muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1875, Karar No: 2023/11663, Tarih: 26.12.2023

V. KARAR

A. Beraat Hükmü Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.04.2016 tarihli ve 2015/430 Esas, 2016/203 Karar sayılı kararında katılan ... İdaresi vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Mahkûmiyet Hükmü Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.04.2016 tarihli ve 2015/430 Esas, 2016/203 Karar sayılı kararına yönelik sanık ...'in temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2525, Karar No: 2012/10357, Tarih: 02.10.2012

**9. Ceza Dairesi         2012/2525 E.  ,  2012/10357 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Mala zarar verme

Hüküm : 5395 sayılı Kanunun 24/1-2, TCK'nın 73. maddeleri uyarınca düşme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların okul binasının içinde faaliyet gösteren kantin bölümünün arka PVC kapısını kırmaları şeklinde gerçekleşen eylemlerinde okul kantin işletmecisinin uzlaşma yetkisinin bulunmadığı gözetilmeden uzlaşma gerçekleştiğinden bahisle davanın düşürülmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 02.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10383, Karar No: 2019/12542, Tarih: 15.10.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/10383 E.  ,  2019/12542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali; suça sürüklenen çocuk ... hakkında ise hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin 14/09/2015 tarihinde süre tutum talebini içeren temyiz dilekçesi verdiği, CMK'nin 293/2 hükmü çerçevesinde suça sürüklenen çocuk müdafiinin “...” adresine gerekçeli kararın 7201 sayılı Kanun’un 21/1. maddesi göre tebliğ edildiği anlaşılmıştır.

Ancak;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adreste tebligatı düzenleyen 10. maddesinin 1. fıkrasına göre tebligat, muhatabın bilinen en son adresinde yapılır. 6099 sayılı Kanun'un 3.maddesi ile eklenen aynı maddenin 2. fıkrasına göre ise bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat bu adrese yapılır.

Dosya arasında yer alan 18.02.2015 tarihli yetki belgesine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin adresinin “...” olduğu, gerekçeli kararın bu adrese tebliğ edilmesi gerekirken farklı bir adrese Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre yapılan tebliğin usulsüz olduğu anlaşılmakla;

Savunma hakkına atfedilen önem ve savunma hakkının kısıtlanmaması bakımından gerekçeli kararın suça sürüklenen çocuk ... müdafiine usulüne uygun olarak tebliği ile sunması halinde müdafiin temyiz dilekçesinin eklenmesi ve gerektiğinde bu hususta ek tebliğnamenin de düzenlenmesi ile incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 15/10/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2933, Karar No: 2014/4487, Tarih: 11.03.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/2933 E.  ,  2014/4487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Geri çevirme kararının gereği tam olarak yerine getirilmeden dosyanın gönderildiği anlaşılmaktadır.

Bu nedenle;

1-Kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 02.01.2013 gününden önce; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının belediye başkanlığından sorulması istenilmiş, Karatay Belediye Başkanlığının 24.01.2014 tarihli yazılarında dava konusu taşınmaza ilişkin imar planının gönderilmesi ile yetinildiği yukarıda belirtilen hususlara ayrıntılı cevap verilmediği,

2-Dava konusu 155 ada 7 parsel numaralı taşınmazın 02.01.2013 olan değerlendirme tarihi itibari ile imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parseli olup olmadığı, imar parseli ise düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediği, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden sorulması istenildiği halde cevap verilmediği,

Anlaşılmaktadır. Yukarıda belirtilen hususlar belediye başkanlığından ve tapu müdürlüğünden sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından ve istenilen hususların yerine getirildiğinin bizzat hakimlikçe denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3351, Karar No: 2021/5599, Tarih: 15.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/3351 E.  ,  2021/5599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince istinaf isteminin davacı idare yönünden esastan reddine, davalı yönünden kısmen kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun davacı idare vekili yönünden esastan reddine, davalılar vekili yönünden kısmen kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince verilen hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Bursa İli, İnegöl İlçesi, ... Köyü 104 ada 74 parsel sayılı taşınmazın 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak bedel belirleyen yerel mahkeme kararının kaldırılarak objektif değer artış oranının taşınmazın bilirkişi raporundaki özellikleri dikkate alındığında %40 olması gerektiği ve davacı idare lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığından bahisle HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına,

15/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12627, Karar No: 2012/15471, Tarih: 18.09.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/12627 E.  ,  2012/15471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : a) 2002 ve 2003 takvim yılına ilişkin eylemler hakkında, beraate ilişkin.

b) 2000, 2001 takvim yılına ilişkin eylemler hakkında zamanaşımı nedeni ile düşürülmeye dair.

I- Katılan vekilinin, sanık hakkında "2000 ve 2001 takvim yılında 213 sayılı Yasaya muhalefet" suçundan kurulan hükme yönelen temyiz itirazlarının yapılan incelemesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen suçun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 Sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suçun işlendiği tarihten hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle düşürüldüğü gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık hakkında "2002 ve 2003 takvim yıllarında 213 sayılı Yasaya muhalefet" suçundan kurulan hükme yönelen temyiz itirazlarına gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen suçun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddesinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 18.09.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15365, Karar No: 2012/21242, Tarih: 26.11.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/15365 E.  ,  2012/21242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan davacının maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, 17.127,88 TL maddi tazminat ve 15.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 30.07.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Davacının iş kazası sonucu % 5,3 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı olayda davacının %10, davalının %90 oranında kusurlu olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Maddi tazminatın saptanmasında ; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır.

Zararlandırıcı sigorta olayına maruz kalan sigortalının maddi zararının hesaplanmasında, gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Gerçek ücretin ise; işçinin kıdemi ve yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre işçiye ödenmesi gereken ücret olduğu, işyeri veya sigorta kayıtlarına geçmiş ücret olmadığı Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Somut olayda meydancı olarak çalışan davacı, olay tarihindeki ücretinin asgari ücretin üzerinde olduğunu ispatlayamamıştır. Ancak mahkemece, davacının asgari ücretin 1,34 katı ücret aldığının kabul edildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, hesap bilirkişisinin, asgari ücretin üstündeki ücret üzerinden, yaptığı hesaplamaya itibar edilerek sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; davacının, asgari ücret üzerinde ücret aldığını ispatlayamaması ve yaptığı işin vasıflı bir iş olmadığı gözetilerek hesap bilirkişisine asgari ücret üzerinden hesaplama yaptırılarak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Yapılacak iş; davacının, asgari ücret üzerinde ücret aldığını ispatlayamaması ve yaptığı işin vasıflı bir iş olmadığı gözetilerek hesap bilirkişisine asgari ücret üzerinden hesaplama yaptırılarak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

3-Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin işçi sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince almamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23/06/2004, 13/291-370 )

Bu ilkeler gözetildiğinde davacı yararına hükmedilen 15.000,00 TL manevi tazminat çok fazladır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22476, Karar No: 2013/21675, Tarih: 05.12.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/22476 E.  ,  2013/21675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 30. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı ... vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 30. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyleki;

...)Bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için, değerlendirme tarihinde belediye imar planı içinde olması, değilse, belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunması ve ayrıca belediye hizmetlerinden yararlanması, etrafının da meskun olması gerekir...... Belediye Başkanlığının cevabi yazısında, taşınmazın imar planı dışında olduğu, belediye sınırları içinde olmakla birlikte belediye hizmetlerinden faydalanmadığı, etrafının meskun olmadığı belirtilmiştir.

Taşınmazın mevcut durumu itibariyle arsa vasfını kazanmadığı anlaşıldığından, arazi niteliğinde olduğu kabul edilerek, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde keşif yapılarak getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit ettirilmesi ve Belediye Başkanlığı yazısı ile bilirkişi raporunda belirtilen özelliklerine göre, taşınmazın gelir metoduna göre tespit edilen metrekare birim fiyatına Kamulaştırma Kanununun .../...-i maddesi gereğince objektif değer arttırıcı unsur ilave edilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, geçersiz rapora göre hüküm kurulması,

...)2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun .... maddesine 6459 sayılı Yasanın .... maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içinde sonuçlandırılamadığından, belirlenen kamulaştırma bedeline 01.06.2012 tarihinden karar tarihine kadar faiz yürütülmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.....2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/19526, Karar No: 2018/13447, Tarih: 24.09.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/19526 E.  ,  2018/13447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıklar ... 'in mağdur ...'ı eylem ve fikir birliği içinde hareket ederek kasten yaraladıkları ve mağdurun bıçak ile kafasından yaralandığına ilişkin aşamalarda değişmeyen beyanı ile uyumlu adli rapor içeriği birlikte değerlendirildiğinde, mahkemenin sanık ...'in silahtan sayılan bıçak ile yaralama eyleminden sorumlu tutulmasına ilişkin kabulünde isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki (2) numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanıklar .... n mağdur ...'ı eylem ve fikir birliği içinde hareket ederek kasten yaraladıkları ve mağdurun bıçak ile kafasından yaralandığına ilişkin aşamalarda değişmeyen beyanı ile uyumlu adli rapor içeriği birlikte değerlendirildiğinde, sanıklar ... ve... hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/3-e ve 87/1-son maddelerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Sanıkların yaralama eylemi sonucunda mağdurun hem yaşamını tehlikeye sokan bir duruma, hem de kemik kırığına neden olacak şekilde yaralanmış olması karşısında, birden fazla nitelikli halin ihlalinin ancak temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşma nedeni yapılabileceği, sanıkların sadece en ağır sonuç olan yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olacak şekilde yaralama eyleminden sorumlu olacakları gözetilmeden, sanıklar Kamer, Yunus ve Hasan hakkında TCK'nin 86/1, 87/1-d-son maddelerine göre, sanık ... hakkında TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son maddelerine göre uygulama yapıldıktan sonra TCK'nin 87/3. maddesi uyarınca cezaların artırılması suretiyle sanıklara fazla ceza tayini,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından sanıkların kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 24.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14736, Karar No: 2013/37389, Tarih: 31.10.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/14736 E.  ,  2013/37389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Davanın dayanağını oluşturan, zabıt mümziinin yeminli ifadesiyle doğrulanıp 6831 sayılı Kanunun 82. maddesi uyarınca aksi sabit oluncaya kadar geçerli bulunan suç tutanağında "sanığın evinin yanında bulunan devlet ormanın 183 nolu bölmesinde kesilmiş ağaç köklerine rastlandığı, tarla haline gtirilerek sebze ekilmiş olduğu" bildirmesine, olay yerinde keşif sonucu düzenlenen 23.05.2009 tarihli bilirkişi raporunda suça konu alanın orman arazisi olduğunun alan üzerindeki emvalin kesildiğinin belirtilmesine, sanığın 17.10.2007 tarihli savunmasında suça konu alan üzerindeki ağaçların köylü tarafından cami ihtiyacı için kesildiği alanı fasulye dikerek kendisinin kullandığı, kendisinden öncede alanı babasının kullandığını beyan etmesine göre, alana ait tüm kayıtların toplanması mahallinde ehil bilirkişiler marifetiyle keşif yapılması ve alanın evveliyatı itibariyle orman olup olmadığının kesin olarak tespiti ile orman olduğunun tespiti halinde, sanığın babasının hangi tarihler arasında kullandığı, köy halkından kimin alan üzerindeki ağaçları kestiğini tespiti için suç tarihindeki köy muhtarı, ihtiyar heyeti üyeleri varsa saha bekçisi ve civar taşınmaz sahiplerinin dinlenilmelerinden sonra zamanaşımı süresi dahilinde oraman alanı üzerinde tasarrufu olanların tespiti ve eylemleri suç oluşturduğu taktirde kamu davasının açılmasının sağlanması davaların birleştirilmek sureti ile yargılama yapılması gerektiği halde, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 31.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.