muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7717, Karar No: 2014/15503, Tarih: 07.07.2014

Somut olayda davacı yaz döneminde bahçe sulaması ve bahçıvanlık işlerini, birkaç saatlik dinlenmenin devamında ise site temizliği, bahçe temizliği, kapıcılık ve sekreterya işlerini yaptığını, kış döneminde haftanın 7 günü 05.00/23.00 saatleri arasında kalorifer kazanı yakma, kapama, bahçe temizliği, kapıcılık, sekreterya(aidat kesme, telefona bakma v.s)site temizliği işlerini yaptığını iddia etmiştir, Mahkemece yaz döneminde davacının normal çalışma dışında fiilen 3 gün 20:00-04:00 saatleri arasında haftada 76,5 saat çalıştığı kabul edilerek hesaplama içeren 30.12.2013 tarihli ek rapor doğrultusunda fazla çalışma alacağını hüküm altına aldığı görülmüştür.

Dosya kapsamından davacının yaptığını iddia ettiği bahçe ve temizlik işlerinin hizmet alımı yoluyla görüldüğü ve buna ilişkin gider makbuzları kesildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece davacının yürüttüğünü iddia ettiği işlerin dışarıdan hizmet alımı suretiyle yaptırıldığının dikkate alınmaması hatalıdır. Sitenin bahçe alanının büyüklüğü gerekirse keşif yapılarak ölçülüp tanıklar yeniden dinlenerek, sulama işinin her gün yapılmasının mümkün olmadığı da dikkate alınarak davacının fazla çalışma alacağının bu deliller doğrultusunda değerlendirilmesi gerekirken eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 07.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/174, Karar No: 2020/3096, Tarih: 15.06.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/174 E.  ,  2020/3096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Düşme

Sanık hakkında Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 15.06.2008 tarih ve 2008/8392 esas sayılı iddianamesi ile 2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Konya 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2009 tarihli, 2008/640 esas ve 2009/188 karar sayılı ilamı ile dava açılmadığı halde 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemekten suçundan mahkumiyet hükmü kurulduğu, hükmün temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 15.04.2013 tarihli, 2011/12801 esas ve 2013/6326 karar sayılı ilamı ile “"Sahte fatura düzenlemek" ve "sahte fatura kullanmak" suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, 213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan vergi dairesi başkanlığı mütalaasının "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan verildiği, "sahte fatura kullanmak" suçundan usulüne uygun olarak verilmiş mütalaa bulunmadığı gözetilmeden, 15.06.2008 günlü iddianameyle, vergi dairesi başkanlığı mütalaası ve eki raporlara uygun bulunmayan "2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan açılan davaya devamla yazılı şekilde hüküm tesisi,” denilerek bozulmasına karar verildiği, bozma sonrasında mahkemenin 10.10.2013 tarihli, 2013/549 esas ve 2013/745 karar sayılı ilamı “Sanık hakkında sahte fatura düzenleme suçundan mütalaa verildiği ancak iddianame ile sahte fatura kullanma suçundan kamu davası açıldığı sahte fatura düzenleme suçundan usulune uygun açılmış kamu davası bulunmadığından sanığa bu suçtan ceza verilmesine yer olmadığına, sahte fatura düzenleme suçundan gereği için Cumhuriyet Başsavcılığına müzekkere yazılmasına,” karar verildiği, bu hükmün temyizi üzerine 11. Ceza Dairesinin 15.02.2017 tarihli, 2016/3645 esas ve 2017/1013 karar sayılı ilamı ile ortada temyiz edilebilecek hüküm bulunmadığından temyiz isteminin reddine karar verildiği,

Diğer yandan suç duyurusu üzerine sanık hakkında Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 17.10.2017 tarih ve 2017/12735 esas sayılı iddianamesi ile 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kamu davası açıldığı, Konya 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.05.2018 tarihli, 2017/828 esas ve 2018/465 karar sayılı ilamı ile zamanaşımı nedeniyle açılan kamu davasının düşmesine karar verildiği ve bu hükmün istinaf edildiği,

Anlaşılmıştır.

Diğer yandan suç duyurusu üzerine sanık hakkında Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 17.10.2017 tarih ve 2017/12735 esas sayılı iddianamesi ile 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kamu davası açıldığı, Konya 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.05.2018 tarihli, 2017/828 esas ve 2018/465 karar sayılı ilamı ile zamanaşımı nedeniyle açılan kamu davasının düşmesine karar verildiği ve bu hükmün istinaf edildiği,

Anlaşılmıştır.

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8/1. maddesinin, "Bölge adliye mahkemelerinin, 26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2’nci maddesi uyarınca Resmî Gazetede ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322 nci maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326 ncı maddeleri uygulanır. (Ek cümle: 1/7/2016-6723/33 md.) Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez." şeklinde düzenlendiği, somut olayda sanık hakkında incelemeye konu 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükmün daha önce Yargıtay incelemesinden geçmemiş, bölge adliye mahkemelerinin göreve başladığı 20/07/2016 tarihinden sonra açılan kamu davası hakkında ilk kez verilmiş hüküm olması nedeniyle kanun yolu incelemesinin istinaf olduğu anlaşılmakla, istinaf talebinin merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin Bölge Adliye Mahkemesi’ne gönderilmesinin temini için İADESİNE, 15.06.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30876, Karar No: 2013/19479, Tarih: 09.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/30876 E.  ,  2013/19479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS. madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'un vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 25.10.2001 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 09/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5444, Karar No: 2018/5659, Tarih: 20.06.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/5444 E.  ,  2018/5659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Aksan Plastik Makine Petrol ....Ltd. Şti. müdürü olan sanığın, 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında komisyon karşılığı sahte fatura düzenleme suçunu işlediğinin iddia olunduğu davada; sanığın,"... kimlik ve adresini bilmediğim Abdullah isimli bir arkadaşım ile iddianamede belirtilen şirketi 15/11/2006 tarihinde kurdum, yaklaşık 15 gün kadar şirket faaliyet gösterdi ancak bu süre zarfında da hiç bir alım satım yapmadığım gibi fatura düzenlemedim, daha sonra arkadaşım Abdullah'la anlaşamayacağımı anlayınca şirketi kapattım ancak resmiyette kapanışını yapmadım...''şeklindeki savunması, dosya kapsamında bulunan iki fatura gösterilip sorulduğunda da;" Bu faturalar, şirketime ait faturalardır ancak ben düzenlemedim, şirket kaşesi üzerindeki imza bana ait değildir" demesi; faturalar üzerindeki imzaların aidiyeti hususunda rapor alınmaması nedeniyle, suçların unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1- VDENR-2010-2046/63 sayılı vergi tekniği raporunda, "...Ümraniye Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2008/8653 Soruşturma dosyasında; sahte fatura düzenleyerek vergi kaçırmak amacıyla suç örgütü kurmak, yönetmek, üye olmak ve vergi kaçakçılığı suçu kapsamında başlatılan soruşturmada sahte fatura düzenlemek amacıyla organize suç örgütü kurdukları şüphesiyle.... şüphelilerin ev ve işyerleri ile araçlarında atılı suça ilişkin kanıtların elde edilmesi amacıyla, Ümraniye 2.Sulh Ceza Mahkemesi tarafından 2008/661 Değişik İş Numaralı Kararı ile belirtilen adreslerde arama yapılmasına CMK 119, 127 ve 134. maddeleri gereğince izin verilmiştir." dendiği ve dosyada bulunan iki adet faturanın da bu aramalar sırasında Harun Özbey'in uhdesinde ele geçmiş olduğunun anlaşılması, ancak mahkemesinden alınan arama kararı bulunsa da, arama tutanağının dosya içinde bulunmaması karşısında; arama tutanağının araştırılması, tutanağın aslı veya onaylı örneğinin getirtilerek incelenmesi ile aramanın VUK'nın 147. ve devamındaki hükümlere uygun olarak yapıp yapılmadığının tespit edilmesi,

2- Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması; suç konusu 17/08/2007 ve 20/08/2007 tarihliler dışında dosyada fatura bulunmaması ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; 2006,2007 ve 2008 takvim yıllarında düzenlendiği iddia olunan faturalardan, her takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin ilgili vergi dairesinden sorulması, dosyaya getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

3- Aramanın hukuka uygun olduğunun ve faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a) 30.06.2010 tarih VDENR-2010-2046/108 sayılı Vergi Tekniği Raporuna göre ... 'in ev ve işyerinde yapılan aramalarda ele geçen 17/08/2007 ve 20/08/2007 tarihli faturaların üzerinde yazı ve imza incelemesi yaptırılarak sanık tarafından düzenlenip düzenlenmediğinin belirlenmesi,

b) Harun Özbey'in CMK 48. maddesindeki çekinme hakkı hatırlatılarak tanık olarak dinlenmesi, sanığı tanıyıp tanımadığının ve aramada ele geçen faturaların neden uhdesinde bulunduğunun ve faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

c) Harun Özbey'in de faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylediği takdirde; örnekleri temin edilerek faturalardaki yazı ve imzaların sanık, Harun Özbey' e ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

d) 17/08/2007 ve 20/08/2007 tarihli faturaların adına düzenlendiği ... Bilgisayar A.Ş. yetkilisinin dinlenerek, faturaların kullanılıp kullanılmadığının, kullanılmışsa kimden alındığının, sanığın yetkilisi olduğu şirketle ticari bağlantısının ne olduğunun ve sanığı tanıyıp tanımadığının sorulması,

e) Diğer faturalar yönünden, faturaları kullanan mükelleflerin tespitedilerek, tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi ticari ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

e) Diğer faturalar yönünden, faturaları kullanan mükelleflerin tespitedilerek, tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi ticari ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

4 - İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığının 08.07.2010 tarihli yazısına göre suç duyurusunda bulunulduğu anlaşılan Harun Özbey hakkındaki soruşturmanın akıbetinin araştırılması; faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi, aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığını araştırılması; dava açılmış ise,  dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde mahkûmiyet hükümleri kurulması,

5- Kabule göre de;

a) Aynı takvim yılına ait birden fazla fatura düzenlenmesi halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, sanık hakkında TCK'nın 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Hapis cezasına mahkûmiyetin yasal sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına hükmedilmemiş olması isabetsizliğinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, kazanılmış hakların saklı tutulmasına, 20.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/32066, Karar No: 2019/14171, Tarih: 12.11.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/32066 E.  ,  2019/14171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre temyiz kapsamının ağaç müsaderesine hasredildiği değerlendirilerek yapılan incelemede;

Suça konu yerde bulunan sabit tesis niteliğindeki ağaçlara yönelik sanık müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 12/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/39929, Karar No: 2017/301, Tarih: 09.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/39929 E.  ,  2017/301 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 09/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10449, Karar No: 2013/5016, Tarih: 14.03.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/10449 E.  ,  2013/5016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 7. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 31.01.2012 tarih ve 2011/797-2012/89 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Zeliha Çubuk tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı bankadan aldıkları 1.530 TL meblağlı ve 30.12.2005 bitiş tarihli, ....000 TL meblağlı ve 06.04.2005 bitiş tarihli iki adet teminat mektubunun süresi bitmesine rağmen komisyon,... vb. kesintilerin davalı bankaca yapılmaya devam edildiğini iddia ederek 6.111 TL'nin her bir kesinti tarihinden itibaren ticari faizle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile imzalanan genel kredi sözleşmesi çerçevesinde davacıya nakdi ve gayrinakdi krediler kullandırıldığını, verilen iki adet teminat mektubu bankaya iade edilmediğinden, dava dışı idare tarafından müvekkil bankanın ibra edildiğine veya ilgili teminat mektuplarının hükümsüzlüğüne ilişkin kesinleşmiş bir mahkeme kararının bankaya ibraz edilmediğinden, müşterinin bütün yükümlülüklerinin devam edeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, bilirkişi raporunun taraflar arasındaki ilişkiye ve dosya kapsamına uygun bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 326,40 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.