muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/17886, Karar No: 2020/2022, Tarih: 01.06.2020

., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amacıyla yapıldığını ispat külfeti 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 190. maddesi ile Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 6. maddesi gereği davacı tarafa aittir.Somut olayda öncelikle, dahili davalı olarak gösterilen ... hakkında usulüne uygun olarak açılmış bir dava bulunmadığından taraf sıfatı olmayan kişi hakkında hüküm kurulmuş olması doğru değildir.Davalı ...’ye gelince;Dava konusu 503 ada 73 parsel sayılı taşınmazın, mirasbırakan tarafından temlik edilmediği, ...Kadastro Mahkemesinin 14.03.2008 tarih 2008/2 E-2 K sayılı dosyası ile davalı adına hükmen tescil edildiğine göre, anılan taşınmaz yönünden 1/4/1974 tarih 1/2 sayılı İBK’nın somut olayda uygulama yerinin bulunmadığı açıktır.Hal böyle olunca; 503 ada 61 parsel sayılı taşınmaz bakımından davalı ...’nin payına yönelik olarak yukarıdaki ilkeler gözetilmek suretiyle mirasbırakanın mal kaçırma iradesinin olup olmadığı tereddüte yer vermeyecek şekilde tespit edilip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yetinilerek yazılı olduğu üzere karar verilmesi doğru değildir.

Davalı ve dahili davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 01/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2168, Karar No: 2023/1988, Tarih: 22.06.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/2168 E.  ,  2023/1988 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 10.02.2023

SAYISI : 2023/93 E., 2023/164 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bursa 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/149 E. (Derdest)

Taraflar arasındaki görülmekte olan alacak davasında, İlk Derece Mahkemesince 25.11.2022 tarihli ara karar ile davacının ihtiyati haciz talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davalıların taşınmazlarına teminat karşılığında ihtiyat haciz konulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 10.02.2023 tarihli ek kararla, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca kararın kesin olduğu gerekçesiyle temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu kararın kesin olduğu gerekçesiyle davalılar vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 10.02.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

Geçici hukuki korumalar hakkında verilen kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca temyiz edilemez. Bu kararların temyiz edilmesi halinde Bölge Adliye Mahkemesince, anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar, yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 10.02.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23452, Karar No: 2014/15787, Tarih: 11.09.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/23452 E.  ,  2014/15787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Salihli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/06/2013

NUMARASI : 2013/114-2013/419

Hazine ve M.. D.. aralarındaki elatmanın önlenmesi davasının reddine dair Salihli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 21.06.2013 gün ve 114/419 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı Hazine vekili, uzun süreden beri kullanılmayan eski İzmir yolunun yaklaşık 1.056 m2 lik kısmına davalı tarafından zeytin ağaçları ile muhtelif meyve ağaçlarının dikildiğini, kullanılmayan eski yolun çıplak mülkiyetinin Hazine'ye ait olduğunu açıklayarak davalının elatmasının önlenmesiyle taşınmazın eski haline getirilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu taşınmazın uzun süreden beri kullanılmadığını ve yol vasfını kaybettiğini, kendisinin taşınmaza zeytin ağaçları ve meyve ağaçları dikmek suretiyle taşınmazı imar ve ihya ettiğini, Hazine'ye ecrimisil ödediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 2644 sayılı Tapu Kanunu'nun 21.maddesi gereğince kapanmış yolların köy veya belediye adına tescil edildiği, taşınmazın Taytan Belediyesi adına tescil edilmesinin gerektiği, bu tescilden sonra Belediye'nin davalı aleyhine dava açma hakkının bulunduğu, Belediye adına tescil edilmesi gereken bir taşınmaz hakkında taraf sıfatı bulunmayan Hazine'nin dava açamayacağı gerekçesiyle dava şartı yokluğundan davanın reddine karar verilmesi üzerine, hüküm; davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece açıklanan gerekçeyle dava şartı yokluğundan davanın reddine karar verilmiş ise de; mahkemenin bu görüşüne katılma olanağı bulunmamaktadır. Dava konusu eski yol 2644 sayılı Tapu Kanunu'nun 21. maddesi ve 3402 sayılı yasanın 16/A maddesi gereğince Belediye adına tescil edilmediği sürece mülkiyetinin Hazine'ye ait olduğu kabul edilir. Zira TMK'nın 705. maddesi uyarınca mülkiyet tescille kazanılır. Terk edilen (eski) karayolunun mülkiyetinin Hazine'ye ait olduğunun kabul edilmesi gerektiğine göre; taşınmazın bulunduğu bu durumu gözetilerek davacı Hazine'nin dava açmakta hukuki yararının bulunduğu kabul edilmelidir.

O halde mahkemece yapılacak iş; tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda talep hakkında olumlu veya olumsuz bir karar vermekten ibarettir.

Davacı Hazine vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'un 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 11.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11967, Karar No: 2017/25861, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/11967 E.  ,  2017/25861 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9781, Karar No: 2013/5990, Tarih: 15.05.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/9781 E.  ,  2013/5990 K.**

**"İçtihat Metni"**

Fuhuş suçundan sanık ... 'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 30.12.2008 gün ve 2007/608 Esas, 2008/1006 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK.nın 227. maddesinde düzenlenen fuhuşa teşvik suçunun mağdure sayısınca oluşacağı gözetilmeden, tek suçtan mahkûmiyet kararı verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık hakkında fuhuş suçundan verilen cezada TCK.nın 62. maddesi uyarınca indirim yapılırken hesap hatası cezanın 1 yıl 8 ay hapis ve 4 adli para cezası yerine, 1 yıl 8 ay hapis ve 5 gün adli para cezası olarak fazla tayini,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın 1412 sayılı CMUK.nın 322. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümdeki TCK.nın 62. maddesinin uygulanması sonucu "1 YIL 8 AY HAPİS VE 5 GÜN ADLİ PARA CEZASI" olarak tayin edilen cezanın "1 YIL 8 AY HAPİS VE 4 GÜN ADLİ PARA CEZASI" ve TCK.nın 52/2. maddesi uyarınca belirlenen 100 TL ADLİ PARA CEZASININ 80 TL ADLİ PARA CEZASINA indirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/14819, Karar No: 2022/14855, Tarih: 19.10.2022

**8. Ceza Dairesi         2019/14819 E.  ,  2022/14855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Düşme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında mağdure ... 'ya karşı çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan kurulan hükme yönelik katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Dosyada mevcut nüfus kaydına göre, olay tarihinde 15 yaşından küçük olan mağdurenin herhangi bir cebir, tehdit veya hile kullanılmaksızın koruma altında bulunduğu ... Aile ve Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğü'ne bağlı çocuk sitesine ait bakım evi yetkililerine haber vermeden 02.06.2014 günü sabah saatlerinde okula gitmek üzere diğer mağdurelerle birlikte çıkıp, sanık ile buluşarak sanığın evine gittiği, kurum yetkilisi müşteki ...'un ihbarı üzerine yapılan soruşturma neticesinde 3 gün sonra, 05.06.2014 tarihinde Emniyet ekibi tarafından sanığın evinden alınarak kuruma tekrar yerleştirildiği olayda; dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.12.2015 tarihli 2014/14-198 Esas 2015/428 Karar, 17.02.2015 tarihli 2014/14-307 Esas 2015/8 sayılı Kararları nazara alındığında, onbeş yaşını tamamlamamış olan mağdurenin kendi özgür iradesi ile serbestçe hareket etme hakkı, niteliği itibariyle üzerinde mutlak surette tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığından, bu hakkının ihlaline yönelik olarak suça sanık tarafından gerçekleştirilen eylemle ilgili gösterdiği rıza hukuken geçerli sayılmadığından, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK.nın 109/1,3-f. maddesinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde şikayet yokluğundan düşme kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321 maddesi gereğince BOZULMASINA,

2- Sanık hakkında mağdureler ... ve ...'a karşı çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan kurulan hükümlere yönelik katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

a) Olay tarihinde 15 yaşını doldurmuş olan ve koruma altında bulundukları ... Aile ve Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğü'ne bağlı çocuk sitesine ait bakım evi yetkililerinin bilgisi dışında evi terk eden mağdureleri cebir, tehdit veya hile kullanmaksızın, mağdurelerin ailelerini veya yetkili makamları durumdan haberdar etmeksizin 02.06.2014 ihbar tarihinden, mağdurelerin kolluk güçlerince bulunduğu 05.06.2014 tarihine kadar evinde tutan sanığın eyleminin her bir mağdureye karşı ayrı ayrı 5237 sayılı TCK.nın 234/3. maddesinde düzenlenen çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde şikayet yokluğundan düşme kararları verilmesi,

b) Kabul ve uygulamaya göre de;

b) Kabul ve uygulamaya göre de;

Dairemizin 2020/2463 Esas sayılı dosyasında 01.10.2020 tarihli kararla, somut norm denetimi yoluyla iptal istemli başvuru üzerine Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 gün ve 2020/81 Esas, 2021/4 sayılı Kararı ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununa 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanunun 31. maddesiyle eklenen geçici 5. maddesinin "01.01.2020 tarihi itibariyle... hükme bağlanmış ve kesinleşmiş dosyalarda .... basit yargılama usulü uygulanmaz" bölümündeki "hükme bağlanmış" ibaresinin Anayasanın 38. maddesine aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiştir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 38. maddesinde suçun kanuniliği ve cezanın kanuniliği güvence altına alınmıştır. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 7/1. maddesinde de aynı güvencelere yer verilerek "lehe kanunun uygulanması ilkesi" benimsenmiştir.

Maddi ceza hukukuna ilişkin hükümler içeren basit yargılama usulünün "hükme bağlanmış dosyalarda" uygulanmasını engelleyen 5271 sayılı CMK.nın geçici 5. maddesinin (d) bendindeki "hükme bağlanmış" ibaresinin basit yargılama usulü yönünden Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmesi nedeniyle temyiz davasına konu dosyalarda lehe hükümler içeren CMK.nın 251/3. maddesinin uygulanması imkanının doğması ve bu konuda mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.10.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2004/663, Karar No: 2005/18, Tarih: 02.02.2005

**Hukuk Genel Kurulu         2004/4-663 E.  ,  2005/18 K.**

**"İçtihat Metni"**

|  |  |  |

| --- | --- | --- |

| **Mahkemesi** | : | Ankara Asliye 9.Hukuk Mahkemesi |

| **Günü** | : | 31.3.2004 |

| **Sayısı** | : | 2004/61-101 |

|  |  |  |

|  |  |  |

Taraflar arasındaki “*manevi tazminat*” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara Asliye 9.Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 24.12.2002 gün ve 2002/8-891 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 4.Hukuk Dairesinin 17.11.2003 gün ve 11843-13533 sayılı ilamı ile, (...*Davacı, yapılan yayının hukuka aykırı olması nedeniyle kişilik haklarının saldırıya uğradığı savı ile manevi tazminat isteminde bulunmuştur.*

*Davalılar yayının, Basın Yasasının, tanıdığı sınırlar dışına çıkılmadan, özle biçim arasındaki denge korunarak verildiğini bu nedenle davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.*

*Mahkemece, istem kısmen kabul edilmiş, karar davalılar tarafından kararın düzeltilmesini istemiştir.*

*Dava, yayın yoluyla kişilik haklarının saldırıya uğradığı savına dayanmaktadır. Diğer bir anlatımla dava, yapılan yayında yer alan açıklamaların kişilik değerlerine saldırı içerdiği ve böylece hukuka aykırı olduğu ileri sürülmüştür.*

*Böyle bir uyuşmazlığın çözüme kavuşturulmasında, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerden farklı bir yöntemin izlenmesi ve ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması gerekmektedir.*

*Bunun nedeni, Anayasanın 28.maddesindeki basının özgür olduğu güvencesine ve bu ilkeyi güçlendiren 5680 sayılı Basın Yasasının 1.maddesindeki düzenlemedir. Bu düzenlemede basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin nedeni; toplumun sağlıklı, mutlu ve güven içinde yaşayabilmesi içindir. Bunun için de kişinin, dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Diğer bir anlatımla basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma, yönlendirme yetki ve sorumluluğuna sahiptir. Bunun içindir ki basının yayın yaparken, yaptığı yayından dolayı hukuka aykırılık teşkil edecek olan eylemi, genel olaylardaki hukuka aykırı olan eylemden farklılıklar taşır. İşte bu farklılık ve ayrık durum gözetilerek yapılan yayının hukuka aykırılık veya uygunluk sınırı belirlenmelidir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğu kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir. İşte basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.*

*Ne var ki basının bu ayrıcalık taşıyan konumu ve özgürlüğü, tüm özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız değildir. Bundan dolayıdır ki, yayınlarında kişilik haklarına saygı göstermesi ve gerek Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümünde yer alan ve gerekse MK.nun 24 ve 25 maddesinde ve yine özel yasalarda güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluk ve gerekliliktir.*

*Açıklanan bu yasal düzenlemelerden ve yargısal uygulamalardan da anlaşılacağı üzere, basının özgürlüğü ile kişilerin, kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği, diğer bir anlatımla, hukuk düzenince koruma altına alınan yararların birbirine karşı çatışma içinde bulundukları biçiminde bir görünümün var olduğu kanısı uyanmaktadır.*

*Halbuki hukuk düzeninin, çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Aksi halde hukukun kendisi, kendi kuralları ile çatışmış olur. Aslında, yapılan düzenleme, hukukun diğer temel kavramları ile birlikte incelendiğinde, iki yararın aynı anda ve aynı olayda birbiri ile çatışmadıkları, somut olaydaki olgular itibariyle koruma altına alınmış bulunan bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği anlaşılacaktır. Bunun sonucunda da, daha az üstün olan yarar, daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında, o olayda ve o an için hukuk düzenince korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir.*

*Bunun için temel ölçüt, kamu yararıdır. Diğer bir anlatımla yayın, salt toplumun yararı gözetilerek yapılmalıdır. Toplumun çıkarı dışında hiçbir kişisel çıkar, gerçeklerin yanlış olarak sunulmasına neden olmamalıdır. Haber olduğu biçimi ile verilmeli ve kişisel katkı yer almamalıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basının bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, yayında kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini ve haber verilirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Bu ilke ve kurallar gözetilmeden yapılan yayın hukuka aykırılığı oluşturur ve böylece kişilik hakları saldırıya uğramış olur. Aksi bir yayının ise, gerek Anayasa ve Basın Yasası ve gerekse basının genel işlevi karşısında hukuka uygun olduğu, kişilik değerlerine saldırı teşkil etmediği kabul edilmelidir.*

*Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O an için o olay veya konu ile ilgili olan, görünen bilinen herşeyi araştırmak, incelemek ve olayları olduğu biçimi ile yayınlamalıdır. Bu işlevi ile gerek yazılı ve gerekse görsel basın, somut gerçeği değil, o anda belirlenen ve var olan ve orta düzeydeki kişilerce de yayının yapıldığı biçimi ile kabul edilen olguları yayınlamalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan, gerçek olmadığı anlaşılan olayların ve olguların yayınından basın sorumlu tutulmamalıdır.*

*Davaya konu edilen 21.11.2001 tarihli köşe yazısında, belediye başkanın avukatı olan davacının Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunu sık sık ziyaret ettiği, bazı üyelerle görüştüğü, ayrıca Ankara Adliyesindeki bazı hakim ve savcılarla yakın ilişki kurduğu açıklanarak bu konu ile ilgili Hakimler Ve Savcılar Yüksek Kurulu Başkan vekili E.G.'in sözleri aktarılmış, davacıya yönelik olarak sorular sorularak açıklaması istenilmiş davacının vekilliğini yaptığı birçok davadan söz edilmiştir.*

*Dava konusu yazı, tarafların iddia ve savunmaları, toplanan kanıtlar ve tüm dosya içeriği incelenip değerlendirildiğinde; yayının ana konusunun, davacının resmi görüşme dışında E..G.le başkaca bir özel ilişkide bulunamayacağı, bu nedenle de resmiyet dışı ilişkiler kurmasının eleştirisine yönelik olduğu, bu ilişkilendirmenin yayın konusu yapılmasındaki amacın ilişkinin olağandışılığından ve davacının görüştüğü kişilerin özel konumlarından kaynaklandığı, yayınlanan hususların HSYK Başkan vekili olan E..G.in açıklamalarına dayalı olup adı geçenin tanık olarak dinletilmek istenmemesinin bu sonucu*

*değiştirmediği, şu haliyle yayının olayın beliriş anındaki görünür gerçeğe uygun bulunduğu gibi yayında kullanılan sözcükler itibariyle de konu ile ifade biçimi arasında düşünsel bağlılığın korunduğu, yayınlanan hususların önemi ve güncelliği nedeniyle haber verme ve kamuoyunu aydınlatma görevi sınırları içinde eleştiri hakkının kullanıldığı ve yayının hukuka uygun olduğu ve davacının kişilik hakkına saldırı oluşturmadığı sonuç ve kanaatine varılmıştır. Şu durum karşısında davanın reddi gerekirken mahkemece davalıların sorumluluğuna karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.*

*Yerel mahkeme kararının bozulması gerekirken onandığı anlaşılmakla,­ bu yönü amaçlayan karar düzeltme isteğinin kabul edilmesi gerekmiştir*...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

**TEMYİZ EDEN**: Davalılar vekili

**HUKUK GENEL KURULU KARARI**

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre,Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken,önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

**SONUÇ**:Davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile,direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429. Maddesi gereğince **BOZULMASINA,** istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 2.2.2005 gününde oyçokluğu ile karar verildi.