muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/17657, Karar No: 2014/2144, Tarih: 13.02.2014

1- Davacı tarafın davalı İl Özel İdaresi hakkında verilen hükme yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA,

2- Tarafların davalı M.. B.. aleyhine açılan davada verilen hükme yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Bozma sonrasında, davacı tarafça dosyaya sunulan belgeler ile bu belgeler üzerinde yapılan inceleme sonucunda hazırlanan bilirkişi raporlarından; davaya konu edilen borcun bir bölümü hakkında 6111 sayılı Yasadan yararlanmak amacıyla davalı bakanlık tarafından başvuruda bulunulduğu anlaşılmakta olup, taraflar arasında da bu hususta bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, 6111 sayılı Yasadan yararlanan abonelik sayısı ve buna bağlı olarak yargılama sırasında ödenilen borç tutarı hakkındadır.

konuda mahkemece; görüşüne başvurulan bilirkişi, bozma sonrası verdiği bilirkişi raporunda, davalı bakanlık tarafından yapıldığı belirlenen ödemelerden; 6111 sayılı Yasa kapsamında yapılan yararlandırma nedeniyle taksitlendirilmiş aboneliklere ilişkin ödemeler ile bu yasadan yararlandırılmayan aboneliklerin borçları ve bunlara ilişkin ödemeler hususunda denetime elverişli bir değerlendirme yer almamaktadır. Şu durumda, aldıralan bilirkişi raporlarının, davalı bakanlık tarafından yapılan ödemelere ilişkin yeterli değerlendirmeyi içermediği, dolayısıyla raporların hüküm vermeye yeterli olmadığı ortadadır.

Ayrıca, yargılama sırasında 6111 sayılı yasa uyarınca ödenilen alacak kalemi yönünden davanın konusuz kalması nedeniyle hüküm kurulmasına yer olmadığına ve buna bağlı olarak yapılan yargılama giderlerinin kime yükletileceği hakkında karar verilmesi gerekirken, bu alacak kalemi yönünden davanın reddine karar verilmesi ve dolayısıyla yargılama giderleri yönünden yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırıdır.

Ayrıca, yargılama sırasında 6111 sayılı yasa uyarınca ödenilen alacak kalemi yönünden davanın konusuz kalması nedeniyle hüküm kurulmasına yer olmadığına ve buna bağlı olarak yapılan yargılama giderlerinin kime yükletileceği hakkında karar verilmesi gerekirken, bu alacak kalemi yönünden davanın reddine karar verilmesi ve dolayısıyla yargılama giderleri yönünden yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırıdır.

Öte yandan; 6111 sayılı Yasadan yararlandırılmayan aboneliklere ait işlemiş faiz yönünden hesaplama yapılabilmesi için, ilgili abonelik sözleşmelerinin celbedilerek incelenmesi ve bu sözleşmelerdeki faize ilişkin düzenlemeler gözönüne alınarak faizin türünün ve oranının belirlenmesi zorunluluk arzetmektedir. Ne var ki, görüşüne başvurulan bilirkişi, bozma öncesi hazırlamış olduğu raporda; dava dosyasında abonelik sözleşmelerinin sadece kapak (ilk) sayfalarının bulunduğunu, iç sayfalar bulunmadığından sözleşme ile kararlaştırılmış olan faiz türü hakkında bilgi sahibi olunamadığını, bu nedenle Tarifeler Yönetmeliğinin yayımlandığı 01.01.1988 tarihinden öncesine ait aboneliklerde yasal faiz, bu tarihten sonrasına ait aboneliklerde ise ilk ay için %10, takip eden aylarda % 5 ve 28.09.1995 tarihinden sonrası için 6183 sayılı Yasada öngürülen oranda faizin hesaplamaya esas alındığını bildirmiştir. Bu durumda, bilirkişi raporunun işlemiş faiz yönünden de hüküm kurmaya yeterli olmadığı anlaşılmaktadır.

Buna göre, mahkemece; öncelikle davaya konu aboneliklere ait sözleşmelerin asılları veya onaylı suretleri davacı taraftan celbedilmeli, devamında taraflarca sunulan belgeler ile abonelik sözleşmeleri göz önüne alınmak ve değerlendirilmek suretiyle denetime elverişli yeni bir bilirkişi raporu alınmalı ve sonucuna göre uyuşmazlığın esası hakkında bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 13.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6732, Karar No: 2010/3020, Tarih: 22.02.2010

**3. Ceza Dairesi         2008/6732 E.  ,  2010/3020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

1- Suçüstü hükümlerine göre yargılama yapılmadığı ve tutuklu sanık bulunmadığı halde, adli aravermeye rastlayan 14.8.2003 tarihinde duruşma yapılarak CMUK' nun 423. maddesine muhalefet edilmesi,

2- Mağdurda meydana gelen kırığın hangi sanığın eylemi sonucu meydana geldiği belirlenemediğinden TCK' nun 463. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmemesi,

3- İddianamede yer olmayan TCK' nun 81/2. maddesi uygulanmasında sanığa ek savunma hakkı verilmeyerek savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş,sanık ... Müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, CMUK' nun 325. maddesi gereğince 2. no'lu bozma hükmünden, kararı temyiz etmeyen sanık ...'in yararlandırılmasına 22.2.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24430, Karar No: 2013/18954, Tarih: 03.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/24430 E.  ,  2013/18954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının

zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...’in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 16/01/2004 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 03/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8747, Karar No: 2022/7780, Tarih: 25.05.2022

**8. Ceza Dairesi         2019/8747 E.  ,  2022/7780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

...

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Tüm dosya kapsamına göre; mağdure ...'nun 14.01.2015 tarihli soruşturma aşamasında alınan beyanını mahkeme ifadesinde tekrar ettiği, ayrıca olay başlangıcında yanında bulunan arkadaşı tanık ...'nın mağdurenin beyanını doğrulayan anlatımı ve sanığın aşamalardaki tevil içerikli savunması karşısında, mahkemenin kabulünde isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki 1 numaralı bozma düşüncelerine iştirak edilmemiştir.

Sanığın mağdureyi olay tarihinde 09.07.2014 tarihinde sabah saatlerinde 08:10 sıralarında konuşmak bahanesiyle hile ile aracına alıp İnegöl ilçesine götürdüğü, aynı gün mağdurenin annesinin saat 18:53 sıralarında kendiliğinden Emniyet birimine gelerek şikayetçi olduğu ve mağdurenin 02.08.2014 tarihinde polis merkezine yakın bir yere bırakıldığının olay tutanağı ile sabit olması karşısında; TCK.nın 110. maddesinde düzenlenen ''soruşturmaya başlanmadan önce serbest bırakma'' şartının gerçekleşmediği ve etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşulları oluşmadığı anlaşıldığından, tebliğnamedeki bozma öneren düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen diğer itirazlarının reddine, ancak;

Tüm dosya kapsamına göre; başkasıyla evli olan sanık ile 15 yaşındaki mağdure arasında olay tarihinden 1 yıl önce başlayan gönül ilişkisi bulunduğu, ancak mağdurenin sanığa görüşmek istemediğini belirttiği, sanığın mağdurenin çalıştığı Kestel ilçesindeki işyeri önüne sabah saatlerinde aracıyla geldiği, işyerinden çıkan mağdure ve arkadaşı olan tanık ...'nın yanına gelerek mağdureye araca binmesini söylediği, mağdurenin binmek istememesine rağmen, konuşmak istediğini artık kendisini

./..

S/2

aramayacağını söylemesi üzerine, mağdurenin "artık kurtulacaksam, beni rahatsız etmeyeceksen konuşalım" diyerek araca bindiği, ...'nun da mağdurenin ısrarı ile araca bindiği, sanığın ...'yu evine bıraktığı, mağdurenin ...'nun inmemesini istemesine rağmen sanığın yalnız konuşmak istediğini belirttiği ve ...'nun araçtan inmesi akabinde sanığın mağdureyi İnegöl'deki amcasına ait eve götürdüğü ve 02.08.2014 tarihine kadar mağdureyi burada tuttuğu, mağdurenin ailesinin şikayetçi olduğunu öğrenmesi üzerine, mağdurenin polis merkezine yakın bir yere bırakıldığı anlaşılmakla; sanığın konuşma bahanesiyle aracına aldığı mağdurenin hürriyetini kısıtlaması karşısında, eyleminin TCK.nın 109/2. maddesi kapsamında hile kullanmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, temel cezanın TCK.nın 109/1. maddesi üzerinden tayin edilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 321. ve 326/son maddeleri gereğince BOZULMASINA, 25.05.2022 gününde diğer yönlerden oybirliği ile, sanık hakkında TCK.nın 109/5. maddesinin uygulanmaması gerektiği yönünden oyçokluğu ile karar verildi.

(K.D) (K.D)

KARŞI OY GEREKÇESİ

Ayrıntılı gerekçesi 07.04.2022 tarih ve 2019/7468 Esas-2022/5795 Karar sayılı kararımızın muhalefet gerekçesinde açıklandığı üzere "olay tarihi itibariyle mağdure ile aralarında gönül ilişkisi bulunan sanığın mağdureyle konuşmak için mağdurenin çalıştığı işyeri önüne gelerek konuşma bahanesiyle hile ile aracına alıp zorla amcasına ait eve götürüp, 23 gün burada tuttuktan sonra mağdureyi polis merkezine yakın bir yere bıraktığı, aradan geçen süre zarfında sanığın mağdureye yönelik dışa yansıyan cinsel söz ve davranışlarının bulunmadığı hatta sanığın mağdureyi eve bıraktıktan sonra oradan ayrıldığı, mağdurenin yanında kalmadığı, bilahare mağdureyi bıraktığı sanığın cinsel istismarda bulunup bulunmadığı, bu durumda cinsel amaç iddiasının yoruma açık varsayımsal bir durum olduğu, TCK.nın 109/5. maddesindeki cinsel amaç ifadesinin çok geniş yorumlamaya müsait muğlak bir kavram olduğu ceza içeren düzenlemelerin TCK.nın 2. maddesinde düzenlenen kanunilik ilkesi gereği dar yorumlanması gerektiği, 06.10.2015 tarih ve 2013/788 Esas 2015/306 Karar sayılı Ceza Genel Kurulu Kararında da belirtildiği üzere cinsel amaç kavramının dışa yansıyan cinsel içerikli davranışlar

./..

S/3

olarak yorumlanması gerektiği bunun hukuk devletinin ve kanunilik ilkesinin gereği olduğu, dar yorumun kanunilik ilkesi güvencesine ve ceza adaletine uygun olacağı, sanığın cinsel istismar amacı ile hareket ettiğine dair dışa yansıyan cinsel içerikli bir davranışta bulunmadığı halde hakkında TCK.nın 109/5. maddesi uygulanarak fazla cezaya hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğu kanaati ile sayın çoğunluğun TCK.nın 109/5. maddesinin uygulanmasına yönelik kararına katılmadığımı saygıyla arz ederim. 25.05.2022

...

Muhalif Üye

KARŞI DÜŞÜNCE

Sanığın mağdureyi cinsel amaç için kaçırdığına ilişkin dosyada bir söz, eylem ve davranışın bulunmadığı;

Evlenmek amacıyla kaçırılan kişilerin cinsel amaç için kaçırıldığı düşüncesi bir karineden ileri gitmeyeceği ceza yargılamasında karineye göre hareket edilmeyeceği, sanığın kaçırma eylemini evlenmek amacıyla yaptığında cinsel bir davranışta bulunmama durumunun da olacağından TCK 109/5. maddesi uygulanması gerektiği görüşüne katılmıyorum. 25.05.2022

...

Muhalif Üye
Yargıtay — Esas No: 2015/3937, Karar No: 2015/29429, Tarih: 05.10.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/3937 E.  ,  2015/29429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın,......Müdürlüğüne ait servis yolunda bulunan 9 adet kavak ağacını kestiği, bu şekilde kamu malına zarar verme suçunu işlediğinin iddia edildiği somut olayda; sanığın savunmasında, servis yolunun kenarında bulunan kurumuş kavak ağaçlarını kışlık yakmak için Belediye Başkanından izin alarak kestiğini, ağaçları parçaladığını ve halen kestiği yerde durduğunu belirtmesi karşısında, sanığın eyleminin hırsızlığa teşebbüs suçunu oluşturup oluşturmayacağı tartışılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanığın ceza miktarı itibariyle kazanılmış haklarının CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca saklı tutulmasına, 05/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9055, Karar No: 2015/24852, Tarih: 19.11.2015

**8. Ceza Dairesi         2015/9055 E.  ,  2015/24852 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2014/189996

MAHKEMESİ : Antalya 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/01/2013

NUMARASI : 2012/196 (E) ve 2013/49 (K)

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya kapsamında Ç... K... mahalle olduğunun anlaşılması karşı- sında, dava konusu taşınmazın belediye sınırları içerisinde kalıp kalmadığı, hangi tarihte belediye sınırlarına alındığı kesin biçimde saptanarak, suç tarihinde belediye sınırları içinde kalması halinde Belediye Başkanlığı davadan haberdar edilip, belediye teşkilatı bulunan yerlerdeki kamuya ait taşınmazlara tecavüzün hükümden sonra yürürlüğe giren 5841 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı TCK.nun 154. maddesindeki suçu oluştur- mayacağı ve sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş ol- duğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uy- gulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 19.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24643, Karar No: 2018/10829, Tarih: 09.10.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/24643 E.  ,  2018/10829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 3. maddesi ile değişik 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine göre "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır. Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır. Yönetmeliğin 16. maddesinde, "Tebligat, öncelikle tebliğ yapılacak şahsın bilinen en son adresinde yapılır. Bilinen en son adresin tespitinde, tebliğ isteyenin beyanı, muhatabın veya diğer ilgililerin bildirimleri ya da mevcut belgeler esas alınır. Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır" hükmü içermektedir. Doğrudan davacı kadının mernis adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre davalı erkeğin temyiz dilekçesinin tebliği usulsüzdür. Ayrıca davacıya tebligat yapılan adres, aynı zamanda davalının ikamet ettiği adrestir. Davalı, davada hasım konumunda olduğundan, davacıya aynı zamanda davalının ikamet ettiği adreste yapılan tebligatlar, Tebligat Kanunu'nun 39. maddesine göre usulsüzdür. Açıklanan sebeplerle, temyiz dilekçesinin yukarıda belirtilen usul uygulanarak davacı kadına tebliği ile katılma yoluyla temyiz süresi de beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 09.10.2018(Salı)