muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2983, Karar No: 2015/8294, Tarih: 07.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/2983 E.  ,  2015/8294 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İzmir 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 22/05/2013

Numarası : 2008/416-2013/195

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacıların murisinin çalıştığı işyerinin 2005 yılına kadar Milli Eğitim Bakanlığı'na bağlı dinlenme kampı olarak hizmet verdiğini, bu tarihten sonra davalı şirkete satış yolu ile devredildiğini, murisin ölümüne kadar sürekli çalıştığını, iş akdinin ölüm nedeni 26.04.2006 tarihinde son bulduğunu öne sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacı A.. K..'nın davalı şirketi ibra ettiğini, davacının Seferihisar Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2008/201 E.sayılı dosyasından açtığı davadaki iddialarından feragat ettiğini, H. K.'nın 09.12.2005 tarihinde işten kendi isteği ile ayrıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın, kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamadan haberdar edilmeleri ile olanaklıdır. Hasımsız davalar hariç olmak üzere, dava dilekçesi ile duruşma gün ve saati karşı tarafa tebliğ edilmeden ve taraf teşkili sağlanmadan davaya bakılamaz ve yargılama yapılamaz.

Somut olayda, davacı tarafın miras bırakanı H. K.'nın 26.04.2006 tarihinde vefat ettiği, geride eşi A.. K.., çocukları Ş., S. A. ve Ö. K.'yı bıraktığı, vekil tarafından davanın açıldığı tarihte 18 yaşından küçük olan 1991 doğumlu S. A. K. ve 1993 doğumlu Ö. K. 'ya velayeten ve kendi adına asaleten davacı A.. K.. ve de Ş.. K.. tarafından verilen vekaletnameye dayanılarak dava açıldığı ancak dava açılırken 18 yaşından küçük olan çocukların yargılama sırasında 18 yaşını doldurmuş olduğu anlaşılmaktadır.

Muris H. K. mirasçıları arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunduğu dikkate alındığında, reşit olan S. A. K. ve Ö. K. yönünden bu davacıların annelerinden aldığı vekaletname ile davaya giren avukatın vekalet görevi sona erdiğinden duruşma gün ve saatinin bu davacılara tebliğ edilerek taraf teşkili sağlandıktan sonra yargılamaya devam edilmesi gerekirken taraf koşulu oluşturulmadan sonuca gidilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 07.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10200, Karar No: 2008/10876, Tarih: 23.10.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/10200 E.  ,  2008/10876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu düzenlenen rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen ... Belediye Başkanlığının 18.08.2008 günlü yazısından dava konusu parselin belediye sınırları ve yoğun meskun alan içerisinde bulunduğu, kamulaştırılan taşınmazın yer aldığı mahallenin belediye ve diğer alt yapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon ve aydınlatma hizmetlerinden) tamamen yararlandığı ve imar planı dışında olduğu anlaşılmaktadır.

Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca da kısmen benimsenen 28.2.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, imar planında yer almayan bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd.) yararlanan ve meskun yerler arasında bulunması gerekir. Dosyada bulunan bilgi ve belgelerden özellikle Belediye Başkanlığının 18.8.2008 günlü yazısı içeriğinden dava konusu taşınmazın belediye sınırları içerisinde olduğu, çevresinin meskun halde bulunduğu ve belediye hizmetlerinden yararlandığı belirlenmiş olması ve Bakanlar Kurulu Kararnamesi gözetildiğinde taşınmazın arsa olduğunun kabulü ile bu niteliğine göre kamulaştırma bedelinin saptanması gerekirken bilirkişi kurulunun tarım arazisi niteliğini esas alan raporlarına itibarla hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 23.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8012, Karar No: 2024/9943, Tarih: 24.06.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/8012 E.  ,  2024/9943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/604 E., 2024/113 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 TL'yi geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca verilen kararda; dosya içeriğine göre 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği ve bu nedenle hükme esas alınan bilirkişi raporunda 01.01.2021 ve sonraki dönem için fark alacak bulunmadığının tespit edildiği görülmekle; somut davadaki ücret tespitinin ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

24.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5951, Karar No: 2012/18653, Tarih: 31.10.2012

**6. Ceza Dairesi         2012/5951 E.  ,  2012/18653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Suç örgütü kurmak, örgüte üye olmak, yağma, tefecilik, tehdit, şantaj, mala zarar verme, kasten yaralama,hakaret, kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma, 6136 sayılı Yasaya aykırılık, yalancı tanıklık

HÜKÜM : Mahkumiyet ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına

Yerel Mahkemece verilen hüküm duruşmalı olarak da temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre tayin edilen günde yapılan duruşma sonunda;

Sanık ... ve savunmanının duruşma gününden usulen haberdar edildikleri halde geçerli mazeretleri bulunmadan duruşmaya gelmedikleri ve bir mazerette bildirmedikleri anlaşılmakla adı geçen sanık yönünden duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda dosya okunarak gereği görüşülüp düşünüldü;

Soruşturmanın sonuçlarını içeren tutanaklar, belgeler ve duruşmalı inceleme sırasında ileri sürülen savunma doğrultusunda yapılan incelemede;

1-Sanıklar ... ve ...'ye yüklenen tefecilik suçundan zarar görmesi nedeniyle davaya katılma ve duruşmadan haberdar edilme hakkı bulunan ancak duruşmaya çağrılmayan Hazineye ve iddianame içeriğine göre yakınan Murat Akpınar'a temyiz iradesinin belirlenmesi bakımından, gerekçeli kararın tebliğ olunması gerektiği anlaşıldığından, Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 08.04.2011 gün ve 2010/179-2011/89 sayılı kararının tebliği ile buna ilişkin belge ve sunarlarsa temyiz isteğini içeren dilekçeleri de eklendikten ve ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2-Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 18.03.2008 günlü 2008/9-7-56 ve 13.05.2008 günlü 2008/10-101-113 sayılı kararlarında açıklandığı üzere, kendisine zorunlu savunman atandığından sanığın haberdar edilmediği durumlarda, zorunlu savunmana yapılan tefhim veya tebliğ kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmaz. Bu durumda zorunlu savunman

2-Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 18.03.2008 günlü 2008/9-7-56 ve 13.05.2008 günlü 2008/10-101-113 sayılı kararlarında açıklandığı üzere, kendisine zorunlu savunman atandığından sanığın haberdar edilmediği durumlarda, zorunlu savunmana yapılan tefhim veya tebliğ kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmaz. Bu durumda zorunlu savunman

sanığın lehine gibi görünen bazı işlemler yapsa; örneğin temyiz dilekçesi vermiş olsa dahi, hükmün sanığın kendisine de tebliğ edilmesi ve sanık tarafından temyiz dilekçesinin verilmesi halinde, temyiz isteminin kabul edilmesi gerektiğinin anlaşılması karşısında; Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 08.04.2011 gün ve 2010/179-2011/89 sayılı hükmünün mahkemenin istemi üzerine atanan savunman Av. ...'ün yüzüne karşı verilip, adı geçen savunman tarafından süresi içerisinde temyiz edildiği, ancak atanan anılan savunmandan sanık ...'ın haberdar olmadığı anlaşıldığından; sanığa, anılan kararın tebliği ile bu belge (gerektiğinde ihtaratlı tebligat sağlanıp ) ve sunarsa temyiz dilekçesinin eklenmesi, adı geçen sanığın bilgisi dışında atanan savunmanın temyizini kabul edip etmediği konusunda anlatımlarının saptanması, sanığın temyizi durumunda da, bu konuda ek tebliğname düzenlenerek incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE ilişkin oybirliğiyle alınan karar, 31.10.2012 tarihinde Yargıtay Cumhuriyet Savcısı Esat Penpe'nin katıldığı oturumda, sanıklar ve savunmanlarının yokluğunda açıkça ve yöntemince okunup anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2005/13718, Karar No: 2005/14091, Tarih: 30.12.2005

**1. Hukuk Dairesi         2005/13718 E.  ,  2005/14091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 2. Asliye Hukuk Mahkemesi,

TARİHİ : 14/10/2004

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine vekili, davalı adına kayıtlı 462 parsel sayılı taşınmazın tamamının kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürüp, davalı adına olan kaydın iptalini istemiştir.

Davalı, dava konusu taşınmaza kayden malik olduklarını belirtip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taşınmazın tamamının, keşfen saptanan kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, kıyı kanununa dayalı tapu iptal isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; özellikle noksanın tamamlanması yoluyla getirtilen kayıt ve belgelerden, davaya konu 462 parsel sayılı taşınmazın davalı Belediye'ye ait olduğu, öncesinin 3 ve 5 parsel sayılı taşınmazların ifraz ve tevhitleriyle oluştuğu, anılan kayıtlardan 5 parselin tespit tutanağında bu yerin denizden doldurulmak suretiyle elde edildiğinin yazılı olduğu görülmektedir.

Gerçekten de, çekişme konusu taşınmazın 28.11.1997 tarih 5/3 Sayılı İnançları Birleştirme Kararı gereğince keşfen belirlenen kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı ve bir bölümü bakımından, denizden doldurma suretiyle elde edildiği ve sicil kaydının oluşturulduğu dosya kapsamı ile sabittir.

Hemen belirtmek gerekir ki, çeşitli zamanlarda ve muhtelif yasalarla denizden doldurulan yerlerle ilgili bazı düzenlemeler getirilmiştir.

Bunlardan ilki yürürlük tarihi 1 Eylül 1930 olan 1580 Sayılı Belediye Kanununun 159. maddesi hükmüdür. Buna göre; belediye marifetiyle deniz, nehir ve gölden doldurulmuş olan yerlerin tasarruf, idare ve nezareti Belediyelere bırakılmış tereddüte yer vermeyecek biçimde mülkiyetinin devri yönünden belediyeye bir hak tanınmamıştır. Sonradan yürürlüğe giren ve 1580 Sayılı Yasayı ortadan kaldıran 28.12.2004 günlü 5272 Sayılı Belediye Yasasının 79. maddesi de yine taşınmazın mülkiyeti açısından belediyelere bir hak tanımamış, aksine Belediye yetkilerinde kısıtlamalara gidilerek bu gibi yerlerin yalnız tasarrufunun, dolgu yapan belediyeye bırakılacağı yönünde benzer hükme yer vermiş sonra yürürlüğe giren 5393 Sayılı Yasa da bu konuda değişik bir düzenlemeye gidilmemiştir.

Öyleyse, belediyelerin bu düzenlemeler gereğince dolgu olgusundan kaynaklanan mülkiyete ilişkin bir hak edinmesi olanağının bulunduğu söylenemez.

Kaldı ki; 17.4.1990 Tarihinde yürürlüğe konulan 3621 Sayılı Kıyı Kanununun 7. maddesinde de benzer bir düzenlemeye yer verilmiş; bazı usul ve esaslar dairesinde denizden dolgu yapılabileceği hüküm altına alınmış, ne varki dolgu yapan adına yine mülkiyet yönünden bir hak öngörülmemiştir.

Öyleyse, belediyelerin bu düzenlemeler gereğince dolgu olgusundan kaynaklanan mülkiyete ilişkin bir hak edinmesi olanağının bulunduğu söylenemez.

Kaldı ki; 17.4.1990 Tarihinde yürürlüğe konulan 3621 Sayılı Kıyı Kanununun 7. maddesinde de benzer bir düzenlemeye yer verilmiş; bazı usul ve esaslar dairesinde denizden dolgu yapılabileceği hüküm altına alınmış, ne varki dolgu yapan adına yine mülkiyet yönünden bir hak öngörülmemiştir.

Esasen, 1961 Tarihli Anayasanın 130 ve halen yürürlükteki 7.11.1982 Tarihli Anayasanın 43. maddesinde açıkça belirtildiği üzere, kıyılar, devletin hüküm ve tasarrufu altında olup, kamu yararına tahsis edilmiştir. Medeni Kanunun 641 (yeni 715 md.) maddesinde açıkça kıyılardan söz edilmemekle beraber, kıyıların bu madde kapsamında olduğu gerek öğretide, gerekse uygulamada benimsenmiştir. Anayasa ve söz konusu madde hükmünde, kamu yararına tahsis edilen bu gibi yerlerin işletilmesi ve kullanılmasının özel kanunla düzenleneceği, hüküm altına alınmış ancak; taşınmazın mülkiyetinin devriyle ilgili olarak dolgu yapanlara bir hak tanınmamıştır. Aynı düzenleme 3621 Sayılı Kıyı Kanununun 7. maddesinde de “... Doldurma ve kurutma işlemleri yürürlükteki mevzuat hükümlerine göre yapılır. Bu araziler, devletin hüküm ve tasarrufu altındadır, özel mülkiyet konusu yapılamaz” şeklinde yer almıştır.

Bütün bu açıklamalara karşın, 29.12.1934 Tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve halen yürürlükte bulunan 2644 Sayılı Tapu Kanununun 8, 9 madde hükümleri denizden izinli veya izinsiz doldurulan yerlerin bazı usül ve esaslar dairesinde mülkiyetinin doldurana devredileceğine, sicil kaydı oluşturulmak suretiyle özel mülkiyete konu edilebileceğine imkan tanımış ve bu uygulama 1956 Tarihinde yürürlüğe giren 6785 Sayılı İmar Yasasında bazı değişikler yapılmasını içeren 1605 Sayılı Yasanın yürürlük tarihi olan 20.7.1972 tarihine kadar devam etmiştir. Nevar ki; 1605 Sayılı Kanunun ek 7. maddesinin son fıkrası ile dolgu ile mülk edinme yolu tümden kapatılmış ve kıyıların özel yasalardan kaynaklanan tasarrufa dair istisnai hükümleri dışında özel mülkiyete konu edilemeyeceği kabul edilmiş ancak; bu kanunun yürürlüğe girme tarihi olan 20.7.1972 Tarihine kadar kazanılmış haklar saklı tutulmuştur. Böylelikle, kıyılarla ilgili diğer yasalarda yer alan hükümlerle paralellik sağlanmış, bir bakıma 2644 Sayılı Tapu Kanunundaki dolgu neticesi kıyıların özel mülkiyete konu edileceğine dair istisnai nitelikte 8 ve 9 maddelerin de yer alan hükümler zımnen işlevini yitirmiş ve adeta önemini kaybetmiştir.

O halde, bütün bu ilkeler ve açıklamalar karşısında Belediyece yapılan dolgu işleminin, 1605 Sayılı Yasanın yürürlük tarihi olan 20.07.1972 tarihinden önce mi yoksa sonra mı yapıldığının; 2644 Sayılı Yasanın 8 ve 9 maddelerinde öngörülen usul ve esaslar dairesinde gerçekleştirilip gerçekleştirilmediğinin; tereddüte yer bırakmayacak şekilde tespiti, çekişmenin giderilmesi ve kazanılmış hak kuralının gözetilmesi açısından zorunludur. Bilindiği üzere “kazanılmış hak” kamu düzeniyle ilgili olup, mahkemece kendiliğinden gözetilmesi gereken bir usul kuralıdır. Oysa, mahkemece değinilen ilkeler çerçevesinde hükme elverişli nitelikte bir araştırma ve inceleme yapıldığı söylenemez.

Diğer taraftan çekişmeli taşınmazın keşfen belirlenen kıyı kenar çizgisi içerisinde (kıyıda) kaldığı saptandığına göre, Medeni Kanunun 999. (eski 912) maddesi hükmü gereğince isteklerden sadece taşınmazın sicil kaydının iptaline (terkinine) karar verilmesi gerekirken ayrıca tesciline karar verilmiş olması da isabetsizdir.

Hal böyle olunca; öncelikle dolgu işleminin hangi tarihte gerçekleştirildiğinin keşfen belirlenmesi, yapılan işlemin 2644 Sayılı Yasanın 8. ve 9. maddesi hükümlerinin öngördüğü usul ve esaslara uygunluğunun saptanması, davalı idare yönünden kazanılmış hak olgusunun değerlendirilmesi, ondan sonra hasıl olacak neticeye göre bir hüküm kurulması gerekirken, eksik incelemeyle yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Tarafların temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan harcın temyiz edene iade edilmesine, 30.12.2005 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/31783, Karar No: 2017/15490, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/31783 E.  ,  2017/15490 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5511, Karar No: 2013/8149, Tarih: 21.05.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/5511 E.  ,  2013/8149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ERZİNCAN 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/02/2013

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, bedel isteği yönünden kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, tapu iptali tescil, olmadığı takdirde bedel isteğine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; davacıların miras bırakanı H. K.'un kayden maliki olduğu 1456 parsel sayılı taşınmazı 29.08.1972 tarihinde intifa hakkı Milli Eğitim Bakanlığına ait olmak ve okul olarak kullanılmak üzere kayıtsız ve şartsız olarak Bayırbağ Köyü Tüzel Kişiliğine bağışladığı, sonrasında Bayırbağ Köyünün belediye olduğu, Erzincan Valiliğinin 9.8.1991 gün 14579 sayılı yazısı üzerine Milli Eğitim Bakanlığı Yatırımlar ve Tesisler Dairesi Başkanlığının 03.09.1991 gün 8197 sayılı yazısıyla “Üzümlü İlçesi, Bayırbağ kasabasında planlı, üç derslikli ilkokul ile öğretmen lojmanı yapılması sebebiyle Erzincan ili, Üzümlü Bayırbağ Kasabasında mülkiyeti köy tüzel kişiliğine ait kullanılmaz durumda bulunan K.İlkokul binası ve arsasının garaj yapılmak üzere Bayırbağ Belediyesi'ne devrinin uygun görüldüğünün” belirtildiği, bu yazı üzerine Tapu Sicil Müdürlüğünce 15.2.1994 tarihinde 1456 parselin tashihen Bayırbağ Belediyesi adına tescil edilerek beyanlar hanesinde bulunan Milli Eğitim Bakanlığı lehine intifa hakkı şerhini üzerini çizerek terkin ettiği, davalı Belediye Başkanlığının garaj olarak kullanılan taşınmazı devretmek için ihale düzenlediği, 16.02.2012 tarihinde yapılan ihale sonucunda dava konusu taşınmazın davalılar A..S.. P.., F.. S.F..N..Bakalım'a satıldığı, 09.03.2012 tarihinde ihaleyi kazanan davalı kişiler adlarına tescil işleminin yapıldığı, bunun üzerine tapu sicil müdürlüğünün taşınmazın davalı kişilere satıldığını 9.3.2012 tarihli yazı ile bağışı yapan H.. K..'un mirasçıları olan davacılara bildirdiği, davacılarında bildirimden itibaren 1 yıllık süre içinde 01.06.2012 tarihinde tapu iptali tescil olmadığı takdirde bedel isteğiyle eldeki davayı açtıkları anlaşılmaktadır.