muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3199, Karar No: 2024/516, Tarih: 18.01.2024

İİK'nın 45. maddesinde rehinle temin edilmiş bir alacağın borçlusunun iflasa tabi şahıslardan olsa bile alacaklının yalnız rehnin paraya çevrilmesi yoluyla takip yapabileceği, poliçe ve emre muharrer senetlerle çekler hakkındaki 167. madde hükmünün mahfuz olduğu, söz konusu 167. maddede ise; alacağı çek, poliçe veya emre muharrer senede müstenit olan alacaklının, alacak rehinle temin edilmiş olsa bile, kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takipte bulunabileceği düzenlenmiştir.

Somut uyuşmazlığın incelenmesinde; alacaklı tarafından asıl borçlu ve ipotek veren sıfatı ile şikayetçi borçlu hakkında 13.11.2020 tarihinde ipoteğin paraya çevrilmesi yolu ile ilamlı icra takibi başlatıldığı, şikayet konusu İstanbul ... 17. İcra Müdürlüğünün 2021/14982 esas sayılı kambiyo senetlerine özgü takip dosyası ile şikayetçi borçlu ... hakkında 01.09.2021 tarihinde bonoya dayalı kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takibe geçildiği, takip talebinde de “İstanbul ... 17. İcra dairesinin 2020/22357 esas sayılı dosyası ile tahsilde tekerrür etmemek kaydı ile” ibarelerinin yazılı olduğu, İstanbul ... 17. İcra müdürlüğünün 2020/22357 esas sayılı takip dosyasının ipoteğin paraya çevrilmesi yolu ile ilamlı takip niteliğinde bulunduğu ve halen derdest olduğu gözetildiğinde; yukarıda anılan kanun hükümleri uyarınca borç ipotek ile temin edilmiş olsa bile elinde kambiyo senedi bulunan alacaklı, kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takip yapabilirse de öncelikle ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla takibe geçildiğinden alacaklı tercih hakkını bu takip türünden yana kullanmış olup bu kural önce başlatılan ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla takipte ipotek limiti olan 500.000,00 TL ile sınırlı olmak kaydıyla takibin başlatıldığı, kambiyo senetlerine özgü haciz yolu ile takip talebine konu alacağın ise 15.000.000,00 TL olup bu takip talebinde ipoteğin paraya çevrilmesi yolu ile takibin yapıldığı İstanbul ... 17. İcra Müdürlüğünün 2021/14982 sayılı dosyası ile tahsilde tekerrür etmeme kaydının konulduğu için ipotekli takibe konu 500.000,00 TL ipotek limiti kadar mükerrerlik (derdestlik) söz konusu olduğu anlaşılmakla, kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takibin mükerrer olan 500.000,00 TL'lik kısmı için iptali gerekir iken takibin tamamen iptali şeklinde hüküm tesiri isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir. Şu hale göre her iki takibe konu alacağın kredi sözleşmesinden kaynaklandığı çekişmesiz olup, alacağın ipotekle temin edilen kısmı ipotek limiti olan 500.000,00 TL olup, bu miktar yönünden yapılan kambiyo senedine dayalı takibin, ipoteğin paraya çevrilmesi yolu ile takip karşısında mükerrer (derdest) olduğundan ve takibin bu miktar kadar kısmının iptali gerekmekte iken takibin tümden iptali şeklinde yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile yukarıda yazılı nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesinin 16.02.2023 tarih, 2022/112 E. - 2023/669 K. sayılı kararının KALDIRILMASINA, İstanbul ... 11. İcra Hukuk Mahkemesinin 18.11.2021 tarih, 2021/525 E. - 2021/760 K. sayılı kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 18.01.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2663, Karar No: 2013/10397, Tarih: 19.06.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/2663 E.  ,  2013/10397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Sanıkların ayrı ayrı ve üçer kez TCK.nun 204/1, 62, 53, 51. maddeleri gereği 1'er yıl 8'er ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılmalarına ve ertelemeye dair.

Sanıkların yokluğunda verilen 15.09.2008 günlü hükmün tebliğ işleminin usulsüz olması nedeniyle sanıklar müdafilerinin 25.06.2009 tarihli dilekçelerinin öğrenme üzerine süresinde verilmiş eski hale getirme ile temyiz dilekçesi olarak kabulü gerektiği; 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 311. maddesi hükmüne göre, eski hale getirme istemiyle birlikte temyiz talebinde de bulunulması halinde, inceleme mercii Yargıtay'ın ilgili dairesi olduğundan, mahkemenin 25.06.2009 günlü eski hale getirme ve temyiz isteminin kabulüne ilişkin ek kararının hukuken geçersiz olduğu belirlenerek yapılan sanıklar müdafilerinin öğrenme üzerine verdikleri temyiz dilekçelerinin süresinde olduğu kabul edilerek incelemede gereği görüşüldü:

1-Sanıklar hakkında 13.12.2004, 13.12.2005 ve 14.12.2006 tarihli araç muayenelerinde sahtecilik suçundan açılan kamu davasında; sanık ...’un otobüs firmasının sahibi olduğunu, 25 tane arabası bulunduğunu, otobüslerin şehirlerarası yolda çalıştığını ve şoförleri tarafından uygun gördükleri yerlerde muayenesinin yaptırıldığını, olaydan haberdar olmadığını savunması, sanık ...’un, firma sahibinin ağabeyi olan ... olduğunu, otobüslerin sevk ve idaresinden O’nun sorumlu bulunduğunu, araç muayenesinde sahtecilikle ilgisinin bulunmadığını savunması karşısında; savunma doğrultusunda otobüs firmasında araç muayenelerinin yapılmasına ilişkin mutad uygulamanın ne şekilde olduğu hususu firma çalışanlarından ve benzer firmalardan araştırılıp, sanıkların firmadaki görev ve yetkilerinin ne olduğu da saptandıktan sonra sonucuna göre tüm deliller birlikte değerlendirilerek sahtecilik fiiline ne şekilde katıldıkları hususu ayrıntılı olarak karar yerinde tartışılmak suretiyle hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken, eksik incelemeye dayanarak ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması, yasaya aykırı,

2-Kabule göre de;

a) Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 15.02.2005 gün ve 2005/6-16-14 sayılı kararında açıklandığı üzere sanıkların araç muayenesinde sahtecilik suçunu oluşturan her bir eylemleri nedeniyle ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, TCK’nun 204/1. maddesinin üç kez uygulanmasına karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK.nun 230-232. maddelerine aykırı olarak toplu hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

a) Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 15.02.2005 gün ve 2005/6-16-14 sayılı kararında açıklandığı üzere sanıkların araç muayenesinde sahtecilik suçunu oluşturan her bir eylemleri nedeniyle ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, TCK’nun 204/1. maddesinin üç kez uygulanmasına karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK.nun 230-232. maddelerine aykırı olarak toplu hüküm kurulması,

b) 13.12.2004 tarihinde yapıldığı kabul olunan araç muayenesindeki sahtecilik eylemi nedeniyle, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesi uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Yasa ile sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasanın ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasanın tespiti gerektiği gözetilmeden, bu ilkelere uyulmadan ve uygulamalı karşılaştırma yapılmadan denetime olanak vermeyecek şekilde 5237 sayılı Yasa hükümlerine göre hüküm kurulması,

c) Suça konu belgenin dosyada delil olarak saklanması yerine ve hükmün gerekçesinde delil olarak saklanması gerektiği belirtildiği halde hüküm fıkrasında müsaderesine hükmedilmesi,

d) Mahkum oldukları uzun süreli hapis cezası ertelenen sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK.nun 53/3. maddesi uyarınca sadece kendi altsoyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından aynı maddenin 1. fıkrasının c bendindeki hak yoksunluğunun uygulanamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

e) Sanıkların sabıka durumu, geçmişi ve suç işleme eğilimlerine binaen verilen cezaların 5237 sayılı Yasanın 51/1. maddesi gereğince ertelenmesine karar verildiği halde “…atılı suçun birden fazla kez işlendiği ve sanıkların bu anlamda suç işleme hususunda kararlılık gösterdikleri ve cezalarının ertelenmesi halinde de ileride suç işlemekten kaçınacaklarına ilişkin olarak mahkememizde kanaat de hasıl olmadığından dolayı 5728 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı Yasanın 231/6. maddesinde düzenlemesi yapılan hükmün açıklanmasının ertelenmesine ilişkin lehe yasa hükmünün sanıklar hakkında uygulanmasına yer olmadığına” şeklinde yasal ve yeterli bulunmayan gerekçe ile CMK'nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilerek çelişkiye neden olacak şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8189, Karar No: 2023/162, Tarih: 21.02.2023

**3. Hukuk Dairesi         2022/8189 E.  ,  2023/162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Ticaret) Mahkemesi

SAYISI : 2017/383 E., 2018/1 K.

HÜKÜM : Konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına

Taraflar arasındaki istirdat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece, Dairenin bozma ilamına direnilmesine karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz incelemesini gerçekleştiren Yargıtay Hukuk Genel Kurulu tarafından direnme kararı yerinde görülerek davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dava dosyası Dairemize gönderilmiştir.

Dairece Mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

Davalı vekili tarafından Dairece verilen kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; kesinlik, süre ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, karar düzeltme dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı; davalı şirketin elektrik abonesi olduğunu, davalı tarafından düzenlenen faturalar ile kendisinden haksız ve hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, sayaç okuma, perakende satış hizmet bedeli adı altında fazladan ücret tahsil edildiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, şimdilik 403.060,31 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari reskont faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı; istirdadı istenilen bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemece; taraflar arasında imzalanan abonelik sözleşmesi uyarınca, davalının davacıdan aktif tüketim bedeli dışında kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, sayaç okuma, perakende satış hizmet bedeli adı altında bedel tahsil edemeyeceği gerekçesiyle; davanın kabulü ile toplam 403.576,54 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari reskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkeme kararına karşı taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairece verilen 19.12.2016 tarihli ve 2016/4086 E., 2016/15183 K. sayılı ilam ile;

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkeme kararına karşı taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairece verilen 19.12.2016 tarihli ve 2016/4086 E., 2016/15183 K. sayılı ilam ile;

“...Karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir...”gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. İkinci Bozma Kararı

1. Bozmaya uyan Mahkemece; davanın konusuz kalması nedeniyle esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; karara karşı, davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairece verilen 28.09.2017 tarihli ve 2017/13953 E., 2017/12979 K. sayılı ilamla; (1) numaralı bentle davalı vekilinin sair temyiz itirazları reddedildikten sonra, (2) numaralı bentle; mahkemece davanın konusuz kalması nedeniyle maktu karar ve ilam harcına hükmedilmesi, yine davacı yararına maktu vekalet ücreti hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesis edilmiş olmasının doğru olmadığı gerekçesiyle karar bozulmuştur.

C. Mahkemece Bozmaya Direnilerek Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, önceki karar gerekçelerinin yanında, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 6 ncı maddesi gereği, davanın konusuz kalması halinde davacı lehine takdir edilmesi gereken vekalet ücretinin maktu değil nispi olduğu gerekçesiyle, direnme kararı verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

1.Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 19.10.2021 tarihli ve 2017/3-2281 E., 2021/1257 K. sayılı ilamıyla; davanın konusuz kalması halinde hükmolunacak vekalet ücretinin karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 6 ıncı maddesine göre belirleneceği, bu çerçevede eldeki davada mahkemece hükmedilecek vekalet ücretinin maktu değil nispi olduğu gerekçesiyle, direnme kararı haklı ve yerinde görülerek davalı vekilinin diğer temyiz itirazları incelenmek üzere dosya Dairemize gönderilmiştir.

2. Dairenin 13.09.2022 tarihli ve 2022/4926 E., 2022/6407 K. sayılı ilamıyla; Mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

V. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Yoluna Başvuran

Dairenin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

B. Karar Düzeltme Sebepleri

2. Dairenin 13.09.2022 tarihli ve 2022/4926 E., 2022/6407 K. sayılı ilamıyla; Mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

V. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Yoluna Başvuran

Dairenin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

B. Karar Düzeltme Sebepleri

Davalı vekili; aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilemeyeceğini, kaldı ki maktu harca tabi davada nispi vekalet ücretine hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek; kararın düzeltilmesini ve Mahkeme kararının vekalet ücreti ve yargılama gideri yönünden bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, haksız ve hukuka aykırı olarak tahsil edildiği ileri sürülen kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, sayaç okuma, perakende satış hizmet bedelinin istirdadı istemine ilişkindir.

2. Değerlendirme

1.Yargıtay kararının düzeltilmesi 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440 ıncı maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Bozma kararının kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin davalı vekilince ileri sürülen sebeplerin incelenmesinin artık mümkün olmamasına, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Mahkeme kararı gerekçesine göre, davalı vekilinin karar düzeltme dilekçesinde bildirdiği sebeplerin Dairece verilen onama kararının düzeltilmesini gerektirecek nitelikte bulunmadığı anlaşılmıştır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Karar düzeltme talebinin REDDİNE,

Aşağıda yazılı para cezası ile bakiye harcın karar düzeltme isteyene yükletilmesine,21.02.2023 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10500, Karar No: 2024/11644, Tarih: 04.11.2024

**6. Ceza Dairesi         2022/10500 E.  ,  2024/11644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/707 E., 2021/1009 K.

SUÇLAR : Nitelikli yağma, tefecilik, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi, istinaf başvurularının esastan reddi, istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddi, karar verilmesine yer olmadığına

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret- Onama

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 30.04.2021 tarihli ve 2021/707 Esas, 2021/1009 Karar sayılı kararının, sanıklar müdafileri tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nda (5271 sayılı Kanun) iki dereceli kanun yolu sistemi benimsenmiş olup 291 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde temyiz süresi; "Temyiz istemi, hükmün açıklanmasından itibaren on beş gün içinde ... yapılır;" şeklinde kaleme alınmıştır. Buna göre ilgilisi aleyhine temyiz yoluna başvurmak istediği karara karşı bu kararın tebliği ya da tefhiminden itibaren on beş gün içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe vermek veya tutanağa geçirilmek ve hâkime onaylattırılmak koşuluyla zabıt kâtibine bir beyanda bulunmak suretiyle temyiz hakkını kullanır. Ancak 5271 sayılı Kanun'un temyiz yolu için öngördüğü tek koşul, temyiz iradesinin usûlüne uygun şekilde on beş gün içinde açıklanmasından ibaret değildir.

Şöyle ki; 5271 sayılı Kanun’un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde belirtilen; “Yargıtay … temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa, temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm karşısında, 5271 sayılı Kanun’un temyiz sisteminde sebeple bağlılık ilkesini kabul ettiği anlaşılmaktadır. O hâlde temyiz dilekçesinde hükmün hukukî yönüne ilişkin temyiz nedenleri de belirtilmelidir. Nitekim 5271 sayılı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlıklı 295 inci maddesinin birinci fıkrasında; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir." şeklindeki düzenleme ile hükmün tefhim ya da tebliğinden itibaren usûlüne uygun şekilde temyiz iradesini açıklayan ilgili, bahse konu dilekçesinde temyiz sebeplerine yer vermemiş ise 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz nedenlerini belirten dilekçeyi de sunmak durumundadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında ayrıntıları izah edildiği üzere, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 30.04.2021 tarihli ve 2021/707 Esas 2021/1009 Karar sayılı kararında; 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasında ifade edildiği üzere kanun yolunun, süresinin ve merciin açıkça belirtildiği ancak 5271 sayılı Kanun'un temyiz yolu için benimsediği iki aşamalı süre koşulunun göz ardı edilmesiyle süre konusundaki ihtarın, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı tutulduğu, sanık ... müdafiine, 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında, temyiz nedenlerini içeren dilekçenin sunulması için öngörülen yedi günlük süre ihtarının bulunmadığı belirlenmiştir.

O hâlde Mahkemece yapılacak iş, kanunî süresi içerisinde usûlüne uygun olarak temyiz iradesini açıkladığı belirlenen sanık ... müdafiine "5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz nedenlerini bildirir gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içerir tebligat ile gerekçeli kararının tebliğ edilmesi, ayrıca ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.05.2023 tarihli ve 2023/11-49 Esas, 2023/277 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere kamu davasının asli bir süjesi ve tarafı, diğer bir anlatımla cezanın sorumlusu olan sanık ...'ya ve dosyada katılan olarak bulunmalarına rağmen Bölge Adliye Mahkemesi kararı tebliğ edilmeyen ..., ..., ...'a verilen kararın 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesi şerhini barındırır ve usulüne uygun şekilde (Ceza infaz kurumunda olunması halinde cezaevinde karar içeriği kendisine okunup/anlatılmak ve Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 263 üncü maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceği belirtilmek suretiyle tebliği, aksi halde son ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine kararın tebliği, bu adrese de tebliğ yapılamaması halinde güncel MERNİS adresine tebliğ yapılmak suretiyle) tebliğ edilerek, tebliğ belgesi ile sanık ... müdafinin süresi içinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmesi veya sanık ..., katılan ..., katılan ..., katılan ... tarafından karara yönelik temyiz dilekçesi sunulması hâlinde temyiz dilekçeleri ve bunlara ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, temyiz isteminde bulunmaması hâlinde ise mevcut hâliyle, incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 04.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7053, Karar No: 2016/6493, Tarih: 26.09.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/7053 E.  ,  2016/6493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre yapılacak tebligatın geçerlilik koşulları Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 30 ve 31. maddelerinde gösterilmiş olup, anılan maddelere göre "muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste sürekli olarak bulunmazsa, tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar heyeti veya meclisi üyeleri, kolluk amir ve memurlarından araştırarak beyanlarını tebliğ mazbatasına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde bu durumu yazarak imzalaması" ve "tebliğ memurunun, tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya bildirmesi" gerekmekte olup; sanığa gönderilen ve anılan Kanunun 21/1. maddesine göre düzenlenen 11.10.2013 tebliğ tarihli tebligat parçası incelendiğinde, sanığın belirtilen adreste bulunmama sebebinin araştırılmadığı, durumun komşulardan birine, yönetici veya kapıcıya bildirilmediği ve bu kapsamda anılan Kanunun 21/1 ile Yönetmeliğin 30 ve 31. maddelerine uygun bir tebligat bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın 21.10.2013 tarihinde öğrenme üzerine yaptığı temyizinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

1-... Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 19.12.2012 gün ve 2012/5003 esas sayılı iddianamesi ile "2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kamu davası açıldığı, "sahte fatura düzenlemek" ve "sahte fatura kullanmak" suçları, birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olup biri diğerinin unsuru olmadığı gibi vergi tekniği raporu, vergi suçu raporu ile dava şartı olan “mütalaa” yazısının “2008 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçu ile ilgili olduğu gözetilmeden, vergi incelemesine konu yapılmayıp, dava şartı olan “mütalaa” verilmeyen "sahte fatura düzenlemek" suçundan açılan davaya devamla sanık hakkında hüküm kurulması,