muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/445, Karar No: 2013/995, Tarih: 22.01.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/445 E.  ,  2013/995 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili Avukat ... ile ... vekili avukat ... ... aralarındaki dava hakkında.....Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 7.10.2010 gün ve 46-481 sayılı hükmün Dairemizin 17.1.2012 tarih ve 2011/4353-2012/363 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Davacı, çocuk yuvası ve etüd merkezi çalıştırmak üzere davalı ile aralarında bir adi ortaklık kurduklarını resmi işlemlerin, idareci ortak olan davalı adına yapıldığını, kar ve zararın yarı yarıya olmasının kararlaştırıldığını, ortaklık için 10.000 TL nakit para verdiğini ve aynı zamanda haftanın belli günlerinde öğretmenlik yaparak emeğini koyduğunu, ancak davalının şimdiye kadar kendisine kar payı vermediği gibi hesap vermekten de kaçındığını, ortaklığın devamı imkanının kalmadığını ileri sürerek, davalıdan hesap istenmek suretiyle ortaklığın fesih ve tasfiyesine, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik 6000,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, taraflar arasında kurulan adi ortaklığın feshedildiğinin tespiti ile, yapılan tasfiye sonucuna göre davacının idareci ortak olan davalıdan alacağının bulunmadığı, davacının davalıya tasfiye sonucuna göre 775,59 TL borçlu bulunduğunun tespiti ile, bu miktarın davacıdan alınarak davalıya verilmesine, davacının alacak talebi sabit olmadığından reddine karar verilmiş, taraflarca temyiz edilen hüküm Dairemizce, davalının tüm, davacının diğer temyiz itirazları reddedilerek, “Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının şahsi harcamaları için ortaklıktan 4537,84 TL para çektiği belirtilmiş ve mahkemece de bu husus kabul edilerek hüküm kurulmuştur. Bilirkişi bu belirlemeyi ortaklığın ticari defterlerine dayanarak yapmıştır. Ne var ki, ticari defterlerin noter kapanış tasdiklerinin yapılmadığı gibi, idareci davalı ortak tarafından tutulduğu 2013/445-995

Da anlaşılmaktadır. Davacı, davalının yönetici ortak olduğu işletmeden para almadığını iddia etmiş olup, davacının gerçekten ortaklıktan para aldığına dair davacının imzası ve kabulünü taşıyan bir belge sunulmamıştır. Az yukarıda belirtildiği gibi, davalı idareci ortak tarafından tutulan ve noter kapanış tasdiki de yaptırılmayan ticari defterlere dayanılarak davacının ortaklıktan para aldığının kabulü olanaksızdır. Hal böyle olunca davacının ortaklıktan 4537,84 TL para aldığının yasal delillerle kanıtlanamadığı kabul edilerek hasıl olacak sonuca uygun karar verilmesi gerekir. Mahkemenin değinilen bu yönü gözardı ederek yazılı şekilde karar vermiş olması usul ve yasaya aykırıdır.” Gerekçesiyle hüküm davacı yararına bozulmuş, davalı bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Dava, taraflar arasındaki adi ortaklığın tasfiyesi istemine ilişkin olup, yönetici ortak olan davalı, ortaklığın devamı süresince her iki ortağın da zaman zaman ortaklık kasasından para aldıklarını, alınan bu paraların da tasfiye hesabında dikkate alınmasını istemiş, delil olarak da, el yazısı ile yazılmış defterleri göstermiştir. Gerçekten de cilt kapağı üzerinde “Okul Defteri” yazısı bulunan kareli ve cilt kapağı üzerinde “...” yazısı bulunan çizgili defterler incelendiğinde, her iki tarafın da adlarının ve çekilen para miktarlarının bulunduğu anlaşılmaktadır. Her ne kadar davacı, “defterdeki yazıların kendisine ait olmadığını, belirtilen miktarlarda da para almadığını” ileri sürmüşse de, yapılan bilirkişi incelemesinde, söz konusu defterlerdeki davacının ismi altında bulunan yazıların (bilirkişi tarafından kırmızı kurşun kalemle işaretlenmek suretiyle), davacı ... elinden çıktığı belirlenmiştir. Kaldı ki davacı asil 1.6.2007 tarihli celsedeki ifadesinde de aynen “ayrıca biz ortaklığımız süresince kasadan para alındığı zaman bir defter tuttuk. Bu deftere de kimin ne kadar aldığını işaretledik.” şeklinde beyanda bulunmak suretiyle, ortakların zaman zaman ortaklık hesabından para aldıklarını ve bunu da kendi el yazıları ile tuttukları bir deftere işlediklerini de kabul etmiştir. Bu nedenle ortaklığın tasfiye hesabı yapılırken, söz konusu defter kayıtlarına göre, her iki tarafın ortaklıktan çekmiş oldukları bu paraların da hesaba katılması gerekli ve zorunludur. Başka bir ifade ile, 1.7.2010 tarihli bilirkişi raporunda, her bir ortağın işletmeden çekmiş oldukları (davacı ...’ın çektiği 4.537,84 TL, davalı ... Hepnarlıların çektiği 11.403,30 TL) miktarların tasfiye hesabında dikkate alınmasında, herhangi bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Her ne kadar Dairemize ait bozma ilamında, “bilirkişinin, davacının ortaklıktan 4.537,84 TL para çektiğine ilişkin belirlemeyi, ortaklığın ticari defterlerine 2013/445-995

Her ne kadar Dairemize ait bozma ilamında, “bilirkişinin, davacının ortaklıktan 4.537,84 TL para çektiğine ilişkin belirlemeyi, ortaklığın ticari defterlerine 2013/445-995

dayanarak yaptığından bahisle, noter kapanış tasdikleri bulunmayan ve idareci ortak olan davalı tarafından tutulan ticari defterlere dayanılarak davacının ortaklıktan para aldığının kabul edilmesinin olanaksız olduğu” belirtilmişse de, bilirkişi tarafından yapılan bu belirleme, bozma ilamında belirtildiği gibi, ticari defterlere göre değil, tarafların bizzat kendi el yazıları ile tuttukları adi defterlere göre yapılmış olup, grofoloji uzmanından alınan 10.9.2009 tarihli bilirkişi raporunda da söz konusu el yazılarının davacının eli ürünü olduğu belirlenmiştir. Kaldı ki az yukarda da değinildiği gibi, davacı 1.6.2007 tarihli celsedeki ifadesinde, ortaklık süresince diğer ortak gibi kendisinin de zaman zaman ortaklıktan para aldığını ve alınan paraların tutulan bir deftere işlendiğini de açıkça kabul etmiştir. O halde Dairemizce verilen bu hususa ilişkin bozma ilamı zuhule dayalı olup, mahkeme kararının onanması gerekirken, sehven bozulduğu bu kez yapılan inceleme ile anlaşılmış olmakla, davalının karar düzeltme talebinin kabulüne, Dairemize ait 2011/4353 E. 2012/363 K. sayılı ve 17.1.2012 tarihli “bozma” ilamının kaldırılmasına, her iki tarafın temyiz itirazlarının reddiyle mahkeme kararının açıklanan nedenlerle onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle davalının karar düzeltme talebinin kabulüne, Dairemize ait 2011/4353 E. 2012/363 K. sayılı ve 17.1.2012 tarihli “bozma” ilamının kaldırılmasına, her iki tarafın temyiz itirazlarının reddiyle mahkeme kararının ONANMASINA, 6,55 TL kalan harcın karar düzeltme isteyenden alınmasına, 22.1.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/178, Karar No: 2010/8458, Tarih: 13.07.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/178 E.  ,  2010/8458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle, 53.952.16 TL maddi ve manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davacı vekilince istenilmesi ve de duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 13.07.2010 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı vekili Avukat Jale Tülin Türkmen geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıda karar tesbit edildi.

K A R A R

Gıyabi hükmün davalı ... A.Ş’nin daha önce dava dilekçesinin tebliğ edildiği “... İş Merkezi Elektrokent Böl. A Blok K:11 No:1481-148 ... İstanbul” adresinde Tebligat Yasasının 35.maddesine göre tebliğ edildiği anlaşılmakta ise de dava konusu iş kazasının davalı şirketin yaptırmakta olduğu fabrika inşaatında meydana geldiğinin anlaşılmasına ve iş kazasının meydana geldiği iş yerinde faaliyetin devam ettiğinin dosya içerisinde bulunan iş müfettişliğince düzenlenmiş 31.10.2000 tarihli raporda belli bulunmasına göre bilinen adreste tebligat yapılmak gerekirken, davalının terk ettiği belli olan eski adresinde sırf daha önce tebligat yapıldığından bahisle tebligat yasasının 35.maddesine göre yapılan tebliğ geçersiz olduğu anlaşılmakla,

Gıyabi hükmün davalı ... A.Ş.’nin iş müfettişince de belirlenen ve kazanın meydana geldiği anlaşılan “... Beldesi San. 1 Bulvarı 1. Cadde No:7/C .../İstanbul” adresinde yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23488, Karar No: 2015/7316, Tarih: 31.03.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/23488 E.  ,  2015/7316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

Hazine ile ... ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair .... Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 19.02.2013 gün ve 3/112 sayılı hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davalılar ... ve ... vekili, davalılar Neşe Akpınar ve ... vekili ile duruşmasız olarak davacı Hazine vekili taraflarından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 31.03.2015 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davalılardan ... ve ... vekili Avukat ..., davacı Hazine vekili Avukat ....., ...... ve karşı taraftan davalılardan ... ve ...... vekili Av. ........geldiler. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve uyulan bozma ilâmında açıklandığı üzere işlem yapılıp sonucu Dairesinde hüküm tesis edildiğine göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile Usul, Kanun ve bozma gereklerine uygun bulunan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 3402 sayılı Kanunun 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına, 31.03.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Davacı ... Hazinesinin açtığı dava ile, davalı ... tapuya kayıtlı ........ Körfezi kenarındaki bir parça taşınmazın bir bölümünün 3621 sayılı Kıyı Kanunu kapsamında kalan Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yerlerden kamu malı niteliğinde  olduğu ve kişilerin mülkiyetinde kalamayacağını ileri sürerek; bu bölümün davalı ... mevcut tapu kaydının iptaliyle kıyı olarak tapu sicilinden terkinine, bu bölüme yönelik el atmanın önlenmesi ve üzerindeki yapıların yıkımna karar verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece 410 m2 alanlı taşınmazın teknik bilirkişi krokisinde gösterilen 129 m2 bölümünün kıyı kapsamında kaldığı benimsenerek, bu bölümü için iptal/terkin, davalıların el atmasının önlenmesine ve bu bölüm üzerindeki yapı unsurlarının yıkımına karar verilmiş; hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Mahkemece 410 m2 alanlı taşınmazın teknik bilirkişi krokisinde gösterilen 129 m2 bölümünün kıyı kapsamında kaldığı benimsenerek, bu bölümü için iptal/terkin, davalıların el atmasının önlenmesine ve bu bölüm üzerindeki yapı unsurlarının yıkımına karar verilmiş; hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Kıyılar kamu malı olup; özel mülkiyete konu olmaz (T.C. Anayasası m. 43, EMK. m. 641, TMK. m. 715, 3402 s. KK. m. 16, 3621 s. Kıyı Kanunu m.5;13.03.1972 tarih ve 7/4 sayılı YİBK). Davalılar mirasbırakanı adına oluşan tapu kaydı 26.04.1976 tarih ve 71 sayılı tapu kaydı revizyon görmek suretiyle 1979 yılında yapılan kadastro işlemi ile oluşmuş olup; davalıların mirasbıraknı bu taşınmazı kayıt malikinden 1994 yılında satın alarak üzerine bir başka parsel üzerindeki motel olarak kullanılan binanın eklentilerini inşa etmiştir. Tapu kaydı oluştuktan sonra, 1990 yılında 3621 sayılı Kıyı Kanunu yürürlüğe girmiş, dava ise 2004 yılında açılmıştır.

Tapu kayıt malikleri tapu kayıtlarının Devlet tarafından himaye görüp Devletçe korunacağı, kesin hükme bağlanan konuda tekrar bir karar verilmeyeceği konusunda meşru bir beklentiye sahiptir. Bu meşru beklentinin korunması gerekir. Ne var ki; kamuya ait olması gereken taşınmazın deniz kıyısında kalan bölümünün kamu dışındaki gerçek ve tüzel kişilerin tasarrufunda kalması da doğru değildir. Bu bakımdan yüksek kamu yararı gereğince Devlet, özel kişilerin mülkiyet hakkına dokunabilir. Ülkemizin de taraf olduğu “Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi”nin (1) numaralı Protokolünün 1. maddesi kamu yararı gerektirdiği takdirde mülkiyet hakkından yoksun bırakılabileceğin kabul etmiştir. Bu bakımdan; Devletin dava açarak kıyı olan bölümün tapu kaydının iptaliyle terkin kararı istemesinde kamu yararının olduğu açıktır. Ancak Devlete tanınan özel mülkiyet hakkına kamu yararı uyarınca el atma hakkının, karşılıksız olacağı anlamını da çıkarmamak gerekir. Kişiler, tapu siciline geçirilmiş ve bu şekilde uzun bir zamandır tasarrufunda bulunan taşınmazına, Devletin kamu yararı gereğince el koyup kamuya terk etmesi karşılığında; kendisine  uygun bir bedelin tazminat olarak ödeneceği konusunda meşru bir beklenti içinde sayılmalıdır. Kuşkusuz Devlet bu konuda kamulaştırma yapma yetkisine de sahiptir.

Diğer yandan, mevcut bir tapu kaydı iptal edilmediği sürece,tapu kaydı kural olarak kayıt malikine mülkiyet hakkına dayalı tam bir koruma ve tekel hakkı sağlar (TMK m.683). Bu nedenlerle iptal/terkin kararı kesinleşmeden davalının tapu kaydının(mülkiyet hakkının) kendisine sağladığı korumaya dayalı olarak taşınmazı kullanmaya devam etmesi hakkı olduğu gibi, aynı nedenle üzerindeki muhtesatın yıkımına da karar verilemez Diğer yandan; davalı arazi(arsa) üzerinde mevcut tapu kaydına güvenerek muhtesat inşa ettiğine göre; iyiniyetli (TMK. md. 3) sayılmadır. Tapu kaydını iptal ettiren Maliye Hazinesi'nin TMK. 723. maddesine göre iyiniyetli malzeme sahibi konumuda olan davalıya “uygun bir tazminat” ödemesi gereklidir. 04.03.1953 t. ve 1952/10 E. 1953/2 K. Sayılı Y.İBK.da da işaret edildiği gibi, karşı dava açılması bile gerekmeksizin, arazi maliki bu uygun tazminatı depo etmediği takdirde yıkım kararı verilemez. Mahkemece iptal/terkin kararı verilebilir; ancak bu karar kesinleşmeden el atmanın önlenmesi ve yıkım kararı verilmesi isabetli olmaz.

O halde el atmanın önlenmesi ve yıkım talebi hakkındaki davanın tapu iptal/terkin davasından ayrılmasına karar verilip, tapu iptal tescil davasının sonucunun bekletici sorun (HMK.m.167,165/1) yapılması ve sonucuna göre hüküm tesisi gerekir. Bu durum, davalının TMK. 723. maddesinde kendisine tanınan bir kısım hakları kullanabilmesi için    de gereklidir.Bu ayırma ve bekletici sorun yapılması işleminin “usul eknomisi ilkesi”ne (HMK. m. 30) aykırı olacağı da söylenemez. Açıklanan nedenlerle; hükmün el atmanın önlenmesi ve yıkım bölümünün, yukarıda belirtilen şekilde işlem ve inceleme yapılmak üzere bozulması gerektiğini düşünüyor: Değerli çoğunluğun bu yöne ilişkin onama kararına katılmıyorum. 31.03.2015
Yargıtay — Esas No: 2011/9059, Karar No: 2011/13968, Tarih: 28.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/9059 E.  ,  2011/13968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİOSMANPAŞA 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/02/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakanları S. T.ın altsoyu bulunmadan öldüğünü, davalı Şakir'in sağ kalan eş, davalı E.un da Ş.'in önceki evliliğinden çocuğu olduğunu, miras bırakanın kendilerinden mal kaçırmak amacıyla ve felç geçirdiği bir dönemde, başını soktuğu tek evi olan 12323 parsel sayılı taşınmazını davalı eşi Ş.'e verdiği satış yetkisi içeren vekaletname ile E.'a bedelsiz devrettiğini ileri sürüp, tapunun iptali ile miras payları oranında adlarına tescilini olmazsa tenkis ve taşınmazın tapu iptali gereken tutarının tahsilini istemişlerdir.

Davalılar, dava konusu taşınmazın aslında Ş. tarafından alınıp üzerindeki binanın yapıldığını, ancak kendini güvende hissetmesi için miras bırakan üzerine kayıtlandığını, miras bırakanın, hastalanması nedeniyle fazla olan tedavi ve bakım giderlerinin karşılanması için alım gücü bulunan E.tarafından bedeli ödenerek satın alındığını bildirip, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, işlemin danışıklı olduğunun anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar  verilmiştir.

Karar, davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil olmazsa tenkis isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar  verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; miras bırakan S.'nin maliki olduğu 12323 parsel sayılı bahçeli kargir ev vasıflı taşınmazın vekili ve aynı zamanda eşi olan Ş. tarafından vekaleten davalı E.'a satış suretiyle ve 22.4.1999 tarihli akitle temlik edildiği görülmektedir.

Davacılar, yapılan bu temliki işlemin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, eldeki davayı açmışlardır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda; yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706., Borçlar Kanunun 213. ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; davacıların miras  bırakanın kardeş ve yeğenleri, vekilin miras bırakanın ikinci eşi, taşınmazı temellük edenin ise vekil Ş.'in ilk eşinden olma oğlu olduğu, miras bırakanın geride ikisi paylı ve ikisi tam mülkiyet olmak üzere dört parça taşınmazının daha bulunduğunu, 1999'da felç geçirdiği ve yatağa bağlı kaldığı, ikinci eşle beraber E.'un evine taşındıkları ve ölüm tarihi olan 27.7.2005 tarihine kadar  murisin sosyal içtimai, mali yönlerden tüm ihtiyaçlarının ve bakımının davalı tarafından karşılandığı dosya kapsamı ile sabittir.

Hemen belirtilmelidir ki, satım akdinin unsurlarından en önemli semen'dir, yani satış bedelidir. Ancak, bu bedelin mutlaka para olmasına gerek olmadığı, gerek Yargıtay uygulamaları ve gerekse öğretide kabul edilmiş bir  olgudur. Somut olayda ise, bedel olarak herhangi bir para ödenmediği anlaşılmakta ise de, yukarıda değinilen olgular gözetildiğinde miras bırakanın taşınmazı temlikteki gerçek amacının minnet duyguları olduğu ve temliki minnet duygularıyla gerçekleştirdiği anlaşılmaktadır. Böylesi bir durumda da, mal kaçırma iradesinin varlığı kabul edilemez.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar  verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirmelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar  verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirmelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacıların, katılma yoluyla temyiz isteklerinin  süresinde olmadığı anlaşıldığından temyiz isteklerinin süreden reddine, davalıların temyiz  itirazlarının kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollamasıyla) HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 28.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10498, Karar No: 2012/9856, Tarih: 28.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2010/10498 E.  ,  2012/9856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri ibraz etmemek

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında defter ve belgeleri ibraz etmeme suçundan açılan kamu davası gereği mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; İzmir Vergi Dairesi Başkanlığı tarafından düzenlenen ve sanığın defter ve belgelerini 15 gün içerisinde teslim edilmesi konulu yazının, 14.06.2006 tarihinde sanığa tebliğ edildiği, sanığın tebligata rağmen 29.06.2006 tarihine kadar evrakları vergi dairesine teslim etmediği, sanığın ibraz süresi dahilinde olan 27.06.2006 tarihinde, defter ve belgelerini avukatından teslim aldığı, sanığın savunmasında belirttiği hırsızlık olayının suç tarihinden sonra 17.09.2006 tarihinde gerçekleştiği anlaşıldığından, sanığın belge ve defterler kendisinde olmasına rağmen süresi içerisinde vergi dairesine ibraz etmemesi sebebiyle yüklenen suçun sübuta erdiğinin kabulü ile mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321 nci maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 28.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.