muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/28095, Karar No: 2013/20930, Tarih: 25.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/28095 E.  ,  2013/20930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 04/12/2003 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak boşandığı eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 04/12/2003 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak boşandığı eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 25.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16498, Karar No: 2017/26624, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/16498 E.  ,  2017/26624 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19600, Karar No: 2015/6671, Tarih: 30.03.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/19600 E.  ,  2015/6671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

Dava, itibari hizmet süresinin tespiti istemine ilişkin olup Mahkemece davanın kabulüne dair verilen kararın Dairemizin 16.01.2014 gün ve 2012/17561 Esas, 2014/615 Karar sayılı ilamı ile Bozulduğu anlaşılmaktadır. 05.07.2012 gün ve 6352 sayılı Yasa ile 5521 sayılı Yasaya eklenen geçici 2.maddesi uyarınca yapılan incelemeye ve Dairemiz Bozma ilamı gerekçesindeki açıklamalar gözetildiğinde Mahkemenin Direnme kararı yerinde görülmediğinden dosyanın Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna iletilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenle Yargıtay incelemesine konu olan karar eski hükümde direnmeye ilişkin olup anılan bu Direnme kararı Dairemizce yerinde görülmediğinden dava dosyasının Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na sunulmak üzere Yargıtay Birinci Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 30/03/2015 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

Dava, itibari hizmet süresinin tespitine ilişkin olup, uyuşmazlık, gıda ambalajı üretim işindeki çalışmaların 506 sayılı Kanun'un Ek 5/2 maddesi kapsamında sayılıp sayılmayacağına ilişkindir.

506 sayılı Kanun'un Ek 5/2 maddesi hükmünün bir bütün olarak değerlendirildiğinde, düzenlemenin insan sağlığına yönelik olduğu, dolayısıyla sadece matbuat değil, matbuat ile ilgili aynı riskleri taşıyan basım-baskı işlerini de kapsadığı anlaşılmaktadır.

506 sayılı Kanun'un Ek 5/2-a fıkrasındaki düzenlemenin "...solunum ve cilt yoluyla vücuda geçen gaz veya diğer zehirleyici maddelerle çalışan işyerleri"ni kapsadığı konusu çoğunluk görüşü ile uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık gıda ambalajı üretim işyerinin madde kapsamında olup olmadığı noktasındadır. Kanun koyucunun bu işyerlerini çoğunluk görüşü gibi sadece gazete-basım işyeri olarak sınırlandırıldırsa idi; anılan düzenlemenin Ek 5/1 madde kapsamında olması gerkirdi. Kaldı ki Mahkememizin 2014/25593 Esas, 2015/1935 Karar; 2014/25782 Esas, 2015/1603 Karar sayılı ilamlarında ambalaj işyerleri Ek 5/2 madde kapsamında kabul edilmiştir. Bu nedenlerle de somut olayda baskı işi yapılan malzemenin gıda ambalajı olması sonuca etkili olmadığından Laminasyon Makinesi Operatörü olarak çalışan davacının hizmetinin geçtiği işyerinin 506/5 Ek 2/a kapsamında olduğu ve ambalaj baskı işinde matbaadaki aynı risklere maruz kaldığına göre mahkemece bu ilkeler çerçevesinde verilen direnme kararının onanması gerektiği düşüncesinde olduğumuzdan sayın çoğunluk kararına katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2016/2603, Karar No: 2017/77, Tarih: 18.01.2017

**Hukuk Genel Kurulu         2016/2603 E.  ,  2017/77 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki “manevi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 20.06.2012 gün ve 2005/368 Esas 2012/341 Karar sayılı kararın incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 4.Hukuk Dairesinin 03.07.2013 gün 2012/14571 Esas 2013/12742 Karar sayılı ilamıyla bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiş; direnme kararı taraf vekilleri tarafından temyizi üzerine Hukuk Genel Kurulu'nun 16.03.2016 gün ve 2014/4-828 E., 2016/313 K. sayılı ilamıyla direnme uygun bulunmakla esasa ilişkin temyiz itirazları incelenmek üzere dosyanın Özel Dairesine gönderilmesine karar verilmiş ve dosya takibi işlemlerin yapılması için mahalline gönderilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek, dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava haksız eylem nedeni ile uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir..

Mahkemece, “ davanın kısmen kabulüne” dair verilen karar, Özel Dairece yukarıda esas ve karar numarası belirtilen karar ile bozulmuş; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Direnme kararının taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Hukuk Genel Kurulu’nun 16.03.2016 gün ve 2014/4-828 E., 2016/313 K. sayılı ilamıyla; direnme uygun bulunmakla esasa ilişkin temyiz itirazları incelenmek üzere Özel Dairesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Açıklanan hale göre dosya üzerinde Hukuk Genel Kurulu tarafından yapılacak işlem bulunmamaktadır. Hukuk Genel Kurulu’nun kararı gereğince, esasa ilişkin temyiz istemlerinin Özel Dairesince incelenmesi gerekir.

O halde; dosya açıklanan hususlarda temyiz itirazları incelenmek üzere Özel Daireye gönderilmelidir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle Hukuk Genel Kurulu’nun “esasa ilişkin temyiz itirazlarının Özel Dairesince incelenmesi” yönündeki kararının gereğinin yerine getirilmesi için dosyanın 4. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 18.01.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/36197, Karar No: 2022/15060, Tarih: 14.06.2022

**4. Ceza Dairesi         2021/36197 E.  ,  2022/15060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine

KARAR

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle; temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliğine göre ve 24/10/2019 tarihinde yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 29. maddesi ile değişik CMK'nın 286. maddesi gereğince, kamu görevlisine hakaret suçundan verilen hükmün temyiz edilebilir hale geldiği anlaşılarak dosya görüşüldü:

Anayasanın 40/2, 5271 sayılı CMK'nın 34/2 ve 232/6. maddeleri gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294/1. maddesinde “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklinde, 295/1. maddesinde ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" biçiminde düzenlemeler bulunması, sanığın 7188 sayılı Kanun kapsamında sunmuş olduğu 06/11/2019 tarihli temyiz dilekçesinin, hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi ve Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hüküm tarihinde karar kesin nitelikte olduğundan, kararın son bölümünde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimin yer almadığının anlaşılması karşısında; sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği,

Anlaşıldığından, sanık ...’nun temyiz davası istemi hakkında KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA, yukarıda belirtilen şekilde sanığa tebligat yapılarak, tebliğe ilişkin evrakın dosya içerisine konulması, temyiz nedenlerini içeren ek dilekçe verildiği takdirde ise bu hususta ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize yollanılmak üzere, dosyanın incelenmeksizin ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi’ne GERİ GÖNDERİLMESİNE, 14/06/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13231, Karar No: 2012/1599, Tarih: 16.02.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/13231 E.  ,  2012/1599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ VE YIKIM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı vekili, Bodrum, Göltürkbükü Beldesi, Yalı Mevkiinde devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan kıyı kenar çizgisi içindeki yere davalının iskele ve şemsiye şezlong alanı yaparak müdahale ettiğini ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ve yıkıma karar verilmesini istemiştir.

Davalı, çekişme konusu yeri oğlu ... ...'ın kullandığını, kendisi ile ilgisinin olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının kıyı kenar çizgisi içinde kalan dava konusu yere elattığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 1.743.77.-TL bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 16.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/57, Karar No: 2017/1097, Tarih: 14.03.2017

**15. Hukuk Dairesi         2016/57 E.  ,  2017/1097 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, temlik alan tarafından başlatılan takibin kesinleşmesi sebebiyle menfi tespit istemine ilişkin olup, mahkemece davanın reddine dair verilen hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davalı alacaklı (temlik alanın) başlatmış olduğu icra takibinde 10.000,00 TL'nin dayanğı olarak 21.08.2008 tarihli Yapı Ruhsatı belgesine dayanmıştır. Bahse konu belge yazılı belge olmakla birlikte borç ikrarına havi bir belge niteliğinde değildir. Bu nedenle de davacı alacağını yasal delillerle kanıtlamak zorundadır. Davalı temlik alan fenni mesuliyet taahhütnamesini sunmuş olup, fenni mesuliyet işinin temlik eden yüklenici tarafından yerine getirildiği ve yapı ruhsatında da gösterildiği, bilirkişi tarafından da raporda bu işin ifa edildiği ve serbest piyasa rayicine göre de, mühendisler odasının belirlediği fiyatın %50'si olduğu bildirilmiştir. Davalı -alacaklı diğer istek kalemini oluşturan alacaklarını kanıtlayamamıştır. Bu durumda (yüklenicinin hakettiği) davalı temlik alanın isteyebileceği iş bedeli KDV dahil 2.555,29 TL olup, bu miktarın takip konusu olan 10.000,00 TL'den mahsubuyla bakiye 7.444,71 TL'den borçlu değil ise de, davacı 17.6.2004 tarihli celsede borcunun sadece 3.000,00 TL olduğunu açıklandığından bu beyanıyla bağlı olup, bakiye 7.000,00 TL'den borçlu olmadığının tespitine karar verilmesi gerekirken davanın tümden reddi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

./..

s.2

15.H.D.

2016/57

2017/1097

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 14.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11815, Karar No: 2021/10955, Tarih: 29.11.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/11815 E.  ,  2021/10955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

Sanığa yüklenen “2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanundaki cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle 31.12.2006 ve 31.12.2007 olan suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden yargılamaya devamla hüküm kurulması yasaya aykırı; sanığa yüklenen “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle 31.12.2008 olan suç tarihinden; sanığa yüklenen “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, kesen son sebep olan sanık hakkında mahkûmiyet hükmünün kurulduğu 26.02.2013 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımları nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 29.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7958, Karar No: 2011/11138, Tarih: 01.11.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/7958 E.  ,  2011/11138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

1-Kamulaştırma Yasasının 4650 sayılı yasayla değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının arazilere ilişkin (f) bendinde taşınmaz malın kamulaştırma (dava) tarihindeki mevkii ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden değerinin belirleneceği öngörülmektedir. Taşınmaz üzerinde taşınmaza kapama bahçe niteliğini verebilecek yaşta ve sayıda ağaç mevcut olması halinde bunların kaplayacağı alana göre kapama bahçe olarak değerlendirilmesi gerekir. Kamulaştırma evrak ekleri ile keşif sonucu alınan bilirkişi kurulu raporunun incelenmesinde dava konusu taşınmaz üzerinde 25 yaşlarında bakımlı zeytin ağaçları bulunduğu anlaşılmakta olup, kamulaştırılan alan ve üzerindeki zeytin ağacı sayısı gözetildiğinde kapama zeytin bahçesi olarak değerlendirilmesi gerekir. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarına göre, kapama zeytin bahçelerinin değerlendirilmesinde ağaçların cinslerine göre ilçe tarım müdürlüğünden getirtilecek olan dekar başına ortalama verim, üretim maliyeti ve toptan satış fiyatı resmi verileri esas alınmak suretiyle elde edilebilecek net gelir üzerinden değerinin belirlenmesi gerekirken "gelecek değerler yöntemi" adı altında bir yöntemle hesaplama yapan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2-Kamulaştırılan kısmın yüzölçümü kıymet takdir raporunda 1928,38 m², anlaşmazlık tutanağında ise 1990,70m² olarak belirtilmekte ancak kamulaştırma kararında herhangi bir alan miktarı belirtilmemektedir. Mahkeme kararında fen bilirkişisi raporunda belirtilen 1928 m²'ye atıf yapılmış ise de taşınmazın değeri, 1990,70 m² üzerinden tespit edilmiştir. Buna göre mahkemece, davacı idareden kamulaştırma evrakı gösterilerek kamulaştırılan alanın tam olarak belirlenmesinden sonra hesaplama yapılması gerekirken infazda tereddüt yaratacak şekilde hüküm kurulması,

3-Kamulaştırılan taşınmazın parsel numarası 1634 olmasına rağmen gerekçeli kararın hüküm fıkrasında 134 olarak gösterilerek dava konusu olmayan 134 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydına şerh verilmesi,

3-Kamulaştırılan taşınmazın parsel numarası 1634 olmasına rağmen gerekçeli kararın hüküm fıkrasında 134 olarak gösterilerek dava konusu olmayan 134 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydına şerh verilmesi,

4-Dava konusu taşınmazın sayfiye yeri olarak kullanılması, maddi durumu yüksek insanlar tarafından tercih edilmesi, emsal arazilere göre fiyatlarının yüksek olması ve davalının mağdur duruma düşmemesi gibi nedenler objektif nedene dayalı artışa konu olamayacağından ve bu hususun kapital faizinin belirlenmesinde nazara alındığı gözetilmeden % 20 oranında objektif nedene dayalı bedelde arttırım yapan bilirkişi kurulu raporuna göre hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece İlçe Tarım Müdürlüğünden dava konusu taşınmazın zemini üzerinde bulunan zeytin ağaçlarının 2010 yılı itibariyle dekar başına ortalama verim, üretim maliyeti ve toptan satış fiyatına ilişkin resmi veri listelerinin dosyaya getirtilmesinden sonra yasa hükümlerine uygun olarak beş kişilik yeni bir bilirkişi kurulu oluşturulup inceleme yapılarak rapor alınmalı, raporun resmi verilere ve bozma ilamına uygunluğu da denetlenerek diğer bozma gerekleri de yerine getirilerek sonucuna göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 01.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.