muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/11758, Karar No: 2017/13019, Tarih: 02.10.2017

Somut olayda; davacı, dava tarihi itibari ile taşınmazdan ve muhtesatlardan el çekmemiş olup yararlanmaya devam etmektedir. Diğer anlatım ile, davalılar açısından henüz bir zenginleşme gerçekleşmemiştir. Bu durumda, mahkemece; tarafların delilleri değerlendirilerek, tespit talebi yönünden bir karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, muhtesat bedellerinin de tahsiline karar verilmesi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davalılar yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15657, Karar No: 2018/10459, Tarih: 17.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/15657 E.  ,  2018/10459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Sanığın üzerine atılı bulunan İİK'nın 331. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen takibi şikayete bağlı olan bu suçun; "Haciz yolu ile takip talebinden sonra veya bu talepten önceki iki yıl içinde borçlu; alacaklısını zarara sokmak maksadıyla,

“1) Mallarını veya bunlardan bir kısmını mülkünden çıkararak, telef ederek veya kıymetten düşürerek hakiki surette,

2) Gizleyerek muvazaa yoluyla başkasının uhdesine geçirerek,

Sanığın üzerine atılı bulunan İİK'nın 331. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen takibi şikayete bağlı olan bu suçun; "Haciz yolu ile takip talebinden sonra veya bu talepten önceki iki yıl içinde borçlu; alacaklısını zarara sokmak maksadıyla,

“1) Mallarını veya bunlardan bir kısmını mülkünden çıkararak, telef ederek veya kıymetten düşürerek hakiki surette,

2) Gizleyerek muvazaa yoluyla başkasının uhdesine geçirerek,

3) Asıl olmayan borçlar ikrar ederek mevcudunu suni surette eksiltirse” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının, borçlu aleyhine aciz belgesi aldığını veya alacağını alamadığını ispat ettiği takdirde) gerçekleşmesi halinde oluşacağının yerleşik uygulamalarda benimsenmiş olması, somut uyuşmazlıkta; Alanya 2. İcra Müdürlüğü'nün 2013/6684 Esas sayılı dosyasının alacaklısı .... İnş. Ltd Şti ile sanığın yetkilisi olduğu borçlu şirket arasındaki bono düzenlenmesine yol açan borç ilişkisinin neden kaynaklandığı her iki şirkete ait ticari defter ve belgeler üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yapılmak suretiyle araştırılmaksızın, bahse konu şirketin yetkilisinin takip tarihinin hemen ertesi günü icra dairesine gelerek borcu kabul edip sürelerden de feragat ettiği göz önünde bulundurulduğunda borç ilişkisinin hayali borç ikrarı niteliğinde olup olmadığı ve borçlu sanığın borcu karşılamaya yetecek başkaca mal varlığının bulunup bulunmadığı konusunda araştırma yapılıp sonucuna göre şikayete konu işlemlerin alacaklıyı zarara sokmak kastıyla yapılıp yapılmadığı hususunda sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken eksik kovuşturma ile yetinilerek yazılı şekilde beraat kararı verilmesi; yapılan araştırma neticesinde suçun sübut bulması durumunda ise, 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253. ve 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 17/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13199, Karar No: 2013/10961, Tarih: 27.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/13199 E.  ,  2013/10961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 07/05/2012 tarih ve 2011/240-2012/85 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı TPE vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının 2009/38761 başvuru numaralı " 01ive " ibareli markanın müvekkilinin tescilli " dalan d' olive", " Laurolive", " cocolive", " daphnolive" ve " oliver " markaları ile iltibas tehlikesi bulunduğunu, davalı başvurusuna itirazlarının YİDK. nca reddedildiğini, ancak davalı markasının müvekkili markaları ile benzer olduğunu ve 556 s. KHK. nin 8/4 kapsamında tescil edilemeyeceğini, davalı markasının İngilizcede " zeytin" anlamına gelen " olive" ifadesini çağrıştırdığını ve 556 s. KHK. nin 7/1-c uyarınca da ürünün cinsini belirten emtialarda tescil edilemeyeceğini, ileri sürerek YİDK. nun 13.04.2011 tarihli kararın iptali ile davalı markasının hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, YİDK. kararının hukuka uygun olduğunu, savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., markasının olive ibaresi ile ilgisi olmadığını, 0 ve 1 rakamının eklenmesi ile "ive" harflerinden oluştuğunu, kendi fikri çabası sonucu bu markayı oluşturduğunu, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalı başvurusuna konu markanın " 01ive" olduğu ve " olive " ibaresi ile eşdeğer olup, bu ibarenin zeytin anlamına geldiği, itiraza gerekçe gösterilen markalarda da " olive " kelimesinin ön planda yer aldığı ve taraf markalarının benzediği, aynı mal ve hizmetler yönünden karıştırılma ihtimali bulunduğu, davalı başvurusunda yer alan zeytin emtiası yönünden ise 556 s. KHK. nin 7/1-c uyarınca tescil engeli bulunduğu, yine davalı başvurusundaki 35. sınıftaki perakendecilik hizmetleri hangi mal ve hizmetler için olduğu zikredilmemesi nedeni ile davacı markasındaki malları da kapsayacağından aynı tür olduğu, gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, YİDK. nun 2011/M-1386 sayılı kararının 03. sınıfın tamamı ile 29. sınıfta yer alan " zeytin, zeytin ezmeleri yenilebilir bitkisel yağlar" ve 35. sınıftaki perakendecilik hizmetleri yönünden iptaline, davalı markasının anılan mal ve hizmetler yönünden hükümsüzlüğüne, karar verilmiştir.

Kararı, davalı TPE vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı TPE vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı TPE vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı TPE vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı TPE vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 27/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4220, Karar No: 2020/6705, Tarih: 30.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/4220 E.  ,  2020/6705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Usulsüz tebliğ nedeni ile müşteki vekilinin temyiz isteminin süresinde olduğu ve 29.04.2014 tarihli celsede sanıktan şikayetçi olduklarını, sanığın cezalandırılmasını talep eden müşteki vekilinin katılma hususunda beyanı alınmamış olmasına karşın temyiz dilekçesi sunmakla katılma iradesini ortaya koyduğundan müşteki vekilinin katılma isteminin kabulüne karar verilerek ile yapılan incelemede;

1- Suça konu iki adet bilgisayar ve bir adet yazıcının sanığın savunmasında belirtildiği gibi okullara bağış yapılıp yapılmadığı, hangi okul veya okullara gönderildiği hususunda sanığın açıklayıcı beyanına başvurulup, araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, doğrudan soyut mahiyette savunmaya itibar edilerek eksik kovuşturma ile yazılı beraat kararı verilmesi,

2- Kabule göre de;

Beraat kararı verilirken uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK' nun 232/6 maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... Ofset Matbaacılık San. Ve Tic. A.Ş. vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 30.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12403, Karar No: 2014/7927, Tarih: 27.03.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/12403 E.  ,  2014/7927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık, tehdit ve mala zarar verme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz süresinin geçmesinden doğan sonuçları ortadan kaldırmak için başvurulan eski hale iade talebi üzerine değerlendirme yapma ve karar verme yetkisinin CMK.nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'a ait olduğu gözetilmeden, yerel mahkemece bu taleple ilgili olarak verilen 14.07.2011 tarihli karar hukuki değerden yoksun kabul edilerek yapılan incelemede;

Yokluğunda verilen kararın tebliği sırasında yurtdışında olan sanığın 30 Mayıs 2011 tarihinde yurda döndüğü ancak, mazeretinin sona erdiği CMK.nun 41. maddesinde düzenlenen süreden çok sonra 08.7.2011 günü temyiz eden sanık müdafiinin eski hale getirme talebinin 5271 sayılı CMK.nun 41/1, temyiz talebinin ise 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 310 ve 317. maddeleri uyarınca (REDDİNE), 27.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5519, Karar No: 2013/11300, Tarih: 23.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/5519 E.  ,  2013/11300 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

KARAR

Dava, Alman rant sigortasına giriş tarihinin Türkiye’de sigorta başlangıcı olarak tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320’nci maddesi uyarınca dosya üzerinden esasa ilişkin olarak yapılan inceleme ve değerlendirme sonucunda, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1086 sayılı Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanununda; yazılı, sözlü, basit ve seri olmak üzere dört yargılama usulü düzenlenmiş iken 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda yazılı ve basit yargılama usulleri düzenlenmiştir.

Bir davada hangi yargılama usulünün uygulanacağı uyuşmazlığın niteliği veya davanın görüleceği mahkemeye göre belirlenmektedir. Bu bağlamda; 5510 sayılı Kanununun 101’inci maddesinde, anılan Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili çıkan uyuşmazlıkların çözümlenmesinde İş Mahkemelerinin görevli olduğu belirtilmiş, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 7’nci maddesinde ise, İş Mahkemelerinde sözlü yargılama usulünün uygulanacağı hüküm altına alınmıştır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 447’nci maddesindeki diğer kanunların sözlü yahut seri yargılama usulüne atıf yaptığı hallerde bu Kanununun basit yargılama usulü ile ilgili hükümlerinin uygulanacağına ilişkin hüküm karşısında; artık, iş mahkemelerinde basit yargılama usulünün uygulanması gerekecektir.

Yazılı yargılama usulü 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda ayrıntılı olarak düzenlenmiş, basit yargılama usulü ise temel özellikleriyle kaleme alınmış, 322/1’inci maddesinde basit yargılama usulü hakkında hüküm bulunmayan hâllerde, yazılı yargılama usulüne ilişkin hükümler uygulanacağı belirtilmiştir. (Hakan Pekcanıtez, Oğuz Atalay, Muhammet Özekeş, Medeni Usul Hukuku, 12. Baskı, Ankara 2011, s.586).

Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320’nci maddesinin birinci fıkrasında “mümkün olan hallerde” mahkemenin tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar verebileceği öngörülmüş, ancak “mümkün olan haller”in neler olduğu madde metninde sayılmamıştır.

Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320’nci maddesinin birinci fıkrasında “mümkün olan hallerde” mahkemenin tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar verebileceği öngörülmüş, ancak “mümkün olan haller”in neler olduğu madde metninde sayılmamıştır.

Hukuk Muhakemeleri Kanununun “hukuki dinlenilme” başlıklı 27’nci maddesi, T.C. Anayasası’nın hak arama hürriyetini düzenleyen 36’ncı maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin adil yargılanma hakkına ilişkin 6’ncı maddesi nazara alındığında “bir dava hakkında karar verilirken duruşma yapılması esastır.” Gerek Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin ve gerekse Yargıtay ve doktrinin kabulü de bu yöndedir. Duruşma yapılmasında amaç, tarafların iddia ve savunmalarını yazılı beyanlar dışında bir kez de sözlü olarak hâkime aktarmalarına imkan tanıyarak, hâkime de bu iddia ve savunmalarda açık olmayan, tereddüt oluşturan konularda soru sormasını sağlamaktır. Tecrübeler bu uygulamanın uyuşmazlıkların sağlıklı çözümü için büyük önem taşıdığını, taraflar ve hâkimin yüzyüze gelmesinin gerçeğe erişimi kolaylaştırdığını göstermektedir. (Ejder Yılmaz, Geçici Hukuki Himaye Tedbirleri, C1, Ankara 2001, s. 888) (Cenk Akil, Terazi Aylık Hukuk Dergisi, Kasım 2012, s.17).

Ayrıca, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Yargılama ile ilgili bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını mahkemenin açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini içeren bu hakkın ve yargılamanın aleniliği ilkelerinin gerçekleşmesinin en önemli aracı duruşma yapılmasıdır.

Duruşma yapılmaksızın dosya üzerinden karar verilmesi ise istisna olup, ancak bu konuda kanuni dayanak bulunması halinde mümkündür. Eş deyişle; ancak hukukun izin verdiği “ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz, delil tespiti, İcra ve İflas Kanununun 17 ve 18’inci maddelerinde öngörülen şikâyet davaları” gibi durumlarda dosya üzerinden karar verilebilir. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320/1’inci maddesi hükmünün de bu çerçevede değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

Öte yandan; Hukuk Muhakemeleri Kanunu, hukuk yargılama usulüne önemli bir yenilik olarak “ön inceleme” müessesesini getirmiştir. Kanun gerekçesinden “...yargılamanın gecikme sebebi olarak gösterilen, mahkemelerce tam hazırlık yapılmadan tahkikata başlanılmasını” engellemek amacına yönelik olduğu anlaşılan bu müessese ile; tarafların iddia ve savunmalarına ilişkin dilekçelerin verilmesinin ardından, ancak tahkikat aşamasına geçilmeden önce, ama bu aşamaya hazırlık niteliğinde tarafların sulhe teşviki, delillerin toplanması ve sunulması için gerekli işlemlerin yapılması, tarafların anlaştıkları ya da uyuşamadıkları konuların tespiti ve dava şartları ile ilk itirazların değerlendirilerek sonuca bağlanması ön incelemenin kapsamını oluşturmaktadır. Bu nedenle mahkeme, ön inceleme için bir gün tespit ederek taraflara tebliğ edecektir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulduğunda; Alman rant sigortasına giriş tarihinin Türkiye’de sigortalılık

başlangıcı olarak tespitine dair eldeki davada, ön inceleme ve tahkikata ilişkin duruşma açılıp, işin esasına girilerek çözümlenmesi gerekirken; Mahkemenin duruşma açılmaksızın dosya üzerinde karar vermiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 23.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16456, Karar No: 2013/13998, Tarih: 02.07.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/16456 E.  ,  2013/13998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Samsun 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14/06/2012 tarih ve 2011/560-2012/275 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakim... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline elektronik cihaz sigorta poliçesi ile sigortalı bulunan elektronik alet ve ekipmanlarının şebeke voltajının sık sık düşüp yükselmesinden dolayı hasarlandığını, hasar tuturanın ödendiğini, davalının meydana gelen hasardan sorumlu olduğunu ileri sürerek, 3.978,45 TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu hasarın meydana geldiği tarihte işyerinin bulunduğu adres ve çevresinde benzer işyerlerinden müdürlüğe herhangi bir arıza ihbarının yapılmadığı, arızanın müvekkili şirkete ait şebekeden kaynaklanmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre, davacının sigortalısına ait işyerinde meydana gelen klima ve soğuk oda arızalarının davalı kurumun elektirik şebekesinden kaynaklanmadığı, sigortalı işyerinin mevcut elektrik tesisatını iyileştirmeden yani ana kolon hattı ve sigorta gibi malzemelerinin değiştirilmeden kurulu elektirik gücüne ilave edilen klima ve soğuk oda cihazlarının şebekeden akım çekmekte zorlandığı bunun sonucunda cihazların elektronik donanımlarının etkilenmesine zamanla da devre dışı kalmasına neden olduğu, böylece söz konusu hasarların oluştuğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 02/07/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15835, Karar No: 2013/14049, Tarih: 07.10.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/15835 E.  ,  2013/14049 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ... Malz. San. Ve Tic.AŞ. ile davalı ...Ş. aralarındaki kayıp-kaçak bedeli alacağı davasına dair ... 1.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 13.12.2012 günlü ve 2012/166 E.-2012/516 K.sayılı hükmün bozulması hakkında dairece verilen 10.04.2013 günlü ve 2013/3426 E.-2013/6058 K.sayılı ilama karşı davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Düzeltilmesi istenilen Yargıtay ilamında açıklanan gerekçelere göre düzeltme dileğinde ileri sürülen sebepler HUMK.nun 440.nci maddesindeki yazılı hallerden hiç birisine uymadığından vaki düzeltme isteğinin REDDİNE ve 219.00-TL.para cezasının düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir kaydettirilmesine, 07.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29533, Karar No: 2014/23305, Tarih: 19.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/29533 E.  ,  2014/23305 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 50/4, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının 4. bendi hükümden çıkartılarak yerine, “Sanığa verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4 maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince, adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3 maddesi gereğince, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 910 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince, sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 18.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” bendinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.