muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1081, Karar No: 2025/1125, Tarih: 26.02.2025

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 17.03.2016 tarihli kararıyla; davanın kısmen kabulü ile taşınmazlardaki ayıp nedeni ile 8.585,00 TL tazminatın davalıdan alınarak davacılara dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte ödenmesine, manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Mahkemenin 17.03.2016 tarihli kararının süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine, Dairece verilen 04.07.2018 tarihli ilamla; tefhim edilen kısa kararla, gerekçeli karar arasında çelişki olduğu gerekçesiyle bozma kararı verilmiştir. Bozmaya uyan Mahkemenin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; asıl davanın kısmen kabulü ile 3.535 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, kira tazminatına yönelik talebin reddine, manevi tazminat ve iskan harcına yönelik taleplerin reddine; Bakırköy 3. Tüketici Mahkemesinin 2019/195 E. sayılı dosyası ile birleşen dava yönünden davanın HMK 114/1-I ve HMK 115/2 maddeleri uyarınca davanın usulden reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili; birleşen dosyalar ve uzun yargılama süreci dikkate alınarak yargılamanın duruşmalı yapılmasına, yargıtay yerleşik içtihatlarına göre %15 değer kaybının toplam bedelden indirilmesi gerektiğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

Davalı vekili; davacının süresi içinde ayıp ihbarında bulunmadığına ve hükme esas alınan 11.01.2013 tarihli rapordaki tespitlere yönelik itirazlarının dikkate alınmadığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, asıl ve birleşen davalar ile, davalıdan gayrimenkul satış vaadi ve kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca aldıkları taşınmazların, teslim süresi ve taahhüt edilen inşai faaliyetler bakımından, ayıplı ve eksik ifalar nedeniyle değer kaybı, maddi-manevi tazminat ve gecikme bedeli istemine ilişkindir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yönünden yapılan incelemede;

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, manevi tazminatın koşullarının oluşmamış olmasında ve taraflar arasındaki sözleşmede iskan harcına ilişkin yer alan düzenlemeye göre davacılar vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yönünden yapılan incelemede;

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, manevi tazminatın koşullarının oluşmamış olmasında ve taraflar arasındaki sözleşmede iskan harcına ilişkin yer alan düzenlemeye göre davacılar vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2.Yürürlük tarihi itibariyle uyuşmazlıkta dikkate alınması gereken 4077 sayılı Kanun'un 4. ve 30. maddelerinin ikinci fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Aynı Kanun’da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, Kanun'un 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Kanun'un 198. maddesine göre (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) bu konudaki 223. maddesi ) alıcı, teslim aldığı malı işlerin olağan akışına göre, imkân bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp gördüğü zaman bunu satıcıya uygun süre içinde ihbar etmekle yükümlüdür. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirme ile meydana çıkarılamayacak bir ayıp bulunması halinde, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa, bu durumu da hemen satıcıya bildirmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra hemen (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; davacıların 27.05.2008 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 16.01.2009 tarihinde teslim edildiği ve 19.03.2010 tarihinde de eldeki davanın açıldığı dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; davacıların 27.05.2008 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 16.01.2009 tarihinde teslim edildiği ve 19.03.2010 tarihinde de eldeki davanın açıldığı dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır.

Hükme esas alınan bilirkişi heyet raporunda ve mahkemece gizli ayıplı olarak belirtilen imalatlar ile ilgili olarak; gizli ayıp olarak nitelendirilen ayıplar yönünden kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki tüketicinin ne zaman farkedebileceği ile bağımsız bölümün teslim tarihi ve tespit tarihi de göz önünde bulundurularak yasal süresi içinde ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı hususlarına yeterince yer verilmediği anlaşılmaktadır. Yine TBK'nun 223 (BK'nun 198. maddesi) hükmü ile gizli ayıplar yönünden kendisine yüklenen hemen ihbar mükellefiyetini yerine getirip getirmediğini ispat yükü davacıdadır. Site yönetiminin veya diğer tüketicilerin, tüketici adına ayıp ihbarında bulunma hak ve yetkisi bulunmamaktadır. Hal böyle olunca mahkemece, hükme esas alınan raporu düzenleyen bilirkişi heyetinden gizli ayıp olarak nitelendirilen imalatlara ilişkin ayıpların tek tek neler olduğunun belirlenerek, ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığı hususunda ayıpların niteliği ve ortaya çıktıkları zaman dilimi ve tarafların delilleri dikkate alınarak taraf ve yargı denetimine esas gerekçeli ek rapor tanzimi sağlanarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3. Davacıların geç teslimden kaynaklanan kira tazminatı taleplerine ilişkin olarak; davacılar teslim tarihi olarak taşınmazın tapu devir tarihi olan 30.09.2009 tarihinin esas alınması gerektiğini, davalı ise taşınmazın sözleşmede kararlaştırılan 30.11.2008 tarihinde teslim edildiğini savunmaktadır. Taşınmazın sözleşmede belirtilen tarihte teslim edildiğini ispat külfeti davalıdadır. Bununla birlikte, davacının dosyaya sunmuş olduğu dava dilekçesi ekinde yer alan elektronik postada taşındığı tarih olarak 16.01.2009 tarihini ikrar ettiği görülmüştür. Hal böyle olunca Mahkemece taşınmazın teslim tarihi olarak 16.01.2009 kabulü ile, sözleşmede kararlaştırılan bedel üzerinden kira tazminatına hükmedilmesi gerekirken, mezkur talep yönünden davacının davasını ispatlayamadığı gerekçesiyle gecikme tazminatı talebinin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

4. 6100 sayılı Kanun'un 324. maddesince taraflardan her biri ikamesini talep ettiği delil için mahkemece belirlenen avansı, verilen kesin süre içinde yatırmak zorunda olup, kesin süre içinde delil avansı yatırılmadığı takdirde mahkemece o delile dayanmaktan vazgeçmiş sayılır ve bu durumda mevcut deliller değerlendirilerek karar verilir.

4. 6100 sayılı Kanun'un 324. maddesince taraflardan her biri ikamesini talep ettiği delil için mahkemece belirlenen avansı, verilen kesin süre içinde yatırmak zorunda olup, kesin süre içinde delil avansı yatırılmadığı takdirde mahkemece o delile dayanmaktan vazgeçmiş sayılır ve bu durumda mevcut deliller değerlendirilerek karar verilir.

Eldeki davada ispat yükü üzerinde olan davacılar, taşınmazın, teslim süresi ve taahhüt edilen inşai faaliyetler bakımından, ayıplı ve eksik ifalar nedeniyle tazminat ve gecikme bedeli talepli asıl davayı ikame etmiş, gayrımenkul satış vaadi sözleşmesini sunmak suretiyle alacağının varlığını ve tutarını ispat yükünü yerine getirmiştir. Davalı taraf ise, taşınmazın tesliminin sözleşmeden belirlenen tarihte yapıldığını savunarak davanın reddini istemiştir. Bu durumda davacı taraf iddiasını ispat etmiş, artık ispat yükü borcunu ödediğini savunan ve kendisi lehine vakıalar ileri süren davalıya geçmiştir.

Hâl böyle olunca İlk Derece Mahkemesince; ispat yükünün davalı tarafa geçtiği gözetilmeksizin davacı tarafa delil avansını yatırmak üzere süre verilmesi ve delil avansı yatırılmadığından davacının davasını ispatlayamadığı gerekçesiyle bağımsız bölüm içerisindeki eksik iş ve ayıplara ilişkin taleplerinin reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir. Dosyanın incelenmesinden, dosyada daha önce keşifler yapılarak raporlar alındığı, davalı tarafından ek rapor alınması talebinde bulunulduğu, önceki bilirkişi raporlarındaki tespitlerin yeterli olmaması halinde davalıdan delil avansı talep edilebilecekken aksine karar verilmiş olması uygun görülmemiştir.

6. Bozma sebebine göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin sair temyiz temyiz itirazlarının reddine,

(3) ve (4) bentlerde açıklanan nedenlerle temyiz olunan Mahkeme kararının 1086 sayılı Kanun'un 428. maddesi gereğince davacılar yararına BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

6100 sayılı Kanun’un Geçici 3. maddesi atfıyla 1086 sayılı Kanun’un 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 26.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14566, Karar No: 2016/3533, Tarih: 25.02.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/14566 E.  ,  2016/3533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli, irtifak hakkı karşılığı ile kesilen ağaç bedellerinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idareler vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli, irtifak hakkı karşılığı ile kesilen ağaç bedellerinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idareler vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığı ile kesilen ağaç bedellerinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Bilirkişi raporuna göre bedeli hesaplanan irtifak alanı 538,87 m2 olduğu halde 360,29 m2 kısım üzerinde irtifak hakkı tesisine hükmedilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının; 2. bendindeki (360,29) rakamlarının çıkartılmasına, yerine (538,87) rakamlarının yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalı idareler TEDAŞ SEDAŞ dan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 25/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15844, Karar No: 2013/5394, Tarih: 15.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/15844 E.  ,  2013/5394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirkette 01.03.2010-03.11.2010 tarihleri arasında çalıştığını, davalı şirkette çalıştığı sürece hafta içi, Cumartesi, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde 08-22 saatleri arasında çalıştırılmasına rağmen, fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek, söz konusu alacakların tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, müvekkili şirkette elektrik teknisyeni olarak çalışan ve şirketin müşterisi Yapı Kredi Bankasının Türkiye’deki şube ve ATM’lerine güvenlik kamerası takmak, bu makinelerin bakımını yapmak ve oluşabilecek arızaları gidermekle görevli olan davacının iş sözleşmesinin Yapı Kredi Bankası ile müvekkili şirket arasında akdedilmiş servis ve bakım sözleşmesinin 31.10.2010 tarihi itibariyle feshi üzerine sona erdirildiğini, davacının her gün 08-22 saatleri arasında cumartesi, resmi tatil ve bayram günlerinde ortalama ondört saat çalışma iddiasının gerçek dışı olduğunu, davacının kamera sistemlerinin bakım ve hizmetlerini yaptığı banka şubelerinin bayram ve hafta sonlarında çalışmaması sebebiyle ancak acil hallerde bu günlerde davacının çalışmasının söz konusu olabileceğini, kaldı ki taraflar arasında akdedilmiş iş sözleşmesinin 5/b bendinde de kanuni sınırlar içinde yapılacak fazla çalışma ücretinin kararlaştırılan ücrete dahil olduğunun belirtilmiş olması karşısında, davacının yıllık ikiyüzyetmiş saatlik kanuni sınırı aşan fazla çalışması olamayacağını belirterek, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı kanuni süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin, fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Temyiz:

Kararı kanuni süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin, fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, fazla çalışma konusunda hesap yapılırken bir davacı tanığının anlatımları dikkate alınmıştır. Oysa, bu tanık, işveren aleyhine aynı konuda dava açan kişidir. Mahkemece, fazla çalışma konusunda sadece bu tanığın anlatımına dayanılarak hüküm kurulması hatalıdır. Bu durumda, öncelikle dava dışı Yapı Kredi Bankası ile davalı şirket arasında akdedilmiş servis ve bakım sözleşmesinin celbi ile davacının yapacağı işlerin neler olduğu, kaç kişinin bu işlerde çalışacağı saptanmalı, davacının yaptığı işin niteliği ve yapılacak işlerin kapasitesi dikkate alınarak, davalıya ait işyerinde fazla çalışma yapılmasını gerektirecek iş yoğunluğu bulunup bulunmadığı, gerekirse uzman bilirkişiden rapor alınarak tespit edilmeli ve tüm deliller yeniden bir değerlendirmeye tabi tutularak, davacının fazla çalışma ücreti alacağının bulunup bulunmadığı duraksamaya yer vermeyecek şekilde açıkça saptanarak sonuca gidilmelidir.

Mahkemece, yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile fazla çalışma ücreti alacağına ilişkin yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4411, Karar No: 2017/2672, Tarih: 10.04.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/4411 E.  ,  2017/2672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 22.06.2010 tarihli iddianamesi ile sanık ... hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan kamu davasında zamanaşımı süresi içinde mahallinde bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

I- Sanık ... hakkında “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan hükme karşı sanık ... müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, en aleyhe olarak kabul edilebilecek 31.12.2004 suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık ... hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- Sanık ... hakkında “2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarından kurulan hükümlere karşı sanık ...'ün, Sanık ... hakkında “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan hükme karşı sanık ... müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1- 5271 sayılı CMK'nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, sanık ... hakkındaki kamu davalarının "2004 ve 2005 yıllarına ait defter ve belgeleri ibraz etmemek" suçlarından açıldığı, 09.04.2009 ve 22.06.2010 tarihli iddianamelerin anlatımında sanık ... hakkında "2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek'' suçlarından açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden, iddianame dışına çıkılarak dava konusu yapılmayan suçlardan yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması,

2- Sanık ... hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan kamu davasında, sanık ...'nın savunmasında diğer sanık ...'ın yanında ücretli çalıştığını, ...ın kandırması üzerine bir kısım belgelere imza atıp şirketin ortağı ve müdürü olduğunu, şirketin faaliyetleri ile ilgisi bulunmadığını ve sahte fatura düzenlemediğini savunması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi bakımından, suça konu faturaları kullananların tespiti ile sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları ve sanıkları tanıyıp tanımadıklarının sorulması, sanıkların işletmenin faaliyetleriyle ilgili beyanname, işletmeye ait bir belge düzenleyip düzenlemediklerinin araştırılması, suça konu faturalar ile vergi dairesi ve ilgili kurumlara sunulan tüm belge asıllarındaki imza ve yazıların sanıklara aidiyeti yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılması ve sonucuna göre sanık ...'nın hukuki durumunun değerlendirilmesi yerine eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- Sahte fatura düzenleme suçunda suç tarihinin düzenlenen son fatura tarihi olduğu cihetle, karşıt inceleme raporlarından 2005 takvim yılında son faturanın 15.09.2005 tarihinde düzenlendiğinin anlaşılması karşısında; 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükümlerde, suç tarihinde 5237 sayılı TCK'nun yürürlükte olduğu gözetilmeksizin yürürlükte olmayan 765 sayılı TCK'nun 80 ve 59. maddeleri uyarınca uygulama yapılması ile hükmedilen hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nun 51. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verilerek karma uygulama yapılması,

4- Sanık ...'ın sahte fatura düzenlemek suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1. maddesi uyarınca cezalandırılması talep edildiği halde, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan 765 sayılı TCK'nun 80. maddesinin uygulanması suretiyle CMK'nun 226. maddesine muhalefet edilmesi,

III- Sanık ...hakkında “2004 ve 2005 yıllarına ait yasal defter ve belgeleri ibraz etmemek” suçlarından kurulan hükümlere karşı sanık ...'ün temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- 2005 yılına ait yasal defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan kurulan hükümde, 213 sayılı Yasanın 359/a-2. maddesi uyarınca temel ceza olarak belirlenen 1 yıl hapis cezasından TCK'nun 62. maddesi uyarınca indirim yapılırken 10 ay yerine hesap hatası sonucu 18 ay hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini,