muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/31672, Karar No: 2020/15579, Tarih: 10.11.2020

Hukuk Genel Kurulunun 08/10/2003 tarih, 2003/12-574-564 sayılı kararında vurgulandığı üzere ortak girişim iki veya daha fazla gerçek veya tüzel kişinin belli bir amaca ulaşmak için katkılarını birleştirdikleri bir ortaklık türü olup, bu ortaklığın tek başına tüzel kişiliği bulunmamaktadır.

Somut olayda davacı tarafça ... Eğitim Ltd Şti ve Lapis Eğitim Ltd Şti adi ortaklığı aleyhine dava açılmış, Mahkemece adi ortaklık aleyhine yargılama sürdürülerek yine adi ortaklık aleyhine hüküm kurulmuş ise de, adi ortaklığın tek başına tüzel kişiliği bulunmamaktadır. Adi ortaklığı oluşturan şirketlerden her birine ayrı ayrı tebligat yapılarak her bir şirket yönünden ayrı ayrı taraf teşkili sağlanmadan işin esasına yönelik karar verilmesi hatalıdır. Ayrıca dosyaya adi ortaklık vekili olarak cevap dilekçesi sunan ve yine adi ortaklık adına davayı takip eden vekilin vekaletnamesinin adi ortaklığı oluşturan şirketlerden sadece birine ait olduğu dosya kapsamından anlaşılmakta olup, mahkemece bu eksiklik giderilmeden hüküm kurulması da yerinde görülmemiştir. Adi ortalığı oluşturan şirketlerin ayrı ayrı davadan haberdar edilmeleri sağlanmalı, taraf teşkili usulüne uygun olarak yapıldıktan sonra işin esasına yönelik karar verilmelidir. Belirtilen eksiklikler giderilmeden, işin esasına yönelik karar verilmesi hatalı olup kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10/11/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5379, Karar No: 2025/174, Tarih: 07.01.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/5379 E.  ,  2025/174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/281 Esas, 2024/45 Karar

DAVALILAR: ... vekili Avukat ...

KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Amasya ili,... ilçesi, ... köyü 1589 parsel sayılı taşınmazın 584,93 m²lik kısmının kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın idare adıan tescilini ve yol olarak tapudan terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu edilen taşınmazın kapama meyve bahçesi niteliğinde olduğunu, davacı kurum tarafından teklif edilen bedelin taşınmazın değerinin çok çok altında olduğunu, taşınmaz üzerindeki ağaçların sayısının eksik hesaplandığını, taşınmazın bir kısmının kamulaştırılması nedeniyle geriye kalan kısımda değer kaybı yaşanacağını ileri sürerek tespit edilecek kamulaştırma bedelinin davalı tarafa ödenmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 07.10.2021 tarihli ve 2019/392 Esas, 2021/413 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 03.03.2022 tarihli ve 2022/692 Esas, 2022/687 Karar sayılı kararı ile taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonucunda; belirlenen m² birim fiyatı üzerinden %150 objektif değer artışı uygulanması, ilk kararla hükmedilen bedele tahsilde tekerrür olmamak kaydıyla ilk karar tarihine kadar faiz yürütülmesi ve faiz başlangıç tarihinin 11.08.2019 olarak alınması gerektiği gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesinin kararının bozulmasına karar verilmiştir.

2. Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonucunda; belirlenen m² birim fiyatı üzerinden %150 objektif değer artışı uygulanması, ilk kararla hükmedilen bedele tahsilde tekerrür olmamak kaydıyla ilk karar tarihine kadar faiz yürütülmesi ve faiz başlangıç tarihinin 11.08.2019 olarak alınması gerektiği gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesinin kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; tapudaki takyidatlar yansıtılmadan hüküm kurulduğunu, hükme esas alınan raporun uygun olmadığını, kavak ağaçlarına değer biçilmesinin hatalı olduğunu, resen sebeplerin de gözetilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

2.Davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; hükmedilen bedelin az olduğunu, hükme esas raporun hatalı olduğunu, faiz aralığının hatalı olarak kısa belirlendiğini ve son kamulaştırma bedelinin tamamına faiz işletilmesi gerekirken bir kısmına faiz işletildiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, ... olarak davacı idare ile davalı tapu malikleri arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası, 11 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları.

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkan bulunmadığı, anlaşılmakla; davalılar vekilinin tüm, davacı idare vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Dairemiz bozma kararında ilk kararla hükmedilen bedele faiz işletilmesi yönünde maddi hataya dayalı bozma yapıldığı, bu durumun taraflar yönünden usuli müktesep hak oluşturmadığı anlaşılmakla Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı öncesi verilen kararla hükmedilen 313.500,64 TL bedele dava açılış tarihinden 4 ay içinde hükmedildiği gözetilerek bu bedele faiz işletilmesi hatalıdır.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VII. KARAR

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalılar vekilinin tüm, davacı idare vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davacı idare vekilinin İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik temyiz itirazının kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının (4) numaralı bendinde yer alan "ilk kamulaştırma bedeli olan 313.500,64TL'ye dava tarihinden ilk karar tarihi olan 17/06/2019 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine," ibaresinin çıkarılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davalılardan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine, davalılardan alınması gereken 2.107,80 TL temyize başvurma harcından peşin alınan 1.169,40 TL harcın mahsubu ile kalan 938,40 TL harcın alınarak Hazineye irat kaydına,

07.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7460, Karar No: 2018/11524, Tarih: 23.05.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/7460 E.  ,  2018/11524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirkete ait ... Servis işyerinde usta, ... Teknisyeni-servis elemanı olarak 16.06.2008 tarihinden iş akdinin feshedildiği 02.10.2014 tarihine kadar aralıksız ve kesintisiz işçi olarak çalıştığını, iş akdinin haksız ve bildirimde bulunmadan davalı tarafça feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, ödenmeyen 1 aylık ücret alacağını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 16.06.2008 tarihinde müvekkili şirket bünyesinde çalışmaya başladığını ve iş akdini kendi isteğiyle feshettiğini 02.10.2014 tarihine kadar işyerinde servis teknik uzmanı olarak çalıştığını, davacının 02.10.2014 tarihinde diğer bir kısım işçilerle birlikte kendi isteğiyle işyerinden ayrıldığını, ... 2. Noterliği kanalıyla 10.10.2014 tarihinde işe dönmesi veya mazereti varsa bildirmesi konusunda ihtarname gönderildiğini, ancak davacının buna rağmen işe dönmediğini ve mazeret bildirmediğini, işyerinden kendi isteğiyle ayrıldığı düşünülerek sigorta çıkışı verildiğini, talep ettiği bütün alacak kalemleri için zamanaşımı itirazında bulunduklarını, kendi isteğiyle işten ayrılan davacının kıdem ve ihbar tazminatına kazanamayacağını, davacının herhangi bir işçilik alacağının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında fazla mesai ücreti alacağına hak kazanılıp kazanılmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

2-Taraflar arasında fazla mesai ücreti alacağına hak kazanılıp kazanılmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı ile aynı durumda bulunan ve benzer iddialar ile aynı davalı aleyhine dava açan işçilerin, ... 2. İş Mahkemesi’nin 2014/306-307-309-310-311-312-313 esas sayılı dava dosyaları aynı gün Dairemizce incelenmiş, davacının bu dosyalarda tanık olarak dinlenildiği ve fazla mesai ücretlerinin ödendiğini beyan ettiği anlaşılmıştır.

Bu beyan davacı açısından mahkeme huzurunda ikrar niteliğinde olduğundan, davacının fazla mesai ücret alacağı talebinin reddi gerekirken, kısmen kabul edilerek hüküm altına alınması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 23.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20917, Karar No: 2017/13457, Tarih: 01.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/20917 E.  ,  2017/13457 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 01/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/17273, Karar No: 2007/6397, Tarih: 12.04.2007

21. Hukuk Dairesi 2006/17273 E., 2007/6397 K.

**21. Hukuk Dairesi 2006/17273 E., 2007/6397 K.**

**- AVUKATLIK ÜCRETİ

- İŞ KAZASI

- MADDİ TAZMİNAT

- MALULİYET**- 506 S. SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) [ Madde 19 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 417 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 427 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve tetkik hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere ve özellikle temyiz nedenlerine göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-

Dava, iş kazası sonucu %32 oranında sürekli işgöremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının maddi zararının SSK'ca bağlanan gelirin sigorta tahsisleri peşin sermaye değeri ile karşılandığından maddi tazminat isteminin reddine, manevi tazminat isteminin ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, tazminatın belirlenmesi noktasında toplanmaktadır. Tazminatın saptanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, Sosyal Sigortalar tarafından bağlanan peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır,

Uyuşmazlık, tazminatın belirlenmesi noktasında toplanmaktadır. Tazminatın saptanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, Sosyal Sigortalar tarafından bağlanan peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır,

Somut olayda davacının olay tarihindeki ücreti, SSK müfettişi tarafından düzenlenen 27.02.2000 tarihli tutanakta, kaza tarihindeki asgari ücret olduğu tespit edilmiş, sigortalı ise olay tarihinde aylık net 60 YTL çıplak ücret aldığını iddia etmiştir. Hükme esas alınan raporun ise, günlük giydirilmiş asgari ücretle düzenlendiği görülmektedir. Zararlandırıcı sigorta olayına maruz kalan sigor-talının maddi zararının hesaplanmasında, gerçek ücretin esas alınması ko-şuldur. Gerçek ücretin ise; işçinin kıdemi ve yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre işçiye ödenmesi gereken ücret olduğu, işyeri veya sigorta kayıtlarına geçmiş ücret olmadığı Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerindendir. Somut olayda sigortalının, tecrübeli makine montaj ustası olduğu dosya kapsamından an-laşılmaktadır; makine montaj ustasının da asgari ücretle çalışmasının hayatın olağan akışına ve yaşam deneyimlerine uygun düşmeyeceği, giderek, sigorta müfettişinin asgari ücret üzerinden yapmış olduğu saptamanın gerçeği yan-sıtmadığı açık seçiktir. Yapılacak iş, Öncelikle davacı işçinin makine montaj ustası olduğu ve makine montaj ustasının asgari ücretle çalışmayacağı kabul edilerek, meslek odasından emsallerinin ücreti araştırılarak gerçek ücret be-lirlendikten sonra tazminatı yeniden hesaplatmak ve kurum tarafından hüküm tarihine en yakın peşin sermaye değerini zarardan indirmek ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Diğer yandan, davalı T... Endüstriyel Tesisler Teknolojik İmalat Montaj Sanayi Ticaret Ltd. Şti.'nin reddedilen manevi tazminat miktarı üzerinden avukatlık ücretine hükmolunmamasına ilişkin temyiz itirazına gelince; mahkemece davacı yararına manevi tazminata kısmen hükmolunduğu halde, reddedilen miktar üzerinden karar tarihindeki tarifeye göre hesap yapılarak davalı T... Endüstriyel Tesisler Teknolojik İmalat Montaj Sanayi Ticaret Ltd.Şti. yararına avukatlık ücretine hükmedilmemesi usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Sonuç: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle (BOZULMASINA),

temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 12.04.2007 gününde oybir-liğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4179, Karar No: 2021/4630, Tarih: 20.04.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/4179 E.  ,  2021/4630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılan Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu vekilinin temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 20/04/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.