muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/775, Karar No: 2023/183, Tarih: 08.03.2023

Bu açıklamalardan sonra belirtilen maddelerdeki değişikliğin gerekçesi ve kapsamı Adalet Komisyonu raporunda şu şekilde belirtilmiştir.

“Yargıtay, adli yargı alanında içtihat üreten ve hukuk birliğini sağlayan denetim organıdır. Denetim görevini yürüten daire veya daireler yönünden aslolan, aynı dava içinde birbirleriyle çelişen kararların kurulamamasıdır (Anayasanın 2, 9, 36, 138 ve 154’üncü maddeleri). Veriler sabit olduğu hâlde, ret veya kabul içeren birinci kesin bozmayı etkisiz kılacak ikinci kesin bozma, yargılama özneleri ve hukukun üstünlüğü bağlamında başlı başına bir adalet sorunu oluşturur. Aynı konuda iki zıt karar üreten organa o konuda üçüncü kez karar üretme (söz söyleme) yetkisinin tanınması, kanun yolları hukuku ilkeleri ve hukukun amacı ile bağdaşmaz. Bu gibi durumlarda, sistem içinde kurulu bir mekanizma var ise, o mekanizmaya başvurmak, adil yargılanma hakkının da bir gereğidir. Anılan sorun bağlamında Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, bu tür bir mekanizma makamıdır. Bu problemin çözümü amacıyla davanın esastan reddi veya kabulünü içeren kesin bozmaya uyularak tesis olunan kararların, önceki bozmayı ortadan kaldıracak şekilde yeniden bozulması üzerine alt mahkemece verilen hükmün temyiz incelemesinin Yargıtayın ilgili dairesi yerine, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca yapılması öngörülmektedir.

“Kesin bozma”, denetim mahkemelerinin içtihat yoluyla yargılama hukukuna kazandırdığı ve alt-tür olarak yasada yer almayan bir kavramdır. Bu kavram, alt mahkemenin davanın kabulüne ilişkin hükmünün reddedilmesini yahut davanın reddine ilişkin hükmünün kabul edilmesini öngören bozmaları da içeren esasa ilişkin bir bozma çeşididir [YHGK. 08.07.2009 t, 4-291/318- E/K; YHGK. 20.12.1989 t, 12-539/662- E/K; Y11HD. 07.12.2000 t, 7663/9770- E/K; Y12HD. 10.07.2008 t, 11781/14816- E/K; Y18HD. 26.12.1996 t, 11313/11754- E/K; Y20HD. 05.04.2001 t, 1799/2811- E/K; DVDGK.16.01.1998 t, 479/27- E/K; D7D- 07.05.2007 t, 3650 / 2141-E/K]. Madde metninde yer alan bozma ibaresinin, bu türde bir bozmayı içerdiği kuşkusuzdur. Maddedeki “herhâlde” ibaresine, alt-mahkeme kararının uyma, direnme veya başka bir içerikte olmasının Hukuk Genel Kurulunca incelenme kuralı bağlamında farklı bir sonuca yol açmayacağına ve daire ile Hukuk Genel Kurulu arasındaki ilişkinin bir görev ilişkisi olduğuna vurgu için özellikle yer verilmiştir.

Tasarının 1 inci maddesi üzerinde verilen önerge, Tasarıda Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 439 uncu maddesi yönünden benimsenen modelin, Bölge Adliye Mahkemeleri uygulamasına geçildiğinde tatbik edilecek usul normlarına da yansıtılmasını ve sistematik bütünlüğün sağlanmasını amaçlamaktadır.

Değişiklik hükmünün uygulanabilmesi için,

a- Bir alt mahkeme hükmünün Yargıtay’ın özel dairesince, “esastan ret veya kabul” gerekçesi ile bozulmuş olması (yani kesin bozmanın varlığı) (I),

b- Alt mahkemece bu bozmaya uyulmuş olması (II),

Değişiklik hükmünün uygulanabilmesi için,

a- Bir alt mahkeme hükmünün Yargıtay’ın özel dairesince, “esastan ret veya kabul” gerekçesi ile bozulmuş olması (yani kesin bozmanın varlığı) (I),

b- Alt mahkemece bu bozmaya uyulmuş olması (II),

c- Uyma hükmünün Yargıtay tarafından birinci bozmayı ortadan kaldıracak şekilde (zıt eksende) yeniden bozulması (III), [ikinci bozmanın (metinden anlaşılacağı üzerine) başka bir özel dairece yapılması, kuralın uygulanmasını önlemez.]

d- İkinci bozma üzerine alt mahkemece bir hükmün verilmiş ve bu hükmün temyiz edilmiş olması (IV) [Bu hükmün uyma, direnme veya başka bir nitelikte olması, maddenin uygulanmasını etkilemez] şartlarının gerçekleşmesi gerekli ve yeterlidir. Alt mahkeme, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun bu kapsamda verdiği karara, yeni düzenlemenin yer aldığı madde hükmünün son fıkrasında belirtildiği üzere uymak zorunludur (Sözgelimi HUMK 429/son fıkra hükmü).

Bozma dairesi ile Hukuk Genel Kurulu arasındaki ilişki, yeni düzenleme bağlamında, iş bölümü ilişkisi değil; görev ilişkisidir. Yeni kural, 04.02.1983 tarihli ve 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 15 inci maddesinin birinci fıkrasının 4 numaralı bendi hükmü kapsamına giren bir düzenleme niteliğindedir. Şartları doğmuş olmasına rağmen temyiz incelemesinin Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca değil de -her nasılsa- dairece sonuçlandırılması hâlinde, daire kararı geçersiz olup temyiz incelemesi yapılmamış sayılır. Bu gibi usuli sorunlarda nihai yetki, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunundur. Bu durumda direnme kararının Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca değil de -her nasılsa- daire tarafından incelenmesi hâlindeki hukuk cari olacaktır. Bu hâlde, dosya daireden alt mahkemeye gelince, hâkim dosyayı doğrudan Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderecektir.”

Değişikliğe konu maddeyle ilgili olarak gerek değişikliğin amacı gerekse kapsamı konusunda Adalet Komisyonu Raporunda yer verilen bu gerekçelerle birlikte madde değerlendirildiğinde değişikliğin amacı usuli kazanılmış hak ilkesinden vazgeçilmesi değildir. Hukuk Genel Kurulu yapacağı temyiz incelemesinde hukuki kazanılmış hakları, usuli kazanılmış hakkın istisnalarını da değerlendirerek bir sonuca varmalı, adil yargılanma ilkesini ve bu kapsamda hukuk güvenliğini de göz ardı etmemelidir.

Usuli kazanılmış hak açık bir kanun hükmüyle düzenlenmiş olmasa da önemli ve temel bir hukuk ilkesidir. 09.05.1960 tarih, 21-9 sayılı Yargıtay içtihadı birleştirme kararının gerekçesinde; usuli kazanılmış hakka ilişkin açık kanun hükmü olmasa da temyiz sonucu verilecek bozma kararının hakka ve usule uygun karar verilmesini sağlamaktan ibaret olan amacı ve muhakeme usulünün hakka varma ve hakkı bulma maksadıyla kabul edilmiş olması yanında hukuki alanda istikrar amacıyla kabul edilmiş bulunması bakımından usuli kazanılmış hak müessesesi usul hukukunun dayandığı ana esaslardan olup kamu düzeniyle de ilgili olduğu belirtilmiştir.

Usuli kazanılmış hak ilkesinin istisnaları da vardır. Bu istisnalardan birisi de açık maddi hatadır. Yargıtay bozma kararına uyulmakla meydana gelen usuli kazanılmış hak kuralı, usul hukukunun ana esaslarından olmakla ve Yargıtay’ca titizlikle gözetilmekle birlikte bu kuralın açık bir maddi hata hâlinde dahi katı bir biçimde uygulanması bazı Yargıtay kararlarında adalet duygusuyla, maddi olgularla bağdaşmaz bulunmuş ve dolayısıyla giderek uygulamada uyulan bozma kararının her türlü hukuki değerlendirme veya delil takdiri dışında maddi bir hataya dayanması hâlinde usuli kazanılmış hak kuralının hukuki sonuç doğurmayacağı esası benimsenmiştir (Hukuk Genel Kurulunun 30.11.1988 gün ve 1988/2-776 Esas, 1988/985 Karar sayılı kararı). Başka bir anlatımla Yargıtay dairesinin vardığı sonuç her türlü değer yargısının dışında hiçbir suretle başka biçimde yorumlanamayacak tartışmasız bir maddi hataya dayanıyorsa ve onunla sıkı sıkıya bağlı ise o takdirde usuli kazanılmış hak kuralı hukuki sonuç doğurmayacaktır.

Yukarıda yapılan açıklama ve sözü edilen kurallarla birlikte somut olay değerlendirildiğinde mahkemece davanın kabulüne dair verilen ikinci hüküm Özel Daire tarafından davanın reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek bozulmuştur. Bozma gerekçesinde; “-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının C grubu idarecilik primine hak kazanıp kazanmadığı konusundadır. …tüm dosya kapsamı uyarınca Q mührünü kullanan davacıdan söz konusu mührün kadro değişikliği sonrası alındığı sabittir. Her ne kadar bozma sonrası alınan bilirkişi raporunda davacının kadro değişikliği sonrası aynı işi yaptığına ilişkin yapılan değerlendirme hükme esas alınmış ise de yapılan inceleme sonucunda davacının kadro değişikliği sonrasında aynı işi yapmaya devam ettiğinin usulünce ispatlanamadığı anlaşılmaktadır. Açıklanan nedenlerle davacı talebinin reddi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü hatalı…” olduğu belirtilmiştir.

Mahkemece bu bozmaya uyularak davanın reddine dair verilen hüküm bu kez davanın kabulü gerektiği belirtilerek bozulmuştur. Bozma gerekçesinde; “…Somut uyuşmazlıkta, ilk bozmadan sonra yapılan keşif ve aldırılan bilirkişi raporuna göre, davacının 14.09.2015 tarihinden önce yaptığı işlerde Q mührünü kullandığı ve kendisine % 6 idareci primi ödendiği, 14.09.2015 tarihinden sonra ise fiilen aynı işi yapmaya devam ettiği, ancak daha önce Q mührü kullanarak yaptığı işleri 14.09.2015 tarihinden sonra mühür kullanmaksızın yaptığı, böylelikle mühür kullanmadan yaptığı işin de fiilen aynı iş olduğu; belirtilen hususlar bozmadan sonra aldırılan bilirkişi raporu ekindeki belgelerle tespit edilmesine rağmen temyiz incelemesi sırasında gözden kaçırıldığı ve Dairemizin 09.11.2020 tarihli bozma kararının maddi hataya dayandığı anlaşılmaktadır. Yukarıda açıklandığı üzere maddi hataya dayalı bozma kararına uyulması taraflar lehine usuli kazanılmış hak oluşturmayacağından, yöntemince ispatlanan dava konusu alacak hüküm altına alınmak üzere kararın bozulması gerekmiştir…” gerekçesiyle bozma kararı verilmiştir.

Her iki karardaki gerekçeler tamamen delillerin değerlendirilmesi sonucu ulaşılan sonuçla ilgili olması halinde Mahkemece davanın reddi gerektiğine değinen ilk bozma kararına uyulmuş olduğu için davalı yararına usuli kazanılmış hak oluşacaktır. Ancak, olayımızda yukarıda belirtildiği gibi usulü kazanılmış hakkın istisnası olan maddi hataya dayalı bir bozma olduğundan, yani bozma kararı açık bir maddi hataya dayandığından eldeki dava için bu gerekçe ile usuli kazanılmış hakkın bulunmadığını düşündüğümüzden değerli çoğunluk görüşüne katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2024/889, Karar No: 2024/3141, Tarih: 25.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/889 E.  ,  2024/3141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2497 E., 2023/2600 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Karşıyaka 4. İş Mahkemesi

SAYISI : 2017/522 E., 2023/190 K.

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, davacının emekli maaşı aldığı banka hesabından Kurum tarafından vergi mükellefi olduğu iddiasıyla %15 sosyal güvenlik destek prim kesintisi yapıldığını, davacı hakkında vergi kaydının iptali için Vergi Mahkemesinde dava açıldığını, söz konusu işlemin kesinleşmesi beklenmeden davacının emekli maaşından her ay %15 kesinti yapılması işleminin hukuka aykırılık oluşturduğunu belirterek davacının emekli maaşından yersiz kesilen sosyal güvenlik destek primi kesintilerinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili, Kurumun Kanun'a uygun olarak çalışma hayatı olan emekliden sosyal güvenlik destek primi kestiğini, kesintilerin yasaya uygun olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesi yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; davanın kısmen kabulüne, davacının vergi mükellefiyet başlangıcı olan 01.01.2008 tarihinden vergi mükellefiyet bitiş tarihi olan 04.04.2014 tarihine kadarki SGDP kesintilerinin iptali isteminin reddine, davacının vergi mükellefiyet bitiş tarihi olan 04.04.2014 tarihinden sonraki SGDP kesintilerinin iptaline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili, Yerel Mahkeme tarafından verilen kararda hüküm kısmının 2 numaralı paragrafını kabul etmediklerini, 02.12.2021 tarihli bilirkişi raporu ile Kurumun SGDP kesintisinin hukuka uygun olduğunun açıkça belirtildiğini, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek kararın kaldırılması istemiyle istinaf yasa yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili, Yerel Mahkeme tarafından verilen kararda hüküm kısmının 2 numaralı paragrafını kabul etmediklerini, 02.12.2021 tarihli bilirkişi raporu ile Kurumun SGDP kesintisinin hukuka uygun olduğunun açıkça belirtildiğini, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek kararın kaldırılması istemiyle istinaf yasa yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; davacının 506 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı almakta iken 01.01.2008-14.04.2014 tarihleri arasında vergi kaydı nedeniyle re'sen tescil edilen 01.10.2008-14.04.2014 tarihleri arasında 5510 sayılı Kanun'un 4/1-b maddesi gereğince kendi nam ve hesabına bağımsız çalışması sabit olduğundan davacının 01.10.2008-14.04.2014 tarihleri arası için yaşlılık aylığından sosyal güvenlik destek primi kesintisi yapılmasının yasaya uygun olduğu, vergi kaydının sonlandığı tarih sonrası için de Kurum tarafından kesinti yapılmasının yerinde olmadığı belirtilerek başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B.Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesi ile birebir aynı sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı Kurumun sosyal güvenlik destek primi kesintisi yapmasına ilişkin Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 1479 sayılı Kanun'un ek 20 nci maddeleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13402, Karar No: 2019/21536, Tarih: 26.11.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/13402 E.  ,  2019/21536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, tehdit

HÜKÜMLER : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık ... hakkında katılanlar ... ve ...'a karşı tehdit suçundan verilen beraat kararlarına yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılanlar ve katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında katılanlar ... ve ... karşı kasten yaralama suçundan verilen beraat kararlarına yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, oluşa, sanığın savunmasına, katılanların beyanlarına, tanıkların anlatımlarına, CD izleme ve çözümleme tutanağı ile tüm dosya içeriğine göre, tarafların olay günü kurban bayramı namazından çıktığı, aralarında daha önceye dayalı husumet bulunan sanık ...'in katılan ...'in iki metre gerisinden yürüdüğü sırada tarafların tartışmaya başladıkları, katılan ...'in sanığa hakaret edip yumrukla vurması üzerine kavga etmeye başladıkları, kavgayı gören katılan ...'in oğlu katılan ...'ın da kavgaya katıldığı ve sanığı kalçasından bıçakla yaraladığı, bunun üzerine sanığın da katılanları bıçakla yaraladığı, etraftaki şahısların kavgayı ayırdıkları olayda, sanığın İnegöl Devlet Hastanesince düzenlenen kesin doktor raporuna göre hayati tehlike geçirmeyecek ve basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı, katılan ...'in Bursa Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen raporuna göre hayati tehlike geçirmeyecek ve basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı, katılan ...'a ait kesin rapora göre ise, katılan ...'ın göğüs bölgesinde 4 adet kesi bulunduğu, hayati tehlike geçirdiği ve yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığının belirtildiği anlaşılmakla, olayda sanığın katılanları meşru müdafaa sınırlarını aşacak şekilde kasten yaraladığı, bu itibarla meşru müdafaa ve meşru müdafaada sınırın aşılması hükümlerinin uygulanma koşulları oluşmadığı halde, sanığın haksız tahrik altında kasten yaralama suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar ve katılanlar vekilinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.11.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4542, Karar No: 2012/1874, Tarih: 20.02.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/4542 E.  ,  2012/1874 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan sanıklar ... ve ... ile reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve geceleyin mesken masuniyetinin ihlali suçlarından sanık ...'un bozma üzerine yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetlerine dair Elmadağ Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 02.05.2007 gün ve 2007/53 Esas, 2007/92 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklara isnat olunan reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve mesken masuniyetinin ihlali suçlarının 765 sayılı TCK.nın 416/3 ve 193/2. maddelerinde öngörülen cezalarının üst sınırları itibarıyla aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan Mayıs 2001'den inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanıklar haklarında açılan kamu davalarının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 20.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21824, Karar No: 2015/11059, Tarih: 03.12.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/21824 E.  ,  2015/11059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlığa teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılan ... Belediyesinin yaklaşık 6.200 adet çam ağacının 2008 yılı mahsüllerini, toplam 2.900 TL bedelle ihale etme kararı alması, suç konusu ... Parkının tamamında ise 50 adet çam ağacı bulunduğunun dosya kapsamından anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocukların çalmaya teşebbüş ettikleri yarım çuval kadar çam kozalağının değerinin az olduğu gözetilerek, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığının karar yerinde tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ........ ve müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 03.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6865, Karar No: 2018/6234, Tarih: 16.10.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/6865 E.  ,  2018/6234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 09/12/2014 gününde verilen dilekçe ile kişilik hakları nedeni ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 26/01/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava; basın ve yayın yolu ile kişilik haklarının ihlali nedeni ile manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştr.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun "Tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina" başlıklı 21/1. maddesinde; "Kendisine tebligat yapılacak kimse veya yukarıdaki maddeler mucibince tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir ve memurlarına imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşulardan birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır." hükmü yer almaktadır.

Somut olayda; davacı vekiline yapılan temyiz başvuru dilekçesinin tebliğine ilişkin evrakın incelenmesinde; "Muhatabın geçici olarak adliyeye gittiği, tebligat evrakının ise mahalle muhtarına imzası karşılığında teslim edildiği ve en yakın komşusu Ceylan Marina'ya haber verildiği" açıklamasına yer verilmiştir. Yukarıda anılan hüküm uyarınca muhatabın geçici olarak adresten ayrıldığının bildirilmesi halinde, bildirimi yapan komşusunun kim olduğunun açık bir şekilde belirtilmesinin yanında imzasının da alınmasının gerektiği, aksine bir durumda yapılan tebligatın geçerli olmadığı açıktır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 22/12/2004 tarihli, 12/765 esas, 730 sayılı kararı da bu yöndedir. Komşunun ismi tespit edilip imzası alınmadan yapılan tebligat 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1 ve 23/7. maddeleri ile Tebligat Yönetmeliği'nin 30 ve 35. maddelerine göre usulsüzdür.

Dolayısıyla davacı vekiline Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre yapıldığı anlaşılan temyiz başvuru dilekçesinin tebliği usulsüz olup temyiz başvuru dilekçesinin davacı vekiline tebliğ edilip edilmediği açıkça anlaşılamadığından usulüne uygun olarak yeniden tebliğ edilmesi için dosyanın geri gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Dosyanın yukarıda açıklanan nedenle ve belirtilen şekilde işlem yapılıp iade edilmek üzere mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 16/10/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.