muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/35166, Karar No: 2018/9938, Tarih: 08.10.2018

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesi uyarınca bu aykırılık, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, hükümden 2, 3, 4, 6 ve 7. paragrafların ve hükmün vekalet ücretine ilişkin bölümünden "Ele geçirilen emvalin tespit edilen kıymetine göre yürürlükte bulunan tarife uyarınca 750 TL nispi vekalet ücretinin" ibaresi çıkarılarak yerlerine "Suçun konusu yakacak emval olduğundan 6831 sayılı Kanun'un 91/1-2. cümlesi uyarınca sanığın cezasından yarı oranında indirim yapılarak 1 ay 15 gün hapis ve 2 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın ağaç kesme eylemini motorlu testere ile gerçekleştirmesi nedeniyle cezasından 6831 sayılı Kanun'un 91/4. maddesi uyarınca bir kat artırım yapılarak sanığın 3 ay hapis ve 4 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın geçmişi ve cezanın geleceği üzerindeki olası etkileri lehine takdiri indirim sebebi kabul edilerek cezasından 5237 sayılı TCK'nun 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın 2 ay 15 gün hapis ve 3 gün karşılığı adli para cezasıyla cezalandırılmasına,

Sanığa verilen gün adli para cezasının 5237 sayılı TCK'nun 52/1-2 maddesi gereğince sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınarak günlüğü takdiren 20.00 TL adli para cezasına çevrilerek, sanığın 60.00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına",

"Sanığa verilen kısa süreli hapis cezası miktarı göz önüne alınıp TCK 50/1-a ve 52/2. maddeleri gereğince sanığın sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesinde özellikler göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı 20,00 TL hesabı ile paraya çevrilerek 1500,00 TL Adli Para Cezası ile cezalandırılmasına" ibarelerinin yazılması suretiyle, başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye kısmen aykırı olarak, DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6362, Karar No: 2021/10012, Tarih: 20.05.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/6362 E.  ,  2021/10012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Müşteki ...’ın mahkeme huzurunda vermiş olduğu ifadesinde, şikayetinden 3-4 gün sonra suça sürüklenen çocuğun amcasının çalınan fotoğraf makinesini iade ettiğini beyan ettiği, müştekinin şikayet tarihinin 17/12/2015 olduğu ve kovuşturmanın da 24/12/2015 tarihinde başladığının anlaşılması karşısında; soruşturma aşamasında gerçekleşen etkin pişmanlık nedeni ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi ve hüküm fıkrasında zararın kovuşturma aşamasında giderildiği belirtilip uygulama maddesinin TCK’nın 168/1. maddesi yazılarak çelişkiye neden olunması ve anılan maddenin 2. fıkrası da gözetilerek indirim oranının 1/2'den fazla olması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Suça sürüklenen çocuğun eylemini gündüz vakti saat 14.00’da işlediğinin kabul edilmesine rağmen TCK’nun 116/4. maddesi uygulanarak suça sürüklenen çocuk hakkında fazla ceza tayini,

3- İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini,

4- Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri ile 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

5- Suça sürüklenen çocuk hakkında ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/218 Esas ve 2015/32 karar sayılı ilamı ile verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair ilamın kesinleşme tarihinin suça sürüklenen çocuk yönünden 14/01/2016 olduğu ve müştekinin zararının giderildiği nazara alındığında, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi için aranan CMK’nın 231. maddesinin 6. fıkrasının a ve c bentlerinde gösterilen nesnel (objektif) koşulların gerçekleştiği halde suça sürüklenen çocuk hakkında CMK’nın 231. maddesinin 6. fıkrasının (b) bendinde belirtilen, “sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” öznel (sübjektif) koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken “... ...'ın sabıkasına konu hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair ilamın deneme süresi içerisinde dosyamıza konu kasıtlı suçları işlediği anlaşılmakla, sanık hakkında 6545 sayılı Yasa'nın 72. maddesi ile 5271 sayılı CMK nun 231. maddesinin 8. fıkrasına eklenen “Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez" hükmü gereğince HÜKMÜN AÇIKLANMASININ GERİ BIRAKILMASI HÜKÜMLERİNİN UYGULANMASINA YER OLMADIĞINA” biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile suça sürüklenen çocuk hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

6- Kabule göre de;

Suç tarihinden önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olan ve fiili işlediği tarihte 18 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan tayin olunan kısa süreli hapis cezasının, 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi gereğince, aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümlerde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 20/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4831, Karar No: 2022/4107, Tarih: 14.09.2022

**6. Hukuk Dairesi         2021/4831 E.  ,  2022/4107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Gümüşhane Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen kararın temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili dilekçesi ile; taraflar arasında davalı üniversiteye “...ve Kongre Merkez Binası” yapım işi sözleşmesi imzalandığını, davacı firma tarafından kış koşulları, proje değişiklikleri ve ek imalatlardan doğan süre uzatımlarının talep edildiği, ancak idarenin gerekli süre uzatımını vermediğini, hak edişlerden de gecikme cezası kestiğini belirleyerek, yeterli süre uzatımının usulünce verilmemesinden dolayı hak edişlerden kesilen cezaların tespiti ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 50.000 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı üniversiteden tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, dava değerini ıslah dilekçesi ile 1.102.342,20 TL’ye çıkartmıştır.

Davalı üniversite vekili cevap dilekçesi ile; dava konusu kesintinin taraflar arasında akdedilen sözleşmeye ve Yapım İşleri Genel Şartnamesine uygun olduğunu, davacıya ek imalatlardan kaynaklanan gerekli süre uzatımının da verildiğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın ıslahla arttırılan 1.102.342,20 TL üzerinden kabulüne karar verilmiş, verilen bu karara karşı davalı vekilince istinaf başvurusunda bulunulmuş, bölge adliye mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, eser sözleşmesi uyarınca hakedişten kesilen cezanın iadesi istemine ilişkindir.

Davacı yüklenici, davalı ise iş sahibi idaredir.

Mahkemece, davanın ıslahla arttırılan 1.102.342,20 TL üzerinden kabulüne karar verilmiş, verilen bu karara karşı davalı vekilince istinaf başvurusunda bulunulmuş, bölge adliye mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, eser sözleşmesi uyarınca hakedişten kesilen cezanın iadesi istemine ilişkindir.

Davacı yüklenici, davalı ise iş sahibi idaredir.

Taraflar arasında düzenlenen 27.05.2015 tarihli sözleşme ile Gümüşhane Üniversitesine ...ve Kongre Merkezi Binası yapım işi kararlaştırılmıştır. Sözleşmenin 8.2.1.1 maddesinde Yapım İşleri Genel Şartnamesi sözleşmenin ekleri arasında sayılmıştır. Şartnamenin geçici hakediş raporlarına ilişkin 39.maddesi 4-e bendinde; yüklenicinin geçici hakedişlere itirazı olduğu takdirde karşı görüşlerinin neler olduğunu ve dayandığı gerekçeleri idareye vereceği ve bir örneğini de hakediş raporuna ekleyeceği dilekçesinde açıklayacağı ve hakediş raporunu "idareye verilen .... tarihli dilekçemde yazılı ihtirazi kayıtla" cümlesini yazarak imzalayacağı, eğer yüklenicinin hakediş raporunun imzalanmasından sonra tahakkuk işlemi yapılıncaya kadar yetkililer tarafından hakediş raporunda yapılabilecek düzeltmelere bir itirazı olursa, hakedişin kendisine ödendiği tarihten başlamak üzere en çok on gün içinde bu itirazını dilekçe ile idareye bildirmek zorunda olduğu, aksi takdirde ara hakedişleri olduğu gibi kabul etmiş sayılacağı belirtilmiştir. Kesin hakediş raporu ve hesap kesimi başlıklı 40. maddesinin 9. bendinde de kesin hakediş raporlarına itirazların 39. maddedeki usuller çerçevesinde dilekçe ile idareye bildirileceği düzenlemesi bulunmaktadır. Şartnamedeki bu düzenlemeler, sözleşmenin yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nın 193/1. maddesi gereğince delil sözleşmesi niteliğinde olduğundan, görevi gereği mahkemeler ve temyiz halinde Yargıtay'ca kendiliğinden gözetilir. Sözü edilen hükümler uyarınca hakedişlere Yapım İşleri Genel Şartnamesi’nde belirtilen şekilde itiraz edilmediği takdirde yüklenicinin o hakedişlere bağlı hakları düşer ve yüklenici, hakedişleri olduğu gibi kabul etmiş sayılır.

Dava konusu somut olayda, 23.12.2016 tarihli 15 nolu hakedişte 418.644,00 TL, 10.02.2017 tarihli 16 nolu hakedişte 418.644,00 TL, 08.05.2017 tarihli 17 nolu hakedişte 237.231,60 TL, 16.10.2017 tarihli 18 nolu hakedişte 13.954,80 TL gecikme cezası kesilmiş olup, bu hakedişler davacı yüklenici tarafından davalı iş sahibine verilen dilekçe ve tarihinden bahsedilmeksizin sadece “bütün dava ve alacaklarım saklı kalmak kaydı ile kesilen gecikme cezasına itiraz kaydı ile imzalıyorum” denilmek suretiyle imzalanmıştır. Bu haliyle hakedişe konulan ihtirazi kayıt hakkında Yapım İşleri Genel Şartnamesinin yukarıda belirtilen 39. ve 40. maddeleri uyarınca usulüne uygun bir itiraz yapılıp yapılmadığı hususunda gerekli inceleme yapılıp, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi ve davalının istinaf başvurusunun kabul edilmesi yerine esastan reddedilmesi hatalı olduğundan istinaf mahkemesi kararı kaldırılarak ilk derece mahkemesi kararının bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nin 03/06/2021 tarih ve 2021/283 Esas, 2021/479 Karar sayılı kararın kaldırılarak ilk derece mahkemesi kararının davalı yararına BOZULMASINA, HMK 373/1 maddesi gereğince dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 14.09.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/250, Karar No: 2015/17426, Tarih: 10.11.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/250 E.  ,  2015/17426 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Davacı vekilinin 10.10.2012 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacının bir suç soruşturması nedeniyle tutuklu kaldığını, yapılan yargılama sonunda üzerine atılı suçtan beraatine hükmedildiğini belirterek 466 sayılı Kanun gereğince maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin açılan davanın mahkemece reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Davacı vekili, 10.10.2012 tarihli dilekçesi ile müvekkili olan davacının 05.04.1993 ile 28.05.1993 tarihleri arasında “53 gün" süre ile haksız olarak tutuklu kaldığını belirterek davacı için 2.000 TL maddi ve 1.630 TL manevi tazminat talebinde bulunmuş,

Mahkemece yapılan yargılama (inceleme) sonunda, davanın reddine karar verilmiştir.

Tazminat davasının dayanağını oluşturan... Mahkemesinin, 1993/355 Esas - 1993/340 Karar sayılı ceza dosyasının incelenmesinde; sanığın (davacının) Terör örgütüne yardım ve yataklık etmek suçundan, 05.04.1993 – 28.05.1993 tarihleri arasında tutuklu kaldığı, yapılan soruşturma sonunda davacı hakkında 28.05.1993 tarihinde beraatine hükmedildiği, beraatine hükmedildikten sonra, hükmün sanığa veya müdafine tebliğ edildiğine dair herhangi bir bilgi veya tebligat parçası bulunmamakta olup, davacının 26.12.2011 tarihinde vermiş olduğu vekaletnameye istinaden Av.... tazminat davasını açtığı anlaşılmıştır.

Davacı hakkındaki tutuklama işlemi, 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre, davacının tazminat talebi 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olacaktır.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

Kanunda öngörülen 3 aylık sürenin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.03.2010 tarih ve 2009/256 esas, 2010/57 sayılı kararı ile, "kesinleşen kararların tebliğinden" itibaren başlayacağı kabul edilmiş, ancak, kesinleşmiş kararların tebliğini öngören bir kanuni düzenleme bulunmaması nedeniyle, kararının tebliğ edilmemesi halinde tazminat davasının hangi sürede açılacağı hususu belirtilen kararda tartışılmamış, Ceza Genel Kurulu'nun 6.5.2014 tarih ve 141-229 sayılı kararında da 466 sayılı Kanuna göre incelenen tazminat davasının usul ve yasaya uygun yapılan kesinleşmesinden itibaren her halükarda 10 yıl içinde eğer kesinleşmiş beraat kararı tebliğ edilmiş ise tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde davanın açılması gerektiği kabul edilmiştir.

Bununla beraber ceza yargılaması sonunda verilen beraat hükümlerinin, hükümden sonra usulüne uygun olarak tebliğ edilememesi veya tebliğ edildiğine dair tebligat parçalarının dosyada bulunamaması gibi hallerde, kısaca zamanında kesinleştirilmeyen beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlarda tazminat davasının hangi sürede açılacağı konusunda açıklık bulunmamakla birlikte, belirsiz olan bu durumun ila nihaye devam edemeyeceği nazara alınarak, bir noktadan sonra dava açmanın bir süre ile sınırlandırılması, bilhassa yukarıda zikredilen CGK'nın 23.03.2010 gün ve 256-57 sayılı kararında herhangi bir süre sınırlaması öngörülmemesi nedeniyle adliye arşivlerinin taranarak tazminat davalarının açıldığı gözlemlendiğinden zorunluluk arzetmektedir.

Davalı Maliye Hazinesinin bu konuda aleyhine açılan tazminat davaları ile ilgili herhangi bir arşiv kaydı veya bilişim sistemleri üzerinden oluşturulmuş bir veri tabanı bulunmadığından, konuya ilişkin temyiz incelemesi yapan dairemizce, aynı yıl içinde aynı hukuksal nedenlerle açılan mükerrer tazminat davalarının bulunduğu da tespit edilmiş olup, bunlara örnek olarak; 12.CD, 16.12.2013/25273-29105 ve 25.3.2013/2459-538 sayılı ilamları gösterilebilir.

Yine aynı şekilde, beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar tebliğ edilmesine rağmen bu kararlara kesinleşme şerhleri verilmesi gözardı edilmekte, unutulmakta ve daha sonra bu tebligat parçaları çeşitli nedenlerle dosyadan çıkarılmaktadır. Dolayısıyla, uygulamada beraat kararları ile ilgili sağlıklı bir kesinleştirme işlemi yapılmadığı görülmektedir. Açıklanan nedenlerle bu hakkın kullanılmasının hukuki olarak sınırlandırılması yapılırken, hak kayıplarını önlemeye yönelik bir yolun bulunması da zorunluluk arz etmektedir. Somut olayda da buna benzer bir durum söz konusu olup, karar sonrası beraate dair hükmün tebliğine ilişkin tebligat parçaları dosya içinde bulunmamaktadır. Bu durumda da ya tebligat parçaları sonradan dosyadan çıkarılmış veya karar sonrası tebliğ işlemi hiç yapılmadığı algısı doğmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinde ''Herkes haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz” şeklindeki emredici düzenleme ile Kanun koyucu kişilere tanıdığı hakların belli sınırlar içinde kullanılmasını istemiş, hakkın kötüye kullanılmasının da hukuk düzenince hiç bir şekilde korunmayacağını belirtmiştir.

Sonuç olarak, bu yöndeki hakların sağlıklı bir şekilde öne sürülmesi ve çözüme kavuşturulması için süre sınırlamasının yapılması ve bu hususun meri mevzuat nazara alınarak bir çözüme kavuşturulmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Buna göre;

1- 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usûlleri Hakkında Kanunu'nun 47/5.maddesi, Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru için, başvuru yollarının tüketildiği tarihten, başvuru yolu öngörülmemiş ise ihlalin öğrenildiği tarihten itibaren 30 gün içinde yapılmasını,

Buna göre;

1- 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usûlleri Hakkında Kanunu'nun 47/5.maddesi, Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru için, başvuru yollarının tüketildiği tarihten, başvuru yolu öngörülmemiş ise ihlalin öğrenildiği tarihten itibaren 30 gün içinde yapılmasını,

2- İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmenin 35.maddesine göre de, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine bireysel başvuruda iç hukuk yollarıyla nihai kararın verilmesinden itibaren 6 aylık süre içinde başvuru yapılmasını,

3- 818 sayılı (Mülga) Borçlar Kanunu'nun 60. maddesi ve 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 72. maddesi haksız fiiller için açılacak tazminat davasının her halde fiilin işlendiği tarihten başlayarak 10 yılın geçmesiyle zamanaşımına uğrayacağını,

4-2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 12. maddesi idari eylemlerden hakları ihlal edilmiş olanların her halde eylem tarihinden itibaren beş yıl içinde ilgili idareye başvurarak haklarının yerine getirilmesini istemeleri ve öngörülen 60 günlük sürede davaların açmalarını,

5-2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 39. maddesinde ilama müstenit takip, son muamele üzerinden on sene geçmekle zamanaşımına uğrayacağını, öngörmüş ayrıca....Bakanlığı Merkez ve Taşra Teşkilatı ile Bağlı Kuruluşlar Arşiv Yönetmeliğinde beraatle sonuçlanan dosyalar için birim arşivinde saklanma süresi beş yıl olarak öngörülmüştür.

Görüldüğü üzere yasal mevzuatlarda hak aranma ile ilgili çeşitli süreler öngörülmüş ve bu süreler de en uzun olan süre Borçlar Kanunu ve İcra İflas Kanununda öngörülen 10 yıllık hak arama süreleridir. Kanaatimizce en uzun olan bu süreler nazara alınarak, bir sonuca varılması gerekmektedir.

Açıklanan tüm bu nedenlerle, 466 sayılı Kanun kapsamında görülen tazminat davalarında:

1-C.G.K'nın 06.05.2014/141-229 sayılı kararında belirtildiği gibi beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların Yazı İşleri Yönetmeliğine göre süresinde tebliğ edilip kesinleşme tarihinden itibaren her halükarda 10 yıl, kesinleşmiş kararların tebliğinden itibaren 3 ay içinde tazminat davalarının açılması,

2-Bunun yanında, kararlar Yazı İşleri Yönetmeliğine göre usulüne uygun olarak tebliğ edilmemiş ve kesinleştirme işlemleri yapılmamış yada kesinleştiği tespit edilmemiş ise, tazminat davalarının karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla bir süre geçtiğinde, somut olayın, tarafların ve davanın özelliği de nazara alınmak suretiyle süresi içinde açılmadığının kabulü gerekmektedir.

Davaya konu olay açısından baktığımızda; davacı hakkında verilen 28.05.1993 tarihli beraat hükmünün usulüne uygun olarak kesinleştirildiğine ilişkin bilgi ve belgelere rastlanmamış ise de davanın safahatı ve karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla süre geçtikten sonra açıldığının anlaşılması karşısında, süresinde açılmayan davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,

Davaya konu olay açısından baktığımızda; davacı hakkında verilen 28.05.1993 tarihli beraat hükmünün usulüne uygun olarak kesinleştirildiğine ilişkin bilgi ve belgelere rastlanmamış ise de davanın safahatı ve karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla süre geçtikten sonra açıldığının anlaşılması karşısında, süresinde açılmayan davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, isteme uygun olarak ONANMASINA, 10.11.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.