’nin hüküm altına alındığı gözetilerek, eldeki davada ilk peşin değerli gelirin %50 kusur farkı olan 17276,17 TL’ye hükmedilmesi gerekirken, hatalı mahsup ve belirleme ile 15.777,84 TL’ye hükmedilerek noksan rücu alacağına karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı görülmüştür.

Ancak, ilk rücu davasında davalı işverenin %80 kusurunun kesinleşip, ilk peşin değerli gelirin %30 istem karşılığı 10365,70 TL’nin hüküm altına alındığı gözetilerek, eldeki davada ilk peşin değerli gelirin %50 kusur farkı olan 17276,17 TL’ye hükmedilmesi gerekirken, hatalı mahsup ve belirleme ile 15.777,84 TL’ye hükmedilerek noksan rücu alacağına karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı görülmüştür.

Ne var ki; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:Hüküm fıkrasının, ilk bendinin ilk satırında yer alan “15.777,84” rakamlarının silinerek, yerine, “17276,17” rakamlarının yazılmasına, ikinci bendin ilk satırında yer alan “1.910,00” rakamlarının silinerek yerine, “2111,85” rakamlarının yazılmasına, dördüncü bentte yer alan “869,42” rakamlarının silinerek yerine “950,33” rakamlarının yazılmasına ve kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.01.2010 gününde oy birliğiyle karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2023/4107, Karar No: 2024/2212, Tarih: 28.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/4107 E.  ,  2024/2212 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Van Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1436 E., 2023/303 K.

DAVA TARİHİ : 06.04.2018

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Van 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/309 E., 2022/239 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi, kabul edilen nafakalar ve manevî tazminat yönlerinden istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün kusur gerekçesinin düzeltilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından boşanma davasının kabulü, kusur belirlemesi, tedbir, yoksulluk ve iştirak nafakası ile manevî tazminat yönlerinden temyiz edilmekle; kesinlik, süre temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) öngördüğü yargılama sistemine göre ilk derece mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulmaktadır. İstinaf başvurusu üzerine, bölge adliye mahkemesince başvurunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir. Bu durumda, bölge adliye mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Başka bir deyişle, istinaf başvurusunun reddi hâlinde bölge adliye mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup bu hâlde ilk derece mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen karara karşı davalı erkek vekili tarafından kabul edilen boşanma yönünden istinaf yoluna başvurulmamış ve boşanma hükmü kesinleşmiştir. Hâl böyle iken; boşanma hükmü yönünden istinaf yoluna başvurmayan erkeğin kararı bu yönden temyiz hakkı bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle, davalı erkek vekilinin boşanma davasının kabulü yönünden temyiz isteminin reddine karar vermek gerekir.

Davalı erkek vekilin reddedilen yön dışındaki yönlerden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davalı erkek vekilin reddedilen yön dışındaki yönlerden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; erkek eşin, hakaret ettiğini, müvekkiline fiziksel şiddet, ortak çocuğa da cinsel şiddet uyguladığını, davalı erkeğin annesinin ev eşyalarını alıp götürdüğünü, taşınmazının babası üzerine kayıtlı olduğunu, kayın biraderi Cihan'ın evi boşaltmalarını istediğini, kendisine hakaret ettiğini iddia ederek; tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesine, çocukların her biri yararına aylık 500,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 700,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 30.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı kadının iddialarının asılsız ve gerçek dışı olduğunu, kadının, evliliğin ilk günlerinden itibaren müvekkilinin bütün paralarına el koyduğunu, müvekkilinin parasının olmadığı zamanlarda ise müvekkiline kapıyı dahi açmadığını, ayrıca davacı eşin şiddet gördüğün iddialarının asılsız olduğunu, tam tersine davacı kadın eşin yaptıklarından dolayı psikolojik rahatsılıklarının oluştuğunu beyan ederek; tüm bu nedenlerden dolayı davacı eşin kusurlu olmasına karar verilerek boşanmalarına ayrıca davacı tarafın nafaka ve tazminat taleplerinin reddine karar verilmesini davacı kadının kusurlu olmasına karar verilerek boşanmalarına ayrıca davacı tarafın nafaka ve tazminat taleplerinin reddine karar verilmesini

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri taraflardan beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığı, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda kadının erkek eşi maddî durumu iyi olmadığı dönemde eve almadığı, erkek eşin ise ortak çocuk Sümeyya'ya karşı cinsel istismara teşebbüs suçundan ceza aldığı, davacı kadına ve kendi annesine karşı yaralama suçundan ceza aldığı, evlilik birliğinin çekilmez hale gelmesinde erkek eşin kadına nazaran daha ağır kusurlu olduğu kadının ise az kusurlu olduğu, çocukların yaşları, ayrılık tarihinden itibaren anne yanında oluşları, davalı erkek eşin psikolojik rahatsızlığı, uzman raporundaki görüş doğrultusunda ortak çocukların velâyetlerinin anneye verilmesinin üstün yararlarına olacağı ve velâyet kendisine verilmeyen eşin çocukların bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmakla yükümlü olduğu, boşanma sebebiyle kişilik hakları saldırıya uğrayan kadın eş yararına manevî tazminata hükmedilmesi gerektiği, kadının boşanmakla yoksulluğa düşmeyeceği gerekçesi ile; davanın kabulü ile, tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocuklar 'ın velâyetinin anneye verilmesine, çocuklar ile baba arasında kişisel ilişki kurulmasına, ortak çocukların her biri yararına aylık 250,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 100,00 TL tedbir nafakasına, yoksulluk nafakası talebinin reddine, kadın yararına 15.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusur belirlemesi, kabul edilen nafakalar ve manevî tazminat yönlerinden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusur belirlemesi, kabul edilen nafakalar ve manevî tazminat yönlerinden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararında gösterilen gerekçeler ile erkeğin dosyaya yansıyan tanık beyanları ve diğer deliller birlikte ele alındığında, kadının erkeği ekonomik sıkıntılı olduğu dönemlerde eve almadığı, erkeğin ise kadına fiziksel şiddet uyguladığı ve ortak çocuğa cinsel istismar eyleminde bulunduğu tespitlerinin yapıldığı ve evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda davalı erkeğin ağır kusurlu olduğu, kadının hafif kusurlu olduğu sonuç ve kanaatine varılmışsa da; gerçekleşen kusurlu eylemler birlikte değerlendirildiğinde; Mahkemece kabul edilen vakıaların tespitinin yerinde olmadığı, erkek aleyhine, ortak çocuk aleyhine cinsel istismar suçundan beraat kararının kesinleştiği bu nedenle erkek hakkında mahkemece cinsel istismar eylemine dair kusur yüklemesi yapılmasının usul ve yasaya aykırı olduğu, evlilik birliğinin çekilmez hale gelmesinde erkek eşin ağır, kadının az kusurlu olduğu gerekçesiyle; istinaf başvurusunun kusur belirlemesi yönünden kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kusur gerekçesinin değiştirilmesine ve erkeğin sair istinaf taleplerinin ise esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; boşanma davasının kabulü, kusur belirlemesi, nafaka ve tazminat yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, boşanma davasının kabulü, nafaka ve tazminatlar noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü ve 6 ncı maddeleri, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu, 174 üncü, 175 inci ve 182 nci maddeleri, 327 ve 328 inci maddelerinin birinci fıkraları, 330 uncu maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı erkek vekilinin boşanma davasının kabulüne yönelik temyiz dilekçesinin istinaf edilmeyen yön temyiz edilemeyeceğinden REDDİNE,

2.Davalı erkek vekilinin sair hususlara yönelik temyizinin incelenmesine gelince;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

28.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23791, Karar No: 2023/8833, Tarih: 16.02.2023

**6. Ceza Dairesi         2021/23791 E.  ,  2023/8833 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanıklar hakkında ... Cumhuriyet Başsavcılığının 2017/194 İddianame No.lu iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c), (d) ve (h) bentleri ve 53 üncü maddesi uyarınca kamu davası açılmıştır.

2. ... 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 28.03.2018 tarihli ve 2017/173 Esas, 2018/114 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c), (d) ve (h) bentleri, 150 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiş, sanık ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 06.06.2018 tarihli ve 2018/1100 Esas, 2018/1109 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanıklar müdafilerinin istinaf istemlerinin sanık ... yönünden esastan reddine, sanık ... bakımından ise "...Sanık ...'ın ilk derece mahkemesince tekerrüre esas alınan ... 19. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2014/869 Esas ve 2015/360 Karar sayılı ilamının suç tarihi olan 29/10/2015 tarihinden sonra 24/11/2015 tarihinde kesinleşmiş olması sebebiyle tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adli sicil kaydında yer alan ... 2.Asliye ceza Mahkemesinin 2013/92 esas 2013/416 karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemiş olması,