muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/27334, Karar No: 2009/7693, Tarih: 09.04.2009

**12. Hukuk Dairesi         2008/27334 E.  ,  2009/7693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/09/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1) Alacaklı vekilinin tellaliye harcına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanunu'nun 68.maddesinde; tellallık harcını, mal ve ürünlerini satan gerçek ve tüzel kişilerin ödemekle yükümlü olduğu belirtilmiştir. Bu durumda, harcın sorumlusu ihalede malı satılan borçludur. Ancak, bu harç borçluya ait ise de, onun adına bu harcı yatıran alıcı daha sonra herhangi bir hükme gerek olmaksızın bu parayı borçludan geri alabilir.(İİK. m.12)

Öte yandan tellaliye harcı 2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanunu gereği alındığından, 492 Sayılı Harçlar Kanununun 123/son maddesinde öngörülen istisnanın anılan harç yönünden uygulanma imkanı bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle alacaklının tellaliye harcına ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden REDDİNE,

2) Alacaklı vekilinin damga vergisi alınmasına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Vergi Kanunlarının Yeni Türk Lirasına Uyumu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında 1.1.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5281 Sayılı Kanununun 8.maddesi ile 488 sayılı Damga Vergisi Kanununun damga vergisinden istisna edilen işlemleri kapsayan (2) sayılı tablosuna 35 numaralı fıkra eklenmiştir. Bu fıkraya göre; “5422 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (12) numaralı bendi kapsamındaki işlemler nedeniyle düzenlenen kâğıtlar,” damga vergisinden istisna tutulmuştur.

5422 sayılı Kanun, 21.06.2006 tarih ve 26205 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 13.06.2006 tarihli 5520 sayılı "Kurumlar Vergisi Kanunu"nun 36. maddesi gereği yürürlükten kaldırılmış ise de, 21.06.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun Geçici 1/5.maddesindeki; “Diğer kanunlarla 5422 sayılı Kanuna yapılmış olan atıflar, ilgili olduğu maddeler itibarıyla bu Kanuna yapılmış sayılır” düzenlemesi karşısında, 488 sayılı Kanuna ekli (2) sayılı tablonun 35. Fıkrasında yapılan atfın 5520 sayılı Kanunun 5.maddesine yapıldığının kabulü gerekir.

5520 Sayılı Kanun 5/1-f maddesi gereğince; “Bankalara borçları nedeniyle kanunî takibe alınmış veya Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna borçlu durumda olan kurumlar ile bunların kefillerinin ve ipotek verenlerin sahip oldukları taşınmazlar, iştirak hisseleri, kurucu senetleri ve intifa senetleri ile rüçhan haklarının, bu borçlara karşılık bankalara veya bu Fona devri….”, istisna kapsamında sayıldığına göre, bankaların yalnızca kredi sözleşmesinden kaynaklanan değil, her türlü alacaklarının tahsili için yaptıkları icra takibi nedeniyle yapılan ihale sonucu taşınmazı alacaklarına mahsuben almaları halinde, anılan işlemin damga vergisinden müstesna olduğunun kabulü gerekmektedir.

O halde alacaklı bankanın damga vergisine yönelik şikayetinin kabulü yerine reddi isabetsizdir.

3- Alacaklı vekilinin katma değer vergisinden sorumlu olmadıklarına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunun 1. maddesinde,’Türkiye’de yapılan aşağıdaki işlemler katma değer vergisine tabidir.’hükmü yer almaktadır. Aynı kanunun 1. maddesinin (d) bendinde ‘müzayede mahallerinde ve gümrük depolarında yapılan satışların katma değer vergisine tabi olduğu hükme bağlanmış 15 ve 48 seri nolu Katma Değer Vergisi genel tebliğlerinin müzayede mahallinde yapılan satışları düzenleyen bölümünde cebri icra, izaleyi şuyu, ipoteğin paraya çevrilmesi ve tasfiye nedenleriyle müzayede mahallerinde yapılan açık artırma, pazarlık ve diğer şekillerdeki satışların katma değer vergisine tabi olduğu açıkça belirtilmiştir. Yasa maddesi ve uygulamaya ilişkin tebliğler birlikte değerlendirildiğinde müzayede mahallerinde yapılan aleni ve özel satışlar ile cebri satışların ticari olup olmadığına bakılmaksızın katma değer vergisine tabi olması gerekmektedir. Yüksek Mahkeme olan Danıştay’ın kararları da bu yöndedir. Uygulamada cebri icra satışlarında KDV alınmakta olup KDV Kanununda cebri icra ile ilgili özel bir düzenleme mevcut değildir. Cebri icradaki KDV alımı, Katma Değer Vergisi Kanununun 1/3-d bendi uyarınca yapılmaktadır. Yasa koyucu Katma Değer Vergisi Kanununun 11. ve sonraki maddelerinde, kanunun 1. maddesine göre KDV den sorumlu olanlarla ilgili olarak bazı hallerde muafiyete ilişkin düzenlemeler getirmiştir. Katma Değer Vergisi Kanununun 17.maddesinin değişik (r) bendinde ‘bankalara borçlu olanların ve kefillerinin borçlarına karşılık taşınmaz ve iştirak hisselerinin (müzayede mahallinde yapılan satışlar dahil) bankalara devir ve teslimleri’nin KDV den muaf olduğu açıkça belirtilmiştir. Bu durumda Danıştay kararları, Yargıtay ve diğer Daire görüşlerine ve uygulamaya uygun olarak yeniden oluşturulan içtihatlarımız doğrultusunda, alacaklı banka, alacağına karşılık borçlu ve kefilinin borçları ile ilgili olarak onlara ait taşınmazları cebri icra yolu ile aldığı takdirde KDV den muaftır.

Somut olayımızda alacaklı banka, kredi alacağından dolayı icra takibi başlatmış, kesinleşen takip üzerine yapılan ihalede borçluya ait taşınmazı alacağına mahsuben almıştır. Bu durumda yukarıda açıklandığı üzere alacaklı banka KDV uygulamasından muaf olacağı için kendisinden bu konuda ödeme yapılması istenemez. O halde mahkemece şikayetin kabulü ile KDV alınmasına ilişkin icra memuru işleminin iptaline karar verilmesi gerekirken aksi düşünce ile şikayetin reddi doğru değildir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda (2). nolu bentte yazılı nedenlerle damga vergisi, (3). nolu bentte yazılı nedenlerle KDV yönünden İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 09.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23139, Karar No: 2018/5063, Tarih: 21.03.2018

**5. Hukuk Dairesi         2016/23139 E.  ,  2018/5063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın ... yönünden husumetten reddine, Karayolları Genel Müdürlüğü ile ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılardan Karayolları Genel Müdürlüğü ile ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.Mahkemece dahili davalı ... hakkındaki davanın pasif husumet yokluğu nedeni ile reddine, Karayolları Genel Müdürlüğü ve ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı aleyhine açılan davanın kabulüne, ecrimisil talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı ... Müdürlüğü ve ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekillerince temyiz edilmiştir.Mahallinde yapılan keşif sonucu ... Köyü 1378 parsel sayılı taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Davalılardan Karayolları Genel Müdürlüğü ile ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, Karayolları Genel Müdürlüğü harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı'ndan aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9156, Karar No: 2021/3732, Tarih: 14.04.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/9156 E.  ,  2021/3732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- ... hakkında kurulan hükümlere yönelik sanık ve katılan vekilinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın ve katılan vekilinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

a- Sahte fatura düzenleme suçunda taraflar arasında herhangi bir alışveriş bulunmamasına karşın, muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı fatura düzenlemek suçunda taraflar arasında gerçekte bir ticari ilişki bulunduğu halde; bunun mahiyet ve durumunun faturaya farklı yansıtılması ile suç gerçekleşir. Somut olayda mükellef kurum tarafından herhangi bir ticari ilişki olmadan faturaların düzenlendiği yönündeki mütalaa, vergi tekniği raporu ve ekleri uyarınca sanık hakkında 213 sayılı VUK'nın 359/b maddesi uyarınca dava açılmış olduğu ve sanığın eyleminin mütalaa ve iddianameye uygun olarak "sahte belge düzenlemek" suçunu oluşturacağı gözetilmeksizin, eyleminin aynı Kanun'un 359/a-2 maddesinde düzenlenen muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge düzenlemek suçunu oluşturacağının kabulü ile suç vasfında hataya düşülmesi,

b) Mersin Cumhuriyet Başsavcılığının 30/06/2010 tarihli ve 2010/10134 esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında 213 sayılı VUK'nin 359/b maddesi uyarınca bir kez cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmasına rağmen, sanığa 5271 sayılı CMK’nin 226. maddesi uyarınca, 213 sayılı VUK'nin 359/b maddesinin her takvim yılı için ayrı ayrı ve TCK’nin 43. maddesinin uygulanabilmesi için ek savunma hakkı verilmeden 2010 takvim yılı için zincirleme şekilde muhteviyatı itibarıyla sahte fatura düzenleme suçundan, 2009 takvim yılı için de ayrıca muhteviyatı itibarıyla sahte fatura düzenleme suçundan hükümler kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

c) Aynı takvim yılına ait birden fazla fatura düzenlenmesi halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, sanık hakkında 2009 takvim yılı için de TCK'nin 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

d) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

II- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik sanık ve katılan vekilinin temyiz nedenlerinin incelenmesine gelince;

Sanığın UYAP aracılığı ile MERNİS üzerinden temin edilen nüfus kaydında, hükümden sonra 18/08/2014 tarihinde vefat ettiği belirtildiğinden, bu durumun kesin olarak tespiti halinde 5237 sayılı TCK'nin 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

II- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik sanık ve katılan vekilinin temyiz nedenlerinin incelenmesine gelince;

Sanığın UYAP aracılığı ile MERNİS üzerinden temin edilen nüfus kaydında, hükümden sonra 18/08/2014 tarihinde vefat ettiği belirtildiğinden, bu durumun kesin olarak tespiti halinde 5237 sayılı TCK'nin 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sanık ... hakkındaki hükmün diğer yönleri incelenmeden, sanık ... hakkındaki hükümlerin ise bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.04.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15620, Karar No: 2018/1046, Tarih: 19.02.2018

**17. Hukuk Dairesi         2016/15620 E.  ,  2018/1046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki trafik kazasından kaynaklanan tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki trafik kazasından kaynaklanan tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; 09/10/2012 tarihinde davalının kullanmış olduğu aracın davacıya ait araca çarpması sonucu maddi hasarlı trafik kazası meydana geldiğini, taraflar arasında maddi hasarlı trafik kaza tutanağı düzenlendiğini ancak davalının kendi el yazısıyla yazmış olduğu tutanağı imzalamadığını, kaza sonucu davacının aracında meydana gelen hasarın tamirinin 500,00 TL tutarında olduğunu, ayrıca araçta 4.000,00 TL değer kaybı olduğunu, toplam 4.500,00 TL tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.Davalı; davacının kendisine çarptığını, kendisinin aracında hasar meydana geldiğini, olayın davacının kusuru nedeniyle meydana geldiğini ve davacının olay yerini kendisinin terkedip gittiğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 1.600,00 TL değer kaybının kaza tarihi olan 09/10/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hükmün davacı vekili ve davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 30/11/2015 gün ve 2015/5559 Esas 2015/12993 karar sayılı ilamı ile "davacının hasar talebi hakkında da hüküm kurulması gerekirken yazılı olduğu gibi olumlu ya da olumsuz bir hüküm kurulmadığı ve gerekçe kısmında da tartışılmamış olduğu" gerekçesiyle karar bozulmuş ve mahkemece bozma ilamına uyulmuştur.Mahkemece, bozma ilamının gerekleri yerine getirilerek davanın kısmen kabulü ile 1.600,00 TL değer kaybının kaza tarihi olan 09/10/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine; 500,00 TL hasar bedelinin 22/12/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.6100 sayılı HMK geçici 3/2. maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 1.1.2016 tarihinden itibaren 2.190,00 TL’ye çıkarılmıştır.Temyize konu karar anılan yasanın yürürlüğünden sonra verildiğinden kabul edilen tazminat miktarı (2.100,00 TL) yönünden davalı bakımından kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1.6.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebilir. SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalının temyiz dilekçesinin mahkeme hükmünün kesin olması nedeniyle REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 19/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18880, Karar No: 2016/857, Tarih: 01.02.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/18880 E.  ,  2016/857 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Mersin 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 21/06/2012

NUMARASI : 2007/465-2012/942

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, 26.05.2006 tarihindeki iş kazasında yaşamını yitiren sigortalının hak sahiplerinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, Davacı F.. D.. ve F.. D..'in davalılar hakkında açmış oldukları maddi tazminat talebine ilişkin davalarının ayrı ayrı reddine, davacı F.. D.., F.. D.., V.. D.., S.. D.., T.. D..'in davalılar hakkında açmış oldukları manevi tazminat davalarının ayrı ayrı reddine, davacı F.. D.., F.. D.., V.. D.., S.. D.., T.. D..'in davalı K.. Ö.. hakkında açmış oldukları manevi tazminat davalarının kısmen kabulü ile; davacı baba F.. D.. için 12.000,00-TL ,davacı anne F.. D.. için 12.000,00-TL, davacı kardeşler V.. D.., S.. D.. ve T.. D.. için ayrı ayrı 5.000,00'er-TL manevi tazminatın olay tarihi olan 26.05.2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı K.. Ö..'dan tahsili ile davacılara ödenmesine karar verilmiştir

Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerden, iş bu davada alınan 20.01.2011 tarihli kusur raporunda davacılar yakını kayden ve fiilen davalılardan K.. Ö..'ın işletimindeki iş yerinde meydana gelen kazada vefat ettiği kabulüne göre yapılan değerlendirmede%60 oranında davalı K.. Ö..'ın, %40 oranında ise kazalı kusurlu olduğunun belirtildiği, bu kusur raporundaki kabul ve değerlendirme ile Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı iş müfettişlerinin düzenlediği rapordaki kabul ve değerlendirmenin örtüşerek taraflara aynı oranlarda kusur atfedildiği, anılan iş kazası nedeniyle yapılan ve Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleşen ceza yargılaması sonunda ise gerek 20.01.2011 tarihli kusur raporunda gerekse Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı iş müfettişlerinin düzenlediği rapordaki kabulden farklı bir maddi gerçekliğin ortaya çıktığı ve buna göre davacılar yakını kazalının vefatı ile neticelenen kazanın meydana geldiği iş yerinin işleteninin kayden davalılardan K.. Ö.. olmasına rağmen buranın fiilen davalı M.. Y.. tarafından işletildiği anlaşılmaktadır.

Borçlar Kanunu'nun 74. maddesi ve yerleşik yargıtay uygulamasına göre; hukuk hâkimi,ceza davasındaki kesinleşen ceza mahkemesi kararıyla saptanmış maddi olgular ile bağlıdır.

Borçlar Kanunu'nun 74. maddesi ve yerleşik yargıtay uygulamasına göre; hukuk hâkimi,ceza davasındaki kesinleşen ceza mahkemesi kararıyla saptanmış maddi olgular ile bağlıdır.

Somut olaya geldiğimizde, davacılar yakını vefatı neticesini doğuran iş kazasının vuku bulduğu tatlı ve börek salonunun kaza tarihinde fiilen davalı M.. Y..'nun işletiminde olduğu kesinleşen ceza yargılaması sonucunda ortaya çıkmıştır. O halde Mahkemece ceza yargılaması sonunda ortaya çıkan bu maddi gerçekliğe uygun düşmeyen kusur raporunun dikkate alınarak neticeye varılmasının hatalı olduğu açıktır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; iş güvenliği konularında uzman ehil bilirkişi kuruluna 26.05.2006 tarihli iş kazasına dair kesinleşen ceza davasında ortaya çıkan maddi gerçekliğe göre olayı yeniden inceletmek, buradan çıkacak netice sonrasında tüm delilleri ve özellikle davalıların hiç birinin ilk kararı temyiz etmeyip bu noktada davacılar yararına oluşan usuli kazanılmış hak durumunu da gözeterek yeniden bir karar vermekten ibarettir.

O halde, davacılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,temyiz harcının istek halinde davacılara iadesine 01.02.0216 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13032, Karar No: 2024/14657, Tarih: 06.11.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/13032 E.  ,  2024/14657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2023-31.12.2024 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2023 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma ilâmından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uygun olarak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

06.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.