muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/15129, Karar No: 2011/18267, Tarih: 26.10.2011

**4. Ceza Dairesi         2009/15129 E.  ,  2011/18267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

... Belediyesi ... Mahallesinde, yapı ruhsatiyesi almadan kaçak olarak yapıldığı kabul edilen ancak davaya konu binanın bulunduğu yere ilişkin parselizasyon planının bulunmadığı, bu nedenle belediye tarafından yapı ruhsatiyesi verilme şartları oluşmadığından söz edilerek atılı suçun yasal unsurlarının gerçekleşmediği gerekçesiyle beraat kararı verilmiş ise de;

5237 sayılı TCK'nun 184/4. maddesinde yer alan “üçüncü fıkra hariç, bu madde hükümleri ancak belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerde uygulanır” hükmü karşısında öncelikle,

Binanın bulunduğu yerin 3194 sayılı İmar Kanunu ve 5393 sayılı Belediye Kanunu hükümlerine göre belediye sınırı, özel imar rejimine tabî yerler veya mücavir alan içinde kalıp kalmadığı belediyeden sorulmak suretiyle belirlenip; belediye sınırı veya özel imar rejimine tabi yerler dışında kaldığının anlaşılması halinde atılı suçun oluşmayacağı, belediye sınırında veya özel imar rejimine tabi yerler içinde kaldığının saptanması halinde ise; 3194 sayılı İmar Kanununun 20. maddesinde yapının imar planı, yönetmelik ruhsat ve eklerine uygun olarak yapılabileceği aynı Kanunun 21. maddesinde ise bu kanun kapsamına giren bütün yapılar için 26. maddede belirtilen istisnalar dışında (kamuya ait yapı ve tesisler ile sanayi tesisleri) belediye veya valiliklerden yapı ruhsatiyesinin alınmasının mecburi olduğu, anılan Yasanın 23. maddesine göre de; iskan hudutları içinde olup da, imar planında beldenin inkişafına ayrılmış bulunan sahalarda yapı izni verilebilmesinin bu sahaların imar planı esaslarına ve yönetmelik hükümlerine uygun olarak parselasyon planlarının belediye encümeni veya il idare kurulunca tasdik edilmiş bulunması, plana ve bulunduğu bölgenin şartlarına göre yollarının, pis ve içme suyu şebekesi gibi teknik alt yapısının yapılmış olması şartına bağlanmış olması karşısında iskan hudutları içinde ancak imar planında beldenin inkişafına ayrılmış yerlerde de bina yapmak için ruhsat alınması gerektiği, parselasyon planları yapılmamış veya parselasyon planları yapılmış olmakla beraber onaylanmamış olması nedeniyle ruhsat veya yapı izni verilemeyecek sahalarda ise hiçbir şekilde bina yapılamayacağı, yapılması halinde imar kirliliğine neden olunacağı ve 5237 sayılı TCK'nun 184/1. maddesinde düzenlenen imar kirliliğine neden olma suçunun oluşacağı düşünülmeden eksik kovuşturma ve yasal olmayan gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı ve katılan ... vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 26.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7459, Karar No: 2012/27548, Tarih: 07.12.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/7459 E.  ,  2012/27548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA : Davacı, bakiye, yıllık izin ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Davacı vekili, ... ... Mahkemesinin 2010/764 esas-2011/844 karar sayılı dosyasında alacak davası açtıklarını, Mahkemece taleple bağlı kalınarak davanın kabulüne karar verildiğini, fazlaya ilişkin hakların saklı tutulduğunu, kararın kesinleştiğini belirterek, bakiye kalan 601,00 TL yıllık izin ücreti ve 8.178,20 TL net fazla mesai ücretinin dava tarihinden itibaren işleyecek kanuni faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesi istemiştir.

Davalı vekili, fazla mesai alacağından hakkaniyet indirimi yapılması gerektiğini, bilirkişi raporuna fazla çalışma yönünden itiraz ettiklerini, davacının kötü niyetli olarak ek dava açtığını, bu durumda vekalet ücreti talebinin kabul edilemeyeceğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, Mahkemenin 2010/764 esas-2011/844 karar sayılı ilamında davacının ödenmeyen 100,00 TL kıdem tazminatı, 50.TL yıllık izin ücreti, 50.-TL fazla çalışma ücreti alacağının davalıdan tahsiline karar verildiği, kararın temyiz edilmeksizin kesinleştiği, ilgili dosyada alınan 20/.../2011 tarihli bilirkişi raporunda net yıllık izin alacağı 651.TL, net fazla mesai alacağı 8.228,20 TL olarak hesap edildiği, ilk davada kıdem tazminatı talebinin reddedildiği, fazla mesai ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının bilirkişi raporu doğrultusunda kabul edildiği, fazla mesai ücretinden bir kimsenin bütün bir çalışma hayatı boyunca devamlı fazla mesai yapmasının hayatın olağan akışına uygun olmadığı, mazeret izni, hastalık ... vs. gibi arızi izin kullanmasının her zaman mümkün olduğu, bu sebeple fazla mesai alacağından Borçlar Kanunu'nun 43 ve 44. maddeleri gereğince %30 oranında hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyanın içeriğinden, davacının davalıya ait işyerinde 15.01.2007-17.05.2010 tarihleri arasında elektronik teknisyeni olarak 930 TL net ücretle çalıştığı, ... ... Mahkemesinin 2010/764 esas-2011/844 karar sayılı dosyasında, davacının fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti ve kıdem tazminatı talep ettiği, Mahkemece taleple bağlı kalınarak ve fazlaya ilişkin hakları saklı tutularak 50,00 TL yıllık izin ücreti, 50,00 TL fazla çalışma ücreti alacağının davalıdan tahsiline, kıdem tazminatı talebinin reddine karar verildiği, kararın temyiz edilmeksizin kesinleştiği, hükme esas alınan 20/.../2011 tarihli bilirkişi raporunda, net yıllık izin alacağının 651.TL, net fazla mesai alacağının 8.228,20 TL olarak tesbit edildiği, davacının dava dilekçesinde yıllık izin ücreti alacağına kanuni faiz uygulanmasını talep ettiği, Mahkemece bakiye fazla çalışma ücretinden %30 hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği belirtilerek fazla çalışma ücretinin kabul edildiği anlaşılmış olup, yıllık izin ücreti alacağına yasal faiz uygulanması gerekirken en yüksek mevduat faizine hükmedilmesi ile fazla çalışma ücretinden %30 hakkaniyet indirimi yapıldığında 5.724.74 TL yerine 6.145.44 TL'na hükmedilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle hüküm fıkrasının birinci bendinin silinerek yerine;

“Davanın KISMEN KABULÜ ile,

a)601,00 TL yıllık izin ücreti alacağının dava tarihinden itibaren kanuni faizi ile birlikte,

b)5.724,74 TL fazla mesai alacağının dava tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsiline,

c)Alınması gerekli 375,70 TL nispi karar ve ilam harcının davalıdan alınarak Hazine’ye gelir kaydına,

d)759,00 TL nispi avukatlık ücretinin davalıdan alınıp davacıya ödenmesine,

e)Dava fazla mesai ücretinden indirimi sebebiyle kısmen reddedilmiş olduğundan davalı taraf lehine yargılama gideri ve vekalet ücreti verilmesine yer olmadığına,

f)Davacı tarafından karşılanan 151,70 TL ilk masraf, 36,50 TL müzekkere ve tebligat giderleri olmak üzere toplam; 188,20 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya ödenmesine,

g)Davacı tarafından karşılanan gider avansının kullanılmayan kısmının karar kesinleştiğinde istek halinde davacıya iadesine,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 07.12.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19010, Karar No: 2018/4827, Tarih: 08.05.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/19010 E.  ,  2018/4827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ)MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketinin düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, sayaç okuma, psh, iletim ve dağıtım bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; şimdilik 5.000-TL’nin işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.Davalı vekili, kayıp-kaçak vb. bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.Mahkemece; davanın kabulü ile, 27.237,56-TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, karar verilmiş olup; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen; kayıp-kaçak vs. bedellerin istirdatı istemine ilişkindir.

TTK'nun 4. maddesinde ticari davalar tanımlanmıştır. Anılan maddenin 1. fıkrasında "her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ile tarafların tacir olup olmadıklarına bakılmaksızın; bu Kanunda..." sayılan davaların ticari dava olduğu öngörülmüştür.6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 12.maddesinde "Bir ticari işletmeyi, kısmen de olsa, kendi adına işleten kişiye tacir denir" hükmünü içermektedir.

26/06/2012 tarihinde kabul edilen ve 30 Haziran 2012 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan 6335 sayılı yasanın 2. maddesinde, "6102 sayılı Kanun'un 5.maddesinin başlığı" 2. ticari davalar ve çekişmesiz yargı işlerinin görüleceği mahkemeler" şeklinde, 1.fıkrasında yer alan "davalara" ibaresi ise davalar ve ticari nitelikteki "çekişmesiz yargı işlerine" şeklinde 3.ve 4. fıkraları aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.Asliye Ticaret Mahkemesi ile Asliye Hukuk Mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki görev ilişkisi olup, bu durumda göreve ilişkin usul hükümleri uygulanır." şeklinde düzenlenmiştir.6102 sayılı TTK 16/1.maddesinde : "Ticaret şirketleriyle, amacına varmak için ticari bir işletme işleten vakıflar, dernekler ve kendi kuruluş kanunları gereğince özel hukuk hükümlerine göre yönetilmek veya ticari şekilde işletilmek üzere Devlet, il özel idaresi, belediye ve köy ile diğer kamu tüzel kişileri tarafından kurulan kurum ve kuruluşlar da tacir sayılırlar." ve TTK'nun 19.maddesinde "Bir tacirin borçlarının ticari olması asıldır. Ancak, gerçek kişi olan bir tacir, işlemi yaptığı anda bunun ticari işletmesiyle ilgili olmadığını diğer tarafa açıkça bildirdiği veya işin ticari sayılmasına durum elverişli olmadığı takdirde borç adi sayılır. Taraflardan yalnız biri için ticari iş niteliğinde olan sözleşmeler, Kanunda aksine hüküm bulunmadıkça, diğeri için de ticari iş sayılır" hükmü bulunmaktadır. Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında re'sen gözetilir. Görevle ilgili hususlarda kazanılmış hak söz konusu olmaz. Mahkeme duruşma yapmadan, yani taraflara tebligat yapıp onları dinlemeden dosya üzerinden de görevsizlik kararı verebilir. Taraflar da yargılama bitinceye kadar görev itirazında bulunabilirler. Görev itirazı yapılmış ise veya yapılmamış olsa bile re'sen mahkeme, ilk önce görevli olup olmadığını inceleyip, karara bağlamalıdır.Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında ise; davacı tarafın anonim şirket olduğu aboneliğin ticarethane elektrik abonelik sözleşmesinden kaynaklandığı, tarafların tüketici sıfatına haiz olmadığı ve her iki tarafın da ticari işletmesine ilişkin olduğu anlaşılmaktadır. Bu doğrultuda, taraflar arasında görülen davalarda görevli mahkeme Tüketici Mahkemesi olmayıp Asliye Ticaret Mahkemesi olduğu kuşkusuzdur.Hal böyle olunca, mahkemece; davanın ticari dava olarak kabulü ile uyuşmazlığın çözümünde Asliye Ticaret Mahkemesinin görevli olduğu gözetilerek, öncelikle yargı yerinde ayrı Asliye Ticaret Mahkemesi varsa görevsizlik nedeniyle HMK'nın 114/1-c ve 115/2. maddeleri uyarınca davanın usulden reddine, ayrı Asliye Ticaret Mahkemesi yoksa davaya Asliye Ticaret Mahkemesi sıfatıyla bakılması ve kararın Asliye Ticaret Mahkemesi sıfatıyla verildiğinin hükümde gösterilmesi gerekirken, bu yönün gözardı edilerek Tüketici Mahkemesi sıfatıyla işin esasına girilerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

2-) Bozma nedenine göre, davalı vekilinin diğer temyiz itirazları bu aşamada inceleme konusu yapılmamıştır.SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7409, Karar No: 2022/10357, Tarih: 21.12.2022

**12. Ceza Dairesi         2022/7409 E.  ,  2022/10357 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın saha sorumlusu maden mühendisi olarak çalıştığı krom madeni çıkarılan ... Madencilik A.Ş ye ait maden sahasında dinamitle patlatma yapılması amacıyla lastikli delici makinesini kullanarak sanığın belirlediği alandaki delikleri açan kazalı işçinin makinenin işinin bitmesinin ardından yerinin değiştirilmesi amacıyla taşınması sırasında bom denen demir başlığın toplanmadan hareket ettirilmeye çalışılması nedeniyle makinenin eğimli olan sahadaki toprak alandan devrilmesiyle demir başlığının yüzüne çarparak ölümüne neden olduğu olayda; sanığın, delici makinasının hareket ettirilmesi sırasında çalışanların tamamen kendi inisiyatifine bırakılması, bom yüksekte iken engebeli arazide hareket ettirilmesine engel olunamaması, dolayısıyla çalışma yerinde uygun bir gözetim ile denetim sisteminin kurulamaması sebebiyle kusurlu olduğu olayda,

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin ceza miktarına yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz sebeplerinin reddine ancak;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulama maddesi olan TCK’nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddelerinin gösterilmemesi ve adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün (6) ile numaralandırılan paragrafının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, kendisine verilen uzun süreli hapis cezasının TCK'nın 50/4 maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3 maddesi gereğince 910 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2 maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 18.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21/12/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3015, Karar No: 2019/170, Tarih: 16.01.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/3015 E.  ,  2019/170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı ... vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'nün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescili isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan ...'nun maliki olduğu 151 ada 1 parsel sayılı taşınmazı kız çocuklarından mal kaçırmak amaçlı ve muvazaalı olarak davalı ...'e devrettiğini ileri sürerek tapu kaydının iptali ile miras payı oranında adına tescile karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., mirasbırakana kendisi ve eşinin baktığını, bakım karşılığı taşınmazın devredildiğini belirterek davanın reddini savunmuş, diğer davalılar ise temlikin bedelsiz olduğunu, mirasbırakanın diğer mirasçılarına taşınmaz vermediğini belirtmişlerdir.

Mahkemece, işlemin aslında bağış olduğunun taraflarca ikrar edildiği, bu şekilde muvazaa iddianın ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’nun 30.07.2005 tarihinde ölümü ile geriye 2014 yılında ölen eşi ...’dan olan çocukları davacı ..., davalı ... ile dahili davalılar ..., ... ve ...’nın mirasçı olarak kaldığı, dava konusu 151 ada 1 parsel sayılı 318m2 miktarlı arsa nitelikli taşınmazın 159/318 payı mirasbırakan ...adına kayıtlı iken 08.11.2001 tarihli satış akdi ile bir milyar bedelle davalı ...’e devredildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, davalının mirasbırakan ve eşi ...’nın tüm ihtiyaçlarını karşıladığı, bakımlarını yaptığı savunmasında bulunduğu, dahili davalı kardeşlerinin davalı ...’in annesi ve babası ile kaldığını, onlarla kardeşlerinin ilgilendiğini beyan ettiği, dinlenen tanıkların da mirasbırakanın bakımını davalı oğlunun yaptığını belirttikleri ve muvazaanın ispatına yarar beyanda bulunmadıkları, mirasbırakanın dava konusu taşınmaz dışında 1680 parsel sayılı 839m2 miktarlı tarla nitelikli taşınmazın tamımı ile 1518 parsel sayılı 1.440m2 miktarlı tarla nitelikli taşınmazın 1/4 payının halen adına kayıtlı olduğu dosya kapsamı ile sabittir.

Hemen belirtilmelidir ki; satışa konu edilen bir malın devrinin belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur. Semenin (bir başka ifade ile malın bedelinin) ise mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet ya da emek de olabileceği kabul edilmelidir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 29.04.2009 günlü 2009/1-130 sayılı kararı). Esasen, yukarıda da değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 01.04.1974 günlü 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının mirasbırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Başka bir ifade ile murisin iradesi önem taşır.

O halde, yukarıda değinilen somut olgular, açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde mirasbırakanın gerçek irade ve amacının diğer mirasçılarından mal kaçırma olmadığı, kendisine özenle bakan oğlu davalıya minnet duyguları ile çekişmeli taşınmazı temlik ettiği, temlikin, bakım, hizmet ve emek karşılığı gerçekleştirildiği kabul edilmelidir.

Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalı ...’in yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 16.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.Başkan