muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8815, Karar No: 2024/3278, Tarih: 08.05.2024

IV. KARAR

1. Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ...'in, Katılan ...'e Karşı Kasten Öldürmeye Teşebbüs Suçu Yönünden Kurulan Hükümler Yönünden;

Sanıklar hakkında İstanbul 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.04.2017 tarihli ve 2015/238 Esas, 2017/125 Karar sayılı kararı ile mahkumiyet kararının istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 22.11.2017 tarihli ve 2017/840 Esas, 2017/929 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurularının esastan reddine dair kararın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 25.10.2021 tarihli ve 2021/7990 Esas, 2021/13584 Karar sayılı kararın (5) numaralı paragrafında açıklanan nedenlerle hükümlerin eleştirilmek suretiyle esastan reddi ile onanmasına karar verildiği anlaşıldığından, İstanbul 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.03.2022 tarihli ve 2021/418 Esas, 2022/106 Karar sayılı kararı ile kesin olan bir hüküm hakkında yeniden verilen karar hukuken yok hükmünde olduğundan İNCELEME DIŞI BIRAKILMASINA,

2. Sanıklar ..., ... ve ... Hakkında Katılan Sanık ...'a Yönelik Kasten Öldürmeye Teşebbüs, Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında katılanlar ... ve ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan hükümler yönünden;

Sanıklar hakkında bozma üzerine ilk kez kurulan hükümlerin temyiz edilmesi üzerine dosya Dairemize gönderilmiş ise de; anılan kararın Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihinden sonra verilmesi nedeniyle 5352 sayılı Adli Sicil Kanunu'nun 13/A-5 maddesindeki atıf ile 5271 sayılı Kanun'un 272. maddesine göre istinaf kanun yoluna tabi olduğu ve 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesinin birinci fıkrasında 20.07.2016 gününden önce ilk derece mahkemelerince verilen hükümlerin temyiz incelemesinde bozulması üzerine mahkemesince yapılacak yargılama sonucunda kurulacak ikinci hükümlerin de temyiz incelemesine tabi olacağı yönündeki düzenleme gözetildiğinde, anılan karar yönünden daha önceden Yargıtayca verilmiş bir bozma kararının da bulunmadığı, inceleme konusu kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 272. maddesi ve devamı uyarınca istinaf kanun yoluna tabi olduğu, kanun yolunun re’sen dikkate alınacağı anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun’un 272. ve devamı maddeleri uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince inceleme yapılmak üzere dava dosyasının, İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

3. Katılan Sanık ..., Katılan Sanık ..., Sanıklar ..., ..., ... ve ... Hakkında Katılanlar ... ve ...'ya Yönelik Kasten Öldürmeye Teşebbüs Suçlarından Kurulan Mahkumiyet Hükümleri Yönünden;

3. Katılan Sanık ..., Katılan Sanık ..., Sanıklar ..., ..., ... ve ... Hakkında Katılanlar ... ve ...'ya Yönelik Kasten Öldürmeye Teşebbüs Suçlarından Kurulan Mahkumiyet Hükümleri Yönünden;

Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle İstanbul 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.03.2022 tarihli ve 2021/418 Esas, 2022/106 Karar sayılı kararında katılan sanık ... müdafii, katılanlar ... ve ... vekili, katılan sanık ... ve müdafii, sanık ... müdafii, sanık ... müdafii, sanık ... müdafii, sanık ... müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289. maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302. maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

4. Sanık ... Hakkında Katılan ...'ya Yönelik 2. Kez Kasten Öldürmeye Teşebbüs Suçundan Hüküm Kurulmasına Yer Olmadığına Yönelik Hüküm Yönünden;

Gerekçe bölümünün (3) numaralı bendinde açıklanan nedenle katılan ... vekili ve sanık ... müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.03.2022 tarihli ve 2021/418 Esas, 2022/106 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302. maddesinin ikinci fıkrası gereği, BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303. maddesinin birinci fıkrası gereği hüküm fıkrasının (7) numaralı paragrafının hükümden çıkartılması suretiyle Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca İstanbul 1. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2271, Karar No: 2014/37526, Tarih: 26.11.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/2271 E.  ,  2014/37526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 4. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 31/10/2013

NUMARASI : 2012/331-2013/1198

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 27.10.2009 tarihli üyelik hakkı devir sözleşmesi ile davalıdan bağımsız bölüm satın aldığını, davalı tarafından yapılan projenin tanıtım kataloglarında yer alan sitenin ortak kullanım alanında ve bağımsız bölümde yapılacağı vaat edilen hususların bir bölümünün yapılmadığını, davalının edimini eksik olarak ifa ettiğini ve bundan dolayı kendisinin zarara uğradığını ileri sürerek şimdilik 4.000.00.TL zararının, 22.03.2013 tarhili ıslah dilekçesi ile toplam 10.000.00.TL' nın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davaya konu edilen hususların teslim tutağanında belirtilmediğini, 30 günlük süre içersinde ayıp ihbarında bulunulmadığını da savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalının edimini eksik olarak yerine getirdiğinin tesbiti ile birlikte davanın kabulü ile 10.000.00.TL' nın davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, satış esnasında sunulan katalog, proje ve tanıtımlarda belirtilen ancak bunlara uygun olarak yapılmayan veya eksik yapılan işler nedeni ile davacının satın aldığı dairede oluşan değer kaybının ödetilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, alınan bilirkişi rapor ve ek raporunda açıklandığı üzere, tanıtım materyallerinde belirtilmesine rağmen daire içinde yangın algılama sistemi ile sprinkler tesisatının bulunmadığı, banyo klozetlerinde atık su geri dönüşüm sistemlerinin bulunmadığı, akıllı ev alt yapısının bulunmadığı, blokta merkezi ısıtma sisteminin güneş kollektörleri ile entegre edilmediği, güneş kollektörlerinin bulunmadığı, blok ortak alanlarında yangın algılama ve sprinkler sisteminin bulunmadığı, blok çatsında peyzaj uygulaması yapılmadığı, yağmur suyu depolama sistemi bulunmadığı, bu durumun eksik ifa niteliğinde olduğu kabul edilerek, değer kaybına hükmedilmiştir.

Davaya konu daire ile ilgili olarak 30.10.2009 tarihli konut durum tespit – teslim tutanağında belirtilen ayıpların 25.11.2009 tarihinde giderildiği dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık; dava konusu olayda “ayıplı ifa” mı, yoksa “eksik ifa”nın mı söz konusu olduğu; burada varılacak sonuca göre satıcının sorumluluğuna gidilebilecek ihbar ve zaman aşımı süreleri ile talep hakkının kapsamının ne olduğu noktalarında toplanmaktadır.

Davacılar tüketici olduğuna göre, tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır.

Uyuşmazlık; dava konusu olayda “ayıplı ifa” mı, yoksa “eksik ifa”nın mı söz konusu olduğu; burada varılacak sonuca göre satıcının sorumluluğuna gidilebilecek ihbar ve zaman aşımı süreleri ile talep hakkının kapsamının ne olduğu noktalarında toplanmaktadır.

Davacılar tüketici olduğuna göre, tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır.

Anılan maddenin birinci fıkrasında; “Ambalajında, etiketinde, tanıtma ve kullanma kılavuzunda yer alan veya satıcı tarafından vaat edilen veya standardında tespit edilen nitelik ve/veya niceliğine aykırı olan ya da tahsis veya kullanım amacı bakımından değerini veya tüketicinin ondan beklediği faydaları azaltan veya ortadan kaldıran maddi, hukuki veya ekonomik eksiklikler içeren mal veya hizmetler, ayıplı mal veya ayıplı hizmet olarak kabul edilir.” denilmekte, devam eden fıkralarda ise buna ilişkin biçimsel koşullar sayılmaktadır.

Ayıp kavramı ile eksik iş ise birbirinden farklıdır.

Ayıp; yasa yada sözleşmede öngörülen unsurlardan birinin veya birkaçının eksikliği yada olmaması gereken vasıfların olmasıdır.

Eksik iş ise; sözleşme konusu işlerin yapılmaması yani hiç yapılmayan iştir.

Eksik ifa ise, Kanunlarımızda tanımı yapılmamakla birlikte, 4077 sayılı Kanun’un 4 maddesinde sayılan ayıp kavramı içerisinde mütalaa olunmaktadır.

Yukarıda da ayrıntısı ile açıklandığı üzere; malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun’la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.

Buna göre; satılan maldaki ayıp açık ayıp niteliğinde ise, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi uyarınca malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde; gizli ayıp niteliğinde ise, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacı tarafından dairenin 27.10.2009 tarihinde satın aldığı, 30.10.2009 tarihinde tesliminin yapıldığı, teslim sırasında tutanakta belirtilen ayıpların 25.11.2009 tarihinde giderildiği, davacının bu ayıplar haricindeki ayıplarla ilgili ayıp ihbarını, dava tarihinden önce davalıya bildirdiğine ilişkin bir delil bulunmadığı ve sonrasında açtığı eldeki dava ile de, taahhüt edilen tesislerin yapılmadığı gerekçesi ile bu ayıp nedeniyle satın aldığı taşınmazda meydana gelen ekonomik eksikliğin tazminini istediği anlaşılmaktadır.

Davacının dava dilekçesinde tanımladığı ve davalı tarafından da satışının yapıldığı anlaşılan mevcut durumun satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacıların bu ayıplardan bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur.

Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı da anlaşılmaktadır.

Kaldı ki 4.madde de konut satışlarında zaman aşımı süresi beş yıl olarak öngörülmüş olup konutu satın alan davacı, açık ayıp halinde, malı teslim aldığı tarihten itibaren otuz gün içerisinde satıcı veya malike ayıp ihbarında bulunur ise, bu durumda malı teslim aldığı tarihten itibaren beş yıl içerisinde 4077 sayılı Kanun’a dayanarak dava açabilecektir.

Hal böyle olunca, mahkemece ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı gerekçesi ile davanın reddi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, 2. bent gereğince davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 26.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2844, Karar No: 2018/12440, Tarih: 17.09.2018

**1. Hukuk Dairesi         2018/2844 E.  ,  2018/12440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı miras payı oranında tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan ...... Yumurtacı’nın, 3023 parsel sayılı taşınmazın ¼ payını oğlu davalı ...’e intifa hakkı kendi uhdesinde kalmak suretiyle muvazaalı olarak satış yoluyla temlik ettiğini ileri sürerek davalı adına olan kaydın iptali ile miras payları oranında adlarına tescilini istemişlerdir.

Davalı, mirasbırakana ve engelli kız kardeşi ......e ölünceye kadar baktığını, bu bakım karşılığında mirasbırakanın minnet duygusuyla taşınmazı temlik ettiğini, iş bu temlik karşılığında herhangi bir bedel de ödemediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, muvazaa olgusunun ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...... Yumurtacı'nın 26.10.2012 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak çocukları olan davacılar ......... ile davalı ...'i bıraktığı, engelli diğer çocuğu ......in kendisinden önce 28.09.2008 tarihinde öldüğü, başka mirasçısının olmadığı, mirasbırakanın, eşi ...'dan intikal eden 3023 parsel sayılı taşınmazdaki 1/4 payını 27.11.2006 tarihinde davalı oğlu ......'e satış yoluyla temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olayda, davalı ...'in, annesi olan mirasbırakanın tüm ihtiyaçlarını karşılaması, özellikle engelli kardeşi ......e ölene kadar bakması nedeniyle minnet duygusu ile taşınmazın kendisine temlik edildiğini savunduğu, tanık beyanlarından ve tüm dosya kapsamından davalının gerçekten de hem annesinin hem de engelli kardeşinin ölümlerine kadar bakımlarını üstlendiği sabittir.

Hemen belirtilmelidir ki; satışa konu edilen bir malın devrinin belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur. Semenin (bir başka ifade ile malın bedelinin) ise mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet ya da emek de olabileceği kabul edilmelidir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 29.04.2009 günlü 2009/1-130 sayılı kararı). Esasen, yukarıda da değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 01.04.1974 günlü 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında mirasbırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Başka bir ifade ile murisin iradesi önem taşır.

O halde, yukarıda değinilen somut olgular, açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde mirasbırakan ...... Yumurtacı'nın gerçek irade ve amacının diğer mirasçıdan mal kaçırma olmadığı, kendisine ve kızına özenle bakan oğlu davalıya minnet duyguları ile çekişmeli taşınmazları temlik ettiği, temlikin, bakım, hizmet ve emek karşılığı gerçekleştirildiği kabul edilmelidir.

Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalının yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 17.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1342, Karar No: 2014/19517, Tarih: 18.11.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/1342 E.  ,  2014/19517 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/231587

MAHKEMESİ : Bakırköy 28. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/03/2010

NUMARASI : 2008/1541 (E) ve 2010/207 (K)

SUÇ : Defter ve belgeleri ibraz etmeme

Gerekçeli karar başlığında yanlış yazılan suç tarihinin 09.02.2007 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1-Mahkeme, gerekçesinde temel cezanın alt sınırdan belirlenmesine denilmesine rağmen, suç tarihi itibariyle 213 sayılı VUK.nun 359/a-2 maddesinde yazılı cezanın alt sınırının 6 ay olduğu gözetilmeden, 18 ay ceza verilmek suretiyle fazla ceza tayini,

2-İncelenen dosya içeriğine göre; 2003 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere vaki istem üzerine merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, geçmiş dönemlere ilişkin gelir vergisi ile katma değer vergisi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı gözetilmeden, engel teşkil eden sabıka kaydı da bulunmayan sanık hakkında; daha önce kasıtlı suçtan sabıkasının bulunduğu ve kamunun uğradığı zararı karşılamadığı şeklindeki yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 18.11.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/34962, Karar No: 2024/7986, Tarih: 04.06.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/34962 E.  ,  2024/7986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1218E. 2018/1211 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf talebinin esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükmün sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Anayasanın 40 ıncı maddesinin ikinci, 5271 sayılı Ceza Muhakkemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci ve 232 nci maddesinin altıncı fıkraları gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklinde, 295 inci maddesinin ilk fıkrasında ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" biçiminde düzenlemeler bulunması, sanığın sunmuş olduğu temyiz dilekçesinin, hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi ve Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükümde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimin yer almadığının anlaşılması karşısında, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda tebliğden itibaren yasal süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtarlı şekilde kararın tebliği ile tebliğ - tebellüğ evrakının ve hükmü temyiz etmesi durumunda ek temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemi hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının Dairemize gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 04.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14814, Karar No: 2017/9663, Tarih: 20.04.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/14814 E.  ,  2017/9663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : -Sanık ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan beraat

-Sanık ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan hükmün açıklanmasının geriye bırakılması

Sanık ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan verilen hükmün ve sanık ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan verilen hükmün açıklanmasının geriye bırakılması kararının katılan tarafından temyizi üzerine, temyiz talebinin reddine dair mahkemenin ek kararı sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan verilen hükmün ve sanık ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan verilen hükmün açıklanmasının geriye bırakılması kararının 07/04/2016 tarihinde katılan vekilinin yetki belgesi ile yetkilendirdiği Av. ...'ın yüzüne karşı verildiği, katılanın bu hüküm ve kararı 06/05/2015 tarihinde temyiz ettiği, temyiz süresinin geçmesi nedeniyle ek karar verildiği, temyiz isteminin reddine dair 17/05/2016 tarih ve 2016/55-2016/110 karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle anılan ek kararın ONANMASINA, 20/04/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.