muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14942, Karar No: 2018/2814, Tarih: 27.02.2018

**8. Hukuk Dairesi         2015/14942 E.  ,  2018/2814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı ve davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı, ortaklığın giderilmesine konu 823 parsel sayılı ve 1233 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatların kendisi tarafından meydana getirildiğini belirterek, dava konusu muhdesatların değeri olan 40.850,00 TL'nin hisseleri oranında davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, davacının alacak davası açtığını, alacağın muaccel olmadığını, dava konusu muhdesatların muris tarafından yaptırıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... duruşmada alınan beyanında; dava konusu taşınmaz üzerindeki bir kısım ağaçların davacı, bir kısmının ise davalı ... tarafından dikildiğini beyan etmiştir.

Diğer davalılar, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, mahalli bilirkişi beyanları, bilirkişi raporları ve özellikle taşınmazda yevmiyeci olarak çalıştığı anlaşılan ve bilirkişi raporu ile uyumlu davacı tanığı ... ve diğer tanık beyanlarının değerlendirilmesi ile davanın kısmen kabulüne, dava konusu 823 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan 34 adet 15-20 yaşlarındaki zeytin ağacının, 1233 parsel üzerinde bulunan 15-20 yaşlarındaki 29 adet zeytin ağacı, 1 adet 10-15 yaşlarındaki elma ağacı, 1 adet 10-15 yaşlarındaki şeftali ağacı ve 1-B sınıfı 72.50 m2 lik damın davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Olayları anlatmak taraflara, hukuki nitelendirmeyi yapmak ise, HMK'nun 25, 26, 31 ve 33. maddeleri (1086 sayılı HUMK'nun 74, 75 ve 76. maddeler) gereğince, Hakime aittir. Ancak, 6100 sayılı HMK'nun 26. (1086 sayılı HUMK'nun 74.) maddesine göre; hakim tarafların talep sonuçları ile bağlıdır, ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez, duruma göre talep sonucundan daha azına karar verebilir. Talepten fazlaya karar verilebilmesi ancak davalının muvafakatiyle mümkündür (HMK m.141/2).

Bu ilkeler ışığında, dava dilekçesi içeriğindeki anlatımdan ve davacının talep sonucunun açıklamasını içeren 11.10.2013 havale tarihli dilekçesinden, uyuşmazlığın, dava konusu edilen muhdesatların bedelinin davalılardan tahsiline ilişkin olduğu anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; mahkemece iddia ve savunma doğrultusunda toplanmış ve toplanacak deliller çerçevesinde oluşacak sonuca göre alacak talebi hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile muhdesatın tespitine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Hal böyle olunca; mahkemece iddia ve savunma doğrultusunda toplanmış ve toplanacak deliller çerçevesinde oluşacak sonuca göre alacak talebi hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile muhdesatın tespitine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Davacı ve davalı ... vekilinin temyiz itirazları yukarıda açıklanan nedenle yerinde olduğundan kabulüyle, usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 27/02/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2007/3352, Karar No: 2007/3012, Tarih: 18.09.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/3352 E.  ,  2007/3012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İcra Mahkemesi

Ticareti terk hükmüne uymamak suçundan sanık ... hakkında açılan davada şikayetçi vekilinin mazereti kabul edilmediğinden şikayet hakkının düşürülmesi kararı verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığınca dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Borçlu sanık hakkında ticareti terk hükmüne uymamak suçundan şikayette bulunulmasına rağmen karar başlığında mal beyanında bulunmamak olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir hata kabul edilmiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 18.9.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1527, Karar No: 2021/7078, Tarih: 27.05.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/1527 E.  ,  2021/7078 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dava, 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalılık tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosya içeriğinden, 1.3.1988-31.5.1989 tarihleri arasında vergi kaydı bulunan ve 1479 sayılı Yasa kapsamında tescil kaydı bulunmayan davacı, 1.3.1988-1.4.1988 tarihleri arası 1479 sayılı Yasa kapsamında bağkur sigortalı sayılması gerektiğinin tespitini istediği; mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde isteğin kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğinden, 1.3.1988-31.5.1989 tarihleri arasında vergi kaydı bulunan ve 1479 sayılı Yasa kapsamında tescil kaydı bulunmayan davacı, 1.3.1988-1.4.1988 tarihleri arası 1479 sayılı Yasa kapsamında bağkur sigortalı sayılması gerektiğinin tespitini istediği; mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde isteğin kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanun'un 24’üncü ve 25’inci maddelerinde kendi adına ve hesabına çalışanlar olarak nitelendirilen bağımsız çalışanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına yazılı olan gerçek kişiler, meslek kuruluşuna yazılarak çalışmaya başladıkları tarihten itibaren zorunlu sigortalı sayılmış iken, anılan maddelerde 2229 sayılı Kanun ile yapılan ve 04.05.1979 günü yürürlüğe giren değişiklik ile meslek kuruluş kaydı zorunluluğu kaldırılarak, kendi adına ve hesabına çalışma olgusu sigortalılık niteliğini kazanmak için yeterli kabul edilmiştir. Daha sonra, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanun'la değişik 1479 sayılı Kanun'un 24’üncü maddesinin (1) numaralı bendinin (a) ve (h) fıkralarında, diğer sosyal güvenlik kuruluşları kapsamı dışında kalan ve herhangi bir işverene hizmet akdi ile bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanların zorunlu sigortalı kabul edilebilmesi için, esnaf ve sanatkârlar gibi ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya götürü usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar yönünden vergi kaydı, gelir vergisinden bağışık olanlar yönünden kanunla kurulu meslek kuruluşlarına usulüne uygun olarak kayıtlı bulunma koşulu getirilmiş; anılan madde 22.03.1985 günü yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanun'la bir kez daha değiştirilip kapsam genişletilerek, gerçek veya götürü usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar (vergi kaydı bulunanlar) veya esnaf ve sanatkâr siciline kayıtlı bulunanlar ya da kanunla kurulu meslek kuruluşunda usulüne uygun kaydı olanlar zorunlu sigortalı olarak kabul edilmiş, anılan düzenleme 4956 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 02.08.2003 tarihine kadar geçerliliğini korumuştur. 4956 sayılı Kanun'un 14’üncü maddesiyle değiştirilen hükümle 02.08.2003 gününden itibaren zorunlu sigortalılık kapsamına yalnızca, ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya basit usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar alınmış, gelir vergisinden bağışık tutulanlar yönünden ise Esnaf ve Sanatkâr Sicili ile birlikte aynı zamanda kanunla kurulu meslek kuruluşuna yöntemince kayıtlı bulunma koşulları getirilmiştir.

Kural olarak, 1479 sayılı Kanun'da yapılan bu değişiklikler, değişiklikten önceki madde hükümlerinin öngördüğü koşullara sahip sigortalıların sigortalılıklarını sonlandırıcı etkiye sahip olmayıp, bu kişilerin sigortalılık nitelikleri geçerliliklerini korumaktadır ve anılan düzenlemeler, yürürlük tarihinden itibaren sigortalılık niteliği kazananlar yönünden kayıt ve koşullar içermektedir. Başka bir anlatımla, yeni düzenlemeler, değişikliklerin yürürlüğe girdiği tarihlerden sonra ilk kez kayıt ve tescil edilecekler için uygulanmalıdır ki, buna aykırı bir düşünce, yasaca ve hukukça kabulü olanaksız olan kazanılmış hakları ortadan kaldırmak niteliğindedir.

Önemle vurgulanmalıdır ki; ilgili vergi, kanunla kurulu meslek kuruluşu, esnaf ve sanatkârlar sicil memurluğu kayıtları zorunlu sigortalılığın dayanak belgeleri niteliğinde olup, anılan kayıtlara sahip kişiler yönünden ancak, “(diğer) sosyal güvenlik kuruluşları kapsamı dışında kalma” ve “herhangi bir işverene hizmet akdi ile bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışma” olgularının birlikte gerçekleşmesi durumunda zorunlu sigortalılık söz konusu olabilir. Belirtilen kayıtların yokluğunda zorunlu sigortalılıktan söz edilemeyeceği gibi, anılan sigortalılık niteliğine sahip olunmadığı döneme/sürelere ait prim borçlarının daha sonraki tarihlerde Kurumca hatalı olarak geriye dönük tahsil edilmesi, ödemeler icra takibi sonucu gerçekleşmediği veya 06.03.1992 günü yürürlüğe giren 3780 sayılı Kanun ile 16.05.1997 tarihinde yürürlüğe giren 4247 sayılı Kanun hükümleri kapsamında primler yatırılmadığı sürece ilgili yararına usulü kazanılmış hak olgusunu da oluşturmaz.

1479 sayılı Yasa'ya 4956 sayılı Yasa ile eklenen Geçici 18. maddesinde; bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı, ancak bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıklarının, bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.4.1982-4.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak prim borçlarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren 1 yıl içinde ödemek kaydıyla bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir.4956 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 02/08/2003 tarihine kadar tescilleri, prim ödemeleri veya tescil başvuruları yoksa aynı tarihten sonra sadece aynı yasa ile 1479 sayılı Yasaya eklenen geçici 18. maddeye göre vergide kayıtlı olan süreleri için borçlanma haklarını kullanarak sigortalılık süresi elde edebilirler. Geçmişe yönelik hizmetlerini tespit ettiremezler. 02/08/2003 tarihinden önceki tarihte Kuruma tescil edilmiş, giriş bildirgesi vermiş veya bir şekilde kendi adına tescil isteği yerine geçecek şekilde prim ödemiş olan ve 1479 sayılı Yasa kapsamında kendi adına veya hesabına bağımsız çalışanlar, 20/04/1982 tarihinden itibaren vergi kaydına dayalı olarak, 22/03/1985 tarihinden itibaren de vergi, esnaf sicili veya meslek kuruluşu kayıtlarına dayalı olarak sigortalılıklarının tespitini isteyebilirler. Mahkemece, davacının 2.8.2003 tarihi öncesi tescil ve prim ödemesi olup olmadığı ile borçlanma talebinde bulunup bulunmadığı araştırılarak var ise davacının 4.10.2000 tarihi öncesi vergi mükellefiyetinin olması nedeni ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi kapsamında sigortalı sayılması gerekir. Aksi halde 1479 sayılı Kanunun Geçici 18. maddesi gereği davanın reddi gerekir.

Mahkemenin bu maddi ve hukuki olguları gözetmeksizin eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar vermiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekili bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.5.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13254, Karar No: 2016/2363, Tarih: 15.02.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/13254 E.  ,  2016/2363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/02/2015

NUMARASI : 2014/423-2015/165

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davalı peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 15/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4914, Karar No: 2009/1721, Tarih: 10.02.2009

**21. Hukuk Dairesi         2008/4914 E.  ,  2009/1721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/12/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı kararın temyizen tetkiki davalı (Alacaklı)   vekili tarafından istenmiş, mahkemece ilamında belirtildiği şekilde isteğin   kabulüne   karar verilmiştir. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Uyuşmazlık 3.kişinin İİK’nun 96 ve devamı .maddelerine  dayalı olarak açtığı istihkak davasına ilişkindir.

Dava konusu taşınır mallar ,borçluya ödeme emrinin borçlunun işcisi tarafından tebliğ alındığı adreste  haczedilmiştir. İİK”nun 97/a maddesinde öngörülen mülkiyet karinesi borçlu dolayısı ile alacaklı yararınadır. Davacı 3.kişinin bu yasal karine aksini kesin ve güçlü delillerle ispatlaması gerekmektedir.

Davacı şirket, borçlunun işçileri olduğunu iddia ederek SSK prim cetveli sunmuş ise de,borçlunun bankalardan çek karnesi alırken verdiği iş adresinin haciz adresi olması ve ödeme emrinin de yine aynı adreste işçisi tarafından tebliğ alınması olguları karşısında bu iddiaya itibar edilmemiştir.

Öte yandan davacı, hacizli malların kendisine ait olduğunu gösteren herhangi bir mülkiyet belgesi de sunmamıştır

Bu durumda, davacı 3.kişinin karine aksini ispatlayamadığından, davanın reddi  gerekirken  aksi düşüncelerle kabulü usul ve yasaya aykırıdır.

O halde davalı alacaklının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı (Alacaklıya)  iadesine,   10.2.2009  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13950, Karar No: 2025/232, Tarih: 08.01.2025

**7. Ceza Dairesi         2021/13950 E.  ,  2025/232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/1051 E., 2015/52 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

ASIL KARAR : Mahkûmiyet, eşya müsaderesi

EK KARAR : Temyiz isteminin süreden reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "11.06.2014" yerine "11.05.2014" olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası kabul edilmiştir.

Sanığın yokluğunda verilip 19.03.2015 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 18.01.2016 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, 1412 sayılı Kanun’un 305/1. maddesi gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315/1. maddesinde yer verilen; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde,

ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın ek karara yönelik temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle, temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararda sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 08.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1749, Karar No: 2022/11420, Tarih: 22.06.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/1749 E.  ,  2022/11420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl dava kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili; birleştirilen dava, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı ve pilon yeri bedelinin tespiti ve bu hakkın davalı -karşı davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince, asıl ve birleştirilen davanın kabulüne ilişkin verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusu üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi’nce HMK’nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca pilon yeri toplam alandan indirilerek yeniden bedel belirlenip fazla depo edilen bedelin iadesi ile taleple bağlı kalınarak tazminata hükmedilmek suretiyle yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; dava konusu taşınmaz üzerinde iki ayrı enerji nakil hattı olduğu, 1970 yılında yapılan 154kw ... enerji nakil hattı yönünden kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat talep edildiği, 154 kw ... Havza TM -... II. TM enerji nakil hattı için ise kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescil talep edilmiş olup, arsa niteliğindeki ... parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1- Davalı idare vekilince temyiz dilekçesinde; dava konusu taşınmazda 3194 sayılı Yasa'nın 18. maddesi uyarınca imar uygulaması yapıldığının bildirildiği ve Tapu ve Kadastro Müdürlüğü'nün parsel sorgulama uygulamasında yapılan sorgulama neticesinde dava konusu taşınmazın kaydının kapatıldığı, UYAP sisteminde de tapu kaydının pasif olduğu anlaşıldığından, en son imar uygulamasına ait şuyulandırma cetvelleri ilgili Belediyeden istendikten, dava konusu taşınmazın imar uygulaması sonucu hangi parsellere gittiğini gösterir tüm gitti kayıtlarıyla birlikte tapu kayıtları ilgili Tapu Müdürlüğü'nden getirtildikten, imar uygulaması sonucu yeni oluşan parsellerin imar planındaki özgülenme amacı ilgili Belediye Başkanlığı'ndan sorulduktan ve şuyulandırma öncesi ve sonrası çaplı krokiler ilgili Kadastro Müdürlüğü'nden getirtilip, mahallinde yeniden keşif yapılarak, imar uygulaması sonucu oluşan yeni parsellerin tapu kaydı zemine uygulanıp;

a) Kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminata ilişkin asıl dava yönünden; yeni oluşan parsellere davalı idare tarafından fiilen el atılıp atılmadığı, fiilen el atılmasa bile, dava konusu taşınmazın imar planındaki konumu, kamuya tahsisli alan olarak ayrılıp ayrılmadığı araştırılıp, kamuya özgülenme durumunun devam ettiği anlaşıldığı takdirde, fiili el atmanın gerçekleştiği kabul edilerek esas hakkında hüküm kurulması, aksi halde konusu kalmayan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerektiği gibi,

b) Kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescile ilişkin birleştirilen dava yönünden ;imar uygulaması sonrası yeni oluşan parseller ile imar uygulaması öncesindeki dava konusu 366 ada 25 parsel sayılı taşınmazın aynı yerde kalıp kalmadıkları tespit edildikten sonra, yeni oluşan parsellerin davalı-karşı davacı idarece enerji nakil hattı kurmak suretiyle irtifak alanı oluşturulmak istenilen alanda yer alıp almadığı araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Birleştirilen dava yönünden;tespit edilen bedelden acele el koyma bedelinin mahsubu ile oluşan fark bedel üçer aylık vadeli hesaba yatırılmış olup, fark bedelin 07.10.2021 tarihli ara karar ile ödenmesine karar verildiğinden, fark bedele 15.03.2018 tarihinden ara karar tarihi olan 07.10.2021 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde ,faiz başlangıç ve bitiş tarihlerinin hatalı gösterilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi hükmünün HMK’nın 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 22/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.