muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6013, Karar No: 2016/6678, Tarih: 08.11.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/6013 E.  ,  2016/6678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Düşme

Katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olan ve kovuşturma evresinde davaya katılmak istediklerini beyan ettiği halde hakkında usulüne uygun olarak katılma kararı verilmeyen şikayetçi kurum vekilinin, 5271 sayılı CMK’nun 260/1. madde ve fıkrası uyarınca yasa yollarına başvurma hakkı bulunduğu belirlenip aynı Yasanın 237/2. maddesi gereğince katılma kararı verilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan vergi kaçakçılık suçu raporu ve mütalaa düzenlendiği, 18.02.2010 tarih, GKR-2010-887-9 sayılı vergi kaçakçılık suçu raporu ve ekindeki vergi inceleme raporunda sanığın yasal defterlerine kaydettiği sahte faturaları KDV'de indirim konusu yaptığının belirtildiği, kullanılan son faturanın KDV dahil 56.492,50 lira tutarlı, 256929 seri numaralı olup, 29.12.2005 tarihinde 198 sıra numarası ile deftere kayıt edildiği ve Aralık/2005 dönemi KDV beyannamesinde kullanıldığı, zamanaşımı süresinin dolmadığının anlaşılması karşısında, “2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçu yönünden suç tarihi itibariyle tabi olduğu 5237 sayılı TCK'nun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı süresinin suç tarihinden hüküm tarihine kadar dolmadığı gözetilmeden, yargılamaya devamla sanığın hukuki durumunun belirlenmesi yerine, yazılı şekilde kamu davasının dava zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 6723 sayılı yasa ile değişik 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 08.11.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11198, Karar No: 2012/16229, Tarih: 03.10.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/11198 E.  ,  2012/16229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVALILAR :1-... Vek. Av. ... ...

2-...

3-...

4-...

Davacı, murisi iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde görevsizliğine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, 7.7.2007 tarihinde davalılardan ...'a ait mesken niteliğindeki binanın dış cephe boyama işini yaparken geçirdiği iş kazası sonucu ölen ...'nin eşi ve çocuğunun maddi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, "davacıların murisi ile davalılar arasında hizmet akdinin bulunmadığı ve istisna akdi mahiyetinde olduğu" gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine ve dava dosyasının görevli İzmir Asliye Hukuk Mahkemesi’ ne gönderilmesine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık; davalı ... ile davacıların murisi arasındaki iş görme ilişkinin hizmet akdine mi, istisna akdine mi dayandığının belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 11.maddesinde iş kazasını oluşturan haller sınırlı olarak belirtilmiştir. Anılan maddeden yola çıkılarak iş kazası; maddede belirtilen hal ve durumlardan birinde meydana gelen ve sigortalıyı hemen ve sonradan bedence ve ruhça arızaya uğratan olay olarak tanımlanabilir.

506 sayılı Kanunun “Sigortalı sayılanlar” başlıklı 2.maddesinde ise, bir hizmet akdine dayanarak bir veya birkaç işveren tarafından çalıştırılanlar bu kanuna göre sigortalı sayılmaktadırlar.

Taraflar arasındaki hukuki ilişkinin hizmet akdine dayanması, gerek sigortalılık olgusunun varlığında, gerekse meydana gelen zararlandırıcı olayın iş kazası sayılmasında ön koşul oluşturmaktadır.

Hizmet akdi Borçlar Kanununun 313-354.maddeleri arasında düzenlenmiş olup, ayrıca İş Kanunlarında da hizmet akdini düzenleyen çeşitli hükümler yer almaktadır.

İstisna akdi Borçlar Kanununun 353.maddesinde “İstisna, bir akittir ki onunla bir taraf (müteahhit), diğer tarafın (iş sahibi) vermeği taahhüt eylediği semen mukabilinde bir şey imalini iltizam eder.” şeklinde tanımlanmaktadır.

Davada somut olayın özelliklerine bakarak çözüme ulaşılmalıdır. Çalışma ilişkisinin istisna akdine dayanması halinde iş sahibinin, iş ve sosyal güvenlik mevzuatından kaynaklanan iş sağlığı ve güvenliğini sağlama yükümlülüğü bulunmayacağı gibi meydana gelen ölüm olayı da 506 sayılı Kanunun kapsamında iş kazası olarak adlandırılamayacaktır.

Somut olayda, binanın dış cephesinin boyanması şeklinde beliren somut çalışma ilişkisinde, belirli bir süre çalışmanın değil, bir sonucun meydana getirilerek, bağımsız bir varlığı değiştirmeye, işlemeye veya biçimlendirmeye yönelik edimin amaçlanmış olması, hizmet akdinin yukarıda tanımlanan ayırt edici ve belirleyici özelliklerinin somut iş görme ilişkisinde bulunmaması karşısında, davacıların murisi ile davalı ... arasındaki hukuki ilişkinin istisna akdine dayanması nedeniyle iş sahibinin, iş ve sosyal güvenlik mevzuatından kaynaklanan iş sağlığı ve güvenliğini sağlama yükümlülüğü bulunmayacağından davalı ... yönünden davanın reddine karar verilmesi yerindedir.

Ne varki davacıların murisi ile davalılardan ... arasındaki hukuki ilişkinin hizmet akdine dayandığı anlaşılmaktadır. Davacıların murisi ...'nin 5.6.2007 tarihinde kumaş boyama işi yapan başka bir işvere ait işyerinden ayrılmasından sonra davalılardan ... ile birlikte hafta sonları ... işi yaptıkları, somut olayda bina sahibi ... ile sözlü anlaşmayı yapan kişinin ... olduğu, davalı ...'ın yaptığı iş organizasyonu sonucunda ölen işçi ile diğer davalılar ... ve ...'ın birlikte ... işi yaptıkları, davalı ...'ın ... işinin bitiminde alacakları ücreti, masrafların düşülmesinden sonra dörde böleceklerini yada başka bir deyişle işi ortak yaptıklarına dair savunmasını kanıtlayan delil ve belge sunamadığı, ölen işçinin kaza günü çalışmaya başladığı, kullanılacak malzemeyi ve iskeleyi davalı ...'ın temin ettiği, davalı ... ve ...'un soruşturma aşamasında ve kamu davasında alınan ifadelerinde kaza günü işçi olduklarını beyan etmeleri nedeniyle davacıların murisi ile davalılardan ... arasındaki hukuki ilişkinin hizmet akdine dayandığı açıktır. Bu nedenle davalı ...'a işveren sıfatıyla, diğer davalılar ... ve ...'a ise işveren yanında kusuru bulunan üçüncü kişiler sıfatıyla husumet yöneltilmesinde herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığından bu davalılar yönünden yargılamaya devam edilerek işin esasına girilerek toplanacak deliller çerçeveesinde bir karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş, davalılardan ... ile davacıların murisi arasındaki hukuki ilişkinin istisna akdine dayanması nedeniyle bu davalı yönünden davanın reddine, diğer davalılar yönünden ise işin esasına girilerek tarafların kusur oranları ve davacıların maddi zararları belirlenerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

O halde davacılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.
Yargıtay — Esas No: 2014/23363, Karar No: 2015/5958, Tarih: 25.03.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/23363 E.  ,  2015/5958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

1)Dosyada mevcut ... Belediye Başkanlığının 31.12.2013 tarihli yazı cevabında dava konusu taşınmazın 1/5000 ölçekli nazım imar planında bir kısmının “gelişme konut alanında” bir kısmının “demiryolu” içerisinde kaldığı, meskun sahada yer almadığı, belediye hizmetlerinden faydalanmadığı bildirildiği halde, hükme esas alınan 03.03.2014 tarihli bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmazın 1/1000 ölçekli uygulama imar planında bir kısmının “gelişme konut alanı” kullanımında, bir kısmının “demiryolu” içerisinde kaldığı belirtildiğinden,

a)Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 13.12.2013 gününde 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde olup olmadığı, içinde değil ise belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı, istenildiğinde belediye hizmeti götürülüp götürülemeyeceği, etrafının meskun olup olmadığı,

b)Taşınmaz 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde ise İmar Kanunu 18. madde uygulamasına tabi tutulup tutulmadığı hususları ilgili Belediye Başkanlığından sorulduktan,

c)Dosyanın fenci bilirkişiye tevdi edilip dava konusu taşınmazın meskun mahale ne kadar mesafede olduğu hususunda ek rapor alındıktan,

2)Hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduğunun ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulduktan,

3)Değerlendirme tarihi olan 2013 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerleri, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırıldıktan,

4)Bilirkişi kurulunca incelenen ve değer biçmeye esas alınan .. mahallesi 445 parsel sayılı taşınmazın, bilirkişi raporunda belirtilen tarihteki satışına ilişkin alıcı, satıcı, satış tarihi, satış bedeli ve yüzölçümünü gösterir şekilde tapu kayıtları Tapu Müdürlüğü’nden istenildikten,

4)Bilirkişi kurulunca incelenen ve değer biçmeye esas alınan .. mahallesi 445 parsel sayılı taşınmazın, bilirkişi raporunda belirtilen tarihteki satışına ilişkin alıcı, satıcı, satış tarihi, satış bedeli ve yüzölçümünü gösterir şekilde tapu kayıtları Tapu Müdürlüğü’nden istenildikten,

5) Şehir Hali Hazır Haritası üzerinde dava konusu taşınmaz ile emsal kabul edilen taşınmazın birbirlerine olan mesafeleri ve bu taşınmazların ilçenin merkezi yerlerine (Adliye, Hükümet Konağı, Belediye Binası, ticari nitelikte olan yerler gibi) olan uzaklıkları fen bilirkişiye işaretlettirildikten,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10220, Karar No: 2015/8208, Tarih: 01.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/10220 E.  ,  2015/8208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Lüleburgaz Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/06/2015

NUMARASI : 2015/384-2015/647

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Akhisar Sulh Hukuk ve Lüleburgaz Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

Akhisar Sulh Hukuk Mahkemesince, hükümlünün MERNİS adresinin “S..Mah. O. Cad. No:1 İç Kapı No:1 Lüleburgaz/KIRKLARELİ” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Lüleburgaz Sulh Hukuk Mahkemesince, hükümlünün cezaevine girmeden önce “R.Mah. 158 Sok. No:41 D:1 Akhisar/MANİSA” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Hükümlünün beyanına göre hükümlünün cezaevine girmeden önce Lüleburgaz'da ikamet ettiği ve hükümlünün Lüleburgaz Sulh Hukuk Mahkemesinin 21.05.2015 tarih, 2014/926 - 2015/492 sayılı ilâmı ile hükümlülük nedeniyle kısıtlandığı anlaşıldığından uyuşmazlığın Lüleburgaz Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Lüleburgaz Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 01/10/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2677, Karar No: 2024/863, Tarih: 29.02.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/2677 E.  ,  2024/863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/512 E., 2023/54 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen malın ayıplı olmasından kaynaklanan tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen kararda temyize konu edilen toplam miktar 33.750 TL olup karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin ve davalı vekilinin temyiz dilekçelerinin (miktar itibariyle) REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harçlarının istek hâlinde temyiz edenlere iadesine,

29.02.2024 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

(Karşı Oy)

KARŞI OY

1. Dava, ayıplı mal satışı nedeniyle uğranılan zararın tahsili istemiyle açılan belirsiz alacak istemine ilişkindir.

2. İlk Derece Mahkemesi tarafından usulden davanın reddine ilişkin karara yönelik istinaf istemi Bölge Adliye Mahkemesi tarafından reddine karar verilmiştir.

3. İlk Derece Mahkemesi kararı Dairemizce bozulmuş ve bozmadan sonra mahkemece, davanın kısmen kabulü ile toplam 31.858 TL yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

4. Davalı taraf kararı temyiz etmiş, ancak temyize ilişkin miktar sınırı esas alınarak temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

5. 6100 S. HMK'nın temyize ilişkin 362. maddesindeki ;

“Bölge adliye mahkemelerinin aşağıdaki kararları hakkında temyiz yoluna başvurulamaz:

a) Miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dahil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar…”

şeklindeki düzenleme uyarınca getirilen miktar sınırı Bölge Adliye Mahkemeleri tarafından verilen kararlara ilişkin olup, İlk Derece Mahkemeleri kararlarına karşı kanun yolu sınırı HMK’nın 341/2. Maddesinde

5. 6100 S. HMK'nın temyize ilişkin 362. maddesindeki ;

“Bölge adliye mahkemelerinin aşağıdaki kararları hakkında temyiz yoluna başvurulamaz:

a) Miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dahil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar…”

şeklindeki düzenleme uyarınca getirilen miktar sınırı Bölge Adliye Mahkemeleri tarafından verilen kararlara ilişkin olup, İlk Derece Mahkemeleri kararlarına karşı kanun yolu sınırı HMK’nın 341/2. Maddesinde

“Miktar veya değeri üç bin Türk Lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir” şeklinde gösterilmiştir.

6. Hak arama özgürlüğü kapsamına denetim mahkemesi (Bölge Adliye Mahkemesi) için öngörülen sınırın İlk Derece Mahkemesi yönünden de aranmasını sakıncalı bulduğumdan, İlk Derece Mahkemesi karalarının kanun yolu denetim sınırı temyiz tarihi itibariyle 17.830 TL olduğundan ve mahkemece hüküm olunan 31.858 TL bu miktarın üzerinde olduğundan, temyiz isteminin reddine dair sayın Daire çoğunluğu kararını isabetli bulmuyorum.
Yargıtay — Esas No: 2023/719, Karar No: 2023/1510, Tarih: 26.04.2023

**6. Hukuk Dairesi         2023/719 E.  ,  2023/1510 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 16.01.2023

SAYISI : 2022/2612 E., 2022/2257 K.

ASLİ MÜDAHİLLER : 1-... vekili Avukat ... ve diğer 12 müdahil

DAVA TARİHİ : 31.05.2021

HÜKÜM/KARAR : Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Yığılca Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2021/81 E. (Derdest Dosya)

Taraflar arasında konkordato davasından dolayı yapılan yargılama sırasında Mahkemenin ara kararı ile davacı temsilcisinin teminat mektuplarının paraya çevrilmesinin önlenmesine ilişkin tedbir talebinin kabulüne karar verilmiştir.

İhtiyati tedbirin kabulüne dair ara kararın alacaklı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun 6100 sayılı HMK’nın 352/1-b maddesi uyarınca usulden reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı alacaklı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 16.01.2023 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin 6100 sayılı HMK’nın 362/1 maddesi gereğince reddine karar verilmiştir.

Ek karar alacaklı ... tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu kararın kesin olduğu gerekçesiyle alacaklı ... vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararına ilişkindir.

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 287/son maddesinde tedbirlere ilişkin verilen kararlara karşı kanun yoluna başvurulamayacağı belirtilmiştir. 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362/1-f. bendi gereğince de geçici hukuki korumalara ilişkin bölge adliye mahkemelerince verilen kararlara karşı temyiz kanun yolu kapalıdır. Bu nedenlerle temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar, yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 16.01.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Alınması gereken harç peşin olarak yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2726, Karar No: 2017/1445, Tarih: 29.11.2017

**Hukuk Genel Kurulu         2016/2726 E.  ,  2017/1445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İstanbul Anadolu 21. İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 18.11.2014 gün ve 2013/231 E., 2014/709 K. sayılı kararın temyizen incelenmesi davalılar ... vekili ve davalı ...Yapı San. ve Temz. Hiz. Tic. AŞ. vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin 20.10.2015 gün ve 2015/4851 E., 2015/18812 K. sayılı kararı ile,

“…1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere, kanuni gerektirici sebeplere göre davalılar vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava; 08.06.2010 tarihindeki iş kazasında yaşamını yitiren sigortalının eş ve çocuklarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, davacı eş için; 38.520,64TL maddi-100.000,00TL manevi, davacı çocuk H.Nur için; 396,80TL maddi-70.000,00TL manevi, diğer davacı çocuklar için ise 70.000,00'erTL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

18.11.2014 tarihli kararda sair yönlerden bir yanlışlık bulunmamakla birlikte davacılar lehine hükmolunan manevi tazminat miktarlarının takdirinde hata yapıldığı anlaşılmaktadır.

818 sayılı Borçlar Kanununun 47. maddesi (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 56. maddesi) hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile sigortalı yakınlarına verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, davacının sürekli iş göremezlik oranı, işçinin yaşı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, hükmedilecek tutarın manevi tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda olması gerektiği de söz götürmez ve yine 22.06.1966 gün 1966/7-7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de açıklandığı üzere zarar görenin müterafik kusurunun varlığı halinde bu durumun manevi tazminatın takdirinde göz önünde bulundurulması gerekir.