muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10390, Karar No: 2015/9025, Tarih: 27.05.2015

olay hakkında arazinin sahibi ve izinsiz inşaatı yaptıran kişi olduğu tespit edilen sanık ...'in ifadesinin alındığı, ... İl Özel İdaresi İmar ve Kentsel İyileştirme Müdürlüğü görevlilerince 24.08.2012 tarihinde yapılan denetimde ise, zemin+ 2 katlı, betonarme iki adet binanın tuğlalarının örülmesi, çatısının yapılması gibi kaba işlerinin bitirildiğinin tespit edildiği, bu tespitler üzerine sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan davanın açıldığı, her ne kadar sanık verdiği ifadelerinde, ailesinin ihtiyaçları nedeniyle bu evi yaptırdığını, ev yaptırmak için izin alınması gerektiğini bilmediğini beyan etmiş ve yapılan yargılama neticesinde, sanığın sosyal ve ekonomik durumu gözetildiğinde doğal sit alanı içerisinde bina yapmak için izin alınması gerektiğini bilemeyebileceği, bu nedenle sanığın suç işleme kastıyla hareket etmediği gerekçesi gösterilerek mahkemece sanığın beraatine karar verilmiş ise de; davaya konu arazinin tapu kaydında, taşınmazın 2. derece doğal sit alanı içerisinde yer aldığına dair şerhin bulunması, izinsiz inşaata başlandığının 12.04.2012 tarihinde kolluk görevlilerince tespit edildiğinde olay hakkında tutanağın düzenlenmesine ve sanığın konu hakkında ifadesinin alınmasına rağmen, sanık tarafından izinsiz inşaata devam olunması karşısında, sanığın davaya konu binaları yaptığı arazisinin 2. derece doğal sit alanı içerisinde yer aldığını ve bu nedenle de inşaat için ilgili birimlerden izinlerin alınması gerektiğini bildiğinin kabul edilmesi gerektiği, böylece sanık hakkında kurulan beraat gerekçesinin yerinde olmadığı, 08.02.2013 tarihli olay yeri keşfine iştirak eden kadastro teknisyeni ve inşaat mühendisinden alınan bilirkişi raporlarından anlaşılacağı üzere, sanığın izinsiz bina yaptığı yerin 2. derece doğal sit alanı içerisinde yer aldığı, eyleminin tam bir fiziki ve inşai müdahale kapsamında olduğu, binanın ilk tespit tarihinden itibaren 1 yıllık zaman aralığında yapılmış olduğu, tüm bu nedenlerle eylemleri sabit olan sanığın TCK'nın 43. maddesi hükümleri de tartışılarak mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Bünyesinde koruma, uygulama denetim büroları kurulan idarelerden izin almaksızın veya izne aykırı olarak tamirat ve tadilat yapanlar ile izinsiz inşai ve fiziki müdahale yapanlar veya yaptıranların, 2863 sayılı Kanunun 65/d maddesi gereğince cezalandırılması gerekeceği, bu kapsamda, suça konu taşınmazın bulunduğu ilde suç tarihi itibariyle il özel idaresi bünyesinde koruma, uygulama denetim bürosu kurulup kurulmadığı araştırılıp, eğer kurulmuş ise, taşınmazın bulunduğu yerin koruma, uygulama denetim bürosunun sorumluluk alanı kapsamında olup olmadığı hususu tespit edilip, hükümden sonra, 08/10/2013 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6498 sayılı Kanun ile değişik 2863 sayılı Kanun'un 65. maddesinde yapılan değişiklikler de dikkate alınarak, sanığın hukuki durumunun takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan vekilinin ve mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, sanığın beraatine ilişkin hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 27/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/176, Karar No: 2024/4824, Tarih: 04.06.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/176 E.  ,  2024/4824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/516 E., 2023/917 K.

SUÇ : 6136 sayılıyı Kanun'a aykırılık

KARAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ceylanpınar Cumhuriyet Başsavcılığının 04.12.2014 tarihli iddianamesi ile sanığın 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'un (6136 sayılı Kanun) 4 üncü maddesinde bulundurulması yasak olan bir adet bıçağı bulundurma suçundan aynı Kanun'un 15/1. maddesi gereği cezalandırılması talep olunmuştur.

2. Ceylanpınar Asliye Ceza Mahkemesinin 25.12.2015 tarihli kararı ile sanığın atılı suçtan 5 ay hapis cezası ve 400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. İlgili kararın sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 02.12.2020 tarihli kararı ile basit yargılama usulü yönünden değerlendirilmek üzere bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma sonrası yapılan yargılamaya göre, Ceylanpınar Asliye Ceza Mahkemesinin 07.05.2021 tarihli kararı ile dava basit yargılama usulü yönünden değerlendirilerek takdiren uygulanmasına yer olmadığına ve sanığın atılı suçtan 5 ay hapis cezası ve 400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

5.İlgili kararın sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 23.11.2022 tarihli kararı ile seri yargılama usulü yönünden değerlendirilmek üzere bozulmasına karar verilmiştir.

6. Bozma sonrası yapılan yargılamaya göre, 23.11.2023 tarihli kararı ile sanığın atılı suçtan 5 ay hapis cezası ve 400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, verilen cezanın usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAYLAR VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, 29.04.2014 günü kasten yaralama şüphesi üzerine yakalanan sanığa ait olduğu iddia edilerek müşteki tarafından bulunup kolluk birimine teslim edilen bir adet bıçak nedeniyle, 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Diyarbakır Kriminal Polis Laboratuvarının 30.10.2014 tarihli raporunda, suça konu bıçağın, 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak nitelikte olduğu ancak niteliği itibariyle vahim nitelikte olmadığı tespit edilmiştir.

1. Dava konusu olay, 29.04.2014 günü kasten yaralama şüphesi üzerine yakalanan sanığa ait olduğu iddia edilerek müşteki tarafından bulunup kolluk birimine teslim edilen bir adet bıçak nedeniyle, 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Diyarbakır Kriminal Polis Laboratuvarının 30.10.2014 tarihli raporunda, suça konu bıçağın, 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak nitelikte olduğu ancak niteliği itibariyle vahim nitelikte olmadığı tespit edilmiştir.

3. Sanık savunmasında, suçlamaya ilişkin bıçağın kendisine ait olmadığını beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Tüm dosya kapsamına göre sanık savunması, uzmanlık raporu, tanık beyanları birlikte değerlendirildiğinde Mahkemenin kabulünde bir hukuka aykırılık bulunmadığı yeterli delil olduğu ve suçun sübuta erdiği anlaşılmakla, sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir. Sanık hakkında kurulan hükümde bir isabetsizlik görülmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ceylanpınar Asliye Ceza Mahkemesinin 23.11.2023 tarihli 2022/516 Esas, 2023/917 Karar sayılı kararının sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3571, Karar No: 2010/11578, Tarih: 18.10.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/3571 E.  ,  2010/11578 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, davalı şirketin müvekkilinin ...bayisi olduğunu, diğer davalıların da bayilik sözleşmesini kefil olarak imzaladıklarını, bayi olan davalı şirketin sözleşmenin 3/a ve b maddelerine aykırı davrandığının noter marifetiyle tespit edildiğini, sözleşmenin 01.05.2008 tarihli ihtarname ile müvekkilince haklı nedenle feshedildiğini belirterek 30.000 TL cezai şart alacağının davalıların tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, tek taraflı tespit işlemini kabul etmediklerini, sözleşmenin feshedilmesinde müvekkilinin kusurunun bulunmadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre, davacının davasını noterin düzenleme şeklindeki tespit tutanağına dayandırdığı, Noterlik Kanunu’nda noterlerin görev ve yetkilerinin belirlendiği,bunlar arasında ancak mahkemelerce yapılması mümkün olan delil tespiti görevinin noterlere verilmediği, bu itibarla noter tespit tutanağına dayalı işbu davanın dinlenemeyeceği, davacı yanca davalının sözleşmeye aykırı eyleminin bulunduğunun tespiti yönünde başkaca bir delilin dosyaya ibraz edilmediği gibi bu yönde de bir iddiada bulunulmadığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davalının sözleşmenin 3/a ve b maddelerine aykırı hareket ettiğini, ...Noterliğinin 29.04.2008 tarih 4166 yevmiye nolu düzenleme şeklindeki tespit tutanağı ile tespit edildiğini bildirerek iş bu davayı açmıştır.

Mahkemece, davacı yanın açıklanan noter tespit tutanağı dışında başka bir delil ibraz etmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı, 11.06.2009 tarihli delillerini bildirdiği dilekçesinde ...1.Noterliğinin düzenleme şeklindeki tespit tutanağının dışında diğer gösterdiği delillere de dayanmıştır. Mahkemece bildirilen bu delillerin ibrazı sağlanarak işin esasına girilip bir karar verilmesi gerekir iken sadece noterce düzenleme şeklinde düzenlenen tespit tutanağı tek delilmiş gibi eksik inceleme ile yazılı şekilde davanın reddi doğru değildir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 18.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9004, Karar No: 2018/4632, Tarih: 10.05.2018

**12. Hukuk Dairesi         2018/9004 E.  ,  2018/4632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının bozulmasını mutazammın 11/05/2016 tarih, 2016/10202 Esas - 2016/13916 Karar sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki ihale alıcısı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair karar düzeltme nedenleri yerinde değil ise de;

Şikayetçi hissedarlar vekilinin, satış ilanı tebliğ işleminin usulsüz olduğunu ve sair fesih iddialarını ileri sürerek, 27.02.2015 tarihli 4 adet taşınmaz ihalesinin feshi istemiyle icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece şikayetin reddine karar verilmekle birlikte, şikayetçiler aleyhine şikayete konu 4 adet taşınmazın ihale bedeli üzerinden para cezasına hükmedildiği, kararın şikayetçilerce temyizi üzerine Dairemizin 11.5.2016 tarih ve 2016/10202 E. - 2016/13916 K. sayılı ilamı ile, sair temyiz itirazları reddedildikten sonra, şikayetçi asillere yapılan ilan tebliğ işlemlerinin Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesi gereğince usulsüz olduğundan bahisle ihalenin feshi gerektiği ve şikayet konusu taşınmazların sadece 19 Parsel ve 35 Parsel sayılı taşınmazlar olduğunun kabulü ile şikayet konusu yapılmayan diğer iki taşınmaz yönünden de para cezası verilmesinin doğru bulunmadığı gerekçesiyle kararın bozulduğu anlaşılmıştır.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanması'na Dair Yönetmelik'in 18. maddeleri gereğince vekil ile takip edilen işlerde, tebligatın vekile yapılması zorunludur.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanması'na Dair Yönetmelik'in 18. maddeleri gereğince vekil ile takip edilen işlerde, tebligatın vekile yapılması zorunludur.

Somut olayda şikayetçiler ... ile ...'nin, ...'nin vekili olan Av. ..., ...'nin vekili olan Av. ... aracılığıyla ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2012/262 E. - 179 K. sayılı dosyası üzerinden şikayete konu ihalelerin dayanağı olan ortaklığın giderilmesi davası açtıkları ve anılan mahkemenin 17.6.2013 tarihli kararının satış dosyası arasında bulunduğu görülmektedir. Bu durumda, yukarıda açıklanan maddeler gereğince, satış ilanlarının, daha önceden ortaklığın giderilmesini talep eden vekillere tebliği gerekir. Satış dosyasına ayrıca ve...tname sunulmamış olması, ortaklığın giderilmesine ilişkin ilamın dosyaya ibraz edilmiş olması karşısında artık şikayetçilerin satış dosyasında vekille temsil edildikleri gerçeğini ortadan kaldırmaz. Emredici nitelikteki bu düzenlemelerden kaynaklanan yasal zorunluluğa aykırı olarak, vekili varken asile gönderilen satış ilanı tebligatı yok hükmünde olup sonuç doğurmaz. Şu hale göre, vekil ile takip edilen işlerde vekile tebligat zorunlu olduğundan asile yapılan tebligatın usulüne uygun olup olmaması da sonuca etkili değildir. Satış dosyasının incelenmesinde; satış ilanının şikayetçi ...'nin vekili olan Av. ...'nin bizzat kendisine 30.12.2014, ...'nin vekili olan Av. ...'in de yine bizzat kendisine 26.12.2014 tarihinde tebliğ edildiği görülmüştür.

Buna göre; şikayetçilerin satış ilanının usulüne uygun tebliğ edilmediğine ilişkin fesih iddiası yerinde olmayıp, mahkemece istemin reddi yönünde verilen karar sonucu itibariyle doğrudur.

Buna göre; şikayetçilerin satış ilanının usulüne uygun tebliğ edilmediğine ilişkin fesih iddiası yerinde olmayıp, mahkemece istemin reddi yönünde verilen karar sonucu itibariyle doğrudur.

Bununla birlikte; her ne kadar Dairemizin 11.5.2016 tarih ve 2016/10202 E. - 2016/13916K. sayılı bozma ilamı ile, şikayetin iki adet taşınamza matuf olduğu belirtilmiş ise de; şikayet dilekçesinin incelenmesinde şikayetçilerin 27.02.2015 tarihinde yapılan 4 adet taşınmaza ilişkin ihalenin feshini talep ettiği anlaşılmaktadır. Bu cümleden olmak üzere; bozma ilamında Dairemizin şikayet konusu yapılmadığını belirttiği iki adet taşınmaz üzerinden mahkemece para cezası hükmedilmesinin doğru bulunmadığı belirtilmişse de; Dairemizin sadece iki taşınmazın şikayet konusu yapıldığına ilişkin tespitinin maddi hataya müstenit olduğu anlaşılmakla birlikte; İİK'nun 134/8. maddesinde; "İhalenin feshini şikayet yolu ile talep eden ilgili, vaki yolsuzluk neticesinde kendi menfaatlerinin muhtel olduğunu ispata mecburdur" düzenlemesi gereğince yapılan incelemede; şikayet konusu ihalelerden 2.466,75 TL muhammen bedelli 36 Parsel sayılı taşınmazın, 8.000,00 TL'ye, yine 13.833,64 TL muhammen bedelli ... Parsel sayılı taşınmazın, 20.000,00 TL'ye ihale edildiği ve anılan taşınmazların satış bedellerinin taşınmazların muhammen değerlerinin üzerinde olduğu anlaşılmaktadır. Dolayısıyla bu iki taşınmaz yönünden zarar unsuru gerçekleşmemiş olup, şikayetçi, İİK'nun 134/8. maddesi kapsamında kendi menfaatinin muhtel olduğunu ispatlayamadığından ihalenin feshini istemekte hukuki yararı bulunmamaktadır. Bu durumda; 36 ve ... Parsel sayılı taşınmazlar yönünden ihalenin feshi isteminin, zarar unsuru oluşmadığından hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddi ve bu taşınmazlar yönünden şikayetçiler aleyhine para cezası verilmemesi gerekirken, yazılı gerekçe ile esastan reddi ve para cezasına hükmolunması isabetsiz olup, Dairemizce farklı gerekçe ile bozulduğu anlaşılmakla ihale alıcısının karar düzeltme isteminin kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı değişik gerekçe ile bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : İhale alıcısının karar düzeltme isteminin kısmen kabulü ile Dairemizin 11.5.2016 tarih ve 2016/10202 E. - 2016/13916K. sayılı bozma ilamının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 10/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/548, Karar No: 2024/11935, Tarih: 21.10.2024

**11. Ceza Dairesi         2024/548 E.  ,  2024/11935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Konya 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.04.2023 tarihli ve 2021/186 Esas, 2023/298 Karar sayılı kararı ile sanığın, 2017 ve 2018 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve kullanma ile defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçlarından mahkumiyetine ilişkin hükümlerin, istinaf edilmeksizin 31.10.2023 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 02.01.2024 tarihli ve 2023/29590 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.01.2024 tarihli ve KYB-2024/3258 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.01.2024 tarihli ve KYB-2024/3258 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"15/04/2022 tarihinde yürürlüğe giren Hazineye Ait Taşınmaz Malların Değerlendirilmesi ve Katma Değer Vergisi Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 7394 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359. maddesine eklenen fıkrada yer alan, "(Ek fıkra:8/4/2022-7394/4 md.) Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır." şeklindeki düzenleme nazara alındığında,

Dosya kapsamına göre, 2017 ve 2018 takvim yılları içerisinde ve her takvim yılı içerisinde değişik zamanlarda birden çok kez sahte belge düzenlediği ve kullandığı anlaşılan sanık hakkında, temel cezanın belirlenmesini takiben, 7394 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359. maddesine eklenen fıkra uyarınca 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesi kapsamında bir kez artırım yapılması gerektiği, bu kapsamda suçun birden fazla takvim yılında ve her takvim yılı içerisinde birden çok kez işlenmesi halinin temel cezanın tayininde yahut zincirleme suç hükümlerinin tatbikinde alt sınırdan uzaklaşma gerekçesi olarak kabul edilebileceği ve ancak teşdit sebebi yapılabileceği gözetilmeksizin, sanık hakkında iki kez zincirleme suç hükümleri uygulanmak suretiyle iki defa ceza tayin edilmesinde, isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 2017 ve 2018 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik; 5271 sayılı Kanun'un 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı, Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 16.02.2021 tarihli ve 2021/2614 Esas sayılı iddianamesi ile 2017 ve 2018 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan kamu davası açıldığı, sahte fatura kullanma suçu yönünden verilen bir mütalaa, açılmış bir dava ve bu suça yönelik yazılan bir gerekçe olmamasına rağmen, sanığın ayrıca sahte fatura kullanma suçundan da mahkumiyetine karar verilmesi suretiyle CMK'nın 225. maddesine muhalefet edilmesi,

2. 2017 ve 2018 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik; sanığın adli sicil kaydında yer alan ve Konya 9. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 18.09.2014 tarihli ve 2014/375 Esas, 2014/479 karar sayılı kararı ile doğrudan hükmedilen 3.000,00 T.L adlî para cezasına ilişkin ilamı kesin nitelikte olduğundan tekerrüre esas alınamayacağı, adli sicil kaydına göre sanığın bu suç yönünden tekerrüre esas alınabilecek nitelikte başkaca bir hükümlülüğünün de bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması,

3. Defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik;

a) Defter, kayıt ve belgelerin ibraz edilmemesi neticesinde herhangi bir vergi ziyaı oluşmadığı gibi tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir cezanın da bulunmadığı, söz konusu eylemden dolayı 213 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının aynı Kanun'un 359 uncu ve 371 inci maddelerinde belirtilen tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir ceza olmadığı nazara alındığında; 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine 7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile eklenen "Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranından indirilir." şeklindeki hüküm uyarınca, sanık hakkında belirlenecek temel ceza üzerinden 1/2 oranında indirim uygulanması hususunun kararda tartışılmaması,

b) Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve Konya 9. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 18.09.2014 tarihli ve 2014/375 Esas, 2014/479 karar sayılı kararı ile doğrudan hükmedilen 3.000,00 T.L adlî para cezasına ilişkin ilamı kesin nitelikte olduğundan tekerrüre esas alınamayacağı, bununla birlikte; adli sicil kaydında yer alan Konya 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 16.05.2019 tarihli ve 2018/778 Esas, 2019/628 karar sayılı kararı ile TCK'nın 142/1-e maddesi uyarınca hükmolunan 2 yıl 6 ay hapis cezasının kesinleşme tarihinin 01.07.2020 olarak belirtildiği, ancak UYAP üzerinden yapılan incelemede Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 11.03.2020 tarihli ve 2020/604 Esas, 2020/574 Karar sayılı ilamı ile sanığın istinaf başvurusunun süre yönünden reddine karar verildiğinin anlaşılması karşısında, gerekirse Mahkeme ile irtibata geçilmek suretiyle kesinleşme tarihi düzelttirilerek bu ilamın tekerrüre esas alınıp alınmayacağının değerlendirilmemesi,

c) Sanık hakkında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarından hüküm kurulurken "sanığın yargılama sırasında olumsuz tutum ve davranışı gözlemlenmediğinden hakkında TCK'nın 62. maddesi uyarınca takdiren 1/6 oranında indirim yapıldığı" belirtilmesine rağmen, defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan kurulan hükümde ise; "sanığın sabıkalı geçmişi göz önünde bulundurularak uslanmaz tavrı nedeni ile takdiren TCK’nın 62. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına" denilmek suretiyle çelişkiye neden olunması,

Hususlarının Kanun'a aykırı olduğu anlaşılmıştır.

4. İnceleme konusu hükümler hakkında belirlenen hususlar yönünden de kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağına ilişkin Adalet Bakanlığından görüş istenilmesine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde tespit edilen hususlar yönünden kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağının takdiri için dava dosyasının, Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,Oy birliğiyle, 21.10.2024 tarihinde karar verildi.