muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3429, Karar No: 2024/12831, Tarih: 05.11.2024

**11. Ceza Dairesi         2024/3429 E.  ,  2024/12831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/892 E., 2024/24 K.

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Düşme, beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, düşme

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin temyiz edilebilir oldukları, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık ...'in şeriki konumunda bulunan sanık ... hakkındaki 2012 takvim yılına ilişkin mahkûmiyet hükmünün, 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca sanık ... yönünden olağan zamanaşımını kestiği belirlenerek yapılan incelemede;

15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesiyle 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine eklenen “Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır.” fıkrası ve 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin altıncı fıkrasında yer alan “Zamanaşımı, ... zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden, ... itibaren işlemeye başlar” hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, dosya kapsamında toplanan delillere göre, sanıkların farklı takvim yıllarındaki eylemleri arasında hukuki veya fiili kesintinin bulunmaması nedeniyle eylemlerin birden fazla takvim yılı içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında zincirleme şekilde gerçekleştirildiğinin anlaşılması karşısında, dosya kapsamına göre suç tarihinin en aleyhe kabulle 31.12.2012 olduğu ve zamanaşımı süresinin bu tarihten işlemeye başlayacağı belirlenmekle olağanüstü zamanaşımının dolmadığı, ancak, sanıklara yüklenen 2009, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanık ... hakkında mahkûmiyet hükmünün kurulduğu 25.12.2015 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve kamu davalarının olağan zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla düşme ve beraat hükümleri kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10293, Karar No: 2019/722, Tarih: 05.02.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/10293 E.  ,  2019/722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki harici satım sözleşmesi sebebine dayalı olarak açılan alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyizi üzerine mahkemece 18.08.2016 tarihli ek kararla hükmün kesin olması sebebi ile temyiz talebinin reddine karar verilmiş, davacı vekili tarafından bu defa ek karar ile birlikte asıl hüküm de süresi içinde temyiz edilmekle, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiş; hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, mahkemece 18.08.2016 tarihli ek kararla, temyiz edilen miktar 2016 yılı için belirlenen miktarın altında bulunduğundan HUMK 432-426/F maddelerine göre temyiz talebinin reddine karar vermiş; davacı vekili temyiz isteminin reddi kararıyla birlikte hükmü temyiz etmiştir.

Mahkemece 18.08.2016 tarihli ek kararla kararının kesin olduğundan bahisle reddine karar verilmiş ise de; kararın kesin olmadığı anlaşılmakla ... 2.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 18.08.2016 tarih ve 2014/85 Esas ve 2016/94 Karar sayılı temyiz dilekçesinin reddine ilişkin ek kararın kaldırılarak, davacının temyiz itirazlarının incelenmesine geçildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 15.20TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 05.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5294, Karar No: 2014/9227, Tarih: 09.07.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/5294 E.  ,  2014/9227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Söke 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2013

NUMARASI : 2013/110-2013/564

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 04/03/2013 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05/11/2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı K.. Ç.. vekili ve davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davalı K.. Ç.. vekili, 5359 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı verilmesi halinde zeytin ağaçlarının kesileceğini, yağmurlar nedeniyle taşkınlar olacağını, müvekkilinin arazisine zarar vereceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, 1782 parsel sayılı taşınmaz lehine 5359 parsel sayılı taşınmaz üzerinden 29.07.2013 tarihli fen bilirkişi raporunda mavi renkle gösterilen bir numaralı güzergahtan 4m. genişliğinde 340 m2 lik kısım üzerinde geçit hakkı tesisine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili ile davalı K.. Ç.. vekili temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu hallerde, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Bu bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin belirlenmesinden sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 ve 1012. maddesi ile yeni Tapu Sicil Tüzüğünün “İrtifak hakları ve taşınmaz yükünün tescili” başlıklı 30. maddesi gereğince kütük sayfasında ayrılan özel sütununa tesciline karar verilmelidir.

Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Somut olayda; mahkemece hükme esas alınan 29.07.2013 tarihli fen bilirkişi raporunda, üzerinden geçit tesis edilen bir numaralı alternatif olarak

Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Somut olayda; mahkemece hükme esas alınan 29.07.2013 tarihli fen bilirkişi raporunda, üzerinden geçit tesis edilen bir numaralı alternatif olarak

belirlenen 5359 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki yolun eğiminin çok dik ve ulaşımın çok zor olacağı, yolun yapımının büyük hafriyatı gerektireceği ayrıca dik dere yatağından geçtiğinden yıl içinde yağan yağışlar nedeniyle yolun bozulmasına neden olacağı belirtilmiştir. Davalı 5359 sayılı parsel maliki K.. Ç.. vekili, yargılama esnasında taşımazından geçit tesis edilmesi halinde erozyona neden olacağı, taşkınlar meydana geleceği ve taşınmazının büyük ölçüde zarar göreceğini ileri sürmüş ise de, mahkemece bu hususta araştırma ve inceleme yapılmamıştır. Mahkemece, davalının savunması üzerinde durularak uzman bilirkişilerden bir numaralı alternatif üzerinden geçit tesis edilmesinin mümkün olup olmadığı, taşınmazda erozyona, taşkınlara neden olup olmayacağı, bu şekilde sakıncalara sebep olacak ise alınabilecek önlemler olup olmadığı, var ise maliyetleri, davacının katlanabileceği boyuttaki harcama ile sakıncalarının giderilip giderilemeyeceği hususlarını açıklığa kavuşturacak şekilde rapor alınmalı eğer bir numaralı alternatif üzerinden geçit tesis edilmesi hiçbir şekilde olanaklı değil ise Dairemizin yukarıda açıklanan ilkeleri doğrultusunda belirlenecek başka alternatifler üzerinde durulmalıdır.

Diğer yandan, bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar verilmesi eğer bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu haller var ise, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmesi gerekirken gerekçeleri yeterince bilirkişi raporunda ve kararda irdelenmeden 4 m. genişliğinde geçit hakkı tesisine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Ayrıca, mahkemece ziraat mühendisi bilirkişi raporunda ikinci alternatif için belirlenen geçit bedeli depo ettirilerek ve üzerindeki ağaç bedelleri eklenmeden bir numaralı alternatif üzerinden geçit tesisine karar verilmesi de yerinde görülmemiştir.

Mahkemece, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeplerle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı K.. Ç.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde yatıran tarafa iadesine 09.07.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3163, Karar No: 2015/4523, Tarih: 16.09.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/3163 E.  ,  2015/4523 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/74459

MAHKEMESİ : İstanbul 23. Asliye Ceza Mahkemesi

[ Beyoğlu 9. Asliye Ceza Mahkemesi (Kapatılan)]

TARİHİ : 10/05/2010

NUMARASI : 2008/270 (E) ve 2010/365 (K)

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihlerine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, vergi tekniği raporunda faturaların varlığından söz edilmesine rağmen dosya içinde sadece 2004 yılı içinde düzenlenmiş 3 adet fatura aslı bulunduğunun anlaşılması karşısında; suça konu faturaların onaylı suretleri getirtilip incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığı tespit edilip sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yetinilerek yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kabule görede;

2- 05.05.2008 tarihli iddianame ile vergi suçu raporu ve mütalaaya uygun olarak "2003, 2004, 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından dava açıldığı, her takvim yılındaki eylemler ayrı suçları oluşturduğu gibi aynı yılda birden fazla fatura düzenlenmesi nedeniyle zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, sanık R.. D.. hakkında hangi takvim yılından hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin yazılı şekilde tek suçtan mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanık R.. D.. ve katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, kazanılmış hakkın saklı tutulmasına 16.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11713, Karar No: 2018/4847, Tarih: 22.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/11713 E.  ,  2018/4847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Sanıklar hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan verilen beraat kararına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazları ile sanık ... müdafinin vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Katılanın, sanık ...'dan aldığı mallara karşılık teminat olmak üzere, sadece isim ve imza kısmını dolu, kalan kısımları boş olarak verdiği senedin diğer sanık ... tarafından icraya konulduğunu iddia ettiği, sanıklardan ...'ın katılandan hiçbir senet almadığı ve aralarında ticari ilişki olmadığı yönünde savunmada bulunduğu, diğer sanık ...'in ise katılana nakit olarak borç para verdiğini beyan ettiği olayda;

1- Katılanın, alışveriş yaptığı sanık ...'a boş olarak verdiği senedin diğer sanık tarafından icraya verildiğini iddia etmesi, borcunu ödediğine dair ... imzalı belge ibraz etmesi ve suça konu senet üzerinde yapılan incelemede borçlu adı ve imzasının ayrı bir kalemle, diğer yazıların ise farklı kalemle yazıldığının tespit edilmesi karşısında gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya çıkarılması için;

a) Suça konu senetle ilgili olarak Uşak 4 İcra Müdürlüğü 2011/8158 E. sayılı takip dosyası ile katılanın kefil olduğunun belirtildiği Uşak 2. İcra Müdürlüğü 2004/211 E. sayılı takip dosyalarının getirtilip incelenmesi ve sanıklar ile katılanın beyanlarının doğruluğunun belirlenmesi,

b) Katılan ile sanık ... arasında ticari ilişki olup olmadığı ve sanığın katılandan herhangi bir alacağının kalıp kalmadığının araştırılması

c)Suça konu senet üzerindeki yazıların sanıkların eli ürünü olup olmadıkları konusunda inceleme yaptırılması

d) Katılana 10.000 Euro nakit borç para verdiğini beyan eden sanık ...'in suç tarihi ve öncesi itibariyle sosyal ve ekonomik dumurunun araştırılarak senedin düzenlendiği tarihte bu miktar borç verme imkanının bulunup bulunmadığı hususunun belirlenmesi ve sonucuna göre sanıkların eylemlerinin TCK 209/1. veya 2. maddesi kapsamında kalıp kalmadığının değerlendirilmesi, sanık ...'ın katılandan suç tarihi itibariyle alacağının olup olmadığının tespiti ile TCK'nın 211. maddesinin uygulama alanı olup olmadığının tartışılması,

Gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi

2- Kabule göre de

a)Adli emanetin 2011/776 sırasında kayıtlı suça konu senetle ilgili karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi

b) Sanıklar kendilerini ayrı ayrı vekiller ile temsil ettirmelerine karşın tek vekalet ücretine hükmedilmesi

Yasaya aykırı, katılan vekilinin ve sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10692, Karar No: 2011/2996, Tarih: 02.03.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/10692 E.  ,  2011/2996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, banka havalesi ile davalıya toplam 30.790,28 TL nı borç olarak gönderdiğini, ancak davalının bu parayı geri ödemediği gibi tahsili için yaptığı icra takibine de haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptali ile icra inkar tazminatı istemiştir.

Davalı, borcu olmadığını, ispat yükünün davacıya ait olduğunu savunarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacının banka havalesi ile davalıya 30.790,28 TL. para gönderdiği ve davalının da bu parayı aldığı ihtilafsızdır. Davacı bu parayı borç olarak olarak gönderdiğini ileri surmesine rağmen davalıda paranın borç olarak gönderilmediğini ,ispat yükünün davacıya ait olduğunu savunmuştur.Hemen belirtmek gerekir ki havale bir ödeme vasıtası olup, var olan bir borcun ödendiğini gösterir. Bu karinenin aksini havaleyi gönderen şahsın ispat etmesi gerekir.. Öte yandan banka dekontlarında paranın borç olarak gönderildiğine dair bir açıklamanın bulunmadığı da sabittir. Açıklanan bu yönler birlikte değerlendirildiğinde davacının parayı davalıya borç olarak gönderdiğine dair iddiasını ispat ettiğinin kabulü olanaksızdır. Ne var ki davacı yemin deliline de dayanmış olup, davacının bu yönde davalıya yemin yöneltme hakkı olduğu hatırlatılarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmelidir. Mahkemenin değinilen bu yönleri gözardı ederek yazılı şekilde hüküm tesis etmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2-Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan bozma nedenine göre bu aşamada davacının temyiz itirazlarının incelenmesine gerek olmadığına,

SONUÇ : Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davalı yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenle davacının temyiz itirazlarının incelenmesine gerek olmadığına, peşin alınan 171.90 TL. temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine ve yine peşin alınan 17.15 TL temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 2.3.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23862, Karar No: 2013/19100, Tarih: 04.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/23862 E.  ,  2013/19100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı,o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.