muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/24413, Karar No: 2015/26636, Tarih: 10.06.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/24413 E.  ,  2015/26636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md. )Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Resmi nikahlı evli iken, sanık ... 'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 19.04.2007 tarihinde muvazaalı olarak eşi olan sanık ...'dan boşandığı,ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK’dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 10.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34684, Karar No: 2017/15881, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/34684 E.  ,  2017/15881 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6755, Karar No: 2023/8909, Tarih: 27.12.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/6755 E.  ,  2023/8909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/368 E., 2023/56 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına

TEMYİZ EDENLER : Katılan mağdure vekili, sanık müdafii, Cumhuriyet savcısı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onanması

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kırşehir Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.02.2022 tarihli ve 2021/365 Esas, 2022/24 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Kırşehir Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.02.2022 tarihli ve 2021/365 Esas, 2022/24 Karar sayılı kararının katılan mağdure vekili ile katılan Bakanlık vekili ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 29.09.2022 tarihli ve 2022/5000 Esas, 2022/8438 Karar sayılı kararı ile "..kanun yolu aşamasında davaya katılma ve hükmü temyize hakkı olmadığından Bakanlık vekilinin temyiz isteminin reddine, ..5237 sayılı TCK'nın 30. maddesinde düzenlenen hata hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı tartışıldıktan sonra hükme varılması gerekirken bu konuda herhangi bir değerlendirme yapılmaksızın eksik gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması," nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine Kırşehir Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.02.2023 tarihli ve 2022/368 Esas, 2023/56 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesi delaletiyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Sanığın hata iddiasına itibar edilmemesi gerektiğine, katılan mağdurenin beyanı, alınan adlî tıp raporları ve tüm dosya içeriğine göre çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunun unsurlarının oluştuğuna, sanığın en üst sınırdan cezalandırılması istemine ilişkindir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Sanığın hata iddiasına itibar edilmemesi gerektiğine, katılan mağdurenin beyanı, alınan adlî tıp raporları ve tüm dosya içeriğine göre çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunun unsurlarının oluştuğuna, sanığın en üst sınırdan cezalandırılması istemine ilişkindir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

C. Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

Katılan mağdurenin alınan beyanlarında sanığa yaşını on üç, on dört olarak söylediğini beyan etmesi ve katılan mağdureden elde edilen kıyafetlerde sanığın beyanlarının aksine sanığa ait DNA tespiti yapılması dikkate alındığında sanığın savunmalarına itibar edilmemesi gerektiği ve sanığın atılı suçlardan cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken hakkında ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilen kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece iddia, sanığın aşamalarda katılan mağdurenin kendisine on dokuz yaşında olduğunu söylediği yönündeki savunması, tanık beyanları, Yargıtay bozma ilâmı, dosyada mevcut uzmanlık raporları ve tüm dosya kapsamına göre, sanık ile katılan mağdurenin tanık Yağmur aracılığıyla olay günü tanıştıkları, önceden birbirlerini tanımadıkları, birlikte parkta oturup alkol aldıkları, daha sonra akşam sanık ile katılan mağdurenin ve tanık ...'nın sanığın evine gittikleri, evde de bira içmeye devam ettikleri, saat 23.00 sıralarında tanığın evden ayrıldığı, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi kapsamında katılan mağdurenin rızası ile cinsel ilişki yaşadığı anlaşılmış, sanığın yeni tanıştığı katılan mağdurenin on beş yaşından küçük olduğu noktasında hataya düşmesinin hayatın olağan akışına uygun olduğu, sanığın atılı suçun unsurlarını belirleyen katılan mağdurenin yaşı hususunda kaçınılmaz bir hataya düştüğü kanaatine varılarak sanığın eylemlerinin 5237 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesi kapsamında değerlendirilerek suç oluşturmadığına ve hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, katılan mağdure vekili ile sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiş, sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen ve aşağıda belirtilen husus dışında hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Her ne kadar Mahkemece 5237 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinin birinci fıkrasınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiş ise de bu maddenin kastı kaldıran hata olduğu, bu nedenle sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca kasıt yokluğundan beraat kararı verilmesi gerekmişse de bu husus düzeltilebilir hukuka aykırılık olarak görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kırşehir Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.02.2023 tarihli ve 2022/368 Esas, 2023/56 Karar sayılı kararına yönelik katılan mağdure vekili ile sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 303 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği hükümde yer alan ''...CMK'nın 223/3-d maddesi gereğince sanığın üzerine atılı suçtan CEZA VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA," ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine "...CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince sanığın üzerine atılı suçtan BERAATİNE" ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1083, Karar No: 2021/6206, Tarih: 23.09.2021

**12. Ceza Dairesi         2018/1083 E.  ,  2021/6206 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Tüm sanıklar hakkında; CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince ayrı ayrı beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların ayrı ayrı beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Her ne kadar mahkemece sanıkların beraatine karar verilmiş ise de; tüm dosya kapsamı bir bütün halinde değerlendirildiğinde, olay günü sanıkların ... Anadolu Lisesi bahçesine araç ile girdikleri, korunması gerekli kültür varlığı olarak tescilli çınar ağacının bulunduğu yeri kazmaya karar verdikleri, sanık ...’nin bu nedenle kazma, kürek almak için araçla okuldan çıktığı, 10-15 dakika araçla tekrar geldiği, bahçeye girerken okul görevlilerine, okulun arkasında tarlası olan ...’ın yanına gideceğini söylediği, görevliler tarafından ...’ın arandığı, ancak misafir beklemediğinin öğrenildiği, bunun üzerine öğretmen ve görevliler tarafından şüphelenilerek sanıkların olduğu yere gidildiği, birinin elinde çamurlu bel olduğunun, çeşmenin yanında kazma kürek olduğunun ve 40-50 cm çapında kazılmış yer olduğunun görülmesi üzerine kolluk ekiplerine haber verildiği, kolluk ekiplerince tescilli çınar ağacına 6 metre mesafede, tescilli çeşmeye 8 metre mesafede, 50 cm çapında, 10-15 cm derinliğinde kazı alanı bulunduğunun tespit edildiği, olay yerinde kazma, kürek ele geçirildiği, sanıkların beyanlarında, çınar ağacının bulunduğu yerin tarihi bir yer olması nedeniyle bir şeyler çıkabileceğini düşündüklerini, sanık ...’nin gidip kazma, kürek getirdiğini belirttikleri, sanık ...’ın kolluktaki beyanında bir iki kazma vurduklarını kabul ettiği anlaşılan dosya kapsamında;

Sanıkların fikir ve eylem birliği içerisinde, 40 cm derinliğe ulaşmayacak biçimde kazı yapmak suretiyle kültür varlığı bulmak amacıyla izinsiz kazı yapmaya teşebbüs suçunu işledikleri anlaşılmakla, arkeolog bilirkişiden kazı yapılan alanın, sit alanı, korunması gerekli kültür varlığı niteliğinde alan ya da dava konusu yerin yakınındaki tescilli olduğu belirtilen çeşme, hamam ve çınar ağacının koruma alanı içerisinde olup olmadığı hususlarının tereddüte mahal vermeyecek şekilde tespiti ile; sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerektiği gözetilmeksizin, hatalı nitelendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 23/09/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9336, Karar No: 2008/5712, Tarih: 26.05.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/9336 E.  ,  2008/5712 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 30.3.2002 tanzim, 30.4.2002 vade tarihli 980 YTL bedelli bonodan kaynaklanan alacağın tahsili için girişilen icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davalı, senedin TTK.nun 661.maddesindeki 3 yıllık zamanaşımı süresini doldurduğunu, davacının elinden hayvan yemi aldıklarını, karşılığında dana verdiğini, borç bittiği halde senedin takibe konulduğunu belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece taraflar arasındaki asıl alacak ilişkisinin yapılan takip ile dava konusu senede dayandırılmış olması ve söz konusu senedin TTK.nun 661.maddesi gereğince zamanaşımına uğraması nedeniyle ve zamanaşımı def'i de nazara alınarak, davacının davasının reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu bono, zamanaşımına uğradığından kambiyo hukukuna dayalı haklar yitirilmiş ise de, taraflar arasında temel ilişki bulunduğu takdirde zamanaşımına uğramış olan bonoya, yazılı delil başlangıcı olarak dayanılabilir ve böyle bir halde alacağın her türlü delille kanıtlanması mümkündür.

Davacı temel ilişkiye dayanmış ve bononun yem satışı nedeniyle düzenlendiğini ileri sürmüştür. Bu durumda, davada uygulanması gereken zamanaşımı süresi, dayanılan temel ilişkinin tabii olduğu zamanaşımı süresidir.

.Başka bir anlatımla, somut olayda BK.nun 125.maddesinde öngörülen 10 yıllık zamanaşımı uygulanır. Buna göre dava, süresinde açıldığından, yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

O halde mahkemece davanın esasına girilerek, davalı tarafın ödeme savunmasında bulunduğu ve ispat külfetinin davalıya geçtiği de gözetilerek, deliller toplandıktan sonra hep birlikte değerlendirilip uygun sonuç dairesinde bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 26.05.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13690, Karar No: 2012/25893, Tarih: 17.12.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/13690 E.  ,  2012/25893 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :2010/341-2011/335

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkeme, davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmü, tarafların avukatlarının ek hükmü ayrıca davalı Hükmü ... İnşaat Tic. ve San. AŞ. avukatının temyiz etmeleri üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-)Eksik temyiz harç ve masraflarının ödenmesine ilişkin muhtıranın davalı Hükmü ... İnşaat Tic. ve San. AŞ. vekiline 11.07.2011 tarihinde tebliğ edilmiştir. Mahkeme; harç ve masrafların yasal süre içerisinde ödenmediğinden bahisle 27.07.2011 tarihli ek hükümle temyizin yapılmamış sayılmasına dair ek hüküm vermiş ise de, anılan davalının yasal süre içerisinde olan 14.07.2011 tarihinde eksikliği ikmal ettiği anlaşıldığından, temyizin yapılmamış sayılmasına ilişkin ek hükmün BOZULMASINA,

2-)Asıl hükme ilişkin yapılan temyiz incelemesine gelince;

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan alınmasına, 17.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10825, Karar No: 2014/9978, Tarih: 22.05.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/10825 E.  ,  2014/9978 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/70847

MAHKEMESİ : İstanbul 38. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/10/2012

NUMARASI : 2009/851 (E) ve 2012/1958 (K)

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

Sahte faturaların kurumlar vergisinde kullanılmış olması nedeniyle 16.04.2006 olan suç tarihinden hüküm tarihine kadar zamanaşımı gerçekleşmediği cihetle tebliğnamedeki düşme isteyen görüşe iştirak olunmamıştır.

M. Temizlik ....Ltd. Şti, ortağı ve müdürü olan sanıkların 2005 takvim yılında sahte fatura kullandıklarının iddia olunması, dosya kapsamından sahte fatura düzenleyen şirketler hakkında vergi tekniği raporları düzenlenmiş ve mahkemece beraat gerekçesine esas alınan İstanbul 2. Vergi Mahkemesi'nin 2006/3459 Esas, 2009/1371 sayılı kararının gerekçe bölümünde faturaların sahte olarak düzenlendiğinin kabul olduğunun anlaşılması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi için, sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen şirketler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı araştırılıp, haklarında düzenlenen vergi tekniği ve sair raporların onaylı suretlerinin getirtilerek incelenmesi, kamu davası açılıp açılmadığının sorulması, açıldığının tespiti halinde dava dosyası/dosyaları incelenerek ayrıntılı özetinin tutanağa geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin alınarak dosyaya konulması, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren taşıma, sevk irsaliyeleri, teslim-tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ve satıcı hesabına girdiğine dair ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneğini haiz, banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler olup olmadığı araştırılıp, sanık D.. B..'un şirket müdürü olduğu 16.11.2005 tarihinden sonraki tarihe tekabül eden sahte faturanın bulunmadığı dikkate alınarak adı geçen sanığın, önceki dönemde alınan sahte faturalar yönünden iştirakinin olup olmadığı hususu da tartışılarak, toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilip sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, kullanılan faturaların sahteliğini kabul eden Vergi Mahkemesi kararına da dayanılarak, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.