muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10878, Karar No: 2014/3005, Tarih: 18.02.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/10878 E.  ,  2014/3005 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 4. İş Mahkemesi

Tarihi : 19.02.2013

No : 2009/1194-2013/75

Davacı Kurum, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirler ile yapılan ödemelerin, 506 sayılı Yasanın 26. maddesi uyarınca tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraflar avukatlarınca temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum avukatı ile davalı işverenler avukatının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Eldeki davaya konu zararlandırıcı sigorta olayının; 13.9.2004 tarihinde, sigortalının, davalılara ait kalıp ve aparat imali işyerinde, eksantrik pres tezgahında çalışırken , sağ el 3. ve 4. parmaklarının kaptırılması şeklinde meydana geldiği, bu kaza sebebiyle %11 oranında sürekli işgöremezlik oluştuğu, ancak 23.12.1993 tarihinde başka bir işverene ait başka bir işyerinde meydana gelen iş kazası sonucu sağ el 2. parmağnda meydana gelen amputasyonun %8,20 oranında işgöremzelik sonucunu doğurduğu, kazalıya bağlanan gelirin hesaplanmasında önceden mevcut bulunan çalışma gücü kaybı oranı da gözetilerek, balthazart formulü ile toplam çalışma gücü kaybı oranı (%18,29) esas alınarak gelirin hesaplandığı anlaşılmaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar dikkate alındığında, davaya konu iş kazası sonucu oluşan çalışma gücü kaybı oranının gelire etkisi Kurum’dan sorulmalı, gerektiğinde, bu yönde alınacak bilirkişi raporu ile, yapılacak hesaplama sonucu, elde edilecek gelirin ilk peşin değeri gözetilmek suretiyle karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraflar avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 18.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14059, Karar No: 2018/10413, Tarih: 27.09.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/14059 E.  ,  2018/10413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuklar müdafii süre tutum dilekçesi ile gerekçeli kararın tebliğini talep ettiği halde, gerekçeli kararın tebliğ edildiğine dair dosyada bir belgeye rastlanmadığından, gerekçeli kararın suça sürüklenen çocuk müdafiine usulüne uygun olarak tebliği ile, tebligat belgesi ile birlikte verilmesi halinde gerekçeli temyiz dilekçesi de eklenerek; ayrıca 20/04/2015 tarihli tebliğname içeriğine göre, yalnızca hırsızlık suçu ile ilgili görüş belirtildiği; iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçları bakımından herhangi bir görüş belirtilmediği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile ilgili ek tebliğname düzenlenerek Dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na GÖNDERİLMESİNE, 27/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2549, Karar No: 2021/652, Tarih: 09.02.2021

**1. Hukuk Dairesi         2020/2549 E.  ,  2021/652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı İnegöl 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 07.07.2020 gün ve 221-98 sayılı karar taraf vekillerince süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 09.02.2021 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılar vekili Avukat ... ile diğer temyiz eden davacı ... vekili Avukat ...geldiler, davetiye tebliğine rağmen davacı ... gelmedi, yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

492 sayılı Harçlar Kanunu'na bağlı (I) sayılı tarifenin yargı harçları başlığını taşıyan bölümünün karar ve ilam harcı başlıklı III. kısmının 1. fıkrasında, konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda esas hakkında karar verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden tarifede gösterilen oranda nispi karar ve ilam harcı; 2-a fıkrasında ise, 1. fıkra dışında kalan davalarla, taraf teşkiline imkan bulunmayan davalarda verilen esas hakkındaki kararlar ve davanın reddi kararlarında maktu karar ve ilam harcı; IV. kısmında da, temyiz başvuru harcı alınacağı hükme bağlanmıştır.

Öte yandan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(HMK'nın) geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun(HUMK'nın) 434. maddesinde, temyiz dilekçesi verilirken gerekli harcın tamamının ödenmesi gerektiği belirtilmiş; harcın tamamının ödenmemesi halinde yapılacak işlemin usul ve esasları gösterilmiş; 10.05.1965 tarihli ve 1/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararıyla da, peşin ödenmesi gerekli temyiz harcının, hüküm altına alınan karar ve ilam harcının dörtte biri olacağı kabul edilmiştir.

Somut olayda, hükmün taraflarca temyiz edildiği ancak temyiz eden davacı ...’ten temyiz başvuru harcı ve maktu temyiz harcı alınmadığı gibi temyiz dilekçesi davalılara tebliğ edilmeden dosyanın temyiz incelemesine gönderildiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda, 1086 sayılı HUMK'un 434. Maddesi gözetilmek suretiyle davacı ...’ten temyiz başvuru harcı ve maktu temyiz harcının tahsil edilmesi, temyiz dilekçesinin davalılara tebliğinin sağlanması, temyize cevap süresinin beklenilmesi ondan sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1446, Karar No: 2014/5623, Tarih: 26.03.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/1446 E.  ,  2014/5623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi,kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. Fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla,kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir.İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir.İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre,herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile,anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı,anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi,bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda;sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'un vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 14.05.2003 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekili ve O Yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 26.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/16303, Karar No: 2019/1818, Tarih: 24.01.2019

**22. Hukuk Dairesi         2018/16303 E.  ,  2019/1818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı .... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere ve bozmaya uygun olmasına göre, davalı ....'ın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı ve hafta tatillerinde çalışıp çalışmadığı hususu uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

Aynı ispat kuralları hafta tatili ücreti alacağı için de geçerlidir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

Aynı ispat kuralları hafta tatili ücreti alacağı için de geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta; davacı tanık anlatımlarından hareketle, davacının haftanın yedi günü çalışarak haftada 14 saat fazla çalışma yaptığı; ayda 3 hafta tatilinde çalıştığı kabul edilmiştir. Kabule göre, fazla çalışmanın 3 hafta için haftanın yedi günü haftalık 14 saat üzerinden, 1 hafta için haftanın altı günü haftalık 12 saat üzerinden hesaplanması gerekirken tüm ay boyunca haftanın yedi günü çalışılmış gibi fazla çalışmanın haftalık 14 saat üzerinden hesaplanması hatalı olduğu gibi Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda varılan sonuç, aynı mahiyetteki dava dosyalarında kabul edilen işyerindeki çalışma düzeni ile ve aynı tanıkların dinlendiği başka dosyalarda kabul edilen fazla çalışma ve hafta tatilinde çalışma süresi ile de örtüşmemektedir. Davacı tanıklarının husumetli ya da davacı işçi ile menfaat birliği içinde olmaları halinde tek başına bu tanık beyanları ile sonuca gidilmesi mümkün değil ise de, işyerindeki çalışma düzenini ortaya koyan aynı mahiyetteki dava dosyaları gibi yan deliller ile desteklenmesi halinde bu beyanların desteklendiği oranda dikkate alınması mümkündür. Dairemizce incelenen 2018/14232, 2017/36063 esas gibi aynı çalışma düzeni ile çalışan işçiler tarafından açılan dava dosyalarında ve eldeki dava dosyasında beyanda bulunan tanıkların dinlendiği 2017/35564 esas gibi pek çok dosyada hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacıların kışın yılın üç ayında haftanın altı günü mesaiyi aşan çalışma nedeniyle haftada 4.5 saat fazla çalışma yaptığı ve bu aylarda hafta tatili günlerinde çalıştığı kabul edilerek fazla çalışma süresinin ve hafta tatili ücreti alacağının hesaplandığı görülmektedir. Eldeki dava dosyası, aynı mahiyette dava dosyaları, yapılan işin niteliği, Dairemizce 2018/14232 esas ve 2017/36063 esas sayılı dava dosyalarında fazla çalışma ve hafta tatilllerinde çalışma süresinin bozma kapsamı dışında bırakıldığı hususları birlikte değerlendirildiğinde davacının yılın 3 ayında haftada 4.5 saat fazla çalışma yaptığı ve bu aylarda da hafta tatili günlerinde çalıştığı, işyerindeki çalışma düzeninin bu şekilde olduğu kanısına varılmaktadır.

Ancak, Mahkemece davacının ayın 3 haftasında çalıştığı ve bir haftasında çalışmadığı kabul edilmiş olup bu kabul davacı yanca temyiz edilmemiştir.

Ancak, Mahkemece davacının ayın 3 haftasında çalıştığı ve bir haftasında çalışmadığı kabul edilmiş olup bu kabul davacı yanca temyiz edilmemiştir.

Açıklanan nedenler ile Mahkemece davacının yılın üç ayında haftada 4.5 saat fazla çalışma yaptığı ve davalı yararına oluşan usuli kazanılmış hak nedeniyle yılın üç ayı boyunca ayda 3 hafta tatili gününde çalıştığı kabulü ile fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacağı hesaplatılıp hüküm altına alınmalı iken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 24.01.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2255, Karar No: 2019/4383, Tarih: 24.06.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/2255 E.  ,  2019/4383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava, murisin terekesinin tespiti istemine ilişkin olarak açılan davada ... 2. Sulh Hukuk ve ... 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, murisin terekesinin tespiti istemine ilişkindir.

... 2. Sulh Hukuk Mahkemesince, müteveffanın MERNİS adresinin ..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 2. Sulh Hukuk Mahkemesince ise murisin ölmeden önce ...'da ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Türk Medenî Kanununun 589. maddesinde "miras bırakanın yerleşim yeri sulh hâkimi, istem üzerine veya re’sen tereke mallarının korunması ve hak sahiplerine geçmesini sağlamak üzere gerekli olan bütün önlemleri alır." denilmektedir. TMK'nın 19/1. maddesinde de "Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir." hükmüne yer verilmiştir.

Tüm dosya kapsamından, murisin vefat ettiği anda ...'da ikamet ettiğini ve murisin vefat ettiği evdeki terekesinin tespitini talep ettiği anlaşıldığından, uyuşmazlığın ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 24/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/27193, Karar No: 2017/3305, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/27193 E.  ,  2017/3305 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6381, Karar No: 2011/10394, Tarih: 13.06.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/6381 E.  ,  2011/10394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tesbiti ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava konusu edilen Ankara İli Bala İlçesi .... Köyünde bulunan 688 parsel sayılı taşınmazın, değerlendirme tarihi olan 29.06.2009 gününde, Belediye İmar Planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığının, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığının ve etrafının meskun olup olmadığının ilgili Belediye Başkanlığından sorularak,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.