muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3600, Karar No: 2025/1514, Tarih: 20.03.2025

Dosyanın incelenmesinden; davaya konu taşınmazın çok sayıda yakın ve komşu parselleriyle seri halde aynı iddialara dayalı davalara konu olduğu, çekişmeli taşınmazın ve komşu taşınmazların gerçek kişiler adına tesciline esas dava dosyasının incelenmesinden araştırmanın zilyetlikle sınırlı olarak yapıldığı, taşınmazın niteliği ve kullanım şekli yönünden detaylı bir incelemenin yapılmamış olduğu anlaşılmıştır. Mahkemece dinlenen yerel bilirkişilerce taşınmazın genellikle sonbahar ve kış aylarında çevrede bulunan ormandan yaprak keserek hayvanları beslemek ve barındırmak amacıyla yılın belli bir bölümünde kullanıldığı, çoğunlukla hayvanlara bakıcılık yapan kişilerin de taşınmaz üzerinde enkazı bulunan kömlerde hayvanlarla birlikte kaldığı, yaz aylarında bu kişilerin köylerine döndükleri beyan edilmiş; bir kısım yerel bilirkişilerce taşınmazın yaz aylarında da ailenin tamamı tarafından yaşam alanı olarak kullanıldığı beyan edilmiş ise de özellikle yapılan 07.12.2021 tarihli keşifte davacı köyden ve tarafsız komşu köyden dinlenen yerel bilirkişiler taşınmazın yalnızca hayvancılık amacıyla sonbahar ve kış aylarında kullanıldığını doğrulamış, taşınmazın yaz aylarında da yerleşim alanı olarak kullanıldığına dair beyanların davalı köyden dinlenen yerel bilirkişilere ait olması ve her iki köy arasında derin husumet bulunduğunun sabit olması nedeniyle davalı köyden dinlenen yerel bilirkişi beyanlarına itibar edilmemiştir. Nitekim dosyada bulunan jeodezi bilirkişi raporunda davaya konu taşınmazın 1977 yılı ve sonrasına ait hava fotoğrafında sınırları sabit görülmemiş, üzerinde tarımsal faaliyet veya bitki örtüsü bulunmadığı, imar-ihyaya konu olmadığı, köm niteliğinde yapıların bulunduğu tespit edilmiş; ziraatçi bilirkişi raporunda ise toprak yapısına göre taşınmaza üretim girdi ve tekniklerinin hiç uygulanmadığı, tarımsal üretim amacıyla kullanılmadığı, ham toprak, mera veya ormanlarda bulunan humus tabakasına rastlandığı, Yargıtay denetiminden geçerek kışlak oldukları kesinleşen komşu taşınmazlarla aynı özellikleri taşıdığı bildirilmiştir. Kaldı ki, eldeki davaya ve aynı iddialarla açılmış olan benzer nitelikteki davalara konu olan çok sayıda taşınmazın 101 ada 1 ve 2 parsel ve 189 ada 1 parsel sayılı orman parselleri ile 101 ada 34 parsel ve 189 ada 19 parsel sayılı ham toprak parselleri ile çevrili bir alanda 1050 metre rakımda konumlandığı, Genç Kadastro Mahkemesince kışlak olarak sınırlandırılmasına karar verilen ve Yargıtay tarafından da onanan 101 ada 18, 20, 22, 23, 24, 25, 29, 35 ve 189 ada 20, 21, 22, 23, 25, 30, 31, 32, 33 parsel sayılı komşu taşınmazlarla nitelik ve kullanım yönünden benzerlik gösterdiği, bu itibarla denetime elverişli ve bilimsel verilere dayalı bilirkişi raporlarının davacı ... ve tarafsız komşu köyden dinlenen yerel bilirkişi beyanları ile uyumlu olduğu anlaşılmıştır.

Hal böyle olunca; taşınmazın kadimden beri sadece hayvanların beslenmesi için sonbahar ve kış aylarında kullanıldığı, hayvanların burada ormandan kesilen yapraklarla beslendiği, çevresinde tarım arazisinin olmadığı gibi köm enkazı olduğu, ilkbahar ve yaz mevsimlerinde köye dönüldüğü, sonbahar ve kış aylarında köylülerin tamamının değil hayvanlarla ilgilenen kişilerin geldiği, ailelerin ilkbahara yakın aylarda geldiği ve ilkbahar ve yaz aylarında tekrar köylerine döndükleri, memleket haritasında ... kömü olarak isimlendirildiği, kömün sözlük anlamının hayvan ağılı olduğu, çevrede de bu amaçla kullanılan alanın çok geniş olduğu hususları dikkate alındığında taşınmazın kışlak niteliğinde olup özel mülkiyete konu olamayacağı kanaatine varılmıştır.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalılar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 187,80 TL bakiye onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına,

Dosyanın Genç Asliye Hukuk Mahkemesine, kararın bir örneğinin Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesine gönderilmesine,

20.03.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20208, Karar No: 2013/24938, Tarih: 13.06.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/20208 E.  ,  2013/24938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1)Sanık hakkında silahla kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun ONANMASINA,

2)Sanık hakkında 6136 sayılı yasaya aykırılık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine , ancak;

Suç tarihi itibariyle 6136 sayılı Kanun 13/1 maddesinde ki para cezasının 450 TL. olduğu gözetilmeden sanığa fazla Adli para cezası tayini

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün 2.fıkrasının 1.parağrafındaki'' 6136 sayılı yasa 13/1 maddesi gereğince ''ibareleri yerine ''5728 Sayılı Kanunun 156. Maddesi ile değişik 6136 sayılı Kanun 13/1 maddesi gereğince'' ve 1 yıl hapis ve 30 ... adli para cezası ile cezalandırılmasına ''ibareleri yerine ''1 yıl hapis ve 450 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına '' şeklinde ,62.maddenin uygulamasıyla ilgili hükmün 2.fıkrasının 2.parağrafının'' 10 ay hapis ve 25 ... adli para cezası ile cezalandırılmasına ''ibareleri yerine '' 10 ay hapis ve 375 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ''şeklinde değiştirilmesine,hükmün 2.fıkrasının 3.parağrafının hükümden çıkartılmasına diğer kısımların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesi gereğince, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13/06/2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10965, Karar No: 2018/6918, Tarih: 17.09.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/10965 E.  ,  2018/6918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Muğla Vergi Dairesi’nin 5780045302 vergi kimlik numaralı mükellefi olan sanığın, 2010 takvim yılında sahte fatura kullandığı iddiasıyla açılan kamu davasında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından;

a)Faturaları düzenleyen Seyit Ali Ünal isimli mükellef hakkındaki vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

b)Aynı mükellef hakkında “sahte fatura düzenleme” suçundan dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyanın getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması, sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-UYAP kayıtları üzerinde yapılan incelemede, sanık hakkında “2010 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan Muğla Cumhuriyet Başsavcılığı‘nın 22.10.2012 tarih ve 2012/5014 Soruşturma-2012/2136 Esas sayılı iddianamesi ile açılan kamu davasında, Muğla 1. Asliye Ceza Mahkemesi‘nin 12.01.2015 tarih ve 2012/556 Esas-2015/3 Karar sayılı ilamı ile sanığın mahkumiyetine karar verildiği, dosyanın Dairemizin 2016/11642 Esas sırasında kayıtlı olarak temyiz incelemesinde bulunduğunun anlaşılması karşısında; sanığın aynı takvim yılında başka mükelleflerden de temin ettiği sahte faturaları kullandığına ilişkin tespitin, yeni bir suçu oluşturmayıp, zincirleme suç içinde değerlendirilmesi gerekeceği cihetle, mükerrer yargılama yapılmaması ve eylemlerin zincirleme suç içinde kalıp kalmadığının değerlendirilmesi açısından; söz konusu dosyasının duruşmaya getirtilip incelenmesi, mümkün olması halinde davaların birleştirilmesi, sanığın eylemlerinin zincirleme suç niteliğinde olup olmadığı veya mükerrer dava açılıp açılmadığının belirlenmesi ile sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Kabule göre de; hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 17.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19112, Karar No: 2023/25589, Tarih: 12.12.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/19112 E.  ,  2023/25589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/402 E., 2016/91 K.

SUÇ : Kötü muamele

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilerek gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararı ile sanık hakkında kötü muamele suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; verilen kararın hukuka ve kanunlara uygun olmadığına, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, okul çağında bulunan çocuğu olan katılanı okula göndermeyip trafikteki araçların camlarını sildirterek para kazandığı ve bu şekilde katılan üzerinde mevcut terbiye hakkından doğan disiplin yetkisini kötüye kullandığı iddia edilmiş olup Yerel Mahkemece yapılan yargılama sonunda sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Aşağıda açıklanan nedenle tebliğnamedeki onama düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 232 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst sınırına göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanığın 14.10.2014 tarihli savunmasının olduğu ve bu tarihten itibaren 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19028, Karar No: 2023/13249, Tarih: 11.12.2023

**4. Hukuk Dairesi         2021/19028 E.  ,  2023/13249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/836 E., 2021/744 K.

HÜKÜM/KARAR : Davalının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi

hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak

suretiyle davanın reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 8. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2018/281 E., 2018/1162 K.

Taraflar arasındaki haksız şikayet nedeniyle tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

İhtiyari dava arkadaşı olan davacılar yönünden temyiz sınırı her bir davacının temyizi bakımından ayrı ayrı belirlenecektir.

Davacılardan ... 500.000,00 TL manevi tazminat ve davacı ... 250.000,00 TL manevi tazminat talebinde bulunmuş; İlk Derece Mahkemesince davacı ... için 50.000,00 TL ve davacı ... için 25.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmiş; bu karara karşı davalı vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince kabul edilerek İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiş; bu karara karşı da davacılar vekili temyiz yoluna başvurmuştur.

Davacılar İlk Derece Mahkemesince verilen karara karşı istinaf başvurusunda bulunmayarak, İlk Derece Mahkemesince hükmedilen miktarlara bir itirazları olmadığını göstermişler ve istemlerini İlk Derece Mahkemesince hükmedilen miktarlarla sınırlamışlardır. O hâlde artık bu aşamada davacılar yönünden reddedilen miktarlar 50.000,00 TL ve 25.000,00 TL olarak kabul edilmelidir.

Şu hâlde davacılar yönünden ayrı ayrı reddedilen ve temyize konu edilen miktarlar 50.000,00 TL ve 25.000,00 TL olup bu miktarlar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile ayrı ayrı kesinlik sınırı olan 78.630,00 TL'nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde davacılara iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3020, Karar No: 2017/5771, Tarih: 02.11.2017

**20. Ceza Dairesi         2017/3020 E.  ,  2017/5771 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-CMK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında, denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uymayan sanık hakkında davaya devam edilerek hüküm verileceği öngörüldügünden; duruşma açılarak "Denetimli serbestlik tedbirine uymadığının iddia edilmesi nedeniyle, bir mazereti varsa gelip bildirmesi, gelmediği ve bir mazeret bildirmediği takdirde denetimli serbestlik tedbirine uymadığı kabul edilerek hakkında cezaya hükmolunacağı" uyarısı ile birlikte duruşma tarihi ve saatinin sanığa tebliğ edilmesi gerektiği gözetilmeden, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 195. maddesi uyarınca, sanığa gelmese dahi yokluğunda duruşma yapılabileceğine dair açıklamalı davetiye gönderilmeden; yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına",

b) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

3-Kabule göre de; sanık hakkında verilen kısa süreli hapis cezasının, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeden "TCK'nın 50. maddesi uyarınca seçenek yaptırıma çevrilmesine yer olmadığına"karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 02.11.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/939, Karar No: 2009/5747, Tarih: 28.09.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/939 E.  ,  2009/5747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı ...vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalı DSİ Genel Müdürlüğünün maliki, diğer davalının sürücüsü olduğu, müvekkiline trafik sigortalı aracın karıştığı kaza nedeniyle hak sahiplerine tazminat ödemesi yapıldığını, sürücünün alkollü olması nedeniyle rücu haklarının bulunduğunu ileri sürerek, 8.455TL'nin, ödeme tarihinden reeskont faiziyle tahsilini talep etmiştir.

Davalı DSİ Genel Müdürlüğü vekili, davalı sürücünün kaza sırasında görevli olmadığını, aracı özel işi için kullandığını, eylemlerinden idarenin sorumlu olmadığını, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ..., davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı DSİ Genel Müdürlüğünce temyizi üzerine karar 11. Hukuk Dairesinin 24.09.2002 tarih, 2002/7681-8121 sayılı ilamı ile kazanın sırf alkolün etkisi altında meydana gelip gelmediği yönünde gerekçeli rapor alınması gerekliliğinden bozulmuştur. Mahkemece bozmaya uyulduktan sonra yeniden davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, bu defa Yargıtay ll. Hukuk Dairesinin 01.03.2005 tarih, 2004/3986-2005/1874 sayılı ilamıyla aynı gerekçelerle yeniden bozulmuştur.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda bozma öncesi alınan 21.05.2003 tarihli rapor uyarınca kazanın alkolün etkisi altında gerçekleştiği benimsenerek davanın

kabulü ile 8.455TL'nin, 12.06.2000 ödeme tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı ...'den tahsiline, davalı DSİ Genel Müdürlüğü hakkındaki davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ...vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, zorunlu trafik sigortalı aracın alkollü sürücüye kullandırılması nedeniyle oluşan ve 3.kişiye ödenen zarar bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

kabulü ile 8.455TL'nin, 12.06.2000 ödeme tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı ...'den tahsiline, davalı DSİ Genel Müdürlüğü hakkındaki davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ...vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, zorunlu trafik sigortalı aracın alkollü sürücüye kullandırılması nedeniyle oluşan ve 3.kişiye ödenen zarar bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları uyarınca, kaza ve hasarın münhasıran alkolün etkisiyle meydana gelmiş olması halinde bu hasar teminat dışında sayılmıştır. Bu sebeple kazanın, sırf alkolün etkisi altında meydana gelip gelmediğini tesbiti için gerekçeli rapor alınması gerektiği belirtilerek, karar, Yargıtay ll. Hukuk Dairesinin 01.03.2005 gün ve 2004/3986-2004/1878 sayılı ilamı ile ikinci kez bozulduktan sonra, bozma öncesi alınan ve bozma kararında yeterli görülmediği vurgulanan 21.05.2003 tarihli bilirkişi raporuna itibar edilerek, davalı DSİ Genel Müdürlüğünün sorumluluğu cihetine gidilemeyeceği açıklanarak hakkındaki davanın bu nedenle reddine karar verilmiş ise de, hükme esas alınmayan 01.12.2005 tarihli son bilirkişi raporunda kazanın münhasıran alkolün etkisi altında meydana gelmediği, davacı trafik sigortasının rücu hakkı bulunmadığı, davanın bu nedenle reddi gerektiği anlaşıldığından, sonucu itibariyle doğru olan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 15.60 TL peşin harcın onama harcından mahsubuna 28.09.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.