muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/14178, Karar No: 2014/16937, Tarih: 11.06.2014

Feshin geçerli sebebe dayanmadığının tespit edilmesinden sonra davacının sendikal fesih iddiasının yerinde olup, olmadığının belirlenmesi gerekmektedir.

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin sendikal sebeple feshedildiği kabul edilmiş ise de, dosya kapsamında bulunan şahit beyanı ile sendikal özgürlüklerin ihlali ile ilgili yapılan savcılık soruşturması ile başka bir mahkemeden alınan emsal bilirkişi raporu ve üyelik istifa bildirimleri dışında delil bulunmamaktadır. Bu sebeple dosya kapsamı hüküm kurmaya elverişli değildir.

Oysa davacı vekili sendikanın 551 işçiden 191 tanesini üye kaydettiğini ve işletme çoğunluğu için 220 üye sayısına ulaşması gerektiğini, 26 işçinin sendika üyeliği sebebiyle çıkarıldığını Nisan-Mayıs ayında sendikadan istifa eden 17 kişi olduğunu ve bunların çalışmaya devam ettiklerini beyan ederken davalı vekili ise, fesihten önceki ve sonraki üçer aylık dönemlerde 88 işçi alınıp 107 işçi çıkarıldığını, işletmede toplam 559 kişi çalıştığını ifade etmiştir.

Mahkemece fesihten önceki altı ay ve sonraki altı ay içinde işe alınan, işten çıkarılan işçiler olup olmadığı, bu şekilde kaç kişinin işten çıkarılıp işe alındığı, bunlar arasında sendika üyesi, T.K. İş Sendikası üyesi olup olmadığı, varsa sayıları, üyelikten istifa edip çalışmaya devam eden ya da üyelikten istifa edip yeninden işe alınan işçi olup olmadığı, sendikanın davalı işletmesinde örgütlenmeye başladığı tarihten itibaren geçen süreç içindeki üye sayısındaki değişimin ne olduğu hususlarının açıklığa kavuşturularak dosya kapsamındaki diğer delillerle birlikte konunun değerlendirilip feshin sendikal sebebe dayanıp dayanmadığının belirlenmesi gerekirken yetersiz dosya kapsamına dayanılarak eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalıdır.

Son olarak mahkemece ulaşılan sonuca göre de, boşta geçen süre ücretine hak kazanılması için süresi içinde işverene işe başlatılmak için başvurulması gerektiğinin göz ardı edilmesi de isabetsizdir.

Sonuç : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3558, Karar No: 2020/9624, Tarih: 07.10.2020

**15. Ceza Dairesi         2019/3558 E.  ,  2020/9624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nun 157/1, 52/2, 51, 53/1 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve katılan vekilleri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dairemizin 20.12.2017 tarihli bozma ilamı üzerine dosyanın uzlaşma bürosuna tekrar gönderildiği ancak usulüne uygun uzlaşma teklifine rağmen tarafların uzlaşamadıkları belirlenerek yapılan incelemede;

Türkiye Köy ve Mahalle Muhtarları Sendikası başkanı olan sanığın, İnegöl'e gidip katılandan fidan almak istediği, sendika olarak köylere fidan dikme konusunda yardım edeceklerini söyleyip 120.000,00 TL değerinde fidan aldığı, karşılığında da sendikanın kaşesinin basılı olduğu 25/04/2009 ödeme tarihli, 54.900 TL bedelli, 25/05/2009 ödeme tarihli, 14.000 TL bedelli ve 05/05/2009 ödeme tarihli, 50.500 TL bedelli senetleri imzalayıp verdiği, ancak senet bedellerini ödemediği ve ortadan kaybolduğu, bu suretle sanığın dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık savunması, katılan beyanı, uzlaştırma sağlanamadığına ilişkin rapor ve tüm dosya kapsamından; sanığın suçu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan, sanığın mahkumiyetine ilişkin mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanık müdafiinin eksik incelemeye, sübuta ve lehe hükümlerin uygulanmadığına, katılan vekillerinin ise sanığa yetersiz ceza verilip lehe uygulamalar yapıldığına ilişkin ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 07.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17714, Karar No: 2020/14469, Tarih: 03.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/17714 E.  ,  2020/14469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 08/03/2012 ile 20/11/2015 tarihleri arasında davalı Şirketin işlettiği otelde stewert şefi olarak çalışmaya başladığını, 20/11/2015 tarihinde haksız olarak işine son verildiğini, haklarının ödenmediğini, en son ücretinin 1.600,00 TL olduğunu iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanarak

akdin kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesini gerektirmeyecek şekilde sonlandığının ispat yükünün davalı işveren üzerinde olduğu, davalı işverenin davacının işten çıkarıldığını kabul etmekle bu hususta bir ihtilaf bulunmadığı anlaşıldığından davacının kıdem tazminatı talebinin kabulüne karar verildiği, 07/10/2015 tarihli fesih ihbarnamesinde 42 gün ihbar süresi tanındığı anlaşıldığından ihbar tazminatı talebinin reddi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Temyiz:

Kararı taraf vekillerince temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacı işçinin çalışma süresi ihtilaflıdır.

Davacı, davalı Şirkete ait otelde 30.03.2012 tarihinden 20.11.2015 tarihine kadar kesintisiz çalıştığını iddia etmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, SGK kayıtlarında davacının 20.03.2012-30.11.2012 ve 01.02.2013-20.11.2015 tarihleri arasında çalışmasının göründüğü, ancak dosya içeriğinde 30.11.2012 tarihli istifa dilekçesi bulunduğundan ilk dönemin hesaplamaya dahil edilemeyeceği değerlendirilerek kıdeme esas hizmet süresinin toplam 2 yıl 9 ay 20 gün olarak belirlenmiştir.

Dosya içeriğindeki taraf tanıkları, davacının, iddia ettiği dönemde lojmanda kaldığı yaz kış çalıştığı ve servis ile gidip geldiklerini beyan etmişlerdir. Bu açıklamalardan davacının davalı işyerinde kesintisiz çalıştığı izlenimi edinilmiştir. Taraf tanıkları iddia edilen döneme ilişkin görgüye dayalı bilgi sahibi olan işyeri çalışanıdır.

Dolayısıyla dosyaya ibraz edilen istifa dilekçesinin, iş ilişkisinin devamı sırasında alınan bir belge olup olmadığının açıklığa kavuşturulması gereklidir.

Dosya içeriğindeki taraf tanıkları, davacının, iddia ettiği dönemde lojmanda kaldığı yaz kış çalıştığı ve servis ile gidip geldiklerini beyan etmişlerdir. Bu açıklamalardan davacının davalı işyerinde kesintisiz çalıştığı izlenimi edinilmiştir. Taraf tanıkları iddia edilen döneme ilişkin görgüye dayalı bilgi sahibi olan işyeri çalışanıdır.

Dolayısıyla dosyaya ibraz edilen istifa dilekçesinin, iş ilişkisinin devamı sırasında alınan bir belge olup olmadığının açıklığa kavuşturulması gereklidir.

Mahkemece yapılması gereken iş, davacı asilden istifa dilekçesine karşı diyecekleri sorulmalı, gerekirse davacının istifa ile ayrılıp ayrılmadığı ve bu bağlamda çalışmasının kesintili olup olmadığına hasren taraf tanıkları tekrar dinlenip beyanları netleştirilerek sonuca gidilmelidir.

Netice itibariyle, eksik incelemeye dayalı olarak hizmet süresinin tespiti bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 03.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/172, Karar No: 2023/267, Tarih: 16.01.2023

**11. Hukuk Dairesi         2023/172 E.  ,  2023/267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/881 Esas, 2022/998 Karar

DAVA TARİHİ : 26.04.2021

İLK DERECE MAHKEMESİ : Salihli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/100 E., 2022/14 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı şirket vekili tarafından vekâlet ücreti yönünden istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen kararın kesin olduğu gerekçesiyle istinaf dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 18.07.2022 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, istinaf konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davalı şirket vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 18.07.2022 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Kanun'un 341 inci maddesine göre ilk derece mahkemeleri tarafından verilen miktar veya değeri 1.500,00 TL’yi geçmeyen malvarlığına ilişkin kararlar kesin olup anılan miktar aynı Kanun'un Ek 1 inci maddesi uyarınca 01.01.2022 tarihi itibariyle 8.000,00 TL’dir.

Dosya içeriğine göre hüküm altına alınan ve istinafa konu edilen toplam miktar 5.100,00 TL olup İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 8.000,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR:

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 18.07.2022 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1380, Karar No: 2019/7847, Tarih: 14.10.2019

**3. Hukuk Dairesi         2018/1380 E.  ,  2019/7847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak davasının reddine dair verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; tarafların istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı ve davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıların abonelerden kayıp kaçak ... bedeli adı altında bedeller tahsil ettiklerini ileri sürerek; davacıdan haksız olarak tahsil edilmiş fatura ödeme kalemlerinin bilirkişi marifetiyle tespit edilerek fazlaya dair hakları saklı kalmak üzere şimdilik 10.000,00 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işletilecek avans faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; dava sırasında yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunla değişik 6446 sayılı kanunun 17. ve geçici 20. maddesi hükümleri dikkate alındığında davalılar tarafından tahakkuk ve fatura edilen bedellerin tahakkuk tarihindeki kurumun düzenleyici işlemlerine uygun olduğu, davacının fazladan bir ödemesi bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, taraflarca istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; başvuruların esastan reddine karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davalının tüm, davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp kaçak, perakende satış hizmet bedeli, sayaç okuma bedeli, iletim sistemlerini kullanma bedeli ve ... payı bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davalının tüm, davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp kaçak, perakende satış hizmet bedeli, sayaç okuma bedeli, iletim sistemlerini kullanma bedeli ve ... payı bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 Karar Sayılı ilamıyla; 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 4. maddesi ile Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na tüketicilere yapılacak elektrik satışlarında uygulanacak fiyatlandırmaya esas unsurları tespit etme görevi verildiği, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu'nun bu maddeye dayanarak 11.08.2002 gün ve 24843 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan “Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Enerji Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkında Tebliği” yayımladığı, lisans sahibi şirketlerinde bu tebliğe uygun olarak tüketiciden kayıp-kaçak bedeli adı altında bedel tahsil ettikleri, ancak anılan madde ile Elektrik Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir fiyat belirleme hak ve yetkisinin verilmediği, özellikle kaçak bedelinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne kadar ücret ödendiğinin bilinmesininde hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu kararları ile bu bedelin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenleme ve yukarıda açıklanan Hukuk Genel Kurulu kararı doğrultusunda, Dairemizce; kayıp-kaçak bedeli gibi dağıtım şirketleri tarafından faturalara yansıtılan dağıtım bedeli, sayaç okuma bedeli, parekende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin, tüketicilerden tahsil edilemeyeceği kabul edilmiştir.

Ne var ki, 17.06.2016 tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu Kanunu'nun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş olup, eldeki davada dava konusu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu'nun Kanundaki yetkileri genişletilerek, yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Görüldüğü üzere, 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17. maddesine eklenen 10. bend ile dava konusu uyuşmazlığın da özünü oluşturan bedeller konusunda hem yeni bir düzenleme getirmiş; hem de, geçici 20. maddeyle, anılan düzenleme devam etmekte olan davalarda da uygulanacak şekilde geçmişe yürütülmüştür.

Bu aşamada, davanın konusuz kalması hakkında genel açıklama yapılmasında yarar görülmüştür.

İlke olarak her dava, açıldığı tarihteki fiili ve hukuki duruma göre hükme bağlanır (28.11.1956 tarih ve 15/15 sayılı İ.B.K). Ne var ki, dava açıldıktan sonra meydana gelen bir nedenle dava konusunun ortadan kalkması halinde işin esası hakkında infaz kabiliyeti olan bir hüküm kurulmamaktadır.

Dava konusu hakkın davacıya ödenmesi, verilmesi ya da müdahalenin kaldırılması, davacı ve davalı sıfatının birleşmesi, yeni çıkan bir kanun yada Anayasa Mahkemesi kararı ile ya da kişiye sıkı sıkıya bağlı ve mirasçılara geçmeyen bir hakka ilişkin davalarda taraflardan birinin ölümü gibi nedenlerle artık dava konusu edilen talep hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesine gerek ya da neden kalmıyorsa, burada davanın konusuz kalmasından söz edilebilir. Bu durumda, mahkemenin, bir tespit hükmü niteliğinde olmak üzere esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmetmesi gerekmektedir.

Yapılan bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık değerlendirildiğinde; yargılama sırasında yürürlüğe giren geçmişe etkili yasa değişikliklerinin, dava konusu hakkın özünü ortadan kaldırdığı açıktır. Diğer bir anlatımla, geçmişe etkili yeni yasa nedeniyle dava konusuz kalmıştır.

O halde; ilk derece mahkemesince, yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa değişiklikleri nedeniyle konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, davanın reddine karar verilmiş olmasının hukuka aykırı olduğu göz önünde bulundurularak davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan kabulüne karar verilmesi gerekirken, reddine dair karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Ancak, bu yanılgının düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Ancak, bu yanılgının düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının tüm, davacının sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesinin 2017/1168 E. - 1160 K. sayılı ilamının 1. fıkrasının hükümden çıkartılarak yerine “ Tarafların sair istinaf başvurularının ayrı ayrı HMK 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine ,Davacının, davanın reddinin haksız olduğuna dair istinaf talebinin kabulü ile ,HMK 353/1-b-2 maddesi gereği red kararının kaldırılmasına, davanın konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına” ibaresinin yazılmasına, hükmün HMK'nun 370/2.maddesi uyarınca davacı yararına düzeltilerek ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 14/10/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1269, Karar No: 2019/7083, Tarih: 03.12.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/1269 E.  ,  2019/7083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetim tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

2000 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında ..... 102 ada 22 parsel 18.898, 91 m2 yüzölçümü ve tarla niteliğiyle senetsizden, vergi kaydına dayalı şekilde davalı gerçek kişiler adına tespit edilmiştir.

Davacı ... Yönetimi taşınmazın tahdit sınırları içinde kaldığı iddiasıyla tespitin iptali ve taşınmazın orman vasfıyla Hazine adına tescili istemiyle dava açmıştır. Feri müdahil Hazine de taşınmazın orman olarak Hazine adına tescilini talep etmiştir.

Mahkemece ilk hükümde davanın reddine ve taşınmazın tespit gibi davalılar adına tespitine karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi ve Hazinenin temyizi üzerine Dairenin 11/4/2002 gün ve 2002/2148-3414 E.- K sayılı kararıyla,'' tespite dayanak vergi kayıtlarının taşınmazla ilgisi bulunmadığı tespit edilmişse de, komşu taşınmazların vergi kayıtlarının keşifte uygulanmadığı ve ayrıca 1962 tarihli memleket haritasına göre inceleme yapıldığı, en eski tarihli memleket haritasının incelenmediği "gerekçesiyle araştırmaya yönelik bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ve yapılan yargılama sonucu davanın reddi ile taşınmazın tespit gibi payları oranında davalılar adlarına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyizi üzerine Dairenin 24/03/2008 gün ve 2008/1847 – 4620 E. -K sayılı kararıyla bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma ilamında özetle; "Mahkemece bozma ilamına uyulmasına rağmen bozma gerekleri yerine getirilmemiştir. Mahkemece dava konusu parselin dayanak 1936 tarih 52 ve 53 tahrir numaralı vergi kayıtlarının taşınmaza uymadığı kabul edilerek hüküm kurulmuşsa da çekişmeli taşınmazla birlikte tüm komşu parsellere birbirini takip eden vergi kayıtlarının uygulandığı dikkate alındığında, dayanak vergi kayıtlarının uymadığı düşünülemeyeceği gibi, taşınmazlara ait m 24 a.03.c numaralı paftanın fotokopi örneği ile 102 ada 17, 19, 20, 22, 24, 25 ve 26 numaralı parsellerin tespit tutanak örnekleri ile revizyon kayıtları, yine 50, 51, 52, 53, 54, 55, 56, 57, 58, 59, 60 ve 61 tahrir numaralı vergi kayıtları ilgili idarelerden getirtilmemiş, iade üzerine alınan ek raporda taşınmazın bulunduğu açık alanın dahi iğne yapraklı ağaçlarla kaplı olduğu gibi, mahkemece hükme dayanak alınan siyah-beyaz renkli ve elle boyanan uzman bilirkişi raporunda işaretlenen taşınmaz yeri ile, daireye getirtilen ek raporda taşınmaz farklı yerlerde işaretlenmiştir. Birbiriyle çelişen raporlara dayanılarak karar verilemez. " hususlarına değinilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan; yargılama sonucu; davanın reddine, Dinar ilçesi, Çamlı köyü, Yüksektepe mevkiinde bulunan 102 ada 22 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi davalılar adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 7139 sayılı Kanununun 33. maddesi uyarınca Orman Yönetiminden harç alınmasına yer olmadığına 03/12/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.