muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10625, Karar No: 2019/4235, Tarih: 08.04.2019

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına; davacı ...'in kaza nedeniyle oluşan maluliyet oranının, kaza tarihindeki mevzuat hükümlerine uygun biçimde saptandığı raporun hükme esas alınmış olmasına; davacı ... için, manevi tazminatın takdirinde TBK'nun 56. (BK'nun 47.) maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nasafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasına; reddolunan maddi tazminat miktarları için davalılar lehine red vekalet ücreti hakkında hüküm tesis edilirken, vekalet ücretinin manevi tazminata ilişkin olduğu şeklinde yazım suretiyle yapılan hatanın mahallinde düzeltilebilir maddi hata olmasına göre; davalı SGK Başkanlığı vekilinin ve davalılar ... ile ... vekilinin tüm temyiz itirazlarının ve davacılar vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazası sonucu oluşan cismani zarar nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı taraf, dava konusu kaza sonucu Yağmur Selin'in yaralanmasından duyulan üzüntü nedeniyle, 50.000,00 TL. manevi tazminat isteminde bulunmuş; mahkemece, talebin kısmen kabulüne karar verilerek hükümde belirtilen miktarda manevi tazminata karar verilmiştir.

6098 sayılı TBK'nun 56. (BK'nun 47.) maddesi hükmüne göre, hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Manevi tazminat, zarara uğrayanda, manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.6.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanır iken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

O halde mahkemece; meydana gelen trafik kazası sonucu, davacı ...'in cismani zarara uğraması nedeniyle duyduğu acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amacıyla; tarafların sosyal ve ekonomik durumları, davacının kolunun farklı bölgelerinde 11 cm, 12 cm ve 9 cm. uzunluğunda sabit izler kaldığının uzman doktor bilirkişi tarafından düzenlenen raporla saptandığı ve davacının ayrıca % 6,3 oranında malul kaldığı dikkate alındığında oluşan zararın ağırlığı; davacının kazada hiçbir kusurunun bulunmadığı ve davalının tam kusurlu olduğu hususları gözönünde tutularak, olay tarihindeki paranın alım gücüne uygun düşen, davacı ... için hak ve nasafet kuralları çerçevesinde daha yüksek manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, somut olay ile bağdaşmayan, bir miktar düşük manevi tazminata hükmedilmesi uygun görülmemiştir.

3-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun belirsiz alacak davasını düzenleyen 107. maddesi gereği, alacak miktarının veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenemediği ya da imkansız olduğu hallerde belirsiz alacak davası açılabilecektir.

Somut olayda; davacı vekili dava dilekçesinde, davaya konu edilen maddi tazminatın kaza tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsilini talep etmiş; 14.03.2016 tarihli bedel artırım dilekçesiyle, maddi tazminat taleplerini toplam 39.064,83 TL'ye yükseltmiş, bu dilekçesinde ayrıca faiz isteminde bulunmamış; mahkeme de, ıslah dilekçesinde faiz istenmediği gerekçesiyle, artırıma konu bedeller için temerrüt faizini hüküm altına almamıştır.

Dava belirsiz alacak davası olarak açıldığı ve dava dilekçesinde temerrüt faizi istendiğinden, sonradan yapılan bedel artırımı esnasında ayrıca ve yeniden faiz talep edilmesine gerek olmadığı; dava dilekçesindeki faiz talebinin, artırıma konu edilen miktarı da kapsayacağı dikkate alınmak suretiyle, bu bölüm için de temerrüt faizinin hüküm altına alınması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve hatalı gerekçeyle, yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı SGK Başkanlığı vekilinin ve davalılar ... ile ... vekilinin tüm temyiz itirazlarının ve davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE; (2) ve (3) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, duruşmada vekille temsil olunmayan davacı yararına vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,

aşağıda dökümü yazılı 2.696,37 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılar ... ile ...'dan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine, 492 Sayılı Harçlar Yasası'nın 13/J maddesi uyarınca davalı Sosyal Güvenlik Kurumu'ndan harç alınmamasına, 08/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20633, Karar No: 2015/6343, Tarih: 04.05.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/20633 E.  ,  2015/6343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden maddi tazminat istemin kısmen kabulüne manevi tazminat isteminin reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı sigortanın ZMSS poliçesini yaptığı.... plaka sayılı araç ile davacının sevk ve idaresinde bulunan ...plaka sayılı aracın çarpışması sonucu meydana gelen kazada müvekkilinin zilyetliğindeki aracın hasar gördüğünü ve manevi olarak zarara uğradığını açıklayarak 8.122,00 TL maddi tazminatın sigorta şirketi dahil tüm davalılardan (sigorta şirketi için sigorta poliçesi teminatları ve limitleri dahilinde olmak üzere) 1.000,00 TL manevi tazminatın sigorta şirketi dışındaki davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiştir.

Davalı sigorta şirketi vekili, sigorta şirketlerinin poliçe miktarıyla sorumlu olduklarını, müvekkiline sigortalı araç sürücüsünün kusuru bulunmadığını bu nedenle davacıya ödeme yapmadıklarını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalılar ... ve ... vekili, davacı tarafça müvekkillere atfedilen kusur oranını kabul etmediklerini, kusurun davacıda olduğunu, ayrıca davacının talep ettiği zarar miktarının çok fazla olduğunu, hasarın bu kadar olmadığını belirterek maddi ve manevi tazminat isteminin reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davacının davasının kısmen kabulü ile, araçta meydana gelen 5.945,28 TL hasar poliçe kapsamı içinde kaldığından sigorta şti. yönünden dava tarihinden, diğer davalılar yönünden kaza tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, davacının manevi tazminata yönelik isteminin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat isteminden ibarettir.

1-Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat isteminden ibarettir.

Mahkemece, Makina Mühendisi bilirkişiden araçta meydana gelen hasar bedeli ile hasarın ne olduğu konusunda ek rapor alınmış, araçta meydana gelen hasarın KDV dahil 5.945,28 TL olduğu belirtilmiş olup bilirkişi ek raporunda davacının hasarlanan aracından mahrum kaldığı süre içinde yapmış olduğu yol masrafı ile ilgili maddi zarar tespitine yer verilmemiştir. Bu ek rapor davacının maddi tazminat talepleri hakkında hüküm kurmaya elverişli olmayıp, davacının araçsız kaldığı süre içinde uğramış olduğu maddi zararın tespiti için bilirkişiden ek rapor alınarak sonucuna göre davacının bu talebi hakkında olumlu olmusuz bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle denetime elverişli olmayan bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 04.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4007, Karar No: 2014/11296, Tarih: 26.05.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/4007 E.  ,  2014/11296 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Kulu Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 22/10/2013

Numarası : 2010/644-2013/507

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı şirketin ihalesini aldığı MEDAŞ Kulu Başmühendisliğinin Elektrik arıza bakım ve onarım elemanı olarak 01.01.2007-01.06.2010 tarihleri arasında çalıştığını, davalı şirketin 01/06/2010 tarihinde hiçbir gerekçe göstermeden ve ihbar koşullarına uymadan haksız ve kötü niyetli olarak işine son verdiğini sözlü olarak kendisine beyan ettiğini, bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacı işçinin üst işveren Meram EDAŞ Genel Müdürlüğü tarafından ihale edilen ve işletmesi kendisi tarafından işyerinde çalıştığını, söz konusu iş yerinin özelleştirilmesi neticesi Medaş Genel Müdürlüğünün devralan ALARKO Holdingin söz konusu işyerini kendisi işletmeye başladığını, müvekkil şirket işletmesini yapmakta olduğu işyerini terketmek zorunda kaldığını, ancak müvekkil şirket davacının iş akdini sona erdirmeyerek davacı işçiye işletmesini yine kendisinin yapmakta olduğu, bir başka işyerinde görevlendirdiğini, davacıya görevlendirme yapılırken taraflar arasında akdedilmiş olan iş sözleşmesinde yer alan ve davacı işçinin müvekkil şirkete vermiş olduğu, taahhüde göre işlem yapıldığını, davacı işçiyi görevlendirme yazısı gönderilmiş olmasına rağmen davacının yeni iş yerindeki görevine gelmediğini, ve iş yerini devralan ALARKO Holding bünyesinde çalışmaya başladığını, durum nedeniyle davacının iş akdini haklı nedenle feshettiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı şirketin davacıya usulüne uygun bir şekilde görevlendirme yazısı göndermiş olmasına rağmen davacının söz konusu yerde çalışmaya başlamayarak işine 15.2.2009 tarihinde davalı şirket yanından ayrılarak 11.5.2009 tarihinde 77712 sicil nolu A. D.’e ait işyeri bünyesinde çalışmaya devam ettiği, bu nedenle tanık beyanları ile örtüşmeyen SGK kayıtlarına itibarla davanın ispat edilemediği gerekçesiyle her iki davalı hakkında açılan davanın reddine karar verilmiştir.

İş akdinin feshinin haklı olup olmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İş akdinin feshinin haklı olup olmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davacının, Kulu Medaş İşletme müdürlüğünün arıza bakım onarım işçisi olarak davalı şirket işçisi olarak çalıştığı, ancak iş akdinin 15.2.2009 tarihinde sona erdiği sabittir. Davacının, davalı S.Mühendislik San. Tic.Ltd.Şti.nden 15.2.2009 tarihinde ayrılarak 3 ay sonra 11.5.2010 tarihinde 77712 sicil nolu A. Dinç’e ait işyeri bünyesinde çalışmaya devam etmiştir.

Dosya içeriğine göre davacı, Medaş A.Ş.'ye ait bakım ve onarım işlerini üstlenen davalı S. Mühendislik San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin işçisi olarak elektrik teknisyeni unvanı ile çalışmakta iken, iş akdi 15.02.2009 tarihinde sona ermiştir. Ancak bu sona ermenin nasıl gerçekleştiği de belirlenememiştir. Mahkemece bu husus açıklığa kavuşturularak çıkacak sonuca göre davalı MEDAŞ'ın da asıl işveren olarak alt işveren olan diğer davalı S. Mühendislik Ltd.Şirketinin davacıya olan işçilik alacaklarına ilişkin borcundan alt işverenle birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu da gözetilerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacağı talepleri hakkında bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

3-Mahkemece, davacının yıllık izin talebi, iş akdinin sona ermemesi nedeniyle talep hakkının bulunmadığından bahisle reddedilmiş ise de, davacının kullanılmamış olan yıllık izin süresi belirlenerek çıkacak sonuca göre yıllık izin alacağı hakkında bir karar verilmesi gerekir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 26.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1100, Karar No: 2021/2032, Tarih: 11.03.2021

**14. Ceza Dairesi         2017/1100 E.  ,  2021/2032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi (İnegöl Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınıp, tebliğnamede sanık olarak gösterilen ... hakkında verilen kararla ilgili kanun yoluna başvurulmadığı gözetilerek dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın işlediği kabul edilen cinsel taciz suçunun üst sınırının iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektirmesi ve mahkemece mahkumiyet hükmü kurulmasının ardından 17.10.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen 5271 sayılı CMK’nın 251. maddesindeki basit yargılama usulüne dair kanuni düzenlemeden sonra 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1/c bendine yönelik olarak 19.08.2020 günlü, 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 25.06.2020 tarih ve 2020/16 Esas-2020/33 sayılı Kararı ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununa 7188 sayılı Kanunun 31. maddesiyle eklenen geçici 5. maddesinin (d) bendinde yer alan "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin, aynı bentte yer alan "basit yargılama usulü" yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptal edilmesi karşısında, anılan karara istinaden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz talebi bu itibarla yerinde görüldüğünden, esası incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30145, Karar No: 2015/10392, Tarih: 07.05.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/30145 E.  ,  2015/10392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/09/2014

NUMARASI : 2014/319-2014/448

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 07.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6013, Karar No: 2016/5581, Tarih: 07.03.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/6013 E.  ,  2016/5581 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine.

2- Davacı, davalı işyerinde satış müdürü olarak çalışırken iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı, davacının iş akdinin haklı nedenle sonlandırıldığını, tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının iş akdinin işverence haklı neden olmadan feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İhbar tazminatı, iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olması nedeniyle, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. İşçinin 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi nedenlerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

Somut olayda, davacı davalı işyerinde satış müdürü olarak çalışırken 28.04.2011 tarihinde işverence satış müdürlüğünden azledilmiştir. Bu durum davacının iş şartlarında aleyhe değişiklik olup davacının bu değişikliği kabul etmeyerek iş akdini eylemli olarak devamsızlık yapmak suretiyle haklı nedenle feshettiği anlaşılmaktadır. Bu durumda davacının kıdem tazminatı talebinin kabulü yerinde ise de ihbar tazminatı talebinin reddi gerekirken kabulüne dair hüküm kurulması isabetsiz olup karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 07/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/16951, Karar No: 2020/10245, Tarih: 07.10.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/16951 E.  ,  2020/10245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükümlü hakkında 11.01.2005 tarihli ve 2004/379 E., 2005/8 K. sayılı kararla TCK’nın 493/2, 522. maddeleri uyarınca 4 yıl hapis cezasına hükmedildiği, bu kararın 27.01.2005 tarihinde hükümlünün bildirdiği adrese usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği ve temyiz edilmeden 14.02.2005 tarihinde kesinleştiği, bilahare Cumhuriyet Başsavcılığının 5237 Sayılı Kanun’un lehe hükümlerinin değerlendirilmesi talebi üzerine mahkemece dosyanın ele alınıp, duruşma açılmadan evrak üzerinde 10.06.2005 tarihli ve 2004/376 E., 2005/7 K. sayılı ek karar ile uyarlama yapılmak suretiyle bu kez 5237 Sayılı TCK’nın 142/2-d maddesi gereğince 3 yıl hapse hükmedildiği, bu ek kararın da cezaevinde bulunan hükümlüye 15.06.2005 ve 21.06.2005 tarihlerinde bizzat tebliğ edildiği ve yine temyiz edilmeden 28.06.2005 tarihinde kesinleştiği, akabinde hükümlünün 06.02.2020 tarihli dilekçesi ile 2004/379 E., 2005/8 K. sayılı asıl karara yönelik eski hale getirme talebinde bulunduğu anlaşılmakla birlikte, hükümlünün talebinin 10.06.2005 tarihli uyarlama üzerine verilen ek karara yönelik olduğu, ek kararın itirazı kabil olarak verilmesinin temyiz kabiliyetini ortadan kaldırmayacağı ve hükmün temyizi kabil olduğu, temyizi kabil olan kararda yasa yolu bildirimi hatalı yapılarak yanıltmaya neden olunması nedeniyle ek kararın usulüne uygun kesinleşmediği ve hükümlünün öğrenme üzerine 06.02.2020 tarihli eski hale getirme talebi yerinde ve temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanığın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 07/10/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2174, Karar No: 2019/4960, Tarih: 14.03.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/2174 E.  ,  2019/4960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarına gelince;

Suça sürüklenen çocuğun iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunu hakkında kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilen kardeşi ile birlikte işlediği anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuğun eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 116/2, 119/1-c maddesinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunu oluşturduğunun belirlenmesi suretiyle yapılan incelemede;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 116/2, 119/1-c, 31/2. maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırına göre TCK'nın 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 6 yıllık zamanaşımının, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 21.07.2011 tarihi itibariyle durduğu ve suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içerisinde işlediği kasıtlı suçtan dolayı verilen hükmün kesinleşmiş olması karşısında, denetim süresi içerisindeki suçun işlendiği 04.04.2012 günü yeniden işlemeye başladığı nazara alındığında, dava zamanaşımının 20.10.2009 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 14/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.