muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/28299, Karar No: 2013/20894, Tarih: 24.12.2013

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 04.10.2010 tarihinde kocasından muvazaalı olarak boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 24.12.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21538, Karar No: 2014/10973, Tarih: 16.04.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/21538 E.  ,  2014/10973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Divriği Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/05/2013

NUMARASI : 2010/37-2013/42

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1)Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirleyen 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bilirkişi raporunda, emsal karşılaştırması yapılmadan soyut ifadelerle değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle, imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların yaş, cins ve verim durumuna göre maktu değerlerini gösterir cetveller İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip, rapor denetlenmeden eksik inceleme ile karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

2)Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların yaş, cins ve verim durumuna göre maktu değerlerini gösterir cetveller İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip, rapor denetlenmeden eksik inceleme ile karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 16.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11707, Karar No: 2023/2317, Tarih: 26.04.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/11707 E.  ,  2023/2317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 28.01.2021 tarihli ve 2020/980 Esas, 2021/83 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Ceza yargılamasında adil yargılanma hakkının bir parçası olarak etkin başvuru yolu ve yöntemine verilen önem dikkate alındığında, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın "Temel hak ve hürriyetlerin korunması" başlıklı 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrasında yer verilen; '"Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır." şeklindeki düzenleme, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 13 üncü maddesinde güvence altına alınan etkin başvuru hakkı ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) "Kararların gerekçeli olması" başlıklı 34 üncü maddesinin ikinci fıkrasında yer verilen; "Kararlarda, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekilleri belirtilir." hükmü ile aynı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasının ilgili bölümünde yer verilen; "Hüküm fıkrasında, ... kanun yollarına başvurma ... olanağının bulunup bulunmadığının,

başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir." şeklindeki düzenlemeye uygun olarak kararın tebliğinin şeklî değil, faydalı, amacına uygun, hak arama hürriyetini ve etkin başvuru hakkını engellemeyecek biçimde olması gerekmektedir.

Hak arama özgürlüğü ile yakından ilişkili ve emredici vasıftaki bu hükümlere göre sanık ...'a ve kanun yoluna başvuru hakkı olanlara hüküm açıklanırken ve hazır değilseler tebliğ edilen gerekçeli kararda başvurabileceği kanun yolları, mercii ve süresinin bildirilmesi zorunludur. Bu yasal düzenlemelerin ortak amacı bireylerin yargı ya da idarî makamlar önünde sonuna kadar haklarını arayabilmelerine kolaylık ve imkân sağlamaktır. Çünkü son derece dağınık ve değişken olan mevzuat karşısında insanların hakkını aramakta güçlük çekeceğini değerlendiren kanun koyucu, ilgilisinin, başvurulacak kanun yolu, mercii ve süresini de içerir şekilde karar ve işlemlerden Devlet tarafından haberdar edilmesini, hak arama, hak ve hürriyetlerin korunması ve etkin başvuru hakkı bakımından zorunluluk haline getirmiştir.

5271 sayılı Kanun'da iki dereceli kanun yolu sistemi benimsenmiş olup 291 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde temyiz süresi; "Temyiz istemi, hükmün açıklanmasından itibaren on beş gün içinde ... yapılır;" şeklinde kaleme alınmıştır. Buna göre ilgilisi aleyhine temyiz yoluna başvurmak istediği karara karşı bu kararın tebliği ya da tefhiminden itibaren on beş gün içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe vermek veya tutanağa geçirilmek ve hâkime onaylattırılmak koşuluyla zabıt kâtibine bir beyanda bulunmak suretiyle yapılır. Ancak 5271 sayılı Kanun'un temyiz yolu için öngördüğü tek koşul, temyiz iradesinin usûlüne uygun şekilde on beş gün içinde açıklanmasından ibaret değildir.

Şöyle ki 5271 sayılı Kanun’un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde belirtilen; “Yargıtay … temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa, temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm karşısında, 5271 sayılı Kanun’un temyiz sisteminde sebeple bağlılık ilkesini kabul ettiği anlaşılmaktadır. O hâlde temyiz dilekçesinde hükmün hukukî yönüne ilişkin temyiz nedenleri de belirtilmelidir.

Nitekim 5271 sayılı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlıklı 295 inci maddesinin birinci fıkrasında; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir." şeklindeki düzenleme ile hükmün tefhim ya da tebliğinden itibaren usûlüne uygun şekilde temyiz iradesini açıklayan ilgili, bahse konu dilekçesinde temyiz sebeplerine yer vermemiş ise 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz nedenlerini belirten dilekçeyi de sunmak durumundadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında ayrıntıları izah edildiği üzere, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 28.01.2021 tarihli ve 2020/980 Esas, 2021/83 Karar sayılı kararında; 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasında ifade edildiği üzere kanun yolunun, süresinin ve merciin açıkça belirtildiği ancak 5271 sayılı Kanun'un temyiz yolu için benimsediği iki aşamalı süre koşulunun göz ardı edilmesiyle süre konusundaki ihtarın, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı tutulduğu, sanığa, 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında, temyiz nedenlerini içeren dilekçenin sunulması için öngörülen yedi günlük süre ihtarının bulunmadığı belirlenmiştir.

O hâlde Mahkemece yapılacak iş, kanunî süresi içerisinde usûlüne uygun olarak temyiz iradesini açıkladığı belirlenen sanığa; "5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz nedenlerini bildirir gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içerir tebligat ile gerekçeli kararının tebliğ edilmesi, süresi içinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, temyiz isteminde bulunmaması hâlinde ise mevcut hâliyle, incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 26.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11896, Karar No: 2016/936, Tarih: 02.02.2016

**1. Hukuk Dairesi         2015/11896 E.  ,  2016/936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan anneleri ...'nun kayden maliki olduğu kat mülkiyeti kurulu 24 parseldeki 11 nolu bağımsız bölümü davalı ...'i ara malik kullanmak suretiyle oğlu diğer davalı ...'ya satış suretiyle temlik ettiğini, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu iptali ve tescile karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı ..., taşınmazı diğer davalı ...'ya devretmek amacıyla temlik aldığını bildirmiş, davalı ... ise; taşınmazın mal kaçırma amacıyla devredilmediğini, kaldı ki dava konusu taşınmazı da kapsar şekilde mirasçılar arasında protokol yapıldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temliklerde muvazaa olgusunun sabit olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...'nun maliki olduğu kat mülkiyeti kurulu 24 parseldeki 11 nolu bağımsız bölümü 10.12.2003 tarihli satış aktiyle davalı ...'e, onun da 5.3.2004 tarihli satış aktiyle diğer davalı ...'ya temlik ettiği, mirasbırakanın 8.3.2012 tarihinde ölümü ile geride mirasçı olarak çocukları davacılar ve davalı ile dava dışı ...'yu bıraktığı kayden sabittir.

Hemen belirtilmelidir ki, davalı savunmasında dava konusu taşınmazı da kapsar şekilde mirasçılar aracılığıyla yapılan sözleşme ve protokollere dayanmış, temyiz dilekçesinde de bu sözleşme ve protokolleri sunmuştur.

Hâl böyle olunca; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 677. ve takip eden maddeleri gereğince değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmek üzere karar bozulmalıdır.

Davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 02.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/51, Karar No: 2023/437, Tarih: 24.01.2023

**12. Hukuk Dairesi         2022/51 E.  ,  2023/437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

Taraflar arasındaki, davalı üçüncü kişinin İİK'nın 89/1 haciz ihbarnamesine itirazının haksız olduğundan bahisle İİK'nın 338 inci maddesi gereğince sanıkların cezalandırılmaları ve davalının tazminata mahkum edilmesi talepli davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince sanıkların beraatlerine ve tazminatın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı alacaklı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı alacaklı vekili ve sanıklar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı alacaklı vekili ve sanıklar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı alacaklı vekili dava dilekçesinde; alacaklıya olan borçtan dolayı dava dışı takip borçlusu ... İnşaat Mühendislik Plastik Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi aleyhine ... 4. İcra Müdürlüğünün 2020/594 Esas sayılı dosyası ile icra takibi yapıldığını, üçüncü kişi olan ... Sanayi Anonim Şirketi'ne tüm hak ve alacaklarının haczi için 28.01.2020 tarihinde 89/1 haciz ihbarnamesi gönderildiğini, ihbarnameye 06.02.2020 tarihinde itiraz edildiğini, bu beyanın gerçeğe aykırı olduğunu, dava dışı icra takip borçlusu ile davalı ...Ş. arasında, ... Üretim Tesisi 3.... İkmal İşlerinin yapımına ilişkin sözleşme imzalandığını, söz konusu sözleşmeye dayalı olarak da, dava dışı icra takip borçlusu ... İnşaat ile alacaklı şirket arasında ... A.Ş. ... Üretim Tesisi 2.... ilave işlere ait yağmur suyu kanalı işlerinin yapımına dair yüklenici sözleşmesi ve ... A.Ş. ... Üretim Tesisi 3. ... Projesi kaba ve ince inşaat işlerinin yapımına dair yüklenici sözleşmesi imzalandığını, söz konusu sözleşmeler gereği, alacaklı şirketin alt yüklenici olarak tüm edimlerini yerine getirdiğinden, söz konusu sözleşmelerden kaynaklanan çek alacağına istinaden icra takibi başlattıklarını, alacaklı şirketin şifahen yaptığı araştırmalar neticesinde, dava dışı takip borçlusunun davalı ile imzalamış olduğu sözleşme gereği kesin ve nakdi teminatının bulunduğunun tespit edildiği, buna rağmen davalı ... Sanayi A.Ş. tarafından borçlunun haciz yazısının tebliğ tarihi olan 03.02.2020 tarihi itibariyle alacaklı şirket nezdinde doğmuş herhangi bir hakkı veya alacağı olmadığını beyan ederek söz konusu haciz ihbarnamesine itiraz ettiği, ancak dava dışı takip borçlusu tarafından, konkordato talebi ile açılan ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi 2020/88 Esas sayılı davasından 09.06.2020 tarihli dilekçe ile teminat mektuplarının iadesine ve paraya çevrilmesinin engellenmesine yönelik ihtiyati tedbir kararı verilmesi talebinde bulunulduğu ancak ilgili mahkeme tarafından 10.06.2020 tarihli ara kararı ile tedbir talebinin reddine karar verildiği, davalının haciz ihbarnamesine kanuna aykırı olarak açıkça yalan beyanda bulunması nedeniyle sanıkların gerçeğe aykırı beyanlarından dolayı İİK'nın 338 inci maddesi uyarınca cezalandırılmalarını ve fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile sanıklar hakkında 134.440,00 TL tazminata hükmedilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı üçüncü kişi vekili cevap dilekçesinde; bilirkişi raporunda sabit olduğu üzere sanıkların çalıştığı ... Sanayi A.Ş. tarafından gönderilen birinci haciz ihbarnamesine cevap dilekçesinde gerçeğe aykırı bir beyan olmadığının aşikar olması sebebiyle sanıkların tümünün ayrı ayrı beraatlerini ve davacı tarafın tüm tazminat taleplerinin reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, İİK’nn 338. maddesine aykırılık suçun açısından; somut olayda, atılı şuça konu haciz ihbarnamesine vekil aracılığıyla itiraz edildiği, vekilin beyanından; 5237 sayılı TCK 20. maddesi gereğince cezaların şahsiliği prensibinin gereği olarak asilin sorumlu tutulamayacak olduğunun kabulüyle atılı suçun yasal unsurları itibariyle oluşmayacağı kabul edilerek sanıklar hakkında beraat kararı verildiği, tazminata ilişkin olarak yapılan değerlendirmede ise; birinci haciz ihbarnamesinin tebliği tarihi itibariyle üçüncü şahıs şirketin asıl borçlu şirkete kesinleşmiş ve muaccel bir borcu bulunup bulunmadığı hususunda her iki tarafa ait ticari defter ve belgeler göz önüne alınarak tanzim edilen bilirkişi raporunda her hangi bir borç bulunmadığının tespit edildiği, rapor denetime elverişli ve yeterli kabul edilerek hükme esas alındığı, bunun yanında şikayetçi tarafın iki şirket arasındaki sözleşme gereği verilen teminat mektubu gereği üçüncü kişi şirket aleyhine tazminata hükmedilmesini istediği, teminat mektubunun alacaklısının şikayet olunan üçüncü kişi şirket olduğu, borçlu şirketin bu yönden de borçlu konumunda olduğundan borçlu lehine alacak doğmasının mümkün olmadığını, öte yandan hükmi şahıslar hakkında bu madde kapsamında açılacak tazminat davasının, bizzat hükmi şahsa yöneltilmesi gerektiği, şirket yerine, şirket yetkilileri hakkında açılan davanın dinlenme kabiliyeti olmadığı, şirket yetkililerinin tazminat açısından şahsi sorumluluklarının bulunmadığı gerekçesi ile İİK'nın 89/4. maddesi kapsamında talep edilen tazminatın reddine karar verilerek sanıklar lehine nispi vekalet ücretine hükmedilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı alacaklı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı alacaklı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davada ... Sanayi A.Ş.'nin taraf sıfatına haiz olduğunu ve tazminat bakımından ... Sanayi A.Ş.'nin, cezai sorumluluk bakımından şirket yetkililerinin sorumlu olduğunu ve dava dilekçesi başta olmak üzere davanın her aşamasında bu usule riayet edildiğini, dava dilekçesinde ... Sanayi A.Ş.'nin sanık olarak gösterilmesine rağmen, ikame edilen davanın niteliği bakımından hem bir cezalandırma talebi hem de tazminat talebi içerdiğini, tazminat talebi bakımından tazminat borçlusunun ... Sanayi A.Ş. olduğunu, cezalandırma talebinde ise cezalandırılacak olanın ... Sanayi A.Ş. yetkilileri olduğunu, yerel mahkemenin taraf sıfatına ve husumete ilişkin yetersiz incelemeyle yaptığı tespitlerin ve bunun neticesinde verdiği hükmün haksız olduğunu, her ne kadar suç konusu haciz ihbarnamesine vekil aracılığıyla itiraz edilmiş olsa da; vekil aracılığıyla bulunan beyanlarda, asilin cezalandırılmasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 20. maddesinde yer alan "cezaların şahsiliği ilkesine" aykırı olduğunun kabulünün yersiz olduğunu, işin esasına girilerek ortadaki gerçeğe aykırı beyanın sanık şirket yetkililerinin yönlendirmesiyle ortaya çıktığının kabulü gerektiğini, bilirkişi tarafından yapılan ve dosyanın amacına uygun olmayan incelemeye yönelik itirazlarının dikkate alınmadığını, bilirkişi tarafından sadece davalının 2019 ve 2020 yılına ait ticari defter ve kayıtlarının incelemesinin yapıldığını, özellikle incelenmesi istenen Türkiye ... Bankası'nın davalıya ait 1.810.250,25 TL, 28.12.2018 alınma tarihli, 20.07.2020 vadeli kesin mektubuna ilişkin hiçbir inceleme ve araştırma yapılmadığını iddia ederek, sanıkların cezalandırılmalarını ve fazlaya dair haklar saklı kalmak kaydı ile sanıklar aleyhine 134.440,00 TL tazminata hükmedilmesini talep ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç