muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/9290, Karar No: 2025/1615, Tarih: 03.03.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/9290 E.  ,  2025/1615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/2058 E., 2023/2451 K.

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İnegöl 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.04.2023 tarihli ve 2022/303 Esas, 2023/166 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında maktule yönelik nitelikli kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82/1-d, 53. maddeleri uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 23.10.2023 tarihli ve 2023/2058 Esas, 2023/2451 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan kurum vekili ve sanık müdafinin istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 82/1-d, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 20 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan kurum vekilinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, haksız tahrik ve takdiri indirim hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunmadığına, üst sınırdan ceza verilmesi gerektiğine,

2.Sanık müdafilerinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, atılı suçun taksirle işlendiğine ve olası kast hükümlerinin değerlendirilmesi gerektiğine yönelik suç vasfına, haksız tahrikin derecesine, ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan kurum vekilinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, haksız tahrik ve takdiri indirim hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunmadığına, üst sınırdan ceza verilmesi gerektiğine,

2.Sanık müdafilerinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, atılı suçun taksirle işlendiğine ve olası kast hükümlerinin değerlendirilmesi gerektiğine yönelik suç vasfına, haksız tahrikin derecesine, ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından doğrudan kastla gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, eksik inceleme bulunmadığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, dosya içeriğinden varlığı anlaşılan, maktulden sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemin doğru olarak belirlendiği, eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğu, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından katılan kurum vekili ve sanık müdafilerinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 23.10.2023 tarihli ve 2023/2058 Esas, 2023/2451 Karar sayılı kararında katılan kurum vekili ve sanık müdafileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İnegöl 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1204, Karar No: 2023/1033, Tarih: 13.03.2023

**6. Hukuk Dairesi         2023/1204 E.  ,  2023/1033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Konya 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi'nin 17.01.2023 tarihli ek kararı ile kararın miktar itibariyle temyiz kesinlik sınırı altında kaldığı gerekçesiyle temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Ek karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK)’nun 366 nci maddesi atfı ile HMK'nın 346 ncı maddesinin 2'nci fıkrası uyarınca bölge adliye mahkemesince verilen ek kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz yoluna başvurulabilir.

1

Temyiz dilekçesinin süresinden sonra verilmesi hâlinde anılan Kanunun 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen ek karar, davacı vekiline 25.01.2023 tarihinde tebliğ edilmiş; ek karara ilişkin temyiz dilekçesi ise bir haftalık yasal süre geçirildikten sonra 02.02.2023 tarihinde verilmiştir. Bu nedenle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin süre yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin süreden REDDİNE,

Peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

2
Yargıtay — Esas No: 2021/34630, Karar No: 2024/7862, Tarih: 30.05.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/34630 E.  ,  2024/7862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/343 E., 2018/885 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf talebinin esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükmün sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Anayasa'nın 40 ıncı maddesinin ikinci, 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci ve 232 nci maddesinin altıncı fıkraları gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklinde, 295 inci maddesinin ilk fıkrasında ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" biçiminde düzenlemeler bulunması, sanığın sunmuş olduğu temyiz dilekçesinin, hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi ve Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükümde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimin yer almadığının anlaşılması karşısında, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtarlı şekilde kararın tebliği ile tebliğ - tebellüğ evrakının ve hükmü temyiz etmesi durumunda ek temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemi hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının Dairemize gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 30.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14547, Karar No: 2023/2782, Tarih: 04.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/14547 E.  ,  2023/2782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/382 E., 2022/516 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığının 06.11.2012 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında çocuğun cinsel istismarı suçu ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kamu davası açılmıştır.

2. Gaziantep 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.02.2013 tarihli ve 2012/1145 Esas, 2013/169 Karar sayılı kararı ile sanıkların çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası ile 62 nci maddesi uyarınca 2'şer yıl 6'şar ay hapis ve 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluğuna ve 109 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 62 nci maddesi uyarınca 10'ar ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

3. Gaziantep 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.02.2013 tarihli ve 2012/1145 Esas, 2013/169 Karar sayılı kararının sanıklar tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 03.04.2018 tarihli ve 2015/3746 Esas, 2018/2432 Karar sayılı kararı ile mağdurelerin yaşına itiraz edildiği nazara alınıp suçların oluşumuna etkisi bakımından öncelikle merciinden doğum tutanaklarının onaylı sureti getirtilip resmi bir sağlık kurumunda doğmadıklarının anlaşılması halinde, yaşlarını belirlemeye yönelik kemik grafileri çektirilerek tam teşekküllü bir hastaneden içinde radyoloji uzmanının da bulunduğu sağlık kurulu raporu aldırılması ve duraksama halinde Adli Tıp Kurumundan da görüş sorulup, mağdurelerin suç tarihindeki yaşları bilimsel olarak belirlendikten sonra sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerektiğinden bahisle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Gaziantep 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.04.2019 tarihli ve 2018/467 Esas, 2019/465 Karar sayılı kararı ile mağdurların mernis tutanakları dosya arasına alınarak sanıklar hakkında ayrı ayrı 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. Gaziantep 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.04.2019 tarihli ve 2018/467 Esas, 2019/465 Karar sayılı kararı ile mağdurların mernis tutanakları dosya arasına alınarak sanıklar hakkında ayrı ayrı 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

5. Gaziantep 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.04.2019 tarihli ve 2018/467 Esas, 2019/465 Karar sayılı kararının sanıklar müdafii tarafından temyizi üzerine Dairemizin 03.02.2022 tarihli ve 2021/10830 Esas, 2022/749 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasında 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun'la yapılan değişiklik sonrası öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla bu suçla ilgili davaya bakma, delilleri değerlendirme ve suç vasfının tayini ile buna göre lehe kanunu belirleme görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek 5235 sayılı Kanun'un 12 ve 5271 sayılı Kanun'un 4 üncü maddeleri gereğince görevsizlik kararı verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmasına karar verilmiştir.

6. Gaziantep 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.09.2022 tarihli ve 2022/382 Esas, 2022/516 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

7. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 06.11.2022 tarihli ve 9-2022/130248 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar Müdafiinin Temyiz İstemi

Sanıkların mağdurelerin yaşları konusunda hataya düştüklerini, 5237 sayılı Kanun'un 30 uncu

maddesinin lehlerine uygulanması, suçun unsurlarının oluşmadığından beraat hükümleri kurulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Bozma sonrası yapılan yargılama neticesinde; "Sanıklar .... \*\*\*\*\*\* ve ..... \*\*\*\*\*\*\*\* hakkında, mağdurların öğrenci oldukları ve suç tarihi itibariyle 15 yaşından küçük bulundukları süreçte, olay günü duygusal arkadaşlık yaptıkları sanıkların bir araçla gelerek okulun önünde mağdurları alarak araçla birlikte şahinler vadisine gittikleri, .... \*\*\*\*\*\*\*\*'ın mağdur ... \*\*\*\*\*\*'i araç içerisinde kendi rızasıyla elinden tutarak öptüğü, sanık ... \*\*\*\*\*\*'in, ..... \*\*\*\*\*\*'e sarıldığı, bu esnada olay yerine polislerin gelmesi üzerine yapılan soruşturma neticesinde sanıklar hakkında çocuğun nitelikli istismarından kamu davası açıldığı,

Sanıkların aşamalarda alınan beyanlarından özetle olaya ilişkin olarak alınan beyanlarında; mağdurların beyan ettikleri eylemleri kabul ettiklerini, görünüş itibariyle mağdurların 17-18 yaşlarında olduklarını tahmin ettiklerini beyan ettikleri,

Sanıkların aşamalarda alınan beyanlarından özetle olaya ilişkin olarak alınan beyanlarında; mağdurların beyan ettikleri eylemleri kabul ettiklerini, görünüş itibariyle mağdurların 17-18 yaşlarında olduklarını tahmin ettiklerini beyan ettikleri,

Dosya kapsamında alınan raporlar neticesinde mağdurelerin hastane doğumlu olduklarının anlaşıldığı, kaldı ki hem mağdurların hem de sanıkların vermiş olduğu beyanlarından tarafların aynı köylü olduklarının anlaşıldığı, aynı köylü ve birbirini yıllardır tanıyan insanların yaş hususunda hataya düşmelerinin mümkün olmadığı, bu nedenle sanıkların yaş hususunda hataya düştüklerine ilişkin kendilerini suçtan kurtarmaya yönelik beyanlarına itibar edilmediği, 17.10.2012 olay tutanağına göre, sanık ...'in mağdure Yağmur'u dudaklarından öptüğü, bir eliyle mağdurenin göğsünü, diğer eliyle de avret yerini okşadığı, sanık ...'in mağdure ...yi dudaklarından öptüğü, bir eliyle mağdurenin göğsünü, diğer eliyle de avret yerini okşadığı tutanak mümzilerince görüldüğü, sanık ...'in mağdur ...'ye, sanık ...'in mağdur ...'a yönelik sarılma, öpme, okşama şeklindeki eylemlerini yargılama aşamasında ikrar ettikleri, sanıkların her ikisinin de sübut bulan eyleminin çocuğun nitelikli cinsel istismar suçu olduğu anlaşılmıştır. Suç tarihinin 17/10/2012 tarihi olması sebebiyle lehe kanun uygulaması değerlendirilmiş ve 6545 sayılı yasa ile gelen değişikliğin her iki sanık hakkında da aleyhe olacağı tespit edildiğinden sanıkların 5237 sayılı TCK' nın 6545 sayılı yasa değişikliğinden önceki halinde yer alan 103/1-a maddesine göre cezalandırılmasına" karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanıkların duruşmada mağdurelerin on beş yaşından büyük olduklarını bildikleri yönündeki savunması ile mağdurelerin sanıkların bu yönde savunmalarını doğrular nitelikte beyanları ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, olayda 5237 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinde düzenlenen hata hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden yetersiz ve dosya içeriğine uygun düşmeyen yazılı gerekçeyle mahkumiyet kararları kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Bozma sebebine uygun olarak Tebliğname'de onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.09.2022 tarihli ve 2022/382 Esas, 2022/516 Karar sayılı kararına yönelik sanıklar müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7263, Karar No: 2016/5429, Tarih: 13.06.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/7263 E.  ,  2016/5429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Ret

1-Uyap kayıtlarında yapılan incelemede mükerrerliğe esas alınan...Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2008/788 E sayılı dosyasında sanığın yetkilisi olduğu ... vergi numaralı ... Ltd. Şirketinin işlemlerinin dava konusu edildiği halde, incelemeye konu .... Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2014/720 Esas sayılı dosyasında... vergi numaralı sanığın şahıs şirketinin eylemlerinin incelendiği ve her iki dosyadaki eylemlerin farklı olduğu anlaşılmakla; davaların mükerrer olmadığı gözetilerek Dairemizin 28.10.2014 gün ve 2013/654 E. 2014/17655 karar sayılı bozma ilamı doğrultusunda yargılamaya devamla bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi,

Kabule göre de;

2- Beraat etmeyen sanık lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.06.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/40875, Karar No: 2017/19004, Tarih: 21.09.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/40875 E.  ,  2017/19004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin görünürde davalı .... bünyesinde ancak aslen asıl işveren olan diğer davalı ...’nün emir ve talimatları altında çalıştığını, müvekkilinin iş akdinin haksız ve geçersiz bir şekilde feshedildiğini, yapılan fesih işleminin hukuka aykırı olduğunu beyanla fesih işleminin geçersizliğine, müvekkilinin ...'ne işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevaplarının Özeti:

Davalı ... vekili; diğer davalı ...’nün 19.04.2016 tarih ve 798 sayılı yazısı, 19.04.2016 tarih ve 000597 sayılı yazısı ve 27.04.2016 tarih ve 05624 sayılı yazısı ile iş ve araç eksiltilmesi yoluna gidilmesi, bu nedenle istihdam fazlalığının meydana gelmesi sebebiyle davacının iş akdinin alınan işletmesel karar çerçevesinde feshedildiğini, davacının başka bir yerde çalıştırılmasının mümkün olmaması sebebiyle son çare olarak iş akdinin feshedildiğini beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili; davacının 657 sayılı Memur, 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 49. maddesi uyarınca tam zamanlı sözleşmeli personel ya da 4857 sayılı Kanuna tabi işçi çalışanı olmadığını, husumet itirazında bulunduklarını, davacının diğer davalı şirket olan .... bünyesinde çalıştığını, davacının iş akdinin davalı ... Şirketi tarafından sonlandırıldığını, feshin sonuçlarının diğer davalı şirketi bağlandığını beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece; feshin geçersiz olduğu, ... ile .... arasında yapılan hizmet akdinin muvazaalı olduğu gerekçeleri ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davalılar istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

Bölge Adliye Mahkemesince; fesih sebebinin açık kesin olarak belirtilmediği, ...’ye ait hisselerin tamamına yakınının diğer davalı ... Müdürlüğüne ait olduğu, davalılar arasında ...' Genel Müdürlüğüne ait asıl işlerin "Personel ve Araç Temini Hizmet Alım Sözleşmesi" imzalanmak sureti ile davalı .... tarafından yürütüldüğü ve davalı ...’ne işçi temin edildiği, davalılar arasındaki asıl-alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğu gerekçeleri ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Bölge Adliye Mahkemesi kararını davalıların vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.