muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11691, Karar No: 2015/24960, Tarih: 06.05.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/11691 E.  ,  2015/24960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi beglede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de; “Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de, birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır. Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır. Bilişim sisteminden maksat, verileri toplayıp, yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü, yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır. Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların, ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Temyiz dışı sanık...'ın kardeşleri ... ve ... ile birlikte ... İnşaat Sanayi ve Limited Şirketi'nin kurucu ortakları oldukları, bu şirkette imzaya yetkili müdür olarak ...'ın görev yaptığı, şirketine ait boş çek yapraklarından altı adetini babası olan sanık ...'a vererek, çek üzerine ihtiyacı olan miktarı yazması halinde kendisinin keşide edeceğini söylediği, sanık ...'ın çekleri kaybettiğini bildirmesi üzerine, ...'ın bankaya başvurarak çekler hakkında ödemeden men talimatı verdiği ancak sanık ...'ın trafikte oğlu ... adına kayıtlı ... plaka sayılı araba ile kaza yaptığı, arabanın tamir için katılan ... şirketine bırakıldığı, tamirden sonra ... adına 1.429,18 TL miktarlı fatura düzenlendiği, sanık...nin, oğlu sanık...'dan aldığı boş çeklerden birini 1.429 TL olarak hamiline düzenlenleyerek, arkasına oğlu ...'ın ismini yazıp ciro ettikten sonra kaza yapan arabanın tamir borcuna karşılık katılan .. şirketine verdiği ve bu şekilde aracı teslim aldığı ancak ... şirketi tarafından çekin bankaya ibrazında ödemeden men talimatı bulunması nedeniyle ödeme yapılmadığı, çek üzerindeki yazılar ile arkasındaki ... imzasının sanığın eli ürünü olduğunun tespit edildiği, bu suretle sanığın resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

1- Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde,

Sanık beyanı, katılan ve tanık ifadeleri, bilirkişi raporu ile tüm dosya kapsamına göre, sanığın mahkumiyetine yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiş, sanığın adli sicil kaydında suç tarihinden önce Çek Kanununa muhalefet suçunun dışında da kayıt olması nedeniyle, sanık hakkında hükümün açıklanmasının geri bırakılması hususunun değerlendirilmesi için bozma talep eden tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde,

Sanık beyanı, katılan ve tanık ifadeleri, bilirkişi raporu ile tüm dosya kapsamına göre, sanığın mahkumiyetine yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık beyanı, katılan ve tanık ifadeleri, bilirkişi raporu ile tüm dosya kapsamına göre, sanığın mahkumiyetine yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı Yasa’da 765 sayılı Yasa’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanun'un 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılmasısuretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5275 sayılı Kanun'un 106. maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükümde adli para cezasına mahkumiyete ilişkin uygulamanın tamamen hükümden çıkartılarak yerine, “Sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 158/1-f, son maddesi gereğince 143 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak 119 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 52/2 maddeleri gereğince günlüğü 20.00 TL 'den hesap edilmek üzere sonuç olarak 2.380 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ifadeleri yazılmak suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19099, Karar No: 2012/23434, Tarih: 06.06.2012

**3. Ceza Dairesi         2010/19099 E.  ,  2012/23434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanıklar ... ve ...'ın kastem yaralama suçlarından mahkumiyetlerine, konut dorkunulmazlığını ihlal suçlarından beraatlerine; katılan sanık ...'in şikayetçi ...'a yönelik kasten yaralama suçundan ceza verilmesine yer olmadığına dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1)Sanık ... hakkında şikayetçi ...’a yönelik kasten yaralama suçundan kurulan ceza verilmesine yer olmadığına dair karara karşı, sanık ...’ın temyiz talebinin incelenmesinde:

Sanık ...’ın, sanık ... hakkında açılan kamu davasında katılan sıfatının bulunmadığı, bu nedenle temyiz etme hakkının bulunmadığı anlaşılmakla, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak sanığın TEMYİZ TALEBİNİN REDDİNE,

2)Sanıklar ... ve ... hakkında kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanıkların temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak, ONANMASINA,

3)Sanıklar ... ve ... hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan beraat hükümlerinin incelenmesinde:

Sanıklar ... ve ...’ın rıza dışı girdikleri ve kasten yaralama suçunu işledikleri yerin, katılan ...’in de ikamet ettiği ve dışarıdan duvar ve demir korkuluklarla ayrılmış apartman bahçesi olduğu, bu yerin katılanın ikametinin eklentisi niteliğinde olup sanıkların üzerilerine atılı konut dokunulmazlığını ihlal suçunun oluştuğunun gözetilmeyerek, yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısı’nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 06.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/411, Karar No: 2011/113, Tarih: 20.07.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/411 E.  ,  2011/113 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarında sanık ...'nin yapılan yargılaması sonunda; reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 104/1. maddesi kapsamında kaldığının kabulüyle açılan kamu davasının şikâyet yokluğu nedeniyle düşmesine ve atılı diğer suçtan beraatine dair Niğde 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 05.10.2007 gün ve 2007/546 Esas, 2007/595 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi mağdure vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi:

Mağdure vekilinin temyiz dilekçesi içeriğine göre temyiz itirazlarının alıkoyma suçu ile sınırlı olarak yapılmasına karar verilerek gereği düşünüldü;

Onbeş yaşını ikmal etmiş olan mağdurenin, yargılamanın tüm aşamalarında sanıktan şikâyetçi olmadığı ve bu nedenle mağdure adına baroca atanan müdafiin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmakla, temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 20.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/36228, Karar No: 2024/10466, Tarih: 17.09.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/36228 E.  ,  2024/10466 K.**

**"İçtihat Metni"**

SAYISI : 2018/1317 E., 2018/2088 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Yapılan ön inceleme neticesinde; Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek kararın temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan;

1. İlk Derece Mahkemesince beraat,

2. Bölge Adliye Mahkemesince,

a. İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik O yer Cumhuriyet savcısının ve katılan vekilinin istinaf başvurularının esastan reddi,

b. Yukarıda belirtilen kararın, katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine ise temyiz isteminin reddi,

Kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyizi; Mahkemenin hatalı değerlendirme sonucu verdiği ek kararın usul ve Yasa'ya aykırı olduğuna, re'sen nazara alınacak sebeplerle bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

24.10.2019 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 29. maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/3. maddesi ve aynı Kanun'un geçici 5. maddesinin (f) fıkrasına göre, 5271 sayılı Kanun'un 286/3. maddesinde yapılan düzenlemenin, 7188 sayılı Kanun'un yayımlandığı tarihten itibaren 15 gün içerisinde talep edilmesi koşuluyla anılan maddede belirtilen suçlarla ilgili olarak bölge adliye mahkemelerince verilmiş kesin nitelikteki kararlar hakkında uygulanacağının belirtilmesi karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1. maddesinde düzenlenen hakaret suçunun bu kapsamda olmadığı anlaşılmakla, katılan vekilinin ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararında hukuka aykırılık olmadığından katılan vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca Konya 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4174, Karar No: 2014/20969, Tarih: 17.11.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/4174 E.  ,  2014/20969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesat aidiyetinin tespiti

Dava konusu 234 ada 2 parsel sayılı taşınmaza ait kadastro tutanağı ve varsa dayanağı bulunan tapu kayıtlarının ilgili Tapu yada Kadastro Müdürlüğü'nden vergi kayıtlarının ise (kapanan Özel İdare Vergi Müdürlüğü) Belediye Başkanlığı'ndan getirtilerek dosya arasına konulması ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere geri çevrilmesi için dosyanın Yerel Mahkeme'ye GÖNDERİLMESİNE, 17.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10982, Karar No: 2014/12835, Tarih: 14.05.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/10982 E.  ,  2014/12835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 19. İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/02/2013

NUMARASI : 2012/25-2013/86

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirkette satış temsilcisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının başka bir şirkette işe girmek için ayrıldığını, haklarının kendisine ödendiğini, iddiaların yerinde olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesinin haklı bir neden yokken davalı işverence feshedildiği, diğer taleplerine ilişkin alacakları da bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı, hafta tatillerinde çalışıp çalışmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma ve hafta tatili çalışması yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça imzalı bordroda görünen fazla çalışma ve hafta tatili çalışması alacağının ödendiği kabul edilmelidir.

Fazla çalışmanın ve hafta tatili çalışmasının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın ve hafta tatili çalışmasının yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma ve hafta tatili çalışması olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ve hafta tatili çalışması ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma ve hafta tatili çalışması alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazı kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazı kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ve hafta tatili çalışması ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazı kayıt ileri sürülmemesi, ödenenin üzerinde fazla çalışma ve hafta tatili çalışmasının yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, bilirkişice davacı tanıklarının beyanları doğrultusunda davacının, ayda üç hafta tatilinde çalıştığı, yine yazın 08:00-22:00 saatler arası altı gün ve 09:00-19:00 saatleri arası hafta tatili çalışması yaptığı, kışın ise 08:00-19:00 saatleri arası altı gün ve 09:00-19:00 saatleri arası hafta tatili çalışması yaptığı kabul edilerek fazla çalışma ücreti ile hafta tatili ücreti hesaplanmıştır. Ancak davacı tanıklarının beyanları ile yapılan işin niteliği birbiriyle örtüşmemektedir. Bu nedenle yapılan işin niteliğine daha uygun beyanda bulunan davalı tanığı M... G.. beyanları dikkate alınarak davacının fazla çalışma ücreti ile hafta tatili ücreti talepleri hakkında karar verilmelidir. Bunun yapılmaması ise bozmayı gerektirmiştir.

3-Diğer taraftan halen yürürlükte olan 1475 sayılı Yasanın 14. maddesinde, “Toplu sözleşmelerle ve hizmet akitleriyle belirlenen kıdem tazminatlarının yıllık miktarı, Devlet Memurları Kanununa tabi en yüksek Devlet memuruna 5434 sayılı T.C. Emekli Sandığı Kanunu hükümlerine göre bir hizmet yılı için ödenecek azami emeklilik ikramiyesini geçemez” şeklinde kurala yer verilmiştir. Belirtilen üst sınır, “genel tavan” olarak adlandırılabilir. En yüksek devlet memuru da Başbakanlık Müsteşarı olduğundan genel tavan, bu görevdeki kişinin emekliliği halinde Emekli Sandığınca ödenecek olan bir yıllık ikramiye oranını geçemeyecektir. Kıdem tazminatı tavanına ilişkin kural kamu düzenine ilişkin olup, mutlak emredici niteliktedir.

Somut olayda kıdem tazminatı tavanını aşacak biçimde kıdem tazminatına hükmedilmesi de yerinde olmamıştır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 14.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.