muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/16599, Karar No: 2019/12421, Tarih: 10.06.2019

**22. Hukuk Dairesi         2018/16599 E.  ,  2019/12421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Mahkemece, nihai kararla, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

Kararın, davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine, Mahkemece, 07.09.2018 tarihli ek kararla, temyiz kesinlik sınırının belirlenmesinde bozma kapsamı dışında kalan alacaklara dair hüküm kısmının dikkate alınmaması gerektiği belirtilerek kararın kesin olması sebebiyle davacı vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar da davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta; mahkemece verilen karar fazla mesai yönünden bozulmuştur. Davacı ıslah ile fazla mesai yönünden 10.601,40 TL talep etmiş olup, mahkemece talebin 3.187,46 TL yönünden kabulüne karar verilmiş, bakiyesi yönünden de talep reddedilmiştir. Bu halde mahkemece reddedilen tutarın karar tarihi olan 2018 yılı itibari ile kesinlik sınırı altında kaldığından bahsedilemeyeceğinden, temyiz isteminin kesinlik sebebi ile reddedilmesi isabetsizdir. Anılan sebeple, davacı vekilinin temyiz isteminin reddine dair tesis edilen 07.09.2018 tarihli ek karar, usul ve kanuna aykırı olduğundan, davacı vekilinin ek karara yönelik temyiz isteminin kabulü ile 07.09.2018 tarihli ek kararın BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA karar verildikten sonra dosya Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü;

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 10/06/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1067, Karar No: 2016/22086, Tarih: 01.11.2016

**19. Ceza Dairesi         2016/1067 E.  ,  2016/22086 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 3621 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- ... ilçesi sınırları dahilinde bulunan devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde yer alan kısmında, otele ait olup 1992-1995 yılları arasında yapıldığı anlaşılan beton iskelenin 71 metre uzunluğunda 257,80 m2 lik olduğunun tespit olunması karşısında; beton iskelenin 3621 sayılı Kanun'un 15/4. madde ve fıkrası kapsamında kıyının doğal yapısını bozacak bir etki meydana getirip getirmediği hususunda bilirkişiden ek rapor alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden temadi eden suçun ilk işleniş tarihi esas alınarak yazılı biçimde hüküm kurulması,

2- Sanığın savunmasında sadece departman müdürü olarak çalıştığını, herhangi bir yetkilerinin olmadığını belirtmesi karşısında, otelin sorumlu müdürünün de Ticaret Sicil Müdürlüğü veya Kültür ve Turizm Müdürlüğünden sorularak otel yetkilileri hakkında da müsnet suçtan dava açılıp açılmayacağı hususunun takdiri için dosyanın Cumhuriyet Savcılığına gönderilmemesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 01/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22118, Karar No: 2013/18383, Tarih: 25.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/22118 E.  ,  2013/18383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında

Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS. madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...’ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 14/08/2009 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...’ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 14/08/2009 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 25/11/2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5312, Karar No: 2020/5185, Tarih: 21.09.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/5312 E.  ,  2020/5185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup, hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkili ile davalının 13.03.2014 kesinleşme tarihli boşanma kararı ile boşandıklarını, davalıyla müşterek malik oldukları taşınmazdan boşanma davasının açılmasıyla birlikte çocuğuyla birlikte uzaklaştırıldıklarını belirterek, ecrimisil talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, boşanma davasının davalının ortak konuta gelmemesi nedeniyle açıldığını, davacının beyanları arasında çelişki olduğunu, anahtarın her iki tarafta da bulunduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, ecrimisil talebine ilişkindir.

Somut olayda dava konusu taşınmaz mesken niteliğinde olup davacı ve davalı 1/2 payla müşterek maliktir. Kadıköy 4. Aile Mahkemesinin 2011/567 Esas, 2012/1095 Karar sayılı ilamıyla tarafların boşanmalarına karar verilmiş, kararın boşanmaya ilişkin kısmı 13.03.2014 tarihinde kesinleşmiştir.

Davacı dava dilekçesinde, tanık deliline dayanmış ve tanık listesi bildirmiş olmasına rağmen mahkemece eksik araştırma ve inceleme ile yalnız boşanma dava dosyası incelenerek davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Mahkemece yapılması gereken; davacı tanıklarını usulüne uygun tebligatla davet ederek dinlemek ve dava konusu meskenin davalı işgalinde olup olmadığını, davacının kullanımının engellenip engellenmediğini duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlemek olmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15216, Karar No: 2021/5166, Tarih: 10.03.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/15216 E.  ,  2021/5166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme, tehdit

HÜKÜM : Düşme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanığın suç tarihinde mağdur ...’a ait arazideki zeytin ve kiraz ağaçlarını keserek zarar verdiğinin iddia edildiği olayda, sanığa yüklenen eylemin TCK’nın 152/1-c. maddesinde düzenlenen dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme suçunu oluşturacağı ve atılı suçun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete bağlı bulunmadığı gözetilmeden, kesilen ağaçların sanık tarafından kesilip kesilmediği araştırılmadan sanığın eyleminin aynı Kanun’un 151/1. maddesi kapsamında kaldığından bahisle şikayet yokluğundan yazılı şekilde davanın düşmesine karar verilmesi,

2- Sanığın, mağdurlara hitaben farklı zamanlarda, "sizi yaşatmam, öldürürüm" diyerek tehdit ettiği şeklinde iddianame düzenlenerek açılan davada, sanığın eylemlerinin takibi şikayete bağlı olmayan TCK'nın 106/1-1. cümlesi kapsamındaki tehdit suçunu oluşturacağı gözetilmeden, olaya ilişkin soruşturma aşamasında beyanları alınan tanıklar dinlenmeden ve deliller toplanmadan eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile, şikayetten vazgeçildiği gerekçesiyle düşme kararı verilmesi,

3- Sanığın mağdur ...’a yönelik eyleminin TCK’nın 106/1-1. maddesi kapsamında kaldığının kabulü halinde ise, 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK’nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

4- Kabule göre de;

Sanığa mağdurların şikayetten vazgeçmesine dair beyanlarını kabul edip etmediği sorularak sonucuna göre, 5237 sayılı TCK’nın 73/4-6 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince davanın düşmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 10/03/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19747, Karar No: 2012/23725, Tarih: 22.11.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/19747 E.  ,  2012/23725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın ... yönünden husumetten reddine, ... Belediye Başkanlığı yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılardan ... Belediye Başkanlığı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; verilen karar, davalılardan ... Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve davalı ... Belediye Başkanlığı'ndan tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalılardan ... Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/538, Karar No: 2014/6403, Tarih: 20.10.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/538 E.  ,  2014/6403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Anamur 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/04/2013

NUMARASI : 2012/765-2013/259

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili, murisleri Ö.. Ç.. ile davalı yüklenici arasında 399 ada 12 parsel sayılı taşınmazla ilgili olarak imzalanan 04.09.1996 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine göre, inşaatın 48 ayda bitirilip teslim edilmesi gerekirken, teslim edilemediğini ileri sürerek, geç teslimde ödenmesi kararlaştırılan cezai şarttan şimdilik 8.982,00 TL'nin reeskont faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 27.02.2009 tarihli ıslah dilekçesiyle, dava değerini 110.250,00 TL'ye arttırmıştır.

Davalı vekili, inşaat ruhsatının sözleşme tarihinden 1 yıl sonra alınabildiğini, hava şartları nedeniyle de 5 ay süreyle inşaata devam edilemediğini, inşaatın devamı sırasında yaz aylarında inşaat yasağı uygulandığını ve sözleşmeye göre bu sürelerin teslim süresine ekleneceğinin kararlaştırıldığını, dairelerin davacılara 2002 yılında teslim edildiğini, ancak tapu işlemlerini yapmak üzere yetki talep etmesine rağmen, bu yetkinin verilmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, inşaat ruhsatının sözleşme tarihinden 1 yıl sonra alınabildiğini, hava şartları nedeniyle de 5 ay süreyle inşaata devam edilemediğini, inşaatın devamı sırasında yaz aylarında inşaat yasağı uygulandığını ve sözleşmeye göre bu sürelerin teslim süresine ekleneceğinin kararlaştırıldığını, dairelerin davacılara 2002 yılında teslim edildiğini, ancak tapu işlemlerini yapmak üzere yetki talep etmesine rağmen, bu yetkinin verilmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine dair verilen kararın, davacılar vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin 27.12.2010 tarih ve 2009/6667 Esas, 2010/7242 Karar sayılı ilamıyla, 04.09.1996 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin 23. maddesinde inşaatın 48 ay süre içerisinde bitirileceği, bitirilemediği takdirde arsa sahibinin her birine 1000'er Alman Markının aylık gecikme faizleriyle birlikte ödeneceğine ve ayrıca her 6 ayda bir gecikme bedeli olarak arsa sahiplerinin her birine 1500'şer Alman Markının ödeneceğinin kararlaştırıldığı, bu gecikme tazminatının “maktu kira” niteliğinde olduğunun anlaşıldığı, zamanaşımı süresi içerisinde her zaman istenebileceğinden eserin teslim alınmış olmasının hakkın düştüğü anlamına gelmeyeceği kaldı ki sözleşmeye uygun iskânı alınmış olarak teslimin varlığının da kanıtlanmadığı, mahkemece ifaya ekli ceza niteliğinde olup ihtirazi kayıtsız teslim alındığı gerekçesiyle istemin reddine karar verilmesinin hatalı olduğu, sözleşmenin 23. maddesi hükmünce gecikme süresinin ve süreye eklenmesi gereken mücbir sebeplerin araştırılması, teslim tarihinin saptanması, buna göre gecikilen süre kadar talep edilen maktu kiranın hüküm altına alınması gerektiği belirtilerek, bozulmuştur. Mahkemece, bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, yapılan iş, ticari nitelikte olduğundan yağmurun yağması nedeni ile gecikme olduğu savunmasına itibar edilmediği, dava konusu yapının yapıldığı parseli de içine alan imar uygulaması için idare mahkemesine dava açıldığından yapı ruhsatı verilmediği, anılan davayı

ve bu dava sonucunda ruhsatın alınmasının gecikeceğini davalının tahmin etmesi mümkün olmadığından 48 aylık sürenin, yapı ruhsatının alındığı 27.08.1997 tarihinden başlamasının gerektiği, ilk olarak 1997 yılında uygulanmaya başlanan yaz mevsimlerindeki inşaat yasağını davalının bilme ihtimali olmadığından 1998, 1999, 2000 ve 2001 yıllarında uygulanan 6'şar aylık inşaat yasaklarının gecikme süresinden düşülmesi gerektiği, mimari projeye aykırı inşa nedeni ile inşaatın durdurulmasından yüklenicinin sorumlu olduğu, inşaatın başlangıç tarihi olan 27.08.1997 tarihine inşaatın bitirilmesi için taahhüt edilen 48 ayın ve inşaat yasağı nedeni ile çalışılamayan 24 ayın eklenmesiyle inşaatın bitirilmesi gereken tarih olan 27.08.2003 ile dava tarihi olan 06.03.2007 tarihi arasında 42 ay gecikme bulunduğu, toplam 52.500,00 Alman Markı (57.115,27 TL) alacağın bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile, 57.115,27 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davalı vekilinin tüm, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı tarafça, alacağa reeskont faizi uygulanması istendiği halde, hüküm altına alınan alacağa yasal faiz yürütülmüştür. 04.12.1984 tarih ve 3095 sayılı Yasa'nın 2/3. maddesinde, arada sözleşme olmasa bile, ticari işlerde temerrüt faizinin, TCMB'nın kısa vadeli krediler için öngördüğü reeskont faiz oranı olduğu belirtilmiş iken, 15.12.1999 tarih ve 4489 sayılı Yasa ile 3095 sayılı Yasa'da yapılan değişiklik ile, 01.01.2000 tarihinden itibaren ticari işlerde uygulanacak temerrüt faiz oranı, TCMB'nın kısa vadeli avans işlemlerine uyguladığı faiz oranı olarak değiştirilmiştir. Ancak 3095 sayılı Kanun'un yasal faizi düzenleyen 1. maddesinde ve bu maddeye atıf yapılan 2/1. maddesinde yer alan reeskont faizi ibaresi 21.04.2005 tarih ve 5335 sayılı Kanun'un 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır. Uyuşmazlığın ticari bir işten kaynaklanması nedeniyle davacı tarafından alacağın avans faiziyle birlikte tahsilinin talep edilmesi mümkün iken, 3095 sayılı Yasa'da yapılan değişiklikle kaldırılan ve bu faiz oranından daha düşük seviyedeki reeskont faizi üzerinden istemde bulunulmuş olması karşısında, mahkemenin, reeskont faizi = yasal faiz kabulü, ancak 01.01.2000 tarihi ile 5335 sayılı Yasa'nın yürürlüğe girdiği tarihe kadar doğru yorum tarzı ise de, bu tarihten sonra davacı, yasal faiz oranından daha yüksek, ancak, avans faizinden daha düşük olan bir oranda faiz talebiyle kendisini bağlamıştır.