muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12653, Karar No: 2018/5784, Tarih: 20.03.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/12653 E.  ,  2018/5784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı şirkete bağlı olarak 11/07/2003 yılında çalışmaya başladığını ve halen çalışmasına devam ettiğini,iş yerinde kış dönemde sabah 08.00 ila 10.00 arasında çalışmaya başlandığını, çoğu zaman gece 22.00 ye kadar çalışıldığını, yaz döneminde ise iş yerinin otoban kenarında olması nedeniyle 24 saat açık olduğunu, bazen günde 19-20 saati bulan çalışmalar olduğunu, iş yerine giriş çıkışların parmak okutma sistemi ile yapıldığını, haftanın altı günü çalışma yaptırıldığını, ayrıca genel tatillerde de çalışıldığını, ancak fazla çalışma ücretinin ödenmediğini iddia ederek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, fazla çalışma alacağı ve genel tatil çalışma alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili ; işyerinde üçlü vardiya düzenine göre çalışma yapıldığını, bu çalışmanın tüm Türkiyedeki işyerlerinde söz konusu olduğunu, davacının çalıştığı işyerinin bir alışveriş merkezinde bulunduğunu, bu alış veriş merkezinin sabah 10.00 akşam 22.00 saatleri arasında açık olduğunu, personelin 09 ile 01 saatleri arasında üçlü vardiya sistemine göre çalıştıklarını, davacının fazla mesaide bulunmasının söz konusu olmadığını, fazla mesaiye kalması halinde de bunun ücretinin ödendiğini, davacınn hiçbir ihtirazı kayıt koymaksızın ücret bordrolarını imzaladığını, davanın haksız olduğunu savunarak açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yargılama Süreci ve Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak,davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı ve davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki bilgi ve belgelere, delillerin taktirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm ve davacının aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Dava dilekçesinde davacı açıkça davanın belirsiz alacak olduğunu belirterek dava açmıştır.Bu nedenle 6100 sayılı HMK 107.madde kapsamında değerledirilmesi gerekir.

Açılan dava belirsiz alacak davası türü olan kısmi eda -külli tespit davası olduğundan zamanaşımı alacağın türü açısından dava tarihi itibariyle esas alınacaktır.

Bu durumda da yargılama sırasında ıslah suretiyle arttırılmasına karşı davalının zamanaşımı itirazının dikkate alınmaması gerekir.

Mahkemece açılan davanın kısmi dava olarak değerlendirilerek ıslaha karşı zamanaşımı defiinin dikkate alınması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Açılan dava belirsiz alacak davası türü olan kısmi eda -külli tespit davası olduğundan zamanaşımı alacağın türü açısından dava tarihi itibariyle esas alınacaktır.

Bu durumda da yargılama sırasında ıslah suretiyle arttırılmasına karşı davalının zamanaşımı itirazının dikkate alınmaması gerekir.

Mahkemece açılan davanın kısmi dava olarak değerlendirilerek ıslaha karşı zamanaşımı defiinin dikkate alınması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 20/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8676, Karar No: 2010/10240, Tarih: 11.10.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/8676 E.  ,  2010/10240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAYNARCA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/07/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalıya ait 1576 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, kıyıların Devletin hüküm ve tasarrufu altında olup, tescile tabi olmayan alanlar olduğunu ileri sürerek tapu kaydının iptali ile tescil dışı bırakılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 3402 Sayılı Yasa’nın 5841 Sayılı Yasa ile değişik 12/son maddesi uyarınca hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar,  davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve taşınmazın  sicil kaydının kütükten terkini isteğine ilişkin olup mahkemece 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca kadastro tespiti ile dava tarihi arasında 3402 sayılı Yasanın 12/3 maddesinde öngörülen hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş olmasında kural olarak bir isabetsizlik yoktur. Öyleyse, davacı Hazine’nin bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine,

Ancak, her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Bir taraf dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olduğu halde dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya da İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse yargılama giderlerinden sorumlu tutulamaz. Anılan bu kural yasal ve yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır. (Baki Kuru, Hukuk Usulü Muhakemeleri 5. cilt, sayfa 5338, dipnot 159; 10. H.D. 21/12/1976, 8770/8739 ve dipnot 160: 5. HD 12/09/1977, 5445/5655 dipnot 161: 10.HD 24/02/1976, 6296/1297)

Hal böyle olunca; yapılan uygulamalar neticesinde dava tarihinde davacı Hazine’nin davasında haklı olduğu gözetilerek, yargılama giderlerinden davalı tarafın sorumlu tutulması gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Davacının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.10.2010  tarihinde  oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11596, Karar No: 2021/5911, Tarih: 20.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2019/11596 E.  ,  2021/5911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İlk Derece Mahkemesince (Karacabey 2. Asliye Hukuk Mahkemesi 2017/617 Esas–2018/500 Karar) davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesinin 8. Hukuk Dairesince HMK’nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine dair hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalılar vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 20/04/2021 günü günü taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra, Karacabey 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/617 – 2018/500 E/K sayılı kararının incelenmesinde;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Karacabey İlçesi, ... Mahallesi 56 ada 6 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu itibarla davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1-Dava konusu taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan 1100.56 m2'lik kısmının geometrik durumu, yüzölçümü, bilirkişi kurulu raporunda yazılı özelikleri ile kamulaştırma amacı nazara alındığında bu bölümün kullanılamaz hale geldiği anlaşıldığından bu kısmın da bedeline hükmedilmesi gerekirken değer azalışı olduğu kabul edilerek aza hükmedilmesi,

2-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınmaksızın davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru olmadığı gibi,

2-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınmaksızın davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru olmadığı gibi,

3-Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davalılar vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda HMK’nun 371.maddesi uyarınca BOZULMASINA, HMK’nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davalılar yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 3.050,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 20/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/44264, Karar No: 2017/28575, Tarih: 13.12.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/44264 E.  ,  2017/28575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

İLK DERECE

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre ve özellikle, davacının yargılama aşamasında sunduğu mazeretini, öncesinde işverene bildirmediğinden hakkında ardı ardına 2 gün üst üste işe gelmediği yönünde devamsızlık tutanaklarının düzenlendiği anlaşılmakla, feshin geçerli nedene dayandığının kabulü ile, sonucu itibari ile doğru olan kararın bu gerekçe ile ONANMASINA, 13.12.2017 gününde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7629, Karar No: 2016/7194, Tarih: 18.07.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/7629 E.  ,  2016/7194 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanık ... hakkında yaralama, kan gütme saikiyle öldürme, ruhsatsız ateşli silahlarla mermileri satın alma, taşıma veya bulundurma suçlarından Adana 7. Ağır Ceza Mahkemesinde görülmekte olan 2016/99 Esas sayılı kamu davasının CMK'nın 19/2. maddesi uyarınca kamu güvenliği gerekçesi ile başka bir yer Ağır Ceza Mahkemesine nakli istemini içeren Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 12/07/2016 günlü ve 35601974-104-0688-2016-E.2458/41544 sayılı yazısı ve ekindeki evrak Yargıtay C.Başsavcılığının 15/07/2016 günlü ve ND-2016/295502 sayılı yazısı ile Dairemize gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Adana Valiliğinin 08/06/2016 tarihli ve 98001983-640.E.14527 sayılı yazısında; Olayla ilgili tarafların halen birbirlerine karşı husumet besledikleri, tarafların intikam hissi ile hareket ettikleri, bu nedenle birbirlerine zarar verebilecekleri, meydana gelecek olayın toplum içerisinde büyük bir infial ve korkuya neden olabileceğinden kamu güvenliğinin tehlikeye düşmemesi, kamuoyunda infial yaratacak yeni bir olayın meydana gelmemesi için davanın başka bir ilde görülmesinin uygun olacağı yolunda görüş belirtildiği,

Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 09/06/2016 tarihli ve 2016/6593 B.M. sayılı yazısında; Sanık yakınları ile maktülün yakınları arasında ileride meydana gelebilecek telafisi mümkün olmayan eylemlerinin önüne geçilmesi ve kamu güvenliğini bozacak üzücü olayların meydana gelmesinin ihtimal dahilinde bulunduğundan Adana 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/99 Esas sayılı dosyasının 5271 sayılı CMK'nın 19/2. madde gereği kamu güvenliği sebebiyle başka yer mahkemesine naklinin uygun olacağının bildirildiği gözetilerek yapılan incelemede;

Davanın kamu güvenliği nedeniyle naklinin CMK'nın 19/2. maddesinde düzenlendiği, Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 01/01/2006 tarih ve 19 no.lu genelgesi ile de kamu güvenliği nedeniyle davanın naklinin istenmesi durumunda yapılacak işlemlerin izah edildiği,

Davanın başka bir yere naklinin uygun olacağı yolundaki yukarıda belirtilen görüşler ve Adalet Bakanlığının bu husustaki istemi nazara alındığında devletin sorumluların belirlenip cezalandırılmasını sağlayarak etkili bir soruşturma yürütme sorumluluğunun bulunduğu, yargılamanın adil, etkili ve tarafların katılımına açık bir şekilde esas yetkili mahkemesinde yapılması gerektiği, ancak güvenlik önlemleri alınsa bile toplumsal olaylar çıkabileceği ve tarafların ciddi tehditler altında kalabileceği, buna bağlı olarak yargılamanın düzenli yapılamayacağı, kamu güvenliği yönünden açık ve yakın tehlikenin söz konusu olabileceği ve davanın nakli isteminin mahal mahkemesinden geldiği anlaşılmakla, CMK'nın 19/2. maddesi uyarınca Adana 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/99 Esasında kayıtlı kamu davasının Sivas Ağır Ceza Mahkemesine NAKLİNE,

dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 18/07/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17463, Karar No: 2014/20650, Tarih: 09.09.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/17463 E.  ,  2014/20650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 24. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2014

NUMARASI : 2014/34-2014/334

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Kambiyo senetlerine özgü haciz yoluyla başlatılan takipte borçlu, usulsüz tebligat şikayeti ile birlikte imzaya itirazda bulunmuş, mahkemece tebligat usulüne uygun kabul edilerek imzaya itirazın da bu nedenle süreden reddine karar verilmiştir.

Tebligat Kanunu ve Tebligat Yönetmeliği, tebliğ belgesindeki işlemin aksinin iddia edilmesi halinde bunun tahkik şeklini ve yöntemini göstermemiştir. Hakim, her somut olayın özelliğini, cereyan şeklini, gerçekleşen maddi olguları en ufak ayrıntılarına kadar gözönünde bulundurup iddiayı tahkik etmelidir. HGK'nun 07.04.1982 tarih ve 1377-337 sayılı kararında da benimsendiği üzere, tebligat parçasında yazılı olan hususun aksi her türlü delille ispatlanabilir.

Somut olayda borçlu İ.. B.. vekili, şikayet dilekçesinde tebliğ yapılan borçlunun oğlu N. B. ile borçlunun aynı evde ikamet etmediği, baba - oğul arasında husumet bulunduğu, borçlu tarafından oğlu N. hakkında C.Savcılığı’na suç duyurusunda bulunulduğu, soruşturmanın devam ettiği iddiasında bulunmuş, delil olarak savcılık dosyası ile nüfus ve muhtarlık kayıtlarına dayanmıştır.

O halde mahkemece, borçlunun iddiaları hakkında usulünce araştırma ve inceleme yapılmak suretiyle oluşacak sonuca göre hüküm tesis edilmesi gerekirken yazılı şekilde tebliğ memuru ile davacı arasında husumet bulunduğu iddia ve ispat edilmediği gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8828, Karar No: 2017/11848, Tarih: 17.10.2017

**17. Ceza Dairesi         2016/8828 E.  ,  2017/11848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesi neticesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.000,00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz talebinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

B-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesi neticesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Kanun'un 35/1. maddesi uyarınca sosyal inceleme raporu aldırılmadan hüküm kurulması,

2-Dosya kapsamındaki evrakdan suça sürüklenen çocuk ... tarafından müştekinin iş yerine 16.02.2014 tarihinde bir kez daha girildiği ve hırsızlık yapıldığının ve aynı mahkemenin 2014/251 Esas ve 2014/456 Karar sayılı ilamı ile mahkum olduğunun anlaşılması karşısında; suç tarihleri gözönüne alınarak, suça sürüklenen çocuğun eylemleri için aynı Yasa'nın 43. maddesi kapsamında değerlendirme yapılmasının gerekmesi nedeniyle, diğer dosyası tespit edilerek, aslı ya da onaylı örneği dosya içerisinde bulundurulup; deliller bir bütün halinde değerlendirilip, sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Suçu beraber işlediği iddia olunan yaşı büyük ... hakkında dava açılıp açılmadığı, açılmış dava varsa iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan mahkum olup olmadığı araştırılmadan suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 17.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26371, Karar No: 2015/6973, Tarih: 06.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/26371 E.  ,  2015/6973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/08/2014

NUMARASI : 2014/73-2014/430

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, 06.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.