muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/8230, Karar No: 2012/1574, Tarih: 09.02.2012

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek istenmiş ve 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinde bu konuda bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir.

Muvazaa, Borçlar Kanunu'nda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla ve kendi gerçek iradelerine uymayan ve aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesi arzu etmedikleri görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Üçüncü kişileri aldatmak kastı vardır ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaanın ispatı genel ispat kurallarına tabidir. Bundan başka 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinin 7. fıkrasında sözü edilen hususların adi kanuni karine olduğu ve aksinin kanıtlanmasının mümkün olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı Yasa ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olduğu ortaklıklara dair ayrık durumlar tanınmıştır. Bununla birlikte maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işveren ilişkisinin öğeleri ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Öyle ki, alt işveren verilmesi mümkün olmayan bir işin bırakılması ya da muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinin 6. fıkrasında açık biçimde öngörülmüştür. Kamu işverenleri bakımından farklı bir uygulamaya gidilmesi hukuken korunmaz. Gerçekten muvazaalı ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi ise, kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 5. maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine koşulların oluşmasına rağmen işçinin toplu iş sözleşmesinden yararlanamaması, anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur.

5393 sayılı Belediyeler Kanunu’nun “Belediyelerin Görev ve Sorumlulukları” başlığını taşıyan 14. maddesine göre belediye; “imar, su ve kanalizasyon, ulaşım gibi kentsel alt yapı; coğrafî ve kent bilgi sistemleri; çevre ve çevre sağlığı, temizlik ve katı atık; zabıta, itfaiye, acil yardım, kurtarma ve ambulans; şehir içi trafik; defin ve mezarlıklar; ağaçlandırma, park ve yeşil alanlar; konut; kültür ve sanat, turizm ve tanıtım, gençlik ve spor; sosyal hizmet ve yardım, nikâh, meslek ve beceri kazandırma; ekonomi ve ticaretin geliştirilmesi hizmetlerini yapar veya yaptırır. Büyükşehir belediyeleri ile nüfusu 50.000'i geçen belediyeler, kadınlar ve çocuklar için koruma evleri açar”.

5393 sayılı Belediyeler Kanunu’nun 67. maddesi ile belediyelerin asıl işlerini de 6. fıkradaki sınırlamalar olmaksızın alt işverenlere verebileceği düzenlenmiştir. 67. maddedeki hüküm uyarınca temizlik işleri, park bahçe işleri, bakım ve onarım işleri belediyenin asli işlerinden olmasına rağmen, işletmenin veya işin gereği teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren iş olup olmadığına bakılmaksızın üçüncü kişilere gördürülmesi mümkün kılınarak İş Kanunu’nun 2. maddesine istisna getirilmiştir. Ancak, söz konusu hüküm, alt işverene devir nedeniyle iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için feshin son çare olması gibi iş güvencesi hukukunun genel ilkelerine uyma zorunluluğunu ortadan kaldırmamaktadır. Keza,

Belediyeler Kanunu’nun 67. maddesi uyarınca bir işin belediye tarafından alt işverene verilmesi, muvazaa iddialarının araştırılmasına engel teşkil etmez. Söz konusu hükümde sayılan işlerin alt işverene verilmesine dayanılarak iş sözleşmesinin feshi, muvazaa iddiasının ispatı hâlinde geçersiz olacaktır.

Somut olayda, davalılar arasında bilgi yönetimi hizmeti işi alımına dair sözleşme yapıldığı, davacının davalılardan belediyeye ait bilgi evlerinde diğer davalının işçisi olarak çalışırken iş sözleşmesinin feshedildiği anlaşılmaktadır.

Davalı belediyenin bilgi yönetimi (kütüphanecilik, bilişim destek, etüd salonları) hizmetlerini alt işverene yaptırması 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 14 ve 67. maddeleri uyarınca mümkündür. Bu anlamda davalı ... ile dava dışı YNR Grup Taahhüt Turizm Hizmet ve İşletmecilik Tic. San. Ltd. Şti. arasında yapılan sözleşme 4857 sayılı İş Kanunu'na uygundur. Alt işverenlerin değişmesine rağmen işçinin ara vermeksizin çalışması ilişkinin muvazaalı olduğunu göstermeyeceği gibi, asıl işverenin işçilerinin hakları kısıtlanmak suretiyle alt işverene devredilmiş olması da muvazaanın varlığı için tek başına yeterli kabul edilmemektedir. Mevcut olgulara göre davalılar arasındaki asıl işveren-alt işveren ilişkisi kanuna uygun ve muvazaaya dayanmadığı halde davalı şirket hakkındaki davanın reddi doğru olmamıştır.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan feshin geçersizliğine ve davacının davalı YNR Grup Taahhüt Turizm Hizmet ve İşletmecilik Tic. San. Ltd. Şti.'ne ait işyerindeki işine iadesine,

3-Davacının yasal sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde davalılar tarafından müştereken ve müteselsilen ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih nedeni ve kıdemi dikkate alınarak 5 aylık ücreti olarak belirlenmesine,

2-İşverence yapılan feshin geçersizliğine ve davacının davalı YNR Grup Taahhüt Turizm Hizmet ve İşletmecilik Tic. San. Ltd. Şti.'ne ait işyerindeki işine iadesine,

3-Davacının yasal sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde davalılar tarafından müştereken ve müteselsilen ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih nedeni ve kıdemi dikkate alınarak 5 aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine, davacının işe başlatılması halinde varsa ödenen ihbar ve kıdem tazminatının bu alacaktan mahsubuna,

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 68,00 TL yargılama giderinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak, oybirliğiyle 09/02/2012 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12554, Karar No: 2015/17764, Tarih: 08.10.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/12554 E.  ,  2015/17764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fethiye 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/04/2013

NUMARASI : 2011/424-2013/465

T.. A.. ve müşterekleri ile A.. K.. ve müşterekleri aralarındaki muhdesatın tespiti davasının kısmen dair Fethiye 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 11.04.2013 gün ve 424/465 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı D.. A.. tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, dava dilekçesinde ayrıntılı olarak belirttiği dava konusu 1717 parsel sayılı taşınmaz üzerinde yer alan muhdesatların vekil edenlerine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Bir kısım davalılar, davanın reddine karar verilmesini savunmuş, diğer davalılar duruşmaya gelmedikleri gibi herhangi bir savunmada da bulunmamışlardır.

Mahkemece, davanın kısmen kabul kısmen reddine, .. köyü 1717 parsel üzerinde yer alan 28 m2 taban alanlı tek katlı 1 adet evin, harçsız örülen 272 m2 taş duvarın ve yaşları ile adetleri hükümde ayrıntılı yazılı ağaçların davacı A.. Ç..'ye, aynı parsel üzerinde yer alan 59 m2 taban alanlı tek katlı 1 adet evin, harçsız örülen 483 m2 taş duvarın, yaşları ile adetleri hükümde ayrıntılı yazılı ağaçların davacı F.. A..'e, aynı parsel üzerinde yer alan 56 m2 taban alanlı tek katlı 1 adet evin, harçsız örülen 467 m2 taş duvarın, yaşları ile adetleri hükümde ayrıntılı yazılı ağaçların davacı M.. A..'e, aynı parselde yer alan harçsız örülen 215 m2 taş duvar ile yaşları ile adetleri hükümde ayrıntılı yazılı ağaçların davacı E.. A..'e aidiyetinin tespitine, davacıların diğer taleplerinin reddine karar verilmesi üzerine, hüküm davalı D.. A.. tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, taşınmaz üzerinde bulunan muhdesat niteliğindeki evler, meyva ağaçları, taş duvar ve dolguların davacılar tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesine ilişkindir.

1-Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yazılı şekilde hüküm verilmiş olmasında işin esası yönünden bir isabetsizlik bulunmadığından davalı D.. A..'in aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

1-Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yazılı şekilde hüküm verilmiş olmasında işin esası yönünden bir isabetsizlik bulunmadığından davalı D.. A..'in aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Bir şeye malik olan kimse, o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olur (4721 s.lı TMK 684/1 m). Arazi üzerindeki mülkiyet, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsar. Bu mülkiyet kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer (TMK 718 m). 22.12.1995 tarih ve 1/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da vurgulandığı gibi Eşya Hukukunda, muhdesattan, bir arazi üzerinde yapı ve tesisler ile bağ ve bahçe şeklinde dikilen ağaçları anlamak gerekir. Muhdesat, sahibine arazi mülkiyetinden ayrı, bağımsız bir mülkiyet veya sınırlı bir ayni hak sağlamaz. Muhdesat sahibinin hakkı, sadece şahsi bir haktır (TMK 722, 724, 729 m.ler). Taşınmaz üzerindeki bina, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez. Açıklanan ilke ve esaslara göre, kural olarak muhdesatın arz malikinden başkasına aidiyetinin tespiti istenemez.

Dosyanın içeriğine, toplanan delillere ve tanık beyanlarına göre, davanın açılmasında derdest ortaklığın giderilmesi davası bulunması nedeniyle güncel hukuki yararın bulunduğu ve kabule konu muhdesatların davacılar tarafından meydana getirildiği/dikildiği de kanıtlandığına göre; mahkemece hükümde gösterilen muhdesatların davacılar tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesiyle yetinilmesi; muhdesatın aidiyetinin tespiti talebinin reddine karar verilmesi gerekirken; mülkiyet tespiti olarak anlaşılabilecek şekilde muhdesatların davacılara aidiyetinin tespitine karar verilmesi doğru olmamıştır.

3- Dava konusu muhdesatların üzerinde bulunduğu 1717 parsel sayılı taşınmazlar davacılar ile davalılar adına tapuda paylı mülkiyet şeklinde kayıtlıdır. Dava değeri ise; zemin bedeli hariç olmak üzere muhdesatın davalıların paylarına isabet eden muhdesat değeridir. Buna göre, yargılama sonucunda hüküm altına alınan nispi karar ve ilam harcından, aynı şekilde 6100 sayılı HMK'nun 326/2. maddesi uyarınca davacının sarfettiği yargılama giderinden ve davacı yararına takdir edilen vekalet ücretinden her bir davalının tapudaki payları oranında sorumlu olacağı şekilde karar verilmesi gerekirken, bu giderler ve vekalet ücretinden tapu payları dikkate alınmaksızın davalıların müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmalarına karar verilmesi de doğru olmamıştır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda (2), ve (3) numaralı bentlerde gösterilen sebeplerle davalı D.. A.. yönünden 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca temyiz eden davalı D.. A.. yönünden BOZULMASINA, davalı D.. A..'in diğer temyiz itirazlarının ise, yukarıda (1). bentde gösterilen sebeple REDDİNE, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme talebinde bulunulabileceğine, 119,50 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden D.. A..'e iadesine, 08.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30099, Karar No: 2015/25419, Tarih: 16.12.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/30099 E.  ,  2015/25419 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde çalışırken iş akdini davalı tarafından haksız ve geçersiz şekilde feshedildiğini iddia ederek ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti ve bazı işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının Üniversitesi Hastanesi ikmal inşaat işinin yapımı için istihdam edildiğini, davacı ile yapılan sözleşmenin belirli süreli iş sözleşmesi niteliğinde olduğunu, kendilerinden kaynaklanmayan sebeplerle asıl işveren ile yaptıkları sözleşmenin son bulmasından dolayı davacı ile aralarındaki iş akdinin kendiliğinden son bulduğunu ve başka bir alacağının da bulunmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda davacının fazla mesai ücreti tanık beyanlarına göre hesaplanmıştır. Davalı, davacı tanıklarının husumetli olduğunu ve başka dosyalarda vermiş oldukları beyanlar ile mahkemede vermiş oldukları beyanlar arasında çelişki bulunduğunu, bu nedenle tanık beyanlarının hesaplamalarda dikkate alınamayacağını iddia etmiştir. Gerçektende davacının ve bazı işçilerin iş akitlerinin davalı tarafından feshedilmesi üzerine İş Mahkemelerinde bir çok dava açıldığı, bu dosyalarda dinlenilen davacı tanıklarının genelde aynı kişiler olduğu, davalı işyerinde çalıştıkları, davalıya karşı açmış oldukları davalarının bulunduğu ve bu tanıkların çalışma saatlerine ilişkin gerek aynı mahkemede farklı dosyalarda vermiş oldukları beyanlar gerekse başka mahkemelerde vermiş oldukları beyanların çelişkili oldukları, iş başlangıç ve bitiş saati hakkında farklı dosyalarda farklı beyanlar verdikleri, Dairemizce incelenen dosya içeriklerinden ve davalı vekili tarafından tanık beyanlarına karşı verilen dilekçelerden anlaşılmaktadır. O halde yapılacak iş, Üniversitesi'ne müzekkere yazılarak davacının çalıştığı şantiyedeki çalışma saatleri sorulmalı ve davacı tanıkları tekrar dinlenerek yaz ve kış çalışma saatlerine ilişkin davalı vekilinin tanık beyanlarına karşı vermiş olduğu dilekçede belirtilen çelişkiler giderilmeli, tüm bu deliller birlikte değerlendirilerek çıkacak sonuca göre davacının fazla mesai ücreti hesaplanmalıdır. Mahkemece bu husus gözetilmeksizin çelişkili tanık beyanlarına dayalı olarak fazla mesai ücretine hükmedilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

3-Her ne kadar davacının ihbar tazminatı talebi iş akdinin belirli süreli hizmet sözleşmesi niteliğinde olduğu gerekçesiyle mahkemece reddedilmiş ise de dava konusu iş akdi belirli süreli hizmet sözleşmesinin objektif koşullarını taşımadığından belirsiz süreli olup belirli süreli hizmet sözleşmesi olarak nitelendirilemez. Bu nedenle mahkeme kararı bu noktada hatalı ise de temyiz edenin sıfatına göre bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 16.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3426, Karar No: 2016/8612, Tarih: 23.05.2016

**21. Hukuk Dairesi         2016/3426 E.  ,  2016/8612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar, iş kazası sonucu maluliyetten doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle, toplam 85.864,70 TL maddi ve manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davalı vekilince istenilmesi ve de duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 15/09/2015 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı vekili Avukat... geldi. Karşı taraf adına gelen olmadı. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü ve eksikliğin ikmali açısından geri çevrilmesine karar verilen dava dosyası yeniden Dairemize gelmiş ve 10/02/2016 tarihinde esasa kaydedilmemiş olmakla dosya üzerinde yeniden yapılan inceleme sonucunda aşağıdaki karar tespit edildi.

KARAR

Dava 18.04.2008 tarihinde meslek hastalığı sonucu %20,00 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının ve eşinin maddi, manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davacı sigortalının maddi tazminat isteminin kabulüne, sigortalı ve eşinin manevi tazminat istemlerinin ise kısmen kabulüne karar verilmiş ve bu karar süresinde davalı taraf vekilince temyiz edilmiştir

Somut olayda, davacıda mevcut sürekli iş göremezlik oranınnı yargılama sırasında alınan 20.09.2011 tarihli rapora göre %20 olarak belirlendiği, 10.06.2013 tarihinde kontrol edileceğinin öngörüldüğü, kontrol neticesinde düzenlenen 01.12.2015 tarihli rapora göre ise, iş göremezlik oranının artarak %31 olarak tespit edildiği ve 05.12.2017 tarihinde kontrol edileceğinin belirtildiği anlaşılmaktadır.

Sigortalıya bağlanacak gelir ve hükmedilecek tazminatın miktarını doğrudan etkilemesi nedeniyle, işçide oluşan meslekte kazanma güç kayıp oranının hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin saptanması gerektiği açıktır.

Yapılacak iş, sigortalıda oluşan meslekte kazanma güç kayıp oranının değişip değişmediğini yöntemince araştırıp, kesinleştirerek sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde ve özellikle davacının sürekli iş göremezlik oranının kontrol kayıtlı olduğu göz ardı edilerek, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.
Yargıtay — Esas No: 2019/10892, Karar No: 2020/5962, Tarih: 30.06.2020

**12. Hukuk Dairesi         2019/10892 E.  ,  2020/5962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki taraflarca istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1- Borçluların temyiz isteminin incelenmesinde;

2.3.2005 tarihli ve 5311 sayılı Kanunun 25. maddesi ile değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 364/1. maddesine göre Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen ve miktar ve değeri Onbin Türk Lirası’nı geçen nihai kararlara karşı temyiz yoluna başvurulabilir. Bu hükümde öngörülen kesinlik sınırı, 24.11.2016 tarih ve 6763 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 02.12.2016 tarihinden itibaren kırk bin Türk Lirası’na, 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanun’un 1. ve 2. maddesi ile 28/02/2019 tarihinden itibaren elli sekiz bin sekiz yüz Türk Lirası’na, 01/01/2020 tarihinden itibaren de yetmiş iki bin yetmiş Türk Lirası'na çıkarılmıştır.

Temyiz, icra inkar tazminatı talebinin reddine yöneliktir.

Somut olayda, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihine göre uyuşmazlık konusu değerin, yukarıda belirtilen kesinlik sınırını geçmediği anlaşıldığından, anılan Bölge Adliye Mahkemesi kararının temyiz kabiliyeti yoktur.

5311 sayılı Kanunla değişik İİK.nin 364/1-2. maddeleri ve 6100 sayılı HMK'nin 366. maddesinin göndermesi ile uygulanması gereken aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca temyiz başvuru talebinin (REDDİNE),

2-Alacaklının temyiz itirazlarına gelince;

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından borçlular aleyhine üç ayrı takip dosyası ile genel haciz yoluyla ilamsız icra takibi başlatıldığı, örnek 7 ödeme emrinin tebliği üzerine borçluların her bir takip dosyası için ayrı ayrı icra müdürlüğüne başvurarak borca itiraz ettiği, alacaklının itirazın kaldırılması istemi ile icra mahkemesine başvurduğu,İlk derece mahkemesince alacaklının ayrı ayrı açtığı davalar arasında fiil ve şahsi bağlantı bulunduğu anlaşıldığından dosyaların birleştirilmesine karar verilerek, takip dayanağı belgelerin İİK'nun 68/1. maddesinde sayılan belgelerden olmadığı gerekçesi ile itirazın kaldırılması isteminin birleşen dosyalar bakımından ayrı ayrı reddine karar verildiği,alacaklı tarafından ilk derece mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine, bölge adliye mahkemesince, istinaf talebinin esastan reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.