muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3484, Karar No: 2020/5924, Tarih: 12.11.2020

**1. Hukuk Dairesi         2019/3484 E.  ,  2020/5924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'nün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Asıl davada davacı ..., mirasbırakan babası ...’in maliki olduğu 691 ada 4 parsel sayılı taşınmazdaki 1 nolu bağımsız bölümü davalı ...’a, 2 nolu bağımsız bölümü damadı dava dışı ...’e, onun da eşi davalı ...’ye satış suretiyle temlik ettiğini, işlemlerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, mirasbırakanın mal satmaya ihtiyacı olmadığı gibi davalıların da alım güçlerinin bulunmadığını ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptali ile miras payı oranında adına tesciline, olmazsa tenkise karar verilmesini istemiş, 08.10.2013 tarihli ıslah dilekçesiyle 3 nolu bağımsız bölümün davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile davacı adına tescilini talep etmiştir.

Davalı ..., davayı kabul etmiş; diğer davalı ... taşınmazın bedeli karşılığında satın alındığını, 2 nolu dairenin inşaatını da dava dışı eşi ile birlikte yaptıklarını belirterek davanın reddini savunmuş, karşı davasında ise, davalı ...’ın 1 nolu bağımsız bölümün devrine ilişkin muvazaa iddiasını kabul ettiğinden 1 nolu bağımsız bölümün tapu kaydının iptali ile miras payı oranında adına tescilini istemiştir. Karşı dava tefrik edilerek eldeki dosya esasına kaydedilmiştir.

Mahkemece, temliğin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’in 23.03.2009 tarihinde ölümü ile geriye çocukları ..., davalı ... ve davacı ...’nin kaldığı, ...’ın 29.07.2016 tarihinde bekar ve çocuksuz öldüğü, geriye mirasçı olarak davacı ve davalının kaldığı, asıl davada davacı ve davalı sıfatı birleştiğinden karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği, dava konusu 691 ada 4 parsel sayılı taşınmazda bulunan zemin kat 1 nolu bağımsız bölümün mirasbırakan tarafından 06.07.2007 tarihinde 34.000TL bedelle satış suretiyle davalıya devredildiği, aynı yerdeki birinci kat 2 nolu bağımsız bölümün ise mirasbırakan tarafından 24.05.1995 tarihinde davacının eşi ...’e satış suretiyle devredildiği, onun da 27.06.2001 tarihinde taşınmazı davacıya temlik ettiği, aynı yerdeki ikinci kat 3 nolu bağımsız bölümün ise mirasbırakan adına kayıtlı iken mirasçılarına intikal ettiği anlaşılmaktadır.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, mirasbırakanın 1 nolu bağımsız bölümü davalı ...’a, 2 nolu bağımsız bölümü davacının eşine devrettiği, 3 nolu bağımsız bölümü ise üzerinde bıraktığı, mirasçı ...’ın açtığı davada davalının kabulünün eldeki davada esas alınamayacağı, kaldı ki Fazıl’ın 30.03.2011 tarihli celsede "Ben de yazılı beyanda bulunacağım süre verilsin, ben her ne kadar geçen celse davayı kabul ettiğimi beyan etmiş isem de, ben açılan davayı tamamen kabul etmiyorum, sadece 2. kat bağımsız bölümdeki 82 m2’lik hissemi ağabeyime vermeyi kabul ediyorum, dairem üzerine tedbir konulmuş ise kaldırılmasını talep ediyorum." şeklinde beyanından 3 nolu bağımsız bölüm yönünden davayı kabul ettiği sonucuna varılamayacağı gibi dosya kapsamından da mirasbırakanın mal kaçırma kastıyla hareket etmediği açıktır.

Hâl böyle olunca; davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması isabetsizdir.

Hâl böyle olunca; davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması isabetsizdir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 12.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1851, Karar No: 2018/9473, Tarih: 26.11.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/1851 E.  ,  2018/9473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : ... hakkında: Mahkumiyet

... hakkında: Beraat

Katılan kurum vekilinin temyiz talebinin, sanık ... hakkında verilen beraat hükmü ile sınırlı olduğu kabul edilmiştir.

213 sayılı VUK’nin 367. maddesi uyarınca dava şartı olan Vergi Dairesi Başkanlığı mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile eklerinin "2008 takvim yılında sahte fatura kullanmak" ve "2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçlarına ilişkin olduğu; failin bizzat sahte fatura düzenlemesi durumunda, aynı faturayı kullansa bile "sahte fatura düzenleme" suçunun; başkasının sahte olarak düzenlediği faturayı kullanması halinde ise "sahte fatura kullanma" suçunun oluşacağı; 12.06.2011 tarih ve 2011/1930 esas sayılı iddianame ile sadece "2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan kamu davası açıldığı; birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenlemek" ve "sahte fatura kullanmak'' suçlarının birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeksizin; sanıklar hakkında "sahte fatura kullanma" suçundan kamu davası açıldığı kabul edilip ''sahte fatura düzenleme'' suçundan hükümler kurularak hükmün karıştırılması,

Yasaya aykırı, katılan vekili ve sanık ...’in temyiz nedenleri bu bağlamda yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 26.11.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3794, Karar No: 2025/6693, Tarih: 30.06.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/3794 E.  ,  2025/6693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/464 E., 2023/1977 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 7. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/257 E., 2022/691 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı- karşı davacı erkek tarafından erkeğin davasının reddi, kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen nafakalar ve tazminatlar yönünden; davacı- karşı davalı kadın vekili tarafından ise nafakaların ve tazminatların miktarı yönünden duruşma istemli olarak temyiz edilmiş olup kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 30.06.2025 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde duruşmalı temyiz eden davacı- karşı davalı ... vekili Avukat ... ile karşı taraf temyiz eden davalı- karşı davacı ... geldiler. Davalı- karşı davacı vekili Avukat ...'ın mazeret bildirdiği görüldü. Usul ve yasaya uygun bulunmayan mazeretin reddine karar verildi. Gelenlerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen günde Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı- karşı davalı kadının tüm, davalı- karşı davacı erkeğin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 175 inci maddesine göre boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Mahkemece, kadın yararına yoksulluk nafakasına hükmedilmiş ise de; toplanan delillerden kadının emekli olduğu, kendisini yoksulluktan kurtaracak düzeyde sürekli ve düzenli gelirinin bulunduğu anlaşılmaktadır. 4721 sayılı Kanun'un 175 inci maddesi koşulları somut olayda kadın yararına gerçekleşmemiştir. Hal böyle olunca kadının yoksulluk nafakası isteminin reddi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının yoksulluk nafakası yönünden erkek yararına BOZULMASINA,

2.Davacı- karşı davalı kadının tüm, davalı- karşı davacı erkeğin sair temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıdaki temyiz giderinin ....'e yükletilmesine,

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının yoksulluk nafakası yönünden erkek yararına BOZULMASINA,

2.Davacı- karşı davalı kadının tüm, davalı- karşı davacı erkeğin sair temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıdaki temyiz giderinin ....'e yükletilmesine,

Peşin alınan harcın istek halinde yatıran ...'e iadesine,

Dosyanın ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5146, Karar No: 2017/8752, Tarih: 02.11.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/5146 E.  ,  2017/8752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... ve davalı Hazine vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; ... ili,... ilçesi, ... köyünde sınırları belirttiği yaklaşık 10.000 m² miktarındaki taşınmazı müvekkilinin en az 40-50 yıldır nizasız ve fazılasız önceleri ekin ve fıstık ekmek suretiyle portakal, badem, yeni dünya ve zeytin ağacı dikmek suretiyle kullandığını ileri sürerek, taşınmazın müvekkili adına tapuya kayıt ve tesciline, taşınmaz üzerindeki yaklaşık 143 adet portakal ağacı, 35 adet zeytin ağacı, 6 adet badem ağacı ve 8 adet yeni dünya ağacının mülkiyetinin müvekkili adına tespitine karar verilmesini talep etmiştir. Davalı Hazine taşınmazın Hazine adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucu; tescil davasına konu ... mahallesi sınırları içindeki taşınmazın: a) 03.09.2014 tarihli bilirkişi raporuna ekli krokide (A) harfi ile gösterilen 2339,22 m²'lik kısmına ilişkin talebinin bu kısım kesinleşmiş orman sınırları içerisinde kaldığından reddine, b) 03.09.2014 tarihli bilirkişi raporuna ekli krokide (B) harfi ile gösterilen 7855,62 m²'lik kısmına ilişkin talebinin bu kısmın orman içi açıklık olduğu anlaşıldığından reddi ile bu kısmın orman vasfıyla Hazine adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve davalı Hazine tarafından temyiz edilmişse de davalı Hazine vekili 06/04/2015 tarihli dilekçesi ile temyizden vazgeçmiştir.

Dava, TMK'nın 713. maddesi uyarınca tescil istemine ilişkindir.

Yörede 6831 sayılı Kanun uyarınca 1948 yılında yapılarak kesinleşen orman kadastrosu ile 3302 sayılı Kanuna göre 16.01.2002 tarihinde ilânı yapılarak dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2/B madde uygulaması vardır. Genel arazi kadastrosu işlemi 1976 yılında yapılmış ve kesinleşmiştir. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir.

1976 yılında yapılan arazi kadastro çalışmalarında çekişmeli taşınmaz taşlık-çalılık olduğu gerekçesiyle tescil harici bırakılmıştır.

1) Davalı Hazinenin temyiz itirazları hakkında; davalı Hazine temyiz talebinde bulunmuş ise de 07/04/2015 havale tarihli dilekçesi ve dilekçe ekindeki... Valiliği Defterdarlık Muhakemat Müdürlüğünün 31/03/2015 tarih ve 4878 sayılı oluru ile temyiz talebinden vazgeçtiğini (feragat ettiğini) bildirdiğinden, davalı Hazinenin temyiz talebinin feragat nedeniyle reddine,

1) Davalı Hazinenin temyiz itirazları hakkında; davalı Hazine temyiz talebinde bulunmuş ise de 07/04/2015 havale tarihli dilekçesi ve dilekçe ekindeki... Valiliği Defterdarlık Muhakemat Müdürlüğünün 31/03/2015 tarih ve 4878 sayılı oluru ile temyiz talebinden vazgeçtiğini (feragat ettiğini) bildirdiğinden, davalı Hazinenin temyiz talebinin feragat nedeniyle reddine,

2) Davacı ... vekilinin temyiz itirazları hakkında; incelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve dava konusu taşınmazın bilirkişilerin rapor ve krokisinde, (A) harfi ile gösterilen bölümün kesinleşmiş orman tahdit sınırı içinde kaldığı ve orman sayılanyerlerden olduğu, (B) harfi ile gösterilen bölümünün ise evveliyatının orman sayılan yerlerden olup, zilyetlik ile kazanma koşullarının da oluşmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: 1) Yukarıda birinci bentde açıklanan nedenlerle davalı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinin feragat nedeniyle REDDİNE,

2) İkinci bentde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacı ...'ye yükletilmesine 02/11/2017 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/34765, Karar No: 2016/493, Tarih: 14.01.2016

**13. Ceza Dairesi         2014/34765 E.  ,  2016/493 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2014/143649

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/01/2014

NUMARASI : 2013/107 (E) ve 2014/14 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Olay günü mağdura ait şarjlı bisikletin aküsünü çaldığı anlaşılan sanığın eyleminin çalınan şarjlı bisikletin ağırlığı, hacmi ve görünümü itibariyle adet ve kullanımları gereği açıkta bırakılan eşya niteliğinde olup olmadığı araştırılarak sonucuna göre sanık hakkında TCK’nın 142/1-e veya 141/1. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağına eksik araştırma sonucu karar verilmesi,

2-Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 günlü, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan kısmi iptal kararı uyarınca, 5237 sayılı TCK 53.madde 1.fıkra b. bendinde düzenlenen “seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına” hükmünün iptal edilmesi nedeniyle uygulanamayacağının gözetilmesi zorunluluğu ve kasten işlemiş olduğu suç dolayısıyla hapis cezasıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinin (a), (c), (d) ve (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık H.. Y.. ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 14/01/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10186, Karar No: 2023/4781, Tarih: 06.11.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/10186 E.  ,  2023/4781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/75 E., 2020/705 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 23.06.2020 tarihli ve 2020/75 Esas 2020/705 Karar sayılı kararının, davacı tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Ceza yargılamasında adil yargılanma hakkının bir parçası olarak etkin başvuru yolu ve yöntemine verilen önem dikkate alındığında, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın "Temel hak ve hürriyetlerin korunması" başlıklı 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrasında yer verilen; '"Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır." şeklindeki düzenleme, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 13 üncü maddesinde güvence altına alınan etkin başvuru hakkı ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) "Kararların gerekçeli olması" başlıklı 34 üncü maddesinin ikinci fıkrasında yer verilen; "Kararlarda, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekilleri belirtilir." hükmü ile aynı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasının ilgili bölümünde yer verilen; "Hüküm fıkrasında, ... kanun yollarına başvurma ... olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir." şeklindeki düzenlemeye uygun olarak kararın tebliğinin şeklî değil, faydalı, amacına uygun, hak arama hürriyetini ve etkin başvuru hakkını engellemeyecek biçimde olması gerekmektedir.

Hak arama özgürlüğü ile yakından ilişkili ve emredici vasıftaki bu hükümlere göre sanığa ve kanun yoluna başvuru hakkı olanlara hüküm açıklanırken ve hazır değilseler tebliğ edilen gerekçeli kararda başvurabileceği kanun yolları, mercii ve süresinin bildirilmesi zorunludur. Bu yasal düzenlemelerin ortak amacı bireylerin yargı ya da idarî makamlar önünde sonuna kadar haklarını arayabilmelerine kolaylık ve imkân sağlamaktır. Çünkü son derece dağınık ve değişken olan mevzuat karşısında insanların hakkını aramakta güçlük çekeceğini değerlendiren kanun koyucu, ilgilisinin, başvurulacak kanun yolu, mercii ve süresini de içerir şekilde karar ve işlemlerden Devlet tarafından haberdar edilmesini, hak arama, hak ve hürriyetlerin korunması ve etkin başvuru hakkı bakımından zorunluluk haline getirmiştir.

5271 sayılı Kanun'da iki dereceli kanun yolu sistemi benimsenmiş olup 291 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde temyiz süresi; "Temyiz istemi, hükmün açıklanmasından itibaren on beş gün içinde ... yapılır;" şeklinde kaleme alınmıştır. Buna göre ilgilisi aleyhine temyiz yoluna başvurmak istediği karara karşı bu kararın tebliği ya da tefhiminden itibaren on beş gün içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe vermek veya tutanağa geçirilmek ve hâkime onaylattırılmak koşuluyla zabıt kâtibine bir beyanda bulunmak suretiyle temyiz hakkını kullanır. Ancak 5271 sayılı Kanun'un temyiz yolu için öngördüğü tek koşul, temyiz iradesinin usûlüne uygun şekilde on beş gün içinde açıklanmasından ibaret değildir.

Şöyle ki; 5271 sayılı Kanun’un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde belirtilen; “Yargıtay … temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa, temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm karşısında, 5271 sayılı Kanun’un temyiz sisteminde sebeple bağlılık ilkesini kabul ettiği anlaşılmaktadır. O hâlde temyiz dilekçesinde hükmün hukukî yönüne ilişkin temyiz nedenleri de belirtilmelidir. Nitekim 5271 sayılı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlıklı 295 inci maddesinin birinci fıkrasında; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir." şeklindeki düzenleme ile hükmün tefhim ya da tebliğinden itibaren usûlüne uygun şekilde temyiz iradesini açıklayan ilgili, bahse konu dilekçesinde temyiz sebeplerine yer vermemiş ise 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz nedenlerini belirten dilekçeyi de sunmak durumundadır.