muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6663, Karar No: 2025/317, Tarih: 07.01.2025

**11. Ceza Dairesi         2023/6663 E.  ,  2025/317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/235 E., 2023/176 K.

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 33. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.11.2021 tarihli ve 2021/18 Esas, 2021/385 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. İstanbul 33. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.11.2021 tarihli ve 2021/18 Esas, 2021/385 Karar sayılı kararının istinaf edilmesi üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 09.03.2023 tarihli ve 2023/235 Esas, 2023/176 Karar sayılı kararı ile, istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi; eksik inceleme ve araştırma ile verilen beraat kararının bozulmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Gölcük Deniz Ana Üs Komutanlığı Kurmay Başkanlığında İdari ve Personel Şube Müdürü emrinde astsubay kıdemli çavuş olarak görev yapmakta iken, 20.11.2019 tarihinde kamu görevinden ihraç edilen sanığın, FETÖ/PDY silahlı terör örgütünün askeri mahrem yapılanması içerisinde bulunduğu ve örgüt faaliyeti içerisinde hareket ederek, 2013 yılında yapılan Deniz Harp Okulu ve Deniz Astsubay Meslek Yüksekokulu Öğrenci Seçim Mülakat Sınavını hile ile kazanarak haksız maaş ödenmesi suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 2019/14632 Soruşturma sayılı dosyasında, FETÖ/PDY Silahlı Terör Örgütü Mahrem Yapılanmasına Yönelik Yürütülen Soruşturma kapsamında; Deniz Kuvvetleri Komutanlığı 2013 yılı Deniz Harp Okulu ve Deniz Astsubay Meslek Yüksek Okulu Öğrenci Seçim Mülakat Sınav Komisyonunda görevli şüphelilerin etkin pişmanlık hükümleri kapsamında verdikleri ifadelerinde; mülakat sınavına giren adayların 6 haneli olan aday numaralarının 2 ve 3 üncü hanelerindeki rakamların toplamının 9, 10, 11 ve 12 olan adayların, örgüt tarafından Türk Silahlı Kuvvetlerine alınması istenilen şahıslar olduğu yönünde beyanda bulunmaları, bu beyanlara istinaden ODTÜ Kriptoloji Anabilim Dalı Mühendislerince hazırlanan 11.12.2017 tarihli Bilirkişi Raporunda; Deniz Kuvvetleri Komutanlığı 2013 yılı Deniz Harp Okulu ve Deniz Astsubay Meslek Yüksekokulu Öğrenci Seçim Mülakat Sınavına 18.465 kişinin başvurduğu, aday numaraları üzerinde yapılan incelemede; 6 haneli aday numaralarının 2 ve 3. hanelerindeki rakamların toplamı 9, 10, 11 ve 12 olan toplam 5.326 kişinin olduğu, bu kodlamanın özel bir formüle göre yapıldığının tespit edildiği, bu kapsamda yapılan incelemede sanığın 2013 yılında Deniz Kuvvetleri Komutanlığınca yapılan Deniz Astsubay Yüksek Okulu ve Deniz Harp Okulu Öğrenci Seçim Sınavına girdiği, aday numarasının 255390 olduğu, aday numarasının 2 ve 3. hanesinin toplamının 10 olduğu, komisyonda 100 yüksek puan alarak askeri okula kayıt yaptırdığı yönündeki tespitlerin yer aldığı; her ne kadar sanık yapılan kodlamadan haberinin olmadığını, kendi yeteneğiyle sınavı kazandığını beyan etmiş ise de; yukarıda açıklanan deliller kapsamında savunmasının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu, ayrıca sanığın FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne üye olma suçundan yargılanarak, etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanması nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği ve kararın kesinleştiği, anılan örgütün gizliliği, genel yapısı, haberleşme şekli ve faaliyetleri de gözetilerek, bir bütün halinde değerlendirilen dosya kapsamı itibariyle; sanığın Deniz Kuvvetleri Komutanlığı 2013 yılı Deniz Harp Okulu ve Deniz Astsubay Meslek Yüksek Okulu Öğrenci Seçim Mülakat Sınavını, belirtilen örgütün üyesi olması nedeniyle, 100 puan verilmek suretiyle kazanıp Türk Silahlı Kuvvetlerine dahil olduğu ve ihraç ediliği 20.11

.11.2019 tarihine kadar maaş almak suretiyle kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık suçunu işlediğine dair tam bir vicdani kanaat oluşmakla, sanığın yüklenen suçtan cezalandırılması yerine beraatine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 09.03.2023 tarihli ve 2023/235 Esas, 2023/176 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul 33. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9512, Karar No: 2017/2028, Tarih: 16.03.2017

**14. Hukuk Dairesi         2015/9512 E.  ,  2017/2028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 14.07.2014 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 24.04.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Ahmed İldeş tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir.

Davacı, dava konusu 3836 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki ortaklığın mümkün olması halinde aynen taksim, mümkün olmaması halinde satış sureti giderilmesini talep etmiştir.

Davalı ..., dava konusu taşınmaz üzerindeki ortaklığın aynen taksim sureti ile giderilmesini talep etmiştir.

Diğer davalı ..., usulüne uygun tebligata rağmen davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne ve dava konusu taşınmaz üzerindeki ortaklığın satış sureti ile giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... temyiz etmiştir.

Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları, paylı mülkiyet veya elbirliği mülkiyetine konu taşınır veya taşınmaz mallarda paydaşlar (ortaklar) arasında mevcut birlikte mülkiyet ilişkisini sona erdirip ferdi mülkiyete geçmeyi sağlayan, iki taraflı, tarafları için benzer sonuçlar doğuran davalardır.

Mahkemece paydaşlığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmesi halinde satışın nasıl yapılacağının ve satış bedelinin ne şekilde dağıtılacağının hüküm sonucunda gösterilmesi gerekir.

Öte yandan; harç, özel ve tüzel kişilerin özel çıkarlarına ilişkin olarak kamu kuruluşlarının hizmetlerinden yararlanmaları karşılığında yaptıkları ödemelerdir. Yargı harçları da davanın konusu veya müddeabihin değerine göre taraflardan alınır. 492 sayılı Harçlar Kanuna bağlı (1) sayılı tarifenin “Yargı Harçları” başlıklı (A) bendinin III fıkrasının 1/b maddesinde ortaklığın giderilmesine ilişkin davalarda ortaklığın satış yoluyla giderilmesine karar verilmesi halinde alınacak harç oranı düzenlenmiştir.

Somut olaya gelince; Mahkemece, satışın genel açık artırma suretiyle yapılacağının belirtilmesi ve 492 sayılı Harçlar Kanunu ve eki Tarifenin karar ve ilam harcına ilişkin hükmü uyarınca, karar tarihi itibariyle gayrimenkulün satış bedeli üzerinden binde 11,38 harç alınması gerekirken, satış şekli ile satış bedeli üzerinden alınacak harcın kimlerden ve ne şekilde tahsil edileceğinin belirtilmemesi,

Kabule göre de; Mahkemece, yargılama giderlerinin nelerden ibaret olduğu kalem kalem yazılıp dökümü gösterilerek (denetime elverişli şekilde) taraflara payları oranında yükletilmesi gerekirken yazılı olduğu biçimde yargılama giderleri miktar ve kalemlerinin açıkça belirtilmemiş olması doğru görülmemiş, hükmün bu sebeplerle bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; Mahkemece, yargılama giderlerinin nelerden ibaret olduğu kalem kalem yazılıp dökümü gösterilerek (denetime elverişli şekilde) taraflara payları oranında yükletilmesi gerekirken yazılı olduğu biçimde yargılama giderleri miktar ve kalemlerinin açıkça belirtilmemiş olması doğru görülmemiş, hükmün bu sebeplerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 16.03.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27169, Karar No: 2013/19745, Tarih: 11.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/27169 E.  ,  2013/19745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre;Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ... 'nın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 18.04.2003 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 11.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi,
Yargıtay — Esas No: 2008/10198, Karar No: 2008/10868, Tarih: 23.10.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/10198 E.  ,  2008/10868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu düzenlenen rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen ... Belediye Başkanlığının 18.08.2008 günlü yazısından dava konusu parselin belediye sınırları ve yoğun meskun alan içerisinde bulunduğu, kamulaştırılan taşınmazın yer aldığı mahallenin belediye ve diğer alt yapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon ve aydınlatma hizmetlerinden) tamamen yararlandığı ve imar planı dışında olduğu anlaşılmaktadır.

Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca da kısmen benimsenen 28.2.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, imar planında yer almayan bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd.) yararlanan ve meskun yerler arasında bulunması gerekir. Dosyada bulunan bilgi ve belgelerden özellikle Belediye Başkanlığının 18.8.2008 günlü yazısı içeriğinden dava konusu taşınmazın belediye sınırları içerisinde olduğu, çevresinin meskun halde bulunduğu ve belediye hizmetlerinden yararlandığı belirlenmiş olması ve Bakanlar Kurulu Kararnamesi gözetildiğinde taşınmazın arsa olduğunun kabulü ile bu niteliğine göre kamulaştırma bedelinin saptanması gerekirken bilirkişi kurulunun tarım arazisi niteliğini esas alan raporlarına itibarla hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 23.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/934, Karar No: 2018/8387, Tarih: 22.11.2018

**15. Ceza Dairesi         2018/934 E.  ,  2018/8387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/2, 62, 52/2 ve 51/1-3 maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan ...'e ait galeride işçi olarak çalışan sanığın, katılanın İnegöl ilçesinden traktör alması için kendisine verdiği 6.500 TL'yi traktör bulamaması nedeniyle geri getirerek iş yerindeki çekmeceye koyduğu, katılan ile daha önce araç alım satımı konusunda anlaşan şikayetçi ve onun kayınbiraderi olan şikayetçi ...'ın, satın alacakları araca bakmak için aynı gün katılana ait iş yerine geldikleri, sanığın çekmecede bulunan parayı ihtiyacı olmadığı halde yanına alarak şikayetçiler ile birlikte satın alınacak aracın bulunduğu yere gitmek üzere iş yerine ait başka bir araçla yola çıktığı, şikayetçilerin baktıkları aracı beğenmemeleri üzerine sanıktan ayrılmalarından sonra iş yerine dönen sanığın, yanına aldığı 6.500 TL'yi uhdesine geçirdiği halde, aracın torpido gözüne koyduğunu ve şikayetçiler tarafından paranın çalındığını beyanla polise müracaat ettiği, bu olaydan iki gün sonra da işten ayrılarak ortadan kaybolduğu anlaşılmakla; sanığın eylemin TCK'nın 155/2. maddesinde düzenlenen hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 22/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15373, Karar No: 2018/2271, Tarih: 13.03.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/15373 E.  ,  2018/2271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, maddi tazminat talebinin kabulüne, manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

27.03.1957 gün, 1/3 sayılı ve 22.06.1966 gün,7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararların da da açıklandığı üzere iş kazası sonucu meydana gelen zararı işverenin tazmin borcu kusursuz sorumluluğa dayanır. Kusursuz sorumluluk hallerinde ise kusur, sorumluluğu oluşturan bir unsur olmadığından, tazminat borcunun doğabilmesi bakımından işverenin kusuru aranmaz. Ne var ki kusursuz sorumlulukta da işverenin tazmin yükümlülüğü için illiyet (nedensellik) bağının gerçekleşmesi zorunludur ve bu yön, “-Hakim sebebiyet (illiyet) münasebeti bulunmak kaydıyla … manevi tazminata hükmedebilir-” sözleriyle 22.06.1966 günlü İçtihadı Birleştirme Kararında da açık bir şekilde ifade edilmiştir. O halde işverenin işletmesi ile zararlı sonuç arasındaki illiyet bağının kesilmesi veya uygun olmaması halinde işverenin zararı tazmin yükümlülüğünden söz edilemez. Başka bir anlatımla kazanın işverenin işi görülürken gerçekleşmiş olması sorumluluk için yeterli olmayıp, eylemle zarar arasındaki uygun neden-sonuç bağının olması da zorunludur.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacının gönüllü olarak katıldığı futbol turnuvası kapsamında yapılan antrenman sırasında topun üzerine basması sonucunda düşerek yaralanması sonucu % 8 oranında iş gücü kaybına uğradığı, hükme esas alınan kusura ilişkin bilirkişi raporunda davacıya kendisinin özgür hareketi sırasında topa hükmedememesi sonucunda kaza geçirdiği gerekçesiyle % 90 oranında kusur izafe edildiği, davalı işverene ise eğitim vermediği gerekçesiyle % 10 oranında kusur izafe edildiği anlaşılmış ise de futbol turnuvasına katılanlar turnuva kapsamında gerçekleşecek yaralanmalara peşinen rıza göstermiş olduğu, ve oyunun bu tür yaralanma risklerini doğal olarak barındırdığı, işverence alınması gerekli her hangi bir önlem olmadığı gerçekleri karşısında nedensellik bağının kesildiği ortadadır. Şu halde yukarıda sözü geçen İçtihadı Birleştirme Kararlarına dayanılarak davalıların sorumluluğuna gidilemeyeceği ortadadır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.