muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/13882, Karar No: 2011/1271, Tarih: 07.02.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/13882 E.  ,  2011/1271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ortak yere el atmanın önlenmesi ve 6.000 TL ecrimisil istenilmiştir. Mahkemece görevsizlik kararı verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; dava konusu anataşınmazın 30 numaralı bağımsız bölümün maliki olan davalının, ortak alanlara müdahale edip çay ocağı kurarak etrafını çevirdiğini ileri sürerek davalının site ortak alanına yapmış olduğu tecavüzün önlenmesini, 6.000 TL ecrimisilin kendisinden tahsilini istemiş, mahkemece davanın 634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasası'ndan kaynaklanan men'i müdahale ve ecrimisil davası olduğu gerekçesiyle görev yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasası'nın Ek 1. maddesine göre bu kanunun uygulanmasından doğacak her türlü anlaşmazlık Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenir. Her ne kadar temeli kat mülkiyetine dayanmış olsa bile ecrimisile ilişkin taleplerin kat mülkiyetinden kaynaklanmadığı, ecrimisile konu alacağın değeri dikkate alınarak genel hükümlere göre sonuçlandırılması gerektiği Yargıtay'ın kararlılık kazanmış uygulamalarında kabul edilmektedir. Bu duruma göre mahkemece kat mülkiyetinden kaynaklanan müdahalenin men'i istemi konusunda dosya tefrik edilip görevsizlik kararı verilerek tefrik dosyasının görevli ve yetkili Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesi, ecrimisil ile ilgili davanın değeri dikkate alınarak Asliye Hukuk Mahkemesinde görülmesi ve taraf teşkili sağlanıp işin esasına girilerek toplanacak deliller doğrultusunda karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2995, Karar No: 2024/5181, Tarih: 02.07.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/2995 E.  ,  2024/5181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1708 E., 2024/295 K.

KARAR : Başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ödemiş Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/211 E., 2023/286 K.

Taraflar arasındaki kişisel ilişkinin düzenlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların anlaşmalı olarak boşandıklarını, ortak çocuğun velâyetinin davalı anneye verildiği ve yaşının küçük olması sebebiyle ortak çocuk ile davacı baba arasında kişisel münasebet tesisine karar verildiğini, annenin kişisel ilişkiyi sınırladığını ortak çocuğun gerek anaokuluna gitmesi, gerekse yaşı itibariyle babayla yatılı olarak kalabilecek düzeye gelmesi, gerekse erkek çocuğu olarak babayla birlikte vakit geçirecek saatlerin daha çok önem arz etmesi nedeniyle kişisel ilişkisinin düzenlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesinde özetle; davanın haksız, mesnetsiz ve hukuka aykırı talepler içerdiğini, kişisel ilişki kurulmasında problem çıkarmadığını davacı esnaf olup tek başına dükkan işlettiğini, talep ettiği gün ve saatte zaten çocuğuyla kişisel ilişki kurması, ihtiyacını karşılaması çalışma koşulları göz önünde bulunduğunda mümkün olmadığını bu nedenlerle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesinde özetle; davanın haksız, mesnetsiz ve hukuka aykırı talepler içerdiğini, kişisel ilişki kurulmasında problem çıkarmadığını davacı esnaf olup tek başına dükkan işlettiğini, talep ettiği gün ve saatte zaten çocuğuyla kişisel ilişki kurması, ihtiyacını karşılaması çalışma koşulları göz önünde bulunduğunda mümkün olmadığını bu nedenlerle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamında alınan 11.05.2022 tarihli Sosyal İnceleme Raporu ve tanık beyanları, tarafların ortak çocuğu küçük ...'in yaşı da gözönüne alınarak, küçük Mesut'un davalı anneye duygusal açıdan bağlı olduğu ancak yaşı itibariyle emzirme çağındaki bir çocuk kadar bağımlı olmadığı, çocuğun anne ve babasının her ikisiyle de düzenli bir biçimde kişisel ilişki kurması ve doğrudan görüşmesinin duygusal ve psikolojik gelişimi açısından önemli olduğu, erkek çocukların model belirleme sürecinde, babayı kendisine rol model seçtiği, davacı baba ile tarafların ortak çocuğu arasında kişisel ilişkinin düzenlenmesinin küçüğün yararına olacağı gerekçesi ile davanın kabulüne Ödemiş 1.Asliye (Aile)Hukuk Mahkemesinin 26.07.2019 tarih, 2019/632 Esas, 2019/834 Karar sayılı ilamında yer alan kişisel ilişkiye ilişkin hüküm kaldırılarak, velâyeti anneye verilen ortak çocuk ile davacı baba arasında; her ayın 1.ve 3. hafta sonları cumartesi sabah 10:00'dan pazar günü saat 18.00'e kadar,her yıl Temmuz ayının 1. günü saat 10.00'dan 15. günü saat 18.00'e kadar, okulların yarıyıl tatilinin ilk pazartesi günü saat 10.00'dan takip eden pazar günü saat 18.00'e kadar, dini bayramların 2. günü sabah saat 10:00'dan 3. günü akşam saat 18.00'e kadar ve her yılın babalar gününde sabah saat 10:00'dan akşam 18:00 kadar ortak çocuğu yanına almak suretiyle kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde; davanın kabulü yönünden istinaf buşvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk derece mahkeme kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir aykırılığın bulunmadığı, davanın esasıyla ilgili hükme etki edecek tüm delillerin dava dosyası içinde bulunduğu, kanunun olaya uygulanmasında ve gerekçede hata edilmediği, bu nedenle inceleme konusu kararın usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesi ile davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; davanın kabulünün usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; davanın kabulünün usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, baba ile çocuk ile arasında kurulan kişisel ilişki süresinin doğru olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Kanun'un 323 üncü, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi 3 üncü, 9 uncu ve 12 nci maddesi, Çocuk Haklarının Kullanılmasına dair Avrupa Sözleşmesi 3 üncü, 6 ncı ve 4 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6312, Karar No: 2014/28027, Tarih: 26.11.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/6312 E.  ,  2014/28027 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/230657

MAHKEMESİ : Kemer 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/03/2013

NUMARASI : 2012/691 (E) ve 2013/417 (K)

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Müşteki G.. B.. vekilinin 30.05.2013 tarihli dilekçe ile temyizden feragat ettiği anlaşılmakla, katılan Maliye Hazinesi vekilinin temyiz itirazları ile sınırlı olarak yapılan incelemede;

Kemer İlçesi Göynük Beldesi sınırları dahilinde bulunan devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde yer alan kısmında, sanığın sahibi bulunduğu otele ait olup 12.10.2004 tarihinden önce yapıldığı anlaşılan barın yapı vasfında olup zemini 30 cm yüksekliğinde beton zemin ve üzerinin seramik kaplı olduğunun tespit olunması karşısında; barın 3621 sayılı yasanın 15/4. madde ve fıkrası kapsamında kıyının doğal yapısını bozacak bir etki meydana getirip getirmediği hususunda bilirkişiden ek rapor alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik araştırmayla yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 26.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4907, Karar No: 2020/2606, Tarih: 29.06.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/4907 E.  ,  2020/2606 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : TDST : İNEGÖL (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından sanığın velisi adına çıkarılan uyarı yazısının tebliğ edildiği 24/09/2014 tarihinde uygulanan 03/07/2005 tarihli ve 5402 sayılı Denetimli Serbestlik Hizmetleri Kanununun 15/A ve 27. maddeleri, 13/12/2004 tarihli ve 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 105/A maddesi ile 03/07/2005 tarihli ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 47. maddesine dayanılarak hazırlanıp 05.03.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, Denetimli Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliği'nde uyarı yazısının sanığın velisi adına düzenlenip velisi adına tebliğe çıkarılacağına dair bir hüküm bulunmadığı, yürürlükten kaldırılan ve 18.04.2007 tarihi ile 05.03.2013 tarihi arasında uygulanan önceki Yönetmeliğin 121. maddesinde bulunan bu yöndeki hüküm de sözü edilen 05.03.2013 tarihinde yürürlüğe giren yeni Yönetmelikte yer almadığı için uyarı yazısının sanık adına düzenlenip tebliğe çıkarılması yerine, sanığın velisi sıfatı ile babası adına düzenlenip babası adına tebliğe çıkarılması ve Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre mahalle muhtarına tebliğ edilmesi şeklinde gelişen işlemlerin usulüne uygun olmaması nedeniyle, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazının devamına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden mahkûmiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 29/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2662, Karar No: 2010/3308, Tarih: 25.03.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/2662 E.  ,  2010/3308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Yargılamanın yenilenmesini isteyen vekili tarafından 11.08.2009 gününde verilen dilekçe ile yargılamanın yenilenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; talebin reddine dair verilen 26.10.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi yargılamanın yenilenmesini isteyen ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yargılamanın yenilenmesi istemine ilişkindir.

Aleyhine yargılamanın yenilenmesi istenen ... davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine karar verilmiştir.

Hükmü, yargılamanın yenilenmesini isteyen ... temyiz etmiştir.

Yargılamanın yenilenmesi istenen İzmir 3.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/486 Esas, 2008/219 Karar sayılı dosyasının incelenmesinde dava dilekçesi ve duruşma gününün davalı ...'e Tebligat Kanununun 21. maddesine göre tebliğ edildiği anlaşılmaktadır.

Tebligat Kanunu 21. maddesine göre kendisine tebligat yapılacak kimse gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden çekinirse tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine ya da memuruna imza karşılığı teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber tebliğ

olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine bildirir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih tebliğ tarihi sayılır. Tebligat Tüzüğünün 28. maddesinin 1. fıkrası uyarınca da tebliğ memurunun muhatabın adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel olan komşu, kapıcı gibi kimselerden veya o yerin muhtar veya ihtiyar kurulu üyelerinden veyahut zabıta amir veya memurlarından soruşturularak alınan beyanı tebliğ mazbatasına yazıp altını imzalatması gerekir. Bu yön özellikle Tebligat Kanununun 23 ve Tüzüğün 33. maddeleri hükmünde de ayrıca vurgulanmıştır.

Eldeki davada, davalı ...'e çıkarılan tebligat incelendiğinde; 11.02.2008 tarihli duruşma gününün 26.12.2007 tarihinde Tebligat Kanununun 21. maddesine göre tebliğ edildiği, tebligatta adres kapalı olduğundan komşusu ... ...'e haber verilerek bir örneğinin kapıya yapıştırıldığı yazılmış ancak komşu ... ...'in imzası alınmamıştır. Mahkemece bu tebligatla yetinilmeyip yeniden 24.03.2008 tarihli duruşma günü ve dava dilekçesi tebliğe çıkarılmış, bu tebligat da 20.02.2008 tarihinde adresin kapalı olması nedeniyle Tebligat Kanununun 21. maddesine göre tebliğ edilmiş, komşu ... ...'e haber verilerek bir örneğinin kapıya yapıştırıldığı yazılmıştır. Ancak, komşu ... ...'in imzası yine alınmamıştır. Bu eksikliği gören mahkemece eksikliğin giderilmesi için tebligat işlemini yapan PTT Salhane Şube Müdürlüğüne 27.03.2008 tarihli yazı yazılmış ve ilk tebligattaki komşu imzasının ikmali için tebligat parçası yeniden gönderilmiş, tebligat memuru tarafından "... ... imza vermekten kaçınmıştır" şeklinde şerh düşülmüştür. Ancak, mahkemece 05.05.2008 tarihli duruşma günü ve dava dilekçesi yeniden tebliğe çıkarılmış, 02.04.2008 tarihinde adresin kapalı olması nedeniyle Tebligat Kanununun 21. maddesine göre tebliğ edilmiş, komşu ...'e haber verilmiş ve imzası alınmış ise de ...'in yakın komşusu olduğu anlaşılamamaktadır. Tebligat Kanunun 21. maddesi "adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini mümkün oldukça en yakın komşularından birine varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir" şeklinde düzenlenmiştir. Mahkemenin gerekçeli kararı da aynı adrese Tebligat Kanununun 35. maddesi gereğince 25.07.2008 ve 25.07.2008 tarihlerinde tebliğe çıkarılmış ancak mahkemece bu tebligatların usulünce yapılmadığı kabul edilerek gerekçeli karar 23.08.2008 tarihinde yeniden tebliğe çıkarılmış ve bu tebligatta Tebligat Kanununun 21. maddesine göre adres kapalı olduğundan komşu ... Yoğurtçu'ya haber verilerek kapıya bir örneğinin yapıştırıldığı yazılmıştır. Yine tebligattaki şerhe rağmen komşu ... Yoğurtçu'nun imzası alınmamış veya imzadan imtina ettiği

yazılmamıştır. Görüldüğü üzere tebligatların usulüne uygun şekilde yapılmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda tebligat işleminin kanun ve tüzük hükümlerine uygun şekilde yapıldığını kabul etmek mümkün değildir. Tebligatların yöntemine uyulmadan yapıldığı anlaşıldığından yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulü ile işin esası incelenerek sonucu doğrultusunda bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle talebin reddine karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 25.03.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1522, Karar No: 2021/1766, Tarih: 17.02.2021

**19. Ceza Dairesi         2021/1522 E.  ,  2021/1766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, REDDİNE, 17/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25332, Karar No: 2016/4482, Tarih: 29.03.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/25332 E.  ,  2016/4482 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2014/342-2015/238

Dava, eşinden boşanmasına rağmen fiilen birlikte yaşamayı sürdüren davalıya ödenen yersiz aylıkların tahsili amacıyla başlatılan takibe vaki itirazın iptali ile takibin devamı ve icra inkâr tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği üzere davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 26.12.1990 tarihinde kesinleşen davalıya, yaşamını yitiren ve 5434 sayılı Kanunun hükümlerine göre hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan yetim aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davacı Kurumca 01.11.2008 tarihinde kesilerek, 01.11.2008-31.01.2011 döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuk ettirildiği, anılan borcun tahsili için başlatılan icra takibine yönelik itiraz üzerine işbu davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 56. maddesinin 2. fıkrasında, eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıklarının kesileceği, bu kişilere ödenmiş olan tutarların, 96. madde hükümlerine göre geri alınacağı yönünde düzenleme yapılmıştır. Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.