muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/21759, Karar No: 2019/20115, Tarih: 04.11.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/21759 E.  ,  2019/20115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait otel işyerinde 30.07.2013 tarihinde çalışmaya başladığını, işe girdiği tarihten itibaren, 08.00-23.00 saatleri arasında çalıştığını, öğlen bir saat yemek molası verildiğini, hafta sonları ve bayramlarda da çalıştığını, davacının geçirdiği iş kazası sonucu iş sözleşmesinin feshedildiğini iddia ederek, yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının, davalıya ait otel işyerinde, 02.06.2012 tarihinde çalışmaya başladığını, 17.07.2012 tarihinde kendi isteği ile işyerinden ayrıldığını, 30.07.2013 tarihinde tekrar çalışmaya başladığını ve 21.05.2014 tarihinde istifa ettiğini, davacının fazla çalışmaya ilişkin iddiasının hayatın ve işletmenin olağan koşullarına uygun olmadığını, davacının görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretin kendisine ödendiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Taraflar arasında, davacının fazla çalışmasının bulunup bulunmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, 30.07.2013-21.05.2014 tarihleri arasındaki çalışma dönemi davaya konu edilmiş olup hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla çalışma konusunda tanık anlatımları dikkate alınarak hesaplama yapıldığı anlaşılmaktadır. Ancak davacının yaptığı işin ve çalıştığı işyerinin özellikleri nazara alınmadan, yaz- kış sezonu ayrımı da yapılmaksızın davacının talep konusu dönemin tamamında haftalık 15 saat fazla çalışma yaptığının kabulü hatalı olmuştur.

3-Hüküm altına alınan fazla çalışma ücret alacağına yürütülen faiz başlangıç tarihi konusunda da taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dosya içeriğine göre, davacının kısmi dava açtığı ve dava konusu fazla çalışma ücret alacağının arttırılmasına yönelik olarak ıslah dilekçesi verdiği görülmektedir. Bu itibarla, fazla çalışma ücret alacağının ıslah ile arttırılan miktarına ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken, bu alacağın dava ve ıslah dilekçeleri ile talep edilen toplam tutarı için dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/21035, Karar No: 2024/4036, Tarih: 11.03.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/21035 E.  ,  2024/4036 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/440 E., 2022/450 K.

SUÇLAR : Mala zarar verme, kasten yaralama

İNCELEME KONUSU KARARLAR: Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.06.2023 tarihli ve KYB-2023/59054 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, sanık ile katılan arasında yaşanan tartışma esnasında sanık ...'ın gözlük kullanan katılana yumruk atmak suretiyle basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralaması ve katılana ait gözlüğün kırılmasına sebebiyet vermesi şeklinde gerçekleşen somut olay sebebiyle yapılan yargılama neticesinde sanığın kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetine karar verilmiş ise de,

5237 sayılı Kanun'un 44. maddesinde yer alan, "İşlediği bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına sebebiyet veren kişi, bunlardan en ağır cezayı gerektiren suçtan dolayı cezalandırılır." şeklindeki düzenleme ile,

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 30.06.2022 tarihli ve 2021/14799 esas, 2022/10455 karar sayılı ilamında yer alan, "... Sanığın gözlük kullanan katılanın yüzüne yumruklar atması sonucunda katılanın yaralanması ve gözlüğünün kırılması şeklinde gerçekleşen olayda; sanığın eyleminin tek fiil olduğu ve bu suretle, tek olan eylem sonucunda hem katılana karşı mala zarar verme suçunun, hem de yaralama suçunun meydana geldiği sabit olup bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına sebebiyet veren sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 44. maddesinin uygulanması ve fikri içtima hükümleri gereğince meydana gelen suçların en ağırı olan mala zarar verme suçundan dolayı cezalandırılması gerektiği gözetilmeden.." şeklindeki açıklamalar birlikte nazara alındığında,

Somut olayda, bir fiil ile kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarının birlikte oluşması nedeniyle, sanığın eyleminin tek fiil olduğu ve bu suretle, tek olan eylem sonucunda hem katılana karşı mala zarar verme suçunun, hem de kasten yaralama suçunun meydana geldiği sabit olup 5237 sayılı Kanun'un 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima kuralı gereğince sanığın bunlardan en ağır cezayı gerektiren ve meydana gelen suçların en ağırı olan mala zarar verme suçundan cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanığın maske takıp takmama meselesi kaynaklı tartışma sonucu katılanın yüzüne yumruk vurarak basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte yaralanmasına ve gözlüğünün kırılmasına sebep olduğu olayda; sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda, mala zarar verme ve kasten yaralama suçlarından cezalandırılmasına karar verilmiş ise de, sanığın eyleminin hukukî anlamda tek fiil olduğu ve tek fiil ile hem kasten yaralama hem de mala zarar verme suçunun meydana geldiği, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 44. maddesinde düzenlenen fikrî içtima hükümleri gereğince en ağır cezayı gerektiren suçtan dolayı sanık hakkında hüküm verilmesi gerektiği ve buna göre de sanığın yalnızca anılan Kanun’un 151/1. maddesi uyarınca daha ağır cezayı içeren mala zarar verme suçundan cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde iki ayrı suçtan da mahkûmiyet kararı verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Milas 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.09.2022 tarihli ve 2022/440 Esas, 2022/450 Karar sayılı verilmekle kesin nitelikte olan kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (d) bendinin verdiği yetkiyle; 5237 sayılı Kanun'un 44. maddesi gözetilerek kasten yaralama suçundan verilen cezanın kaldırılmasına, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5517, Karar No: 2021/11645, Tarih: 04.10.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/5517 E.  ,  2021/11645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun'un 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılan Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu vekilinin temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak, REDDİNE, 04/10/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15714, Karar No: 2016/4351, Tarih: 07.03.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/15714 E.  ,  2016/4351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan zemin, yapı ve ağaç bedellerinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın usulden reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan zemin, yapı ve ağaç bedellerinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın yargı yolu bakımından görevsizliğine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden; tapu tahsis belgeli gecekondunun enkaz satış senedi ile davacılarca satın alındığı, önceki maliklerce arsa tahsisine ilişkin bedelin tamamı ödenmediği için arsa tahsisi yapılamadığı anlaşılmakla, tapu tahsisi belgesi ayni hak tanımayıp sahsi hak tanıdığından ve davacıların da tapu ile malik olmadıkları için zemine ilişkin kamulaştırmasız el atmaya dayanan davanın reddi sonucu itibariyle doğrudur.

Davacıların yapı ve ağaç bedeline ilişkin taleplerine gelince; Davacılar vekilince, dava konusu yapılan gecekondunun, Hıdırlıktepe-Atıfbey Kentsel Dönüşüm Alanında kaldığı, anlaşma yapılan hak sahiplerinin gecekondularının yıkıldığı, yollarda hafriyata başlandığı, bölgenin topoğrafik yapısının bozulduğu, dava konusu edilen gecekondunun elektirik saatlerinin söküldüğü ve kısmen tahrip edildiği, gecekondunun kullanılamaz durumda olduğu ileri sürülmektedir.

Buna göre, dava konusu taşınmaz başında bilirkişi heyetiyle keşif yapılarak davacı beyanında belirtildiği gibi kentsel yenileme ve dönüşüm projesi kapsamında bölgede fiilen çalışmaların başlayıp başlamadığı, bu alan içinde inşaat ve hafriyat çalışmalarının devam edip etmediği, bölgenin topografik yapısının bozulup buzulmadığı

bu bağlamda dava konusu yapıdan yararlanma ve kullanma olanağının kalıp kalmadığı, zemine ilişkin idarece kamulaştırma yapılıp yapılmadığı da araştırılarak buna göre dava konusu taşınmazda kamulaştırmasız el atma olgusunun gerçekleştiğinin tespiti halinde, 16/05/1956 gün 1/6 sayılı İçtihadi Birleştirme Kararı uyarınca, davaya bakmanın adli yargının görevi dahilinde bulunduğu da gözetilerek yapı ve ağaçlar yönünden işin esasa girilmesi yerine yasal olmayan gerekçelerle eksik inceleme sonucu davanın yargı yolu bakımından reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 07/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12566, Karar No: 2015/10068, Tarih: 17.09.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/12566 E.  ,  2015/10068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sorgun 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/03/2014

NUMARASI : 2013/7-2014/116

Davacı S.. B.. vekili Avukat Kemal tarafından, davalı S.. Ş.. aleyhine 07/01/2013 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptali istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 06/03/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davacının diğer temyiz itirazına gelince;

Dava itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, Sorgun Belediyesinde 25 yıl görev yapan davacının çalıştığı dönemde 2200 ek gösterge üzerinden maaş alması gereken dönemlerde 3000 ek gösterge üzerinden maaş aldığını ayrıca usulsüz vekalet aylığı aldığını, yersiz ödenen bu tutarların tahsili amacıyla başlatılan takibe de haksız olarak itiraz ettiğini belirterek itirazın iptalini istemiştir.

Davalı, almış olduğu ek göstergenin ve vekalet ücretinin mevzuata uygun olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda davanın redine karar verilmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalıya ödenen vekalet ücretinin 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 86. maddesine uygun olduğu belirtilmiştir. Ancak davalıya fazla ödendiği iddia edilen ek gösterge tutarından harcama yetkilisi ve gerçekleştirme görevlisinin sorumlu olduğu belirtilerek, ek gösterge tutarının fazla olup olmadığı konusunda bir tespit yapılmamıştır. Davalıya hak etmediği halde ödenen bir maaş tutarı varsa davacının bunu davalıdan isteme hakkı vardır. Şu durumda mahkemece konusunda uzman bir bilirkişiden davalının ek gösterge tutarının mevzuata uygunluğu konusunda bir rapor alınmalı ve sonucuna göre hüküm kurulmalıdır. Denetime elverişli olmayan yetersiz bilirkişi raporu doğrultusunda karar verilmesi doğru görülmemiş ve kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) no'lu bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA; davacının diğer temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7463, Karar No: 2017/24352, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/7463 E.  ,  2017/24352 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13917, Karar No: 2018/2643, Tarih: 14.02.2018

**4. Ceza Dairesi         2014/13917 E.  ,  2018/2643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın, üzerine atılı suçu inkar ederek, katılan eşinin, kendisine bıçak salladığını ve elinden bıçağı almaya çalışırken elinden yaralandığını savunması ve olayla ilgili bilgi ve görgüsü olan tanığın da bulunmaması karşısında, sanığın savunmasının aksini gösteren her türlü kuşkudan uzak, somut, kesin ve inandırıcı delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde gösterilmeden, yetersiz gerekçeyle mahkumiyet hükmü kurulması,

2- Kabule göre,

Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 günü, Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ... 'ün temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 14/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/33542, Karar No: 2020/16845, Tarih: 25.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/33542 E.  ,  2020/16845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 17. İş (Sosyal Güvenlik) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının davalı işyerinde dağıtım elemanı olarak çalıştığını, iş sözleşmesine son verilmeden bir hafta önce depoda fortlif kullanmak üzere görevlendirildiğini, olay günü ise dağıtıma çıkmasının işyeri ortağı tarafından kaba bir şekilde kendisine söylendiğini, depoda görevlendirildiğini belirtmesi üzerine de işyeri ortağı tarafından hakaret edildiğini ve darp edildiğini, iş sözleşmesine haksız olarak son verildiğini belirterek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin alacağı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ve manevi tazminat taleplerinin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının iş sözleşmesine haklı olarak son verildiğini ve iddialarının gerçeği yansıtmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılamada, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, her ne kadar davacı tanıklarının beyanlarına göre fazla mesai yapıldığı ispat edilememiş ise de davalı tanıkları beyanlarında yaz aylarında 07:00-16:00 veya 16:30'a kadar haftanın altı günü çalışma olduğunu kış aylarında ise 07:00-12:00 veya 14:00'a kadar çalışıldığını belirttikleri anlaşılmaktadır. Bu durumda davacının yaz aylarında 07:00-16:00 saatleri arasında 1 saat ara dinlenme ile günlük 8 saat, haftalık ise 48 saat çalıştığı, bunun 3 saatinin fazla mesai olduğunun kabulü ile davacının fazla mesai alacağı talebinin hesaplanması gerektiği halde dosya kapsamında davacının fazla mesai yaptığının ispat edilemediği gerekçesi ile talebin reddine karar verilmesi isabetli olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.