muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/12229, Karar No: 2013/14856, Tarih: 30.10.2013

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Dava, davacının taşınmazının da bulunduğu... Organize Sanayi Bölgesi'nde yapılan zorunlu ve faydalı altyapı hizmetleri nedeniyle davalının arsasındaki ekonomik değer artışının sebepsiz zenginleşme hükümleri gereği tahsili talebine ilişkindir.

Mahkemece, hüküm kurulurken hem vekaletsiz işgörme hem de sebepsiz zenginleşme hükümlerine dayanılmaktadır.

Borçlar Kanunu'nun 61.maddesinin 1.cümlesine göre, haklı bir neden olmaksızın başkasının zararına zenginleşen kimse, onu geri vermek zorundadır.

Sebepsiz zenginleşmeden söz edilebilmesi için; bir taraf zenginleşirken diğerinin fakirleşmesi, zenginleşme ve fakirleşme arasında uygun nedensellik bağının bulunması ve zenginleşmenin hukuken geçerli bir nedene dayalı olmaması gerekir.

Borçlar Kanunu'nun konuya ilişkin 61 ve devamı maddelerindeki düzenlemelere göre, sebepsiz zenginleşme; geçerli olmayan veya tahakkuk etmemiş yahut varlığı sona ermiş bir nedene ya da borçlu olunmayan şeyin hataen verilmesine dayalı olarak gerçekleşebilir.

Sebepsiz zenginleşme bunlardan hangisi yoluyla gerçekleşmiş olursa olsun, sebepsiz zenginleşen, aleyhine zenginleştiği tarafa karşı, geri verme borcu altındadır.

Vekaletsiz iş görmeyi düzenleyen BK.nun 411.maddesi uyarınca, başkası namına tasurrufta bulunan kimse her türlü ihmal ve ihtiyatsızlıktan mesuldür. Aynı yasanın 414.maddesine göre kendi menfaati için yapılmamış olsa bile iş sahibi yapılan işten hasıl olan faydaları temellük hakkını haizdir. Temellük ettiği faydalara göre, işi yapan kimsenin masrafını tazmin ve yapmış olduğu taahhütlerden onu tahlis eder.

Somut olayda,... Sanayi Bölgesi'nde taşınmazı bulunan kişilerin oluşturduğu... Sanayici ve İşadamları Derneği'nin kurulduğu, derneğin tüzüğünde üyelerinin menfaatlerinin ve sanayi bölgesinde bulunan taşınmazlarının her türlü imar, alt yapı ve diğer hizmetlerinin görülmesinin amaçlandığı, bu amaçla dernek yönetim kurulunun aldığı kararlar doğrultusunda çalışmalar yaptığı, ... Büyükşehir Belediyesi su ve kanalizasyon idaresi genel müdürlüğünden... Sanayi Bölgesi için alt yapı bağlantı projesi, atık su ve yağmur suyu projesi yapıldığı ve belediyeye sunulduğu, belediye tarafından altyap hizmetlerinin yapıldığı anlaşılmaktadır.

Davacı dernek davalıya ait bulunan ... İlçesi,... Köyü, 110 ada 8 nolu parselin 4.560,00 m2 yüzölçümlü arsanın, yapılan bu altyapı hizmetleri nedeniyle davalının arsasının hiçbir bedel ödenmeden değerlendiğini ileri sürmekte ve davalının arsasındaki ekonomik değer artışını talep etmektedir.

Mahkemece yargılama sırasında keşif yapılmış ve bilirkişi raporları alınmıştır.

Davacı dernek davalıya ait bulunan ... İlçesi,... Köyü, 110 ada 8 nolu parselin 4.560,00 m2 yüzölçümlü arsanın, yapılan bu altyapı hizmetleri nedeniyle davalının arsasının hiçbir bedel ödenmeden değerlendiğini ileri sürmekte ve davalının arsasındaki ekonomik değer artışını talep etmektedir.

Mahkemece yargılama sırasında keşif yapılmış ve bilirkişi raporları alınmıştır.

Mali Müşavir ve İnşaat Mühendisi Bilirkişi tarafından düzenlenen 13.06.2011 tarihli kök raporda; davalının taşınmazının yapılan altyapı hizmetleri nedeniyle hizmet öncesi bedelinin yaklaşık 20,25 TL/m2 iken, yapılan hizmet sonrası m2 bedelinin yaklaşık 200 TL/m2 ye ulaştığı, davalının ödemekle yükümlü olduğu bedelin 20.520,00 TL olduğu belirtilmiştir.

Davalı vekilinin, davalının dernek üyesi olmadığını ve davalıya ait arsanın boş olduğunu ve davalının yapılan altyapı hizmetlerinden yararlanmadığını ileri sürerek bilirkişi raporuna itiraz ettiği, bu itiraz üzerine bilirkişi tarafından düzenlenen 26.01.2012 tarihli Ek Raporda; davalının dernek üyesi olmadığı, davalının parselinin boş olduğu, altyapı katılım hizmetlerinden faydalanan parsellerin kıymetlerinde hizmetlerin ifasından sonra 8-10 kat artış olduğu, davalıya ait parselin tasdikli projesine uygun altyapı tesislerinden istifade ettirildiği, davacının davalı adına yapılması gereken masrafları zorunlu olarak yapmak zorunda kaldığı, bu hizmetlerin ifasında davalının parselini ayırmanın mümkün olmadığı kanaatine varılmıştır.

Ek Rapora yapılan itiraz üzerine Emekli Kadastro Müdürü, Serbest Muhasebeci-Mali Müşavir ve Avukat tarafından düzenlenen 02.10.2012 tarihli Bilirkişi Raporu ile, davacının yaptırmış olduğu imalatın toplam bedelinin 1.298.184,58 TL olduğu, davalının dernek üyesi olmadığı ve imalattan m2 alanına göre sorumlu olacağı miktarın 13.520,00 TL olacağı yönünde görüş bildirilmiştir.

Taraflarca daha önce yapılan keşfin yetersiz olduğunun ileri sürülmesi üzerine, 16.01.2013 tarihinde mahkemece yeniden keşif yapılmış ve bilirkişi raporu alınmıştır.

Keşif sonrası düzenlenen İnşaat Mühendisi, Emekli Kadasto Müdürü, Serbest Muhasebeci Mali Müşavir ve Avukat tarafından düzenlenen 12.02.2013 tarihli Bilirkişi Raporu ile, davalı parselin önüne yol yapıldığı, içme suyu ve kanalizasyon hizmetlerinin getirildiği, davacının yaptırmış olduğu toplam imalat bedelinin 1.298.184,58 TL olduğu, davalının sorumlu olduğu miktarın 12.699,40 TL olduğu tespit edilmiştir. Ayrıca yapılan imalatların gerekli imalat olduğu ve taşınmazın değerini iyileştirici olduğu, davalının fiilen alt yapı hizmetlerinden yararlanmadığı, fabrika binası yapılması halinde yararlanacağı ve bu nedenle davalının ödeme yükümlülüğü bulunduğu kanaatine varıldığı belirtilmiştir.

Somut olayda; tüm dosya kapsamı, bilirkişi raporları bir bütün halinde değerlendirildiğinde, davalının davacı dernek üyesi olmadığı, arsasının boş olduğu, üzerinde fabrika bulunmadığı, davacı tarafından yaptırılan alt yapı hizmetlerinden davalının şuan için yararlanamadığı ancak fabrika yapılması halinde yararlanabileceği, bu hizmetler nedeniyle davalının arsasının m2 değerinin artmış olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece hüküm kurulurken, hem vekaletsiz işgörme hem de sebepsiz zenginleşme hükümlerine dayanılmasına rağmen, davacının vekaletsiz iş görmeye ilişkin eylemi nedeniyle, davalının davacı aleyhine sebepsiz zenginleşmesinin gerçekleşme şekli, yasal dayanakları ve unsurları da belirtilerek gerekçelendirilmemiş ve bu husus mahkemece tartışılmamıştır.

HUMK.'nun 388/3.maddesi (HMK'nun 297.maddesi) ve Anayasa'nın 141/III.maddesi hükümlerine göre kararın gerekçesiz olması mutlak bozma nedenidir. Kararda bulunması gereken gerekçe sayesinde taraflar hükmün hangi maddi ve hukuki sebebe dayandırıldığını anlayabilecekleri gibi, karar aleyhine kanun yoluna başvurulduğunda da HUMK'nun 428.maddesi (HMK'nun 362.maddesi) uyarınca Yargıtay incelemesi sırasında, ancak bu gerekçe sayesinde kararın usul ve yasaya uygun olup olmadığı saptanabilir. Başka bir deyişle, Yargıtay denetimi ancak bir kararın gerekçe taşıması halinde mümkün olabilir.

Ayrıca, davacının talebi, davalının arsasında meydana gelen ekonomik değer artışına ilişkindir. Ancak mahkemece hükmedilen miktar yapılan alt yapı hizmetleri nedeniyle davalının ödemesi gereken miktara ilişkindir. Davacının talebi ile mahkemece olayın hukuki nitelendirmesi ve kurmuş olduğu hüküm birbirinden farklıdır.

6100 sayılı HMK. nun 26.maddesinin 1.fıkrasında; “Hakim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” hükmü yer almaktadır.

Yasanın bu açık hükmünden de anlaşılacağı üzere hakim, iki tarafın iddia ve savunmaları ile bağlı olup talepten fazlasına veya başkasına hükmedemez.

Yukarıda belirtilen nedenlerle mahkeme kararının gerekçesinin yetersiz olması ve talepten farklı hüküm kurulması sonucu, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş olup, bu hususlar bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 30.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1072, Karar No: 2018/16102, Tarih: 25.10.2018

**3. Ceza Dairesi         2018/1072 E.  ,  2018/16102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın eylemi neticesinde, katılanın yüzünde sabit ize neden olacak şekilde yaralandığı aynı zamanda hayat fonksiyonlarını orta (2.) derecede etkileyen kemik kırığının meydana geldiği olayda, birden fazla nitelikli hal ihlaline neden olan sanık hakkında TCK'nin 86/1 maddesince temel cezaya hükmedilirken meydana gelen zararın ağırlığı ve kastının yoğunluğu da dikkate alınarak TCK'nin 61 ve TCK'nin 3. maddesindeki orantılılık ilkesi gözetilerek sonuca etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 25.10.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9624, Karar No: 2014/22867, Tarih: 01.10.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/9624 E.  ,  2014/22867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Dicle Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/11/2012

NUMARASI : 2010/230-2012/129

Taraflar arasındaki zemini tespit harici bırakılan taşınmaz üzerinde bulunan ve kamulaştırmasız el atılan muhtesatın aidiyetinin tespiti ile bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, zemini tespit harici bırakılan taşınmaz üzerinde bulunan ve kamulaştırmasız el atılan muhtesatın aidiyetinin tespiti ile bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, muhtesatın aidiyetinin tespiti isteminin kısmen kabulüne, tazminat isteminin reddine karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davaya konu B3 ve B4 harfleriyle gösterilen yerlere ilişkin muhtesatın aidiyetinin tespitine ve taşınmazın C harfi ile gösterilen bölümündeki ağaçlar yönünden kamulaştırmasız el atma talebinin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

B3 harfi ile gösterilen bölümdeki bağ tevekleri ve ağaçların davacıya ait olduğunun tespitine karar verildiği ve B3 harfi ile gösterilen yerin zaman zaman baraj gölü suları altında kaldığı için üzerindeki bağ tevekleri ve ağaçların zarar gördüğü anlaşılmasına rağmen, tespit edilecek bu zararın hüküm altına alınması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalı D.. M.. ve davacıdan alınan harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 01.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18216, Karar No: 2014/5008, Tarih: 05.03.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/18216 E.  ,  2014/5008 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2013/18216

KARAR NO : 2014/5008

MAHKEMESİ : MARMARİS 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/05/2013

NUMARASI : 2011/373-2013/237

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekilince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil, olmadığı takdirde tenkis isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, 20.4.2012 tarihinde, ''Mahallinde 15/06/2012 tarihinde saat 14:00 de keşif icrasına, refakate resen seçilecek bilirkişilerin alınmasına bilirkişiler için 450,00 TL ücret takdirine bilirkişi ücreti ve mahkemeye yasal yolluğunun davacı tarafça karşılanmasına, taraf tanıklarının keşif mahallinde davacı ve davalı tarafça hazır edilmeleri konusunda ihtarda bulunulmasına,'' yönünde ara karar verildiği ancak keşfin yapılamadığı, 29.6.2012 tarihinde, ''Mahallinde 17/09/2012 tarihinde saat 14:00 de keşif icrasına, refakata resen seçilecek bilirkişilerin alınmasına bilirkişiler için 450 TL ücret takdirine bilirkişi ücreti ve mahkeme yasal yolluğunun davacı tarafça karşılanmasına'' şeklinde ara karar verildiği, 31.10.2012 tarihinde ''Mahallinde, 25/01/2013 günü saat 14:00 te keşif icrasına'', 13.2.2013 tarihinde ise ''Mahallinde 01/04/2013 tarihinde saat 14:00 de keşif icrasına'' şeklinde ara kararlar verildiği ancak yine keşfin yapılamadığı, 8.5.2013 tarihinde mahkemece, 6100 s. HMK'nun 94. maddesi uyarınca tanık ve keşif masraflarının karşılanması için tayin edilen sürelerde davacı tarafından ara kararlarının yerine getirilmediği, uzun süreden beri keşif yapılmasını bekleyen dosya hakkında ret kararı verilmesinin hak kaybına neden olmayacağı ve yargılamanın hızlanması amacına hizmet edeceği gerekçesi ile davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

HMK'nun 288. maddesi uyarınca, ''Hâkim, uyuşmazlık konusu hakkında bizzat duyu organları yardımıyla bulunduğu yerde veya mahkemede inceleme yaparak bilgi sahibi olmak amacıyla keşif yapılmasına karar verebilir. Hâkim gerektiğinde bilirkişi yardımına başvurur. Keşif kararı, mahkemece, sözlü yargılamaya kadar taraflardan birinin talebi üzerine veya resen alınır.''

HMK'nun 288. maddesi uyarınca, ''Hâkim, uyuşmazlık konusu hakkında bizzat duyu organları yardımıyla bulunduğu yerde veya mahkemede inceleme yaparak bilgi sahibi olmak amacıyla keşif yapılmasına karar verebilir. Hâkim gerektiğinde bilirkişi yardımına başvurur. Keşif kararı, mahkemece, sözlü yargılamaya kadar taraflardan birinin talebi üzerine veya resen alınır.''

Bilindiği ve mahkeme gerekçesinde de değinildiği üzere; davaların kısa zamanda sonuçlandırılması, adaletin bir an önce tecellisi için, taraflarca veya mahkemelerce yapılması gereken bir kısım adli işlemler sürelere bağlanmıştır. Bu sürelerin bazılarını kanun bizzat belirlerken bir kısmını işin özelliğine, tarafların durumlarına göre belirlemesi için hakime bırakmıştır. Kanuni süreler açıkça belirtilen ayrıcalıklar dışında kesindir. Bu nedenle 6100 sayılı HMK. nun 90. (1086 sayılı HUMK.nun 159.) maddesinde açık hükmünde belirtildiği gibi kanunun tayin ettiği süreler hakim tarafından azaltıp çoğaltılamaz. Buna karşın, 6100 sayılı HMK. nun 94. (1086 sayılı HUMK.nun 163.) maddesine göre hakimin belirlediği süreler ise kural olarak kesin değildir.

Hakim tayin ettiği süreyi henüz dolmadan azaltıp çoğaltacağı gibi, süre geçtikten sonra tarafın isteği üzerine yeni bir süre tanıma yoluna da gidebilir. Bu takdirde verilen ikinci süre kesindir. Ancak, hakim kendi belirlediği sürenin kesin olduğuna da karar verebilir.Kesin sürenin tayin edilmesi halinde, karşı taraf yararına usuli kazanılmış hak doğacagı da kuşkusuzdur. Hemen belirtmek gerekir ki, ister kanun, isterse hakim tarafından tayin edilmiş olsun kesin süre içerisinde yerine getirilmeyen bir işlemin bu süre geçtikten sonra yerine getirilmesine yasal olanak yoktur.

Böylece kesin sürenin kaçırılması; o delile veya hakka dayanamamak gibi ağır sonuçları birlikte getirmekte, bazen davanın kaybedilmesine dahi neden olmaktadır. Bu itibarla geciken adaletinde bir adaletsizlik olduğu düşüncesinden hareketle, davaların yok yere uzamasını veya uzatılmak istenmesini engellemek üzere konan kesin süre kuralı, kanunun amacına uygun olarak kullanılmalı, davanın reddi için bir araç sayılmamalıdır. Öncelikle, kesin süreye ilişkin ara kararı her türlü yanlış anlaşılmayı önleyecek biçimde açık ve eksiksiz yazılmalı, yapılacak işler teker teker belirtilmelidir. Bunun yanında verilen süre yeterli, emredilen işler, gerekli ve yapılabilir nitelik taşımalı, ayrıca hakim süreye uyulmamanın sonuçlarını açıkca anlatmalı, tarafları uyarmalıdır. Öte yandan, kesin süre tarafların yanında hakimi de bağlayacağından uyulmaması halinde gereği hakim tarafından hemen yerine getirilmelidir.

Her ne kadar HMK'nun 94. maddesine göre mahkemece kesin olduğu belirtilmeden tayin edilen ikinci sürenin kesin olduğu düzenlenmiş ise de, somut olayda keşif yapılması yönünde kurulan ara kararların yukarıda açıklanan ilke ve usule uygun olduğunu söyleyebilme imkanı yoktur. Bu nedenle mahkemece, kaç bilirkişi ile keşife gidileceği, bilirkişilerin hazır edilmeleri için gereken davetiye giderleri, bilirkişiler için takdir edilen ücret, yatırılması gereken mahkeme yolluğu, tanıkların keşif mahallinde dinlenilmeleri için gereken tebligat giderleri vs. kalem kalem gösterilmek suretiyle keşif ara kararı kurulması zaruri olup, kesin süre içeren ara kararının gereğinin yerine getirilmemesinin doğuracağı sonuçların taraflara hatırlatılması ve bu konuda uyarı yapılması da gereklidir. Bununla birlikte davacı tarafça 7.5.2013 tarihinde keşif masrafı olarak bir miktar avansın yatırıldığı görülmektedir.

Hal böyle olunca; mahkemece yukarıda açıklanan ilke ve usule uygun şekilde, hesap edilecek bilirkişi ve keşif giderleri tek tek belirlenmek suretiyle ara karar oluşturulması, eksik kalan masraf olduğu takdirde davacı tarafa bu konuda HMK'nun 94. maddesine göre süre verilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulması isabetsizdir.

Davacılar vekilinin, bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile yerel mahkeme kararının (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 05.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29132, Karar No: 2017/15058, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/29132 E.  ,  2017/15058 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24884, Karar No: 2013/19058, Tarih: 03.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/24884 E.  ,  2013/19058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.Hile nitelikli bir yalandır.Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek,kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir.Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir.Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla,kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre,iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.