muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2561, Karar No: 2018/4536, Tarih: 04.06.2018

**14. Hukuk Dairesi         2018/2561 E.  ,  2018/4536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, 23.06.2015 tarihinde verilen dilekçeyle irtifak hakkının terkini talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda davanın kabulüne dair verilen 24.01.2017 tarihli hükmün ... Bölge Adliye Mahkemesince istinaf yoluyla incelenmesi davalı vekili tarafından talep edilmiştir. Bölge adliye mahkemesince istinaf talebinin esastan reddine dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesince 19.10.2017 tarihli ek kararı ile temyiz talebinin reddine karar verilmiştir. Temyiz talebinin reddine dair ek kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya ve içeriği incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü.

-K A R A R-

Dava irtifak hakkının terkini istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı vekilince istinaf talebinde bulunulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesince istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

Davalı vekilinin temyiz talebi üzerine 19.10.2017 tarihinde sadece ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi başkanının katıldığı karar ile temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

Davalı tarafından ek karar temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 341. maddesinde istinaf yoluna başvurabilen kararlar, 361 ve 362. maddelerinde de temyiz edilebilen ve edilmeyen kararlar belirlenmiştir.

Dosya içeriğine göre, dava değeri 10000 TL olarak gösterilmiş ve bu miktar üzerinden harçlandırılarak karar verilmiştir. Dava değei ve hükme esas alınan miktar karar tarihi itibariyle geçirli olan 47.530 TL’lık temyiz kesinlik sınırının altında kaldığından davalı tarafın temyiz hakkının bulunmadığı, Bölge Adliye Mahkemesinin 19.10.2017 tarihli ek kararın 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, görev ve Yetkileri hakkındaki Kanunun Toplantı ve Karar Başlıklı 46. maddesinde belirtilen; "her bir Daire bir başkan ve iki üyenin katılmasıyla toplanır, görüşmeler gizli yapılır, karar çoğunlukla verilir." hükmüne uyulmadan sadece Daire başkanı taraından verildiği anlaşılmış, bu nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin 19.10.2017 tarihli ek kararının kaldırılarak davacı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, Bölge Adliye Mahkemesinin 19.10.2017 tarihli ek kararının KALDIRILMASINA, HMK'nın 362/1-a ve 362/2 maddeleri uyarınca davalı vekilinin temyiz talebinin reddine, dosyanın mahalli mahkemeye İADESİNE, 04.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/33029, Karar No: 2013/16657, Tarih: 03.06.2013

**9. Hukuk Dairesi         2012/33029 E.  ,  2013/16657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, fark kıdem tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini ve kıdem tazminatının eksik ücret miktarından hesaplandığını belirterek, fark kıdem tazminatının ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yapılan emsal araştırması sonucunda belirlenen ücret miktarına göre fark kıdem tazminatı talebi kısmen hüküm altına alınmıştır.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut olayda, taraflar arasında görülen ve temyiz edilmeden kesinleşen ilk davada, davanın ihbar öneli süresi bitmeden açılması nedeniyle kıdem ve ihbar tazminatı talebi yönünden dava şartının gerçekleşmediği, ikramiye alacağı talebinin ispat edilemediği, çalışılan döneme ait ödenmemiş bakiye ücret alacağının bulunduğu, ücret miktarının bordrolardaki gibi aylık brüt 695 TL olduğu, işyerinde ücrete ilave olarak yemek, servis ve erzak yardımı yapıldığı sonucuna varılmıştır.

Davacının aylık ücret miktarı ilk dava dosyasında belirlenmiş ve kesinleşmiştir. Mahkemece, kesinleşen dava dosyasında belirlenen ücret miktarı varken, yeniden ücret tespiti yapılarak alacakların yeni ücrete göre belirlenmesi ve bu miktar üzerinden hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, 03.06.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6571, Karar No: 2012/12043, Tarih: 27.03.2012

**3. Ceza Dairesi         2012/6571 E.  ,  2012/12043 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun geçici 1.maddesi uyarınca mahkemenin görevsizliği ve yetkisizliğine, dosyanın Çivril Sulh Ceza Mahkemesine gönderilmesine dair Denizli Çocuk Mahkemesinin 10.06.2011 tarihli ve 2011/307-571 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin Denizli 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 05.08.2011 tarihli ve 2011/748 değişik iş sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 24.11.2011 tarih ve 2011/14825-59769 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 30.01.2012 tarih ve 2011/399038 sayılı tebliğnamesiyle Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 25/1.maddesinde “Çocuk Mahkemesi, tek hakimden oluşur. Bu mahkemeler her il merkezinde kurulur. Ayrıca bölgelerin coğrafi durumları ve iş yoğunluğu göz önünde tutularak belirlenen ilçelerde Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun olumlu görüşü alınarak kurulabilir” ile anılan Kanunun 27/1.maddesindeki “Çocuk Mahkemelerinin yargı çevresi kurulduğu il ve ilçe mülki sınırlarıyla belirlenir.” şeklindeki düzenlemelerden, il çocuk mahkemelerinin yargı çevresinin il mülki sınırları ile belirlendiği,ilin mülki sınırlarının il ve ilçeleri kapsayan idari sınırları ihtiva ettiği, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun da Denizli Çocuk Mahkemesinin yargı alanındaki sınırlarını değiştirdiğine veya daralttığına ilişkin herhangi bir kararın da bulunmadığı gözetilmeden Denizli Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 05.08.2011 ... ve 2011/748 değişik iş sayılı kararın, 5271 sayılı CMK'nın 309 maddesi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3847, Karar No: 2013/3583, Tarih: 05.03.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/3847 E.  ,  2013/3583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : TCK'nun 204/1, 43, 62, 53/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve suça konu belgenin delil olarak dosyada saklanmasına ilişkin.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1- 5327 sayılı TCK.nun 43. maddesinde, 765 sayılı TCK.nun 80. maddesinden farklı olarak “değişik zamanlarda” denilmesi karşısında; aynı anda işlenen eylemlerde zincirleme suça ilişkin hükümlerin uygulanma olanağı bulunmadığı gözetilerek sanık ...'in suça konu bonoları borcuna karşılık teminat olarak Ziraat Bankası İnegöl Şubesi'ne verdiğinin anlaşılması karşısında gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde ortaya çıkarılması için, anılan bankadan suça konu bonoların sanık tarafından aynı anda mı yoksa farklı zamanlarda mı verildiğinin sorulup, 5237 sayılı TCK.nun 43. maddesi kapsamında zincirleme suçun koşullarının oluşup oluşmadığı belirlendikten sonra sanıkların hukuki durumlarının takdir ve değerlendirilmesi gerekirken eksik soruşturmayla yazılı şekilde hüküm tesisi,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun, aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilen hükümlünün kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 05.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16219, Karar No: 2014/615, Tarih: 20.01.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/16219 E.  ,  2014/615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KEMALPAŞA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/05/2013

NUMARASI : 2012/132-2013/252

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde davacı ile davalının dükkan kiralayarak adi ortaklık şeklinde bir bakkal dükkanı işletmeye başladıklarını, sözlü yapılan anlaşmaya göre %50 ortak olduklarını, belgelerin davalı adına olduğunu, daha sonra işyerinin 10.500.00.-TL bedel ile devredildiğini, devir bedelini davalının aldığını, davacının tasfiye bedelinin ödenmediğini belirterek 5.250.00.-TL tasfiye payının yasal faizi ile ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde, davacı ile adi ortaklık ilişkisinin bulunmadığını, davacının yanında çalışan işçi olduğunu belirterek davanın reddini istemiş, 05/12/2012 tarihli duruşma sırasında ise kâr ortağı olduklarını, davacıya borcunun olmadığını vurgulamıştır.

Mahkemece davacının davalıdan alacağı bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda, taraflar arasında adi ortaklık ilişkisinin bulunduğu, ortak olarak işletilen bakkal dükkanının dava dışı 3.bir kişiye davalı tarafından devredildiği uyuşmazlık konusu değildir.

Taraflar arasındaki ortaklık fiilen son bulduğuna göre tasfiyenin de mahkemece bizzat yaptırılması gerekir. Ortaklığın feshi ile ortaklığın tasfiyesi ayrı ayrı hukuki işlemlerdir.

Tasfiye, ortaklığın bütün malvarlığının belirlenip, ortakların birbirleri ile alacak verecek ve ortaklıktan doğan tüm ilişkilerinin kesilmesi yoluyla ortaklığın sonlandırılması, malların paylaşılması ya da satış yoluyla elden çıkarılmasıdır. Diğer bir anlatımla, tasfiye memuru tarafından yapılacak bir arıtma işlemi olup, hesap ve işlemlerin incelenip, bir bilanço düzenlenerek ortaklığın aktif ve pasifi arasındaki farkı ortaya koymaktır.

Bu durumda mahkemece, 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 642.madde ve devamı hükümlerince tasfiye işlemi gerçekleştirilmelidir.

Tasfiye usulünü düzenleyen TBK'nun 644.maddesine göre; "Ortaklığın sona ermesi halinde tasfiye, yönetici olmayan ortaklarda dahil olmak üzere, bütün ortakların elbirliğiyle yapılır. Ancak, ortaklık sözleşmesinde, ortaklardan biri tarafından kendi adına ve ortaklık hesabına belirli bazı işlemlerin yapılması öngörülmüşse, bu ortak, ortaklığın sona ermesinden sonra da o işlemleri tek başına yapmak ve diğerlerine hesap vermekle yükümlüdür.

Ortaklar, tasfiye işlerini yürütmek üzere tasfiye görevlisi atayabilirler. Bu konuda anlaşamamaları halinde, ortaklardan herbiri, tasfiye görevlisinin hakim tarafından atanması isteminde bulunabilir.

Ortaklar, tasfiye işlerini yürütmek üzere tasfiye görevlisi atayabilirler. Bu konuda anlaşamamaları halinde, ortaklardan herbiri, tasfiye görevlisinin hakim tarafından atanması isteminde bulunabilir.

Tasfiye görevlisine ödenecek ücret, sözleşmede buna ilişkin bir hüküm veya ortaklarca oybirliği ile verilmiş bir karar yoksa, tasfiyenin gerektirdiği emek ile ortaklık malvarlığının geliri gözönünde tutularak hakim tarafından belirlenir ve ortaklık malvarlığından, buna imkân bulunamazsa, ortaklardan müteselsilen karşılanır."

Tasfiye işlemleri; hakim tarafından öngörülecek üçer aylık (uyuşmazlığın mahiyetine göre süreler uzatılıp kısaltılabilir) dönemlerde tasfiye memuru tarafından 3 aşamada gerçekleştirilmelidir.

Birinci aşamada; ortaklığın sona erdiği tarih itibariyle ortaklığın tüm malvarlığı (aktif ve pasifi ile birlikte) belirlenmeli, yönetici ve idareci ortaktan ortaklık hesabını gösterir hesap istenmeli, verilen hesapta uyuşmazlık çıktığı takdirde, taraflardan delilleri sorularak toplanmalı, tasfiye memurunun belirlediği malvarlığı bilançosu taraflara tebliğ edilmeli, bu husustaki itirazları da karşılanıp, toplanacak delillere göre değerlendirilmelidir.

İkinci aşamada; ortaklığın malvarlığına ilişkin satış ve nakte çevirme işlemi (TMK'nun 634. vd. maddelerinde düzenlenen resmi tasfiye işlemi kıyasen uygulanmak suretiyle) gerçekleştirilmeli, şayet bu mallar mevcut değilse, değerleri bilirkişi marifetiyle saptanmalıdır.

Üçüncü ve son aşamada ise; yukarıdaki işlemler sonucu oluşan değerden, öncelikle ortaklığın borçları ödenmeli ve ortaklardan herbirinin, ortaklığa verdiği avanslar ile ortaklık için yaptığı giderler ve katılım payı geri verilmeli, bundan sonra bir şey artarsa, bu kazanç veya (ortaklığın, borçlar, giderler ve avanslar ödendikten sonra kalan varlığı, ortakların koydukları katılım paylarının geri verilmesine yetmezse) zarar da belirlenerek ortaklara paylaştırılmak üzere son bilanço düzenlenmelidir.

Bu aşamalardan sonra ise; tasfiye memurunun yaptığı tasfiye işleminin sonuç bilançosuna göre hakim, (HMK'nun 297.maddesi uyarınca) tarafların hak ve yükümlülüklerini saptayıp, tasfiye işlemini sonlandırmalı ve bu doğrultuda hüküm oluşturmalıdır.

Bütün bu açıklamalar ışığında, somut olayda, tasfiyenin bizzat mahkemece yapılmaması, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7090, Karar No: 2019/7927, Tarih: 13.11.2019

**11. Ceza Dairesi         2018/7090 E.  ,  2019/7927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür Bozma

HÜKÜM : Beraat

Sanığa yüklenen suçtan doğrudan doğruya zarar gören, mazeret dilekçeleri göndererek katılma talebinde bulunarak katılma iradesini ortaya koyan şikayetçi kurumun davaya katılan olarak kabulüne karar verilmesi gerekirken, talep hakkında herhangi bir karar verilmeden hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olduğundan, 5271 sayılı CMK'nin 260/1. maddesi gereğince, hükmü temyiz yetkisi bulunan şikayetçi Esenyurt Belediye Başkanlığı'nın CMK'nin 237/2. maddesi uyarınca katılan olarak, Av. ...'ın da katılan vekili olarak davaya kabullerine karar verilerek yapılan incelemede;

Sanığın yüklenen suçu işlediğinin sabit olmadığı mahkemece dosya içeriğine uygun biçimde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 13.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10909, Karar No: 2010/7281, Tarih: 10.06.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/10909 E.  ,  2010/7281 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Tarih : 15.07.2009

No :289-377

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı...’in davalı banka ile imzaladığı genel kredi sözleşmesine kefil olduğunu, bu sözleşmeden doğan borcun ödendiğini, ancak daha sonra... ile davalı banka arasında imzalanan Taşıt Kredisi Sözleşmesinden doğan borcun ödenmemesi üzerine başlatılan takiple müvekkilinin de sorumlu tutulduğunu, oysa müvekkilinin kefaletinin sadece Genel Kredi Sözleşmesine ilişkin olduğunu belirterek, müvekkilinin Taşıt Kredisinin ödenmemesinden dolayı başlatılan takibe konu borçtan dolayı sorumlu olmadığının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının ilk imzaladığı kredi sözleşmesindeki kefaletinin daha sonraki kredileri de kapsayacağını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, her iki kredi sözleşmesinin, sözleşmelerin nispiliği prensibince bağımsız olduğu, ikinci imzalanın kredi sözleşmesinde davacının imzasının olmadığını, ilk kredi sözleşmesinde kefilin diğer sözleşmelerden de sorumlu olacağı şeklindeki hükmün müzakere edilemeyecek tek yanlı hüküm olduğu davacının imzalamadığı diğer sözleşmeden sorumlu tutulmasının hukukun genel ilkelerine aykırı olduğu, gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı banka vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı banka davacı aleyhinde yaptığı ilamsız takipte genel nakdi ve gayri nakdi kredi sözleşmesiyle taşıt kredisi sözleşmesine dayanmıştır. Davacı taşıt kredisi sözleşmesine kefil olarak imza atmadığını iddia etmiş ise de, davalı takip alacaklısının borcun sebebi olarak gösterdiği sözleşmelerden biri de yukarıda bahsedildiği gibi genel nakdi ve gayri nakdi kredi sözleşmesidir.

Bu durumda mahkemece taraflar arasında imzalanan bu sözleşmenin 70.maddesi de dikkate alınarak davalı bankanın defter ve kayıtları üzerinde hukukçu ve bankacı mali müşavir bilirkişi marifetiyle inceleme yapılarak davacının kullanılan krediden dolayı sorumlu olup olmadığı değerlendirilmek ve sonucuna göre bir karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı banka yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 10.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/691, Karar No: 2016/4132, Tarih: 10.03.2016

**18. Hukuk Dairesi         2016/691 E.  ,  2016/4132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Mahallesi 167 ada 53 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Mahkemenin ilk kararı davacı vekilinin temyizi üzerine, ağaçların yaş ve cinsine göre 2012 tarihi itibariyle rayiç değerlerinin tarım ve hayvancılık il ve ilçe müdürlüklerinden sorularak maktu ağaç değerine hükmedilmesi gerektiği belirtilerek bozulması üzerine mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verildiği halde, taşınmaz üzerindeki ağaçların ilçe tarım müdürlüğü tarafından belirlenen rayiç değerler getirtilip denetlenmeden bilirkişi kurulunun ek raporu esas alınarak ve ilk kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi nedeniyle bu kararda tespit edilen kamulaştırma bedelinin davacı yararına usuli kazanılmış hak oluşturduğu da gözardı edilerek bu rapora göre hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA,10.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/7671, Karar No: 2005/12518, Tarih: 05.12.2005

21. Hukuk Dairesi 2005/7671 E., 2005/12518 K.

**21. Hukuk Dairesi 2005/7671 E., 2005/12518 K.**

**- TESBİT DAVASI**- 1479 S. ESNAF VE SANATKARLAR VE DİĞER BAĞIMSIZ ÇALIŞANL... [ Madde 18 ]

- 1479 S. ESNAF VE SANATKARLAR VE DİĞER BAĞIMSIZ ÇALIŞANL... [ Madde 24 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı, 20.04.1982-31.08.1992 tarihleri arasında geçmişe dönük olarak Bağ-kur'a borçlandığının ve mezkûr dönem süresince kesintisiz olarak Bağ-Kur'a bağlı sigortalılığının tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar verilmiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve tetkik hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle hükmün dayandığı gerektici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, 20.04.1982-31.08.1992 tarihleri arasında zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş, ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa İte 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigorta-lılğı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş, ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.