muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3076, Karar No: 2018/9291, Tarih: 11.06.2018

**18. Ceza Dairesi         2018/3076 E.  ,  2018/9291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir;

Ancak;

1- TCK’nın 128. maddesinde düzenlenen ve Anayasanın 36. maddesiyle de güvence altına alınan iddia ve savunma dokunulmazlığı; şahısların yargı mercileri veya idari makamlar nezdinde, serbestçe ve hiçbir endişenin etkisi altında kalmaksızın haklarını özgürce iddia edebilmeleri veya kendilerini savunabilmeleri imkanının sağlanmasını ifade eder. Eğer böyle bir hak olmazsa, iddia ve savunma serbestçe yapılamayacak ve söylenmesi gereken, cezai yaptırıma maruz kalma korkusuyla ifade edilemeyeceğinden, yapılan yargılama sonucunda hedeflenen, “gerçeğe ulaşma” ve “adaletin gerçekleşmesi” de söz konusu olamayacaktır.

Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere; iddia ve savunma hakkının kullanılması bağlamında, kişiler açısından somut isnat ifade eder nitelikte maddi vakıaların ortaya konulması ya da kişilerle ilgili olumsuz değerlendirmelerde bulunulması mümkündür. Bu somut isnatlar veya olumsuz değerlendirmeler, iddia ve savunma hakkının kullanılmasıyla ilişkilendirilememesi durumunda, hakaret ve hatta iftira suçu oluşturur.

İddia ve savunma kapsamında, kişilerle ilgili olarak bulunulan somut isnatların yapılan olumsuz değerlendirmelerin uyuşmazlıkla ilişkili olması lazımdır ancak, uyuşmazlığın çözümü açısından faydalı olması aranmamalıdır.

Somut uyuşmazlıkla bağlantılı olmayan isnatlar gerçek olsa bile iddia ve savunma dokunulmazlığının varlığından bahsedilemez. Keza, somut vakalara dayansa dahi uyuşmazlıkla alakası olmayan olumsuz değerlendirmeler açısından iddia ve savunma hakkının kullanılması söz konusu değildir.

Somut olayda; sanığın, davalı sıfatında olduğu bir hukuk dava dosyasında tanıklık yapan katılana hitaben söylediği iddianamede belirtilen sözlerinin, TCK'nın 128. maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığı ve hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yerinde görülmeyen gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Kabule göre de;

a) TCK'nın 125/1. ve 4. maddelerince hesaplanan hapis cezasından TCK'nın 62 uyarınca indirim yapılarak 2 ay 27 gün hapis cezası belirlenmesi yerine 87 gün olarak belirlenmesi,

b) Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine hükmolunan vekalet ücretinin, CMK'nın 327/2. maddesindeki düzenlemeye aykırı olarak sanık yerine Hazine'den tahsiline karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

a) TCK'nın 125/1. ve 4. maddelerince hesaplanan hapis cezasından TCK'nın 62 uyarınca indirim yapılarak 2 ay 27 gün hapis cezası belirlenmesi yerine 87 gün olarak belirlenmesi,

b) Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine hükmolunan vekalet ücretinin, CMK'nın 327/2. maddesindeki düzenlemeye aykırı olarak sanık yerine Hazine'den tahsiline karar verilmesi,

c) TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulama olanağının ortadan kalkmış olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafi ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki isteme aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 11.06.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13283, Karar No: 2013/13625, Tarih: 30.09.2013

**8. Hukuk Dairesi         2012/13283 E.  ,  2013/13625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve terkin

... ile ... ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve terkin davasının reddine dair ... (Kapatılan) Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 29.03.2012 gün ve 217/83 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı ... vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ... vekili, mülkiyeti davalılara ait olan 18 ada 6 parselin 3621 sayılı Kıyı Kanunu uyarınca kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığını açıklayarak tapu kaydının iptali ile kıyı olarak terkinine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, taşınmazın kıyı kenar çizgisi kapsamında kalmadığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece önceki kararda, hak düşürücü süreden davanın reddine karar verilmiş, ... vekilinin temyizi üzerine Yüksek Yargıtay 1.Hukuk Dairesi'nce, taşınmazın tamamının kıyı kenar çizgisi içerisinde kalıp kalmadığının açıkça belirlenmesi ve yargılama giderleri konusundaki hataya işaret ederek bozma sevk edilmiş, mahkemece bozmaya uyularak yeniden hak düşürücü süre nedeniyle davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, mahkemenin kararı 5841 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 14.03.2009 tarihinden sonra verilmiş olup; bu Kanun'un 2. ve 3.maddeleri ile getirilen yeni düzenlemelere dayanılarak oluşturulmuştur.

14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 25.02.2009 günlü 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 2. maddesi ile 3402 sayılı Kanun'un 12.maddesinin 3. fıkrasına eklenen cümlede; "Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dâhil tarafların sıfatına bakılmaksızın" ve 3.maddesi ile aynı Kanuna eklenen Geçici 10.maddesinde ise; “Bu Kanun'un 12.maddesinin 3. fıkrası hükmü Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır.” şeklindedir. Bu değişiklik nedeniyle bu yasanın yürürlük tarihinden sonra ...'nin açtığı davalarda da 10 yıllık hak düşürücü süre uygulanmaya başlanmıştır.

Ne var ki, yerel mahkeme kararının temyizi aşamasında Anayasa Mahkemesi'nin 12.05.2011 gün ve 2009/31 E., 2011/77 K. sayılı kararıyla; “25.02.2009 gün ve 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 2.maddesiyle 21.06.1987 günlü 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 12.maddesinin üçüncü fıkrasına eklenen cümlenin ve 3.maddesiyle 3402 sayılı Yasa'ya eklenen Geçici 10. maddenin Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline” karar verilmiş ve bu iptal kararı 23.07.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanmıştır.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır. Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 33.maddesinde yer alan “Hâkim, Türk hukukunu resen uygular” hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu ortadadır.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibariyle doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasa'nın 153. maddesine göre iptal kararı geriye yürümez ise de 10.03.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Bu durumda, davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesi’nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Hal böyle olunca; Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararı sonucu oluşan durumun eldeki maddi anlamda kesinleşmemiş ve derdest olan davaya da uygulanması zorunlu olup, kamu malları ile ilgili davalar aynı zamanda kamu düzeni ilkesini de içermektedir. Bu nedenle mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararından sonra oluşan yeni yasal durum dikkate alınarak, inceleme yapılıp sonuca ulaşılması gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

Somut olayda; işin esasının ve dava konusu taşınmazın, 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı'yla belirlenen veya belirlenecek olan kıyı kenar çizgisine göre değerlendirilmesi ve ayrıca 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa'nın 16. maddesiyle 3402 sayılı Yasa'nın 36. maddesine bazı ilaveler getiren 36/A maddesi hükmüne göre kadastro işlemleri sebebiyle açılan davalar nedeniyle yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı hususunun da gözetilmesi ve ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Davacı ... vekilinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/1 maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 30.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7911, Karar No: 2021/6225, Tarih: 15.11.2021

**11. Hukuk Dairesi         2021/7911 E.  ,  2021/6225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Çaycuma 1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 30.03.2018 tarih ve 2015-29/407 sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 07.06.2021 tarih ve 2018-2274 E.- 2021/748 K. sayılı karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen temyiz dilekçesinin reddine dair 16.09.2021 tarihli ek kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Dava, alacak istemine ilişkindir. Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda davanın reddine karar verilmiş, davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusu ile ilgili Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun gerekçe yönünden kabul edilerek ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 16.09.2021 tarihli ek kararla, dava değerinin 60.239,00 TL olduğu, 2021 tarihi itibariyle verilen hükmün miktar itibarıyla kesin olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş olup, bu ek karara karşı davacı vekili tarafından temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince temyiz isteminin miktar yönünden reddine ilişkin olarak verilen ek kararda hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen temyiz isteminin miktar yönünden reddine ilişkin ek kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, karardan bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, davacıdan harç alınmasına yer olmadığına, 15/11/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5360, Karar No: 2018/1415, Tarih: 19.02.2018

**2. Ceza Dairesi         2017/5360 E.  ,  2018/1415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

1- 6352 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesi gereğince katılan kurumun zararını gidermesi halinde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilerek, sanığa miktarı da belirtilmek suretiyle usulüne uygun şekilde ödeme ihtarı yapılmadığının ve katılan kurumun 15/05/2014 ve 07/11/2014 tarihli yazılarından, sanığın 1.781,70 TL'lik kısmi ödeme yaptığının anlaşılması karşısında, "sanığa bilirkişinin hesapladığı kurum zararı olan 2.328,02 TL’den ödenen miktar düşüldükten sonra kalan zarar olan 546,32 TL’yi gidermesi durumunda 6352 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesi gereğince hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine" ilişkin bildirimde bulunularak ve ödemesi için makul bir süre verilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

Sanık hakkında, Yargıtay 22. Ceza Dairesi’nin 15.03.2016 gün ve 2015/21317 E. ve 2016/3827 K. sayılı bozma ilamından önce kurulan İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2014/290 E. ve 2014/541 K. sayılı ilk kararında tayin edilen 10 ay hapis cezasının paraya çevrilerek sonuç olarak 6000 TL adli para cezasına hükmedildiği, bu hükmün yalnızca sanık tarafından temyiz edilmiş bulunması nedeniyle bu hususun sanık lehine kazanılmış hak teşkil edeceği gözetilmeden, bozma sonrası yapılan yargılama sonucu sanığın 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 19/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17688, Karar No: 2015/14593, Tarih: 29.09.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/17688 E.  ,  2015/14593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 3. TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/04/2014

NUMARASI : 2013/2015-2014/540

Taraflar arasındaki Satıcının Hakem Kurulu Kararına İtiraz davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; Osmangazi Kaymakamlığı 2.Tüketici Hakem Heyeti'nin 11.09.2013 tarih ve 2013/2248 sayılı kararının hukuka aykırı olduğunu, görev ve husumet itirazları bulunduğunu, esasa yönelik olarak ise, tüketiciden tahsil edilen kayıp kaçak bedeli, perakende satış hizmet bedeli, PSH (sayaç okuma) bedeli, iletim sistem kullanım bedeli, dağıtım bedellerinin EPDK Kurul Kararı ve ilgili yönetmeliklere göre tahsil edildiğini belirterek, itirazlarının kabulü ile Osmangazi Kaymakamlığı Tüketici Sorunları 2.Hakem Heyeti'nin 11.09.2013 tarih ve 2013/2248 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap vermemiştir.

Mahkemece; hakem heyeti kararında iadesine karar verilen tutarın miktarının, hangi ayın elektrik faturasından hangi miktarın indirileceğinin açık ve net olarak belirtilmediği, kararda sadece kayıp kaçak bedeli, perakende satış hizmet bedeli gibi ifadeler kullanılması nedeniyle söz konusu kararın icra müdürlüğünce infaz edilmesinin mümkün olmadığından davacının infazı mümkün olmayan kararla ilgili dava açmakta hukuki yararı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK'nun 33.maddesi uyarınca “Hakim, Türk Hukukunu re'sen uygular”.

Aynı kanunun 31.maddesi hükmü gereğince, davanın hukuki niteliğini belirlemek ve davayı aydınlatmak görevi hakime aittir. Buna göre, davadaki iddia, davacının talebine münhasır olup, belirtilen madde hükümleri gereğince hukuki nitelendirme hakime aittir.

Davacı vekili her ne kadar açtığı davada tüketici sorunları hakem heyeti kararının iptalini talep etmişse de, dava dilekçesi bir bütün olarak değerlendirildiğinde, davaya konu davacı işleminin hukuksal nitelikçe mevcut bir sözleşme (abonelik) ilişkisi sırasında, davalının kayıp kaçak ve diğer bir kısım bedelleri ödeme yükümlülüğü altında olup olmadığı konusunda yaratılmış bir muaraza (çekişme) olduğu, davadaki istemin de bu muarazanın (çekişmenin) giderilmesine yönelik bulunduğu açıktır.

Hukuk Genel Kurulu'nun 29.09.2004 gün ve 2004/13-417 E.- 2004/442 K. sayılı ilamında da açıklandığı üzere; muarazanın men'i (çekişmenin önlenmesi) davaları, usul hukuku anlamında tespit değil, eda davası niteliğindedir. Zira, bu tür davalarda, hem bir muarazanın varlığının tespiti ve hem de onun men'i talep edilir.

Hukuk Genel Kurulu'nun 29.09.2004 gün ve 2004/13-417 E.- 2004/442 K. sayılı ilamında da açıklandığı üzere; muarazanın men'i (çekişmenin önlenmesi) davaları, usul hukuku anlamında tespit değil, eda davası niteliğindedir. Zira, bu tür davalarda, hem bir muarazanın varlığının tespiti ve hem de onun men'i talep edilir.

Kaldı ki, Hukuk Genel Kurulu'nun 17.03.2010 gün ve 2010/3-119 E. 2010/159 K. sayılı ilamında da; bir sözleşmenin devamı sırasında taraflardan biri tarafından muaraza (çekişme) çıkarılması halinde de, diğer tarafın kendisine zarar verebilecek nitelikteki bu duruma son vermek, hukuki durumunu tereddüt içinde olmaktan kurtarmak için tespit davası açmasında hukuki yararının bulunduğu kabul edilmiştir.

Bu bağlamda, taraflar arasındaki abonelik sözleşmesi feshedilmediğine ve görülmekte olan davada, davacı davalı abonenin davaya konu işlemle sözleşme ilişkisine yönelik bir muaraza yarattığını ileri sürdüğüne göre, mahkemece yapılması gereken iş; esasa girilmek suretiyle, taraflar arasındaki sözleşme hükümleri ve taraflarca bildirilip toplanan diğer deliller çerçevesinde uyuşmazlığın değerlendirilmesi, Osmangazi Kaymakamlığı 2.Tüketici Hakem Heyeti Başkanlığı'nın davalı abonenin başvurusuna dayanarak tesis ettiği davaya konu kararın, sözleşme hükümlerine ve mevzuata uygun olup olmadığının, dolayısıyla, ortada davalı abone tarafından haksız şekilde yaratılmış ve bu yüzden de önlenmesi gereken bir muaraza bulunup bulunmadığının belirlenmesi ve ortaya çıkacak uygun hukuki sonuç çerçevesinde bir karar verilmesidir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler ve ortaya konulan ilkeler göz ardı edilerek, hukuki yarar yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmiş olması doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 29.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10428, Karar No: 2013/18671, Tarih: 10.12.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/10428 E.  ,  2013/18671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil, elatmanın önlenmesi ve kal

... ile ... Mahallesi İmar İdare ve Bakım İşleri A.Ş. ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil, elatmanın önlenmesi ve kal davasının reddine dair ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 29.05.2012 gün ve 73/233 sayılı hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davacı ... vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 10.12.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davacı ... vekili Avukat ... geldi. Başka kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... vekili, 9054 m2’lik 2095 parsele uygulanan tapu kaydının Teşrinisani 1955 tarih 686 numaralı olup 12.5.1955 tarih 47 numaralı tapu kaydından intikal ve ifraz edildiğini, ifrazdan önce sekiz adet tapu kayıtlarının birleştirilmesi ile tek tapu haline getirildiğini, tevhid edilen tapulardan 20.01.1954 tarih ve 61 numaralı tapu kaydının ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 1953/462 esas 1953/430 sayılı kararı ile ... ve ... Belediye Başkanlığı hasım gösterilmeden karar verildiği için ... yönünden kesin hüküm teşkil etmediğini, ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 1954/93 Esas 1954/152 Karar sayılı ilamında da ... davalı olmadığından 2644 sayılı Kanunun 31.maddesi şartlarına uyulmadığından yok hükmünde olduğunu, ayrıca bu kararda Hazinenin haklarının mahfuz tutulduğunu, Hazineyi bağlamayacağını, taşınmazın deniz kumsalı niteliğinde olduğunun saptandığını, deniz sınırı ile davalılara ait sınırların Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulun'un 13.03.1972 tarih 714 sayılı kararına göre uzman bilirkişiler aracılığı ile tesbitinin gerektiğini, kumsalın devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan kamu malı niteliğinde olup TMK’nun 931.maddesine göre iktisap edilemeyeceğini, 10 yıllık hak düşürücü sürenin de uygulanamayacağını açıklayarak 2095 parsele ait tapu kaydının iptali ile ... adına tesciline, davalıların elatmalarının önlenmesine, üzerinde bulunan tesislerin kal’ine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket vekili, 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğini, önceki Mahkeme ilamlarında Hazinenin taraf gösterilmemesinin tapulamadan var olan sebeplerden kaynaklandığını,2095 parselin TMK’nun 641.maddesindeki yerlerden olmadığını,taşınmazın suni olarak kum haline getirildiğini, bu konuda harita ve resimler olduğunu, taşınmazın denizin uzantısı veya deniz kumsalı da olmayıp kıyının birkaç metresi hariç tamamen kara parçası niteliğinde olduğunu,bugünkü hale suni düzenleme ile getirildiğini, denizin ve kumsal sahanın hemen bitiminden itibaren 1,5 metreden fazla yüksekte esas kara parçasının toprak hafriyatı ile plajın suni olarak yapıldığını, yapılacak inceleme ile kültür arazisi ile deniz kumluğunun birleştiği hattın tesbit ettirilip tapu kaydının kapsamının tesbiti gerektiğini, 2095 parselin on dönüme yakın olup deniz ve kumluğun batıda birkaç metreye tekabül ettiğini, bu kadar cüzi miktarın taşınmazın vasfını değiştirmeyeceğini, taşınmaz üzerinde ayrıca ayni hak sahipleri olduğundan irtifak hakkı sahiplerinin davaya dahil edilmeleri gerektiğini açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Davaya dahil edildikleri anlaşılan gerçek kişiler, usule uygun tebligata rağmen davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, davalı şirket hakkındaki dava yönünden hak düşürücü süre nedeniyle davanın usulden reddine, diğer bütün davalılar yönünden HMK madde 150/5 düzenlemesi çerçevesinde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi üzerine hüküm davacı ... vekili tarafından davalı şirketle ilgili redde ilişkin bölüme yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Davacı ile davalılardan Turgay 10.11.1983 tarihinde evlenmişler, 2.5.2008 tarihinde açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin kararın 2.04.2012 tarihinde kesinleşmesi ile boşanmışlardır. Eşler arasındaki mal rejimi TMK 225/son maddesi gereğince boşanma davasının açıldığı tarihte sona ermiştir. Bu durum karşısında evlilik tarihinden 4721 sayılı TMK'nun yürürlüğe girdiği 01.01.2002 tarihine kadar 743 sayılı TKM'nin 170.maddesi uyarınca eşler arasında mal ayrılığı rejimi, 01.01.2002 tarihinden boşanma davasının açıldığı tarihe kadar 4722 sayılı Kanunun 10. maddesi gereğince, eşler başka bir mal rejimini seçtiklerini ileri sürmediklerinden TMK'nun 202. maddesine göre edinilmiş mallara katılma rejimi geçerlidir.