muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5157, Karar No: 2024/568, Tarih: 05.02.2024

Fen bilirkişisi tarafından tanzim olunan 17.04.2017 tarihli raporda; dava konusu 139 ada 4, 6, 7 ve 8 numaralı parsellerin tapulama çalışmaları esnasında bir bütün olarak 4158 parsel numarası ile tespit gördüğü, bu taşınmazın 5783, 5784 ve 5785 parseller olarak ayrıldığı, yine bu parsellerin birteştirilerek ifraz edildiği ve 139 ada 4, 6, 7 ve 8 numaralı parsellerin oluştuğu, dava konusu su yolunun, tesis kadastrosu (tapulama) esnasında Dağirmenbaşı yoluna paralel olarak ölçülerek sınırlandırıldığı, 4158 parsel sayılı taşınmazın dışında yer aldığı, davalı ... tarafından kapatılan ve yine davalı kullanımındaki 139 ada 8 numaralı parsel içerisinde kapalı beton ark şeklinde mevcut olan su yolunun, 139 ada 8 numaralı parsel ile 139 ada 7 numaralı parselin ortak sınırına kadar fiilen mevcut olduğu, bu sınırdan sonra ise 139 ada 7 ve 6 numaralı parseller içerisinde toprak ark şeklinde mevcut bulunduğu, 139 ada 7 ve 6 numaralı parseller içerisine toprak ark şeklinde dağıldığı ve buradan öteye başka parsellere ise sulama suyunun bu yolla taşınmadığının tespiti yapılmıştır.

30.06.2017 tarihli bilirkişi heyet raporunda ise; davacıların maliki olduğu taşınmaz üzerinde muhtelif cins ve yaşlarda meyve ağaçları bulunduğu, taşınmazın bir kısmına yaz mevsiminde sebze dikikliği, gerek ağaçların gerekse sebzelerin yaz mevsiminde sulanması gerektiği, davacıların mecra ihtiyacının olduğu belirtilmiştir. Mahkemece mecra irtifakı tesisi ile ilgili talep yönünden kesintisizlik ilkesi ihlal edilerek, yükümlü kılınacak taşınmaz lehine irtifak hakkı bedeli belirlenmeden ve depo edilmeden hüküm kurulması doğru görülmemiş, hükmün bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

1.Davalılar vekilinin yukarıda (V.C.3.1.) numaralı bentte yer alan sair temyiz itirazlarının reddine,

2.Açıklanan sebeplerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının (V.C.3.2. ve 3.) numaralı bentte yer alan nedenlerle kabulü ile kararın BOZULMASINA,

Peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

05.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15730, Karar No: 2017/26491, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/15730 E.  ,  2017/26491 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14954, Karar No: 2013/18126, Tarih: 17.12.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/14954 E.  ,  2013/18126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalı vekili Av.... ile davacı vekili Av.... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Belediye Başkanlığının dosyada mevcut yazılarında dava konusu taşınmazın 1/1000 ve 1/5000 ölçekli imar planı dışında, belediye sınırları içinde ve 1/25000 ölçekli nazım imar planı kapsamında kaldığı belirtilmiş, ancak taşınmazın tüm belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı, etrafının meskûn olup olmadığı gibi hususlara yeterince açık cevap verilmemiştir. Bu nedenle dava konusu taşınmazın belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber tüm belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca (nazım imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan içine alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, sınırları ve mücavir alan içinde yer aldığı belediyenin nüfus ve yapılaşma yoğunluğu, genişleme hızı, taşınmazın altyapı hizmetlerine yakınlığı, ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma imkanları, bu verilere göre taşınmazın nazım planının hazırlanma amacı olan uygulama imar planı kapsamına alınmasının yakın bir olasılık olması vs. hususlarının Belediye Başkanlığından sorulup, alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından,

2-Dairenin aynı gün incelenen 2013/19205 Esas 2013/18141 Karar sayılı (... 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin 15.02.2013 gün ve 2012/179 Esas 2013/68 Karar sayılı) dosyasına Dairenin geri çevirme kararından sonra getirtilen Akdeniz Belediye Başkanlığının 18.11.2013 günlü yazısında, bilirkişi kurulunca somut emsal olarak alınan 493 parsel numaralı taşınmazın imar düzenlemesine tabi tutulmadığı bildlirilmesine karşın, Akdeniz Tapu Müdürlüğünün 23.10.2013 günlü yazısında, 493 parselin daha önce 347 parsel numarasıyla 14150 m² büyüklüğünde iken 2199 m²'lik kısmının yola terkinden sonra ifrazen oluştuğu belirtilmiştir.

Her iki kurum cevapları arasındaki bu çelişkinin giderilmesi için; sözü edilen dosyadaki yazı örnekleri belediye imar ve tapu müdürlüklerine gönderilerek bu farklılığın nereden kaynaklandığının ve emsalin satış tarihi olan 02.07.2003 tarihinden önce İmar Kanunu hükümleri çerçevesinde imar düzenlemesine tabi tutulup tutulmadığının, tabi tutulmuşsa ne oranda düzenleme ortaklık payı düşüldüğünün sorularak alınacak cevap yazılarının yeterliliğinin bizzat hakimlikçe denetlenerek dosya içerisine konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/115, Karar No: 2009/1683, Tarih: 11.02.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/115 E.  ,  2009/1683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ILGIN ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/07/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, mirasbırakanı babası H. K.'ın 1034 ve 4221 parsel sayılı taşınmazlarını mirasçıdan mal  kaçırmak amacıyla  ve muvazaalı olarak davalı kızına  temlik ettiğini ileri sürerek tapu iptali ve tescili isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, sübut bulduğu gerekçesiyle davanın kabulüne  karar verilmiştir.

Karar, davalı A.vekili  tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali-tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğine ve toplanan delillere göre; tarafların ortak miras bırakanı  tarafından 28.5.1995 tarihli  akitle maliki olduğu çekişme konusu 1034 parsel  sayılı taşınmazını davalı kızına 4221 parsel  sayılı taşınmazını ise  oğlu R.'e temlik ettiği sonradan R.in 4221 sayılı parseli kayden davalıya devrettiği anlaşılmaktadır.

Davacı, yapılan  bu işlemlerin  mirasçıdan kal kaçırma  amaçlı ve muvazaalı  olduğunu ileri sürerek eldeki davayı  açmıştır.

Davalı, cevap dilekçesinde  ve sonraki  müteaddit  dilekçelerinde; işlemlerin gerçek  satış   olduğunu, miras bırakanına  bedel  ödendiğini, ayrıca miras  bırakanın  paylaştırma  kastı ile  hareket  ettiğini, davacıya da  taşınmazlar  verdiğini, denkleştirme yapıldığını bildirip davanın reddini savunmuştur.

Ne var ki,  mahkemece denkleştirme  savunması yönünden yapılan  soruşturmanın hüküm kurmaya elverişli olduğu söylenemez..

Bilindiği üzere;uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda  yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul  edilebilir ölçüde ve tüm  mirasçıları kapsar biçimde  bir paylaştırma  yapmışsa  mal kaçırmak kastından söz  edilemeyiceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2  sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının  uygulanamayacağı da  kuşkusuzdur.

Öyle ise, miras bırakandan tüm mirasçılarına intikal  eden  taşınır  taşınmaz  mallar ve haklar  araştırılmalı, tapu kayıtları  ve varsa  öteki delil ve belgeler mercilerinden getirtilmeli  her bir  mirasçıya nakledilen  malların  ve hakların  nitelikleri  ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden  rapor alınmalı, böylece yukarıda değinilen anlamda bir paylaştırma kastının bulunup  bulunmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

Somut olaya gelince; miras bırakan Hasan Kan'ın 01.11.2004 tarihinde eşinin ise 8.5.1995 tarihinde vefat ettiği, mirasçıları olarak, davacı oğlu ve  davalı kızı ile  davaya dahil edilen oğlu Rahim'in kaldığı, çekişmeli  1034, 4221 sayılı taşınmazlar miras bırakana aitken 18.5.1995 tarihinde  satış suretiyle  davalı kızı ile dahili davalı oğlu  Rahim'e  temlik ettiği; davacı oğluna ise kadastrodan  önce  tapusuz  iki parca taşınmazdaki haklarını hibe etmesi nedeniyle 5286 ve 5660 sayılı parsellerin  davacı adına  yapılan tespitin  itirazsız  9.9.1993 tarihinde  kesinleştiği kayden sabittir.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan ilkeler uyarınca inceleme yapılması, miras bırakanın tüm mal varlığının  ve taraflara temlik ettiği taşınmazların  tamamının kayden  saptanması, temlike  konu taşınmazların  tüm malvarlığına göre oranının belirlenmesi, miras bırakanın tüm  mirasçıları kapsar  biçimde  denkleştirme  yapıp  yapmadığının duraksamaya  yer  vermeyecek  biçimde  açıklığa kavuşturulması,denkleştirme iradesi ve  olgusunun varlığının  saptanamaması  halinde davacının  miras payı oranında  davanın kabulüne  karar verilmesi gerekirken noksan  soruşturma  ile yetinilerek  yazılı biçimde hüküm kurulması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazı  yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA,alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,11.2.2009 tarihinde  oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6712, Karar No: 2025/4896, Tarih: 25.03.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/6712 E.  ,  2025/4896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki iş kazası nedeniyle tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyizi üzerine karar Dairemizce bozulmuştur.

Bozma sonrasında yapılan yargılamada İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

1.Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ıncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

2.6100 sayılı HMK' nın 110. maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı dikkate alınmalıdır.

3.Dosya içeriğine göre davacılar vekilinin temyize getirdiği miktarlar karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

Üye ...'nun muhalefetine karşı, Başkan ..., Üyeler ..., ... ve ...'ün oyları ve oy çokluğuyla

25.03.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Anayasa ile güvence altına alınan hukuki korunma hakkı (36 ncı madde) yalnızca şekli bir yargılama yapılmasını değil, bunun yanında adil ve doğru bir yargılamayı da gerektirmektedir. Adil yargılamanın teminatlarından biri de kanun yollarıdır. (... Usul Hukukunda İstinaf)

Mahkeme kararlarının hukuka uygunluğunun bir üst mahkeme tarafından denetlenmesi Anayasal bir gerekliliktir.

Anayasa Mahkemesine göre de mahkeme hakkı sadece ilk derece mahkemesine başvurmayı değil temyiz yoluna başvurmayı da kapsar.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 341. maddesinde ilk derece mahkemesi kararlarına karşı istinaf yoluna başvurulabilen kararlar, HMK’nın 361. maddesinde; bölge adliye mahkemelerinin temyiz edilebilen kararları, 362. maddesinde ise bölge adliye mahkemelerinin temyiz edilemeyen kararları düzenlenmiştir.

HMK’nın 373/4 maddesi gereğince, Yargıtayın bozma kararı üzerine, ilk derece mahkemesince bozmaya uygun karar verildiği takdirde bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

Bu gibi hallerde, ilk derece mahkemesi kararlarına karşı istinaf yolu mevcut olmayıp, sadece temyiz yoluna başvuru mümkündür.

HMK’nın 373/4 maddesi gereğince, Yargıtayın bozma kararı üzerine, ilk derece mahkemesince bozmaya uygun karar verildiği takdirde bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

Bu gibi hallerde, ilk derece mahkemesi kararlarına karşı istinaf yolu mevcut olmayıp, sadece temyiz yoluna başvuru mümkündür.

İlk derece mahkemesince yanlış ve hatalı kararlar verilebilmektedir. Bu hataların giderilebilmesi ancak kanun yoluna başvuru ile mümkün hale gelir. Kararın aleyhine olduğunu düşünen taraf kararın denetlenmesini ve düzeltilmesini kanun yoluna başvurarak isteyebilir. Kanun yolları hakimin yapabileceği hatalar karşısında taraflara tanınmış yasal bir güvencedir.

Bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesi ile iki aşamalı kanun yolu sistemi söz konusu olmakla birlikte, HMK’nın 373/4 maddesi kapsamına giren ilk derece mahkeme kararlarında sadece temyiz yoluna başvuru mümkün olup, kanun yoluna incelenmesinde yüksek parasal sınırın uygulanması halinde çok sayıda dosyada ilk derece mahkemesi kararına ilişkin kanun yolu incelemesi mümkün olmayacaktır. Bu ise hak arama özgürlüğünün ağır ihlali anlamına gelir.

Hukuk davalarında asıl olanın her karar için denetim yoluna açık olmasıdır. Ancak HMK’da öngörülen parasal sınırların uygulanması gerektiği de açıktır.

HMK’da, bölge adliye mahkemesi kararları için öngörülen parasal sınırın, ilk derece mahkemesi kararları için uygulanması, yasanın lafzına ve ruhuna aykırıdır.

Mahkemeye erişim hakkı, kanun yoluna başvuru hakkını da içerir. Böylesi bir uygulama adil yargılanma hakkına, mahkemeye erişim hakkına ve hak arama özgürlüğüne aykırılık teşkil eder.

Yargıtayın temyiz incelemesi yapıp ilk derece mahkemesi kararını bozmasından sonra bozma üzerine verilen kararda temyiz incelemesi yapılması, mahkemeye erişim hakkının bir gereğidir.

HMK’da, ilk derece mahkemesince verilen kararların temyiz edilmesi halinde kesinlik sınırının tespitine dair açık bir hüküm bulunmadığından, HMK’nın 341/2 maddesindeki düzenlemenin dikkate alınması gerekir. Kanun yolu başvuru sınırlarının başvurulacak kanun yoluna göre değil, kararı veren mahkemeye göre belirlenmesi gerekir. Hukuk Genel Kurulunun 24.06.2021 tarihli, 2021/4-307 Esas, 2021/833 Karar sayılı, 05.07.2023 tarihli, 2023/2-191 Esas, 2023/703 Karar sayılı kararlarında da bu husus vurgulanmıştır.

Kanunda açık bir hüküm bulunmayan yoruma açık tartışmalı konularda hakkın engellenmesi değil, hakkın yoluna açan bir uygulamanın geliştirilmesi gerekir.

Aksi halde bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle iki aşamalı kanun yolu sistemi uygulanan ülkemizde, istinaf inceleme sınırının çok üzerinde, ancak temyiz sınırının altında kalan çok sayıda ilk derece mahkemesi kararı esasa ilişkin hiçbir denetim yapılmadan kesinleşecek hak arama özgürlüğü ve mahkemeye erişim hakkı engellenmiş olacaktır.

Aksi halde bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle iki aşamalı kanun yolu sistemi uygulanan ülkemizde, istinaf inceleme sınırının çok üzerinde, ancak temyiz sınırının altında kalan çok sayıda ilk derece mahkemesi kararı esasa ilişkin hiçbir denetim yapılmadan kesinleşecek hak arama özgürlüğü ve mahkemeye erişim hakkı engellenmiş olacaktır.

Açıkladığım nedenlerden dolayı; ilk derece mahkemesi kararlarına ilişkin temyiz yolu başvurusunda, HMK’nın 341/2 maddesindeki düzenlemenin ve parasal sınırın uygulanması gerektiği, bölge adliye mahkemesi kararlarına ilişkin HMK’nın 362. maddesindeki parasal sınırların uygulanması halinde, ilk derece mahkemelerinin çok sayıda kararının hukukiliğinin denetlenme imkanı ortadan kalkacağından, çoğunluğun temyiz talebinin miktardan reddine ilişkin kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/10698, Karar No: 2020/1108, Tarih: 10.02.2020

**8. Hukuk Dairesi         2016/10698 E.  ,  2020/1108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti Ve Tazminat

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı ... ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde, dava konusu tescil harici bırakılan taşınmazdaki ağaçların müvekkilleri tarafından dikildiğini, davalı ...’nin kanal geçirmek suretiyle ağaçları kestiğini belirterek ağaçların müvekkillerine ait olduğunun tespitini ve doğan zarar nedeniyle 2.500 TL’nin davalı ...’den alınarak davacılara verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, muhdesat konusunda hak iddia etmediklerini, husumetin kendilerine yöneltilemeyeceğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın kabulüne dair verilen karar, davalı ... ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, muhdesatın tespiti ve haksız fiil sonucu oluşan zararın tazminine ilişkindir.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası, yargılamanın açıklığı ilkesini kabul etmiştir. 6100 sayılı HMK’nin 294 ve devamı (Mülga HUMK’un 382 ve devamı) maddelerinde hükmün nasıl tesis edileceği ve sonrasında kararın nasıl yazılacağı etraflıca düzenlenmiştir. Yargılamanın açık bir şekilde yapılması, tesis edilen hükmün açıkça belirtilmesi esastır. Bu nedenle hükmün, açık, anlaşılır, infaz edilebilir şekilde tesis edilmesi ve de en önemlisi yazılacak gerekçenin, verilen hükme uygun olması gerekmektedir. Aksi halde, yargılamanın açıklığı ilkesi dolayısıyla kamu vicdanı zedelenmiş ve mahkeme kararlarına güven sarsılmış olacaktır.

Bu anlamda, yazılacak kararın gerekçesiyle hüküm kısmı arasında bütünsellik esastır. Başka bir anlatımla, gerekçe ile hüküm birbirine bağlı olup, çelişki bulunmaması gerekir. Nitekim, HMK’nin 298/2. maddesinde de gerekçeli kararın, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı açıkça düzenlenmiş bulunmaktadır.

Somut olayda, mahkemece hüküm fıkrasında davanın kabulüne, tescil harici bırakılan meyve bahçesindeki ağaçların davacılar ... ile ...'e ait olduğunun tespitine karar verilmiş, hükmün gerekçesinde ise, tespitin yanı sıra davacıların talebi gibi 2500,00 TL'nin davalı ...'den alınarak davacıya verilmesine karar verilerek çelişki yaratılması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... ... vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı ... ... vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna,

peşin harcın istek halinde temyiz edene ...'ye iadesine, 10.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.