muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15911, Karar No: 2017/4531, Tarih: 21.09.2017

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, davacılar mirasbırakanın bir kısım çocukları, davalı ise mirasbırakanın oğlu ...'den olma torunudur. Davalının savunmasında dayandığı ve bir örneğini dosyaya sunduğu 11.03.1982 tarihli harici satış sözleşmesiyle, “... ... tapusuz 350 m2 miktarlı avlulu ev nitelikli taşınmazını, ileride tapu aldığında devretmek üzere 800.000 TL bedelle ...'e satıp zilyetliğini devrettiği,” ... ... ve ... .... tarafından sözleşmenin tanık sıfatıyla imzalandığı anlaşılmaktadır. Davacılar tarafından, bu senet içeriği ve miras bırakanın imzasına itiraz ileri sürülmemiştir.

Davacılar ile birlikte dava açan, mirasbırakan ikinci eşi ... ve ondan olma çocuğu ..., satışın gerçek olduğunu belirterek davadan feragat etmişlerdir.

Bu durumda, mirasbırakan tarafından temlikin mal kaçırma amaçlı yapılmadığı, kadastro tespiti öncesinde taşınmazın 11.03.1982 tarihli harici satış senedi ile mirasbırakanın dava dışı oğlu ...e’e satıldığı ancak kadastro tespiti sırasında taşınmazın mirasbırakan adına tespit edildiği, mirasbırakanın taşınmazı kadastro tespitinden sonra oğlu ...’e devretmek istediği ancak ...’in isteği üzerine taşınmazın kızı olan davalıya devredildiği, harici senedin satışın belgesi olduğu ve temlikin harici satışın resmiyete dökülmesi amacıyla yapıldığı sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca temlikin mal kaçırma amaçlı yapılmadığı anlaşıldığına göre davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Hal böyle olunca temlikin mal kaçırma amaçlı yapılmadığı anlaşıldığına göre davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Anılan husus, karar düzeltme isteği sırasında yapılan inceleme ile saptandığından, davalının bu yöne ilişkin olarak karar düzeltme isteğinin açıklanan nedenden dolayı (6100 sayılı HMK’nun geçici 3. maddesi yollamasıyla) 1086 Sayılı HUMK’nun 440. maddesi uyarınca kabulüne, Dairenin, 13.04.2016 Tarihli 2016/1424 Esas, 2016/4479 Karar sayılı onama kararının ORTADAN KALDIRILMASINA ve Mahkemenin 5.11.2013 tarihli, 2010/36 esas, 2013/593 karar sayılı kararının yukarıda açıklanan gerekçelerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8305, Karar No: 2013/2346, Tarih: 07.03.2013

**20. Hukuk Dairesi         2012/8305 E.  ,  2013/2346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi katılan ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... ve arkadaşları, .... Köyü 117 ada 30 parselin kendileri ve davalılar ...- ...- ... adına tespit edildiğini, taşınmazın 888 m2'lik bölümünün davalıların murisinden kendi murisleri tarafından satın alındığını ileri sürerek tespitin iptali ile 888 m2'lik bölümün müstakilen adlarına tescilini istemişlerdir. Davacı ..., aynı taşınmazın 235 m2'lik bölümünü davalılardan ...’dan köy senedi ile satın aldığını ileri sürerek dava açmıştır. Davacı ... ise, 101 ada 249, 103 ada 63, 132 ada 179, 132 ada 328, 132 ada 388, 132 ada 351, 132 ada 512, 117 ada 30, 132 ada 513, 132 ada 514, 132 ada 515, 132 ada 561, 132 ada 565, 132 ada 568 parsellerin 1/5 payının kendisine ait olduğu iddiası ile tesbitin iptali ile payı oranında adına tescillerini istemiştir. Mahkemece dava dosyaları birleştirilmiş; Orman Yönetimi, çekişmeli yerlerden 132 ada 179, 388, 512 ve 568 parsellerin orman sayılan yerlerden olduğu iddiası ve bu parsellerin orman niteliğinde Hazine adına tapuya tescili istemiyle davaya katılmıştır. Mahkemece;

1) Davacı ...’ın 132 ada 388, 132 ada 514, 132 ada 515 parsellere yönelik, katılan ... Yönetiminin 132 ada 388 parsele yönelik davalarının reddi ile bu parsellerin tespit gibi tapuya tesciline,

2) Orman Yönetiminin 132 ada 179, 512 ve 568 parsellere yönelik davalarının kabulüne, bu parsellerin tespitlerinin iptali ile orman niteliğinde Hazine adına tapuya tescillerine,

3) Davacı ...’ın 103 ada 63, 101 ada 249, 132 ada 328, 351 ve 565 parsellere yönelik davasının kabulüne, bu parsellerin tespitlerinin iptali ile İnegöl Sulh Hukuk Mahkemesinin 26/10/2005 tarih, 2005/ 18085 karar sayılı ilamındaki davacı ve davalının payları dikkate alınarak davacı olmayan mirasçıların payları davalı .... mirasçıları üzerinde bırakılarak taşınmazlar 960 pay kabul edilip;

144 pay ...., 144 pay ...., 144 pay ...., 144 pay ..., 36 pay ..., 27 pay ...., 27 pay ..., 27 pay ...., 27 pay ..., 48 pay ...., 48 pay .... (Can), 48 pay ..., 48 pay ..., 48 pay .... adına tapuya tesciline,

4) Davacı ...’ın 132 ada 513 parsele yönelik davasının kabulüne, bu parselin tespitinin iptali ile .... Sulh Hukuk Mahkemesinin 26/10/2005 tarih, 2005/ 18085 karar sayılı ilamındaki davacı ve davalının payları dikkate alınarak davacı olmayan mirasçıların payları davalı ... mirasçıları üzerinde bırakılarak taşınmaz 960 pay kabul edilip;

180 pay ..., 180 pay ...., 180 pay ..., 180 pay ..., 48 pay ...., 48 pay ..., 48 pay ..., 48 pay ..., 48 pay ....adına tapuya tesciline,

4) Davacı ...’ın 132 ada 513 parsele yönelik davasının kabulüne, bu parselin tespitinin iptali ile .... Sulh Hukuk Mahkemesinin 26/10/2005 tarih, 2005/ 18085 karar sayılı ilamındaki davacı ve davalının payları dikkate alınarak davacı olmayan mirasçıların payları davalı ... mirasçıları üzerinde bırakılarak taşınmaz 960 pay kabul edilip;

180 pay ..., 180 pay ...., 180 pay ..., 180 pay ..., 48 pay ...., 48 pay ..., 48 pay ..., 48 pay ..., 48 pay ....adına tapuya tesciline,

5) Davacı ... ile birleşen dosya davacıları ..., ..., ..., ..., ..., ...’ın 117 ada 30 parsele yönelik davalarının kabulüne, tesbitin iptali ile fen bilirkişi krokisinde (A) harfi ile gösterilen 217.66m2lik bölümün davacı ... adına, kalan bölüm olan 1793.52 m2'lik bölümün ise İnegöl Sulh Hukuk Mahkemesinin 26/10/2005 tarih, 2005/18085 karar sayılı ilâmındaki davacılar ve davalıların payları ile davacı ....mirasçısı .... payını satın almış olması da dikkate alınarak 960 pay kabul edilip;

96 pay ...., 96 pay ...., 96 pay ...., 96 pay ..., 24 pay ..., 18 pay ...., 18 pay ..., 18 pay ...., 18 pay ...., 80 pay ..., 80 pay...., 20 pay ..., 20 pay ...., 20 pay ..., 20 pay ..., 48 pay ...., 48 pay...., 48 pay ..., 48 pay ..., 48 pay ....adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm katılan ... Yönetimi tarafından 132 ada 388 parselle ilgili olarak temyiz edilmiştir.

Temyize konu 132 ada 388 parsel sayılı 1099.33 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, 28 numaralı vergi kaydı uygulanmak suretiyle tarla niteliğinde ... ve paydaşları adına tesbit görmüştür.

Dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yörede 1978 yılında ilk kez orman kadastrosu ve 1744 sayılı Kanun ile değişik 2. madde uygulamaları yapılmış; sonuçları 04/09/1979 tarihinde ilân edilerek kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından kesinleşmiş orman kadastro haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada temyize konu 132 ada 388 sayılı parselin orman kadastrosu dışında kalan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine 07/03/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/90, Karar No: 2017/2279, Tarih: 28.03.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/90 E.  ,  2017/2279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

1-Sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediğinin iddia edildiği olayda; sanığın, ... ile bir dönem beraber iş yaptıklarını, suça konu faturaların adı geçen kişi tarafından düzenlendiğini savunması, tanık olarak dinlenen ...'in de beraber iş yaptıklarını, sanığın talimatı dışında belge düzenlemediğini belirtmesi ve suça konu faturalar üzerindeki imzaların ...'e ait olduğunun bilirkişi raporuyla tespit edilmesi karşısında; suça konu faturaların sanığın talimatıyla düzenlendiğinin kabulu ile dosya kapsamına göre unsurları oluşan atılı suçtan sanığın mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

2-Sanık hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

2-Sanık hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki "Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun’un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır" şeklindeki düzenlemeye göre faturaların Vergi Usul Kanunu’nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, 2006 yılına ait fatura ayrıntılarının Vergi Dairesi'nden sorularak kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı suretinin istenerek dosya arasında bulundurulması gerektiği ve sanığın suçlamaları kabul etmemesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; sahte olduğu iddia edilen faturaları kullanan firmalar hakkında varsa düzenlenen vergi raporlarının, karşıt inceleme tutanaklarının aslı veya onaylı örnekleri getirtilerek, bu firmalar ve şahıslar hakkında sahte fatura kullanmak suçundan dava açılıp açılmadığı, açılmışsa akibeti araştırılıp, dava dosyaları celp edilip özetinin duruşma tutanağına geçirilip, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile, faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı dikkate alınarak faturaları kullanan kişi ve şirketler ile sanıkların ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılarak, suça konu faturaları kullanan şirket yetkililerinin faturaları kimden, hangi ticari ilişkiye dayanarak aldıklarının sorulmasından sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2021/37887, Karar No: 2024/11785, Tarih: 03.10.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/37887 E.  ,  2024/11785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hakaret suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

2. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, gerekçesiz olduğuna ve kararın bozulmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın belirttiği hukuka aykırılık nedenleri yönünden ve 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi hukuka ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı Kanun'un 128. maddesinde düzenlenen ve Anayasa'nın 36. maddesiyle de güvence altına alınan iddia ve savunma dokunulmazlığı; şahısların yargı mercileri veya idari makamlar nezdinde, serbestçe ve hiçbir endişenin etkisi altında kalmaksızın haklarını özgürce iddia edebilmeleri veya kendilerini savunabilmeleri imkanının sağlanmasını ifade eder. Eğer böyle bir hak olmazsa, iddia ve savunma serbestçe yapılamayacak ve söylenmesi gereken, cezai yaptırıma maruz kalma korkusuyla ifade edilemeyeceğinden, yapılan yargılama sonucunda hedeflenen, “gerçeğe ulaşma” ve “adaletin gerçekleşmesi” de söz konusu olamayacaktır.

Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere; iddia ve savunma hakkının kullanılması bağlamında, kişiler açısından somut isnat ifade eder nitelikte maddi vakıaların ortaya konulması ya da kişilerle ilgili olumsuz değerlendirmelerde bulunulması mümkündür. Bu somut isnatlar veya olumsuz değerlendirmeler, iddia ve savunma hakkının kullanılmasıyla ilişkilendirilememesi durumunda, hakaret ve hatta iftira suçunu oluşturur.

İddia ve savunma kapsamında, kişilerle ilgili olarak bulunulan somut isnatların yapılan olumsuz değerlendirmelerin uyuşmazlıkla ilişkili olması lazımdır ancak, uyuşmazlığın çözümü açısından faydalı olması aranmamalıdır.

Somut uyuşmazlıkla bağlantılı olmayan isnatlar gerçek olsa bile iddia ve savunma dokunulmazlığının varlığından bahsedilemez. Keza, somut vakıalara dayansa dahi uyuşmazlıkla alakası olmayan olumsuz değerlendirmeler açısından iddia ve savunma hakkının kullanılması söz konusu değildir.

Somut uyuşmazlıkla bağlantılı olmayan isnatlar gerçek olsa bile iddia ve savunma dokunulmazlığının varlığından bahsedilemez. Keza, somut vakıalara dayansa dahi uyuşmazlıkla alakası olmayan olumsuz değerlendirmeler açısından iddia ve savunma hakkının kullanılması söz konusu değildir.

Somut olayda; sanığın Cumhuriyet Başsavcılığına hitaben yazmış olduğu şikayet dilekçesi bir bütün olarak ele alındığında; muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp 5237 sayılı Kanun'un 128. maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığı ve hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden yerinde görülmeyen gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Arhavi Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/939, Karar No: 2023/5187, Tarih: 21.06.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/939 E.  ,  2023/5187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR SAYISI : 2022/57 E., 2022/127 K.

SUÇ : Suç üstlenme,trafik güvenliğini tehlikeye sokmak

HÜKÜM : Temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddi

Karacasu Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.11.2022 tarihli ek kararının; karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Karacasu Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.06.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında suç üstlenme, trafik güvenliğini tehlikeye sokmak suçlarından, cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Karacasu Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.11.2022 tarihli ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında“temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; bir sebebe dayanmamaktadır.

III. GEREKÇE

Sanığa SEGBİS sistemi aracılığıyla yüzüne karşı tefhim edilen hükmün tebliği bir tutanağa dönüştürülmediğinden temyize esas sürenin başlangıcı olarak alınan gerekçeli kararın bulunduğu Ceza İnfaz Kurumunda tebliğ tarihi olan 09.06.2022'den ve mahkeme kaleminde bizzat tebliğ yapıldığı 07.07.2022'den itibaren, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 18.07.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Karacasu Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.11.2022 tarihli ek kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15955, Karar No: 2017/26532, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/15955 E.  ,  2017/26532 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28740, Karar No: 2015/390, Tarih: 07.01.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/28740 E.  ,  2015/390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında, 6136 sayılı Yasa 4. maddesi kapsamında yasak niteliğe haiz bıçak taşıma eylemi nedeniyle,... Cumhuriyet Başsavcılığının 10.03.2009 tarih ve 2009/516 sayılı iddianamesi ile 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan dava açılarak, ... Sulh Ceza Mahkemesin 2009/197 esas sayılı davasında yargılama yapılıp, 06.07.2010 tarihinde 6136 sayılı Yasanın 15/1. madde ve fıkrası uyarınca cezalandırılmasına karar verildiği ve bu kararın kesinleştiği, ancak sehven yapılan ikinci suç duyurusu üzerine sanık hakkında 08.12.2006 suç tarihli ilk davaya konu bıçakla ile ilgili olarak 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan ...Cumhuriyet Başsavcılığının 06.02.2013 tarih ve 2013/380 sayılı iddianamesi ile açılan mükerrer davanın, 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçu yönünden CMK.nun 223/7. maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerekirken, aynı fiil nedeniyle ikinci kez mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5230 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 07.01.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19488, Karar No: 2016/24400, Tarih: 28.11.2016

**12. Hukuk Dairesi         2016/19488 E.  ,  2016/24400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi üçüncü kişi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

“...... (IMO.....)”nin ihtiyati haczine ve seferden men edilmesine yönelik temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Takip alacaklısı “.... ..... AŞ.”nin başvurusu üzerine, ......... Asliye Ticaret Mahkemesi'nin ....05.2015 tarih ve 2015/548 D. İş E. 2015/547 K. sayılı kararı ile, ...........nun 1352/h maddesi gereğince “........ (IMO:......)” hakkında ihtiyati haciz kararı verilmiş, bu karara istinaden bahse konu gemiye ihtiyati haciz şerhi işletilerek seferden men edilmesi sağlanmış, akabinde alacağın “gemi alacağı” olduğu iddiasına dayalı olarak “... ... Acenteliği …. Ltd. Şti” ile “.... .... (IMO:....)” hakkında rehnin paraya çevrilmesi yoluyla ilamsız takibe girişilmiştir.

Şikayetçi .... kişi .... .. Inc. vekili icra mahkemesine yaptığı başvuru ile, taşınır rehninin paraya çevrilmesi yolu ile takibe konu edilen geminin maliki olduklarını belirterek, gemiye karşı takip yapılamayacağını, gemiye yapılan ödeme emri tebligatının usulsüz olduğunu, takibe konu alacağın niteliği göz önüne alındığında rehnin paraya çevrilmesi yoluyla takip yapılamayacağını, gemi üzerindeki haczin kaldırılması gerektiğini, gemi maliki olarak alacaklıya borçlarının olmadığını, aksi düşünülse bile alacağın zamanaşımına uğradığını ileri sürerek takibin, ödeme emrinin ve haciz işlemlerinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; takip talebinde, borçlu olarak “............ .... ....Ltd. Şti” gösterilmişken, icra dairesince hazırlanan ödeme emrinde; “..........” ve “........... .... …. Ltd. Şti”nin ayrı ayrı borçlu olarak gösterilmesi nedeniyle takip talebine aykırı olarak düzenlenen ödeme emrinin iptaline, bu kabule göre de, borçlu hakkındaki takibin usulüne uygun olarak kesinleşmediğinden gemi üzerine konan kaydi ve fiili haciz işlemlerinin geçersiz olduğunun tespiti ile gemi üzerindeki haczin (ihtiyati haczin sonuçları ve buna bağlı olarak seferden men kararı baki kalmak koşuluyla) kaldırılmasına karar verilmiştir.

6102 sayılı ...........nun 1320. maddesine göre;

- Aynı maddede yer alan alacaklardan olması ve

- Geminin malikine, kiracısına, yöneticisine veya işletenine karşı doğması halinde, alacaklar, sahiplerine “gemi alacaklısı hakkı” verir.