muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/8415, Karar No: 2010/6298, Tarih: 01.06.2010

Yapılan incelemede, davacının 01.01.1981-31.12.1998 şeklinde biçerdöver işletmeciliğinden gerçek usulde zirai kazançtan dolayı vergi mükellefi olduğu, Şoförler Odasında 16.12.1996-15.08.2005 arasında, Esnaf sicilinde ise yine aynı tarihlerde kaydının bulunduğu, Kurumca vergi mükellefiyetine dayalı olarak 05.03.1992 tarihli başvurusu nazara alınarak 20.4.1982 tarihi itibarı ile 1479 sayılı Yasa’ya göre kayıt ve tescilinin yapıldığı Kurumca vergi kaydının zirai kazanç sayılarak tescilinin iptal edildiği 15.3.2006 tarihli Kurum ekstresine göre 16.12.1996 tarihi itibariyle tescil edildiği 20.04.1982-25.08.2005 arası kuruma prim borcunun bulunmadığı dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

1479 sayılı Yasa'nın 24 maddesinde esnaf ve sanatkarlar ile diğer bağımsız çalışanlardan ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya basit usulde gelir vergisi mükellefi olanlar ile gelir vergisinden muaf olanlardan Esnaf ve Sanatkarlar Sicili ile birlikte kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun olarak kayıtlı olanların sigortalı olacağı,2926 sayılı Yasa'nın 3/b maddesinde tarımsal faaliyette bulunanlar arasında bitki,orman,hayvan ve su ürünlerinin üretimini,avlanmasını,avcılar ve yetiştiriciler tarafından muhafazasını,taşınmasını sağlayanları veya bu ürünlerden sair şekilde faydalanmak suretiyle kendi adına ve hesabına faaliyette bulunanları saymış,2.maddesinde ise 3/b maddesinde tanımlanan tarımsal faaliyette bulunanların,bu Kanuna göre sigortalı sayılacağı bildirilmiştir.

Davacının biçerdöver işletmetciliği faaliyet 2926 sayılı Yasa'nın 3/b maddesinde sayılan tarımsal faaliyet kapsamında olup davacı bu faaliyeti nedeniyle vergi kaydının bulunduğu, 20.04.1982-16.12.1996 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasa'ya tabi sigortalılık şartlarını taşımakla birlikte yukarıda belirlenen meslek odası ve esnaf sicil kaydı bulunan dönemler de de meslek odası kaydı ile esnaf sicil kaydı nedeni ile zorunlu nitelikteki 1479 sayılı Yasa kapsamındadır. Tescil edildiği 05.03.1992 tarihinde davalı Kurumca 2926 sayılı Yasa'ya tabi sigortalı olarak tescil edilmesi gerekirken Kurumun hatalı işlemi sonucu 1479 sayılı Yasa'ya tabi sigortalı olarak tescil edilmiştir.Davacının 1479 sayılı Yasa'ya tabi sigortalılığının iptal edilmesine ilişkin davalı Kurum işlemi ilke olarak doğru ve yerinde ise de bu hatalı tescil işlemi davalı Kurum tarafından yapıldığından,Kurumun kendi hatası sonucu davacının sosyal güvenlik hakkından mahrum bırakılması anayasal bir hak olan sosyal güvenlik ilkelerine uygun düşmeyeceğinden davacı bu dönemde 2926 sayılı Yasa'ya tabi sigortalı olarak kabul edilmelidir.

Öte yandan Biçerdöver işletmeciliği zirai faaliyet olmakla davacının vergi kaydı zirai faaliyete dayanmakta olduğundan davacı uyuşmazlık döneminde 2926 sayılı Yasa'ya tam sigortalılık şartlarını taşımakta olup 1479 sayılı Yasa'ya tabi sigortalılık şartlarını taşımıyor ise de davalı Kurumca hiçbir araştırma yapılmaksızın sigortalı olarak tescil edilip ödenen primler kabul edilip uzunca süre kullanıldıktan sonra davacıyı kendi hatalı işlemi nedeniyle yıllarca sigortalı sayan Kurumun davacıya sigortalı olduğu inancını verdikten sonra yaptığı yanlışlığın farkına vararak 1982-1996 tarihleri arasındaki sigortalılığı iptal etmesi Medeni Kanun'un 2.maddesindeki objektif iyiniyet kurallarına aykırı olacağından uzun yıllar sonra 20.04.1982 tarihinde başlatılan sigortalılığın iptali yersizdir.

Yapılacak iş;davacının dosya içinde bulunan vergi kayıtlarından da anlaşılacağı şekilde ve yukarıda açıklanan yasa hükümleri gereği 1479 sayılı Yasa kapsamındaki zorunlu Bağ Kur sigortalılığınını 20.04.1982 tarihinden başlatılarak 16.12.1996 tarihine kadar sigortalı olduğunun tespitiyle yaşlılık aylığı koşullarının oluşup oluşmadığının buna göre değerlendirilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile sonuca varılmış olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

.O halde,davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine 01.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16496, Karar No: 2024/1467, Tarih: 15.02.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/16496 E.  ,  2024/1467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/550 E., 2016/187 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, suçta kullanılan alet ve orman emvalinin müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiin temyiz sebepleri; suçun kanuni unsurlarının oluşmadığına, sanığın kastının bulunmadığına, cezanın bir kat artırılmasının hukuken hatalı olduğuna, orman memurlarının tutanağı görgüye dayalı olarak tutmadıklarına, eylemin tapulu arazide gerçekleştiğine ve re'sen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulması talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

İsimsiz ihbar üzerine sanığın tapulu arazisine bitişik kesinleşmiş orman kadastrosu ile orman olan, bilirkişi raporuna göre sanığın 1442 m2 arazide 36 adet yapacak nitelikteki kızılçam ağacını traşlama olarak yaş ve dikiliden motorlu testere ile keserek açma yaptığı orman muhafaza memurlarınca suç tarihinde tespit edilmiştir.

Sanık hakkında 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) 91/1 ve 91/3. maddelerine muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmasında; tapulu arazisine sera yapmak, ormanın üst tarafından gelen suları kesmek ve bir yol açmak amacıyla 20 adet ağacı kestiğini, bahse konu yerin orman olduğunu bilmediğini beyan etmiştir

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan orman bilirkişisi raporunda; suça konu yerin suç tarihinden önce orman kadastrosu kesinleşen orman sınırları içinde bulunduğu, 20 adet ağacın 2014 yılı nisan ayında, 16 adet ağacın ise 2013 yılı nisan ayında kesildiği, suça konu yerden ele geçirilen emvallerin 20 adet ağacın dip kökü ile uyumlu olduğu belirtilmiştir.

1. Sanık hakkında düzenlenen iddianamede, 6831 sayılı Kanun'un 93. maddesine muhalefet suçundan açılmış dava bulunmadığı, yalnızca anılan Kanun'un 91. maddesine muhalefet suçundan dava açıldığı halde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 225/1. maddesinde yer alan, "Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir." şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak, hakkında açılmış dava bulunmayan ve iddianamede anlatılış tarzına göre unsurları gösterilmeyen 6831 sayılı Kanun'un 93. maddesine muhalefet suçundan mahkûmiyet kararı verilmesi

2. Suçta kullanılan motorlu testerenin 6831 sayılı Kanun'un 108/4. maddesi delâletiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 54/1. maddesi, suça konu orman emvalinin ise aynı Kanun'un 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

2. Suçta kullanılan motorlu testerenin 6831 sayılı Kanun'un 108/4. maddesi delâletiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 54/1. maddesi, suça konu orman emvalinin ise aynı Kanun'un 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 15.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2286, Karar No: 2019/338, Tarih: 17.01.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/2286 E.  ,  2019/338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davacıların desteğinin yolcu olarak bulunduğu motorsiklet ile davalının sevk ve idaresindeki aracın çarpışması sonucu meydana gelen kazada davacıların desteğinin vefat ettiğini, kazada davalının kusurlu olduğunu belirterek davacıların her biri için ayrı ayrı 25.000,00 TL maddi, 40.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiş, 19.10.2015 tarihli dilekçesi ile maddi tazminat talebini toplam 130.384,22 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre; davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

2-Zararın meydana gelmesinde veya artmasında zarar görenin de kusurunun bulunması halinde söz konusu olan müterafik kusur Borçlar Kanunu'nun 44. maddesinde (6098 sayılı TBK md. 52) düzenlenmiştir. Buna göre zarara uğrayan,

zarar doğuran eyleme razı olmuş veya kendisinin sebep olduğu hal ve şartlar zararın meydana gelmesine etki yapmış veya tazminat ödevlisinin durumunu diğer bir surette ağırlaştırmış ise, hakim tazminat miktarını hafifletebilir.

Müterafik kusur indiriminde her somut olayın özelliğine göre olayın meydana geliş tarzı ve zararın artmasında zarar görenin kusurlu davranışının sonuca etkisi değerlendirilerek uygun oranda bir indirim yapılmasını gerektirir ve zarar görenin müterafik kusurunun tespiti halinde TBK.nun 52. maddesi uyarınca tazminattan uygun bir indirim yapılması, gerek öğretide gerekse Yargıtay İçtihatlarında benimsenmiş ve yerleşmiş bulunmaktadır.

Müterafik kusur indiriminde her somut olayın özelliğine göre olayın meydana geliş tarzı ve zararın artmasında zarar görenin kusurlu davranışının sonuca etkisi değerlendirilerek uygun oranda bir indirim yapılmasını gerektirir ve zarar görenin müterafik kusurunun tespiti halinde TBK.nun 52. maddesi uyarınca tazminattan uygun bir indirim yapılması, gerek öğretide gerekse Yargıtay İçtihatlarında benimsenmiş ve yerleşmiş bulunmaktadır.

Somut olayda davacıların desteği motosiklette yolcu olup kask takıp takmadığı dosya kapsamından anlaşılamamaktadır. Otopsi raporunda ise davacıların desteğinin ölüm sebebi kafa travmasına bağlı olarak değerlendirilmiştir. Davalılar vekili, kask takılmaması nedeniyle müterafik kusur indirimi yapılması gerektiği savunmasında bulunmuştur. Bu itibarla, davalının savunması üzerinde durularak mahkemece desteğin müterafik kusurun varlığı ve indirim yapılması gerekip gerekmediğinin irdelenip tartışılması, müterafik kusur oluşturduğunun kabul edilmesi halinde tazminattan %20 oranında indirim yapılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA; peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 17/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16562, Karar No: 2022/18121, Tarih: 30.11.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/16562 E.  ,  2022/18121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK.nın 293/2. maddesinde yer alan "Hüküm, temyiz eden Cumhuriyet Savcısına veya ilgililere gerekçesiyle birlikte açıklanmamışsa; hükmün temyiz edildiğinin bölge adliye mahkemesince öğrenilmesinden itibaren gerekçe, yedi gün içinde tebliğ edilir." Aynı Yasanın 294/1b maddesinde yer alan "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve yine aynı Yasanın 295. maddesinde yer alan "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." şeklindeki düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanık ...'nın yokluğunda verilen hükme yönelik CMK.nın 291. maddesinde belirtilen 15 günlük yasal süe içerisinde sanık müdafii tarafından temyiz dilekçesi sunulduğu, ancak temyiz dilekçesinde gerekçe belirtilmediği, gerekçeli karar tebligatında ihtarat içermediği anlaşıldığından, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.03.2021 tarih ve 2019/9 MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanık müdafinin 08.05.2019 tarihinde vekillikten çekildiği anlaşılmakla, sanığa tebligatın yapıldığı tarihten itibaren CMK.nın 295/1. maddesi uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve sanığın süresi içerisinde gerekçeli

olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 30.11.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7894, Karar No: 2016/65, Tarih: 11.01.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/7894 E.  ,  2016/65 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çocuk Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık ve Müstehcenlik

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuğun ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 11.01.2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Daire çoğunluğu ile aramızdaki görüş farklılığı,

1- Konut ve işyeri gibi kapalı yerlerde arama yapılırken, ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişinin bulundurulmaması nedeniyle arama işleminin hukuka aykırı olup olmadığına,

2- Suç eşyasının hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş delil olmasından dolayı hükme esas alınamaması karşısında; sanıkların ikrar niteliğinde kabul edilebilecek beyanları olsa bile maddi delillerle desteklenmeyen ikrarına itibar edilip edilemeyeceğine ve mahkumiyete yeterli başkaca delil olup olmadığına,

3- Bu hususların CMK'nun 230/1-b maddesi hükmü gereğince yerel mahkemece gerekçeli kararda tartışılması gerekip gerekmediğine ilişkindir.

1- Ceza usul hukukunda, re’sen araştırma ilkesi ve vicdani delil sistemi geçerli olup, amaç maddi gerçeğe ulaşmaktır. Maddi gerçek, hukuka uygun elde edilen her türlü delille ispatlanabilir. Anayasa'ya göre, kanuna aykırı olarak elde edilen bulgular delil olarak kullanılamaz (m.38/6). CMK uyarınca, yüklenen suç, ancak hukuka uygun şekilde elde edilmiş olan delillerle ispat edilebilir (m. 217/2). Delil, kanuna aykırı olarak elde edilmişse, reddolunur (m.206/2-a). Hükmün hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delile dayanması, hukuka kesin aykırılık sebebidir (m. 289).

5271 sayılı CMK’nda “arama ve elkoyma” işlemine dair usul ve esaslar (m. 116-134) düzenlenmiştir. Anılan Kanun'un 119. maddesinin 4. fıkrasında Cumhuriyet savcısı hazır olmaksızın konut, işyeri veya diğer kapalı yerlerde arama yapabilmek için o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişinin bulundurulacağı şarta bağlanmıştır.

5271 sayılı CMK’nda “arama ve elkoyma” işlemine dair usul ve esaslar (m. 116-134) düzenlenmiştir. Anılan Kanun'un 119. maddesinin 4. fıkrasında Cumhuriyet savcısı hazır olmaksızın konut, işyeri veya diğer kapalı yerlerde arama yapabilmek için o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişinin bulundurulacağı şarta bağlanmıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu da, 25.11.2014 tarih ve ...sayılı Kararında hukuka aykırı olarak yapıldığı kabul edilen aramada elde edilen maddi delil dışındaki diğer delillerin (somut olayda ikrarın) mahkûmiyet için yeterli olup olmadığı konusu tartışılırken şu sonuca varmıştır: "Hukuka uygun olmayan arama işlemi sonucunda ele geçen delillerin hükme esas alınamayacağının belirlendiği olayda; ... arama işleminin hukuka aykırı yapılması nedeniyle ele geçirilen ruhsatsız tabancanın hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş olmasından dolayı hükme esas alınmayacağı... başkaca maddi delillerle desteklenmeyen ikrara dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulması usul ve kanuna aykırıdır."

Daire çoğunluğu, CGK'nun arama esnasında iki arama tanığının bulundurulmamasının sonuca etkili olmayan nisbi aykırılık olduğuna ilişkin Kararlarına dayanmakta ise de Anayasa Mahkemesinin, 19.11.2014 tarih ve ...Başvuru Numaralı Kararında, ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi bulundurulmadan yapılan arama sonucunda elde edilen hukuka aykırı delillerin hükme esas alınarak adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine karar vermesi üzerine CGK, Anayasa Mahkemesinin anılan kararı karşısında, bu kabullerinden vazgeçtiğini açıkça belirtmiştir: “Her ne kadar daha önceki kararlarda, sırf arama sırasındaki şekle ilişkin bu koşulun ihlal edilmesine dayanılarak aramanın hukuka aykırı sayılamayacağı ve ele geçen delillerin de 'hukuka aykırı biçimde elde edilmiş delil' olarak nitelenemeyeceği sonucuna ulaşılmış ise de, Anayasa Mahkemesi, konutta arama tanıkları hazır bulundurulmadan yapılan arama ile Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine karar verdiğinden, CMK'nun 119/4. maddesinin amir hükmüne aykırı olarak kapalı alanlarda yapılan aramalarda o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi hazır bulundurulmadan icra edilmişse aramanın hukuka aykırı olduğunun ve arama sonucu elde edilen suça konu eşyanın hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş delil niteliğinde bulunduğunun kabulü gerekir.” (CGK, 28.04.2015, ... E., ... K.). Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de ...Türkiye davasında (..., 24.05.2011), arama esnasında hazır bulunması gereken görevli veya bulunması gerekenler yer almadan konutta yapılan aramanın, AİHS'nin 8. maddesinde düzenlenen özel hayatın ve aile hayatına saygı hakkını ihlal ettiğine karar vermiştir ...).

Somut olayda mahkemece, CMK hükümleri uyarınca arama yapılmasına karar verilmesi üzerine, belirtilen yerlerde kolluk tarafından yapılan arama sonucunda suça konu eşya bulunup el konulmuş ise de, arama işlemi CMK'nun 119/4. maddesi hükmüne aykırı olarak ihtiyar heyetinden veya komşulardan kimse bulundurulmadan gerçekleştirildiği için, el konulan ve mahkumiyete esas alınan eşya hukuka aykırı yöntemle elde edilen delil niteliğindedir. Dosyadaki hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirme dışı tutulması halinde, sanığın cezalandırılmasına imkân yoktur. Bilirkişi raporu aramada ele geçen ürünün değerlendirilmesine yönelik bir araçtır.

Adli ve Önleme Aramaları Yönetmeliğinin “Karar alınmadan yapılacak arama” başlıklı 8. maddesinde, bir arama emri ya da kararı aranmadan arama yapılabilecek hallerden “ilgilinin rızası” ibaresi Danıştay...Dairesinin 13.03.2007 tarih, ... E., ... K. sayılı Kararı ile; “Anayasanın "Temel Haklar ve Ödevleri" kısmında yer verilen "özel hayatın gizliliği ve konut dokunulmazlığı hakkı" dokunulmaz, devredilmez, vazgeçilmez

kişiliğe bağlı temel haklardandır. Anayasanın 20. ve 21. maddelerinde bu hakkın hangi hallerde ve nasıl sınırlanabileceği belirtilirken, anılan hakların "vazgeçilmez" niteliği nedeniyle sınırlama usulleri içinde ilgilinin rızası"na yer verilmemiştir. ... Anayasanın sıkı bir şekilde korumakla yetinmeyip, sınırlama ölçütlerini de sıkı kurallara bağladığı temel haklardan olan "özel hayatın gizliliği" ve "konut dokunulmazlığı" hakkından tümüyle vazgeçilmesi anlamına gelen "rıza" müessesesinin bu hakların ihlalini kolaylaştıracağı ve Anayasa ile getirilen korumayı işlevsiz kılabileceği açıktır. Bu durumda, dava konusu yönetmeliğin 8. maddesinin (f) bendindeki "ilgilinin rızası" ibaresinde hukuka uyarlık bulunmadığı” gerekçesiyle İPTAL edilmiştir. Pozitif hukukumuzda, ilgilinin rızası ile arama yapılabileceğine veya hukuka aykırı aramanın ilgilinin muvafakatı ile geçerlilik kazanacağına ilişkin bir düzenleme bulunmamaktadır.

2- CMK'nun "İfade alma ve sorguda yasak usuller" başlıklı 148. maddesine göre "şüphelinin ve sanığın beyanı özgür iradesine dayanmalıdır. Bunu engelleyici nitelikte kötü davranma, işkence, ilâç verme, yorma, aldatma, cebir veya tehditte bulunma, bazı araçları kullanma gibi bedensel veya ruhsal müdahaleler yapılamaz. ...Yasak usullerle elde edilen ifadeler rıza ile verilmiş olsa da delil olarak değerlendirilemez." Maddede yasak sorgu yöntemleri sayılırken, bir kaç yöntem sayıldıktan sonra "gibi" ifadesiyle, sayılan ruhsal ve bedensel müdahalelerin tahdidi (sınırlı) değil, tadadi olarak (örnek olarak) sayıldığı açıktır.