muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2303, Karar No: 2021/1287, Tarih: 21.10.2021

28. İkinci fıkra uyarınca: “Bu haklar ancak kamu yararı amacıyla, kanunla sınırlanabilir”. Demek ki kamu yararı olan yerde veya bu amaçla kullanma gereksiniminde mülkiyet hakkı sınırlanabilir. Ancak bu sınırlama da kanunla yapılabilir. Kanunsuz olarak burada kamu yararı vardır denilerek herhangi bir kamu kurumu veya tüzel kişisi mülkiyet hakkına herhangi bir sınırlama koyamaz. Öyle ise bu fıkranın içeriğine göre ancak kamu yararı bulunduğu durumlarda ve kanuna tutunarak sınırlama yapılabilir, yasal bir dayanak olmadan kamu yararı olsa bile mülkiyet hakkına el uzatılamaz. Kanunun olanak tanıdığı yerde de kamu yararı bulunmalıdır.

29. Anayasa’nın 35. maddesinin 2. fıkrasında kastedilen kamu yararı nedeniyle mülkiyet hakkının sınırlanması, 46. maddede “Kamulaştırma” olarak ayrıntılı bir şekilde düzenlenmiştir. Anılan madde; “Devlet ve kamu tüzelkişileri; kamu yararının gerektirdiği hallerde, gerçek karşılıklarını peşin ödemek şartıyla, özel mülkiyette bulunan taşınmaz malların tamamını veya bir kısmını, kanunla gösterilen esas ve usullere göre kamulaştırmaya ve bunlar üzerinde idarî irtifaklar kurmaya yetkilidir.

Kamulaştırma bedeli ile kesin hükme bağlanan artırım bedeli nakden ve peşin olarak ödenir. Ancak, tarım reformunun uygulanması, büyük enerji ve sulama projeleri ile iskân projelerinin gerçekleştirilmesi, yeni ormanların yetiştirilmesi, kıyıların korunması ve turizm amacıyla kamulaştırılan toprakların bedellerinin ödenme şekli kanunla gösterilir. Kanunun taksitle ödemeyi öngörebileceği bu hâllerde, taksitlendirme süresi beş yılı aşamaz; bu takdirde taksitler eşit olarak ödenir.

Kamulaştırılan topraktan, o toprağı doğrudan doğruya işleten küçük çiftçiye ait olanlarının bedeli, her hâlde peşin ödenir.

İkinci fıkrada öngörülen taksitlendirmelerde ve herhangi bir sebeple ödenmemiş kamulaştırma bedellerinde kamu alacakları için öngörülen en yüksek faiz uygulanır.”

hükmünü içermektedir.

30. Ancak maddede öngörülen koşullar gerçekleştiğinde, mülkiyet hakkına sınırlama getirilmekte ve karşılığı ödenmek suretiyle malı elinden zorla alınmaktadır.

31. Anayasa’nın 35. maddesinin 3. fıkrası, mülkiyet hakkına bir sınırlama daha koymuştur. Bu fıkrada, “Mülkiyet hakkının kullanılması toplum yararına aykırı olamaz” ifadeleriyle, mülkiyet hakkı sahibine kendi kendini sınırlaması koşulunun ne olduğunu göstermiştir.

32. Dikkat edilecek olursa; Anayasa’da mal sahibinin kullanma hakkı, 35. maddenin 2. fıkrasında “kamu yararı”, 3. fıkrasında “toplum yararı” ile sınırlanmış ise de; her iki durumda da, taşınmazın mülkiyetine el uzatılamamakta, sadece kullanma hakkının hangi sınırlarla bağlı olduğu ifade edilmektedir.

33. Yine Anayasa’nın “mülkiyet hakkının kullanılmasının toplum yararına aykırı olamayacağını” içeren 35. maddesi ile TMK’nın 683. maddesi (mülga 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi m. 618) hükümlerinin birlikte incelenmesinden varılan sonuç, Türk hukukunda mülkiyet hakkının sosyal (modern) mülkiyet anlayışıyla düzenlenmiş olduğudur.

33. Yine Anayasa’nın “mülkiyet hakkının kullanılmasının toplum yararına aykırı olamayacağını” içeren 35. maddesi ile TMK’nın 683. maddesi (mülga 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi m. 618) hükümlerinin birlikte incelenmesinden varılan sonuç, Türk hukukunda mülkiyet hakkının sosyal (modern) mülkiyet anlayışıyla düzenlenmiş olduğudur.

34. Türk Kanunu Medenisi ve bu Kanunu ilga eden TMK’nın Dördüncü Kitabında ilkin, mülkiyet hakkı düzenlenmiş; ne var ki 683. madde (Türk Kanunu Medenisi m. 618) ile bir tanım verilmemiş, sağladığı yetkilerin belirtilmesiyle yetinilmiştir.

35. Türk Medeni Kanunu’nun “Mülkiyet hakkının içeriği” başlıklı 683. maddesine göre;

“Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir.

Malik, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi, her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava edebilir”.

36. Türk Medeni Kanunu’nun 683. maddesi (Türk Kanunu Medenisi m. 618) uyarınca, malik, eşya üzerinde ancak hukuk düzeninin sınırları içinde tasarruf edebilecektir. Dolayısıyla mülkiyet, kişilere, eşya üzerinde en geniş yetkiler sağlamakla birlikte, ödevler de yükleyen bir hak olarak kabul edilmektedir. Bu hak, malikin gerek yetkilerini ve gerekse komşularla topluma karşı olan ödevlerini kapsamakta, böylece mülkiyetin özü, yetki ve ödevlerden oluşmaktadır.

37. Mülkiyet hakkının olumlu içeriğine göre malik, eşyayı eylemli olarak dilediğince kullanma, ondan ve semerelerinden yararlanma, eşyayı zilyedinde bulundurma, satış, bağışlama, nesnel haklar kurma, kişisel haklarla sınırlama gibi, eşya üzerinde dilediğince tasarrufta bulunma yetkileriyle donatılmıştır.

38. Malikin eşya üzerindeki egemenliği hukuk düzeninin sınırları içinde üçüncü kişilere karşı korunmuş bulunmaktadır. TMK’nın 683. maddesine (Türk Kanunu Medenisi m. 618) göre malik, eşyayı hukuka aykırı olarak elinde bulunduran ya da eşyaya el koyan kişilerden onun geri verilmesini isteyebileceği gibi, yine hukuka aykırı olarak zilyetliğine yapılan el koymaların önlenmesini, taşkınlıkların giderilmesini de isteme hakkına sahiptir.

39. Bu suretle, mülkiyet hakkının sağladığı yetkilerin müeyyidesi olan dava hakları malike tanınarak mülkiyet korunmuştur. Kanunun deyimiyle, “istihkak ve elatmanın önlenmesi” istemleri mülkiyet hakkından doğup, varlıklarını mülkiyet hakkına ayrılmaz bir biçimde bağlı olarak sürdürürler.

40. Mülkiyet hakkının içeriğine giren ödevler ise; yapmama, katlanma ve yapma ödevleridir. Komşuluk hukukuna ilişkin ödevler yapmama ödevine, kar, yağmur ve tutulamayan kaynak sularını kabule zorunluluk katlanma ödevine, taşınmaz mallar için vergi, resim ve harç ödeme yükümlülüğü de yapma ödevine örnek olarak gösterilebilir.

41. Bütün bu anlatılanların ortaya koyduğu sonuç şudur; mülkiyet, toplum yararı ile sınırlı, sahibine gerek yetki ve gerekse ödevler yükleyen kamu ve özel hukuk karakterli kendine özgü bir haktır.

41. Bütün bu anlatılanların ortaya koyduğu sonuç şudur; mülkiyet, toplum yararı ile sınırlı, sahibine gerek yetki ve gerekse ödevler yükleyen kamu ve özel hukuk karakterli kendine özgü bir haktır.

42. O hâlde malik mülkiyet hakkına dayanarak, mülkiyete ilişkin yetkilerin kullanılmasında, hukuksal bir nedene dayanılmadan üçüncü kişilerin engellemesi ile karşılaştığı takdirde, el atmanın önlenmesi davası açabilecektir. Açıktır ki, bu gibi davranışlarla ihlal edilen, Anayasal ve yasal bağlamda teminat altına alınmış bulunan, mülkiyet hakkıdır.

43. Burada, davranışların haksız olması ve bir hakka dayanmaması yeterli olup, kusurun bulunması gerekli değildir. Malikin, mülkiyet hakkını, engellemenin varlığını ve nedensellik bağının bulunduğunu ispatlaması gerekli ve yeterlidir (Hukuk Genel Kurulu'nun 15.12.2010 tarihli ve 2010/5-662 E., 2010/651 K. sayılı kararı).

44. Öte yandan, Türkiye’nin 18 Mayıs 1954 tarihinde onaylamış olduğu Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (AİHS) başlangıçta mülkiyete ilişkin bir kural içermemekle birlikte, sözleşmenin yürürlüğe girmesinden önce mülkiyet hakkının da yer almasına yönelik bir protokol oluşturulmuş ve İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşme'ye Ek Protokol imzalanmıştır.

45. AİHS Eki Birinci Protokolün “Mülkiyetin Korunması” başlıklı 1. maddesinde:

“Her gerçek ve tüzel kişinin mal ve mülk dokunulmazlığına saygı gösterilmesini isteme hakkı vardır. Bir kimse, ancak kamu yararı sebebiyle ve yasada öngörülen koşullara ve uluslararası hukukun genel ilkelerine uygun olarak mal ve mülkünden yoksun bırakılabilir.

Yukarıdaki hükümler, devletlerin, mülkiyetin kamu yararına uygun olarak kullanılmasını düzenlemek veya vergilerin ya da başka katkıların veya para cezalarının ödenmesini sağlamak için gerekli gördükleri yasaları uygulama konusunda sahip oldukları hakka halel getirmez.”

şeklinde bir düzenlemeye yer verilmiştir.

46. Buna göre protokolün birinci maddesi mülkiyetin korunmasını düzenlemekte olup; bu madde üç kuraldan oluşmaktadır. Bu kuralların ilki mülkiyet hakkına saygı duyulması biçiminde genel ilkedir. İkincisi mülkiyet hakkından kamu yararı nedeniyle hukuka uygun olarak yoksun bırakılmasının meşruluğu ilkesidir ve nihayet üçüncüsü, mülkiyet hakkının kamu yararına uygun olarak kullanılmasının düzenlemesinin yine meşru bir müdahale sayılacağı ilkesidir.

47. Bu bağlamda kamulaştırmasız el koyma iddiaları Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi önünde ileri sürüldüğü zaman, mahkeme meşru müdahalelerin olup olmadığını incelemekte, meşru bir müdahale yoksa mülkiyet hakkına saygı duyulmadığına ve hakkın ihlal edildiğine karar vermektedir.

48. Diğer yandan, 16.5.1956 tarihli ve 1956/1 E. 1956/6 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da;

47. Bu bağlamda kamulaştırmasız el koyma iddiaları Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi önünde ileri sürüldüğü zaman, mahkeme meşru müdahalelerin olup olmadığını incelemekte, meşru bir müdahale yoksa mülkiyet hakkına saygı duyulmadığına ve hakkın ihlal edildiğine karar vermektedir.

48. Diğer yandan, 16.5.1956 tarihli ve 1956/1 E. 1956/6 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da;

“Usulü dairesinde istimlak muamelesine tevessül edilmeksizin gayrimenkulü yola kalbedilen şahsın, esas itibariyle, gayrimenkulünü yola kalbeden amme hükmi şahsiyeti aleyhine meni müdahale davası açmağa hakkı olduğuna, ancak dilerse bu fiili duruma razı olarak, mülkiyet hakkının amme hükmi şahsiyetine devrine karşılık gayrimenkulünün bedelinin tahsilini de dava edebileceğine ve isteyebileceği bedelin de mülkiyet hakkının devrine razı olduğu tarih olan dava tarihindeki bedel olduğuna 16.05.1956 tarihinde ilk toplantıda ittifakla karar verildi.”

şeklinde bir değerlendirme yapıldığı görülmektedir.

49. Yine Yargıtayın 16.5.1956 tarihli ve 1954/1 E., 1956/7 K. sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında, “Usulü dairesinde istimlak muamelesine tevessül edilmeksizin gayrimenkulü yola kalbedilen şahsın, gayrimenkulünün bedelinin tahsiline ilişkin olarak, gayrimenkulünü yola kalbeden hükmü şahsiyeti aleyhine açacağı bedel davasında müruruzamanın mevzuubahis olamayacağına ve bu itibarla da, hadisede Borçlar Kanunu'nun 66. maddesinin tatbik kabiliyeti bulunmadığına...” karar verilmiş, kamulaştırmasız el koyma hâlinde açılacak bedel davalarının zamanaşımına bağlı olmadığı belirtilmiştir.

50. Mülkiyet hakkına, kamulaştırmasız el atmaya ilişkin bu açıklamalardan sonra somut olay incelendiğinde; Bağcılar ilçesi Mahmutbey Mahallesi 23 parsel sayılı taşınmazın Bayındırlık ve İskan Bakanlığının 17.02.1984 tarihli ve 346/202 sayılı Olur’u ile kamulaştırma işlemine tabî tutulduğu, idare tarafından malikin adresinin tespiti amacıyla Kocasinan Vergi Dairesi, Bakırköy Belediye Başkanlığı, Jandarma Bölük Karakol Komutanlığı, Mahmutbey Köyü Muhtarlığı, Bakırköy Tapu Müdürlüğü ve Nüfus Müdürlüğüne müzekkere yazıldığı, vergi dairesine yazılan müzekkere cevabına istinaden bildirilen adrese noter kanalı ile kamulaştırma evrakının gönderildiği, tebliğ mazbatasında “birlikte sakin kardeşi Halil Aslan imzasına tebliğ edildi. 11.07.1984” şerhinin bulunduğu anlaşılmaktadır.

51. Dosyada bulunan nüfus kayıt içeriklerine göre davacılar murisi ...’ın Halim Arslan adında kardeşinin bulunduğu, 23 parsel sayılı taşınmaza ilişkin malik listesinin bulunduğu 05.06.1984 tarihli banka dekontunda davacılar murisi ile kardeşi Halim Arslan’ın 90/6240’ar hisselerinin mevcut olduğu, Bakırköy 4. Bölge Tapu Müdürlüğünün müzekkere cevabında ... ve Halim Arslan’ın Seyit Ahmet oğlu olduğu ve aynı adreste mukim olduklarının belirtildiği, bu hâliyle Bakırköy 5. Noterliği tarafından muhataba yapılan tebligatın usulüne uygun olduğu kanaatine varılmıştır. Bu nedenle yerel mahkemece verilen direnme kararı usul ve yasaya uygun olup yerindedir.

52. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında davacılar murisi ...’ın Halil Arslan adında bir kardeşinin bulunmadığı, davacılar murisine yapılan tebligatın geçersiz olduğu, bu nedenle hükmün bozulması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

53. Hâl böyle olunca usul ve yasaya uygun bulunan direnme kararının onanmasına karar verilmiştir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının ONANMASINA,

Harç peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440. maddesi uyarınca kararın tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.10.2021 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5435, Karar No: 2019/412, Tarih: 15.01.2019

**11. Ceza Dairesi         2018/5435 E.  ,  2019/412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

I- Sanık hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak ve 2007, 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı mahkemece dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

II- Sanık hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada sanığa yüklenen suçun, yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla tabi olduğu, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyanca BOZULMASINA, ancak bu husus

yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 15.01.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9826, Karar No: 2011/9257, Tarih: 19.09.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/9826 E.  ,  2011/9257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve ... aleyhine 01/05/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 09/06/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem sonucu uğranılan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı; davalıların küçük çocuklarının, olay günü park halinde durmakta olan iş makinesinin içine girerek kurcalamaları sonucu yanmasına neden olduklarını ileri sürerek yanan iş makinesi nedeniyle uğradığı maddi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı taraf ise; çocuklarının, olay günü yanan iş makinesinin bulunduğu yere gitmediklerini, iş makinesinin yanması olayı ile hiçbir ilgilerinin bulunmadığını belirterek ispatlanamayan davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece, dava konusu olaya ilişkin hazırlık dosyası getirtilmiş, tarafların gösterdikleri tanıklar dinlenilmiş ve yargılama sonucunda davalı tanığı olarak dinlenen ... ... ...’ın sadece duyuma dayalı anlatımına göre davalıların çocuklarının iş makinesinin yanmasına neden oldukları sonucuna varılarak davacının maddi tazminat istemi aynen kabul edilmiştir.

Dava konusu olayda; davacıya ait iş makinesi olay günü park halinde durmakta iken bilinmeyen ve belirlenemeyen bir nedenle aniden yanmaya başlamış, alınan ihbar üzerine olay yerine giden polis memurları tarafından düzenlenen tutanakta; olay yeri ve çevresinde yapılan araştırmada hiçbir suç veya suç unsuruna rastlanılmadığı belirtilmiş, olay yerinde şüpheli olarak kimse yakalanmamıştır. İtfaiye memurları tarafından düzenlenen yangın raporunda da; “…yangının, kepçenin elektrik kablolarından çıkabileceği kanaatine varıldığı …” bildirilmiştir. Olay tarihinden iki gün sonra yanan iş makinesinin üzerinde oynayan ... ... ... isimli çocuğun şüpheli olarak ifadesi alınmıştır. ... ... ..., hazırlık ifadesinde; ‘kendisinin yangın olayı ile hiçbir ilgisinin olmadığını, iki gün önce çıkan yangını görmediğini, ancak ... ... isimli arkadaşının kendisine, davalıların çocuklarının iki gün önce bu iş makinesinin içine girerek kurcalamaya başladıklarını ve birden dumanlar çıktığını’ söylediğini beyan etmiştir. Cumhuriyet Savcılığı tarafından davalıların çocukları hakkında 12 yaşından küçük olmaları ve cezai ehliyetlerinin bulunmaması nedeniyle takipsizlik kararı verilmiştir.

Yargılama sırasında dinlenen davalı tanıklarının bir kısmı anlatımlarında; ‘davalıların çocuklarının olay günü yanan iş makinesinin bulunduğu yere gitmedikleri, olay yerinde olmadıklarını’ açıklamışlardır. Yine davalı tanığı olarak dinlenen ... ... ..., tanık olarak verdiği beyanında, olayı ... ... isimli arkadaşından duyduğunu ifade etmiştir. ... ... ise ifadesinde; ... ... ... isimli arkadaşı ile yangın olayı hakkında hiçbir şey konuşmadığını açıklamıştır.

Tüm dosya kapsamının incelenmesinden; yangının çıkış nedeninin belirlenemediği, davalıların çocuklarının olay yerinde yakalanmadıkları, tanık olarak dinlenen ... ... ...’ın ifadesinin görgüye dayalı olmayıp sadece duyuma dayalı olduğu ve ifadesinde ismini verdiği arkadaşının da onun beyanını doğrulamadığı anlaşılmaktadır. Şu durumda dosyada yangının davalıların çocukları tarafından çıkarıldığına ilişkin duyuma dayalı bu ifade dışında başkaca hiçbir delil bulunmamaktadır. Açıklanan nedenler karşısında, dava ve iddia ispatlanamamıştır. Bu nedenle yerel mahkemece ispatlanamayan dava yönünden davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabul edilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; bu bozma nedenine göre davalıların öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/09/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/99, Karar No: 2010/3050, Tarih: 02.04.2010

**17. Hukuk Dairesi         2010/99 E.  ,  2010/3050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve Büyükçekmece Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Bağcılar Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının ikametgahının Üsküdar Mahkemelerinin yetki sınırı içinde kaldığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi de, kısıtlı adayının yapılan adres araştırmasında ikametinin ... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince ise, kısıtlının Büyükçekmece adresinde bulunamaması, davacı beyanı ve adrese dayalı nüfus kayıt sistemindeki adrese göre kısıtlı adayının yerleşim yerinin Üsküdar,İstanbul adresi olduğu gerekçesiyle, yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Dosya kapsamındaki, kısıtlı adayının Büyükçekmece’de ikametinin bulunmadığına ilişkin adres araştırması ile nüfus müdürlüğü yazısından adrese dayalı nüfus kayıt

sistemine ve davacı ile Kısıtlı adayının daha önce birlikte oturduğu yerleşim yerinin ...,İstanbul adresi olduğunun anlaşılmasına göre uyuşmazlığın, ... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 02.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6580, Karar No: 2013/11782, Tarih: 24.06.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/6580 E.  ,  2013/11782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit-istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; müvekkilinin keşide ettiği 25.000 TL bedelli çekin ciro yoluyla davalıya geçtiğini, bankaya ibrazında karşılığı olmadığı için arkası yazılan bu çek nedeniyle müvekillinin 13.08.2008 tarihinde davalıya 21.500 TL havale yaptığını, bakiye 3.500 TL borç kaldığını, ancak davalının çek bedeli olan 25,000 TL üzerinden müvekkili aleyhine icra takibi yaptığını ve müvekkilinden toplam 12.000 TL tahsil ettiğini belirterek, müvekkilinin davalıya 21.500-TL borçlu olmadığının tespiti ile müvekkilinden fazladan tahsil edilen 8.000 TL'nin davalıdan tahsiline ve %40 kötüniyet tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiş, 04.10.2010 tarihli dilekçesi ile icra takibinde fazladan 30.102,64 TL tahsil edilmesi nedeniyle menfi tespit isteminin istirdat davası olarak devamı ile 30.102,64 TL'nin ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili: davacının gayri resmi ortağı olduğu dava dışı ... Elektrik Malz. İç ve Dış. Tic. Ltd. Şti.'nin müvekkili ile olan ticari ilişkisi nedeniyle müvekkiline cari hesap borcu olduğunu ve davacının yaptığı ödemenin de sözkonusu borca mahsuben yapıldığını, dava konusu çeke dayalı yapılan icra takibindeki haciz işleminde davacının dosya borcunu kabul ettiğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda; davacının yaptığı ödemenin başka bir nedenle yapıldığının kanıtlanamadığı, her ne kadar haciz esnasında davacı tarafın borcu kabul ettiği davalı tarafça savunulmuş ise de haciz baskısı altındaki bu beyan özgür iradeye dayanmadığından, geçerli bir kabul beyanı olarak değerlendirilmediği, davalının davacıdan 25 373,03 TL mükerrer ve fazladan tahsilat yaptığının subüta erdiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile İstanbul 3 İcra Müdürlüğü'nün 2008/20567 esas sayılı takip dosyasında takibe konu çek kısmen ödenmiş olmakla, dava tarihi itibarıyla davacının davalıya sözkonusu çeke istinaden 21.500 TL borçlu olmadığının tespiti ile davacıdan fazla tahsil edilen 25.373,03 TL'nin 3.225.03 TL'sine dava tarihinden, bakiye kısmına ise 22.04.2009 ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiliyle davacıya ödenmesine, davalının çeki bilerek kötü niyetle takibe koyması nedeniyle % 40 kötü niyet tazminatı ile sorumlu tutulmasına, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen ve sebepleri bildirilmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 26.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.