muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/209, Karar No: 2013/399, Tarih: 27.03.2013

İtirazı reddedilen üçüncü kişiler veya itiraz üzerine başvurusu  geri çevrilen başvuru sahibi, 60 günlük süre içinde Ankara' daki ihtisas mahkemelerinde TPE kararının iptalini talep edebilir. Başvuru sahibinin açacağı iptal davasında husumet, itiraz sahibi ile TPE' ye birlikte yöneltilir (Karahan/Suluk/ Saraç/ Nal; y.a.g.e.; s.283)

Ülkemizde tasarım tescilleri bakımından yayıma dayalı itiraz sistemi benimsenmiştir. Çünkü esas incelemeyi yapmak oldukça zaman alıcı ve masraflı bir iştir. Kaldı ki, esas inceleme sistemini benimseyen ülkelerde bu incelemeye tabi tutulan tasarımların birçoğu daha sonra mahkemeler tarafından özgün olmadığı gerekçesiyle iptal edilmektedir. Bu da göstermektedir ki, pratikte esas inceleme sağlıklı bir şekilde zaten yapılamamaktadır. Bu inceleme esasen uyuşmazlık halinde mahkemeler önünde yapılabilmektedir.

Türk Hukukunda “hükümsüzlük” ancak mahkeme önünde ileri sürülebilir. TPE, bir tasarımın hükümsüz olup olmadığı konusunda karar veremez. Ancak itiraz prosedürü çerçevesinde TPE YİDK, tasarımın koruma şartlanın karşılanmadığı gerekçesiyle başvuruyu reddedebilir (Karahan/Suluk/ Saraç/Nal; y.a.g.e., s.290)

Hangi hallerde mahkemelerce hükümsüzlük kararı verileceği 554 sayılı KHK’nin 43. maddesinde sayılı olarak (numerus clausus) belirlenmiştir. Bunlar, tasarımın yeni ve ayırt edici nitelikte olmaması, teknik fonksiyonun tasarım şekillendirmesi, tasarımın kamu düzenine veya genel ahlaka aykırı olması, tasarımın gerçek sahibinin başkası olması, sonradan kamuya açıklanmış olmakla birlikte, ayın veya benzer başka bir tasarımın başvuru (veya varsa rüçhan) tarihinin daha önce olması halleridir.

Açıklanan bu madde (554 sayılı KHK m.43) uyarınca verilen hükümsüzlük kararları geriye etkilidir. Bu hususun düzenlendiği 554 sayılı KHK nin ‘Hükümsüzlüğün Etkisi’ başlıklı 45/1. maddesi aynen; “Tasarımın hükümsüzlüğüne karar verilmesi halinde, kararın sonuçları geçmişe etkili doğar. Bu nedenle, tasarım başvurusu veya tesciline hukuki bakımdan bu Kanun Hükmünde Kararname ile sağlanan koruma, hükümsüzlük kapsamında doğmamış sayılır.” şeklindedir.

Bu yasa hükmü uyarınca; bir tasarımın hükümsüzlüğüne karar verildiği takdirde KHK ile sağlanan koruma “doğmamış sayılır”. Doğmamış sayılma hem başvuru hem de tescil ile ilgilidir. Yokluğun sonucu; başvuru ve tescile dayalı olarak oluşan hakların hiç doğmadıklarının, hukuki ilişkilerin hiç kurulmadıklarının belirtilmesidir.

Bu aşamada önemle belirtilmelidir ki; tasarım tescillerinde şekli incelemenin benimsenmesi nedeniyle kötü niyetli kişiler koruma şartlarını taşımayan, “harc-ı alem” tasarımlara belge almakta ve belgeleri hükümsüz kılınıncaya kadar rakiplerine karşı kullanmaktadır. 554 sayılı KHK m.45'deki düzenlemeye rağmen belgenin geçerli olduğu dönemdeki kullanımın, tazminat ödeme yükümlülüğü doğurmayacağının kabul edilmesi durumunda bu sistem mağdur üreten bir mekanizmaya dönüşecektir (Karahan/Suluk/Saraç/Nal; y.a.g.e., s. 283 )

Zira kötü niyetli kişiler, incelemesiz sistemden yararlanarak kamuya mal olmuş tasarımları adlarına tescil ettirmekte ve hükümsüz kılınıncaya kadar bunları rakiplerinin  üretimlerini durdurma aracı olarak kullanmaktadır (Karahan/Suluk/Saraç/Nal; y.a.g.e., s. 293)

Bahsi geçen bu kötüniyetli tescilleri önlemek için 554 sayılı KHK kendi içerisinde koruma mekanizması öngörmüştür. 554 sayılı KHK’nin 43. maddesindeki düzenleme uyarınca “doğmamış” sayılan endüstriyel tasarım tesciline dayalı olarak tescil sahibinin üçüncü kişilere verdiği zararların tazmini yoluna gidilebilecektir.

Somut olayda, davalıya ait olan endüstriyel tasarım tescili, 23.05.1997 tarihinden geçerli olmak üzere “pis su kelepçesi” ürünü için davalı şirket adına tescil edilmiştir.

Bu tescilin hükümsüzlüğüne karar verilmesi talebiyle açılan dava sonucu, İstanbul 2. FSHH Mahkemesi’nin 2004/284 E, 2005/132 K. sayılı ilamıyla davalı şirket adına tescilli 1997/3258-1 nolu tasarımın hükümsüzlüğüne 26.05.2005 tarihinde karar verilmiştir. Kararın gerekçesinde; bilirkişi raporuna dayalı olarak, davaya konu tasarımın tescil tarihi olan 1997 yılından çok daha önce 1991 yılından beri kamuya sunulduğu, yenilik ve ayırt edicilik unsurlarını taşımadığı belirtilmiştir. Bu kararın, 30.11.2006 tarihinde onanarak kesinleştiği konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Sonradan hükümsüz kılınan bu tasarım tescil belgesi sahibi şirket tarafından daha önce (05.07.2004) Ankara C.Başsavcılığına verilen dilekçeyle, davacı tarafından tasarım  haklarına tecavüz edildiğinin ileri sürülmesi üzerine, Ankara FSHC Mahkeme’sinde sanık Ercan Alanur (davacı) aleyhine davalar açılmış, iki ayrı Kamu davasının birleştirilmesi sonucunda 2005/ 284 E., 2006/399 K. sayılı dosya üzerinden 23.01.2007 tarihinde sanığın (davacının) beraatine karar verilmiştir. Anılan karar gerekçesinde; yeni ve ayırt edici niteliği olmadığı belirlenen tasarım tescilinden doğan hakların ihlali olarak değerlendirilecek bir eylem bulunmadığı, bu nedenle atılı suçun unsurlarının oluşmadığı belirtilmiştir.

Dava dosyasına eklenen TPE kayıtlarına göre de davalı şirketin davacı dışında pek çok kişi ve şirket aleyhine sonradan hükümsüz kılınan tasarım hakkına dayalı olarak davalar açtığı da anlaşılmaktadır.

Yukarıda bahsi geçen hükümsüzlük davası, ceza davası ve eldeki dosyada alınan bilirkişi raporlarında ittifak halinde belirtildiği üzere; davalı adına tescilli olan 3258 nolu “pis su kelepçesi” ürünü, daha önce kamuya arz edilmiş olup, yenilik ve ayırt edicilik kriterlerinden yoksun olduğu konusunda tereddüt bulunmamaktadır.

Davalının basiretli bir tacir olmasının beklenmesi nedeniyle de (TTK m.20/2), kendisinin de içinde bulunduğu ilgili piyasada daha önce kamuya sunulmuş olan ürünler hakkında yeterli derecede bilgiye sahip olduğunun kabulü gereklidir. Buna rağmen davalı, piyasada yaygın olarak 1991 yılından beri var olan bir ürünü kendi tasarımıymış gibi 1997 yılında tescil ettirmiştir.

Davalının basiretli bir tacir olmasının beklenmesi nedeniyle de (TTK m.20/2), kendisinin de içinde bulunduğu ilgili piyasada daha önce kamuya sunulmuş olan ürünler hakkında yeterli derecede bilgiye sahip olduğunun kabulü gereklidir. Buna rağmen davalı, piyasada yaygın olarak 1991 yılından beri var olan bir ürünü kendi tasarımıymış gibi 1997 yılında tescil ettirmiştir.

Herkes haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz. Durumun gereklerine göre kendisinden beklenen özeni göstermeyen kişinin iyiniyet iddiasında bulunamayacağında da şüphe yoktur (TMK. m.2).

Bu itibarla, davalının Türkiye’deki endüstriyel tasarım tescillerinde uygulanan incelemesiz sistemden yararlanarak tescilini sağladığı, ancak daha sonra yeni ve ayırt edici niteliğinin bulunmaması nedeniyle koruma kapsamında olmadığı mahkemece belirlenerek hükümsüzlüğüne karar verilen “harc-ı alem” tasarım tescili ve bu tescile dayalı hakları, yukarıda ayrıntılı olarak açıklandığı üzere 554 sayılı KHK’nin 45/1 maddesi hükmü uyarınca hiç “doğmamış” sayılır ve gerçekte var olmayan bir hak iddiası ile davacı tarafta oluşmasına neden olunan zararların  tazmini gerekir.

O halde, davacı işletmesindeki üretim araçlarına el konulması sebebiyle davacının üretim yapmasının davalı tarafından bir hakka dayalı olmaksızın kötüniyetle engellenmiş olduğunun somut olaydaki hükümsüzlük kararı ve açıklanan dosya kapsamı ışığında kabulü gerektiği için, meydana gelen zararının tazmini yoluna gidilmelidir.

Bu durum karşısında; davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile “bozma” yönündeki Hukuk Genel Kurulu’nun 17.10.2012 gün ve 2012/11-236 E., 714 K. sayılı kararının kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir. Ancak, yerel mahkemece hükmedilen tazminat miktarına ilişkin temyiz itirazları Özel Daire’ce incelenmediğinden, bu konuda inceleme yapılmak üzere dosya Özel Daire’ye gönderilmelidir.,

SONUÇ: Davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulüne, Hukuk Genel Kurulu’nun 17.10.2012 gün ve 2012/11-236 E., 714 K. sayılı bozma kararının kaldırılmasına; yukarıda açıklanan nedenlerle direnme uygun bulunduğundan davalının işin esasına yönelik diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 11. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27.03.2013 gününde yapılan ikinci görüşmede oyçokluğu ile karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10099, Karar No: 2012/28931, Tarih: 27.09.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/10099 E.  ,  2012/28931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza dükkan ve bahçe yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa pafta örneği getirtilerek refakate inşaat mühendisi bilirkişide alınarak keşif yapılıp taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Mevzuatı içinde kalıp kalmadığı belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanunu'na göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihide araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 27.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6244, Karar No: 2013/223, Tarih: 18.01.2013

**23. Hukuk Dairesi         2012/6244 E.  ,  2013/223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki iflas davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde müdahil ...A.Ş. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalının müvekkilinden satın almış olduğu emtia nedeniyle keşide edilen faturalar ile cari hesap ilişkisinden kaynaklanan 56.116,00 USD tutarındaki alacağın tahsili amacıyla davalı aleyhine genel iflas yoluyla başlatılan takibin davalının haksız itirazı sonucu durduğunu ileri sürerek, itirazının kaldırılarak davalının iflasına karar verilmesini talep ve dava etmişti.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; taraflar arasındaki ticari ilişki nedeniyle davacının davalıdan takipteki kadar alacaklı olduğu, davalının ihtara rağmen defterlerini bilirkişi incelemesi için ibraz etmediği, İİK' nun 158. maddesi gereğince 156.640,21 TL borcunu ödemesi veya mahkeme veznesine depo etmesi için yapılan ihtar gereğinin yerine getirilmediği gerekçesiyle davanın kabulü ile davacının İzmir 16. İcra Müdürlüğü'nün 2009/16936 Esas sayılı dosyasına vaki itirazının kesin olarak kaldırılarak davalının iflasına karar verilmiştir.

Kararı, müdahil vekili temyiz etmiştir.

Dava, iflas istemine ilişkindir. Davacı, delilleri arasında davalı defterlerine de dayanmıştır. Mahkemece 15.12.2011 tarihli ara kararında davalı defterlerinin istenilmesi için meşruhatlı davetiye gönderilmesine, defterlerin ibraz edilmemesinin sonuçlarının hatırlatılmasına karar verilmiş ise de, anılan ara kararının yerine getirilmediği anlaşılmaktadır. Depo kararının tebliği için çıkarılan tebligatın, davalının adresten ayrılması nedeniyle 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ edildiği anlaşılmıştır. Bu durumda davalının ticaret sicilindeki tebligata yarar en son adresi araştırılarak, bu adrese usulüne uygun meşruhatlı davetiye tebliğ edilerek ibrazı halinde davalı defterlerinin de bilirkişi aracığıyla usulüne uygun şekilde incelenerek bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, müdahil vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebilğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20655, Karar No: 2016/17478, Tarih: 25.10.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/20655 E.  ,  2016/17478 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... AŞ.vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ...'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, iş akdinin işverence haksız nedenle feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ve yıllık izin ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre davacının fazla mesai ücret talebinin kısmen kabulüne, diğer taleplerin reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacı işçinin fazla mesai ücretine esas çalışma saatleri arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davacı santral operatör yardımcısı olarak çalışmış olup, dava dilekçesinde her gün 07.00 - 18.00 saatleri arasında çalıştığını ancak işin gereği iş devam ettiği sürece gece saat 24.00'e kadar varan sürelerle çalışarak fazla mesai yaptığını iddia etmiştir. Davacı ... ... davacının mesaisinin sabah 07.00'de başladığını akşam ise çalışmasının işin bitimine göre saat 21.00 - 21.30 olabildiği gibi gece saat 02.00'yi de bulabildiğini, davacı ... ... mesainin sabah 07.00'de başlayıp en erken saat 18.00'de bittiğini ancak çalışmaya göre mesainin saat 24.00'e kadar devam ettiğini, davacı ... davacının mesaisinin sabah 07.00'de başladığını, işin ne zaman biteceğinin belli olmadığını, akşam 21.00'den gece 02.00'ye kadar değişik saatlerde bitebildiğini, işin bu yoğunluğunun haftada en az 3-4 gün olduğunu beyan etmişlerdir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacıları mikser operatörü olarak çalışan Dairemizce temyiz incelemesi sonucu onanan, 2016/11926 Esas ve 2016/11930 Esas sayılı dosyalar gibi davacının haftada 6 gün sabah 07.00 akşam 18.00 saatleri arasında normal mesaisinin olduğu, fiilen yapılan işin niteliğine göre yaz sezonunda ( Nisan – Eylül aylarında) haftanın 3 günü 24.00'e kadar, kış sezonunda ise ( Ekim - Mart aylarında) haftanın 3 günü saat 21.00'e kadar mesaisinin devam ederek yaz sezonunda haftanın 3 günü 11 saat çalışma ve 1 saat ara dinlenme ile 10 saat, diğer 3 gün ise 17 saat çalışma ve 2 saat ara dinlenme ile 15 saat olmak üzere haftada 75 saat çalışma yaparak 30 saat fazla çalışmasının olduğu, kış sezonunda ise haftanın 3 günü 10 saat, diğer 3 günü ise 14 saat çalışma ve 1,5 saat ara dinlenmesi ile 12,5 saat olmak üzere haftada toplam 67,5 saat çalışarak 22,5 saat fazla mesai yaptığının tespiti ile hesaplamalar yapılmıştır. Ancak, davacı başka mahkeme dosyalarında tanık olarak vermiş olduğu yeminli beyanlarında farklı beyanlarda bulunmuştur. Şöyle ki, ... 2. İş Mahkemesinin 2013/13 Esas sayılı ve ... 2. İş Mahkemesinin 2013/14 Esas sayılı dosyalarında davacı "..İşe girerken sabah 07:00 akşam 18:00 denildi ancak hiçbir zaman akşam 18:00 de işimiz bitmedi. İş kaçta biterse o zaman eve gidebiliyorduk. En geç gece 01:00-02:00 ye kadar çalıştığımız oldu. Bu şekilde çalışma haftada bir kere ayda 4-5 kere olabiliyordu…" şeklinde yeminli olarak tanık sıfatı ile beyan vermiştir. Davacının dava dilekçesindeki iddiası ve iş bu dosyada dinlenen tanık beyanları ile davacının tanık olarak yeminli verdiği beyanlardaki çalışma saatleri çelişki arz etmektedir. Davacının tanık olarak vermiş olduğu yeminli beyanlar kendisini bağlayacağından özellikle davacının 07.00-18.00 saatlerindeki normal mesaisini aşar şekilde haftada bir gün geç saatlere kadar çalışmasının devam ettiği anlaşılmaktadır

. Davacının dava dilekçesindeki iddiası ve iş bu dosyada dinlenen tanık beyanları ile davacının tanık olarak yeminli verdiği beyanlardaki çalışma saatleri çelişki arz etmektedir. Davacının tanık olarak vermiş olduğu yeminli beyanlar kendisini bağlayacağından özellikle davacının 07.00-18.00 saatlerindeki normal mesaisini aşar şekilde haftada bir gün geç saatlere kadar çalışmasının devam ettiği anlaşılmaktadır. Bu itibarla mahkemece davacının yeminli beyanları doğrultusunda ve yine tanık beyanları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek davacının fazla çalışmaya esas çalışma saatlerinin belirlenerek hesaplama yapılması gerekirken yukarıda belirtilen dosyalarla emsal gibi değerlendirilerek hesaplama yapılması hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davalı ... AŞ.vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı ... AŞ.'ne iadesine, 25.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1035, Karar No: 2009/2013, Tarih: 10.02.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/1035 E.  ,  2009/2013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna ve kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... Yönetimi ve Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ..... Köyü 118 ada 1 parsel sayılı 36.435,30 m2 yüzölçümündeki taşınmaz senetsiz ve belgesizden orman niteliği ile Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ...; tapu kaydına tutunarak çekişmeli taşınmazın bir bölümünün adına tapuya tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece, davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın kadastro tespitinin iptal edilerek "a" ile işaretlenen 6.915,88m2 yüzölçümlü bölümünün davacı adına, geriye kalan kesiminin orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar Orman Yönetimi ve Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, orman kadastrosuna ve kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3402 sayılı yasanın 5304 sayılı yasa ile değişik 4. maddesi uyarınca yapılan orman kadastrosu vardır.

Mahkemece verilen karar usul ve yasaya aykırıdır. Şöyle ki; hükme dayanak yapılan orman bilirkişi kurulu tarafından düzenlenen raporda, çekişmeli taşınmazın dava edilen bölümünün 1960 basım tarihli memleket haritasında ve 1966 çekim tarihli ... fotoğraflarında açık alanda gözüktüğünü, içinde az sayıda münferit dağılımlı tohumlama ile gelmiş meşe ağaçları bulunduğunu, eğiminin %23 olduğunu orman sayılmayan yerlerden olduğunu açıklamışlar ise de rapor ekindeki aplikeli memleket haritasında temyize konu yer yapraklı ağaç rumuzları bulunan açık alanda işaretlenmiştir.Çekişmeli taşınmaz üzerinde de halen yapraklı ağaçlardan meşe ağaçları bulunmaktadır. Temyize konu taşınmazın eylemli durumu, memleket haritasındaki konumu ve eğiminin %12’nin çok üzerinde olması karşısında temyize konu yerin orman sayılan yerlerden olduğu sonucuna varılmaktadır. Diğer taraftan davacının tutunduğu tapu kaydının miktarı 3.794 m2 olup miktarı ve sınırları itibariyle çekişmeli yeri kapsamadığı anlaşılmaktadır.Bunlardan ayrı ziraat bilirkişi tarafından düzenlenen raporda çekişmeli taşınmazın 7-8 yıl süreyle ekilip biçilmediği açıklanmıştır. Bu durumda 3402 sayılı yasanın 14.maddesinde düzenlenen kadastro tespit tarihine kadar nizasız ve fasılasız ... sıfatıyla 20 yıl süreyle kullanma koşulu da davacı yararına gerçekleşmemiştir. Hal böyle iken davacı tarafından açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken aksi düşünce ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ. Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar Hazine ve Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde Orman Yönetimine iadesine 10.2.2009 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7285, Karar No: 2020/2519, Tarih: 02.06.2020

**3. Hukuk Dairesi         2018/7285 E.  ,  2020/2519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen istirdat davasının reddine dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacı ve davalı tarafın istinaf başvurusunun reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; elektrik abonesi olduğu davalı şirketin ilgili mevzuata aykırı olarak kayıp-kaçak, iletim, dağıtım, perakende satış hizmet ve sayaç okuma bedeli tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, şimdilik 366.927,54 TL'nin işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; 6719 Sayılı Kanun ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda yapılan değişiklikler nedeniyle davaya konu bedellerin iadesinin talep edilemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine (davacı tarafça yapılan yargılama giderleri ile maktu vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine) karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, taraflarca istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince, tarafların istinaf başvurularının ayrı ayrı reddine karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava, elektrik abonesi olan davacıdan tahsil edilen kayıp-kaçak, iletim, dağıtım, perakende satış hizmet ve sayaç okuma bedellerinin istirdatı istemine ilişkindir.