muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/15853, Karar No: 2023/5032, Tarih: 18.05.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/15853 E.  ,  2023/5032 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda zemin bedelini belirlemede esas alınan kiraz ürününün değerlendirme yılı olan 2020 yılı itibarıyla dekar başına asgari ve azami verim miktarını, ayrıntılı üretim giderini (harcama kalemlerini tek tek gösteren) ve kilogram başına toptan satış fiyatını gösteren İnegöl İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğünden alınan resmî veri cetvelinin dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda yer almadığı belirlenmiştir.

Bu itibarla sözü geçen eksiklik giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

18.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1653, Karar No: 2019/3426, Tarih: 25.02.2019

**2. Ceza Dairesi         2017/1653 E.  ,  2019/3426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

21/02/2014 tarihli kolluk tutanağında, mala zarar verme suçu ile ilgili olarak müştekinin 250,00 TL zararı olduğunun belirtilmesi karşısında, tebliğnamedeki 1 nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuk hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 31/2 maddesi uyarınca, “mala zarar verme” suçu yönünden de suçun hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediği hususunda uzman hekim raporu alınması gerektiği gözetilmeden, hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçları nedeniyle alınan Muş Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nün 05/11/2013 tarihli raporuna dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-31/10/2013 tarihli CD izleme tutanağına göre, suça sürüklenen çocuk ... ile temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...'in, müştekiye ait iş yerinin de bulunduğu pasaja saat 04.44 sıralarında girdikleri ve saat 05.12 sıralarında pasajdan ayrıldıkları, UYAP'tan alınan çizelgeye göre gece vaktinin saat 04.35'te sona erdiği, bu suretle hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma eylemlerinin gündüz vakti gerçekleştirildiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143. ve 116/4. maddelerinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

3-Kabule göre de;

a)Gece vakti işlenen iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan, doğrudan TCK'nın 116/4. maddesi uyarınca uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkında temel cezanın önce TCK'nın 116/2. maddesi gereğince 6 ay hapis cezası olarak, ardından da aynı Kanun'un 116/4. maddesi gereğince 1 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi,

b)5275 sayılı Kanun'un 106/4. maddesinin “çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez” şeklindeki düzenlemesine aykırı olarak, hüküm fıkralarında suça sürüklenen çocuğun adli para cezasını ödememesi halinde, ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği ihtarının yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı kısmen istem gibi BOZULMASINA, 25/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2030, Karar No: 2022/11678, Tarih: 08.11.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/2030 E.  ,  2022/11678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar Dairemize elektronik olarak gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlunun, imzaya itirazla takibin iptali istemi ile mahkemeye başvurduğu,mahkemece imzaya itirazın kabulü ile takibin durdurulmasına karar verildiği, alacaklı tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, alacaklı tarafından temyiz yolunu başvurulması üzerine Dairemizin 01.11.2021 tarih 2021/9924 E ve 2021/9467 sayılı kararı ile muhtıra tebliğine rağmen yasal sürede harç yatırılmadığı gerekçesi ile temyiz dilekçesinin reddine karar verildiği görülmektedir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2010/19-286 esas - 2010/330 karar sayılı kararında bir muhtıranın geçerli olması için gereken özellikler belirtilmiştir. Buna göre;

Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödendiğinin anlaşılması halinde muhtıra gönderilerek kararı veren Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından yedi günlük kesin süre içinde harç ve giderin tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verir. Bu kararın da temyiz edilmesi halinde 432. maddenin son fıkrası hükmü kıyasen uygulanır.

Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından “temyiz harç ve giderlerinin tamamlanması için yedi günlük kesin süre” verilmesi ve ayrıca yazılı olarak “aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu”nun bildirilmesi gerekmektedir.

Bu nedenle muhtırada Hâkim veya Mahkeme Başkanı’nın sicili ve imzası bulunmalıdır. Muhtıra Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından imzalanmadan verilmişse, dolayısıyla da Hâkim tarafından usulünce düzenlenmiş muhtıra yoksa geçerli bir bildirimin yapıldığından söz etmeye de olanak yoktur.

Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin temyiz harcı veya giderinin tamamlanması için temyiz edene süre vermesi veya tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra usule aykırıdır, Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin vermiş olduğu süre ya da tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra üzerine temyiz harcını veya giderini ödememiş olan taraf, temyiz talebinden vazgeçmiş sayılamaz.

Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin temyiz harcı veya giderinin tamamlanması için temyiz edene süre vermesi veya tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra usule aykırıdır, Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin vermiş olduğu süre ya da tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra üzerine temyiz harcını veya giderini ödememiş olan taraf, temyiz talebinden vazgeçmiş sayılamaz.

Yargıtay’ın kararlılık kazanmış uygulamasına göre, muhtırada yapılması gereken işlemin ne olduğu açıkça ve ilgili tarafın yanılmasına neden olmayacak biçimde gösterilmeli; bu açıdan ikmal edilecek harç ya da giderin miktarı ve yatırılma merci ve süresi, bunun yapılmamasının sonuçları net biçimde açıklanmalıdır. Örneğin, “dosyaya yatırılması” şeklindeki ifade tarafın yanılmasına neden olabileceğinden, bu ifadeyi taşıyan muhtıra geçersiz olacaktır.( HGK 2014/9-1743 E. 2017/372 K.)

Somut olayda, mahkemece alacaklı vekiline gönderilen muhtıraya eksik giderin mahkeme veznesi yerine dosyaya yatırılması gerektiğinin yazıldığı ve böylelikle gönderilen muhtıranın usulüne uygun olmadığı, anlaşılmaktadır.

Anılan sebeple, alacaklı vekiline gönderilen muhtıra usulsüz olduğundan, muhtıra tebliğine rağmen harcın süresinde tamamlanmaması sebebi ile alacaklının temyiz dilekçesinin reddine dair Dairemiz kararı maddi hataya müstenit olup 01/11/2021 tarih, 2021/9924 E. ve 2021/9467 K. sayılı kararın kaldırılmasına oy birliği ile karar verilmiş olup, alacaklı vekilinin temyiz isteminin esasının incelenmesine geçilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 Sayılı Kanun ile değişik İİK'nin 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 Sayılı HMK'nin 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA, alınması gereken 80,70 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, 08/11/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7458, Karar No: 2017/11216, Tarih: 02.11.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/7458 E.  ,  2017/11216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya kapsamına göre, her ne kadar sanık okuldan aldığı bilgisayar ve diğer eşyaları olay yerinde bırakarak kaçsa da okul müdürünün beyanına göre okuldan çaldığı 480 TL ile ortadan kaybolduğunun anlaşılması karşısında, teşebbüs koşulları oluşmadığı halde sanığın cezasından TCK'nın 35. maddesi uyarınca indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış ve 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 02/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5554, Karar No: 2015/5596, Tarih: 07.05.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/5554 E.  ,  2015/5596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Kadastro tespiti 1986 yılında kesinleşip 07.09.2011 tarihinde kıyı kenar çizgisi belirlendiği ve dava konusu parsel kıyı kenar çizgisinde kaldığından ve dava, davacı Hazine tarafından devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlardan olduğu iddiası ile açılan tapu iptal ve tescil istemine ilişkin olmakla, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun Geçici 14. maddesi ve Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 2015/8 sayılı iş bölümü kararı uyarınca temyiz inceleme görevinin Yargıtay 8. Hukuk Dairesine ait bulunması nedeniyle görevli Dairenin belirlenmesi bakımından dosyanın, 6644 sayılı Kanunla değişik 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 60/2 maddesi uyarınca Hukuk İş Bölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 07.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3867, Karar No: 2018/2495, Tarih: 07.03.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/3867 E.  ,  2018/2495 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62, 50/1-a, 52/2. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen 1 ay 20 gün hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden (5) numaralı bendin hükümden çıkartılarak yerine “Sanığa verilen 1 ay 20 gün hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 50 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 1.250,00- TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26600, Karar No: 2014/27400, Tarih: 19.11.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/26600 E.  ,  2014/27400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Yeniden hüküm tesisine yer olmadığına, önceki karar ile verilen cezanın aynen infazına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümlü ...'ın tutuklanması istemi üzerine... Sulh Ceza Mahkemesince sorgusunun yapıldığı 10.04.2003 tarihli sorgu tutanağında ikamet adresinin "... İli, ...r İlçesi, Kayaağzı Köyü” şeklinde belirlendiği, kovuşturma evresindeki sorgusu sırasında da aynı adreste oturduğunun duruşma tutanağına yazıldığı, ancak tutuklu olarak yargılanan ...'ın cezaevinden duruşmalara getirildiği, belirtilen adresinde kendisine herhangi bir tebligatın yapılmadığı, 14.07.2003 tarihli hükmün temyiz edilmeden kesinleştiği,

01.06.2005 tarihinde 5237 sayılı TCK'nin yürürlüğe girmesi nedeniyle lehe yasanın belirlenmesi ve uyarlanması için dosyanın yeniden ele alındığı, dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda 06.06.2005 tarihli uyarlama kararının verildiği, bu kararın hükümlü ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 2007/225 E., 2008/15354 K. sayılı ve 07.07.2008 tarihli ilamı ile uyarlamaya ilişkin hükmün bozulmasına karar verildiği,

Bozma sonrası yapılan yargılamada duruşma günü bilgilerini içeren davetiyenin hükümlünün beyan ettiği adrese tebliğ için gönderildiği, bu adrese giden posta görevlisince davetiyenin; "muhatap gösterilen adresten soruldu, adreste ikamet etmediğini, açık adresini bilmediğini ... imzalı beyanıyla B. T. iade” açıklaması ile 20.11.2008 tarihinde mahkemesine iade edildiği, bozma sonrası yapılan yargılama sonucunda hükümlünün yokluğunda 12.03.2009 tarihinde verilen kararın, "... İli, ... İlçesi, Kayaağzı Köyü” adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi gereğince tebliğ edilmek üzere gönderildiği, tebligat görevlisinin 15.10.2009 günü bu adresin kapısına tebligat evrakını yapıştırdığı,

Hükümlü ...'in 20.05.2014 tarihinde kararı temyiz etmesi üzerine Mahkemece 29.05.2014 tarihli ve 2003/322 E., 2003/645 K. sayı ile, süresinden sonra yapıldığı gerekçesiyle temyiz istemin reddine karar verildiği, temyiz isteminin reddi kararının hükümlü tarafından yasal süre içinde temyiz edildiği, hükümlünün ikamet adresi olarak kabul edilen "... İli, ... İlçesi, Kayaağzı Köyü” adresinde hiçbir aşamada kendisine tebligat yapılmadığı anlaşılmaktadır.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun "Adres değiştirmenin bildirilmesi mecburiyeti" başlığını taşıyan 35. maddesi karar tarihinde; "Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun "Adres değiştirmenin bildirilmesi mecburiyeti" başlığını taşıyan 35. maddesi karar tarihinde; "Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır.

Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve yeni adres tebliğ memurunca da tespit edilemediği takdirde tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi, tebliğ tarihi sayılır. Bundan sonra eski adrese çıkarılan tebliğler muhataba yapılmış sayılır.

Daha önce tebligat yapılmamış olsa bile, taraflar arasında yapılan, imzası resmi merciler önünde ikrar olunmuş sözleşmelerde belirtilen adresler ile kamu kurum ve kuruluşları ve kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşlarına, ticaret sicillerine ve esnaf ve sanatkârlar sicillerine verilen en son adreslerdeki değişiklikler hakkında da bu madde hükümleri uygulanır" hükmünü taşımaktadır.

35. maddenin 1, 2 ve 3. fıkraları uyarınca yapılan tebliğin geçerli olabilmesi için, ilgilinin kendisine veya adına tebliğ yapılabilecek kimselere bu adreste kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olması, ilgilinin adresini değiştirmesine karşın yeni adresini yargı yerine bildirmemesi ve yeni adresin tebliğ memurunca da tespit edilememesi gerekmektedir.

Somut olayda, hükümlünün sorgusu sırasında saptanan “... İli, ...r İlçesi, Kayaağzı Köyü” adresinde kendisine hiçbir tebliğ yapılmamış olup, hükümlünün bu adreste ikamet etmediği hususu, talimat mahkemesi tarafından çıkartılan duruşma davetiyesine ilişkin 20.11.2008 tarihli tebligat mazbatasındaki açıklama ile sabittir.

Açıklanan gerekçelerle, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre 15.10.2009 tarihinde yapılan tebligat işlemi hukuken geçersiz olduğundan, yerel mahkemenin usul ve kanuna aykırı olan 29.05.2014 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararı kararı kaldırarak ve hükümlünün temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Bozma sonrası yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA, 19.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4900, Karar No: 2022/13537, Tarih: 02.11.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/4900 E.  ,  2022/13537 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

No :

13.10.2014 tarihinde meydana gelen iş kazasında vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirler ve yapılan diğer sosyal yardımlar nedeniyle oluşan kurum zararının davalılardan rücuan tazminat istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince ilâmda yazılı nedenlerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı taraf vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesince verilen kararın taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı vekili; sigortalıları ... ...' un davalı işyerinde çalışırken 13.10.2014 tarihinde iş kazası geçirerek vefat ettiğini, olayın kazalının davalı işyerinde enjeksiyon makinesinde usta yardımcısı olarak çalışırken makinada meydana gelen arızayı gidermeye çalışırken enjeksiyon makinasının çalışması üzerine makinaya bağlı kalıpların arasında sıkışması şeklinde meydana geldiğini, kurum müfettişleri tarafından düzenlenen denetmen raporunda olayın iş kazası olduğunu ve işverenin sorumlu olduğunun belirtildiğini, kaza ile ilgili B.çekmece Cumhuriyet Başsavcılğı'nda 2014/33163 sayılı dosya ile soruşturma başlatıldığını, kurum tarafından sigortalı hak sahiplerine kaza nedeni ile 422.860,74 TL ilk peşin sermaye değerli gelir bağlandığını belirterek fazlaya ilişkin talep ve dava haklarını saklı tutarak kurum zararlarından gelirin ilk PSD'si yönünden 105.715,18 TL nin onay tarihinden itibaren işletilecek yasal faizleri ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davacı vekili ıslah dilekçesiyle; 296.002,52 TL'nin onay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II-CEVAP

Davacı vekili ıslah dilekçesiyle; 296.002,52 TL'nin onay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II-CEVAP

Davalı vekili; meydana gelen iş kazasında davalı şirketin kusurunun bulunmadığını, kazalının 26.10.2000 tarihinden kazanın meydana geldiği tarihe kadar davalı şirkette çalıştığını, usta yardımcısı olduğunu, olay günü enjeksiyon conta bölümünde atık su conta makinasını tamir etmek amacı ile makinanın butonuna basarak kapattığını, içine girerek tamirat işlemine başladığını, tamirattan sonra makinanın içinden çıktıktan sonra çalışma butonuna basıp makinanın çalışıp çalışmadığını kontrol etmesi gerekirken aldığı tüm eğitimlere, iş güvenliği talimatlarına ve tecrübesine aykırı hareket ederek makinadan çıkmadan çalıştırma butonuna basarak makinayı çalıştırdığını ve makinanın içinde iken sıkıştığını, olayda davalının kusurunun bulunmadığını, davalının iş güvenliği için gerekli tüm eğitimleri verdiğini, işyerine tüm uyarı ve yazı levhalarının asıldığını, tüm çalışanların iş güvenliği kural ve talimatları hakkında bilgilendirildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

III-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Mahkemesince “Davanın kabulü ile, 296.002,52 TL ilk peşin değerli gelirin tahsis onay tarihi olan 22.04.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizleri ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

IV-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, “1-Davacının istinaf isteminin reddine,

2-Davalının istinaf isteminin kısmen kabulüne,

3-... 3.İş Mahkemesinin 2015/289 Esas, 2018/409 Karar sayılı 18.12.2018 tarihli kararının kaldırılmasına,

4-Davanın kısmen kabulüne,5-285.072,15 TL ilk peşin değerli gelirin tahsis onay tarihi olan 22.04.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizleri ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine,” karar verilmiştir.

V-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ

Davacı vekili; Sigortalıya verilen kusur oranını kabul etmediklerini, davalı şirketin %100 kusurlu olduğunu belirterek temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

Davalı şirket vekili; işyerinde gerekli işgüvenliği eğitimlerinin verildiğini, işgüvenliği önlemlerinin alındığını, sigortalıya verilen kusur oranının düşük olduğunu, ceza dosyasında alınan kusur raporu ile mahkemenin aldığı raporun çelişkili olduğunu, sigortalının ustabaşı tecrübeli bir çalışan olduğunu, özensiz davrandığını, kazalının günlük brüt ücretinin hatalı hesaplandığını, sigortalının 4 aylık çalışma döneminde 3 ayda 1 ikramiye verildiğini, sigortalının 1 yıllık net kazancı üzerinden hesaplama yapılması gerektiğini, sağ kalan eşin evlenme ihtimaline ilişkin itirazlarının değerlendirilmediğini belirterek temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME: