muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10551, Karar No: 2019/3415, Tarih: 27.05.2019

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. HMK 190. madde ve TMK 6. madde hükümleri gereğince herkes iddiasını ispatla mükelleftir.

Somut olaya gelince, davalı, murise ait taşınmazların taraflar arasında düzenlenen 29.08.2005 tarihli “Gayrimenkul Anlaşma Senedi” başlıklı sözleşme ile aralarında paylaştırıldığını savunmuş ise de sözleşmenin tapuda infaz edilmediği, bu suretle nazara alınamayacağı açıktır. Ayrıca taraf tanıklarının dinlenmediği, delillerin toplanmadığı, çekişme konusu taşınmazın dava tarihi itibariyle gerçek değerinin (harca esas değerin) belirlenmesi bakımından mahalinde keşif yapılmadığı anlaşılmakla hükme yeterli bir araştırma ve inceleme yapıldığını söyleyebilme olanağı da yoktur.

Hal böyle olunca, yukarıda belirtilen ilke ve olgular doğrultusunda gerekli araştırma ve incelemenin yapılması, taraf delillerinin eksiksiz toplanması, toplanan ve toplanacak deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, usulüne uygun olarak taraf delilleri toplanmaksızın eksik inceleme ile yetinilerek yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nin 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 27/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/466, Karar No: 2014/21376, Tarih: 16.06.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/466 E.  ,  2014/21376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında TCK'nın 35/2. maddesi uyarınca temel cezadan indirim yapılırken sanığın suç yolunda katettiği mesafe, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı göz önüne alınarak alt sınıra yakın bir oranda indirim yapılması yerine, en üst oranda indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre sanık ...'nin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 16.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/41174, Karar No: 2022/7294, Tarih: 26.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/41174 E.  ,  2022/7294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2. maddeleri uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, mercii, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve 5271 sayılı CMK'nin 294/1. maddesinde, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' aynı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295/1. maddesinde ise; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; sanığın yokluğunda verilen ve 24.06.2020 tarihinde tebliğ olunan hükümde CMK’nin 295/1. maddesi uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmediği gibi bu hususun meşruhatlı tebligat ile de ihtar edilmediği anlaşıldığından, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usulüne uygun şekilde ''CMK’nin 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verilmesi halinde ise bu hususta ek tebliğname düzenlenmesi için dosyanın iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE 26.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2687, Karar No: 2021/11822, Tarih: 28.06.2021

**19. Ceza Dairesi         2021/2687 E.  ,  2021/11822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararların niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, suçtan zarar gören Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu vekili ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, REDDİNE 28.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1805, Karar No: 2015/4735, Tarih: 29.09.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/1805 E.  ,  2015/4735 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/259424

MAHKEMESİ : İnegöl(Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/05/2013

NUMARASI : 2006/119 (E) ve 2007/109 (K)

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olan sanık hakkında hükmolunan on iki gün hapis cezasının, 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin kanuni zorunluluk olması, yediemine teslim edilen suç konusu emval ile nakil vasıtasıyla ilgili olarak müsaderesinin her zaman karar verilmesinin mümkün bulunması karşısında Tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun’da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, katılan vekilinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 29.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18250, Karar No: 2015/3693, Tarih: 07.09.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/18250 E.  ,  2015/3693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Evli olan sanıkların, sanık ...'ın ağabeyi olan katılan ...'e ait tarladaki dört adet zeytin ağacından üç tanesinin dallarını, bir tanesini de gövdesinden kestikleri ve bu şekilde mala zarar verme suçunu işledikleri iddia ve kabul olunan somut olayda;

1- Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkındaki mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Tanık Aliye'nin ifadesinde, sanık ...'ın kendisine ağaçları kestiğini söylediğini, tanık ...'nın da halası olan sanık ...'ın elindeki kazma ile ağaçları köklediğini gördüğünü beyan etmesi ve sanık ...'in de aşamalarda değişmeyen istikrarlı savunmalarında atılı suçu kabul etmemesi karşısında, sanık ... hakkında mahkumiyet kararı verilebilmesi için her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller elde edilememesi nedeniyle beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden dosya kapsamına uygun olmayan gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/28565, Karar No: 2020/4793, Tarih: 11.03.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/28565 E.  ,  2020/4793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının iş akdinin haklı ve geçerli neden olmadan feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir takım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında ıslah dilekçesinin davalıya tebliğ edilip edilmediği ve dolayısıyla savunma hakkının kısıtlanıp kısıtlanmadığı uyuşmazlık konusudur.

Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamanın aşamalarından haberdar edilmeleri ile olanaklıdır. Davanın tarafları ile vekillerinin davaya ilişkin işlemleri öğrenebilmesi için, tebligatın usulüne uygun olarak yapılması gerekmektedir. Aksi takdirde tarafların hukuksal hakları kısıtlanmış olur.

Somut olayda, davacının 04.04.2016 tarihli ıslah dilekçesi avukat ...’ın adresine tebliğe çıkartılmış olup ilgili avukat tarafından “muhattap şirketle vekalet ilişkisi kalmadığı” şeklinde gerekçe yazılarak söz konusu tebligat iade edilmiştir. Buna rağmen mahkemece 09/05/2016 tarihli celsede ıslah dilekçesinin davalı vekile tebliğ edildiği duruşma zaptına dercedilmiştir. Diğer yandan davalının yeni vekili temyiz dilekçesinde, Uyap sistemi üzerinden azilname dilekçesinin gönderildiğini belirtmiştir. Tüm dosya kapsamından, gerek fiziki ortamda gerekse elektronik ortamda davalı tarafından sunulduğu belirtilen azilname ve ıslah dilekçesinin davalı vekiline tebliğ edildiğine dair belge bulunmamaktadır. Bu nedenle söz konusu belgelerin fiziki olarak yahut elektronik ortamda sunulup sunulmadığı hususu araştıralarak sonucuna göre ıslah dilekçesinin usulüne uygun şekilde davalı tarafa tebliğ edilip edilmediğinin değerlendirilmesi gerekmektedir. Islah dilekçesinin davalı tarafa usulüne uygun şekilde tebliğ edilmemiş olduğunun anlaşılması halinde söz konusu belgenin davalıya tebliğ edilerek sonuca gidilmesi gerekirken savunma hakkı kısıtlanarak yargılama yapılıp karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda gösterilen nedenden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.03.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13710, Karar No: 2024/15990, Tarih: 11.12.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/13710 E.  ,  2024/15990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 14.02.2024 tarihli ilâmı ile ikinci kez bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince Dairemizin 14.02.2024 tarihli bozma ilâmına uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre 01.01.2023-31.12.2024 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2023 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

11.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13617, Karar No: 2017/2595, Tarih: 29.03.2017

**20. Hukuk Dairesi         2015/13617 E.  ,  2017/2595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi asli müdahil vekili ve davalılardan ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili 14/10/2009 tarihli dilekçesinde; ... köyü 4984 ada 55 parsel sayılı ... sınırları içerisinde kalan taşınmazın tapu kaydının iptali ile adlarına tescilini talep etmiştir. Asli müdahil vekili 02/05/2014 tarihli dilekçesinde; dava konusu taşınmazın davacıların ve asli müdahilin ortak murisine ait olduğunu bu nedenle müdahilliğine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, asli müdahilin davasının reddine, asıl davanın kabulüyle 13.12.2012 tarihli bilirkişi raporunda (A) ile gösterilen 8.516,08 m2'lik kısmın 4984 ada 55 parsel sayılı taşınmazdan ifrazı ile ayrı parsel numarası altında tarla vasfıyla 1/6'şar hisse ile davacılar adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm asli müdahil vekili ve davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede, 2001 yılında kesinleşen ... kadastrosu ve 2/B madde uygulaması yapılmıştır.

... Kadastrosu 2001 yılında kesinleşmiş ve kesinleşme tarihinden itibaren 6831 sayılı Kanun gereğince altı aylık hak düşürücü sürenin geçmiş bulunduğu, davacı her ne kadar tapuya dayanmış isede dayandığı tapunun miktarından fazlasının yörede yapılan genel kadastro sırasında 19 parsele uygulandığı, bu nedenle dava konusu taşınmaz yönünden davanın zilyetliğe dayalı olarak açıldığı on yıllık sürede ... tahdidinin iptalinin ancak tapuya dayalı olarak açılabileceği zilyetliğe dayalı olarak açılan ... kadastrosunun iptali davasının dinlenme olanağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgı sonucu davacının davasının kabulüne karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; asli müdahil ve davalı ... temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine, 29/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8935, Karar No: 2018/13002, Tarih: 22.05.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/8935 E.  ,  2018/13002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı, 11362 parsel sayılı taşınmazın kendisine ait olduğunu, davalının taşınmazı ve taşınmazın bitişiğindeki imar yolunu haksız yere işgal ettiğini belirterek tahliye sureti ile müdahalenin men'ine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının taşınmazı satın alırken taşınmaz üzerinde seraların olduğunu bildiğini, davacının kötü niyetli olduğunu, uğramış olduğu zararın karşılanması halinde taşınmazı tahliye edeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne, dava konusu 11362 parsel sayılı taşınmaza davalı tarafından vaki müdahalenin men'ine ve müdahale edilen alanda bulunan sera niteliğindeki yapının kal'ine, dava konusu 11362 parsel sayılı taşınmazın cephe aldığı bilirkişi raporuna ekli krokisinde kırmızı renkle gösterilen imar yoluna davalı tarafından vaki müdahalenin men'ine müdahale edilen alanda bulunan ve bilirkişi raporunda ekli krokisinde yeşil renkle gösterilen 20 metre karelik yapının kal'ine karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Dava çaplı taşınmaza ve taşınmazın bitişiğindeki imar yoluna vaki el atmanın önlenmesi ve tahliye istemine ilişkindir.

Tüm dosya içeriği ve toplanan delillerden, dava konusu taşınmazın davacı tarafından 13/09/2013 tarihinde satın alındığı ve davacının tapuda tam hisse ile malik olduğu, dava konusu taşınmaz üzerinde sera niteliğindeki yapının bulunduğu, taşınmazın etrafında imar yolu olduğu ve imar yoluınun açık olmayıp etrafının çamur ve çalılıklarla kaplı olduğu, imar yolunun girişinde de tek katlı 20.00 m2 alanlı basit yapının bulunduğu, dava konusu taşınmazın kullanımının davalıda olduğu konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; 6100 sayılı HMK'nın 26. maddesi uyarınca hakim tarafların talepleri ile bağlı olup, mahkemenin, tarafların talep etmediği, nitelendirip açıkça belirlemediği isteklerini, yasanın düzenlediği ayrık haller dışında kendiliğinden tespit edip hüküm altına almasına yasal olanak yoktur, özü itibariyle istekten fazlaya karar verilemez.

Bilindiği üzere; 6100 sayılı HMK'nın 26. maddesi uyarınca hakim tarafların talepleri ile bağlı olup, mahkemenin, tarafların talep etmediği, nitelendirip açıkça belirlemediği isteklerini, yasanın düzenlediği ayrık haller dışında kendiliğinden tespit edip hüküm altına almasına yasal olanak yoktur, özü itibariyle istekten fazlaya karar verilemez.

Somut olayda; davacının taşınmaza ve taşınmazın bitişiğindeki imar yoluna yapılan müdahalenin önlenmesine ve tahliyeye karar verilmesini istediği ancak dava konusu taşınmaz üzerindeki seranın ve yol üzerindeki yapının yıkımı konusunda herhangi bir talepte bulunmadığı gözetilmeksizin HMK'nın 26. maddesine aykırı olarak sera niteliğindeki yapının ve yol üzerindeki yapının yıkılmasına karar verilmesi isabetsizdir.

Ne var ki bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 1086 sayılı HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2 ) nolu bentte açıklanan nedenlerle, yerel mahkeme hükmünün 1.fıkrasındaki ''.... müdahale edilen alanda bulunan sera niteliğindeki yapının kal'ine ....'' ifadelerinin hüküm fıkrasından çıkartılmasına, yine hükmün 1. fıkrasının 2. paragrafında bulunan "...müdahale edilen alanda bulunan ve kadastro teknisyeni ... tarafından hazırlanan raporun ekli krokisinde yeşil renkle gösterilen 20 metre karelik yapının kal'ine..." ifadelerinin hüküm fıkrasından çıkartılmasına, 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'un 438/7. fıkrası gereğince hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte yazılı nedenlerle reddine, taraflarca HUMK’nun 440/1. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 22/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.