muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1833, Karar No: 2025/1148, Tarih: 27.02.2025

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; ... köyünde evveliyatı 747 parsel olan taşınmazdan, köy yerleşme planı yapılarak 142 adet arsa üretildiğini, bunların 2 adedinin köy tüzel kişiliği uhdesinde bırakıldığını, kalan 140 tanesinin vatandaşlara satıldığını, bu suretle ... köyü 109 ada 5 parsel No.lu taşınmazın da davalıya devredildiğini, tüm bu işlemler ile ilgili olarak Milli Emlak Denetmeni tarafından inceleme yapıldığını, inceleme neticesinde 28.11.2006 tarih 2006/11 sayılı raporunun düzenlendiğini, yapılan inceleme neticesinde, bu şahısların çok büyük bir kısmının hak sahipliği niteliklerine haiz olmadıkları gibi satın alan vatandaşlardan hiç birisinin 5 yıllık yasal süre içerisinde ev yapmadıklarının belirlendiğini, bu nedenle öncelikle köy muhtarlığı tarafından tapu iptali ve tescil davası açılması ve bulunduğu konuma göre kamu hizmetlerinde değerlendirilebilecek nitelikte bulunması nedeniyle önceki (mer'a) vasfının kazandırılabilmesi amacıyla planın iptali yoluna gidilmesi gerektiğinin bildirildiğini, konu hakkında İl Tarım Müdürlüğü’nün 26.12.2016 tarihli yazılarında; taşınmazın mahallinde mera teknik ekibince inceleme yapıldığını, vasfının halen mera olduğu eski vasfı olan meraya dönüştürülmesi yönünde Komisyon Kararı alındığı bildirilerek Komisyonca verilen kararın gereğinin yerine getirilmesi gerektiğinin bildirildiğini, konu hakkında Valilik Makamından alınan 22.12.2006 tarih ve 5356 sayılı yazı ile ... Köyü 747 parselde kayıtlı 110.600,00 m2 yüzölçümlü mera vasıflı taşınmaz malın 3367 sayılı kanun uygulaması ile yapılan Köy Yerleşme Planının iptal edildiğinin bildirildiği, ... Köyü Tüzel Kişiliği tarafından Manisa İdare Mahkemesinin 2007/57 Esas sayılı dosyası ile Manisa İl Özel İdaresi aleyhine "... Köyü Köy Yerleşik Alanı Planının iptal edilmesine ilişkin 22.12.2016 tarih ve 5555 sayılı işleminin" iptali ve yürütmenin durdurulması istemi ile dava açıldığını, Köy Yerleşik Planı ilan edilmek suretiyle 142 parçaya ayrılan ve şahıslara satışı yapılan 747 No.lu mera parselinin son durumu ile ilgili olarak yapılan incelemede söz konusu taşınmazın 142 parçaya ayrılmış bunun 118 tanesinin 23.01.1998 tarihinde 22 tanesinin de 25.04.2006 tarihinde Köy Tüzel Kişiliğince şahıslara satılmak suretiyle adlarına tescillerinin yapıldığını, Uygulama Yönetmeliğinin 5. maddesine uygun arsa seçimi yapılmadığı, plan yapılan parselin köye bitişik olmadığı gibi köye kuş uçuşu 1500 metre, mevcut yoldan gidilmesi halinde 5500 metre mesafede olduğunun da anlaşıldığını, köy yerleşik planın iptal edilmesi ile evveliyatı mera olan 142 parsa taşınmazın tekrar eski hale dönüşmesinin gerektiğini, köy yerleşik planı iptal edildiğinden yani dayanak işlem yok olduğundan bu işleme bağlı işlemlerin de yok hükmünde olduğunu, bu nedenle söz konusu taşınmazın davalı adına olan kaydının iptali ile mera vasfı ile sınırlandırılarak özel sicile tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı ... cevap dilekçesinde; açılan davayı kabul etmediğini, verilen ihtiyati tedbir kararının mağduriyetine neden olduğunu, dava konusu taşınmazın davacı ...'nin temsilcisinin de bulunduğu Vali Yardımcısı Başkanlığında Bayındırlık, Tarım, Orman Bakanlıklarının, Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü'nün birer temsilcisi ve Köy Temsilcisi'nden oluşan bir komisyon tarafından hazırlanan 18.03.1924 tarih ve 442 sayılı Köy Kanuna eklenen 20.05.1987 tarih ve 3367 sayılı kanunun ek 17 maddesine dayanarak, usul ve plan uygun olarak satışa sunulduğunu ve kendisinin de bu uygulamaya müracaat ederek tüm mali vecibelerini de yerine getirerek ilgili taşınmazı aldığını, 22.01.1998 tarihinde tapuda adına tescil ettirdiğini, köy yerleşik planının hukuki durumu ile tapuda kayıtlı bir mülkiyetin hukuki durumunun farklı olduğunu, söz konusu köy yerleşim olarak tespit edilen taşınmaz için Manisa Belediyesi'nin Manisa İdare Mahkemesi'ne açtığı 2001/42 E ve 2002/866 sayılı köy yerleşim planının iptaline yönelik açmış olduğu dava olduğunu, açılan bu davanın Danıştay 2005/1734 Esas, 2005/5236 sayılı Kararı ile kesinleştiğini, bu yerin köy tüzel kişiliği ve Belediye arasındaki hukuki bir mesele olmasının imar mevzuatı açısından bir çok kez başvurmasına rağmen imar ruhsatı almasının mümkün olmadığını, bu nedenle tapuya tescil tarihinden itibaren 5 yıl içinde bu yer üzerinde bina yapmasının mümkün olmadığını, idarenin bu kusurundan dolayı sorumlu tutulmasının hakkaniyete aykırı olduğunu, kendisinin hak sahibi olarak yapılan tüm teknik ve hukuki araştırmalardan sonra 3367 sayılı Kanunun ilgili maddesine göre yetkili kurum kuruluş, komisyon ve kişiler tarafından incelenip, yürütülüp bir çok bakanlık temsilcisi ile birlikte karar aldıktan sonra yapılan duyuru üzerine başvuru yaptığını ve taşınmazı aldığını, bu olayda bir kusur varsa ilgili tüm yasal prosedürleri yerine getirip parasını yatırarak taşınmazı alan iyi niyetli alıcının değil, kusurun idarede olduğunu, Maliye Hazinesinin açtığı davanın haksız olup mağduriyetine sebep olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulü ile 109 ada 5 parsel sayılı taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile mera vasfıyla sınırlandırılarak özel siciline tesciline, davalı ... aleyhine açılan davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ile davalı ... tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 01.03.2024 tarihli kararı ile davacı vekili ile davalı ...’nun istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Bölge Adliye Mahkemesin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde;

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ile davalı ... tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 01.03.2024 tarihli kararı ile davacı vekili ile davalı ...’nun istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Bölge Adliye Mahkemesin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde;

1. Dava konusu taşınmazda beş yıllık süre içerisinde ev yapılmamasının sebebinin imar izninin verilmemesinden kaynaklandığını,

2. Taşınmaz satın alındıktan sonra davalı tarafından taşınmaz üzerine ev yapılması hususunda yetkili makamlara imar ruhsatı almak için başvurulduğunu, ancak ilgili taşınmazın uzun bir süredir dava konusu olması sebebiyle imar izninin çıkmadığını,

3. Davaya konu taşınmazın köy yerleşim alanına 1072 metre uzaklıkta olduğunu, taşınmazın köy yerleşim alanı ile bütünlük teşkil ettiğini,

4. ... köyü 747 parsel sayılı taşınmazın mera vasfını 1997 yılında kaybettiğini, 2002 yılında taşınmazın çevresinde yapılaşmaların başladığını,

5. Bilirkişi raporuna karşı yaptıkları itirazların İlk Derece Mahkemesince değerlendirilmediğini, ek rapor taleplerinin reddedildiğini, bu bağlamda tek bilirkişi raporu ile dosyanın karara çıkmasının yerleşik Yargıtay kararlarına aykırılık teşkil ettiğini, dosyanın eksik inceleme ile karara çıktığını, bu nedenle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması gerektiğini ileri sürmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, mera ve yolsuz tescil iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı ... vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.02.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12670, Karar No: 2020/16423, Tarih: 16.11.2020

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/12670 E.  ,  2020/16423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, 6136 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜMLER : Mahkumiyetlere dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın tekerrüre esas alınan İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesine ait 01.07.2014 tarih, 2011/420 Esas ve 2014/491 Karar sayılı ilamıyla sanığın 5237 sayılı TCK'nin 154/1. maddesi gereğince hakkı olmayan yere tecavüz suçundan cezalandırılmasına karar verildiği ancak; 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesi gereğince uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenerek, tekerrüre esas alınan suçun da uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla; TCK'nin 2. ve 7. maddeleri de gözetilerek, sanık hakkında tekerrüre esas alınan hükme ilişkin uzlaştırma işlemi yapılıp yapılmadığı mahkemesinden sorularak, uzlaşmanın sağlanması halinde bu suçun tekerrüre esas alınamayacağı, ancak sanığın adli sicil kaydında başka tekerrüre esas hüküm olup olmadığı tespit edilip sonucuna göre, sanık hakkında TCK'nin 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.11.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4144, Karar No: 2019/14702, Tarih: 02.10.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/4144 E.  ,  2019/14702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- İş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin 16/06/2015 tarihli gerekçeli temyiz dilekçesinde, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan verilen karar yönünden de temyiz isteminde bulunulmuş ise de, suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın, 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraza tabi olduğu, bu kararın temyizi mümkün olmadığı, suça sürüklenen çocuk müdafiinin 09/03/2015 tarihli itiraz dilekçesiyle iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına itiraz ettiği, itiraz üzerine itiraz mercii olan Diyarbakır Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 22/04/2015 tarihli, 2015/138 D. İş sayılı kararıyla incelenerek itirazın reddine karar verildiği anlaşıldığından, dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

II- Mala zarar verme suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Yüze karşı 03/03/2015 tarihinde verilen hükümden sonra, suça sürüklenen çocuk müdafiinin 03/03/2015 tarihli temyiz süre tutum dilekçesi ile sadece hırsızlık suçundan kurulan hükmü temyiz ettiği, mala zarar verme suçu yönünden herhangi bir temyiz isteminin bulunmadığı, suça sürüklenen çocuk müdafiinin daha sonra 16/06/2015 tarihli gerekçeli temyiz dilekçesinde ise mala zarar verme suçu yönünden de temyiz isteminde bulunmuş ise de, tefhim tarihinden itibaren 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra mala zarar verme suçu yönünden 16/06/2015 tarihinde kararı temyiz eden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin aynı Kanun’un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

III- Hırsızlık suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi uyarınca 1/2 oranında artırım yapılması gerektiği gözetilmeden 1/6 oranında artırım yapılarak eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 02/10/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11118, Karar No: 2010/725, Tarih: 26.01.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/11118 E.  ,  2010/725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalıya gerekçeli kararın ve temyiz dilekçesinin Tebligat Yasasının 21. maddesi ve Tüzüğün 28. maddesi hükümlerine göre yapılan tebliğ en yakın komşusunun imzası alınarak haber verilmediği için usulüne uygun değildir. Bu nedenle mahkemece gerekçeli kararın ve temyiz dilekçesinin davalıya yöntemince tebliğ edilerek temyiz ve cevap süreleri de beklendikten sonra iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8921, Karar No: 2021/10832, Tarih: 25.11.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/8921 E.  ,  2021/10832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

Aydın Cumhuriyet Başsavcılığının 24.05.2012 tarihli ve 2012/2203 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında “2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçundan kamu davası açılmasına rağmen, iddianame dışına çıkılarak “2009,2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçundan beraat hükmü kurulması yasaya aykırı ise de; zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğu anlaşılmakla;

Sanığa yüklenen “2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanığın sorgusunun yapıldığı 17.10.2012 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağan dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 25.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34262, Karar No: 2017/15834, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/34262 E.  ,  2017/15834 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12071, Karar No: 2012/125, Tarih: 09.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/12071 E.  ,  2012/125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava konusu taşınmazlara ilişkin olarak mahallinde yapılan keşif neticesinde alınan bilirkişi raporlarında tecavüz edilen yerlerin kıyı kenar çizgisi içinde kaldığının bildirilmesi karşısında, taşınmazların belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve yapıların yapım tarihi de araştırılarak TCK.nun 184. ve Kıyı Kanununun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 09.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8581, Karar No: 2023/1219, Tarih: 14.03.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/8581 E.  ,  2023/1219 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/99 E., 2016/519 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığının 23.01.2013 tarihli ve 2013/1092 Esas numaralı iddianamesi ile sanıkların olay günü gündüz vakti şikâyetçiye ait ikamete kapı kilit göbeklerini kırmak suretiyle girdikten sonra ikametten para ile kol saatleri çalmak suretiyle hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarını işlediklerinden bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 116/1, 119/1-c, 151/1, 53 ve 58. maddeleri uyarınca cezalandırılmaları talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Kayseri 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.06.2016 tarihli ve 2013/99 Esas, 2016/519 Karar sayılı kararı ile sanıkların hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından, 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 116/1, 119/1-c, 151/1, 53 ve 58. maddeleri uyarınca sırasıyla 2 yıl, 12 ay ve 4 ay hapis cezaları ile cezalandırılmalarına, sanıklar hakkında hak yoksunluklarına ve cezalarının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, ayrıca yargılama giderlerinin sanıklardan eşit olarak tahsiline karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafii ile sanıklar ... ve ... temyiz dilekçelerinde; atılı suçlardan beraat kararı verilmesi gerektiğini bildirmişlerdir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İlk derece mahkemesince; tanıkların teşhise dayalı görgüleri ve cd görüntüleri birlikte değerlendirilerek; sanıkların olay günü şikâyetçiye ait evin giriş kapısının alt ve üst kilit göbeklerini kırmak suretiyle içeriye girdikleri ve evin içerisinde bulunan 500,00-TL nakit para, 1.100,00-TL değerinde iki adet Escape marka 250,00-TL değerinde Casio ve 250,00-TL değerinde Essence marka kol saatlerini çaldıkları kabulüyle sanıklar hakkında atılı suçlardan mahkûmiyet kararı verildiği tespit edilmiştir.

2. Şikâyetçi aşamalarda; 23.10.2012 günü saat 09.00 sıralarında ayrıldığı ikametine aynı gün saat 23.30 sıralarında geldiğinde; kapı kilit göbeklerinin kırılmış olduğunu ve ikametinden 4 adet kol saati ile 500,00 TL paranın çalındığını tespit ettiğini, toplam zararının 2.200,00 TL olduğunu beyan ederek şikâyetçi olmuştur.

3. 24.10.2012 tarihli olay yeri inceleme raporunda; şikâyetçiye ait ikametin giriş kapısının alt ve üst kilit göbeklerinin kırılmış olduğu; 24.10.2012 tarihli ekspertiz raporunda; suça konu ikametteki bulgular üzerinde vücut izi tespit edilemediği belirtilmiştir.

4. 06.11.2012 tarihli CD çözüm tutanağına göre; şikâyetçiye ait evin yakınındaki Okut Apartmanının kamera kayıtları incelendiğinde; yargılamaya konu eylemden 1 gün sonra yani 24.10.2012 günü şikâyetçiye ait ikametin karşısında bulunan binada gerçekleşen hırsızlık eylemini 3 şüpheli şahsın gerçekleştirdiği tespit edilmiştir.

5. Tanık ... soruşturma aşamasında; 23.10.2012 günü saat 12.00 sıralarında ikametinin balkonunda oturduğu esnada 3 erkek şahsın peş peşe binaya girdiğini, şahısların hareketlerinden şüphelendiğini, yaklaşık 20 dakika sonra içlerinden birinin binadan çıktığını gördüğünü, sonrasında karşı komşusu şikâyetçi ...'un ikametinden hırsızlık olduğunu öğrendiğini, 24.10.2012 günü karşı sitede meydana gelen hırsızlık olayı ile ilgili görüntüleri izlediğinde ise, olay günü gördüğü 3 erkek şahsın görüntülerdeki kişiler olduğunu tespit ettiğini ve bu konuda tereddütünün bulunmadığını ifade etmiş; 06.11.2012 tarihli görüntü teşhis tutanağı ile de bu beyanı desteklenmiştir.

6. Dosya içerisindeki tutanaklar ile alınan beyanlara göre; 06.11.2012 günü Sarıalan Sitesinde başka bir hırsızlık suçu işlendiği, bu olayla ilgili sanık ...'in yakalandığı, tanıklar ... ve ...'ın konuya ilişkin bilgilerinin bulunduğu, tanıkların 24.10.2012 tarihinde gerçekleşen eyleme dair kamera görüntülerini izlediklerinde; görüntülerindeki şahıslar ile 06.11.2012 günü binada gördükleri şahısların aynı şahıslar olduğunu belirttikleri; 22.11.2012 tarihli fotoğraf teşhis tutanağına göre de; tanık Ayşegül'ün sanık ...'in yanında 06.11.2012 günü gördüğü diğer iki şahsı ... ve ... olarak kesin olarak teşhiş ettiği anlaşılmıştır.

7. Tanık ...'ın sanık ...'i teşhis ettiğine dair canlı teşhis tutanağı dosya içerisindedir.

8. Sanıklar aşamalarda üzerlerine atılı suçlamaları kabul etmemişlerdir.

IV. GEREKÇE