muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/11653, Karar No: 2014/6722, Tarih: 15.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/11653 E.  ,  2014/6722 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2011/292032

MAHKEMESİ : Kayseri 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18.05.2011

NUMARASI : 2010/829 Esas, 2011/307 Karar

SUÇ : Basit cinsel saldırı

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın laboratuvar teknisyeni olarak görev yaptığı Toplum Sağlığı Merkezinde, mağdureden kan aldığı sırada, mağdurenin elini kendi cinsel organına götürmesi şeklinde sübut bulan olayda, sanığın ani hareketiyle gerçekleşen eylemde kamu görevinin sağladığı otoritenin kullanılması ve bu suretle direncin kırılması söz konusu olmadığı gibi hizmet ilişkisi kavramı ile failin yazılı veya sözlü bir hizmet akdine dayanarak mağdure üzerindeki işe alma, işten çıkarma ve ücret gibi sosyal haklarını belirleme yetkisine haiz olmanın vermiş olduğu nüfuzun kastedilmesi ve somut olayda mağdure ile sanık arasında bu şekilde bir hiyerarşik ilişkinin de olmadığı, sanığın eylemlerini gerçekleştiriş biçiminin TCK.nın 61. maddesine göre sanığa tayin edilecek cezanın belirlenmesinde dikkate alınacağı gözetilmeden sanık hakkında TCK.nın 102/3-b maddesinin uygulanması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.05.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Karşı Oy

TCK.nın 102. maddesinde cinsel saldırı suçu düzenlenmekte olup TCK.nın 102/3-b maddesinde de suçun nitelikli hallerine yer verilmiştir. Bu kapsamda 102/3-b maddesinde suçun "Kamu görevlisinin veya hizmet ilişkisinin sağladığı nüfuzun kötüye kullanılmak suretiyle" gerçekleştirilmesi halinde cezanın yarı oranında artırılacağı belirtilmiştir. Nüfuz, kelime anlamı itibariyle söz geçirme, güçlü olma, erk anlamına gelmektedir. Bu nitelikli halin uygulanabilmesi için, sanığın kamu görevinin veya hizmet ilişkisinin verdiği nüfuzu kötüye kullanması aranmaktadır. Başka bir deyişle, sanığın kamu görevi veya hizmet ilişkisinin verdiği statü, güç ve etkileme kabiliyetini mağdur üzerinde kullanarak eylemini gerçekleştirmesi gerekmektedir.

Olay sağlık ocağında gerçekleşmiştir. Sanık kamu hizmeti veren kuruluşta laboranttır. Vatandaşların sağlık hizmetini alımı sırasında görevli olan sanık, hizmetin gereği olarak hastalar üzerinde o an için bu görevin sağladığı nüfuzu kullanarak, yapmaları gereken hareketleri, duruş pozisyonlarını tarif edip, yönlendirerek bir güç ve otorite kullanmaktadır. Sanığın bu konumundan istifade etmesi veya suistimal etmesi suçun işlenmesini kolaylaştırmaktadır. Somut olay da aynen bu şekilde gerçekleştirilmiştir. Sanığın, mağdureden kan aldığı sırada, sol kolunu açan mağdureden gerekmediği halde, suçu daha rahat işleyebilmek ve pozisyon alabilmek için sağ kolunu açmasını istediği, mağdurenin neden sağ kol diye sorması üzerine sağ koldan daha iyi kan alınıyor dediği ve sağ koldan kan aldığı sırada mağdurenin sol elini cinsel organına sürttürdüğü, sanığın hizmet ilişkisinin verdiği erki kullanarak mağdureyi yönlendirdiği ve eylemini bu şekilde gerçekleştirdiği anlaşılmaktadır.

Dairemizin sayın çoğunluğu hizmet ilişkisi kavramını, sadece işe alma, işten çıkarma ve ücret gibi haklarını belirleme yetkisine haiz olma gibi sözlü veya yazılı hizmet akdi ile sınırlamaktadır. Bu yorum, kanun metni ve kanun koyucunun amacına uygun olmadığı gibi sağlık hizmeti veya tekel tarzında sunulan elektrik ve su hizmetleri gibi hizmetlerin sunumu esnasında bu hizmetlerin gereği olarak ortaya çıkan nüfuzun verdiği etki ve erkin kullanılarak suçun işlendiği halleri kapsam dışı bırakan bir değerlendirme olur.

Yukarıda açıklanan nedenlerle sanık hakkında 102/3-b maddesinin uygulanması gerektiği ve bunu uygulayan yerel mahkeme kararının da yerinde olduğu kanaatinde olduğumuzdan çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2024/7870, Karar No: 2024/9929, Tarih: 24.06.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/7870 E.  ,  2024/9929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/486 E., 2024/334 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar 3.788,24 TL olup belirtilen miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

24.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17507, Karar No: 2015/31791, Tarih: 14.12.2015

**11. Ceza Dairesi         2014/17507 E.  ,  2015/31791 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/231968

MAHKEMESİ : Bursa 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/05/2013

NUMARASI : 2007/610 (E) ve 2013/540 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

Kardeşi H.. Y..'ın kimlik bilgilerini kullanarak oluşturduğu sahte nüfus cüzdanını kullanmak suretiyle resmi belgede sahtecilik, resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan, 6136 sayılı Yasaya muhalefet, iftira ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından dolayı hakkında İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi'ne kamu davası açılan sanığın mahkumiyet ile sonuçlanan dosyasının Dairemizin 2014/9871 Esas sayılı dosyası ile temyiz incelemesine tabi tutulduğu ve her iki dosyadaki sahte nüfus cüzdanının birbirinden farklı olduğu anlaşıldığından tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiş, 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 14.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13321, Karar No: 2013/17360, Tarih: 11.11.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/13321 E.  ,  2013/17360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı .... Tic ve San. AŞ aleyhine 12/09/2011 gününde verilen dilekçe ile menfi tespit istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; dava şartı yokluğundan davanın reddine dair verilen 23/02/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, menfi tesbit istemine ilişkindir. Mahkemece, kesin sürede gider avansının yatırılmadığı gerekçesi ile dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, kendisine gönderilen haciz ihbarnamelerinin usulsüz olduğunu, davalıya borçlu olmadığının tesbitini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının gider avansını 2 haftalık kesin süre içerisinde yatırmadığı gerekçesiyle, davanın dava şartı yokluğundan reddine karar verilmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 115/2. maddesinde “Mahkeme, dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir. Ancak, dava şartı noksanlığının giderilmesi mümkün ise bunun tamamlanması için kesin süre verir. Bu süre içinde dava şartı noksanlığı giderilmemişse davayı dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddeder.” hükmü yer almaktadır. Yine aynı kanunun 120. maddesinde “Davacı, yargılama harçları ile her yıl Adalet Bakanlığınca çıkarılacak gider avansı tarifesinde belirlenecek olan tutarı, dava açarken mahkeme veznesine yatırmak zorundadır. Avansın yeterli olmadığının dava sırasında anlaşılması hâlinde, mahkemece, bu eksikliğin tamamlanması için davacıya iki haftalık kesin süre verilir.” şeklinde düzenleme mevcuttur.

Mahkeme dava şartı olarak belirlediği gider avansına yönelik ara kararında, gider avansını oluşturan harç, tebligat gibi gider gerektiren işlemleri kalem kalem açıklamalı, her kalemin miktarını ayrı ayrı göstermeli, dava şartına yönelik gider avansı ile ilgili olarak verilen kesin sürede yatırılmamasının sonuçlarını da duruşma zaptına açıkça yazmalıdır. Ayrıca, bu avans dışında delil ikamesine yönelik avans isteniyor ise, HMK’nun 115. maddesine göre değil, 324. maddesine göre işlem yapmalıdır.

Mahkeme dava şartı olarak belirlediği gider avansına yönelik ara kararında, gider avansını oluşturan harç, tebligat gibi gider gerektiren işlemleri kalem kalem açıklamalı, her kalemin miktarını ayrı ayrı göstermeli, dava şartına yönelik gider avansı ile ilgili olarak verilen kesin sürede yatırılmamasının sonuçlarını da duruşma zaptına açıkça yazmalıdır. Ayrıca, bu avans dışında delil ikamesine yönelik avans isteniyor ise, HMK’nun 115. maddesine göre değil, 324. maddesine göre işlem yapmalıdır.

Eldeki davada; mahkemece, 13/12/2011 tarihli oturumda "Bilirkişi ve davetiye giderini yatırmak üzere HMK'nun 120/2 maddesi gereğince davacı, tarafa 2 haftalık kesin süre verilmesine" şeklinde ara kararı verildiği, davacının gider avansını yatırmadığı anlaşılmaktadır. HMK’nun 120. maddesindeki gider avansı ile ilgili düzenlemenin 324. maddedeki delil ikamesi için avans kuralı ile birlikte değerlendirilmesi ve dava şartı olan gider avansının delillerin ikamesi dışındaki yargılama giderleri için dikkate alınması gerekir. Dolayısıyla delil ikamesi için alınacak avans ile dava şartı olan gider avansının birbirinden ayrılması, delillerin ikamesi için alınacak avansın gider avansı içinde yer almaması zorunludur. Tanık dinlenmesi, bilirkişi raporu alınması ve keşif gideri gibi delil ikamesine yönelik giderlerin gider avansı içinde değerlendirilmesi olanağı HMK’nun 324. maddesi düzenlemesi karşısında yoktur. Ayrıca delil ikamesi avansının da ispat külfetine göre taraflara yükletilmesi gerekir. Delil ikamesi avansının verilen kesin süre içinde yatırılmaması davanın dava şartı yokluğu ile reddine neden teşkil etmez. Taraf belirtilen sürede delil avansını yatırmazsa dayandığı o delilden vazgeçmiş sayılır.

Şu durumda, gider avansına ilişkin olarak yapılan açıklamalardan da anlaşılacağı üzere bilirkişi raporu alınması gibi delil ikamesine yönelik giderlerin gider avansı içinde değerlendirilmesi olanağı HMK’nun 324. maddesi düzenlemesi nedeniyle mümkün değildir. Kaldı ki, eldeki dosyada, davanın açıldığı tarihteki kanun hükümleri uyarınca, harç ve masrafı alındıktan sonra esasa kaydedilerek karar gününe kadar yargılamasının yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu aşamadan sonra ancak delil avansı istenebilir.

Açıklanan nedenlerle mahkemece dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmesi doğru görülmemiş ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davacı lehine BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer, davalının tüm temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3390, Karar No: 2024/5053, Tarih: 23.12.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/3390 E.  ,  2024/5053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/125 E., 2023/1638 K.

KARAR : Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 4. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2021/928 E., 2022/1143 K.

Davacı vekili; estetik amacıyla göbek yağlarının alınması, genital bölgede ve göğüslerde küçültme, göğüs ile kollar arasında kalan bölgede yağların alınması işlemleri için davalılarla 6.500 Euro fiyat ile anlaştıklarını, estetik ameliyatları davalılara yaptırdığını, ancak göğüslerinin çok büyük yapıldığını, göğüs ile kol arasında yağların alınmasının unutulduğunu, göbek bölgesinde ameliyat izlerinin geçmediği gibi yumrular oluştuğunu, göğüste sarkmalardan dolayı çatlamalar ve dekolte bölgesinde çatlamalar oluştuğunu, genital bölgede ise kendiliğinden dökülen iplik kullanılması gerekirken kullanılmadığını, dikiş aldırılması gerektiğinin söylendiğini ve dikişlerin çok sık atıldığını, deriye kaynadığını ve derinin yanarak soyulduğunu, geceler boyunca acılar çektiğini, davalı doktorun yaptığı hataları düzeltmek için Almanya'ya gittiğini, burada kenidisine ameliyat olması gerektiğinin söylendiğini ve 18.200 Euro istendiğini, çektiği acılara karşılık olmak üzere 150.000,00-Türk Lirası manevi tazminatın ve şimdilik 30.000,00-Türk Lirası maddi tazminatın yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili; şirkete ait hastaneye ve hastanede görevli hekime yükletecek bir kusur bulunmadığını, müvekkili hekimin operasyonların tamamında tıbbın gereklerine uygun davrandığını, davacı hastayı yapılan müdahaleler konusunda aydınlattığını ve onayını aldığını, davacının şikayetlerinin ameliyattan önce var olan rahatsızlıklardan kaynaklandığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince; dosyanın ATK 2. ve 3. İhtisas Dairelerine gönderilerek rapor alındığı, dava konusu edilen işlemler bakımından davalı doktor ve sağlık kurumunun kusurunun tespit edilemediği, davalı doktorun dikişlerin aldırılmasının gerekip gerekmediği hususunda davalıların davacıya yeterli bilgilendirmeyi yapıp yapmadığı bakımından da dinlenen davacı tanıklarının görgüye dayalı tanıklıklarının bulunmadığı, bu hususun sadece davacı beyanı ile sınırlı olduğu gibi davacının buna ilişkin başka bir delil de sunmadığı gerekçeleriyle, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun kabulüne, hükme esas alınan raporda heyette bulunanlardan sadece bir tanesinin Plastik ve Rekonstrüktif Cerrahi Uzmanı olduğu, diğer uzmanların ise nöroloji, Adli Tıp ve radyoloji uzmanları olduğu, raporda TBK. nun 475 maddesine göre değerlendirme yapmaya imkân verecek bilgiler ve açıklamalar yer almadığı, konusunda uzman üniversiteden seçilecek bilirkişi heyetinden yukarıda belirtilen hususlarda bilirkişi raporu aldırılması ve sonuca göre karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle, mahkeme kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Kaldırma kararı sonrası İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; Marmara Üniversitesi'nden oluşturulan bilirkişi heyetinden kök ve ek bilirkişi raporları alındığı, buna göre bilirkişi heyeti tarafından yapılan muayene sonucunda hastanın meme boyutunun bir miktar büyük olmakla birlikte normal kadın memesi görünümünde olduğu, memelerin de kilo alarak büyümesi ve ayrıca içinde protez gibi bir ağırlık olan memeler zamanla yer çekimine bağlı olarak sarkabileceği şeklindeki bilgilendirmenin de tıbben uygun olduğu, izin, karın germe ameliyatlarında uzunluğunun olması gereken uzunlukta olduğu, daha kısa olması teknik olarak mümkün olmayacağı, tatmin edici olmayan sonuçların uzun dönemde (yaşlanmaya, gebeliğe, kilo alıp vermeye bağlı ameliyat bölgesi dışında vücut hatlarında değişiklikler gelişebilir) riskler içerebilir şeklindeki bilgilendirmenin de tıbben uygun olduğu, hastada mevcut olan göbek fıtığı ameliyat öncesinde yok ise karın germe ameliyatı ile oluşması mümkün olmadığı şeklinde tespitlere yer verildiği, dikişlerin aldırılmasının gerekip gerekmediği hususunda davalıların davacıya yeterli bilgilendirmeyi yapıp yapmadığı bakımından dinlenen davacı tanıklarının görgüye dayalı tanıklıklarının bulunmadığı, bu hususun sadece davacı beyanı ile sınırlı olduğu gibi davacının buna ilişkin başka bir delil de sunmadığı, kaldırma sonrasında alınan üniversite heyet (kök ve ek) raporunda kusur tespit edilemediği, gerekli bilgilendirmelerin davacıya yapılarak onamlarının da alındığı, yine operasyon sonrasında davacının yurt dışında olması nedeniyle davalı hekim kontrollerine gelmediği, sonraki süreci hekimin yönetmesinin mümkün olmadığı, alınan raporların uyumlu oldukları ve yeterli onamların alınarak bilgilendirmelerin de yapılmış olduğu, bu nedenle davalıların tazminat sorumluluğundan bahsedilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

Bu karara karşı davacı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

Bu karara karşı davacı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

1.Taraflar arasında, sözleşmenin kurulduğu tarih itibariyle yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nın 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesi ilişkisinin bulunduğu açıklıkla ortadadır. Sözleşme ile davacıya estetik müdahalelerde bulunulması kararlaştırılmıştır. Davacı ile davalı arasındaki sözleşmenin niteliği itibariyle hekim ile hasta arasında tedaviye ilişkin sözleşmeden farklı olduğu ve eser sözleşmesi hükümlerinin uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır. Eser sözleşmesini düzenleyen BK'nın 355. maddesi (6098 sayılı TBK'nın 470. maddesi) uyarınca yüklenicinin edimi bir eser meydana getirmeyi, iş sahibinin edimi ise, karşılığında bedel ödemeyi üstlenmesidir. Eser sözleşmesinin niteliği gereği yüklenici sonucu garanti etmektedir.

Davacı, göbek yağlarının alınması, genital bölgede ve göğüslerde küçültme, göğüs ve kollar arasındaki bölgedeki yağların alınması ameliyatları gayesiyle yani estetik amaçla davalıya başvurmuş olduğuna göre, estetik ameliyat yapılmak suretiyle istenilen ve kararlaştırılan amaca uygun güzel bir görünüm sağlanması ve sürecin sağlıklı bir şekilde neticelendirilmesi hususlarının taraflar arasındaki eser sözleşmesinin konusu olduğu açıktır. Burada sözleşme yapılmasının nedeni belli bir sonucun ortaya çıkmasıdır. Eser yüklenicinin sanat ve becerisini gerektiren bir emek sarfı ile gerçekleşen sonuç olup, yüklenici eseri iş sahibinin yararına olacak şekilde ve ona hiçbir zarar vermeden meydana getirmek yükümlülüğü altındadır.

2. Diğer yandan yüklenicinin borçları 818 sayılı BK'nın 356/1. maddesi ( TBK'nın 471. maddesinde) düzenlenmiş olup, 356/1. maddesinde yüklenicinin işin mahiyeti gereği işi sadakat ve özenle yerine getirmek zorunda olduğu belirtilmiş, TBK'nın 471. maddesinde ise “Yüklenici, üstlendiği edimleri iş sahibinin haklı menfaatlerini gözeterek, sadakat ve özenle ifa etmek zorundadır. Yüklenicinin özen borcundan doğan sorumluluğunun belirlenmesinde, benzer alandaki işleri üstlenen basiretli bir yüklenicinin göstermesi gereken mesleki ve teknik kurallara uygun davranışı esas alınır” denilmiş olup, yüklenici olan hekimin de bu düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere edimini sadakat ve özenle ifa etmek yükümlülüğü bulunmaktadır. Yüklenicinin özen borcundan doğan sorumluluğunda benzer alanlardaki işleri üstlenen basiretli bir yüklenicinin göstermesi gereken mesleki ve teknik kuralların esas alınacağı da açıklanmıştır. Yine eser sözleşmesinin niteliği gereği yüklenici sonucu garanti etmiş sayılmalıdır. Komplikasyonlarda ise aydınlatma yükümlülüğü ve komplikasyon yönetiminin doğru yapılması yine yüklenicinin sorumluluğundadır.

3.Ayrıca, 04.04.1997 tarihinde imzalanan ve 09.12.2003 tarihinde 25311 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanıp yürürlüğe giren ve iç hukukumuzun bir parçası haline gelen AVRUPA BİYOTIP SÖZLEŞMESİ 16.03.2004 tarihinde onaylanmış olup, sözleşmenin "Meslek Kurallarına Uyma" başlıklı 4. maddesinde, "araştırma dahil, sağlık alanında herhangi bir müdahalenin ilgili mesleki yükümlülükler ve standartlara uygun olarak yapılması gerekir" düzenlemesi karşısında, davacıya tıbbi müdahalede bulunulduğuna göre bu sözleşme hükümleri de esas alınarak uyuşmazlığın çözümü zorunludur. Sözleşmenin 4. maddesinde kastedilen standardın da, tıbbi standart olduğu tartışmasız olup, tıbbi standartlara aykırılık teşhis ya da tedavi aşamasında ya da müdahale sonrasındaki süreçte noksanlık ya da yanlışlık şeklinde gerçekleşebilir. “Tıbbi Standart” hekimin tedavinin amacına ulaşması için gerekli olan ve denenerek ispatlanmış bulunan, hekim tecrübesi ve doğa bilimlerinin o anki ulaştığı düzeyi ifade etmekte olup, denenmiş ve bilinen temel meslek kurallarıdır. Sözleşmenin eser niteliğindeki “estetik müdahalelerde” de uygulanacağının kabulü zorunludur.

4.Somut olayda; Mahkemece kaldırma öncesi Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 2. İhtisas Kurulundan rapor alınmış olup, bu rapora itiraz üzerine Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Adli Tıp 3.Üst Kurulundan rapor ve kaldırma sonrası Marmara Üniversitesi Tıp Fakültesi öğretim üyelerinden rapor alınmıştır. Alınan bu raporlar gözetilerek dava reddedilmiş ise de; taraflar arasındaki sözleşmenin eser sözleşmesi niteliğinde olduğu ve eser sözleşmesinin sonuç taahhüdünü içerdiği gözetildiğinde, hekimin eylemine ilişkin olarak hukuka uygun bir tıbbi müdahale gerçekleştirildiği yönündeki görüş yeterli olmayıp, ayrıca davacının isteklerinin karşılanıp karşılanmadığı, ayıplı olduğu iddia edilen meme küçültme sonrası memelerin hastanın bedenine göre büyük bırakılması, göbek yağlarının alınması sonrasında oluşan izler, yine genital bölgede yapılan ameliyat sonrası dikişlerin hastanın hayatını zorlaştırması ve göğüs ve kollar arasındaki bölgenin yağ alma işleminin hekim tarafından unutulmuş olması sonuç taahhüdüne uygun olmadığı anlaşıldığından davacı yanca ispat edilecek maddi tazminat ve davacının tüm iddiaları değerlendirilerek somut olaya uygun makul manevi tazminata karar verilmelidir.

Mahkemece bu hususlar değerlendirilmeksizin karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.