muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2401, Karar No: 2024/3364, Tarih: 28.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/2401 E.  ,  2024/3364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2020/42 E., 2023/649 K.

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında görülen hizmet tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekilinin vermiş olduğu 21.11.2012 tarihli dilekçesi ile müvekkilinin .... sicil numaralı ..., davalı yanında 01.01.1992 tarihinden, işten haksız ve hukuki dayanaktan yoksun olarak çıkartıldığı, 01.07.2012 tarihine kadar kesintisiz olarak çalıştığını, müvekkil ..., işe girdikten sonra açık uzun süreler sigortasız çalıştırıldığı, sadece kısa süreler sigortalı gösterildiği ondan sonra yine sigortasız olarak çalıştırılmaya devam edildiği, müvekkilinin, davalı yanında çiftlik işlerinde çalıştığını, müvekkilinin sigortasız çalıştırıldığı dönemlerin tespitini dava ve talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar cevap dilekçelerinde; davanın reddini talep etmiştir.

III.MAHKEME KARARI

Mahkemece; "Davanın kısmen kabulüne" karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

II. CEVAP

Davalılar cevap dilekçelerinde; davanın reddini talep etmiştir.

III.MAHKEME KARARI

Mahkemece; "Davanın kısmen kabulüne" karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairece özetle, “...İnceleme konusu davada davacı, davalı işverene ait işyerinde 01.01.1992 - 01.07.2012 tarihleri arasında çalıştığı halde, bildirilmeyen bu hizmetlerin tespitini talep etmiştir. Mahkemece, davacının 2000 yılında Ekim ayında, 2001 ile 2010 yılları arasında ise Mart, Nisan, Mayıs, Haziran ve Ekim ayları olmak üzere yılda 5 ay süre ile asgari ücretle çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir. Her ne kadar mahkemece kabulüne karar verilen süreler ile kış aylarında çalışma yapılmaması yönünde yapılan değerlendirmeler yerinde ise de, diğer süreler yönünden verilen karar eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirmeye dayanmaktadır. Öncelikle dosya kapsamında bulunan 17.07.2012 tarihli Kurum işyeri durum tespit tutanağında davacının davalıya ait işyerinde çalıştığı tespit edilmekle, taleple bağlı kalınarak davacının 01.07.2012 tarihine kadar davalıya ait işyerinde çalıştığının kabulü gerekmektedir. Diğer taraftan davacının mevsimlik işçi olarak yılda 5 ay süre ile çalıştığı kabul edilmiş ise de çiftçi kayıt sistemi belgesine göre pamuk ürünün Nisan-Kasım ayları arasında yetiştirildiğinin belirtilmesi ve tanıkların kışın iş olmadığının beyan edilmesi karşısında, Temmuz, Ağustos, Eylül ve Kasım aylarında çalışma olup olmadığı, varsa süresinin tespiti ile davacının kendi adına arazisinin ve traktörünün olup olmadığı araştırılmalı, mazot alım fişlerinde alınan aylar ve miktarlar değerlendirilmeli, işveren tarafından davacıya tahsis edilen müstakil tarla olup olmadığı, olması halinde davacının buradaki fiili çalışması, kendi adına mazot alıp almadığı da araştırılarak, davacının iddiasına konu sürede çalışmasının gerçekliği, işin ve işyerinin kapsam ve niteliğiyle süresinin belirlenebilmesi amacıyla davacının çalışmasını bilebilecek tanıklar ile aynı yörede komşu veya benzeri işleri yapan başka işverenler ve bu işverenlerin çalıştırdığı kişiler resen saptanarak bilgi ve görgülerine başvurulmalı ve böylece uyuşmazlık konusu husus, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip, deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek, davacının çalıştığı iddia edilen süreler tereddütsüz belirlenerek, varılacak sonuca göre bir karar verilmelidir.” gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B.Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "Davanın kısmen kabul ve kısmen reddi ile davacının davalı ... çiftlik işletmecisi işyerinde

-01.10.2000 ve 30.11.2000 tarihleri arasında,

-01.03.2001 ve 30.11.2001 tarihleri arasında,

-01.03.2002 ve 30.11.2002 tarihleri arasında,

-01.03.2003 ve 30.11.2003 tarihleri arasında,

B.Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "Davanın kısmen kabul ve kısmen reddi ile davacının davalı ... çiftlik işletmecisi işyerinde

-01.10.2000 ve 30.11.2000 tarihleri arasında,

-01.03.2001 ve 30.11.2001 tarihleri arasında,

-01.03.2002 ve 30.11.2002 tarihleri arasında,

-01.03.2003 ve 30.11.2003 tarihleri arasında,

-01.03.2004 ve 30.11.2004 tarihleri arasında,

-01.03.2005 ve 30.11.2005 tarihleri arasında,

-01.03.2006 ve 30.11.2006 tarihleri arasında,

-01.03.2007 ve 30.11.2007 tarihleri arasında,

-01.03.2008 ve 30.11.2008 tarihleri arasında,

-01.03.2009 ve 30.11.2009 tarihleri arasında,

-01.03.2010 ve 30.11.2010 tarihleri arasında,

-01.03.2011 ve 30.11.2011 tarihleri arasında,

-01.03.2012 ve 01.07.2012 tarihleri arasında,

hizmet akdine dayalı prime esas asgari kazançla çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin istemlerin reddine" dair karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı işveren vekili özetle; davanın reddine karar verilmesi için kararın bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalı Kurum vekili özetle; kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 438 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre aşağıda belirtilen husus dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297 nci maddesinin (2) nci fıkrasında “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”, hükmü öngörülmüş olup, anılan hükme aykırı olarak, davacının talep konusu dönem içerisinde davalı işveren tarafından bildirimleri olup, bildirimler dışlanmadan infazda tereddüt oluşturacak şekilde hüküm kurulması, usul ve kanuna aykırı olup bozma nedenidir.

Ancak belirtilen eksikliğin giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun'unun geçici 3 üncü maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanun'unun 438 inci maddesi gereğince Mahkeme kararı düzeltilerek onanmalıdır.

VII. KARAR

Hüküm fıkrasının (1) numaralı bendinde yer alan "... çalıştığının tespitine ..." ibarelerinden sonra "Kuruma bildirimi yapılan sürelerin dışlanmasına," ibarelerinin yazılmasına ve kararın bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

VII. KARAR

Hüküm fıkrasının (1) numaralı bendinde yer alan "... çalıştığının tespitine ..." ibarelerinden sonra "Kuruma bildirimi yapılan sürelerin dışlanmasına," ibarelerinin yazılmasına ve kararın bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

28.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9531, Karar No: 2024/10864, Tarih: 09.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/9531 E.  ,  2024/10864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/137 E., 2024/174 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki ücret tespitinin ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

İlk Derece Mahkemesi tarafından kabul edilen ve davalı tarafça temyize konu edilen miktar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, karar tarihi itibarıyla ilk derece mahkemeleri tarafından verilen kararların kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL'nin altında kaldığından; 6100 sayılı Kanun'un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

09.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/26620, Karar No: 2013/1835, Tarih: 07.02.2013

**6. Ceza Dairesi         2009/26620 E.  ,  2013/1835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakınanın aşamalardaki olay sırasındaki gözlemine dayanan anlatımında, hırsızlığa kalkışma suçunun sanık ... ve yaşı küçük olduğu için soruşturması ayrılan Ali Özgür ile birlikte hareket eden ve olay sırasında kaçtığı için kimliği saptanamayan üçüncü bir fail tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında; fail sayısı itibariyle eylemin 765 sayılı TCK'nın 493/1-son madde ve fıkralarına uyduğu gözetilmeden, 493/1. madde ve fıkraları ile uygulama yapılması; suça konu telefonların yakalanan sanık ... ve diğer sanık ...'ün üzerinde ele geçirilememiş olması nedeniyle suçun tamamlandığı gözetilmeden, kalkışma aşamasında kaldığının kabul edilmesi; 5237 sayılı TCY'nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1-son maddesinde tanımlanan suçun öğelerinin farklı olduğu; olay günü gündüz saat 17.30 sıralarında, şikayeti devam eden mağdurun otomobilinin orjinal olan, keşfe ve bilirkişi raporuna göre de sağlam ve dayanıklı vasıftaki camını suç arakadaşları ile birlikte kırmak suretiyle araç içerisindeki cep telefonlarını çalan sanığın eyleminin, 5237 sayılı Yasa kapsamında hırsızlık suçunun yanı sıra mala zarar vermek suçunu da oluşturduğu dikkate alınarak, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi ışığında, bu suç için de bir değerlendirme yapılması ve lehe olan Yasanın buna göre belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi; kabul ve uygulamaya göre de, 765 sayılı TCK'nın 62. maddesi ile cezadan indirim yapılırken hesap hatası sonucu eksik cezaya hükmedilmesi, karşı temyiz olmadığından;

Yakınanın hükme esas alınan beyanına göre, suça konu iki adet cep telefonunun toplam değerinin 1.000 Türk Lirası civarında bir paraya tekabül ettiği, bu miktardaki değerin 765 sayılı TCK'nın 522/1. maddesi yönünden, suç tarihindeki ekonomik koşullara, paranın satın alma gücüne ve yerleşmiş içtihatlara göre, "hafif"

yerine "normal" kabul edilmesi; sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 493/1-son, 522/1 (hafif değer), 95/2. maddelerine göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 142/1-b, 53, 151/1, 53. maddelerinde öngörülen cezaların türleri, alt ve üst sınırları ile (mala zarar vermek suçu bakımından 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. maddelerinde öngörülen uzlaşma hükmü bakımından) değerlendirilip sonucuna göre lehe yasanın saptanması gerektiği dikkate alınmadan yazılı şekilde uygulama yapılması, 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesine aykırı ise de; 765 sayılı Yasa ile yapılan uygulamaya göre sonuç cezanın açıkça lehe olduğu anlaşıldığından;

Bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 07.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3364, Karar No: 2014/7224, Tarih: 15.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/3364 E.  ,  2014/7224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 04.08.2006 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 15.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1959, Karar No: 2024/7778, Tarih: 27.06.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/1959 E.  ,  2024/7778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/650 Esas, 2023/988 Karar

DAVA TARİHİ: 05.12.2012

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasındaki taşınmazın tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 1007 nci maddesi uyarınca tazmini davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda; Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin Antalya ili, ..., ...Mahallesi 237 ada 2 ve 3 parsel (eski 961 parsel) sayılı taşınmazların mâliki olduğunu, Hazine tarafından açılan davalar sonucu taşınmazların kıyı kenar çizgisi içerisinde kalmasından dolayı terkinine karar verildiğini, uğranılan zararın davalı Hazineden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde özetle; taşınmazın kamu malı olduğunu, davacı tarafın tazminat isteminde bulunamayacağını, kıyıların devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yerler olduğunu, mülkiyet haklarının özel kanunlarla kısıtlanabileceğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 30.10.2014 tarihli ve 2012/699 Esas, 2014/712 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkemenin 30.10.2014 tarihli ve 2012/699 Esas, 2014/712 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 30.10.2014 tarihli ve 2012/699 Esas, 2014/712 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkemenin 30.10.2014 tarihli ve 2012/699 Esas, 2014/712 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonucunda; tapu kaydının iptali ile davacı tarafın malvarlığında oluşan gerçek zarara ilişkin tazminat miktarının belirlenmesinde esas alınacak değerlendirme tarihi, zararın meydana geldiği tapu iptal kararının kesinleştiği 10.03.2003 tarihi olup değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre taşınmazın değerinin hesaplanması suretiyle tazminat miktarının belirlenmesi gerekirken, hükme dayanak raporu hazırlayan bilirkişiler tarafından taşınmaza dava tarihine göre ve değerlendirme tarihinden sonraki tarihli satış emsal olarak alınmak suretiyle değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması ve deniz içinde kalan krokide (A) harfi ile gösterilen 1259,82 m² yüzölçümündeki bölümün de tapu kaydı kesinleşen mahkeme kararıyla iptal edildiğinden, bu bölüm yönünden de davacının tazminat hakkı olduğu gözetilerek davanın kabulü yerine reddine karar verilmesi doğru görülmediğinden yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılıp dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu 3952,44 m² yüzölçümündeki taşınmazın değeri belirlenip oluşacak sonuca göre hüküm kurulması gerektiği gerekçeleriyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Birinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 24.09.2020 tarihli ve 2017/112 Esas, 2020/315 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı

1. Mahkemenin 24.09.2020 tarihli ve 2017/112 Esas, 2020/315 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.