muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/19262, Karar No: 2013/20988, Tarih: 25.12.2013

Sanıklar, resmi nikâhlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için sanıkların 19.06.2003 tarihinde muvazaalı olarak boşanarak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edildiği olayda;

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmaması nedeniyle eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu, bu nedenlerle dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, beraatleri yerine, yazılı şekilde mahkûmiyetlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22505, Karar No: 2017/2604, Tarih: 15.05.2017

**1. Hukuk Dairesi         2014/22505 E.  ,  2017/2604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...’in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Davacı, maliki olduğu 5440 ada, 10 parsel sayılı taşınmazına davalının 13 adet ağaç dikmek suretiyle müdahale ettiğini ileri sürerek haksız elatmasının önlenmesini istemiştir.

Davalı, davacının taşınmazına bir müdahalesinin bulunmadığını, sözü edilen ağaçları imar uygulamasından önce dikildiğini, imar uygulaması sonucunda dava konusu parselin davacıya verildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; davacıya tarafa ait taşınmaza dikilen 13 adet ağacın davalı tarafından dikildiğinin iddia edildiği, davalının ise ağaçların imar uygulamasından önce dikildiğini ve dikenin kendisi olmadığını belirttiği anlaşılmaktadır.

Yasal ayrıcalıkların dışında ayrılmaz parçanın (mütemmim cüz'ün) mülkiyeti ve buna bağlı olarak tasarruf hakkı üzerinde bulunduğu arza bağlıdır. Bu husus M.K.nun 684. maddesinde açıkca vurgulanmıştır. Ne var ki, yürürlükten kalkmış olan 6785 sayılı yasanın l605 sayılı yasa ile değişik 42/c ve halen yürürlükte bulunan 3l94 sayılı imar yasasının l8. maddelerinde özel hükümler getirilmek suretiyle ayrılmaz parça (mütemmim cüz) olan yapı ile arz arasındaki hukuki ilişki kesilmiş bazı durumlarda yapı, üzerinde bulunduğu yerin malikinden başkasına bırakılarak imar parsellerinin oluşturulabileceği öngörülmüştür. Böylece yapıların bedelleri ilgili parsel sahiplerince yapı sahibine ödenmediği veya aralarında bu yönde bir anlaşma yapılmadığı yada ortaklığın giderilmesi davası açılmadığı sürece bu yapıların ömürlerini dolduruncaya kadar eski sahiplerine kullanma imkanı sağlanmıştır.

Öte yandan, zeminin maliki olan kişinin taşınmazı bizzat kullanma yetkisi sınırlanmış, ayrılmaz parça (mütemmim cüz) durumunda olan yapı üzerinde tasarruf etme gücü özel yasa ile kısıtlanmıştır.

298l sayılı yasanın 3290 sayılı yasa ile değişik l0/c maddesi de aynı doğrultuda hüküm getirmiştir.

Gerçekten, bir kimse kendisine veya yasanın himaye ettiği bir hakka dayanarak üçüncü bir şahsa ait bir taşınmaz üzerine ayrılmaz parça (mütemmim cüz) niteliğinde yapı inşaa etmiş imar uygulaması sonucu bu yer davacıya ait imar parseli içerisinde kalmış ise, kendi arzu ve iradesi dışında idari kararla oluşan bir durum söz konusu olduğundan kusurlu sayılamaz. İşte bu nedenle yukarıda değinildiği gibi yasa koyucu imar parseli malikine karşı yapı sahibini koruma zorunluluğunu duymuştur.

Mahkemece yapılan inceleme ve değerlendirme hükme elverişli değildir.

Mahkemece yapılan inceleme ve değerlendirme hükme elverişli değildir.

O halde mahkemece yukarıda açıklanan nedenlerle dava konusu taşınmaza dair tüm tedavüllü tapu kayıtlarının getirtilip, imar uygulaması yapılıp yapılmadığı, taşınmazın imar uygulaması sonucu davacı adına tescil edilip edilmediği imar uygulaması sonucu oluşmuş ise davalının imardan önce taşınmazda mülkiyet hakkının bulunup bulunmadığının belirlenmesi, taraflar tanık deliline dayanmış olup, dinletecekleri tanıkların isimlerini bildirmeleri için süre verilmeli ve bildirildiğinde dinlenmeli,ağaçları kimin diktiği hususu tereddüt bırakmayacak şekilde belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken noksan incelemeyle yetinilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalı vekilinin temyiz itirazı bu yönüyle yerindedir. Kabulüyle,hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 15.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13054, Karar No: 2024/7902, Tarih: 22.10.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/13054 E.  ,  2024/7902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1175 E., 2020/210 K.

SUÇ :Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Bozma

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 19.02.2020 tarihli ve 2018/1175 Esas, 2020/210 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 293 üncü maddesinin ikinci fıkrasında yer alan ''Hüküm, temyiz eden Cumhuriyet savcısına veya ilgililere gerekçesiyle birlikte açıklanmamışsa; hükmün temyiz edildiğinin bölge adliye mahkemesince öğrenilmesinden itibaren gerekçe yedi gün içinde tebliğ edilir. 5271 sayılı Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve yine aynı Kanun'un 295 inci maddesinde yer alan "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanığın yüzüne karşı tefhim edilen hükme yönelik 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinde belirtilen 15 günlük yasal süre içerisinde temyiz dilekçesi sunduğu ancak temyiz dilekçesinde gerekçe göstermediği, sanığa gerekçeli kararın tebliğ edilmediği anlaşıldığından; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarih ve 2019/9. MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa, tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve sanığın süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere dava dosyasının, iade edilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6954, Karar No: 2010/7431, Tarih: 24.06.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/6954 E.  ,  2010/7431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalı adına kayıtlı olan 1188 ve 1192 parsel sayılı taşınmazlarını kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığını ileri sürüp, tapu kaydının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu taşınmazların kıyı kenar çizgisi dışında kaldığını belirtip, davanın reddini savunmuştur.

Davanın kabülüne ilişkin olarak verilen karar, Dairece;" 5841 Sayılı Yasa düzenlemeleri gözetilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak, yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla;Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu,düşüncesi alındı.Dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davacının, temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 24.6.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10365, Karar No: 2024/12425, Tarih: 25.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/10365 E.  ,  2024/12425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/605 E., 2024/257 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250.00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre 01.01.2023-31.12.2024 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2023 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

25.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28626, Karar No: 2013/651, Tarih: 15.01.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/28626 E.  ,  2013/651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet, erteleme

Sanık hakkında 2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan ayrı iddianame ile Çorum 1. Asliye Ceza Mahkemesine açılan davanın mahkumiyet ile sonuçlandığı, incelemeye konu davanın 2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan açıldığı anlaşılmakla bu suç bakımından yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7. ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 15.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/659, Karar No: 2017/432, Tarih: 24.10.2017

**Ceza Genel Kurulu         2014/659 E.  ,  2017/432 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 4. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Sulh Ceza

Günü : 09.12.2009

Sayısı : 91-179

Sanık ...'nin tehdit suçundan TCK'nun 106/1-1. cümle ve 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası; kasten yaralama suçundan aynı Kanunun 86/2 ve 62. maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, her iki suç açısından da TCK'nun 53 ve 58/6. maddeleri uyarınca hak yoksunluğuna ve cezalarının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin Dursunbey (Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesince verilen 09.12.2009 gün ve 91-179 sayılı hükümlerin, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 4. Ceza Dairesince 20.11.2013 gün ve 12781-29019 sayı ile; kasten yaralama suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün onanmasına, tehdit suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün ise;

"Sanığın çay doldurma meselesi nedeniyle tartıştığı mağdurun arkasından 'seni öldürürüm' diye koşarak iki eliyle boğazından sıkıp koğuşa kadar getirmesi eyleminde, yaralama kastıyla hareket ettiği ve tehdit suçunun oluşmadığı gözetilmeden tehdit suçundan da mahkûmiyet kararı verilmesi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 29.01.2014 gün ve 114817 sayı ile;

“...Dursunbey K Tipi Cezaevinde hükümlü olarak bulunan sanık ... ile katılan ... arasında kahvaltı esnasında çay doldurma meselesi yüzünden tartışma çıktığı, tartışmanın büyümesi sebebiyle sanığın katılan ...'a 'pislik' dediği, onun da sanığa 'sensin pislik' diyerek cevap verdiği, bunun üzerine sanığın ...'ı 'seni öldürürüm' diyerek elleriyle boynundan sıkıca tutup havaya kaldırmak suretiyle basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek derecede yaraladığı, kavgayı ayırmak isteyen mağdur ...'un sanığa müdahale ettiği, ancak sanığın ...'a kafa attığı, bu esnada diğer mahkûmların kavgayı ayırdıkları, ancak sanığın eline bu defa kırık çay bardağı aldığı ve herhangi bir eyleminin bulunmadığı şeklinde gerçekleşen eylemde,

Sanığın önce katılan ...'a yönelik olarak 'seni öldürürüm' şeklinde sözlerle saldırdığı ve katılanı takip ederek boğazını sıktığı ve eylemlerin tek eylem olmayıp iki ayrı eylem niteliğinde bulunduğu ve TCK'nun 44. maddesi kapsamında olmadığı, sanığın eylemlerinin TCK'nun 106/3. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, sanığın kendisine kötü davranan ve sarf ettiği sözlerle kendisini kızdıran katılana duyduğu tepki sonucunda eylemi gerçekleştirdiği, amacının yaralama olmayıp katılanın kendisine düzgün davranmasını sağlamak için tehditte bulunmak şeklinde olduğu göz önüne alındığında, sanık ... hakkında her iki suçtan ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği” düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece, 18.09.2014 gün ve 4375-26303 sayı ile, itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık hakkında katılana yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü Özel Dairece onanmak suretiyle; mağdur ....'a yönelik kasten yaralama suçundan verilen düşme hükmü ve katılana yönelik hakaret suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığına dair karar ise temyiz edilmeksizin kesinleşmiş olup, itirazın kapsamına göre inceleme; sanık hakkında tehdit suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüyle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; kasten yaralama suçunun yanında tehdit suçunun da oluşup oluşmadığının belirlenmesine ilişkin olup, tehdit suçunun oluştuğunun kabulü halinde; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz tarihinden sonra yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nun 253. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca "uzlaştırma" işlemi yapılması gerekip gerekmediğinin de ayrıca değerlendirilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamından;

Dursunbey K-1 Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu görevlilerince düzenlenen 08.05.2009 tarihli tutanakta; bu kurumun 2. koğuşunda hükümlü olarak bulunan sanığın, aynı gün saat 11.45 sıralarında katılan ... ve mağdur ...'a saldırdığının görülmesi üzerine infaz koruma memurlarınca koğuşa girilerek müdahale edildiğinin belirtildiği,

Katılan hakkında 08.05.2009 tarihinde düzenlenen adli raporda; patolojik bir bulgunun saptanmadığının ifade edildiği,

Anlaşılmaktadır.

Katılan ... aşamalarda; hükümlü olarak bulunduğu koğuşta çay doldururken, aynı koğuşta bulunan sanık ...’in kendisinden çay istediğini, fakat sadece kendi bardağına çay doldurduğunu, bahçeye çıkmak üzereyken sanığın kendisine “pislik” demesi üzerine “pislik sensin” şeklinde cevap verdiğini, bahçedeyken yanına gelen sanığın “seni öldürürüm” diyerek boğazına sarıldığını ve iki eliyle boğazını sıkıp kendisini havaya kaldırınca koğuştaki arkadaşlarının sanığa müdahale ettiklerini,

Mağdur ... aşamalarda; koğuşta kahvaltı yaptıkları sırada sanığın katılanın boğazından sıkarak ayaklarını yere temas ettirmeksizin bahçe kapısından koğuşa doğru getirdiğini, bu sırada katılana "seni öldürürüm" dediğini, kendisinin de katılanı sanığın elinden kurtarmaya çalıştığını,

Tanık ... aşamalarda; sanığın, koğuşta kahvaltı yaparken çay döken katılana “temizlesene burayı pislik herif” demesi üzerine, katılanın da aynı şekilde cevap verdiğini ve bahçeye çıkan katılanın arkasından giden sanığın, boğazından tutup havaya kaldırdığı katılanı koğuşa getirdiğini, boğazını sıkarken “seni öldüreceğim” dediğini,

Tanık ... aşamalarda; sanığın, koğuşta kahvaltı yaparken çay döken katılana “temizlesene burayı pislik herif” demesi üzerine, katılanın da aynı şekilde cevap verdiğini ve bahçeye çıkan katılanın arkasından giden sanığın, boğazından tutup havaya kaldırdığı katılanı koğuşa getirdiğini, boğazını sıkarken “seni öldüreceğim” dediğini,

Soruşturma aşamasında tanık ... ile benzer ifade veren tanık ... kovuşturmada önceki anlatımlarından farklı olarak; sanığın katılanı tehdit ettiğini duymadığını,

Tanık .....aşamalarda; sanığın, boğazından tutup havaya kaldırdığı katılanı bahçeden koğuşa getirdiğini, boğazını sıkarken de ona “seni öldüreceğim” dediğini ve kurtarmak için olaya müdahale ettiklerini,

Tanık ... aşamalarda; koğuşta kahvaltı yaptıkları sırada sanığın, boğazından tutup havaya kaldırdığı katılanı koğuşa getirdiğini, kurtarmak için müdahale ettiklerini, sanığın katılanı tehdit ettiğini duymadığını,

İfade etmişlerdir.

Sanık ... aşamalarda; kahvaltı yaparken çay doldurduğu sırada katılanın kendisine omuz atması üzerine eline çay döküldüğünü, katılanı uyardığında kendisine hakaret edip boğazına sarıldığını, kendisinin de katılanın boğazını sıktığını fakat katılanı havaya kaldırmadığını ve tehdit etmediğini savunmuştur.

Tehdit suçu 5237 sayılı TCK'nun 106. maddesinde;

“(1) Bir başkasını, kendisinin veya yakınının hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit eden kişi, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Malvarlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacağından veya sair bir kötülük edeceğinden bahisle tehditte ise, mağdurun şikâyeti üzerine, altı aya kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur.

(2) Tehdidin;

a) Silahla,

b) Kişinin kendisini tanınmayacak bir hale koyması suretiyle, imzasız mektupla veya özel işaretlerle,

c) Birden fazla kişi tarafından birlikte,

d) Var olan veya var sayılan suç örgütlerinin oluşturdukları korkutucu güçten yararlanılarak,

İşlenmesi halinde, fail hakkında iki yıldan beş yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.

(3) Tehdit amacıyla kasten öldürme, kasten yaralama veya malvarlığına zarar verme suçunun işlenmesi halinde, ayrıca bu suçlardan dolayı ceza verilir” şeklinde düzenlenmiştir.

Türk Dil Kurumunun Büyük Türkçe Sözlüğü’ne göre, “gözdağı verme” anlamına gelen tehdit, bir kimsenin bir zarara veya kötülüğe uğratılacağının bildirilmesidir. Bu bildirimin sözlü olması mümkün olduğu gibi başka yollarla ve bu bağlamda davranışlar yoluyla da yapılması mümkündür. Bu nedenle tehdit suçu; söz, yazı, resim, şekil veya işaret ile de işlenebilecek bir suç olup önemli olan gerçekleştirileceği belirtilen haksızlığın mağdurun bilgisine ulaştırılmasıdır. (M.Emin Artuk, A.Gökcen, A.Caner Yenidünya, Ceza Hukuku Özel Hükümler, Turhan Kitabevi, Ankara, 6. bası, s.100).