muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1540, Karar No: 2024/3548, Tarih: 29.04.2024

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

2. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına,

3. Sanık hakkında 5237 Sayılı Kanun'un 62 inci maddesinin uygulanmaması usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Dava konusu olay, olay tarihinde sanığın yere attığı pakette ele ele geçen uyuşturucu maddeleri ticari maksatla bulundurduğu iddiasına ilişkindir

2. 16.01.2023 tarihli tutanak içeriğine göre; Cezaevinden yeni çıkan sanığın yeniden uyuşturucu madde satışı yaptığın dair istihbari bilgilerin edinildiği olay tarihinde gece saat 01:45 sıralarında sanığın sokakta görüldüğü ,polisleri gören sanığın elinde bulunan poşeti savurduğunun görülmesi üzerine olay yerinden fazla uzaklaşmadan durdurulduğu ,sanığın yere attığı paket ve paketin içinden çıkanlar incelendiğinde metamfetamin içeren uyuşturucu maddelerin bulunduğu yine yerde bir pakette sentetik kannabinoid içeren uyuşturucu maddelerin ele geçirildiği anlaşılmıştır.

3. Bursa Bölge Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nün 25.01.2023 tarihli rapor içeriğine göre ele geçen maddelerin metamfetamin ve sentetik kannabinoid içerdiği tespit edilmiştir.

4. Sanık soruşturma aşamasındaki beyanlarında maddeleri kullanmak amacıyla satın aldığını beyan etmiştir.

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın ceza evinden yeni çıktığı ve uyuşturucu madde sattığına ilişkin istihbari bilgilerin edinilmesi üzerine olay tarihinde fiziki takibe başlandığı ,gece saat 01:45 sıralarında sokak üzerinde yürüdüğünün görüldüğü, polisleri fark eden sanığın yere attığı pakette ve yerde suça konu sentetik kannabinoid ve metamfetamin içeren uyuşturucu maddelerin ele geçirildiği somut olayda; sanığın kullanıcı olduğuna ilişkin savunmasının hayatın olağan akışına uymadığı ,ele geçen maddelerin miktarı ve ele geçiliş şekli gerekçesiyle sanığı mahkumiyetine karar verildiği ancak ele geçen sentetik uyuşturucunun kullanma sınırında kaldığının anlaşılması karşısında sanık hakkında 5237 Sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının( a )bendi uyarınca arttırım yapılmamıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, hükümde isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Oluş ve tüm dosya kapsamındaki delillere göre ,sanık hakkında temel cezanın tayininden sonra 5237 Sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca arttırım yapılması gerektiği gözetilmeyerek eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, hükümde isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Oluş ve tüm dosya kapsamındaki delillere göre ,sanık hakkında temel cezanın tayininden sonra 5237 Sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca arttırım yapılması gerektiği gözetilmeyerek eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin sanık hakkında uygulanmamasına, ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı, anlaşılmakla sanık ve müdafinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, eleştiri dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 09/11/2023 tarihli ve 2023/2056 Esas, 2023/1713 karar sayılı kararında sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İnegöl 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/936, Karar No: 2017/7715, Tarih: 19.06.2017

**2. Hukuk Dairesi         2017/936 E.  ,  2017/7715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya, istinaf başvurusu nedeniyle bölge adliye mahkemesince bir karar verilerek ilk derece mahkemesine iade edilmiş, bölge adliye mahkemesi kararının temyiz edilmesi üzerine de ilk derece mahkemesi tarafından Yargıtay’a gönderilmiştir.

HMK’nın 365. maddesi ve 366 maddesindeki açıklama uyarınca kıyasen uygulanacak 343 ile 346. maddeleri gereğince, temyiz dilekçesi kararı veren bölge adliye mahkemesinden başka bir mahkemeye verildiğinde, temyiz defterine kaydolunarak kararı veren bölge adliye mahkemesine iletilmeli, bölge adliye mahkemesi tarafından temyiz harçları tebliğ giderleri, temyizin süresinde yapılıp yapılmadığı, kesin bir karara ilişkin olup olmadığı gibi hususlar değerlendirilip sonucu uyarınca işlem yapılarak, neticesinde dosya temyiz incelemesi için kararı veren bölge adliye mahkemesi tarafından Yargıtay’ın ilgili hukuk dairesine gönderilmesi gerekirken, dosya ilk derece mahkemesi tarafından Dairemize gönderilmiştir.

Görülmekte olan davada ilk derece mahkemesi tarafından yukarıda açıklanan belirlemeye uyulmadığı gibi, dosya doğrudan ilk derece mahkemesi tarafından Dairemiz’e gönderildiği için UYAP işletim sistemindeki düzenleme nedeniyle Dairemizin esasına temyiz edilen bölge adliye mahkemesi kararı yerine, ilk derece mahkemesinin kararının kaydı zorunluluğu doğmuş, ayrıca bölge adliye mahkemesinin istinaf incelemesi de UYAP’da görüntülenememiştir. Mevcut haliyle temyiz işlemlerine devam edilmesi halinde Dairemizin vereceği temyiz kararının ilk derece mahkemesinin kararına ilişkin olacağı gibi bir sonuç doğacak, kararlardaki kayıt karmaşasının yanı sıra bölge adliye mahkemesi başkan ve üyeleri hakkında kanun yolu değerlendirme formu (not fişi) de düzenlenemeyecektir.

Belirtilen nedenlerle usul ve kanuna uygun temyiz kayıt işlemlerinin yapılabilmesi için dosyanın bölge adliye mahkemesine gönderilmek üzere ilk derece mahkemesine iadesine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple dosyanın ilk derece mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi.19.06.2017 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2015/5319, Karar No: 2018/962, Tarih: 15.02.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/5319 E.  ,  2018/962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ-TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 15.02.2018 Perşembe günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Avukat ... ile temyiz edilen davacılar vekili Avukat ... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı pay oranında tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları ...’nın kayden maliki olduğu 697 ada 4 parsel sayılı taşınmazda kayıtlı 12 numaralı bağımsız bölümü davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, yapılan işlemin mirasçılardan mal kaçırmak amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek miras payları oranında tapu iptali ve tescil istemişlerdir.

Davalı, dava konusu taşınmazı mirasbırakana 75.000,00 TL ödeyerek satın aldığını, muvazaanın söz konusu olmadığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden, mirasbırakan ...ı'nın kayden maliki olduğu 697 ada 4 parsel sayılı taşınmazda kayıtlı 12 numaralı bağımsız bölümü 22.07.2011 tarihinde 73.500,00 TL bedelle satış suretiyle temlik ettiği, taşınmazın satış tarihindeki gerçek değerinin 75.072,04 TL olduğunun keşfen saptandığı, 1947 doğumlu mirasbırakanın 14.02.2013 tarihinde öldüğü geriye mirasçıları olarak davacıların kaldığı, başkaca mirasçısının bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olayda, mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hüküm kurmaya elverişli ve yeterli olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur.

Hâl böyle olunca, mirasbırakanın başka mal varlığının olup olmadığının araştırılması, varsa temlik edilen taşınmazın değerinin tüm malvarlığına oranının saptanması, makul sınırda kalıp kalmadığının tespiti, anılan ilkeler çerçevesinde tarafların bildirdiği delillerin eksiksiz toplanması, mirasbırakan ile davalı arasında imzalanan 18.07.2011 tarihli protokol de değerlendirilerek temlikin mirasçılardan mal kaçırma amacıyla yapılıp yapılmadığının duraksamaya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi ondan sonra bir karar verilmesi gerekirken eksik soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması isabetsizdir.

Davalının bu yöne değinen temyiz itirazı yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.12.2017 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 1.630.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenlerden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 15.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9337, Karar No: 2016/4766, Tarih: 29.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/9337 E.  ,  2016/4766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı dilekçesinde; davacı şirketin davalı şirketin ...... elektrik abonesi olduğunu, davalının davacı şirket hakkında düzenlediği faturalarda yansıttığı kayıp kaçak bedeli, perakende satış hizmet bedeli, sayaç okuma bedellerinin yasal dayanağı olmadığını, yasal dayanağı olmaksızın haksız olarak alınan kayıp kaçak bedelinin dahil edilmesi suretiyle hesaplanan bedel üzerinden belirlenen %2 oranındaki TRT payının da haksız olarak fazla hesaplandığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmak kaydıyla 24.000 TL kayıp-kaçak bedeli ile bu bedel üzerinden ayrıca alınan 1.000 TL TRT payının, 1.000 TL perakende satış hizmet bedelinin, 1.000 TL sayaç okuma bedelinin ödeme tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; dava açılırken sadece başvurma ve peşin harcın ödendiği, gider avansının yatırılmadığı, gider avansı yatırılmadığı için tensip tutanağının taraflara tebliğe çıkarılamadığı gibi yatırılması hususunda da davacıya ihtaratlı tebligat yapılamadığı, HMK 114/g bendinde gider avansının davacı tarafından yatırılması dava şartı olarak gösterildiği, gider avansının hiç yatırılmaması nedeniyle yani masraf olmaması nedeniyle bu eksikliğin giderilmesi için davacıya ihtaratlı tebligat yapılamadığı, belirli süre beklenilmiş ise de, davacı tarafından dava dosyası ile de ilgilenilmediği gerekçesiyle davanın dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Adil yargılanma hakkı Anayasamızın 36'ıncı maddesinde, AİHS'nin 6'ıncı maddesinde ve HMUK'un 73'üncü maddesi ile HMK'nın 27'inci maddesinde ayrıntılı olarak düzenlenmiştir. Hukuki dinlenilme hakkı adil yargılanma hakkının en önemli unsurudur. Ayrıca HMK'nın 114/g maddesinde gider avansı dava şartı olarak düzenlenmiştir. HMK 115/2 ve 120 maddelerinden ve 30.09.2011 tarihli resmi gazetede yayımlanan HMK gider avansı tarifesinin 1 ve 6 maddelerindeki düzenlemelerden gider avansının davanın açılması sırasında alınmasının şart olmadığı mahkemenin sonradan da bu eksikliği kesin süre vererek ikmal ettirebileceği anlaşılmaktadır. Davanın açıldığı tarihte eksik veya hiç gider alınmamış olsa bile gider avansı dava şartı olmakla hüküm verilinceye kadar ikmal ettirilebilir. Bu durum davanın her aşamasında re'sen gözetilmesi gerekir. Gider avansının yatırılmaması halinde dava usulden red edilir. Tarafların bazı usuli işlemleri belli bir süre içinde yapmaları için hakimin bir tarafa kesin mehil verebileceği HMK'nun 94 ve devamı maddelerinde ayrıntılı olarak düzenlenmiştir. Kesin mehil, davanın en az masrafla ve sürüncemede bırakılmadan bir an evvel sonuçlanmasını temin için hakime tanınan yasal takdir yetkisidir. Ancak, kesin mehil verilen işlemin yapılmaması, bir hakkın ortadan kalkması sonucunu doğurduğundan bu konudaki kararın yasaya uygun olması zorunludur. Bu nedenle HMK'da taraflara verilecek kesin süreye ilişkin ara kararlarda, yapılması gereken işlerin neler olduğunun açıklıkla belirtilmesi, tanınan sürenin yeterli ve elverişli olması, süreye uyulmamasının doğuracağı sonuçların açıklanması ve bu konuda tarafın uyarılması gereklidir. Aksi takdirde kesin mehle uymama, hukuki sonuç doğurmaz. ( HGK 21.9.1983 T. 14/3447-825 sayılı kararı)

Somut olayda mahkemece, davacıya gider avansını yatırması için iki haftalık kesin süre verilmeden davanın usulden reddine karar verilmiştir. Mahkeme, ara kararı vererek dava şartı olarak belirlediği gider avansını oluşturan harç, tebligat gibi gider gerektiren işlemleri kalem kalem açıklamalı, her kalemin miktarını ayrı ayrı göstermeli, dava şartına yönelik gider avansıyla ilgili olarak verilen kesin sürede yatırılmamasının sonuçlarını da duruşma zaptına açıkça yazmalıdır. Açıklanan nedenle, gider avansının tamamlanması için süre verilmeden dava şartı noksanlığından davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ;Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 29.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15993, Karar No: 2016/7504, Tarih: 09.06.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/15993 E.  ,  2016/7504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme, basit yaralama

HÜKÜM : Ümit hakkında kamu malına zarar verme suçundan TCK'nın 152/1-a, 168/1, 62, 58, 53 maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası

Özgür hakkında Tolga'ya karşı basit yaralama suçundan TCK'nın 86/2, 62, 58, 53 maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Aynı koğuşta bulunan tutuklular ve hükümlüler arasında çıkan tartışma sonucunda sanık ...'ün Tolga'yı yaraladığı ve sanık ...'in pencere camını kırdığı iddia ve kabul edilen olayda;

1)Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmene dair temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanığın usulüne uygun olarak 06/05/2013 tarihinde tebliğ edilen mahkumiyet hükmüne yönelik, yasal süresi geçtikten sonra yaptığı 15/05/2013 tarihli temyiz inceleme başvurusunun, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2)Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne dair temyiz taleplerinin incelenmesinde;

İkrar, tutanaklar ve tüm dosya kapsamına göre sanığın sabit olan eyleminden mahkumiyete dair kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmekle beraber, maddenin (b) fıkrasında yer alan "ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" şeklindeki ibarenin Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmesi nedeniyle bu husus,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları yerinde görülmüş olduğundan hükmün, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK'nın 53/1. maddesinin (b) bendinin uygulanmasına ilişkin kısımda yer alan "ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" ibaresinin tamamen çıkartılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22283, Karar No: 2017/13582, Tarih: 01.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/22283 E.  ,  2017/13582 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 01/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17930, Karar No: 2016/23997, Tarih: 25.10.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/17930 E.  ,  2016/23997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İş Mahkemesi

DAVA : Taraflar arasındaki, toplu iş sözleşmesine göre ücret farkı, ikramiye ve ilave tediye, vardiya dönüş ücreti, gece primi, yer altında çalışma tazminatı, vardiya zammı ücreti, yemek-iaşe-katık ücretleri, yakımlık kömür yardımı, giyim yardımı, sabun ve aydınlatma yardımı, sosyal yardım, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri ile eşit davranma ilkesine aykırılık tazminatı alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle davanın reddine ilişkin hükmün süresi içinde davacı avukatı ve davalı... İşletmeleri Kurumu avukatınca temyiz edilmesi ve davacı avukatınca duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 25.10.2016 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına vekili Avukat ... ile davalı... İşletmeleri Kurumu adına vekili Avukat ... geldiler. Davalı ... ... İşletmeleri A.Ş. adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin, işletme ruhsatı davalı... İşletmeleri Kurumuna ait olan maden ocağında kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığı, asıl işveren-alt işveren arasındaki ilişkinin kanuna uygun kurulmadığından geçersiz olduğunu ve muvazaya dayandığını, müvekkilinin baştan itibaren davalı kurumun işçisi sayılması gerektiğini ve davalının işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmeleri hükümlerinden yararlandırılması gerektiğini, diğer taraftan, ... sayılı İLO sözleşmesi uyarınca da davalı kurum işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinde düzenlenen ücret miktarı ve diğer hakların müvekkiline ödenmesi gerektiğini ileri sürerek, toplu iş sözleşmesine göre ücret farkı, ikramiye ve ilave tediye, vardiya dönüş ücreti, gece primi, yer altında çalışma tazminatı, vardiya zammı ücreti, yemek-iaşe-katık ücretleri, yakımlık kömür yardımı, giyim yardımı, sabun ve aydınlatma yardımı, sosyal yardım, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri ile eşit davranma ilkesine aykırılık tazminatı alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı... İşletmeleri Kurumu vekili, müvekkili kurum ile davacının çalıştığı müteahhit arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisinin bulunmadığını, müvekkilinin ihale makamı konumunda olduğunu, ihale konusu işi bir bütün olarak ihale ettiğini, bu işlemin mevzuata uygun olduğunu, muvazaya dayanmadığını, dava konusu iddia ve taleplerin haksız olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.