muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6445, Karar No: 2024/2772, Tarih: 04.04.2024

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkili Şirketin 1987 yılında kurulmuş özellikle saat ürünleri üretimi ve satış hizmetlerinde faaliyet gösteren Almanya merkezli bir aile şirketi olduğunu, “IRON ANNIE” markasının 3, 14, 25. sınıflardaki tek ve gerçek hak sahibinin müvekkili bulunduğunu ve söz konusu markanın dünyaca tanındığını, bu kapsamda müvekkilinin 2018/30164 sayılı "IRON ANNİE+şekil" ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, davalı şirketin T/02732, 2017/51021, 2013/80002 ve 83/078524 sayılı markalarına dayalı olarak başvuruya itiraz ettiğini, Markalar Dairesi Başkanlığı tarafından bu itirazın reddine karar verildiğini, davalı şirketin bu kararın yeniden incelenmesi talebinde bulunduğunu, talebi inceleyen YİDK'in, davalı şirkete ait 2013/80002 sayılı şekil ibareli ve 2017/51021 sayılı "LONGINES+şekil " ibareli markalarla müvekkili başvurusu arasında karıştırılma tehlikesi olduğu ve ayrıca 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin beşinci fıkrası koşullarının oluştuğu gerekçesiyle itirazı kısmen yerinde görerek, 14. sınıftaki bir kısım ürünleri başvuru kapsamından çıkardığını, ancak YİDK kararının yeterli açıklamayı içermediğini, söz konusu markalar arasında karıştırılmaya yol açacak derecede benzerlik olmadığını, davaya konu başvuru ile davalı markalarının benzer şekilde oluşturulmuş logolarının birlikte var olduklarını ve somut olayda markalar arasında yer alan bariz farkların markalar arasındaki karıştırılma ihtimalini engellediğini, başvuru konusu marka ile davalı markalarının bütünsel anlamda tamamen birbirinden farklı olduğunu, karıştırılma ihtimalinin söz konusu bile olmadığını, davalının EUIPO nezdinde 000225714 sayı ile tescilli markasını gerekçe göstererek bu dava konusu marka ile birebir aynı markaya yaptığı itirazın, Alman Patent ve Marka Ofisi tarafından markalar arasında benzerlik bulunmadığı gerekçesiyle reddedildiğini, EUIPO nezdinde yaptığı itirazın da aynı nedenle reddine karar verildiğini, bu kararların emsal teşkil ettiğini, 14

. sınıftaki ürünler açısından piyasada, kanat figüründen yola çıkılarak yaratılmış pek çok tanınmış saat markasının yer aldığını, davalı Kurum tarafından daha evvel verilen kararların da bu doğrultuda olduğunu, müvekkiline ait markanın “IRON ANNIE” kelime unsuru ön planda tutularak oluşturulduğunu, söz konusu kelime unsurunun sözlüklerde yer alan, sıklıkla kullanılan ve bilinen bir kelime grubu olmadığını, davalı markasında yer alan kelime unsurunun da ayırt ediciliğinin yüksek ve ön planda olduğunu, markaların bütünsel anlamda da birbirinden farklı bulunduğunu, müvekkiline ve davalıya ait ürünlerin satış fiyatları da değerlendirildiğinde hitap ettiği tüketici kitlesinin dikkat düzeyinin ortalama tüketici kitlesinin dikkat düzeyinden çok daha yüksek bulunduğunu, bu nedenle de markaların karıştırılmayacağını, müvekkilinin uzun yıllardır sektörde davaya konu markayı kullandığını ve bu markanın gerçek hak sahibi olduğunu ileri sürerek, YİDK’in 2019-M-87 sayılı kararının iptaline ve 2018/30164 sayılı "iron annıe" ibareli markanın tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin 1832 yılından bu yana saat endüstrisinde tanınmış markaları altında faaliyet gösterdiğini, davacı markası ile müvekkili markalarının iltibas yaratacak kadar benzer olduğunu, markalarda esas unsur olarak yer alan şekillerin birebir aynı bulunduğunu, iki şekil markasının da bütün olarak bıraktığı izlenimin aynı olduğunu, müvekkilinin, davalının EUIPO nezdinde yaptığı başvuruya da itiraz ettiğini ve itirazın müvekkili lehine sonuçlandığını ve 14. sınıf yönünden başvurunun reddedildiğini, davacının kötü niyetli olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

2.Davalı ... vekili, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davaya konu markaların 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası bağlamında benzer ve tescil sınıflarının aynı/ilişkili olduğu, davaya konu marka başvurusundan çıkartılmasına karar verilen “Watches and chronometric instruments” malları bakımından karıştırılma ihtimali bulunduğu, söz konusu mallar yönünden aynı Kanun'un 6 ncı maddesinin beşinci fıkrası koşullarının da oluştuğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle, Mahkeme kararında Türkiye ve dünyada kanat figüründen oluşturulan çok sayıda markanın tescilli olarak saatler üzerinde yaygın biçimde kullanıldığı yönündeki gerekçe ve delilleri ile ilgili hiçbir tespite yer verilmediğini, müvekkiline ait markada yer alan şekil unsurunun, tıpkı piyasadaki diğer firmalara ait markalar gibi “kuş kanadı” figüründen oluşturulan davalıya ait markanın aksine kanat figüründen yola çıkılarak değil, “d-aquı” isimli uçak modelinden esinlenerek ve aynı uçak modelini temsil etmek üzere müvekkili tarafından tamamen özgün bir şekilde oluşturulduğunu, kanat figürünün ilgili sektörde hiçbir ayırt ediciliğinin bulunmadığını ve davalı Şirketin tekeline bırakılmasının mümkün olamayacağını, kararda davaya konu markaların benzer olmadığını tespit eden EUIPO ve Alman Patent Ofisi kararlarına ilişkin hiçbir değerlendirme yapılmadığını, davalı markasının tanınmışlığını ispat eden hiçbir delil ve bilgi sunulmadığı yönündeki savunmalarının da dikkate alınmadığını, hangi delillere dayanılarak ulaşıldığı açıklanmaksızın, davalı markasının tanınmış olduğunun peşinen kabul edildiğini, müvekkilinin davaya konu marka üzerindeki gerçek hak sahipliği ve öncelik hakkına dayalı gerekçelerinin incelenmediğini, davaya konu markalarda yer alan esaslı unsur niteliğindeki kelimelerin, markaları farklılaştırmadıkları sonucuna varılmasının hatalı olduğunu, davaya konu markalar kapsamındaki şekillerin, sırf kanat figüründen yola çıkılarak oluşturuldukları gerekçesiyle markalar arasında karıştırılma tehlikesi bulunduğunun kabul edilemeyeceğini, 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin beşinci fıkrası maddesi koşulları oluşmadığını ve davaya konu YİDK kararının bu nedenle de iptalinin gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, "IRON ANNIE" ibareli başvuru ile redde mesnet 2013/80002 sayılı şekil unsurlu ve 2017/51021 sayılı "LONGINES+şekil" ibareli markalar arasında 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında ortalama alıcılar nezdinde görsel olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde karıştırılma tehlikesinin bulunduğu, zira özellikle redde mesnet 2013/80002 sayılı markayı oluşturan ve redde mesnet diğer markada da yer alan şekil unsurunun çok benzerinin, dava konusu başvuruda da asli unsur olarak kullanıldığı, başvuruda yer alan ve Türkçe'de "demir Annie" anlamına gelen kelime unsurunun da başvuruya yeterli ayırt ediliği sağlamadığı, karıştırılma tehlikesine yol açan hususun, dava konusu başvuruda kanat figürünün kullanılması olmayıp, redde mesnet markalarda yer verilen kanat figürünün çok benzerinin kullanılması olduğundan, davacı vekilinin bu yöne ilişkin istinaf itirazlarının yerinde bulunmadığı, yine kanat figürünün dava konusu mallar yönünden ayırt edici olmadığına yönelik istinaf itirazının da yerinde görülmediği, zira anılan şeklin dava konusu mallar yönünden tanımlayıcı ve tasviri olmadığı, saat ürünlerinde bu şeklin değişik versiyonlarının sıklıkla kullanılmasının da varılan sonucu değiştirmeyeceği, yurt dışında bulunan makamlarca ya da yargı kurumlarınca verilen kararların, işbu uyuşmazlığa herhangi bir etkisinin bulunmadığı, zira ülkemizde açılan bu davada, Mahkemenin ülkemizdeki mevzuatı gözeterek değerlendirme yaptığı, davanın, marka başvurusunun reddine ilişkin YİDK kararının iptali istemine ilişkin olduğu gözetildiğinde, davacının marka başvurusunun öncelikli ve gerçek hak sahibi olduğu iddiasının bu davada değerlendirilmesinin mümkün bulunmadığı, zira anılan durumun ancak gerçek hak sahibine 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında marka başvurusuna itiraz hakkı bahşedeceği, yoksa gerçek hak sahibinin, tescilli bir markanın benzerini tescil ettirmesine yasal imkan bulunmadığı, dolayısıyla davacının gerçek hak sahipliği iddiasının bu davada tartışılamayacağı, her ne kadar sırf redde mesnet markanın, davalı Kurum kayıtlarında tanınmış marka olarak tescilli olması, bu markanın tanınmış olduğunun kabulü için yeterli değil ise de somut olayda 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası kapsamında davalı Kurum kararının yerinde bulunması karşısında bu durumun sonuca etkili olmadığı gerekçesiyle başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirtilen nedenlerle kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2590, Karar No: 2013/1655, Tarih: 28.01.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/2590 E.  ,  2013/1655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

KARAR

Dava, elektrik abonelik sözleşmesinden kaynaklanan kayıp kaçak bedeliyle ilgili tüketici sorunları hakem heyeti kararının iptaline ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile tarafların sıfatına bakılmaksızın bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 7.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 7.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 28.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6718, Karar No: 2019/464, Tarih: 15.01.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/6718 E.  ,  2019/464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Hakkında 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçunu işlediği iddiası ile kamu davası açılan sanığın savunmalarında; suçlamaları kabul etmediğini, iş yerini 2008 yılında terk ettiğini, söz konusu takvim yıllarında faaliyetine devam etmediğini ve fatura düzenlemediğini beyan etmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; sanığın düzenlediği faturaları kullanan mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin araştırılması, bu firma yetkilileri hakkında sahte fatura kullanmaktan dava açılmış olup olmadığı belirlenip, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi; faturaları kullanan firma yetkililerinin tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması, gerekirse faturalar üzerindeki imza ve yazıların sanığa ait olup olmadığı hususunda bilirkişi raporu aldırılmasından sonra sonucuna göre toplanan tüm deliller değerlendirilip sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2- Kabule göre de;

a- Her takvim yılı içinde düzenlenen faturaların ayrı suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılına ait birden fazla fatura düzenlenmesi halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, 2008, 2009 ve 2010 yıllarında farklı tarihlerde fatura düzenlenip düzenlenmediği araştırılarak düzenlendiğinin

anlaşılması halinde sanık hakkında TCK'nin 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b- 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.01.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4371, Karar No: 2024/2632, Tarih: 18.04.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/4371 E.  ,  2024/2632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 42. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/915 E., 2023/240 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurulması

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/150 E., 2021/72 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'ilerine, mal rejimi talebinin tefrikine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen esastan reddi ve kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili hükümlerinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-davalı kadın vekili dava dilekçesinde; evliliğin başından beri sürekli psikolojik olarak hasta olmakla itham ettiğini, eleştirdiğini, hiçbir konuda desteklemediğini, evin geçimini sağlamak ve borçları ödemek için çalışmadığı gibi kadının yaptığı işi de küçümseyerek çalışmasına engel olduğunu, sürekli sinirlendiğini, sürekli aşağılayıp azarladığını, çocuk doğduğunda bu sinirlilik halinin arttığını, kadının anneliğini beğenmediğini, kadını kollarından tutarak sarstığını, başkalarının yanında kadını utandırdığını, kadının lohusa olduğu dönemde erkeğin Arjantinli bir arkadaşına evde bir ay misafir ettiğini, kadının rızasının olmadığını, en son 13.11.2017 tarihinde tarafların birlikte pazara gittiğini, erkeğin orada kadına yavaş yürümesi nedeniyle söylendiğini ve hakaretler ettiğini, taraflar eve geldiğinde tartışmanın devam ettiğini, küfürler ederek kadını evden kovduğunu, kadının kafasına mutfak robotunu attığını, bunun üzerine kadının polis çağırdığını, ceza davası açıldığını, davanın derdest olduğunu, erkeğin bu olayın ardından eşyalarını toplayarak evden ayrıldığını, evden ayrılırken ortak alınan evin satışından olan parayı da aldığını, ortak çocuğun ihtiyaçlarını umursamayarak kadını ve çocuğu parasız bıraktığını, kadın geçinemeyince erkeğe zor durumda olduğunu söylediğini, erkeğin ise eski eşinin yanına gittiğini söylediğini, erkeğin sadakatsiz davrandığını, 2018 yılı Ocak ayında erkeğin üç aylığına Güney Amerika'ya tatile gittiğini, döndükten sonra da evin kendisinin olduğunu söyleyerek kadından evi boşaltmasını istediğini belirterek davanın kabulüne, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, ortak çocuk yararına aylık 2.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 2.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, nafakaların enflasyon oranında artırılmasına, 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata, mal rejimi tasfiyesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde; iddiaların asılsız olduğunu, kadının evliliğin hiçbir yükümlülüğünü yerine getirmediğini, her zaman kötü saldırgan ve sevgisiz davrandığını, erkeğe haber vermeden günlerce yaz kamplarında kaldığını, içkili eğlence mekanlarında erkeğin tanımadığı kişilerle vakit geçirdiğini, en küçük tartışmada eski erkek arkadaşının evine giderek orada kaldığını, gittiği yerden eve her zaman geç döndüğünü, bir çok kez bebeği evde yalnız bırakarak gece geç saatlere kadar arkadaşlarının yanında kaldığını, erkeğin evden uzaklaştırılması öncesinde iki ayrı günde altı kez erkeğin yüzüne tokat attığını, polise yansıyan olayı da bebeğe bağırarak kadının başlattığını, erkeğin çocuğu korumaya çalıştığını, kadının erkeğin üzerine yürüdüğünü, sürekli kendini erkeğin eski eşi ile kıyasladığını, kıskançlık yarattığını, çocuğun babasını görmesine engel olduğunu, hakaret ettiğini ve iftirada bulunduğunu, kadının alkol problemi olduğunu belirterek karşı davanın kabulü ile 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına ve ortak çocuğun velâyetinin babaya verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kadının fazla alkol tükettiği, erkeğe hakaret ettiği, akşamları dışarı çıktığı ve sorumsuz davrandığı; erkeğin ise eski eşiyle görüşmeye devam ettiği, ondan övgüyle söz ettiği, kadına hakaret ettiği, kadının rızası dışında evde yatılı misafir kabul ettiği, bu nedenle tartışmalarının olduğu, tek başına tatile gittiği, eşinin çalışmasını istemediği, mevcut kusur durumuna göre erkeğin ağır kadının ise az kusurlu olduğu, alınan uzman raporu, kurulu düzenin anne yanında olması, ortak çocuğun menfaati dikkate alındığında velâyetin anneye verilmesi gerektiği, tarafların sosyal ve ekonomik durumları gözetilerek nafaka ve tazminatlara hükmedildiği gerekçesi ile asıl ve karşı davanın kabulü ile 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, ortak çocuk yararına aylık 300,00 TL tedbir ve 400,00 TL iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 500,00 TL tedbir ve 600,00 TL yoksulluk nafakasına, 25.000,00 TL maddî 25.000,00 TL manevî tazminata, kadınınn mal tasfiyesine ilişkin açmış olduğu davasının tefrikine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; kadının kusurunun olmadığını, erkeğin fiziksel şiddet kusurunun mevcut olduğunu, erkeğin tam kusurlu olduğunu, hükmedilen maddî ve manevî tazminatların miktarları ile yoksulluk ve iştirak nafakalarının miktarlarının düşük olduğunu, Mahkeme kararının kaldırılması gerektiğini, nafakalara enflasyon oranında artırım uygulanması gerektiğini belirterek karşı davanın kabulü, kusur belirlemesi, hükmedilen yoksulluk ve iştirak nafakaları ile maddî ve manevî tazminatların miktarı, nafakalara enflasyon oranında artırım uygulanmaması yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. Davalı-davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; kadının altı kez erkeğe tokat attığını, kadının kusurlu olduğunun ispatlandığını, erkeğin kusurunun bulunmadığını, ortak çocuk ile baba arasında mesafe koymaya çalıştığını ve kişisel ilişki kurulmasını engellediğini, velâyet görevinin ihmal ettiğini, velâyetin babaya verilmesi gerektiğini, erkeğin velâyet talebinin değerlendirilmediğini belirterek asıl davanın kabulü, kusur belirlemesi, hükmedilen nafaka ve tazminatlar ile velâyet yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kadına yüklenen kusurların doğru olduğunu, erkeğe yüklenen kusurlardan tek başına tatile gitme kusurunun uzaklaştırma kararından sonra olması nedeniyle erkeğe yüklenmesinin hatalı olduğu, bununla birlikte erkeğin mutfak robotu ile kadının yaralanmasına neden olduğunun sabit olduğu, taraflara yüklenen kusur oranının değişmediği, erkeğin ağır kadının yine az kusurlu olduğu, ortak çocuğun bir yaşından beri anne yanında olduğu, annenin velâyet görevini ihmal ettiğinin ispatlanamadığı, tarafların ekonomik ve sosyal durumları değerlendirildiğinde hükmedilen iştirak nafakasının az olduğu gerekçesi ile tarafların istinaf taleplerinin kısmen kabulü ile kusur oranı değişmediğinden kararın gerekçesinin kusurlu davranışlar bakımından düzeltilmesine, kadının iştirak nafakasına yönelik istinaf talebinin kısmen kabulü ile kararın ilgili bendinin kaldırılmasına, yerine yeniden hüküm kurulmasına, ortak çocuk yararına aylık 800,00TL iştirak nafakasına, nafakanın yıllık ÜFE oranında artırılmasına, tarafların sair istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri