muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/645, Karar No: 2006/4124, Tarih: 16.05.2006

Mahkemece, iddia, savunma ve kanıtlar incelenip değerlendirilerek tazminat miktarı saptanıp oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile davanın reddine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 16.05.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5650, Karar No: 2018/7879, Tarih: 18.09.2018

**17. Hukuk Dairesi         2017/5650 E.  ,  2018/7879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda, kararda yazılı nedenlerle, davanın kabulüne ilişkin verilen hüküm davalı ... vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 08/01/2012 tarihinde davacı şirkete trafik sigortalı bulunan ve davalıların murisinin işleteni olduğu aracın karıştığı kazada dava dışı araç ile olay yerinde bulunan oto korkuluk ve eklentilerinin zarara uğradığını, meydana gelen kazada sigortalı araç sürücüsünün tam kusurlu olduğunu, davacının 3. kişiye ait araçta meydana gelen hasar nedeniyle 13/03/2012 tarihinde 13.900,00 TL, korkuluklarda meydana gelen hasar nedeniyle de 16/05/2012 tarihinde ise 2.531,00 TL olmak üzere toplam 16.431,00 TL ödeme yaptığını, davalılara murisinden kalan araç sürücüsünün ehliyetsiz olması nedeniyle rücu hakkının doğduğunu beyanla fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydı ile 16.431,00 TL tazminatın hak sahiplerine ödeme tarihinden itibaren reeskont faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, murisinin işleteni olduğu aracın dava dışı ... ... - ... ...'ın işlettiği ... Otoparktan, bu parkta çalışan ... ...adlı şahıs tarafından murisinin bilgisi ve rızası dışında alınarak diğer araca çarpması sonucu meydana geldiğini,

davalı murisinin otoparka abone olduğunu, aracını otaparka teslim ettiğini, her araca tahsisli yer olmadığından araçla beraber aracın anahtarını da otaparka teslim ettiğini, ihtiyacı olduğu zamanlarda aracını alıp kullandığını kazayı yapan ehliyetsiz şahsa aracını bilerek ve rızasıyla vermesinin söz konusu olmadığını beyanla davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar, davaya herhangi bir yanıt vermemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, toplanan delillere göre; davanın kabulü ile 16.431,00 TL rücu tazminatının davalılardan müştereken ve müteselsilen alınıp davacıya verilmesine, bu bedelin 13.900,00 TL'lik kısmına 13/03/2012 tarihinden, bakiyesine ise 16/05/2012 tarihinden itibaren reeskont faizi yürütülmesine karar verilmiş; hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, zorunlu trafik sigortacısı tarafından zarar gören üçüncü kişiye ödenen tazminatın davalılar sigortalı mirasçılarından rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Dava, zorunlu trafik sigortacısı tarafından zarar gören üçüncü kişiye ödenen tazminatın davalılar sigortalı mirasçılarından rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Davacı taraf, davalılar murisinin işleteni olduğu araç sürücüsünün yeterli sürücü belgesi olmadan kaza yaptığından 3.kişiye ödenen tazminatın işleten mirasçıları davalılardan tahsilini talep etmiştir. Davalı ... vekili, dava dışı ... ...-... ...'ın işlettiği ... Otoparktan, bu parkta çalışan ... ...adlı şahıs tarafından murisinin bilgisi ve rızası dışında alınarak kazanın meydana geldiğini zarardan sorumlu olmadığını savunmuştur. Aracın otoparkına bırakıldığı iddia edilen dava dışı ... ...; davalı murisinin otoparkın müşterisi olduğunu kazayı yapan sigortalı aracın sahibi tarafından kendi otoparkına bırakıldığını, işyerinde arada kendisine yardımcı olan sürücü ... ...tarafından kazanın yapıldığını, ceza soruşturması kapsamındaki ifadesinde beyan etmiştir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 104. Maddesi, "motorlu araçlarla ilgili mesleki faaliyette bulunan teşebbüslerin sahibi, gözetim, onarım, bakım, alım-satım, araçta değişiklik yapılması amacı ile veya benzeri bir amaçla kendisine bırakılan bir motorlu aracın sebep olduğu zararlardan dolayı işleten gibi sorumlu tutulur. Aracın işleteni ve araç için ... yapan sigortacı bu zararlardan sorumlu değildir" hükmünü öngörmektedir.

Davaya konu kazayı yapan davalı ... şirketine sigortalı aracın otoparka bırakıldığı zamanda kazanın gerçekleştiği dosya kapsamı ile sabit olduğu, ...'nın 104. maddesi gereği araç malikinin işletenlik sıfatının kalktığı ve işletene düşen hukuki sorumluluğu poliçeyle üstlenmiş olan davacı ....'nin de sorumluluğunun son bulduğu açıktır.

Bu durum karşısında; anılan kanun hükmü gereği işletenin ve trafik sigortacısının zarardan sorumluluğu bulunmadığı, davacı ... şirketinin zarardan sorumluluğu bulunmadığı halde yaptığı ödemeyi sigortalıya rücu edemeyeceğinden davalı ... için davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...'na geri verilmesine 18/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5098, Karar No: 2017/926, Tarih: 13.02.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/5098 E.  ,  2017/926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında "2002, 2003, 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak" suçundan verilen hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın 2005 takvim yılında KDV indiriminde kullandığı son faturanın 12.03.2005 tarihli olması nedeniyle suç tarihinin 21.04.2005 olduğu kabul edilmiştir.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2002, 2003, 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nın 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan kurum vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nın 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 13.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2108, Karar No: 2025/2241, Tarih: 03.03.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/2108 E.  ,  2025/2241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/607 E., 2024/25 K.

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin iş sözleşmesini evlilik sebebiyle feshettiğini, fazla çalışma ve şua izni alacağının ödenmediğini belirterek fazla çalışma ve şua izni alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının davalıya ait Hastanede röntgen teknisyeni olarak çalıştığını, davacının fazla çalışma alacağının bulunmadığını davacının işten ayrıldığı tarihte ibraname ile hak ettiği alacaklarını tamamen aldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkeme kararının iki kez Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesince bozulması üzerine bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda Mahkemenin 25.09.2023 tarihli kararı ile; son bilirkişi M.G'nin raporunda artık puantaj kayıtlarının dosyada yer almadığını beyan etmesi ve bilhassa nöbet izin çizelgeleri dikkate alınarak denetime elverişli hazırlanan bilirkişi D.Y.K'nın raporunun bozma kararında belirttiği değerlere en uygun olan hesaplama olduğu, son bilirkişi M.G'nin hiç bir hesap verisi sunamaması nedeni ile en son D.Y.K. tarafından 19.11.2022 tarihinde hazırlanan ve gerek 240 saat değerlendirmesi gerek 30 saat üzeri fazla çalışmanın dikkate alındığı hesaplama tarzının hükme esas alındığı gerekçeleriyle %30 indirim de uygulanarak taleple bağlı kalınmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Mahkemenin 25.09.2023 tarihli kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairece, hükme esas alınan 19.11.2022 tarihli bilirkişi raporunda; davacının iş sözleşmesinde haftalık çalışma süresinin 45 saat olarak düzenlenmesi nedeniyle nöbet çizelgelerine göre yapılan hesaplamadan ayrı olarak haftalık 15 saat fazla çalışma yapıldığının kabul edildiği, Ancak Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 16.06.2020 tarihli ve 2020/1821 Esas, 2020/6802 Karar sayılı kararında, davacının tanık beyanı ile ispat ettiği fazla çalışma alacağının haftalık 10 saat üzerinden hesaplanması ve ayrıca davacıya yapılan fazla çalışma ödemelerinin dikkate alınması gerektiği belirtildiği hâlde sadece prim ödemelerinin dikkate alındığı, Mahkemece bozmaya uyulması ile belirtilen çerçevede işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu bulunmasına rağmen yazılı şekilde karar verilmesinin hatalı olduğu belirtilerek hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozmaya uyulmasına karar verilmiş ve davacının fazla çalışma alacağı haftalık 10 saat üzerinden hesaplanan ve davacıya yapılan ödemelerin mahsup edildiği bilirkişi ek raporu hükme esas alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Alınan raporun bozma kararına uygun olmadığını,

2. Yapılan hesaplamadan önce indirim, sonra mahsup yapılması gerektiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla çalışma alacağının hesaplanması ile alacaktan yapılan indirimin nasıl uygulanması gerektiğine ilişkindir.

1. Temyizen incelenen Mahkeme kararında ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı ve bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla davalı vekilinin aşağıdaki paragrafının kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Somut olayda Mahkemece, bozmaya uyulmasına karar verildikten sonra alınan bilirkişi ek raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Mahkemece bozmaya uyulması ile belirtilen çerçevede işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu bulunmasına rağmen fazla çalışma alacağından indirim uygulanıp uygulanmadığının karar gerekçesinde tartışılmamış olması hatalı olmuştur.

Fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücretinin tanık anlatımları ile ispat edilmesi hâlinde, hesaplanan alacaklardan indirim yapılması gerektiğine dair Yargıtay içtihatları istikrarlı bir uygulama hâlini almıştır. Bu indirim, dosyadaki delillerin durumu ve niteliğine göre yapılması gerekli uygun bir indirimdir. Diğer taraftan fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti hesaplamalarının tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Mahkemece, bilirkişi tarafından hesaplanan fazla çalışma alacağından uygun bir indirim yapıldıktan sonra belirlenecek tutardan, ödendiği anlaşılan miktarın mahsubu sonrasında bulunacak miktarın hüküm altına alınması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Mahkeme kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12968, Karar No: 2012/11062, Tarih: 26.04.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/12968 E.  ,  2012/11062 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Uygulama : 765 sayılı TCK'nın 455/1, 455/son, 72; 647 sayılı Kanunun 4. maddeleri uyarınca mahkumiyet,

Tebliğname Düşünce : Onama

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Suç tarihi itibarıyla hürriyeti bağlayıcı ceza ile birlikte tayin olunan adli para cezasının 5252 sayılı Kanunun 5/2. maddesi uyarınca 450 YTL olması gerekir iken 489 YTL olarak belirlenmek suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 1-2-5 fıkraları hükümden çıkarılarak “sanığın 2 yıl hapis ve 450 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın cezasının TCK'nın 455/son maddesi uyarınca 5/8 oranında indirilerek 9 ay hapis ve 169 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının 647 sayılı Kanunun 4. maddesi uyarınca günlüğü 12 TL'den paraya çevrilerek 3.240 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı neviden para cezalarının TCK'nın 72. maddesi uyarınca toplanarak sanığın neticeten 3.409 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hükümdeki sair hususlar aynen bırakılmak suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26/04/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5026, Karar No: 2024/6242, Tarih: 21.05.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/5026 E.  ,  2024/6242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1533 Esas, 2024/185 Karar

DAVA TARİHİ: 09.05.2013

KARAR : Düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ: Şile Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/28 Esas, 2023/141 Karar

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedeli ile ecrimisilin tahsili istemi davasında yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 20.03.2024 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 20.03.2024 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya her paydaş için değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihaî kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın her paydaş için değeri kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun'un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun'un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre hüküm altına alınan ve temyize konu edilen miktar yönünden karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 20.03.2024 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Davacıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/45, Karar No: 2021/198, Tarih: 04.05.2021

**Ceza Genel Kurulu         2021/45 E.  ,  2021/198 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 11. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Resmî belgede sahtecilik suçundan sanık ...'un TCK'nın 204/1 ve 53. maddeleri uyarınca 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin İstanbul 37. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 03.12.2013 tarihli ve 424-288 sayılı hükümlerin, sanık ve müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 11. Ceza Dairesince 17.02.2016 tarih ve 920-1191 sayı ile;

"Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanığın ve müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- 5237 sayılı TCK'nun 61. maddesinde yer alan hakim somut olayda; suçun işleniş biçimini, suçun işlenmesinde kullanılan araçları, suçun işlendiği zaman ve yeri, suçun konusunun önem ve değerini, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını, failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını ve failin güttüğü amaç ve saiki göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanunî tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler ve 3. maddesinde yer alan suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur hükümleri uyarınca temel cezanın yukarıda sayılan ilkelere göre belirlenmesi gerektiği gözetilmeden suçun etkileri eylemin özellikleri dikkate alınarak denilmek suretiyle yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile orantılık ilkesini zedeleyecek şekilde temel cezanın belirlenmesi,

2- Sanık müdafiinin lehe hükümlerin uygulanmasına ilişkin talebine rağmen TCK'nun 62. maddesi gereğince takdiri indirim uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

3- 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun, aynı maddenin 3. fıkrasına göre yalnızca sanığın kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye, 1. fıkrasında yer alan diğer hak yoksunluklarının ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar uygulanabileceğinin gözetilmemesi,

4- Sanığın göz altında geçirdiği sürelerin TCK'nun 63. maddesi uyarınca verilen cezasından mahsubuna karar verilmemesi" isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkemece 29.12.2016 tarih ve 181-602 sayı ile; bozmaya direnilerek önceki hüküm gibi sanığın mahkûmiyetine karar verilmiş ise de bu hükmün, sanık müdafisi, katılan ... Endüstriyel Dikiş İplik Tekstil Sanayi ve Ticaret AŞ vekili ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine yeni hüküm olduğu kabulüyle dosyayı inceleyen Yargıtay 11. Ceza Dairesince 22.05.2017 tarih ve 2288-3925 sayı ile;

Yerel Mahkemece 29.12.2016 tarih ve 181-602 sayı ile; bozmaya direnilerek önceki hüküm gibi sanığın mahkûmiyetine karar verilmiş ise de bu hükmün, sanık müdafisi, katılan ... Endüstriyel Dikiş İplik Tekstil Sanayi ve Ticaret AŞ vekili ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine yeni hüküm olduğu kabulüyle dosyayı inceleyen Yargıtay 11. Ceza Dairesince 22.05.2017 tarih ve 2288-3925 sayı ile;

"...Yerel mahkemenin 29.12.2016 tarih ve 2016/181-602 esas ve karar sayılı kararının direnme kararı niteliğinde olmadığı, ilk hükümde yer almayan yeni ve değişik gerekçeyle hüküm kurulmuş olması nedeniyle yeni hüküm kabul edilerek yapılan incelemede;

1- İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 25.08.2011 tarihli iddianamesi ile, sanık ...'un 27.02.2009 tanzim tarihli bono senedini alacaklısı ... İplik A.Ş. olarak düzenleyerek şirket yetkilisi ...'a verdiği, bonoda katılan ... 'ı kefil olarak gösterip imzaladığı,yapılan icra takibi üzerine katılanın borca ve imzaya itiraz etmesi sonucunda, kefil imzasının müştekiye ait olmadığının tespit edildiği, bu şekilde sanığın resmi belgede sahtecilik suçunu işlediğinin iddia ve kabul olunması, sanığın savunmasında, suça konu bonoyu katılanın kendisine vermiş olduğu vekaletnameye istinaden düzenlediğini ifade etmesi, katılanın aşamalarda alınan beyanlarında, muhasebeci ...i'nin vasıtası ile sanık ile tanıştığını, sanığın sıkıntıları olması sebebiyle adına işyeri açamadığını, sanığın kendi adına işyeri açması için vekaletname verdiğini, buna istinaden sanığın kendisinin adına ... Tekstil isimli işyerini açıp çalıştırdığını, bu işyerine hiç gitmediğini, sanığın kendisini kefil gösterip imza atmak suretiyle bono düzenlediğini beyan etmesi, dosyada mevcut 30.10.2008 tarihli vekaletname ile katılanın kendisi adına işyeri açması ve devamında işyeri ile ilgili bir takım işlemler yapma hususunda sanığı yetkili kıldığının belirlenmesi, suça konu bononun incelenmesinde, bonoda borçlu olarak sanığın isminin, kefil olarak Yağmur Tekstil(Songül Toknaz) firmasının isminin bulunması, senette yer alan borçlu ve kefil imzalarının aynı elin mahsulü olduğunun çıplak gözle dahi fark edilebilecek nitelikte olması ve suça konu senedin katılanın adına açılan işyerinin faaliyeti kapsamında düzenlendiğinin anlaşılması karşısında, ayrıntısı Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30.03.1992 gün ve 80/98 sayılı kararında da belirtildiği üzere, belgede sahtecilik suçlarında kast, zarar vermek bilinci ve iradesi olarak kabul edilmektedir. Mağdurun önceden verdiği rıza üzerine onun imzasını taklit ederek kullanan failde mağdura zarar vermek bilinci bulunmayacağından sahtecilik kastının varlığı ileri sürülemez. Ancak mağdurun rızasının kastı ortadan kaldırabilmesi için fiilin işlenmesinden önce açıklanması zorunludur. Mağdurun rızası açık olabileceği gibi zımni de olabilir. Özellikle iki kişi arasındaki ilişkiler, böyle bir rızanın varlığını ciddi olarak kabule elverişli olduğu takdirde, bu rızaya dayanarak başkasının yerine imza atan kimsede sahtecilik kastının varlığı kabul olunamaz. Bu açıklamalar ışığında, sanık tarafından katılan adına daha önce imzalanıp ödenen senetler olup olmadığı araştırılıp gerektiğinde senetlerin verildiği kişilerin de tanık olarak dinlenmesi ve katılan tarafından vekil tayin edilen sanığın suç tarihi itibariyle vekillikten azledilip edilmediği, edilmiş ise ne zaman edildiği hususları araştırılarak, toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilip sanığın sahtecilik kastı ile hareket edip etmediği de karar yerinde tartışıldıktan sonra, hukuki durumunun belirlenmesi yerine eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;