muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5057, Karar No: 2024/8087, Tarih: 20.11.2024

IV. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, bayilik sözleşmesinin feshine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427 nci ve devamı maddeleri,

3. Değerlendirme

1.Dosya kapsamında yapılan incelemede davacı vekili, 27.04.2021 tarihli karar düzeltme dilekçesi ile somut uyuşmazlığa ilişkin Mahkemece verilen 30.04.2018 tarihli 2014/948 E., 2018/373 K. sayılı karar temyiz aşamasındayken müvekkili ile davalılar arasında 11.12.2018 tarihli sulh protokolü imzalandığını ileri sürerek Mahkemece bu protokole göre karar verilmesini istediği, Dairemizin 22.03.2022 tarihli 2021/4367 E., 2022/2243 K. sayılı karar düzeltme ilamında, davacı tarafça sunulan protokolün Mahkemece değerlendirileceği gerekçesiyle davacı vekilinin karar düzeltme talebinin reddedildiği görülmüştür. Mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilmiştir. Davalılar vekili, davacının sunduğu protokolün cebri icra tehdidi altında imzalandığını, protokolün teknik anlamda sulh protokolü olmayıp, ödeme protokolü olduğunu savunmuştur. Mahkemece, yukarıda özetlendiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Söz konusu protokol içeriğine bakıldığında işbu somut dosyaya atıfta bulundukları ve sulh protokolü şeklinde hükümler yazıldığı anlaşılmaktadır. Davalı taraf protokolün altındaki imzaları inkar etmediği gibi protokolün ikrah altında imzalanmak zorunda kalındığını savunmasını da ispatlayamamıştır. 11.12.2018 tarihli protokolün ihlali iddiasından kaynaklanan uyuşmalıklar ise ancak ayrı bir davanın konusunu oluşturabilecektir.

2.Uyuşmazlık, tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edebilecekleri nitelikte olup Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 314 üncü maddesi uyarınca hüküm kesinleşinceye değin sulh yapılabilir. Anılan Kanun'un 315 inci maddesinin birinci fıkrası "...Sulh, ilgili bulunduğu davayı sona erdirir ve kesin hüküm gibi hukuki sonuç doğurur. Mahkeme, taraflar sulhe göre karar verilmesini isterlerse, sulh sözleşmesine göre; sulhe göre karar verilmesini istemezlerse, karar verilmesine yer olmadığına karar verir..." hükmünü düzenlemiştir. Bu durumda Mahkemece davacı tarafça ibraz edilen ve davalı tarafı da bağlayan 11.12.2018 tarihli sulh protokolü nazara alınarak karar verilmek gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

V.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının BOZULMASINA, dosyanın Mahkemesine gönderilmesine, takdir olunan 28.000,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/395, Karar No: 2023/1810, Tarih: 07.06.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/395 E.  ,  2023/1810 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 31.10.2022

SAYISI : 2021/1167 E., 2022/1310 K.

DAVA TARİHİ : 08.10.2018

KARAR : Davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gördes Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/140 E., 2019/219 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanı reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 31.10.2022 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davacı asılın temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 31.10.2022 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre reddedilen ve temyize konu edilen toplam miktar 25.700 TL olup, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar, yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 31.10.2022 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1933, Karar No: 2024/5106, Tarih: 24.12.2024

**6. Hukuk Dairesi         2024/1933 E.  ,  2024/5106 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 53. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/51 E., 2024/112 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/551 E., 2023/769 K.

1-İlk Derece Mahkemesince sözleşmenin geriye etkili feshi istemiyle açılan davada yapılan yargılama sonunda; davacılar ile davalı yüklenici arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığı, sözleşme kapsamında belirlenen şartlar çerçevesinde imar uygulaması sonrasında binanın yapılacağının hüküm altına alındığı, ancak taşınmazın bulunduğu yere ilişkin imar plan çalışmalarının henüz sonuçlanmadığı, alınan 12.03.2019 tarihli raporda da beyan edildiği üzere ilgili belediyelerce imar planlarının kesinleşmemesi nedeni ile ruhsat başvurusu ve gerekli izinler için başvuruların yapılamadığı, tarafların imar planı çalışmasına bir dahillerinin olamayacağı bu nedenlerle de her iki tarafa da atfedilecek bir kusurun bulunmadığı, sözleşmenin 25.04.2010 tarihli olması nedeni ile davalı yanca 27.10.2023 tarihli dilekçe ile iddia edildiği üzere imar planına ilişkin çalışmaların tamamlanmış olmasının çalışmaların tamamlandığı tarih de gözetilerek sözleşmeye katlanma yükümlülüğü bakımından olağan ve makul süre olarak kabul edilmesinin mümkün olmadığı, aksi durumun mülkiyet hakkının ihlali niteliği taşıyacağı gerekçesiyle davanın kabulü ile arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin geriye etkili feshine karar verilmiştir.

2-İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davalı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 53. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3-Bu karara karşı süresinde davalı vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

3.a-Kamu düzenine aykırılık hallerinin re'sen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

3.a-Kamu düzenine aykırılık hallerinin re'sen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

3.b-Taraflar arasında görülen sözleşmenin feshi davasının yapılan yargılaması sonunda; İlk Derece Mahkemesinin 19.11.2019 tarihli, 2017/337 Esas, 2019/490 Karar sayılı kararı ile davanın kabulü ile sözleşmenin geriye etkili feshine, davalının kusurunun bulunmaması nedeni ile aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmemesine karar verilmiştir. Hükme karşı sadece davalı yüklenici vekilince istinaf yoluna başvurulmuş ve Bölge Adliye Mahkemesince, sözleşme bedeli üzerinden eksik harcın tamamlattırılması gerektiği gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılmıştır. İlk Derece Mahkemesince, davacı arsa sahiplerine eksik harç tamamlattırılmış ve davanın kabulü ile sözleşmenin geriye etkili feshine, dava açıldıktan sonra davalının sözleşmenin geçerli olduğunu savunması nedeniyle huzurdaki davanın açılmasına sebebiyet vermiş olduğu hususu gözetilerek, davalı yanın yargılama giderlerinden sorumlu tutulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin ilk kararında davalı yüklenici yargılama gideri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulmamış, söz konusu kararı sadece davalı yüklenici vekili tarafından istinaf edilmiş, böylelikle yargılama gideri ve vekalet ücreti bakımından verilen ilk karar davalı yüklenici için usuli kazanılmış hak oluşturmuştur. Kaldırma kararından sonra davalı yüklenici aleyhine İlk Derece Mahkemesince “aleyhe karar verme yasağına” aykırı olacak şekilde vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

Kararın bu nedenle bozulması gerekirse de, yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 6100 sayılı HMK'nın 370/2. fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekmiştir.

Kararın bu nedenle bozulması gerekirse de, yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 6100 sayılı HMK'nın 370/2. fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (3.a) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (3.b) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kabulü ile İlk Derece Mahkeme kararının gerekçe kısmında yer alan “her ne kadar imar planı çalışmasına tarafların bir dahilleri bulunmayacak ve bu anlamda kusur izafe edilemeyecek ise de, somut olayda davacı tarafça davalıya ihtar gönderilerek sözleşmenin feshinin talep edildiği, buna rağmen davalı yanın sözleşmenin feshini kabul etmediği ve dava açıldıktan sonra da sözleşmenin geçerli olduğunu savunması dolayısıyla huzurdaki davanın açılmasına sebebiyet vermiş oldukları hususları da gözetilerek, davalı yanın yargılama giderlerinden sorumlu tutulmasına yönelik aşağıdaki şekilde hüküm tesis edilmiştir” cümlesinin çıkartılmasına, yerine “İlk Derece Mahkemesinin ilk kararında davalı yüklenici yargılama gideri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulmamış, söz konusu karar sadece davalı yüklenici vekili tarafından istinaf edilmiş, böylelikle yargılama gideri ve vekalet ücreti bakımından verilen ilk karar davalı yüklenici için usuli kazanılmış hak oluşturduğundan aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmemiştir.” cümlesinin yazılmasına, yine hüküm fıkrasının “3” nolu bendinin hükümden tümden çıkartılmasına, kararın değiştirilmiş bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 53. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 24.12.2024 gününde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17579, Karar No: 2024/10467, Tarih: 27.06.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/17579 E.  ,  2024/10467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü :

Anayasanın 40/2. maddesi, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2 ve 232/6 maddeleri gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294/1 maddesinde "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." şeklinde, 295/1 maddesinde ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." biçimde düzenlemeler bulunması, sanığın tebliğ edilen hükme yönelik olarak sunmuş olduğu 11.11.2022 tarihli temyiz dilekçesinde hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi, kararın son bölümünde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedilebileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.03.2021 tarih ve 2019/9. MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmakla;

Yukarıda belirtilen şekilde sanığa tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295/1 maddesi uyarınca yedi günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligat yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması, sanığın süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması hâlinde ise mevcut hâliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 27.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6545, Karar No: 2018/14310, Tarih: 05.06.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/6545 E.  ,  2018/14310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih, esas ve karar numarası belirtilen kararının temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizin 20/11/2017 tarihli ve 2017/43282 esas, 2017/25226 karar sayılı ilamıyla ONANMASINA karar verilmiştir.

Davacı vekilince Dairemiz kararının maddi hataya dayandığı gerekçesi ile ortadan kaldırılması istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun 04/02/1959 tarihli ve 1957/13 esas, 1959/5 karar ile 09/05/1960 tarihli ve 1960/21 esas, 1960/9 karar sayılı kararlarında belirtildiği üzere, Yargıtay’ca maddi hata sonucu verilen bir karara mahkemece uyulmasına karar verilmesi halinde dahi usulü kazanılmış hak oluşmaz ve Yargıtay’ın hatalı kararından dönülmesi mümkündür.

Somut uyuşmazlıkta, taraflar vekillerinin temyizi üzerine, İlk Derece Mahkemesi kararının Dairemizin 20/11/2017 tarihli ve 2017/43282 esas, 2017/25226 karar sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiş ise de, temyiz incelemesinde, karar gerekçesinin, dosya içeriğinin ve tanık anlatımlarının değerlendirilmesinde maddi hata yapıldığı anlaşılmaktadır. Anılan sebeple, maddi hataya dayanan Dairemizin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen onama kararının ORTADAN KALDIRILMASINA karar verildi. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesinin haklı bir sebep bulunmadan feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, aylık ücret, fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, Dairemizin 28/04/2015 tarihli ve 2014/11390 esas, 2015/15482 karar sayılı ilamıyla bozulmuştur. Bozma ilamına uyma kararı verilerek devam edilen yargılama neticesinde, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacının fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacının fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, Mahkemece, kanıtlanmadığı gerekçesiyle, fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücretlerine yönelik talepler reddedilmiştir. Ne var ki, işçinin fiilen yaptığı işin niteliği ile mevsimsel hava koşullarının çalışmanın yoğunluğuna etki etmesi de nazara alınarak, her iki taraf tanıklarının beyanlarının ve dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesinden, davacının kış dönemi (15 kasım-15 nisan aralığı) hariç olmak üzere, 07:00-18:00 saatleri arasında (bir saat ara dinlenme ile), ayda iki hafta haftanın altı günü, ayda iki hafta ise haftanın yedi günü çalıştığının; ayrıca dini bayramlarda üç gün izin kullandığının, kalan ulusal bayram ve genel tatil günlerinde ise çalıştığının esas alınarak, ücret bordrolarındaki tahakkukların da değerlendirilmesi suretiyle fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının (takdiri indirim de uygulanarak) hesaplanması; kış döneminde ise fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil çalışması olmadığının kabul edilmesi yerinde olacaktır. Yazılı gerekçeyle, fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarına yönelik taleplerinin reddine karar verilmesi hatalı olup, bozma nedenidir.

3-Taraflar arasında çözümlenmesi gereken bir diğer uyuşmazlık, davacının ödenmemiş aylık ücret alacağının bulunup bulunmadığı noktasındadır.

Somut olayda, Mahkemece, aylık ücret alacağına yönelik talebin gerekçesiz şekilde reddedilmesi hatalıdır. Dosya kapsamı delil durumu dikkate alınarak, aylık ücret alacağına yönelik talep değerlendirilmeli ve neticeye göre gerekçeli olacak şekilde olumlu ya da olumsuz bir karar verilmelidir.

Yukarıda yazılı sebeplerden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 05/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/20976, Karar No: 2023/5253, Tarih: 09.10.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/20976 E.  ,  2023/5253 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/383 E., 2018/402 K.

İNCELEME KONUSU

KARARLAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Mala zarar verme suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 151/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair ... (...) Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.09.2018 tarihli ve 2015/383 Esas, 2018/402 Karar sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 12.05.2023 ... ve 94660652-105-68-30064-2022 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.07.2023 ... ve 2023/60298 sayılı tebliğnamesiyle Dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre, sanık ve diğer sanık ile katılan arasında tartışma yaşanması üzerine sanıkların olay kapsamında ele geçirilemeyen tüfeği alarak, katılanın ikametine ... açılması sureti ile katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı, saçma tanelerinin katılanın ikametinin kapısına isabet ederek zarar vermesi şeklinde gerçekleşen somut olay sebebiyle yapılan yargılama neticesinde, sanıkların basit yaralama ve mala zarar verme suçlarından mahkumiyetlerine karar verildiği, anılan kararın Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 24/05/2019 tarihli, 2019/1170 esas, 2019/1086 sayılı kararı ile sanık ... hakkında mala zarar verme suçu yönünden mahkumiyet hükmünün kesin nitelikte olması nedeniyle istinaf başvurusunun reddine karar verildiği, diğer sanık ... yönünden ise fikri içtima kurallarını çerçevesinde değerlendirilerek cezası daha ağır olan yaralama suçu yönünden hüküm kurulduğundan mala zarar verme suçu yönünden hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verildiği anlaşılmakla;

Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 8. Ceza Dairesinin, 09/01/2020 tarihli ve 2019/13440 esas, 2020/445 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, mala zarar verme suçu için 5237 sayılı Kanun'un 151. maddesinde öngörülen hapis cezasının basit yaralama suçuna göre üst sınır yönünden daha ağır olduğu anlaşılmakla, somut olayda bir fiil ile kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarının birlikte oluşması nedeniyle, 5237 sayılı Kanun'un 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima kuralı gereğince sanığın bunlardan en ağır cezayı gerektiren ve meydana gelen suçların en ağırı olan mala zarar verme suçundan cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Oluşa ve dosya içeriğine göre; katılanın ikametine olay günü aralarında husumet bulunan sanık ... ve inceleme dışı ... tarafından av tüfeği ile ... açıldığı, katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı, katılanın ikametinin kapısında saçma izlerinin bulunduğu ve malına zarar verildiği olayda; sanığın eyleminin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar verme ve 5237 sayılı Kanun’un 86/2, 3-e maddesinde düzenlenen silahla kasten yaralama suçlarını oluşturduğu, aynı Kanun’un 44. maddesinde düzenlenen fikrî içtima hükümleri gereğince en ağır cezayı gerektiren suçtan dolayı sanık hakkında hüküm verilmesi gerektiği ve buna göre de yalnızca anılan Kanun’un 151/1. maddesi uyarınca daha ağır cezayı içeren mala zarar verme suçundan hüküm kurulmasıyla yetinilmesi gerektiği gözetilmeden, ayrıca kasten yaralama suçundan da hüküm kurulduğu ... (...) Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 25.09.2018 tarihli ve 2015/383 Esas, 2018/402 Karar sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendinin verdiği yetkiyle; 5237 sayılı Kanun’un 86/2, 3-e maddesi uyarınca verilen hükmün kaldırılarak yerine “Her ne kadar sanık hakkında aynı Kanun’un 86/2, 3-e maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış ise de; aynı Kanun’un 44. maddesi gereğince sanık hakkında atılı suçtan HÜKÜM KURULMASINA YER OLMADIĞINA” ibarelerinin eklenmesine, kasten yaralama suçundan hükmedilen cezanın infaz edilmemesine, karardaki diğer hususların aynen korunmasına, 09.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.