muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/18807, Karar No: 2019/5775, Tarih: 03.07.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/18807 E.  ,  2019/5775 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği üzere davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı ve davalılar Kurum ile ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İnceleme konusu davada; davacı 1997/Eylül ayından 15.05.2007 tarihleri arasında... İlköğretim Okulunda hizmetli olarak çalıştığının tespitini talep etmiş, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içerisinde bulunan bilgi ve belgelerden; ... tarafından davacı adına düzenlenmiş 01.12.2000,15.12.2001,01.11.2002 tarihli imzalı işe giriş bildirgelerinin olduğu,01.12.2000-30.06.2001, 15.12.2001-30.06.2002 tarihleri arasına ilişkin imzalı belirli süreli hizmet akidlerinin bulunduğu, 07.03.2007 tarihli 2007 yılı şubat ayına ilişkin maaş ödemesiyle ilgili gider pusulasının yer aldığı görülmektedir. Hizmet cetvelinin incelenmesinden ise davalı okul tarafından 2000/3 döneminde 30 gün, 2001/1 döneminde 90 gün, 2001/3 döneminde 16 gün, 2002/1 döneminde 120 gün,2002/3 döneminde 60 gün, 2003/1 döneminde 31 gün bildirim yapıldığı anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. Maddesidir. 506 sayılı yasanın 6. maddesinde ifade edildiği üzere, “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamaz ve vazgeçilemez.” Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur.Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde, re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Mahkemece tanık beyanlarına dayanılarak ve eğitim, öğretim dönemleri göz önünde tutularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de, mahkeme hükmü eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır. Davacının 2000-2003 yılları arasında kısmi bildirimleri olmakla birlikte talep edilen diğer dönemlerde hiç bildirimi bulunmamaktadır. Dava konusu tarihlerde okulda görev yapan okul müdürleri ve diğer hizmetliler re'sen tespit edilerek tanık olarak dinlenilmeli, çalışma ile ilgili beyanları alınmalıdır. Davacının eşinin de okulda hizmetli olarak çalıştığı ve okula ait müştemilatta kaldıkları göz önünde bulundurularak davacının çalışmasının eşine yardım etme şeklinde mi olduğu yoksa müstakil bir çalışma mı olduğu tespit edilmeli, özellikle 2004-2007 yılları arasındaki çalışmanın varlığı irdelenmeli, bu şekilde davacının davalı iş yerindeki çalışmasının süresi tereddütsüz bir şekilde tespit edilmelidir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeden yanılgılı değerlendirme ile yazılı biçimde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı ve davalılardan Kurum ile ... vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 03.07.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6235, Karar No: 2015/13826, Tarih: 08.09.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/6235 E.  ,  2015/13826 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2015/574

Kasten yaralama suçundan sanıklar Y.. D.. ve M.. O.. haklarında yapılan yargılama sonunda mahkemenin görevsizliğine, sanıkların eyleminin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturacağı kanaatiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 81/1 ve 35. maddeleri uyarınca yargılanabilmeleri için dosyanın görevli ve yetkili Çorlu Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine dair Çorlu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/04/2013 tarihli ve 2008/401 esas, 2013/288 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına ilişkin Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 30/10/2013 tarihli ve 2013/746 Değişik İş sayılı Kararının;

Dosya kapsamına göre, adı geçen sanıkların katılan Fikret Cemtosun'a yönelik yaralama eylemlerine ilişkin olarak, katılanın karın bölgesinde meydana gelen bıçak yaralanmasının batına nafiz ve hayati tehlikeye neden olacak nitelikte olduğu, taraflar arasında yaşanan kavgada sanıklardan M.. O..'nin katılanı sırt bölgesinden bıçakla yaralamasını müteakip diğer sanık Y.. D..'nin de karın bölgesinden hayati tehlike oluşturacak şekilde bıçakla yaraladığı cihetle sanıkların eyleminin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdir ve değerlendirmesinin üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilerek itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 23/12/2014 gün ve 94660652-105-59-10662-2014/22983/76142 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 30/10/2013 tarihli ve 2013/746 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 08/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7820, Karar No: 2008/15611, Tarih: 25.12.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/7820 E.  ,  2008/15611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı dava dilekçesinin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının 5 parça taşınmazının satışında komisyoncu olarak aracılık yaptığını, tapu devrinin de verildiğini ancak komisyon ücretinin ödenmediğini ileri sürerek 10.000 YTL.nin faizi ile ödetilmesini istemiştir.

Davalı, sözleşmenin tellallık sözleşmesi niteliğinde olmadığını ve ikametgahı olan ... mahkemelerinin yetkili olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalının akdi ilişkiyi inkar ettiğinden yetkili mahkemenin davalının ikametgahı olan ... mahkemesi olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin yetki yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı komisyoncu olarak davalının taşınmazlarının satılmasında aracılık ettiğini ve komisyon ücretinin ödenmediğini ileri sürerek bu davayı açmış ve davalının ismi ile altında imzanın bulunduğu 27.3.2006 tarihli sözleşmeye dayanmıştır. Sözleşmeye konu taşınmazların Bodrum’da bulunduğu uyuşmazlık konusu değildir. Sözleşmeye dayalı uyuşmazlıklarda HUMK.nun 10. maddesi uyarınca sözleşmenin icra olunacağı yer mahkemesi yetkili olup mahkemenin genel yetkisi tarafların kararlaştırması ile kaldırılamaz. Mahkemece davalı tarafça akdi ilişki inkar edildiğinden bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir. Ancak davalı savunmasında, sözleşme içeriğinde davacının komisyoncu olarak hak ve yükümlülüklerinin yazılı olmadığı, bu nedenle ortada geçerli bir sözleşmenin bulunmadığını beyan etmiştir.

Mahkemece davalının bu savunması üzerinde durularak, davacının dayanağı olan sözleşmedeki imzanın davalıya ait olup olmadığı, sözleşmenin davalı açısından geçerli olup olmadığı araştırılarak, taraflar arasında bir sözleşme ilişkisinin bulunmadığı sonucuna varılırsa şimdiki gibi, aksi halde sözleşmeye dayalı alacak isteği nedeni ile yetki itirazının reddedilerek işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekir. Mahkemece değinilen bu yön üzerinde durularak bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 25.12.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15417, Karar No: 2015/30041, Tarih: 28.10.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/15417 E.  ,  2015/30041 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/382788

MAHKEMESİ : İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/09/2013

NUMARASI : 2012/539 (E) ve 2013/289 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nin 53/1-a, b, c, d, e bentlerinde yazılı hakları kulanmaktan mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, TCK'nin 53/1-a maddesinde yazılı velayet, vesayet ve kayyımlığa ait yetkileri kendi alt soyu üzerinde kullanmaktan TCK'nin 53/3. maddesi hükmü gereğince şartla tahliye tarihine kadar yoksun bırakılabileceği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Coşkun Yaman ve katılan sanık E.. D.. müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince hükmün hak yoksunluğu uygulanmasına ilişkin fıkranın çıkarılarak yerine "5237 sayılı TCK'nin 53/1-a, b, c, d, e bentlerinde yazılı hakları kullanmaktan mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, TCK'nin 53/1-a maddesinde yazılı velayet, vesayet ve kayyımlığa ait yetkileri kendi alt soyu üzerinde kullanmaktan TCK'nin 53/3. maddesi hükmü gereğince şartla tahliye tarihine kadar yoksun bırakılmasına" şeklindeki cümlenin eklenmesi ve hükmün diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30574, Karar No: 2013/20146, Tarih: 16.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/30574 E.  ,  2013/20146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup

olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 16.09.1999 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandıktan sonra aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 16/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16573, Karar No: 2015/12567, Tarih: 27.10.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/16573 E.  ,  2015/12567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/04/2015

NUMARASI : 2013/586-2015/194

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

3402 sayılı Kanun'un Geçici 8. maddesi uyarınca yapılan kadastro çalışmaları sırasında G./M. Mahallesi çalışma alanında bulunan 1017 ada 2 parsel sayılı 4.423,52 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kadastro tutanağının beyanlar hanesinde taşınmaz üzerindeki meyve ve zeytin ağaçlarının M.. E.. kullanımında olduğu belirtilmek suretiyle davalı Hazine adına tespit edilmiş, Hazine'nin itirazı üzerine Kadastro Komisyonunca taşınmaz ifraz edilerek 1.670,83 metrekare yüzölçümü ile tarla vasfıyla Hazine adına tespitine karar verilmiştir. Davacı Hazine, tutanağın beyanlar hanesinde yazılı kullanıcı şerhinin iptali istemiyle dava açmıştır. Yargılama sırasında M.. E.. mirasçıları davaya dahil edilmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabülüne; çekişmeli 1017 ada 2 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının beyanlar hanesine, taşınmaz üzerinde bulunan ve ekli 25.03.2015 tarihli bilirkişi raporunda konumu gösterilen 3 adet 7-10 yaşında incir ağacı, 3 adet 5-7 yaşında badem ağacı ile 4 adet 10-15 yaşında çitlenbik ağacının M.. E.. mirasçıları Z.. E.. ve arkadaşlarına ait olduğu şerhinin yazılması suretiyle tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı Hazine vekilinin hükme yönelik diğer temyiz itirazları yerinde bulunmamaktadır. Ancak; kadastro hakimi açık ve infazı sırasında tereddüt oluşturmayacak şekilde infaz hükmü kurmakla yükümlüdür. Kadastro tespitinden sonra kadastro komisyon tutanağı düzenlenmiş olup, çekişmeli taşınmazın kullanılmayan bölümünün ifraz edilerek geriye kalan 1670,83 metrekare yüzölçümü ile davalı Hazine adına tesciline karar verildiğinden, mahkemece “tespit gibi tesciline” şeklinde tescil hükmü kurulmasında isabet bulunmamaktadır. Bu isabetsizlik bozma nedeni ise de, bu isabetsizliğin giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, kararın hüküm bölümünün 1. fıkrasının 11. satırındaki “tespit gibi” sözcüklerinin çıkarılarak yerine “21.06.2013 tarihli komisyon tutanağındaki gibi” sözcüklerinin yazılmasına ve kararın hüküm fıkrasının DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, 27.10.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8212, Karar No: 2023/8298, Tarih: 18.09.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/8212 E.  ,  2023/8298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

HÜKÜM/KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında görülen hizmet tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı ve davalı Kurum ile davalı asil vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulü ile incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, davacının davalıya ait iş yerinde 01.02.1994 yılında çalışmaya başladığını, 01.02.1994 tarihli işe giriş bildirgesi olduğunu, çalışma süresince sağlık karnesi çıkarıldığını, bakmakla yükümlü olduğu aile fertleri için de sağlık karnesi çıkarıldığını, 01.04.1997 tarihinde iş akdinin fesih edildiğini, 07.11.2006 tarihinde sigortalılık çalışma günlerinin bildirilmesi amacı ile Kuruma başvurduğunu, Kurumun 08.12.2006 tarihli cevabi yazısında işyerinden hizmet süresinde işe giriş bildirgesi olduğu halde bordrosuna rastlanamadığı gerekçesi ile çalışma günü bulunmadığının bildirildiğini, davalı işyerinde 01.02.1994 - 01.04.1997 döneminde çalıştığının tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili, hak düşürücü sürenin geçtiğini, kurum kayıtlarının tetkikinde davacının 01.02.1994 tarihinde diğer davalı şirket adına tescilli olan 36698.33.01 sicil no.lu işyerine girişinin bildirildiğini, ancak dönem bordrolarının verilmediğinin anlaşıldığını, çalışma iddiasının Yargıtayın aradığı usullerde ve hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde ispatlanması gerektiğini savunup davanın reddini talep etmiştir.

Davalı asil 11.10.2007 tarihli duruşmada: davacının kendi nezdinde 20/25 gün kadar çalıştığını beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 09.03.2011 tarihli ve 2007/151 E. 2011/103 K. sayılı kararıyla; davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.