muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7001, Karar No: 2013/6600, Tarih: 19.03.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/7001 E.  ,  2013/6600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, abonenin elektrik faturasına yansıtılan kaçak kayıp bedeli ile ilgili olarak Tüketici sorunları Hakem Heyetince verilen karara itirazı ilişkindir.

9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 21.01.2013 günlü ve 2013/1 sayılı kararı uyarınca işbu davada temyizen incelenme görevi 1.2.2013 tarihinden itibaren Yargıtay 3.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 3.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 19.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9074, Karar No: 2022/9653, Tarih: 03.10.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/9074 E.  ,  2022/9653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçinin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re'sen yapılan değerlendirmede; İİK'nun ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 27.maddesi ile eklenen fıkra ile;

" İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı

ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek, talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ

MADDE 18/4. maddesi;

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ

MADDE 18/4. maddesi;

"134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır.Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir. "hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler ve lehe değişiklik dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçi aleyhine ihale bedelinin % 10'u oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olmadığı görülmekle, Anayasa'nın 13.maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin %10'u olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

1-Şikayetçinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi’nin 13.06.2022 tarih ve 2022/1007 E. - 2022/1144 K sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

SONUÇ:

1-Şikayetçinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi’nin 13.06.2022 tarih ve 2022/1007 E. - 2022/1144 K sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

2-... 5. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 9.02.2022 tarih ve 2021/504 E. - 2022/91 K. sayılı kararının hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin “2” numaralı bendinde yer alan “% 10’una tekabül eden 36.950,00 TL.” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “ % 5’i ” ibaresinin yazılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2 ve 7343 sayılı Yasa' nın 33.maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 03/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3645, Karar No: 2017/11459, Tarih: 26.10.2017

**13. Ceza Dairesi         2017/3645 E.  ,  2017/11459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın temyiz isteminin reddine dair 24/11/2005 tarihli ek kararın sanığa tebliğ edildiğine ilişkin dosya kapsamında herhangi bir belgeye rastlanmadığından ve 13/03/2017 tarihli dilekçesinin temyiz isteminin reddine dair 24/11/2005 tarihli ek karara yönelik temyiz istemi niteliğinde olduğundan, 15/03/2017 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın yokluğunda verilen hükmü, 1412 sayılı CMUK'un 310/1 maddesinde öngörülen 1 haftalık yasal süre geçtikten sonra temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; sanığın 26.07.2005 tarihli karara yönelik temyiz isteminin süresinde olmaması nedeniyle, mahkemece verilen temyiz isteminin reddine ilişkin 24.11.2005 tarihli, 2002/430 esas ve 2005/504 karar sayılı ek kararında bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik sanığın temyiz itirazının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair kararın ONANMASINA, 26/10/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9912, Karar No: 2016/5407, Tarih: 26.09.2016

**6. Hukuk Dairesi         2015/9912 E.  ,  2016/5407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tazminat

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, hor kullanma tazminatı ve onarım süresi kira bedeli istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 23.963,00 TL hor kullanma tazminatı, 1.100,00 TL onarım süresi kira bedelinin tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; Davalının kiralananı hasarlı olarak teslim ettiğini, binanın yıkılmasından önce müvekkilinin bu hasarları giderdiğini, bunlara ilişkin gider belgelerinin dosyaya sunulduğunu beyanla delil tespiti dosyasındaki bilirkişi raporu ile belirlenen 25.400,00 TL hasar bedeli ile 4.572,00 TL, KDV bedelinin ve 1.100,00 TL bir aylık onarım süresi kira bedelinin kira akdinin feshi tarihi olan 15/03/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalı; Kiralananın kira sözleşmesinde belirtilen kullanım amacına uygun olarak kullanıldığını, taşınmazın hor kullanılmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Taraflar arasında akdedilen 01/01/2011 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi ile dava konusu taşınmazın kreş, anaokulu, etüt v.b. işler için kullanılmak üzere kiralandığı hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmesinin 5. maddesinde; Kiracının, kiraladığı şeyi ne halde buldu ise mal sahibine o halde ve adete göre teslim etmeye mecbur olduğu, 6.maddesinde; Kiracının kiraladığı şeyi mukaveleye göre kullanmış olması hesabıyla on da ve eşyasında husule gelen eksiklik ve değişiklikten mesul olmayacağı ve kiracının kiraladığı şeyi iyi halde almış olduğu kararlaştırılmıştır. 6098 Sayılı TBK.nun 316 (BK. 256) maddesi hükmü uyarınca kiracı kiralananı tam bir özenle kullanmak ve aynı Kanunun 334 (BK. 266) maddesi gereğince sözleşme sonunda aldığı hali ile kiralayana teslim etmekle yükümlüdür. Ancak kiracı sözleşmeye uygun kullanma dolayısıyla oluşan eskime ve bozulmalardan sorumlu olmayıp münhasıran kötü kullanım nedeniyle oluşan zarar ve hasardan sorumludur. Gerek davacının yaptırdığı tespit sonucu alınan bilirkişi raporunda gerekse mahkemece yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporlarında hor kullanım olağan kullanım ayırımının her bir kalem hasar için ayrı ayrı yapılmadığı sabittir. Öte yandan davalı bilirkişi raporuna yaptığı itirazında, yangın merdiveninin ve korkulukların kendileri tarafından yapıldığını bu nedenle boyama işleminden sorumlu olmamaları gerektiğini belirtmiş mahkemece bu husus üzerinde durulmamıştır. Bu nedenle mahkemece davalıya, kendisi tarafından yapılan imalatlara ilişkin savunmasına ait delillerini ibraz imkanı tanınarak yukarıda izah edilen olağan kullanım, hor kullanım ayırımını da içeren denetime elverişli yeniden bilirkişi raporu alınması gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 26.09.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17456, Karar No: 2017/30128, Tarih: 19.12.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/17456 E.  ,  2017/30128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi (Müstemir Yetkili)

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesini emeklilik sebebiyle feshettiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, davalı taraf delilleri arasında, işçi şahsi sicil dosyasına dayanmış olup, davaya cevap dilekçesinde de işçi şahsi sicil dosyasının alt işverenlerden istenilmesini talep etmiştir. Mahkemece, davacının çalıştığı alt işverenlerin tamamından, işçi şahsi sicil dosyası ve ilgili işyeri kayıtlarının istenilmeden davaya devam edilerek karar verilmesi hatalı olmuştur. Anılan sebeple, alt işverenlerin tamamından, davacı işçinin çalışmasına ilişkin, işçi şahsi sicil dosyası ve ilgili işyeri kayıtları istenilmelidir. Neticeye göre, dava konusu tüm alacaklar yeniden değerlendirilmelidir.

Diğer taraftan, mahkemece, davacının onüç yılı aşkın tüm çalışma süresi boyunca yıllık izin hakkını kullanmadığı kabul edilmiştir. Ne var ki, bu denli uzun çalışma süresi boyunca yıllık izinlerin kullandırılmamış olması iddiası hayatın olağan akışına uygun olmayıp, bu halde hakimin davayı aydınlatma ödevi kapsamında, davacı asilin, yıllık izin sürelerini kullanıp kullanmadığı hususunda dinlenilmesi de gereklidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/266, Karar No: 2021/11182, Tarih: 01.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/266 E.  ,  2021/11182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

11/02/2014 tarihinde suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 07/04/2014 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içinde 21/05/2014 tarihinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle suça sürüklenen çocuğun yargılanarak mahkumiyetine karar verildiği ve mahkumiyet kararının kesinleştiği belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun, CD izleme tutanağına göre, olay günü gece saat 04.31 sıralarında iş yerine girip 150 TL‘yi aldığı olayda, UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre suç tarihinde güneş doğuş saatinin 06.05 olduğu ve gece vaktinin 05.05'de bittiği, bu suretle iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun gece vakti işlendiği belirlenerek yapılan incelemede, suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nın 116/4, 31/2. maddesinde belirtilen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddelerine göre hesaplanan 4 yıllık asli dava zamanaşımının 10/12/2015 karar tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı Yasa'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 01/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3323, Karar No: 2015/2225, Tarih: 16.02.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/3323 E.  ,  2015/2225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KİLİS 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/11/2013

NUMARASI : 2012/203-2013/873

Taraflar arasında görülen tapu iptal ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar, davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi.................okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal sebebine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkin olup, davacılar 507, 508, 525 ve 1526 parsel sayılı taşınmazla ilgili olarak davalarını atiye terkettiklerini bildirmişler ancak davalı buna muvafakat etmemiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

507,508 ve 1526 parsel sayılı taşınmazların davalı tarafından 3.kişilerden satın alma yoluyla edinildiği; 1525 parsel sayılı taşınmaz ve 1761 parsel sayılı taşınmazın ½ payının kadastro sırasında senetsizden davalı adına tespit edildiği; 16 ve 1661 parsel sayılı taşınmazlar ile 1761 ve 1277 parsel sayılı taşınmazların ½ paylarının muris tarafından satış suretiyle davalıya temlik edildiği kayden sabittir.

Bilindiği üzere 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 123. (1086 sayılı Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 185.) maddesine göre; “Davacı, hüküm kesinleşinceye kadar, ancak davalının açık rızası ile davasını geri alabilir”.

Öte yandan uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunu’nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

./..

./..

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; davalı taraf 507, 508, 1525 ve 1526 parsel sayılı taşınmazların atiye bırakılmasına muvafakat etmediğinden, bu parseller bakımından davanın esasına ilişkin karar verilmesi doğrudur. Ayrıca kadastro sırasında senetsizden davalı adına tespit edilen 1525 ve 1761 parsel sayılı taşınmazın ½ payı ile davalının 3.kişilerden satın aldığı 507,508 ve 1526 parsel sayılı taşınmazlar bakımından 01.04.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın uygulama yeri bulunmadığından bu parseller yönünden davanın reddine karar verilmesinde de bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davacıların bu parseller yönünden yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine.

Davacıların 1661 ve 16 parsel sayılı taşınmazlar ile 1761 ve 1277 parsel sayılı taşınmazların ½ paylarına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Toplanan deliller ve tüm dosya içeriğinden davalının murisin tek erkek çocuğu olduğu, murisin mal satmaya ve paraya ihtiyacının olmadığı, çekişme konusu 16 parsel sayılı taşınmazın satışının yapıldığı tarihte davalının 19 yaşında olduğu, her ne kadar 1761 ve 1277 parsel sayılı taşınmazların satış bedeline ilişkin şerhli banka dekontu dosyaya ibraz edilmiş ise de, taşınmazların keşfen belirlenen değeri ile gösterilen değer arasında fahiş fark bulunduğu, dolayısıyla bu parsellerin kız çocuklarından mal kaçırmak amacıyla muvazaalı biçimde davalıya temlik edildiği sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, 1661 ve 16 parsel sayılı taşınmazlar ile 1761 ve 1277 parsel sayılı taşınmazların ½ payları bakımından davacıların miras payı oranında davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davacıların temyiz itirazları bu parseller yönünden yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesine göre) açıklanan nedenden ötürü HUMY.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 16.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.