muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7696, Karar No: 2017/400, Tarih: 23.01.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/7696 E.  ,  2017/400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan Kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş ise de dosyada davetiye gideri bulunmadığından, duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan Kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm,taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dereler mahallesi ...ada ...parsel sayılı taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.Hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal incelemesi yapılmaksızın soyut ifadelerle değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle

mar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 23/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4560, Karar No: 2015/7348, Tarih: 27.04.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/4560 E.  ,  2015/7348 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde kademede tamirci olarak çalışırken toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı, davacının tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilerek alacaklar hüküm altına alınmıştır.

Somut olayda, dava dilekçesinde 4.900,00 TL olarak talep edilen tatil yardımı alacağı bilirkişi raporunun sunulmasından sonra davacı tarafından 19.08.2013 tarihinde 8.762,00 TL olarak ıslah edilmiştir. Islah edilen kısım ile birlikte bilirkişi tarafından hesaplanan tüm miktarın hüküm altına alınması gerekirken mahkemece “4.900,00 TL tatil yardımı alacağının dava tarihinden itibaren bankalarca uygulanan en yüksek işletme kredisi faiziyle birlikte, davalıdan alınarak, davacıya verilmesine, Tatil yardımı alacağına ilişkin fazla hakların saklı tutulmasına,” şeklinde ıslaha değer verilmeden karar verilmiş olması hatalıdır.

3-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Somut olayda, fazla çalışma alacağı davacı tanıklarının beyanları esas alınarak hesaplanmıştır.

Davacı, davalı Belediye'de 21/12/2007-Haziran 2009 tarihine kadar tamirci-ustabaşı olarak ayda 3 hafta hafta içi 08.00/08.30- 19.00/19.30 saatleri arasında, cumartesi günleri kış ve yaz saatlerine göre 08.00/08.30-17.00/17.30 saatleri arasında, 1 haftada normal mesaisini tamamladıktan sonra 19.00/19.30'dan ertesi gün 08.00/08.30 saatlerine kadar çağrıldığı her an işyerine gelmek suretiyle işyeri dışında telsiz nöbeti tutarak Haziran 2009'dan işyerinden ayrıldığı tarihe kadar da ayda 3 hafta hafta içinde 08.00/08.30-17.00/17.30,cumartesi günleri 08.00/80.30-13.00/13.00 saatleri arasında çalıştığını 1 haftada telsiz nöbeti tutarak fazla çalışma yaptığını iddia etmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise aynı konuda işveren aleyhine davaları bulunan tanık beyanlarına itibarla 2009 yılına kadar haftada 10 saat ve telsiz nöbeti tuttuğu 1 hafta içinde 10 saat fazla çalışma yaptığı 01/04/2009 tarihinden sonra ise nöbet çizelgelerinde adının geçmemesi nedeniyle telsiz nöbeti tutmadığı gerekçesiyle bu döneme ilişkin telsiz nöbetinden kaynaklanan fazla çalışma yapmadığı kabul edilerek fazla çalışma ücreti hesaplanmamıştır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise aynı konuda işveren aleyhine davaları bulunan tanık beyanlarına itibarla 2009 yılına kadar haftada 10 saat ve telsiz nöbeti tuttuğu 1 hafta içinde 10 saat fazla çalışma yaptığı 01/04/2009 tarihinden sonra ise nöbet çizelgelerinde adının geçmemesi nedeniyle telsiz nöbeti tutmadığı gerekçesiyle bu döneme ilişkin telsiz nöbetinden kaynaklanan fazla çalışma yapmadığı kabul edilerek fazla çalışma ücreti hesaplanmamıştır.

Dosya içeriğinde mevcut nöbet çizelgeleri şöförlere ilişkin olup tamirhanede çalışan davacının isminin yer almaması doğaldır. Dinlenen tanıkların, işçilerin çalıştıkları bölüme göre nöbet çizelgelerinin düzenlendiğini ifade etmişlerdir. Ancak davacının çalıştığı bölüme ilişkin nöbet çizelgeleri getirtilmemiştir. Tanıkların telsiz nöbeti çalışmalarına ilişkin beyanları soyut olup işyeri aleyhine açılmış davaları bulunduğu gibi davacı ile de aynı bölümde çalışmamışlardır. Hal böyle olunca mahkemece yapılacak iş kamu işyeri olan davalı Belediyeden telsiz nöbeti ve davacının çalışmalarına ilişkin işyeri kayıtları getirtilip dosya içeriği ile birlikte bir değerlendirmeye tabi tutularak varsa fazla çalışma ve telsiz nöbetinden kaynaklanan fazla çalışma alacağı hesaplanmalıdır. Yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna itibarla sonuca gidilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 27.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2503, Karar No: 2019/4599, Tarih: 15.04.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/2503 E.  ,  2019/4599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

DAVALILAR :

DAVA TÜRÜ : İpoteğin Kaldırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı banka tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı tarafından açılan ipoteğin kaldırılması davasında, ilk derece mahkemesince davanın kabulü ile dava konusu taşınmaz üzerindeki ipoteklerin kaldırılmasına karar verilmiş, verilen karara karşı davalı banka istinaf talebinde bulunmuş, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince davalı bankanın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen karar, davalı banka tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Davacı, aile konutu olarak kullanıldığını iddia ettiği taşınmaz üzerine konulan ipoteklerin kaldırılmasını talep etmiş, dava; davacının dava dilekçesinde dava değeri olarak gösterdiği 90.000 TL üzerinden alınan harçla görülmüştür. Dosyanın yapılan incelemesinde dava konusu taşınmaza 10.12.2004 tarihinde 1. dereceden 100.000 TL bedelle, 31.05.2007 tarihinde 2. dereceden 50.000 TL bedelle, 26.11.2010 tarihinde 3. dereceden 200.000 TL bedelle ipotek tesis edilmiştir. İpoteğin kaldırılmasına ilişkin istemler nispi harca tabi olup, davanın değeri ipotek miktarı olduğundan, bu bedel üzerinden nispi harç tamamlattırılmadan müteakip işlemler yapılamaz (Harçlar Kanunu m.30-32). Açıklanan sebeple nispi peşin harç noksanlığının tamamlattırılması, tamamlandığı takdirde işin esasının incelenmesi, tamamlanmaması halinde Harçlar Kanunu'nun 30. maddesi gereğince işlem yapılması gerekirken harç eksikliği tamamlanmadan yargılamaya devamla işin esası hakkında karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeple İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesinin 05.02.2018 tarih, 2017/1532 esas 2018/157 karar sayılı kararının KALDIRILMASINA, İnegöl Aile Mahkemesinin 24.02.2017 tarih 2016/24 esas 2017/169 karar sayılı kararının BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, oybirliğiyle karar verildi. 15.04.2019 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2019/4260, Karar No: 2021/9200, Tarih: 23.12.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/4260 E.  ,  2021/9200 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme, Kasten Yaralama

Hüküm : 1-Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan TCK'nın 86/2-3, 62, 52. maddeleri gereğince mahkumiyet,

2-Sanıklar ... ve ... hakkında kasten yaralama suçundan TCK'nın 86/2, 62, 52. maddeleri gereğince mahkumiyet,

3-Sanıklar ... ve ... hakkında taksirle öldürme suçundan TCK'nın 85/1, 62, 53, 63, 54. maddeleri gereğince mahkumiyet

Kasten yaralama suçundan sanıklar ..., ... ve ...'in mahkumiyetine; taksirle öldürme suçundan sanıklar ..., ..., ..., ...'ün mahkumiyetine ilişkin hükümler sanıklar ..., ..., ..., ... ... müdafileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

1-Kasten yaralama suçundan sanıklar ... ve ...'in mahkumiyetine ilişkin hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 07.10.2009 gün ve 27369 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanıp, yayımından itibaren bir yıl sonra 07.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren, 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 karar sayılı iptal hükmünün yürürlüğe girdiği tarihe kadar 5237 sayılı TCK'nın 50 ve 52. maddeleri ve 765 sayılı TCK hükümleri uyarınca doğrudan hükmedilip, başkaca hak mahrumiyeti içermeyen 2000 TL'ye kadar (2000 TL. Dahil) adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümleri 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanunun 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olup, 07.10.2010 ila 6217 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihine kadar ise mahkumiyet hükümlerinin hiçbir istisna öngörülmeksizin temyizinin mümkün olduğu, 14.04.2011 ve sonrasında ise, doğrudan hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3000 TL. Dahil) para cezalarının 5320 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu, kasten yaralama suçundan 16.10.2014 tarihinde sanıklar ... ve ... hakkında 2000 TL adli para cezasından ibaret mahkumiyet hükümlerine karşı suç niteliğine ilişkin de herhangi bir temyiz istemi bulunmadığından sanıklar müdafinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE;

2-Kasten yaralama suçundan sanık ...'in, mahkumiyetine ilişkin hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan tayin edilen 3.000 TL adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün, somut olayda kullanılan suç aleti bıçağın müsaderesine karar verilmesi sebebiyle temyizi kabil olduğu anlaşılarak yapılan incelemede;

Sanık ...'in kavga olayı sırasında elinde bulunan meyve bıçağı ile katılan sanık ... ...'ü basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı olaya ilişkin;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, sanığın atılı suçu işlemediğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA;

Sanık ...'in kavga olayı sırasında elinde bulunan meyve bıçağı ile katılan sanık ... ...'ü basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı olaya ilişkin;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, sanığın atılı suçu işlemediğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA;

3- Taksirle öldürme suçundan sanıklar ..., ..., ... ve ...'ün mahkumiyetlerine ilişkin hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay gecesi sanıklar ..., ... ve ve ...'in yağ almak için Hamzabey baraj inşaatına geldikleri, baraj inşaatında aynı zamanda işçi olarak çalışan sanık ...'in idari hizmet binasına yönelerek iş yeri sahibi olan ölen şahıstan yağ istediği, diğer sanıklar ... ve ...'in şantiye nizamiyesi girişinde kaldıkları, şantiyede bekçilik yapan katılan sanık ...'ün şantiyeye gelen bu sanıklar üzerine fener tutmasıyla aralarında tartışmanın çıktığı, bu esnada sanık ...'in şantiye hizmet binası içerisinden edindiği meyve bıçağıyla yağ koyacağı plastik şişeyi kesmekle uğraşırken dışarıdaki tartışma seslerini duyması üzerine dışarı çıkarak tartışmaya katıldığı, önce sanıklar ..., ... ve ardından ...'in katılmasıyla çıkan kavgada bu üç sanığın katılan sanık ...'ü yaraladıkları, ayrıca sanık ...'in yağ doldurmak için pet şişeyi kesmekte kullanacağı meyve bıçağıyla katılan sanık ...'ü bıçakla yaraladığı, bu sırada katılan sanık ...'ün elinde bulunan tüfeğin diğer sanıklar tarafından alınmak istenmesi sebebiyle sanıklar arasında yaşanan boğuşma sırasında tüfeğin ateş alarak, o esnada olay mahallinde sanıklara yakın mesafede duran iş yeri sahibine isabet etmesi sonucu iş yeri sahibi ...'ın av tüfeği yaralanmasına bağlı iç kanama, iç organ yaralanması ve büyük damar laserasyonu nedeni ile öldüğü olayda; olaya konu yarı otomatik av tüfeğinin sanık ... adına ruhsatlı olduğu, olay yerinde bulunan iki adet 12 kalibre av fişeği kartuşunun suça konu av tüfeği ile atıldığının tespit edildiği, atış artıklarının yoğunluğu ve dağılımı itibariyle atışın bitişiğe yakın atış mesafesinden yapıldığının anlaşıldığı,

Dosyada mevcut uzmanlık raporlarında belirtildiği üzere; sanıklar ..., ... ..., İbrahim Aydemire ait svaplar üzerinde atış artıklarına rastlanmamakla birlikte, sanık ...'e ait svaplar üzerinde atış artığı olabilecek elementlerin bulunduğu; sanık ... ... hakkında Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 07.11.2012 tarihli rapora göre; sanığın kafasına aldığı darbe ve sırtına aldığı kesici delici alet yarasının özelliği bir bütün olarak değerlendirildiğinde, söz konusu travmatik eylemlerin kişinin şuur ve harekat kabiliyetini kalıcı olarak etkiler nitelikte bulunmadığı, ancak, olay anında söz konusu travmaya bağlı olarak istem dışı ani refleks tarzında hareketlerin oluşabileceğinin tıbben bilindiği, geriye dönük bir değerlendirme ile kişinin maruz kaldığı travmatik fiiller sonrası olayda iddia edildiği şekilde elindeki silahın refleks olarak ateşlenmesinin etkisinin olup olmadığının tıbben tespitinin mümkün olmadığı; kovuşturma aşamasında keşfe katılan bilirkişi tarafından düzenlenen rapora göre; dosya içeriği itibarıyla silahın patladığı anda sanık ... ...'ün omzunda asılı olduğu, silahın bu sanık tarafından kimseye doğrultulmadığı, meydana gelen kavga esnasında sanığın omzunda bulunan silahın patlaması korkusu ile diğer sanıklar ve orada bulunan şahıslar tarafından alınmaya çalışıldığı esnada herhangi bir kasıt olmadan kazaen patladığı kanaatinin bildirildiği;

Olaya konu iş yerinde bekçi olarak çalışan ... aşamalarda tanık sıfatı ile alınan beyanlarında; olay esnasında taraflar arasında çıkan kavgada diğer sanıklar tarafından sanık ... ...'ün darp edildiğini, ilk etapta tüfek sanık ... ...'ün omzunda takılı iken darp esnasında diğer sanıkların tüfeği tuttuklarını, sanık ... ... tarafından tüfeğin diğer sanıklara doğrultulmadığını, zaten bu esnada sanık ... ...'ün başından kan akar vaziyette yere çökmüş olduğundan tüfeği doğrultma imkanının da bulunmadığını beyan ettiği; yine aynı şantiyede çalışan ve tanık sıfatı ile ifade veren ... alınan beyanlarında; kavga esnasında sanıklardan ...'in koşarak sanık ... ...'e tekme attığını, o esnada silahın sanık ... ...'ün elinde bulunduğunu, itiş kakış esnasında sanık ... ...'ün elinde bulunan tüfeğin diğer sanıklar tarafından çekiştirildiğini, ölen şahıs ile birlikte şantiyede bulunan kişilerin kavgaya ayırmaya çalıştıkları esnada tüfeğin patladığını, kavga esnasında sanık ... ...'ün üzerine diğer sanıkların abanmış vaziyette olmaları sebebiyle sanık ... ...'ün tüfeği doğrultmasının imkansız olduğunu belirttiği; şantiye çalışanı ... aşamalarda tanık sıfatı ile alınan beyanlarında; olay esnasında sanık ... ...'ün omzunda tüfek bulunmakta iken bir anda sanık ... tarafından katılan sanığa saldırıldığını, diğer sanıkların da birlikte sanık ... ...'ün üzerine yüklendiklerini, bu esnada sanık ... ...'ün omzunda takılı olan tüfeğin üzerinde birkaç el bulunduğunu, sanık ... ... tarafından kimseye tüfek doğrultulmadığını, bilakis tüfeğin yaşanan ardebe esnasında patladığını beyan ettiği anlaşılmış olup;

a- Sanık ... ... hakkında taksirle öldürme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;