muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/20192, Karar No: 2013/5617, Tarih: 25.03.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/20192 E.  ,  2013/5617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara,toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalıya ait dinlenme tesisleri işyerinde 26.02.1999-11.02.2002 tarihleri arasında geçen ve SGK’na bildirilmeyen çalışmalarının tesbitini istemiştir.

Mahkemece, istemin kabulüne karar verilmiş ise de, bu sonuca eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak varılmıştır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davalı adına tescilli 25790 sicil numaralı Şekerpınarı dinlenme tesisi işyerinde 26.2.1999 tarihinde işe başladığına dair işe giriş bildirgesinin verildiği, 26.2.1999-30.9.1999 tarihleri arasında çalışmanın bildirildiği, davacının açtığı işçilik alacaklarına ilişkin dava neticesinde Ulukışla Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2002/260 Esas, 2003/262 Karar sayılı ilamı ile davacının davalıya ait işyerinde 26.2.1999-11.2.2002 tarihleri arasında çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapıldığı, 9. H.D.'nin 1.4.2004 tarihli ilamı ile onanarak kesinleştiği, 1999 ve 2000 yıllarına kadar çalışması bildirilen bordro tanıklarının davacının çalışmasını doğruladıkları anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık nitelikçe 506 sayılı Yasanın 79. maddesinden kaynaklanan davalı işyerinde geçen ve kuruma bildirilmeyen hizmet süresinin tespitine ilişkindir. Bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir. Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı, işin niteliği, sürekli veya sezonluk nitelikte olup olmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olgusu her türlü delille ispat edilebilir ise de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların, davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve uyuşmazlık konusu dönemi kapsar biçimde çalışmaları işverenin resmi kayıtlarına geçmiş bordro tanıkları ya da komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir.

Somut olayda; davacının çalışmalarının, 26.2.1999-30.9.1999 tarihleri arasında (Talep 11.2.2002 tarihine kadar.) davalı işveren tarafından bildirildiği, duruşmada dinlenen tanıkların bildirimlerinin 2000 yılına kadar olup, en son bildirimin yapıldığı 30.9.1999 tarihi sonrasına ait çalışma hakkında kayıtla tanık beyanı alınmadığı, çalışılan iş yerinin niteliğinin, özellikle davacı tarafından yapılan işin devamlılık arz eden bir iş olup olmadığı ile sezonluk niteliğinde olup olmadığının kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmediği, bu husus açıklığa kavuşturulmadan çalışma sürelerinin tam çalışma olarak kabul edilmiş olması isabetli olmamıştır.

Kabule göre de; hükmün 3 numaralı bendinde yargılama gideri hesaplanırken davalı Kurumun harçtan muaf olduğu gözetilmeden 31.20 TL başvurma harcı bu gidere dahil edilip davalı Kurumdan tahsil edilecek şekilde alınarak davacıya verilmesine karar verilmesi de yanlış olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş; işin yaz-kış süreklilik arz edip etmediğini, sezonluk nitelikte ise davacının tespitini istediği dönemdeki sezonun başlama ve sona erme tarihlerinin, gerektiğinde mahkemece keşif yapılarak ve ihtilaflı dönemin tamamında çalışması bulunan bordro tanıkları dinlenerek bunların ifadeleri ile yetinilmemesi halinde Belediye ve zabıta aracılığıyla, aynı işi yapan komşu iş yerlerinin işveren ve çalışanları tespit edilip ifadelerine başvurularak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın ... şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/672, Karar No: 2015/13614, Tarih: 05.10.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/672 E.  ,  2015/13614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, .... İli ... İlçesi ... Kasabası 174 ada 164 ve 166 parsel sayılı taşınmazların kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Dava konusu 174 ada 166 parsel sayılı taşınmaz için bilirkişi raporunda kıymet takdir raporundaki ağaçların yaşları da dikkate alınarak ceviz, elma ve erik ağaçları hesaplamaya dahil edilip kapama karışık meyve bahçesi yapılarak değer bulunmuştur. Kıymet takdir raporundaki ağaçların yaşlarına göre, bilirkişi tarafından yapılan değerlendirme uygun olduğuna göre bu rapor doğrultusunda hüküm kurulması gerekirken, denetlemeye açık olmayacak şekilde kamulaştırma bedeli tespit edilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10981, Karar No: 2010/3678, Tarih: 23.03.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/10981 E.  ,  2010/3678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki ayıplı mal satışı davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 2007 yılı temmuz ayında davalı .... İnşaat San. Tic. Ltd. Şti'den satın aldığı araçla 9.3.2008 tarihinde yoğun trafik nedeniyle yavaş seyrettiği bir sırada aks kırılması sonucu sağ ön tekerlek kısmının çökmesi ve sürüklenerek park halindeki bir araca sürtünmesi şeklinde kazaya karıştığını, olayın üretim hatasından kaynaklandığını ileri sürerek aracın yenisi ile değişimini, araçtan yoksun kaldığı süre için uğradığı zararın bilirkişi marifetiyle belirlenerek yeni aracın verileceği tarihe kadar oluşacak bedelin tahsilini ve araç yedieminde bulunduğu için yedieminlik ücretinin davalılara ait olduğunun tespitini istemiştir.

Davalılar araçta üretim hatasının bulunmadığını, olayın kullanım hatasından kaynaklandığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, olayın üretim hatasından kaynaklandığı, davacının araçtan yoksun kaldığı bir yıl için maddı kayıplarına ilişkin talebinin yerinde olduğu gerekçesiyle aracın değişimine, İİK'nun 24.maddesinin uygulanmasına, araçtan mahrum kalınan günler için 2000 TL maddi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davalı ...Ş. mahkeme kararını temyiz etmiş isede, 21.8.2009 tarihli dilekçe ile temyiz talebinden feragat ettiği anlaşıldığından davalı ...nin temyiz dilekçesinin reddine,

2-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin

takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı ... ... Ltd. Şti'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-Davalı ...Ş. mahkeme kararını temyiz etmiş isede, 21.8.2009 tarihli dilekçe ile temyiz talebinden feragat ettiği anlaşıldığından davalı ...nin temyiz dilekçesinin reddine,

2-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin

takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı ... ... Ltd. Şti'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

3-Davacı dava dilekçesinde diğer taleplerinin yanında; araçtan yoksun kaldığı süreye ilişkin bedelinde bilirkişi marifetiyle belirlenerek yeni araç kendisine teslim edilinceye kadar geçecek süreye ilişkinde bedelin tahsilini istemiş, yargılama aşamasındada bu kalem isteğini fazlasını saklı tutarak 2000 TL olarak belirlemiş ve 26.2.2009 tarihli celsedede aracı 1 senedir kullanamadığını bildirmiştir. Bilirkişide herhangi bir rakam bildirmeksizin araçtan yoksun kalınan süre içinde maddi kayıplara ilişkin maddi tazminat talebinin uygun olduğunu ek raporunda belirtmiştir. Davaya konu olayın 9.3.2008 tarihinde meydana geldiği tarafların kabulünde olup eldeki dava ise 14.5.2008 tarihinde açılmıştır. Hal böyle olunca davacı ancak 9.3.2008 tarihi ile 14.5.2008 tarihi arasında araçtan yoksun kalması nedeniyle oluşan maddi kaybının isteme hakkına sahiptir. Mahkemece davacı 9.3.2008 ile 14.5.2008 tarihi arasındaki maddi kaybına ilişkin talebinin ne kadar olduğu sorularak ve bu hususta bilirkişiden ek rapor alınarak belirlenecek bu miktara hükmedilmesi gerekirken, davanın açılmasından sonraki zamanıda kapsayacak şekilde karar verilmesi usul ve yasay aykarıdır. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; davalı ... AŞ'nin temyiz dilekçesinin feragat nedeniyle reddine, (2) numaralı bent uyarınca davalı ... ... Ltd. Şti'nin diğer temyiz itirazlarının reddine, (3) numaralı bent uyarınca temiz olunan kararın davalı ... Ltd. Şti yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 23.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7002, Karar No: 2022/20913, Tarih: 13.12.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/7002 E.  ,  2022/20913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Temyiz dışı sanık ...’nin 13/07/2016 tarihinde temyiz dilekçesi verdiği, Didim(Yenihisar) 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/07/2016 tarihli ek kararı ile temyiz isteminin reddine karar verildiği, temyiz dışı sanık ...’ye, ek kararın 27/07/2016 tarihli tebligat belgeleri içeriğine göre okumak/almak suretiyle tebliğ edildiği, bu işlemin CMK'nın 35/3. maddesinde öngörülen usule uygun olmayıp geçersiz olduğu anlaşıldığından, ek kararın sanık ...’ye usulüne uygun şekilde (sanığın cezaevinde olması halinde, cezaevinde bizzat kendisine okunup anlatılmak suretiyle CMK'nın 263'ncü maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceği de belirtilmek suretiyle tebliği, aksi halde sanığın son bilinen adresine kararın tebliği, bu adrese de tebliğ yapılamaması halinde güncel MERNİS adresine tebliğ yapılmak suretiyle) tebliğ edilerek, tebliğ belgesi ile birlikte verilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklenerek ve ek tebliğname de düzenlenerek incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 13.12.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10388, Karar No: 2024/2164, Tarih: 27.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2022/10388 E.  ,  2024/2164 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1947 E., 2022/2805 K.

DAVA TARİHİ : 23.12.2019

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Samsun 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/877 E., 2022/137 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmikle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 27.03.2024 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde temyiz eden davalı ... vekili Avukat ... ile karşı taraf temyiz eden davacı ... vekili Avukat ... geldiler. Gelenlerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; davalının psikolojik sorunları olduğunu, tedaviyi yarım bıraktığını, müvekkilini aşağıladığını, müvekkili hastalandığında "eyvah ölmedi, can veremedi yatalak olup başıma kalacak" dediğini, evde davacı ve çocuklarla aynı masada yemek yemek istemediğini, kendisinin ölmesi için dua etmelerini müvekkil ve çocuklardan istediğini, evde bulunduğu sürelerde müvekkilin ne yaptığını takip ettiğini, davalının ablasının oğlunun üniversiteyi kazandığınla "neden arıyorsun, o senin hiçbir şeyin olmuyor” diyerek müvekkilin oğlu yaşındaki çocuk için imalı sözler söylediğini, davacıya "ayı gibisin, zayıfla diyerek" müvekkilin dış görünüşüyle alay ettiğini ve kendine güvensiz ve depresif bir hal içerisinde yaşamasına, bunalıma sürüklenmesine sebep olduğunu, "Allah'ın Kavaklısı, sen Ermenisin, Hristiyansın" diyerek sürekli kendince aşağılamaya çalıştığını ve çocukların evde durmasını istemeyerek sürekli annesine ve abisine gitmesini istemediğini, davacının annesini, babasını, ailesinden kimseyi eve misafir olarak kabul etmediğini, müvekkilin babasını gördüğünde tüylerinin diken diken olduğunu söylediğini, müvekkilin babasına isim taktığını, müvekkilin babasına "anakonda" dediğini, davalı yanın toplum içerisinde müvekkili sürekli kötülediğini, küçük düşürdüğünü, davacının demlediği çayı dahi içmeyip, döküp yenisini demlediğini, davacıya "benden neden boşanmıyorsun?, boşan, nafaka alma ,çocukları sen al, evin yarısını bana ver." şeklinde sürekli baskı yaptığını, kız çocuğu ...'ya "senin başın açık, seni yanımda dolaştırmaktan utanıyorum, başını ört benimle öyle getebilirsin." demesi ve bunların küçük çocuk Umut'un önünde cereyan etmesinin de çocukların da psikolojisini bozduğunu, davalının müvekkilin işini ve gelirini küçümsediğini, müvekkilin maaş kartının davalıda olduğunu, davalı yanın maddî hiçbir borç külfeti altına girmek istemediğini, evin faturalarını dahi kendi üzerine almak istemediğini, davalı yanın kendi gelirini ise nereye kullanıldığını davacı tarafından hiç bilinmediğini, müvekkilini baskı ve tehditlerde bulunduğunu, müvekkili ölerek kurtulacağı düşüncesi ile intihara kalkıştığını, bir kutu antidepresan ilacı tek seferde içmeye çalışırken çocukları tarafından son anda zorla durdurulduğunu iddia ederek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin müvekkiline verilmesine, çocuklar için ayrı ayrı aylık 500,00'er TL tedbir ve iştirak, müvekkili için aylık 500,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, 50.000,00 TL maddî 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının iddialarının asılsız olduğunu, müvekkilinin psikolojik tedavi gördüğünü, bu tedavisi doğrultusunda ilaç kullandığını, bu tedavi ve ilaçların kullanımının olağan bir süreç olduğunu, ilerleyen süreçte müvekkilin bilincini yitirecek noktaya geldiğini, müvekkilin ilaçların dozunun fazlalığı sebebiyle duyularını yönlendirmekte zorlandığını, her gece terler içinde uyandığını, ablası müvekkili her aradığında davacı tarafından uykuda olduğunun söylendiğini ve sürecin sonunda ablaları aileleriyle birlikte ziyarete geldiklerinde müvekkilin konuşmakta ve davranışlarını yönlendirme konusunda zorluk çektiğine tanıklık ettiklerini, davacı eşin bu olaylar sırasında eş olmaktan kaynaklanan yükümlülükleri yerine getirmediğini, müvekkilini yalnızlaştırdığını, düzenli olarak doktorla görüşüp ilaç dozlarının arttırılmasını sağladığını, müvekkilin ve davacı aile giderlerini paylaşmış bulunduğunu, müvekkilin ev, gıda, harçlık, pazar, market ve eğitim giderlerini karşıladığını, tarafların rıza ile giderlere katıldıklarını, davacı eş tarafından müvekkiline psikolojik şiddet uygulandığını, davacı eşin kendi psikolojik durumunu ve şiddete eğilimini müvekkilin ‘sen de tedavi olursan ilaçları alırım.’ teklifi ile kabul ettiğini, ayrıca defalarca pek kötü muamelede bulunduğunu “senin gibi baba mı olur, delisin, hastasın” diyerek hakaret ettiğini, davalının tekrar tekrar müvekkiline hakaret eylemlerinde bulunması müvekkilinin onurunun kırılmasına, evlilik birliğini sürdürmesinin kendisinden beklenemeyecek düzeye gelmesine sebebiyet verdiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı erkeğin kadını aşağıladığı, aile ortamında davacıyı, davacının kızkardeşi ile kıyaslayarak aşağılayıcı tarzda cümle kurduğu, davacının babasına anakonda diyerek hakaret ettiği, davacının ailesinin ölmesini istediği, davacının ailesini evlerinde istemediği, davalının hastalığı nedeniyle tedavi olmayı bıraktığı, davacının yaptıklarını ve davacıyı beğenmediği, davacı ve çocukları bırakacağını söylediği hususlarını ispat ettiği, ispat edilen hususlara göre evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı, devamında taraflar ve toplum açısından korunmaya değer bir yarar kalmadığı anlaşılmakla davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, boşanmaya sebep olan olaylarda davalının kusurlu olduğu, davacının kusurunun bulunmadığının tespitine, ortak çocukların ayrılık sürecinde davacı kadın ile birlikte yaşadığı, yaşantısından memnun olduklarını beyan ettikleri, velâyetlerinin annesine verilmesini istedikleri, alınan sosyal inceleme raporuna göre velâyetin anneye verilmesinin uygun olduğunun belirtildiği görülmekle ortak çocukların velâyetinin davacı anneye verilmesine, çocuklar ile baba arasında kişisel ilişki tesisine, çocukların bakımı, eğitimi ve korunması için gerekli giderlerin anne ve baba tarafından karşılanacağının kanunda düzenlendiği, bu açıdan velâyet kendisine verilmeyen babanın çocukların ihtiyaçları için maddî gücü oranında nafaka vermesi gerektiği anlaşıldığından ortak çocuklar lehine uygun tedbir ve iştirak nafakasına hükmedilmesine, tarafların boşanma davası ile ayrılık sürecine girdiği, ayrı yaşayan davacı kadın lehine uygun tedbir nafakasına hükmedilmesine, davacı kadının çalıştığı, belli düzeyde gelirinin bulunduğu, kendi evinde oturduğu anlaşılmakla davacı kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine, davacı kadının boşanma ile mevcut veya beklenen menfaatlerinin zedeleneceği ve en azından eşinin maddî desteğini yitireceği anlaşılmakla davacı kadın lehine uygun maddî tazminata hükmedilmesine, davalı erkeğin davacı kadını aşağılaması, davacı kadını beğenmediğini söylemesi, davacıya psikolojik baskı yapması hususları davacı kadının kişilik haklarını ihlal niteliğinde olduğundan davacı kadın lehine uygun manevî tazminata hükmedilmesine, boşanmaya sebep olan olaylarda davacının kusuru bulunmadığı, davalının kusurlu bulunduğu tespit edildiğinden davalının maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine karar verildiği gerekçesi ile davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesine, ortak çocuklar için aylık 500,00'er TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 400,00 TL tedbir nafakasına, kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine, kadın yararına 25.000,00 TL maddî ve 25.000,00 TL manevî tazminata, erkeğin tazminat taleplerinin redddine hükmedilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; nafaka ve tazminatların miktarı, reddedilen yoksulluk nafakası talebi yönünden İlk Derece Mahkemesinin kararının lehine kaldırılmasını talep ederek istinaf yoluna başvurmuştur.

2.Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle, kusur belirlemesi, ortak çocuk Umut'un velâyet düzenlemesi, aleyhine hükmedilen nafaka ve tazminatlar yönünden İlk Derece Mahkemesinin kararının lehine kaldırılmasını talep ederek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kararın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; nafaka ve tazminatların miktarı, reddedilen yoksulluk nafakası talebi yönünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle, kusur belirlemesi, ortak çocuk Umut'un velâyet düzenlemesi, aleyhine hükmedilen nafaka ve tazminatlar yönünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, kadın yararına tedbir ve yoksulluk nafakası ve tazminatlara hükmedilme koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği ve miktarları ile ortak çocuk Umut'un velâyeti, tedbir ve iştirak nafakaları noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesi, 175 inci maddesi, 6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı ve 194 üncü maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddesi; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle ortak çocuk Umut'un inceleme tarihi itibariyle ergin olduğunun anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.