muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/749, Karar No: 2020/9904, Tarih: 23.06.2020

**7. Ceza Dairesi         2017/749 E.  ,  2020/9904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere, tasfiye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

İncelemeye konu bu dosyada, sanığın 11.10.2014 tarihinde saat 10:45 sıralarında cadde üzerinde elinde poşetle yürümekte iken durdurularak poşette bulunan 42 karton kaçak sigaranın ele geçirildiği,

UYAP kayıtlarında yapılan incelemeye göre, 18.06.2020 tarihinde incelenen Dairemizin 2017/9665 Esas sayılı, yine sanığa ait Edirne 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2014/529 Esas, 2014/595 Karar sayılı dosyasında ise; 42 karton kaçak sigaranın ele geçirilmesinden sonrasında, aynı gün saat 13:30'da serbest bırakılan sanığın ikametinde de kaçak sigara bulundurabileceği şüphesiyle ikameti çevresinde alınan tertibat üzerine saat 15:30 sıralarında ikametinden çıkarken yakalandığı, elindeki çantada 20 karton kaçak sigara ele geçirildiği ve bu olay sonrası Edirne Sulh Ceza Hakimliği'nden alınan arama kararı ile saat 18:30 sıralarında sanığın ikametinde yapılan aramada ise 86 karton kaçak sigaranın daha ele geçirildiği anlaşılmakla;

Edirne 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2014/529 Esas, 2014/595 Karar sayılı dosyada sanığın eyleminin, aynı gün saat 10:45 sıralarındaki eyleminin devamında gerçekleştiği, eylemin tek olduğu ancak saat 10:45 sıralarındaki eylemi nedeniyle ayrı dava, saat 15:30 sıralarındaki eylemi nedeniyle ayrı dava açıldığı, sanığın eylemlerinin TCK'nun 43. maddesi kapsamında zincirleme suç kapsamında olup olmadığı konusunda değerlendirme yapılabilmesi açısından temyiz incelemesine konu bu dosyanın, Dairemizin 18.06.2020 tarihli, 2017/9665 Esas ve 2020/9629 Karar sayılı ilamı ile bozulan Edirne 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/529 Esas sayılı dosyası ile birleştirilerek, sanığın hukuki durumunun tespit edilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de;

1. Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine aynı Yasanın 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla; 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

2. Sanık hakkında suç tarihinde yürürlükte bulunan ve 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Yasanın 89. maddesiyle değişik 5607 sayılı Yasanın 3/18-son cümle delaletiyle anılan Yasanın 3/5. uyarınca temel ceza belirlendikten sonra aynı Yasanın 3/10. madde ve fıkrası gereğince uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden, doğrudan 6545 sayılı Yasa ile değişik 5607 sayılı Yasanın 3/18. madde ve fıkrasından yazılı şekilde hüküm tesisi,

3. TCK'nun 53. maddesinin uygulanması açısından 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E. - 2015/85 K. sayılı kararı gözönünde bulundurularak hüküm oluşturulmasının gerekmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2243, Karar No: 2012/5432, Tarih: 16.02.2012

**3. Ceza Dairesi         2010/2243 E.  ,  2012/5432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanıkların mahkumiyetlerine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan İdarenin temyizi suç vasfına yönelik olmakla yapılan incelemede,

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, Ancak;

1-Sanıklar duruşmada suça konu emvali dikiliden kesmediklerini, düşük devrikten topladıklarını savunsalar dahi, suç tutanağı ve tüm dosya münderecaatından olay günü balta sesi duyularak gidilmesi ve sanıklara ait iki baltanın olay mahallinde bulunup el konulmasına, ormancı tanık ...'ın beyanından ağaçların taze ve yeni kesik olduklarının anlaşılmasına, orman bilirkişi incelemesi sonucu da emvalin dipten balta ile kesilmiş yapacak nitelikte kayın ağaçlarının parçalanması ile elde olunup, kuru dal odun olmadığının tesbit edilmiş olmasına göre, sanıkların yapacak nitelikli kayın ağaçları odun elde etmek maksadı ile kestikleri sabit olmasına rağmen yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabul ve uygulamaya göre de,

Sanık ... hakkında son kurulan hükmün adli para cezası olması karşısında 5237 Sayılı TCK. 58, 5275 Sayılı Kanunun 106.ve 108. maddeleri gereğince cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 16.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7358, Karar No: 2020/12093, Tarih: 07.09.2020

**5. Ceza Dairesi         2016/7358 E.  ,  2020/12093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İkna suretiyle irtikap (altı kez)

HÜKÜM : Değişen suç vasfına göre; hatadan yararlanmak suretiyle irtikap suçundan mahkumiyet (dört kez), diğer isnatlardan beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

CMK'nın 260/1. maddesine göre katılan sıfatını alabilecek surette irtikap suçundan zarar görmüş olan Hazinenin kanun yoluna başvurma hakkının bulunması ve hükümlerin 10/05/2016 havale tarihli dilekçe ile vekili tarafından temyiz edilmesi karşısında, 3628 sayılı Kanunun 18. maddesindeki "...Hazine avukatının yazılı başvuruda bulunması halinde Maliye Bakanlığı, başvuru tarihinde müdahil sıfatını kazanır." düzenlemesinin verdiği yetkiye ve CMK'nın 237/2. maddesine dayanılarak Hazinenin sanık hakkında açılan kamu davasına katılan olarak KABULÜNE, başvurularının kapsamına göre incelemenin O yer Cumhuriyet savcısının sanık hakkında verilen beraat hükümlerine, sanık ve müdafin mahkumiyet hükümlerine, katılan Hazine vekilinin ise vekalet ücretine hasren vaki temyiz itirazlarıyla SINIRLI OLARAK YAPILMASINA karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Kovuşturma aşamasında davaya katılmasına karar verilmeyen Hazine lehine kanun yolu muhakemesinde vekalet ücreti hükmedilmesine yasal olanak bulunmadığı gözetilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında irtikap suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında irtikap suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Kağıthane İlçe Tarım Müdürlüğünde ziraat teknisyeni olarak görev yapan sanığın, olay tarihlerinde dört farklı mağdurdan işlemlerini yapmak için evraklarını ve işlem ücreti olarak 50 ilâ 125 TL arasında değişen miktarlarda parayı alarak dört kez hatadan yararlanmak suretiyle irtikap suçunu işlediği kabul edilerek mahkumiyetine karar verilmiş ise de; sanığın görev yaptığı idareye, sanığa para veren dört mağdurun kuruma hangi işlem için müracaat ettiklerinin, yapmak istedikleri işlem için kuruma para yatırılması gerekip gerekmediğinin, yatırılması gerekiyorsa olay tarihindeki rayiç bedelin ne kadar olduğunun sorulmasından sonra hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

TCK'nın 250/3. madde ve fıkrasında düzenlenen hatadan yararlanmak suretiyle irtikap suçunun yasal unsurunun failin zorlayıcı veya ikna edici hiçbir davranışı olmadığı halde herhangi bir sebepten, yani kişinin bilgisizliği, tecrübesizliği veya hatasından yararlanarak menfaat temin etmesi ve mağdurun düştüğü bu hatada sanığın bir etkisinin olmaması gerektiği halde, kamu görevlisi olan sanığın, kendisine başvuran mağdurlara yapacakları işlem karşılığında suça konu paraların kendisine ödenmesi gerektiğini söylemesi karşısında, eylemlerinin ikna suretiyle irtikap suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç niteliğinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde kararlar verilmesi,

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 26/04/2016 tarihli ve 2014/118-2016/208 sayılı Kararında da benzer şekilde belirtildiği üzere, irtikap suçu ile korunan hukuki yarar ve bu bağlamda suçun millete ve devlete karşı suçlar bölümünde düzenlenmesi karşısında, bu suçun mağdurunun toplumu oluşturan bireylerin tamamı, diğer bir ifadeyle kamu olduğu, eylemin belirli bir kişinin zararına olarak işlenmesi halinde bu kişinin mağdur değil, suçtan zarar gören olacağı nazara alınarak, fiilin mağdurlara yönelik zincirleme suç olarak kabulüyle tek suçtan hüküm kurulup, TCK'nın 3/1 ve 61. maddeleri de dikkate alınarak, ilgili kanun maddesindeki hapis cezası ve zincirleme suç nedeniyle yapılacak artırımlarda alt ve üst sınırlar arasında takdir hakkının kullanılması suretiyle sonuç cezanın saptanması gerektiği gözetilmeden, sanığın mağdur sayısınca dört kez cezalandırılmasına hükmolunması,

Suçun 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkilerin kötüye kullanılması suretiyle işlendiğinin kabul edilmesi karşısında aynı Yasanın 53/5. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA 07/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1617, Karar No: 2022/8675, Tarih: 13.09.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/1617 E.  ,  2022/8675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlunun icra mahkemesine başvurularında; alacaklı tarafından ... 25. İcra Müdürlüğünün 2018/3077 E sayılı dosyası ile kambiyo senetlerine özgü haciz yolu ile ilamsız icra takibi başlatıldığını, aynı ilişkiden kaynaklanan borcun tahsili için daha sonra ... ... 10. İcra Müdürlüğünün 2018/6090 E. sayılı dosyası ile de ipoteğin paraya çevrilmesi yolu ile icra takibi yapıldığını belirterek mükerrer takip nedeniyle ipotekli takibin iptalini talep ettikleri, mahkemece şikayetin süre aşımından reddine karar verildiği, borçlu tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince gerekçe değiştirilerek istinaf taleplerinin esastan reddine karar verildiği görülmektedir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-2. maddesinde, davanın esasıyla ilgili olarak; yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında duruşma yapılmadan karar verilir, hükmü yer almaktadır.

O halde, Bölge Adliye Mahkemesi'nce, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-2. maddesi gereğince, yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından, düzelterek yeniden esas hakkında karar verilmesi gerekirken, ilk derece mahkeme kararının gerekçesi tümden değiştirilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilerek, ilk derece mahkemesi kararının hüküm bölümünün muhafaza edilmesi yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararının bu nedenle usulen bozulması gerekmiştir.

Öte yandan; İİK'nun 45. maddesinde rehinle temin edilmiş bir alacağın borçlusunun iflasa tabi şahıslardan olsa bile alacaklının yalnız rehinin paraya çevrilmesi yoluyla takip yapabileceği, poliçe ve emre muharrer senetlerle çekler hakkındaki 167 nci madde hükmü mahfuz olduğu, aynı Kanunun 167. maddesinde ise alacağı çek, poliçe veya emre muharrer senede müstenit olan alacaklının, alacak rehinle temin edilmiş olsa bile kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takipte bulunabileceği düzenlenmiştir.

Yukarıda anılan kanun hükümleri uyarınca borç ipotek ile temin edilmiş olsa bile elinde kambiyo senedi bulunan alacaklı, kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takip yapabilir. Somut olayda, öncelikle bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile

Yukarıda anılan kanun hükümleri uyarınca borç ipotek ile temin edilmiş olsa bile elinde kambiyo senedi bulunan alacaklı, kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takip yapabilir. Somut olayda, öncelikle bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile

24.01.2018 tarihinde takibe geçildiği, ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla icra takibinin 14.11.2018 tarihinde başlatıldığı görülmüş olmakla alacaklı tercih hakkını kambiyo takip türünden yana kullanmış olup aynı borca ilişkin olarak ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla ilamlı icra takibi yapamaz. Bu husus süresiz şikayete tabidir.

Buna göre davacı borçlu ipoteğin paraya çevrilmesi yolu ile başlatılan takibin iptalini talep etmiş olup ilk başlatılan takip kambiyo takibi olmakla ipotekli takibin mükerrer olduğu gözetilmeden hatalı gerekçe ve kabulle verilen ret kararı da isabetli değildir.

SONUÇ : Bölge Adliye Mahkemesi kararının yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca re'sen BOZULMASINA, bozma nedenine göre borçlunun sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13/09/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2168, Karar No: 2019/3791, Tarih: 24.04.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/2168 E.  ,  2019/3791 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

KARAR

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-)Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-)Dava, 21.07.2003 tarihinde uğradığı iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerden oluşan Kurum zararının rücuan tahsili talebine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan 506 sayılı Kanun'un 9, 10 ve 26. maddeleridir.

Davacı, dava dilekçesinde 506 sayılı Yasa'nın 9, 10. maddelerine dayanmış olup, mahkemece bu konu hakkında inceleme yapılmamıştır. Olayda, hem 26. hem de 10. madde koşulları oluşmuş ise; Kurum, anılan maddelerden sadece birine dayanarak dava açabileceği gibi, her iki madde hükümleri uyarınca da dava açabilir. Bu durumda, mahkemece her iki maddede öngörülen koşulların oluşup oluşmadığının araştırılıp saptanması gerekir. Her iki madde koşullarının oluştuğunun tespiti halinde Dairemizin yerleşmiş görüşüne göre 10. madde, uygulama önceliğine sahiptir.

Mahkemece; öncelikle 9 ve 10. madde koşullarının oluşup oluşmadığı araştırılmalı, koşulların oluştuğunun anlaşılması halinde ise; tarafların kusur oranı gözetilmeksizin belirlenecek ilk peşin sermaye değerinden Borçlar Kanunu’nun 43-44. maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50'sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak davalının sorumlu olduğu miktar belirlendikten sonra rücu alacağına hükmedilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki esaslar göz önünde tutulmaksızın, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 24.04.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6227, Karar No: 2010/14317, Tarih: 25.10.2010

**10. Hukuk Dairesi         2009/6227 E.  ,  2010/14317 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu sigortalının vefatı nedeniyle haksahiplerine bağlanan gelirlerden çılan ilk rücu davasından bakiye kusur farkından kaynaklanan kurum zararının 506 sayılı Yasanın 10. ve 26. maddeleri uyarınca tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamda belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraflar avukatlarınca temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz taleplerinin reddi gerekir.

2- Dava konusu somut olayda; 506 sayılı Kanunun 10 ve 26. madde koşullarının gerçekleştiği, ilk rücu davasında %10’luk kusur karşılığına, gelirlerde meydana gelen artışları da içerir şekilde hükmolunduğu tartışmasızdır.

Hukuk Genel Kurulu’nun 07.05.2008 tarih 2008/10-363 Esas, 2008/366 Karar sayılı kararında da belirtildiği şekilde, gelirlerde meydana gelen artışın ayrı bir olgu niteliğinde bulunduğu, önceki rücu davasında ilk peşin sermaye değerli gelirle birlikte artışlara da hükmedilmesinin ilk davada hüküm altına alınmayan kusur farkı nedeniyle kesin hüküm engeli oluşturmayacağı, ilk rücu davasında hükmolunan gelir artışlarının, kusur farkından kaynaklanan eldeki davada hükmolunacak rücu tazminatından mahsup edilmesine olanak bulunmadığı gözetilerek, sigortalıya yapılan masraflar ile bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin bakiye kusuruna isabet eden kısmı hesaplanarak, ilk davada hüküm altına alınmayan bölümünün kabulü gerekeceği gözetilmeden, artışları içeren gelir bağlama tablosunun ilk peşin değer olarak esas alınarak, ilk rücu davasında hükmolunan miktarın tamamının mahsup edilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/715, Karar No: 2016/644, Tarih: 19.01.2016

**18. Hukuk Dairesi         2016/715 E.  ,  2016/644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, mahkemenin ek kararıyla davacı vekilinin temyizinin süresinde olmaması gerekçesiyle temyiz talebinin reddine karar verilmiş, bu defa ek karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekilinin mahkemece verilmiş olan ek kararı temyiz ettiği ancak buna ilişkin temyiz karar harcının (maktu) ve temyiz yoluna başvurma harcının yatırılmamış olduğu anlaşıldığından, davacının ek karar temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt yapılıp yapılmadığı ve temyiz harcının alınıp alınmadığı araştırılarak, bunlara ilişkin bilgi ve belgelerin dosyaya konulması, süresi içinde temyiz defterine kayıt yapılmış ancak harç alınmamış ise HUMK.nun 434. maddesinin 3.fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlanması ve belgesinin dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10551, Karar No: 2019/3415, Tarih: 27.05.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/10551 E.  ,  2019/3415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...’ün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Davacı, mirasbırakan babası ...’in ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... parsel sayılı toplam 7 parça taşınmazını davalı oğluna satış suretiyle temlik ettiğini, murisin taşınmaz satmasını gerektirir bir durumu olmadığı gibi davalının da satın alacak ekonomik gücünün bulunmadığını, tüm işlemlerin bedelsiz, mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında tüm mirasçılar adına tescilini istemiştir.

Davalı, iddiaların doğru olmadığını, 29.08.2005 tarihli sözleşme ile mirasbırakana ait taşınmazların mirasçılar arasında paylaşıldığını, murisin diğer taşınmazlarının da davacı tarafından kullanıldığını, ayrıca mirasbırakan babasının tüm bakım ve ihtiyaçlarının tarafından karşılandığını, dava dışı eşine ait altınları satarak taşınmazları satın aldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, mirasçılar arasında düzenlenen 29.08.2005 tarihli sözleşme ile mirasbırakana ait taşınmazların paylaşıldığı ve tarafları bağlayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’in ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... parsel sayılı taşınmazlardaki ½ payını 30.05.1997 tarihinde davalı oğluna satış suretiyle temlik ettiği, 1940 doğumlu mirasbırakan ...’in 14.07.2003 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak davacı kızı Nezaket, davalı oğlu ... ile dava dışı eşi ...'nin kaldıkları anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.