muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11449, Karar No: 2018/8848, Tarih: 06.11.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/11449 E.  ,  2018/8848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık müdafiinin, sahte fatura kullanma suçu ile defter ve belge ibraz etmeme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a)Sanık hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan açılan kamu davasında sanığın suçlamayı kabul etmemesi karşısında gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen firma yetkilileri hakkında dava açılıp açılmadığı araştırılıp, açıldığının tespiti halinde birleştirilmesi, mümkün olmadığı takdirde, dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b)BILD Ltd. Şti’nin 2007 takvim yılına ait defter ve belgelerinin incelenmek üzere 18.09.2012 tarihli yazı ile istendiği, 2009 takvim yılının ticari defter ve belgelerinin ise 28.11.2012 yazı ile istendiği olayda; farklı takvim yıllarına ait defterlerin kısa süre ara ile sanıktan istenmiş olması karşısında 5237 sayılı Yasanın maddesi gereğince zincirleme olarak işlenmiş tek defter ve belge ibraz etmeme suçunu oluşacağı gözetilmeden, aynı suç işleme kararının icrası kapsamında gerçekleştirilen eylemde sanık hakkında iki ayrı defter ve belge ibraz etmeme suçundan yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

c)Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş; sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.11.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/18718, Karar No: 2012/25639, Tarih: 10.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/18718 E.  ,  2012/25639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : ... vd.Vek.Av....

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespit ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1) Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 28.04.2010 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorularak,

2) .... 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/827 esas sayılı dava dosyası da, bu dosya içerisine konularak,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18212, Karar No: 2014/7333, Tarih: 14.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/18212 E.  ,  2014/7333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Turhal 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03.09.2013 tarih ve 2012/260-2013/632 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ...'dan aldığı ve davalı tarafından taşınan 23.600,00 TL değerindeki beton köşk ve hücrelerin tek taraflı trafik kazası sonucu hasarlanıp kullanılamaz haline geldiğini ileri sürerek, emtia bedelinin kaza tarihinden itibaren işleyecek ticari reeskont faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı, malların davacıya ait olmadığını, tek parça hasar gördüğü halde yüklü emtianın tamamı için talepte bulunulduğunu, kış şartları nedeniyle buzlanan emtianın araçtan düştüğünü, meydana gelen kazada kusurunun bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, eşyanın taşınmak için teslim alınmasından gönderilene teslimine kadar ziya ve hasardan taşıyıcının sorumlu olduğu, bu sorumluluktan kurtaran hallerin varlığının ve taşıma da en yüksek özenin gösterildiği hususunun davalı tarafından ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.208,60 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11838, Karar No: 2013/16286, Tarih: 23.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/11838 E.  ,  2013/16286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Çorlu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09.02.2012 tarih ve 2008/215-2012/45 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalının 16 Şubat 2006 tarihinde, server kiralama ve hosting hizmetine ilişkin sözleşme yaptıklarını, sözleşmede davalı tarafın müvekkiline kesintisiz server ve hosting hizmeti sunacağının, müvekkilinin de buna karşılık ücret ödeyeceğinin kararlaştırıldığını, tarafların bir süre sözleşmenin gerektirdiği özen ve itinayı gösterdiklerini, ancak 06/03/2008 tarihinden sonra sözleşmede belirtilen bir takım yükümlülüklerin ihlal edildiğini, bu ihlal sonucunda müvekkiline ait bilgilerin yok olduğunu, tüm uyarılara rağmen veritabanı yedeklemesi yapılmadığını, sözleşmeye göre, server'larda meydana gelecek yazılım veya donanım ile ilgili arızalardan dolayı oluşacak bilgi kayıplarından davalının sorumlu olduğunu ve bu nedenle müvekkili firmanın zarara uğradığını ileri sürerek 6.500 TL maddi tazminatın zararının doğma tarihinden itibaren reeskont faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin davaya konu sözleşmeden kaynaklanan tüm yükümlülüklerini yerine getirdiğini, sözleşmenin 4.6. maddesine göre müvekkilinin sadece Back-Up yapılmasını istediği hususları yedekli olarak muhafaza etme yükümlülüğünün olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, taraflar arasında 16/02/2006 tarihinde “Server Kiralama ve Hosting Hizmeti” almaya ilişkin sözleşme yapıldığı, sözleşmeye göre meydana gelecek yazılım veya donanım ile ilgili arızalardan dolayı oluşacak bilgi kayıplarında davalının sadece “back up” yapılması istenilen bilgilerle sınırlı olarak sorumlu olduğunu, dava konusu veri kaybına ilişkin davacı tarafın yedekleme yapılmasını daha önce talep ettiğine ilişkin dosyada herhangi bir delil bulunmadığı, davacı tarafın talebi bulunmadığından, davalının kaybolan verileri yedeklememesi nedeniyle sözleşme kapsamında sorumluluğunun olmayacağı, kaldı ki, sorumluluğu kabul edilse dahi, borcun gereği gibi ifa edilmemesi nedeniyle BK'nın 96. maddesi gereğince, davacı tarafın uğradığını iddia ettiği müspet zararını ispatlaması gerektiği, davacı tarafça müsbet zarara uğranıldığının, uğranılmış ise miktarının somut olarak ispat edilmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 23.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19861, Karar No: 2023/9673, Tarih: 21.12.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/19861 E.  ,  2023/9673 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1415 E. 2018/1422 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 12.09.2018 tarihli ve 2018/1415 Esas, 2018/1422 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 295/1. maddesi uyarınca “Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi ... içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.” hükmünün bulunduğu, sanığın 08.10.2018 tarihinde temyiz dilekçesi sunduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebebini bildirmediği, ancak tebligatta ve gerekçeli kararda "7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin" ihtaratın bulunmaması nedeniyle, Anayasa Mahkemesinin 08.03.2023 tarih, 2019/42687 nolu bireysel başvuru kararı da dikkate alınarak, sanığın 26.03.2020 tarihinde sunduğu dilekçesinin süresinde ve gerekçeli olduğu tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafi atanması ve savunmasının müdafi huzurunda alınması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle, 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının aynı Kanun'un 304/2-a. maddesi uyarınca Niğde 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/94, Karar No: 2019/3983, Tarih: 04.03.2019

**2. Ceza Dairesi         2017/94 E.  ,  2019/3983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 günlü ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

1- Oluşa ve dosya kapsamına göre sanıkların Maliye Hazinesine ait araziden sekiz adet meşe ağacını motorlu testere ile kesmeleri şeklinde gerçekleşen eylemlerinin, TCK’nın 141/1. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekirken, suç vasfının belirlenmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun’un 142/1-e maddesi gereğince hüküm kurulmak suretiyle fazla ceza tayini,

2- Soruşturma aşamasında dinlenen tanıklar ..., ...,....,..... 'nın sanıkları saat 02.00 sıralarında suça konu arazide kesilen ağaçların yanında gördüklerini beyan ettikleri, suç tarihinde, güneşin saat 18.35'te battığı, gece vaktinin saat 19.35'te başlayıp 05.21'de bittiği, bu suretle, hırsızlık suçunun gece vakti işlendiğinin anlaşılması karşısında sanıklar hakkında kurulan hükümlerde TCK'nın 143. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Suça konu sekiz adet meşe ağacının Maliye Hazinesine iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca yeni hükümler kurulurken bozma öncesi hükmolunan yaptırımların (cezaların) ve sonuçlarının ağırlaştırılamayacağı kuralının gözetilmesine, 04.03.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12297, Karar No: 2019/4895, Tarih: 30.09.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/12297 E.  ,  2019/4895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TENKİS

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar taraf vekillerince süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; duruşma isteği değerden reddedilip dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmazsa tenkis isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan anneleri ...’ın 10 parsel sayılı taşınmazda bulunan 2 numaralı bağımsız bölümdeki payının tamamını ölünceye kadar bakma akdi ile, 1 parsel sayılı taşınmazdaki payının tamamını ise satış göstermek suretiyle kızı olan davalı ...’ye devrettiğini, temliklerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, mirasbırakanın bakımevine yatırıldığını, davalının ölünceye kadar bakım akdinden kaynaklanan yükümlülüklerini yerine getirmediğini ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tescile karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, bakım borcunu yerine getirdiğini, mirasbırakanın hayır işleri yapma amacıyla 1 parsel sayılı taşınmazını satmak istediğini, ancak alıcı çıkmayınca annesinin ısrarı üzerine taşınmazı bedeli karşılığında satın aldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacıların iddialarının ispatlanamadığı ve ölünceye kadar bakma akdinin ivazlı sözleşmelerden olup tenkise tabi olmadığı gerekçesiyle 2 numaralı bağımsız bölüm yönünden davanın reddine, temlikin muvazaalı olduğu gerekçesiyle 1 parsel sayılı taşınmaz yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1925 doğumlu mirasbırakan...'ın 05.11.2014 tarihinde ölümü ile mirasçı olarak davacı oğulları ...., .... ve .... ile davalı kızı ...'nin kaldıkları, mirasbırakan ...'nın çekişme konusu 1 parsel sayılı taşınmazdaki 20/2752 olan payının tamamını 17.11.2008 tarihinde satış suretiyle, 2 numaraları bağımsız bölümdeki 16/81 olan payının tamamını ise 05.01.2011 tarihinde ölünceye kadar bakma akdi ile davalı olan kızı ...'ye temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Çekişme konusu 10 parsel sayılı taşınmazdaki 2 numaralı bağımsız bölümün ölünceye kadar bakma akdi ile davalıya temlik edildiği, mirasbırakanın bir ayağının kesik olduğu, davalının bakım borcunu yerine getirdiği, mirasbırakanın amacının mal kaçırmak değil gerçekten bakılmak olduğu saptanarak 2 numaralı bağımsız bölüm yönünden davanın reddedilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur.

Davacıların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının Reddine,

Davalının temyiz itirazlarına gelince;

Çekişme konusu 1 parsel sayılı taşınmazdaki mirasbırakana ait 20/2752 payın satış suretiyle davalıya temlik edildiği kayden sabittir.

Davacıların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının Reddine,

Davalının temyiz itirazlarına gelince;

Çekişme konusu 1 parsel sayılı taşınmazdaki mirasbırakana ait 20/2752 payın satış suretiyle davalıya temlik edildiği kayden sabittir.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Bilindiği ve Türk Medeni Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlendiği üzere "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." Yine 6100 sayılı HMK'nun 190/1. maddesi gereğince "ispat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.

Bilindiği ve Türk Medeni Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlendiği üzere "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." Yine 6100 sayılı HMK'nun 190/1. maddesi gereğince "ispat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.

Somut olaya gelince; dinlenen tanıklar, mirasbırakanın diğer çocuklarından mal kaçırmasını gerektirir somut bir bilgi ortaya koyamamışlardır. Toplanan deliller yukarıdaki ilkeler ile birlikte değerlendirildiğinde temlikin muvazaalı olduğu, mal kaçırma amacıyla yapıldığı iddiası kanıtlanamamıştır. Temlikin gerçek satış olması halinde tenkis hükümlerinin uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca; 1 parsel sayılı taşınmaz bakımından da davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 30/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18717, Karar No: 2012/25644, Tarih: 10.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/18717 E.  ,  2012/25644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespit ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1) Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 25.12.2009 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorularak,

2) .... 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/827 esas sayılı dava dosyası da, bu dosya içerisine konularak,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3566, Karar No: 2010/2296, Tarih: 23.03.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/3566 E.  ,  2010/2296 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve tehdit suçlarından sanık ...’in yapılan yargılanması sonunda; tehdit suçundan beraetine, reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan mahkümiyetine dair, ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14.06.2005 gün ve 2005/85 Esas, 2005/152 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle tehdit suçundan verilen beraet hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılanlar vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle tebliğname gibi ONANMASINA,

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Anayasa Mahkemesinin 23.11.2005 günlü 2005/103-89 sayılı kararı ile 5237 sayılı Yasanın 104/2. maddesinin iptal edilmesi karşısında, mahkemenin oluşa uygun kabulüne göre reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunan sanığın eyleminin aynı Yasanın 104. maddesinin 1. fıkrasındaki suça temas ettiği, bu suç şikayete tabi olup, zarar gören gerçek kişi şikayetçi olduğundan 5271 sayılı CMK.nun 253 ve 254. maddelerine göre uzlaşma kapsamında kaldığı, uzlaşmanın da bir kovuşturma şartı olduğu, 5560 sayılı Kanunun 24. maddesi ile değişik CMK.nun 253. maddesinde cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda uzlaşma yoluna gidilemeyeceği belirtilmiş ise de, lehe yasa hükümleri nazara alınarak öncelikle uzlaştırma işlemi yapılması, sonuçsuz kalması durumunda ise sanığın hukuki durumunun 5237 sayılı TCK.nun 104/1. maddesi ve 765 sayılı Yasanın 416/son maddeleri gözetilerek yeniden değerlendirilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.03.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.