muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11241, Karar No: 2015/14155, Tarih: 15.12.2015

Mahkemece; bozma ilamına uyulmak suretiyle yapılan yargılama sonucunda; birinci kazada davalı Taner'in %100 kusurlu, davacının aracını kullanan Şevki Akyol'un kusursuz olduğu; ikinci kazada ise davalı Taner'in kusursuz, davacının sürücüsü Şevki'nin %100 kusurlu olduğu tespitine dayalı 03.09.2014 tarihli bilirkişi raporu benimsenerek; davacının aracında hasarın meydana gelmesine neden olan ikinci kazada davalı Taner'in kusurunun bulunmadığı, davacının, kazada kusurlu olan ve aracını kullanan davalı Şevki'ye yönelik davasından bozma öncesi feragat ettiği, aracında meydana gelen zararı davalı Taner'den isteme hakkının bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Somut olayda uyuşmazlık, iki ayrı kazanın mı yoksa zincirleme kazanın mı olduğu noktasında toplanmaktadır. Tarafların kusur durumlarının tespiti için öncelikle bu hususun aydınlatılması gerekmektedir. Kaza tutanağındaki anlatımdan, olayda zincirleme bir kazanın söz konusu olduğu kanaatine varıldığı, kesinleşen ceza yargılamasında esas alınan Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinin raporunda da kazanın zincirleme kaza olduğu tespitine göre kusur belirlemesinin yapıldığı anlaşılmaktadır. Bozma sonrası alınan 03.09.2014 tarihli İstanbul Teknik Üniversitesi heyet raporunda ise, iki ayrı kazanın varlığı kabul edilmek suretiyle kusur oranları belirlenmiştir. Bu durumda, mahkemece, olayda zincirleme bir kazanın mı, yoksa iki ayrı kazanın mı söz konusu olduğu tespitine yönelik Karayolları Fen Heyetinden rapor alınarak, zincirleme kazanın varlığının kabul edilmesi halinde usuli kazanılmış haklar doğrultusunda davalı Taner %75 kusurlu kabul edilmek suretiyle, iki ayrı

kazanın olduğunun kabul edilmesi durumunda ise, davalı Taner'in kusursuz olduğu tespitine göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile, hükmün BOZULMASINA, 15/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4, Karar No: 2023/2407, Tarih: 16.02.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/4 E.  ,  2023/2407 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 08.12.2022

SAYISI : 2021/1252 E., 2022/1785 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 3. ... Mahkemesi

SAYISI : 2020/134 E., 2021/481 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince ücret ve manevi tazminat alacağı talepleri yönünden davanın reddine ve cezai şart alacağı talebi yönünden davanın dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı asıl tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı asıl tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 08.12.2022 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı asıl tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davacı asılın temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 08.12.2022 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre reddedilen ve temyize konu edilen toplam miktar 62.500,00 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 08.12.2022 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6749, Karar No: 2012/9303, Tarih: 17.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/6749 E.  ,  2012/9303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak, defter ve belgeleri gizlemek

HÜKÜM : 1) Defter ve belgeleri gizlemek suçu için: Delil yetersizliği nedeniyle sanığın beraatine.

2) 2004, 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte belge kullanmak suçları nedeniyle : 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1 maddesi, 5237 sayılı TCK.nun 43. maddesi gereğince 22 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına. Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına.

Katılan vekilinin vaki temyizinin, sanık hakkındaki defter ve belge gizlemek suçundan verilen beraat hükmüne, sanık müdafiinin temyizinin de sahte fatura kullanmak suçlarından verilen mahkûmiyet kararına hasredildiği kabul edilerek yapılan incelemede;

2004, 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçlarından cezalandırılması istemi ile açılan kamu davasında, her bir takvim yılında işlenen suçların kendi içinde teselsül eden ayrı ve bağımsız suçları oluşturacağı gözetilmeden, eylemin tek suç kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizliği sanığa karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, yüklenen 2004, 2005, 2006 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasıfları tayin, cezayı artırıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinin uygulanmama gerekçeleri gösterilmiş ve incelenen dosyaya göre hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin soruşturmanın eksik yapıldığına, sübutun bulunmadığına, suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığına, vergi mahkemelerindeki davalar sona ermeden hükmün açıklanmasının geri bırakılması talebinin reddedilmesinin yasal olmadığına ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle sahte fatura kullanmak suçu ile ilgili hükmün doğrudan, sanığa yüklenen defter ve belge gizlemek suçuyla ilgili olarak, 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesinde incelemenin dairede yapılmasına imkân veren istisnalardan birinin varlığı önceden belirlenmeden faaliyetini sürdürdüğü anlaşılan sanığa defter ve belgelerin ibrazı için yapılan tebligatın hukuki geçerliliği bulunmadığı ve bu nedenle yüklenen suçun yasalunsurları itibariyle oluşmadığından, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sonucu itibariyle isabetli hükmün istem gibi ONANMASINA, 17.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20006, Karar No: 2013/40408, Tarih: 14.11.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/20006 E.  ,  2013/40408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin hatalı yazımı mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine; Ancak;

Mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamından, 30/10/2008 tarihinde izin irtifak hakkı verilen sahada Bedaş tarafından taşaron firma olan Anadolu Elektrik A.Ş.ne yaptırılan E.N.H.’na deneme amaçlı elektrik verilmesi sırasında hatta temas eden ağaç dallarının tutuşması sonucu yangın çıktığının, Taahhüt Senedinin 9.maddesinde, izin sahibinin orman yangınlarına karşı her türlü önlemi almaya ve orman idaresinin bu konudaki direktiflerine uymaya mecbur olup, bu konudaki kusur ve ihmalden dolayı muhtemel idare zararından orman idaresine karşı sorumlu olacağının düzenlenmiş bulunmasına, yangın sonucu yanan ağacın hattan yeterli mesafede uzak, budanmamış durumda olmasından dolayı enerji verildiğinde hat iletkeninin temasıyla meydana gelen kısa devre sonucu oluşan arktan yangın çıkıp Bedaş A.Ş.nin yangın çıkmaması için gerekli tedbirleri yeterince almadığının, ağaçların budandığı görülmeden enerji verilmesi sebebiyle yangın çıkıp hizmet kusuru bulunduğunun, olayda birinci derecede sorumlu olduğunun anlaşılmasına karşılık Bedaş A.Ş. ile taşaron firma arasındaki sözleşme ve eklerinin dosya içerisinde mevcut olmayıp taşaron firmanın olay nedeniyle kusuru bulunup bulunmadığı hususunda bilirkişi raporunda bir açıklık bulunmadığından öncelikle taşaron firma ile yapılan sözleşme ve eklerinin de dosyaya celbedilip olay tarihinde hatta elektrik veren ve taşaron firmanın calışanı olan sanık ...’un savunmasından şirket müdürünün telefonla arayıp hatta elektrik verilmesini söylediğini, birlikte gittikleri görevlileri iki ağacın ENH’na yakın olduğu hususunda uyarmasına rağmen gerekli tedbirlerin alınmadan yetkililerin ısrarı ile hatta elektrik verdiğinin anlaşılmasına göre Bedaş ile taşaron firmanın bahse konu hattın inşaatından sorumlu olan kişi veya kişilerinin tespit edilip haklarında dava açılmasının temininden sonra açılacak bu dava ile sanıklar hakkındaki davanın birleştirilip,

kusurları olup olmadığı hususunda konusunda uzman farklı bilirkişilerden de rapor alınmasından sonra delillerin birlikte değerlendirilerek sanıklar hakkında bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş katılan idare vekili temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 14/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10988, Karar No: 2015/8176, Tarih: 02.06.2015

**19. Hukuk Dairesi         2014/10988 E.  ,  2015/8176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

vek.Av. ...

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekili ve fer'i müdahil vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek...ile fer'i müdahil vek...gelmiş, davalı taraftan kimse gelmemiş olduğundan onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, davalı şirketten satın alınan araçta, üretimden kaynaklanan ayıp olduğunu, değişim veya bedel iadesi yönündeki keşide ettikleri ihtarnamenin sonuçsuz kaldığını iddia ederek, aracın davalı satıcı firma tarafından geri alınarak araç bedeli 79.750 TL'nin ticari faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevabında, araçtaki arızanın, gizli ayıptan kaynaklı olmayıp, aracın kullanımından kaynaklandığını, müvekkili şirketçe servis olarak araçta meydana gelen zararın garanti kapsamında tamir edildiğini, sorunsuz olarak teslim edildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

... vekili, müvekkili şirketin dava konusu aracın yetkili ithalatçısı olup, davanın kabulü halinde davalı bayi tarafından müvekkili şirkete rücu edileceğinden davalı yanında fer'i müdahale talebinde bulunduklarını, davada zamanaşımı süresinin dolduğunu, araçta imalat hatası olmadığını, davacının aracı kötü kullanımından kaynaklanan arızaların meydana geldiğini, davacı talebinin koşullarının bulunmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

... vekili, müvekkili şirketin dava konusu aracın yetkili ithalatçısı olup, davanın kabulü halinde davalı bayi tarafından müvekkili şirkete rücu edileceğinden davalı yanında fer'i müdahale talebinde bulunduklarını, davada zamanaşımı süresinin dolduğunu, araçta imalat hatası olmadığını, davacının aracı kötü kullanımından kaynaklanan arızaların meydana geldiğini, davacı talebinin koşullarının bulunmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve toplanan delillere göre, davaya konu aracın okul servisi olarak kullanılmak üzere alındığı, ancak aracın davacının araçtan beklediği faydayı azaltan özelliklere sahip olduğu bu haliyle araçta gizli ayıp olduğu, davalının aracın bu arızayı vermemesi için her 500 km'de bir otoyolda veya şehirlerarası yolda 20 dakika yüksek sürat ve devirde kullanılması gerektiğini ileri sürdüğü, oysa davacının aracı okul taşıtı olarak kullanmak üzere aldığı, aracın sürekli şehir içinde kullanılacağının davalı satıcının bilgisi dahilinde olduğu, zira aracı kendisinin okul taşıtı olarak dizayn edip sattığı ve okul taşıtına uygun olup olmadığını bilen kişi olduğunu, İl Trafik Komisyonunun 17.03.1999 tarihli kanun ile okul taşıtlarının büyükşehir dışına çıkışının yasaklandığı, bunun davalı tarafından bilinmesi gerektiği, el kitabında bu hususun yazdığını söyleyerek davalının bu sorumluluktan kurtulamayacağı, davalının, aracın bu özelliğini davacıya ayrıca bildirdiğine ve buna rağmen davacı tarafından satın alındığına dair bir delil sunulmadığı, davalının, davacıdan aracın okul taşıtına engel halinin gizlendiği, bu nedenle davacının aracın bedelini talep etme hakkına sahip olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili ve fer'i müdahil vekili tarafından temyiz edilmiştir.

.../...

Dava, satılan malın ayıplı olduğu iddiasına dayanmaktadır. Davalı taraf arızanın kullanım hatasından kaynaklandığını savunmaktadır. Bu durumda mahkemece konusunda uzman bir bilirkişi veya bilirkişi heyetine inceleme yaptırılarak araçta ayıp olup olmadığının ve varsa bunun kullanım hatasından kaynaklanıp, kaynaklanmadığının tespit ettirilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken bu yönde inceleme yaptırılmadan eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı taraf yararına BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan fer'i müdahil Mercedes Benz Türk A.Ş. yararına takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınıp, fer'i müdahile verilmesine, peşin harçların istek halinde iadesine, 02.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3484, Karar No: 2014/13292, Tarih: 26.11.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/3484 E.  ,  2014/13292 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2012/30522

MAHKEMESİ : Çanakkale Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22.09.2011

NUMARASI : 2011/268 Esas, 2011/333 Karar

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı, konut dokunulmazlığının ihlâli

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin gerek soruşturmada gerekse yargılamada özünde değişmeyen ve kararlılık taşıyan anlatımları ve tüm dosya içeriğine göre, sanığın eski eşi olan mağdurenin evine saat 04.00 sıralarında rızası dışında girdiği, mağdureyi bıçakla tehdit ederek cinsel ilişkiye girmek istediği, mağdurenin karşı koyması üzerine bu defa bıçakla adli rapora göre basit tıbbi müdahale ile giderilebilir ölçüde mağdureyi yaralayarak cinsel saldırı eylemini gerçekleştirdiği, sanığın evden gitmesi üzerine mağdurenin olayı saat 05.00 sıralarında önce komşusu Halil’e bildirdiği anlaşıldığından, sanığın atılı suçlardan mahkûmiyetine hükmedilmesi gerekirken hatalı değerlendirmeyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek hükmün 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/37306, Karar No: 2017/16479, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/37306 E.  ,  2017/16479 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5338, Karar No: 2021/5811, Tarih: 27.05.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/5338 E.  ,  2021/5811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 27/05/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8167, Karar No: 2015/8108, Tarih: 07.12.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/8167 E.  ,  2015/8108 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/293175

MAHKEMESİ : Hatay 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/09/2012

NUMARASI : 2009/918 (E) ve 2012/752 (K)

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanıklar tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun’da öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E, 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin BOZULMASINA, bu aykırılık yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi delaletiyle 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca, temyiz edilen kararın açıklanan noktasının; hükümlerden TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılıp, yerine '' 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E, 2015/85 K. sayılı iptal kararı da gözetilerek, kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak, TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasına," ibaresi yazılmak suretiyle DÜZELTİLMESİNE ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükümlerin bu bağlamda ONANMASINA, 07/12/2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Muhalefet Şerhi