muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13368, Karar No: 2014/26029, Tarih: 02.12.2014

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; 22.10.2012tarihli SGK kontrol memur raporunda, davacı adresindeki apartmanın 3.katında ev sahibi M.. Ü..'ın eşinin beyanlarından davacı ile eski eşin beraber yaşadıkları, 2 çocuklarının olduğu, eski eşin Ev-Kur'da çalıştığı, ekonomik durumlarının çok iyi olduğu, esi eşin 14.12.2009 tarihinden itibaren adresinin annesinin ikameti olan “Üçgen mahallesi 94.sokaK Ata Emekçi Apartmanı no:9/4 Muratpaşa/Antalya” olduğu anlaşılmaktadır.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunun 56.maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, Anayasanın 20. maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm deliller toplanmalıdır. Davacının eski eşinin çalışıp çalışmadığı, çalışır ise işyeri adresi ile yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak, muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğünden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, tespit olunan adreslerdeki yakın komşuların tanıklıklarına res'en başvurularak somut ve açık beyanları alınmalı, eski eşin tespit olunacak adreslerindeki su, elektrik, telefon aboneliklerinin kimin adına tesis edildiği saptanmalı, davacının eski eşinin nerede çalıştığı ve maaşı var ise hangi bankadan maaş aldığı da araştırılmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/ Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azaların tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine ayrıntılı olarak başvurulmalı, çocuk var ise kimle kaldığı ve öğrenim durumları devam ediyor ise nerede öğrenim gördükleri açıklığa kavuşturulmalı,böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Ayrıca davacının eski eşinin ikameti olan “Üçgen mahallesi 94.sokaK Ata Emekçi Apartmanı no:9/4 Muratpaşa/Antalya” adresindeki komşularını dinlemek, eski eşin çalışma adresini tespit ederek işyeri arkadaşlarının beyanlarına başvurmak ve davacı adresindeki apartmanın 3.katında oturan ev sahibi M.. Ü..'ın beyanına başvurarak sonuca göre karar verilmelidir.

Ayrıca davacının eski eşinin ikameti olan “Üçgen mahallesi 94.sokaK Ata Emekçi Apartmanı no:9/4 Muratpaşa/Antalya” adresindeki komşularını dinlemek, eski eşin çalışma adresini tespit ederek işyeri arkadaşlarının beyanlarına başvurmak ve davacı adresindeki apartmanın 3.katında oturan ev sahibi M.. Ü..'ın beyanına başvurarak sonuca göre karar verilmelidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 02.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16471, Karar No: 2018/1558, Tarih: 27.03.2018

**19. Hukuk Dairesi         2016/16471 E.  ,  2018/1558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Tic. Mah. Sıf.)

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davacının davalı şirket ile olan ticari ilişkisini 2010 yılında sona erdirdiğini, davalı şirkete bedelsiz, boş olarak verilen teminat senedinin davalı şirket tarafından doldurulup icra takibine konu edildiğini, davacının veya oğlunun davalı şirketten nakden para almadığını, davalının kötü niyetli olduğunu belirterek, davacının davalıya borçlu olmadığının tespitini ve kötüniyet tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, bonodoki keşideci imzasının davacı tarafa ait olduğunu, açık olarak verilmiş olduğu iddia edilen bir senedin, anlaşmaya aykırı olarak doldurulduğu iddiasının yazılı delil ile ispat edilmesi gerektiğini, icra takibine konu bononun ihdas nedeninin nakten olduğunu, mal alış verişine dayanan bir borcun söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre, davacının iddiasını ispatlar nitelikte yazılı bir delil ibraz etmediği, senedin gerçeğe aykırı doldurulduğu ve senetten dolayı borçlu olunmadığı yönündeki iddiaların yazılı delille ispatı gerektiği, davalının teklif edilen yemini de eda ettiği gerekçesiyle davanın reddine, %20 kötü niyet tazminatına karar verilmiş,hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalının ticari defterlerine delil olarak dayanmış olduğundan dolayı davaya konu bononun davalı ticari defterlerinde kayıtlı olup olmadığı,kayıtlı ise bedel veya teminat konusunda herhangi bir açıklamanın bulunup bulunmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, davacının söz konusu delili konusunda inceleme yapılmaksızın karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine,(2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde davacıya iadesine, 27/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3482, Karar No: 2023/7218, Tarih: 07.06.2023

**5. Ceza Dairesi         2021/3482 E.  ,  2023/7218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/368 Esas, 2020/437 Karar

SUÇ : Rüşvet alma

HÜKÜM : Eylemin yetkili olmadığı bir iş için yarar sağlama suçunu oluşturduğunun kabulüyle mahkumiyet

Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.12.2020 tarihli ve 2020/368 Esas, 2020/437 sayılı Kararının, suçtan zarar gören vekili ile sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 31.07.2015 tarihli yazısı üzerine davadan haberdar edilen ve katılma talebinde bulunmayan Hazinenin katılan sıfatını kazanmadığı ve gerekmediği halde gerekçeli kararın tebliğ edilmesinin hükmü temyiz hakkı vermeyeceği anlaşıldığından, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği Hazinenin sanık hakkında verilen hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmıştır.

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir nitelikte olduğu, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca sanık müdafiinin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesince temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince sanık müdafiinin temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.10.2011 tarihli ve 2011/111488 Soruşturma, 2011/38283 Esas, 2011/14499 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında yetkili olmadığı bir iş için yarar sağlama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 255 inci maddesi ve 168 inci maddesi uyarınca cezalandırılması, 53 üncü maddesi gereği hak yoksunluğu uygulanması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Ankara 18. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.04.2013 tarihli ve 2011/1121 Esas, 2013/456 sayılı Kararı ile sanığa isnat edilen eylemlerin 5237 sayılı Kanun'un 252 nci maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen rüşvet alma suçunu oluşturabileceği, bu hususta delilleri takdir ve değerlendirmenin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle aynı Kanun'un 252 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddeleri uyarınca yargılama yapılması için görevsizlik kararı verilmiştir.

3. Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.09.2013 tarihli ve 2013/202 Esas, 2013/287 sayılı Kararı ile sanık hakkında yetkili olmadığı bir iş için yarar sağlama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 255 inci maddesi uyarınca 1 yıl hapis ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği 5 tam gün karşılığı 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 53 üncü maddesi gereği hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.

3. Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.09.2013 tarihli ve 2013/202 Esas, 2013/287 sayılı Kararı ile sanık hakkında yetkili olmadığı bir iş için yarar sağlama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 255 inci maddesi uyarınca 1 yıl hapis ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği 5 tam gün karşılığı 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 53 üncü maddesi gereği hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.

4. Sanık müdafii ile suçtan zarar gören ... vekilinin temyizi üzerine hükmün Dairemizin 28.09.2020 tarihli, 2020/2545 Esas ve 2020/12408 sayılı Kararı ile 3628 sayılı Kanun'un 17 ve 18 inci maddelerine göre İçişleri Bakanlığının rüşvet alma suçunun zarar göreni olduğu, bu sıfatının gereği olarak 5271 sayılı Kanun'un 233 ve 234 üncü maddeleri gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmesi için duruşmadan haberdar edilmesi gerektiği halde, usulen dava ve duruşmalar bildirilmeden, davaya katılma ve Ceza Muhakemesi Kanunu'nun mağdur ve katılanlar için öngördüğü haklardan yararlanma olanağı sağlanmadan yargılamaya devam edilerek hüküm kurulmuş olması nedeniyle sair yönleri incelenmeksizin bozulmuştur.

5. Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.12.2020 tarihli ve 2020/368 Esas, 2020/437 sayılı Kararı ile sanık hakkında yetkili olmadığı bir iş için yarar sağlama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 255 inci maddesi uyarınca 1 yıl hapis ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği 5 tam gün karşılığı 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci, üçüncü fıkraları gereği hak yoksunluğuna hükmolunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık müdafiinin 19.01.2021 havale tarihli temyiz dilekçesi; şikayetçi ile sanığın arasında borç ilişkisi dışında herhangi bir anlaşma bulunmadığı, sanığın suçu işlediğine yönelik şikayetçi beyanı dışında delil bulunmadığı, suçun maddi unsurlarının oluşmadığı, sanık lehine hükmün açıklanmasının geri bırakılması, erteleme ve takdiri indirim hükümlerinin uygulanmamasının hukuka aykırı olduğu hususlarına ilişkindir.

2. Suçtan zarar gören vekilinin 15.01.2021 havale tarihli temyiz dilekçesi; Hazineye tebligat yapılmadan hüküm verildiğinden davaya katılma talebinde bulunulamadığı, bu nedenle kararın kaldırılmasına karar verilmesi gerektiğine dairdir.

III. OLAY VE OLGULAR

2. Suçtan zarar gören vekilinin 15.01.2021 havale tarihli temyiz dilekçesi; Hazineye tebligat yapılmadan hüküm verildiğinden davaya katılma talebinde bulunulamadığı, bu nedenle kararın kaldırılmasına karar verilmesi gerektiğine dairdir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın suç tarihinde Mamak Yıldırım Ekipler Amirliğinde komiser yardımcısı olarak görev yaptığı, ....'ın 18.11.2010 tarihinde kaybolduğu, ailesi tarafından bu tarihte kayıp şahıslar büro amirliğine yapılan müracaat üzerine arandığı, kayıp şahsın kardeşi olan şikayetçi ...'ın, ablasının Ulus/Çankırı caddesinde bulunan Maliye Bakanlığı misafirhanesinin önünde indiği şeklindeki duyum üzerine kamera kayıtları varsa bakmak için o tarihte sanığın da kalmakta olduğu Maliye Bakanlığına ait misafirhaneden içeriye girdiği ve sanıkla burada tanıştığı, sanığın emniyet mensubu olduğunu, kayıp şahsı bulmak için yardımcı olabileceğini söyleyerek şikayetçiden 1.000 TL para istediği, pazarlıkla 800 TL'ye anlaştıkları, sanığın anlaşmış olduğu paranın 400 TL'sini 08.06.2011 tarihinde aldığı, kayıp kadını bulma vaadi karşılığı para almasına rağmen şikayetçiyi oyaladığı, kayıp şahsı bulamadığı müştekinin durumdan şikayetçi olması ve kendisini sıkıştırması üzerine parayı iade ettiği iddiasıyla rüşvet alma suçundan açılan kamu davasında, Mahkemece; sanığın eyleminin yetkili olmadığı bir iş için yarar sağlama suçunu oluşturduğu kabul edilerek bu suçtan cezalandırılması yoluna gidildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

IV. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın sübutu kabul edilen "yetkili olmadığı bir iş için yarar sağlama" suçunun hükümden önce 05.07.2012 tarihli ve 28344 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun'un (6352 sayılı Kanun) 89 uncu maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 255 inci maddesinin "nüfuz ticareti" başlığı altında yeniden düzenlenip suç unsurlarında değişiklik yapılarak kamu görevlisi olmayan gerçek kişilerin de suçun faili haline getirilmesi, failin kamu görevlisi olmasının suçun daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hali olarak düzenlenmesi karşısında; iddia konusu eylemlerin 5237 sayılı Kanun'un 255 inci maddesinde 6352 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrasında dolandırıcılık suçunu oluşturabileceği gözetilip, değişiklikten önceki yetkili olmadığı bir iş için yarar sağlama ile dolandırıcılık suçlarına ilişkin düzenlemeler ve 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un (6763 sayılı Kanun) 34 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamındaki dolandırıcılık suçunun da uzlaşma kapsamına alınmış olması nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi de gözetilerek, uzlaştırma işlemleri uygulanarak sonucuna göre lehe yasa karşılaştırmasının yapılması suretiyle hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, yasal olmayan yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

1. Ön inceleme bölümünde açıklanan nedenle suçtan zarar gören vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi uyarınca, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

2. Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.12.2020 tarihli ve 2020/368 Esas, 2020/437 sayılı Kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi ve 326 ncı maddesinin son fıkrası gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4464, Karar No: 2012/14183, Tarih: 05.04.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/4464 E.  ,  2012/14183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine, beraatine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Bilirkişi raporlarının sanık vekiline elden verilip aleyhe hususları kabul etmediklerini beyan etmesine göre tebliğnamenin 3 nolu bendinde yazılı bozma düşüncesine iştirak olunmamıştır.

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

1-)Sanığın orman arazisinde işgal ve faydalanma suçundan önce 6831 S.K'nın 93/1 maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezası verilip yerin kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları içinde işlenmesi nedeniyle bir misli arttırım sonucu 12 ay hapis cezasına hükmolunmak suretiyle hükmün karıştırılması,

2-)Hükme esas alınan ek raporları için fen ve orman mühendisi bilirkişilere yeminleri verdirilmemek veya eski yeminleri hatırlatılmamak suretiyle CMK'nin 64.maddesine muhalefet edilmesi,

3-)Orman mühendisi bilirkişi tarafından düzenlenen ek raporda, kesilen ağaçların yerlerine meyva fidanı dikildiğinin belirtilmesine, sanığın da sahaya fidan diktiğini kabul etmesine göre köy muhtarı, ihtiyar heyeti üyeleri, varsa köy bekçisi ile civar taşınmaz sahipleri ve ihbarcının kimliğinin tesbit edilerek tanık olarak dinlenilip ağaçların sanık tarafından kesilip kesilmediğinin, başkalarına ait yerden bir başka şahsın ağaç kesmesinin mümkün olup olmadığının belirlenmesinden sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

4-)Sanık hakkında verilen cezada yapılan indirimde suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunmayan 765 sayılı TCK'nin 59. maddesinin tatbik edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve müdahil idarenin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 05.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24828, Karar No: 2014/9089, Tarih: 12.05.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/24828 E.  ,  2014/9089 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/397425

MAHKEMESİ : Ankara 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/09/2011

NUMARASI : 2010/1237 (E) ve 2011/909 (K)

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

1-"Sahte fatura düzenlemek” ve “sahte fatura kullanmak” suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, 5271 sayılı CMK'nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, iddianame ile vergi suçu raporu ve vergi dairesi mütalaasına uygun olarak "2005, 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından sanığın cezalandırılmasının talep edildiği, iddianamedeki sevk ve tavsife göre “sahte fatura kullanmak” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden, dava konusu edilmeyen "2005, 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak" eyleminden mahkumiyet hükmü kurularak 5271 sayılı CMK'nun 225. maddesine aykırı davranılması,

2-Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanığın gerçek bir ticari faaliyeti bulunmadan komisyon karşılığı 2005 yılına ait 783.788.00 TL tutarındaki 46, 2006 yılına ait 1.015.304.00 TL tutarındaki 35, 2007 yılına ait 1.938.886.00 TL tutarında 75, 2008 yılına ait 841.950 TL tutarındaki 45 adet faturayı sahte düzenlediğinin iddia ve kabul edilmesi, sanık hakkında 2005 ve 2006 takvim yılları yönünden 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1 maddesi uyarınca temel hapis cezası suçun işleniş biçimi ve özellikleri göz önüne alınarak takdiren alt sınırdan 18 ay hapis cezası olarak belirlenmesine rağmen uygulanan yasa hükmü olarak 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Kanun'un 359/b maddesi de gösterilmediği cihetle, “2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek “ eylemi yönünden gerekçe gösterilmeden “suçun işleniş biçimi ve özellikleri göz önüne alınarak takdiren “ denilmek suretiyle temel hapis cezasının alt sınırdan uzaklaşılarak 3 yıl hapis olarak belirlenmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11636, Karar No: 2013/713, Tarih: 29.01.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/11636 E.  ,  2013/713 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ... ile reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarından sanıklar ..., ..., ... ve ...'nun bozma üzerine yapılan yargılamaları sonunda; sanık ...'in eyleminin ırz ve namusa tasaddide bulunma suçunu oluşturduğu kabul edilerek bu suçtan, diğer sanıkların ise atılı reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarından mahkûmiyetlerine dair ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 05.02.2009 gün ve 2007/217 Esas, 2009/33 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar ... müdafileri ve sanık ... tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Sanıklardan ... hakkında tebliğnamede görüş bildirilmiş ise de, yokluğunda verilen hükmün sanık ... ve müdafiine tebliğine rağmen, dosyada bu sanığın veya müdafiin hükmü temyize yönelik herhangi bir talep veya dilekçesinin bulunmadığı anlaşılmakla temyiz incelemesinin sanıkla.... ve ... haklarında kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Oluşa uygun kabule göre sanık ...'in ırz ve namusa tasaddide bulunma, sanıklar... ve ...'in ise reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarının 765 sayılı TCK.nın 415. ve 416/3. maddelerinde öngörülen cezalarının üst sınırları itibarıyla aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımı süresine tâbi oldukları, suç tarihleri olan 2002 ve 21.01.2003 tarihi ile inceleme günü arasında bu sürelerin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanıklar Ömer,... ve ... haklarından açılan kamu davalarının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 29.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.