muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/9942, Karar No: 2012/17745, Tarih: 18.10.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/9942 E.  ,  2012/17745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Kamu davasının mükerrerlik nedeniyle CMK'nun 223/7. maddesince reddine

30.05.2006 tarihli iddianame ile 2001, 2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan kamu davasında; sanık hakkında Adana 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.06.2007 gün ve 2006/575 Esas ve 2007/616, Adana 11. Asliye Ceza mahkemesinin 17.11.2008 gün ve 2006/439 Esas 2008/866 Karar sayılı aynı eylemlerle ilgili kesinleşmiş ilam olduğundan dolayı eldeki davanın mükerrer olduğundan bahisle reddine karar verilmişse de; hükme dayanak yapılan Adana 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.06.2007 gün ve 2006/575 Esas ve 2007/616 sayılı dosyasının eldeki dava dosyası olup belirtilen esas ve karar numaralarının Dairemizin 27.05.2008 günlü bozma kararından önceki esas ve karar numaraları olduğu, Adana 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.11.2008 gün ve 2006/439 Esas 2008/866 Karar sayılı ilamının ise sanık hakkında 2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan eldeki dosyada dava açıldığından bahisle mükerer olduğundan reddine karar verildiği dolayısıyla sanık hakkında 2001, 2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek eylemleri ile ilgili derdest bir dava bulunmadığı gözetilmeden davaların mükerrer olduğundan bahisle reddine karar verilmesi, yasaya aykırı ise de;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2001, 2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırları itibariyle tabi olduğu, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 18.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/168, Karar No: 2023/2408, Tarih: 16.02.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/168 E.  ,  2023/2408 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 26.09.2022

SAYISI : 2020/817 E., 2022/1099 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 3. ... Mahkemesi

SAYISI : 2017/132 E., 2019/349 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun kararın kesin olması nedeniyle reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 26.09.2022 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 26.09.2022 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davaya konu edilen alacak kalemleri ile davacının hizmet süresi ve ücrete ilişkin iddiaları dikkate alındığında; davacı vekilinin temyiz istemi, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple,

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 26.09.2022 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2269, Karar No: 2012/1035, Tarih: 22.02.2012

**7. Hukuk Dairesi         2011/2269 E.  ,  2012/1035 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi ... ve arkadaşları tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava ve temyize konu 103 ada 47 parsel sayılı 6703,13 m2 yüzölçümündeki taşınmaz vergi kaydına, satın almaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak, aynı ada 53 parsel sayılı 23621,83 m2 yüzölçümündeki taşınmaz vergi kaydına, miras yoluyla gelen hakka, paylaşmaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak, 113 ada 2 parsel sayılı 4003,75 m2 yüzölçümündeki taşınmaz tapu kaydına dayanılarak ve aynı ada 11 parsel sayılı 11357,89 m2 yüzölçümündeki taşınmaz miras yoluyla gelen hakka, paylaşmaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak ölü olduğu tutanakların beyanlar hanesinde gösterilmek suretiyle ... adına, 103 ada 54 parsel sayılı 6867,35 m2 yüzölçümündeki taşınmaz ise vergi kaydına, miras yoluyla gelen hakka, paylaşmaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacılar ... ve arkadaşları miras yoluyla gelen hakka, paylaşmaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava konusu taşınmazların muris ... ... mirasçıları adına tescili istemiyle dava açmışlardır. Mahkemece davanın kısmen kabulüne, dava konusu taşınmazlardan 103 ada 47 ve 53, 113 ada 2 parsel sayılı taşınmazların tespit gibi ... mirasçıları adına İnegöl Sulh Hukuk Mahkemesinin 15.10.2010 tarih 1312-1359 E.K. sayılı veraset ilamındaki payları oranında adlarına tapuya tesciline, dava konusu 113 ada 11 parsel sayılı taşınmazın uzman bilirkişi tarafından düzenlenen 08.07.2010 tarihli rapor ve haritasında (A) harfi ile işaretli 430,32 m2 ve (B) harfi ile işaretli 122,62 m2 yüzölçümündeki bölümlere ait tespit tutanağının iptali ile 4/16 payının davalı ... adına, 3/16'şar payının .davacılar ... ve paydaşları adına, (C) harfi ile işaretli 10804,83 m2 yüzölçümündeki bölümün ise tespit gibi ... mirasçıları adına anılan veraset ilamındaki payları oranında tapuya tesciline, 103 ada 54 parsel sayılı taşınmazın ise tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... ve arkadaşları tarafından temyiz edilmiştir.

İddia ve savunmaya, mahkemece toplanıp değerlendirilen deliller ile duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere göre; dava ve temyize konu taşınmazlardan 103 ada 54 parsel sayılı taşınmazın davacıların miras bırakanı ... ile davalıların anneleri olan Hatice'ye ait olduğu, Hatice'nin sağlığında dava konusu taşınmazı davalılardan ...'e kendisine bakıp gözetmesi karşılığında bağışlayarak zilyetliğini devrettiği, bu nedenle davacılar ... ve arkadaşlarının taşınmaz üzerinde terekeden gelen bir haklarının kalmadığının kabulü gerekir. Öte yandan dava konusu taşınmazlardan 103 ada 47 ve 53, 113 ada 2 ve 11 parsel sayılı taşınmazların ise tarafların ortak miras bırakanı ... Kormaz'dan kaldığı dosya kapsamıyla belirlenmiştir. Uyuşmazlık, ortak miras bırakanın ölüm gününden sonra mirasçıları arasında yöntemine uygun bir şekilde paylaşılıp paylaşılmadığı, paylaşılmış ise taşınmazların davacı tarafın payına isabet edip etmediği yönünde toplanmıştır. Kural olarak yöntemine uygun bir paylaşmanın varlığından söz edilebilmesi için, ortak miras bırakanın ölüm gününden sonra tüm mirasçıların bir araya gelerek terekeyi kendi aralarında pay etmeleri, her bir mirasçının kendi payına düşeni aldıktan sonra terekedeki diğer miras haklarından vazgeçmesi koşuluna bağlıdır. Tarafların ortak miras bırakanı ...'ın ölüm gününden sonra tüm mirasçıların katılımı ile yöntemine uygun bir paylaşmanın yapılmadığı ancak, davacıların miras bırakanı ... ...'ın 113 ada 11 parsel sayılı taşınmazın uzman bilirkişi tarafından düzenlenen 08.07.2010 tarihli rapor ve ekindeki haritada (A) harfi ile işaretli 430,32 m2 ve (B) harfi ile işaretli 122,62 m2 yüzölçümündeki bölümlerinde davalılardan ... ve ...'ün miras paylarını satın aldığı mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanan delillerle belirlenmiştir. Paylaşmanın yapıldığını ispat yükü kendisinde olan davacı taraf paylaşmayı kanıtlayamamıştır. Bu nedenler ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre davacılar ... ve arkadaşlarının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalılardan Hafize ve Nefise'nin dava ve temyize konu 113 ada 11 parsel sayılı taşınmazın uzman bilirkişi tarafından düzenlenen 08.07.2010 tarihli rapor ve ekindeki haritada (A) harfi ile işaretli 430,32 m2 ve (B).../...harfi ile işaretli 122,62 m2 yüzölçümündeki bölümlerinin davacıların miras bırakanı ... ...'a satmalarının, satın alan taraf yönünden sadece pay artışına sebep olacağı, taşınmazın ifrazını gerektirmeyeceği açık, verilen hüküm bu yönü ile isabetsiz ise de; temyiz edenin sıfatına göre bu durum bozma nedeni yapılmamıştır.

Öte yandan; Kadastro Hakimi infazı mümkün doğru sicil oluşturmak zorundadır. 103 ada 47 ve 53 ile 113 ada 2 parsel sayılı taşınmazlar ile ilgili kurulan tescil hükmünde ... 'a ait olmayan İnegöl Sulh Hukuk Mahkemesinin 2010/1312-1359 E.K. Sayılı veraset ilamına atıf yapılması isabetsiz, davacılar ... ve arkadaşlarının temyiz itirazları bu nedenle yerinde ise de; yanılgının düzeltilmesi yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden hükmün 1 nolu bendinin 3. ve 4. satırlarının hüküm yerinden çıkarılmasına, cümlenin sonuna gelecek şekilde “... terekesi 4 pay kabul edilerek 1/4 payının davacı ... adına, 1/4 payının davacı ... adına, 1/4 payının davacı ... adına ve 1/4 payının davacı ... adına tapuya tesciline,” sözlerinin yazılmasına, hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, hüküm düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde ilgililerine iadesine, 22.02.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8228, Karar No: 2013/969, Tarih: 14.02.2013

**16. Hukuk Dairesi         2012/8228 E.  ,  2013/969 K.**

* MİRASÇILARININ BAZILARININ PAYLARININ HÜKÜMDE GÖSTERİLMEMİŞ OLMASI

* TAŞINMAZLARIN 2B MADDE SİGEREĞİNCE ORMAN SINIRI DIŞINA ÇIKARILMASI

* TAŞINMAZDAKİ FINDIK AĞAÇLARININ KULLANIM ŞERHİ

* KADASTRO KANUNU (3402) Madde 30

* ORMAN KANUNU (6831) Madde 2

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında Y..Beldesi C..Mahallesi 110 ada 8 ve 111 ada 21 parsel sırasıyla 4082,53 ve 17321,16 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi gereğince orman sınırları dışına çıkarıldığı ve 110 ada 8 parsel sayılı taşınmazın içerisindeki fındık ağaçlarının A.. B.. tarafından kullanılmakta olduğu, 111 ada 21 parsel sayılı taşınmaz içerisindeki fındık ağaçlarının İ.. A.. tarafından kullanılmakta olduğu şerhleri verilerek tarla niteliği ile H.. H.. adına tespit edilmiştir. Davacı C.. B.., taşınmazların miras bırakanları A..B..'in zilyetliğinde olduğundan tüm mirasçılar lehine şerh verilmesi talebiyle;davacı M.. Ö.., taşınmazların kendi zilyetliğinde olduğu iddiasıyla adına şerh verilmesi istemiyle taşınmazlar hakkında ayrı ayrı dava açmışlardır. Mahkemece dava dosyaları birleştirilerek yapılan yargılama sonucunda, davacı M.. Ö..'ın davasının reddine, davacı C.. B..'in davasının kabulüne, taşınmazların kadastro tespitlerinin iptali ile beyanlar hanelerine "Bahçe içerisinde fındık ağaçları Ali evlatları C.. B.., M.. B.. Ö.., A.. B.., G.. B..'in veraseten iştirak halinde kullanımlarında olup halen kendilerine aittir" şerhinin düşülmesi ile aynı yüzölçüm ve nitelik altında H.. H.. adına tescillerine karar verilmiş; hüküm, davacı M.. Ö.. ile davalılar A.. B.. ve İ.. A.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak, 3402 sayılı Yasa'nın 30. maddesi uyarınca dava açan mirasçının dışında başka mirasçıların da bulunduğu anlaşıldığı takdirde Mahkemece, re'sen araştırma yapılmak suretiyle sonucuna göre karar verilmesi gerekmekte olup, miras bırakan A..B.. tekeresinin taksim edilmediği kabul edilmek suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş olmasına rağmen, Ali mirasçısı olduğu anlaşılan ölü M.. B.. mirasçılarının miras paylarının hükümde gösterilmemiş olması isabetsizdir. Temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 14.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/37182, Karar No: 2014/6300, Tarih: 26.02.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/37182 E.  ,  2014/6300 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/269224

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 13. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/05/2010

NUMARASI : 2008/1602 (E) ve 2010/789 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın, tartışma yaşadığı eşi mağdurun üzerine elindeki bıçak ile yürüdüğü, ardından bıçağı kendisine vererek, “ya sen beni öldüreceksin ya da ben seni öldüreceğim” şeklindeki sözü ile tehditte bulunduğunun iddia edilmesi ve tanık B.. B..'un da soruşturma ifadesinde bu hususu doğrulaması karşısında, eylemin, TCK'nın 106/2-a maddesinde düzenlenen, silahla tehdit suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin kanıtları değerlendirme ve suçu nitelemenin, asliye ceza mahkemesinin görevinde olduğu ve bu nedenle görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, başkaca yönleri incelenmeksizin, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 26/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4530, Karar No: 2015/12654, Tarih: 31.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/4530 E.  ,  2015/12654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı vekili, müvekkilinin davalı bakanlığa ait ...'de bulunan ...'nda 15/10/2004 tarihinde işe başladığını, iş yerinde garson olarak çalıştığını, okulun elektrik ve onarım işlerini de yaptığını, davalı okul müdürlüğünce 03/06/2012 tarihli fesih bildirimi ile 14/06/2013 tarihinden geçerli olmak üzere müvekkilinin iş sözleşmesinin feshedildiğini, fesih sebebinin ise etüt ve beslenme uygulamasının ve buna bağlı olarak bu özel bütçenin ...nın 19/06/2012 gün 9601 sayılı makam olurları ile iptal edildiği, etüt ve beslenme uygulamasının 3 yıl içinde kademeli olarak sonlandırılacağı, 2015 yılı Haziran ayında bu uygulamanın tamamen sona ereceği, ayrıca okul binasının hasarlı olması nedeni ile 2013-2014 öğretim yılında hangi binada eğitime devam edeceği konusunun belirsiz bulunması nedeniyle, olumsuzluklar nedeniyle öğrenci kaybı yaşanacağı, bu sebeple hak edişlerin ödenemeyeceği gerekçe gösterilerek fesih yapıldığını, yapılan feshin geçerli nedeni dayanmadığını iddia ederek, en çok 4 aya kadar olan maaş tutarının da hüküm altına alınmasını ve haksız ve geçersiz olan feshin tespiti ile davacının işe iadesine aksi halde üst sınır olan 8 maaş tazminata hükmedilmesini, mahkeme masraf ve ücreti vekaletin karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B)Davalı vekili; davacının çalıştığı okul müdürlüğünde çalışan sayısının 30 'un altında bulunduğunu, davacının işe iade hakkının bulunmadığını, davacının belirsiz süreli iş akdinin ... okulu müdürlüğünün okul aile birliğinin 03/06/2013 gün 2013/8 sayılı satın alma komisyonunun 03/06/2013 tarih, 81 sayılı ekonomik nedenlerden dolayı işten çıkarılacak personel kararları gereğince 03/06/2013 tarihli iş sözleşmesi ile 14/06/2013 tarihinden geçerli olmak üzere tüm hakları da davacıya ödenmek sureti ile işten çıkarıldığını, fesih nedeninin fesihnamede açıkça belirtildiğini, yapılan feshin geçerli nedene dayandığını, tüm işçilik alacaklarının davacıya ödendiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

Mahkemece, davalı Bakanlık harçtan muaf olmasına rağmen aleyhine harca hükmedilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK.nun geçici 3/1 maddesi yollaması ile HUMK.nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

F) Sonuç:

Hüküm fıkrasının 2. Ve 4. Bentlerinin silinerek yerine;

"2- davalı harçtan muaf olduğundan davalıdan harç alınmasına yer olmadığına, davacının yatırdığı peşin harcın istek halinde davacıya iadesine,

4- davacının yapmış olduğu harç hariç 95,80 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine," bentlerinin yazılması suretiyle hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 31.03.2015 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5104, Karar No: 2021/5409, Tarih: 18.05.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/5104 E.  ,  2021/5409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılan vekilinin temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 18/05/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24777, Karar No: 2016/4929, Tarih: 17.03.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/24777 E.  ,  2016/4929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 17.03.2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

Karşı Oy:

Aşağıda sunduğum nedenlerle sayın çoğunluğun suçun nitelendirilmesine ilişkin görüşüne katılmıyorum.

Somut olayda özetle; katılan ile önceden tanışan sanık, suç tarihinde katılanın konutunda misafir olarak kaldığı sırada, suç saatinde işyerinde veya dışarıda bulunan katılanın, sanığı telefon ile arayıp, suça konu cüzdanın bulunduğu yeri tarif edip, kendisine getirmesini istemesi üzerine, sanığın, katılanın tarifi ve istemi üzerine suça konu cüzdanı bulunduğu yerden alıp, ancak katılanın istediği yere götürmeyip, cüzdanı ve içindekileri haksız olarak

sahiplenmesi biçimindeki eylemi, TCK'nın 155/1. maddesinde tanımlanan güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğunu düşündüğümden, sayın çoğunluğun, hırsızlık suçundan kurulmuş olan mahkumiyet hükmünün onanmasına ilişkin kararının isabetli olmadığı kanaatindeyim.

Sanığın eylemini hırsızlık suçu yönünden irdeleyecek olursak; TCK'nın 141/1. maddesinde hırsızlık suçu, “zilyedinin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı, kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden alan kimseye bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası verilir.” biçiminde tanımlanmıştır. Bu tanıma dayanarak suçun unsurlarını kısaca ifade edecek olursak; failin, başkasına ait, taşınır bir malı, faydalanmak amacıyla, zilyedin rızası olmadan, bulunduğu yerden alması biçimindeki eylemi hırsızlık suçunu oluşturur.

Hırsızlık suçunda korunan hukuki yararın, yasa metninde malın "zilyedinin rızası olmadan" alınması biçiminde ifade edilmiş olması nedeniyle, zilyetlik ve buna bağlı haklar olduğu kabul edilmektedir.

Somut olayımız yönünden, zilyetlik, zilyetliğin devri, asli ve fer'i zilyet, fiili hakimiyet ve katılanın (zilyedin) rızası kavramlarına kısaca değinmek faydalı olacaktır,