muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/25591, Karar No: 2013/19003, Tarih: 03.12.2013

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için eşi diğer sanık ... ile muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 03/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12207, Karar No: 2011/3700, Tarih: 21.03.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/12207 E.  ,  2011/3700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve irtifak hakkının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava konusu taşınmazın arsa niteliğinde olup olmadığının tespiti için Belediye Başkanlığına yazılan yazıya karşılık verilen 10.09.2009 tarihli cevapta taşınmazın imar planı ve belediye mücavir alanı dışında olduğu, 01.03.2010 tarihli yanıt yazıda ise taşınmazın belediye sınırları içinde bulunduğu, belediye hizmetlerinden yararlandığı, meskun mahal olduğu, yerleşim merkezine 1000 mt. mesafede bulunup beldenin gelişme istikametinde yer aldığı bildirilmiştir.

Davaya konu taşınmazın arsa niteliğinde olup olmadığı hususunda yazılan yazılara gelen cevaplar arasında çelişki bulunduğundan mahkemece; Belediye Başkanlığına yukarıda yazılı cevaplarından da sözedilerek çelişkiyi gideren bilgi sorulmalı bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4895, Karar No: 2024/1494, Tarih: 05.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/4895 E.  ,  2024/1494 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/564 E., 2023/1104 K.

DAVA TARİHİ : 16.06.2020

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Samsun 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/266 E., 2022/899 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine, ziynet alacağına ilişkin davanın feragat nedeni ile reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek vekili arafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı kadın dava dilekçesinde özetle; davalı tarafın sürekli sinkaflı küfürler ettiğini, artık davalıyı çekemez duruma geldiğini ve bu sebeplerle eylül ayından itibaren babasının yanında ikamet etmekte olduğunu, kendisine karşı saygı ve sevgisi olmayan bir eşi bundan sonra kesinlikle kabul etmeyeceğini iddia ederek 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, 17 gramdan 5 adet bileziğin iadesine, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, ortak çocuk için 2.000,00 TL nafakanın davalıdan tahsiline, ev eşyalarından hakkı olan eşyaların kendisine verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2.Davacı vekili 09.07.2020 tarihli ıslah dilekçesinde özetle; erkeğin kadına ve ailesine sinkaflı küfürler ettiğini, birlik görevlerini yerine getirmediğini, kadının harçlığını kaynı ve eltisinden aldığını, eşinin maaş kartının kaynında olduğunu, erkeğin düzenli ve sürekli bir işte çalışmadığını, kadına tehdit ve hakaretler ettiğini, 5 adet bileziğin kadının rızası olmaksızın zorla bozdurulduğunu, kadını hor gördüğünü ve aşağıladığını, 2019 yılı Eylül ayından beri ayrı yaşadıklarını, davalının kadın ve ortak çocuğa maddî manevî herhangi bir destekte bulunmadığını iddia ederek, 4721 sayılı Kanun' nun 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, ortak çocuk için 2.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın için aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, kadın yararına 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata, 17 gramdan 5 adet bileziğin aynen iadesine mümkün değilse şimdilik 500,00 TL'sinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

3.Davacı asil 13.10.2022 tarihli duruşmadaki beyanında; '' Ziynet eşyalarına ilişkin davamdan feragat ediyorum, ayrıca kendim için yoksulluk nafakası maddî ve manevî tazminat talebim yoktur, bu taleplerimden de feragat ediyorum.'' şeklinde beyanda bulunmuştur.

II. CEVAP

Davalı erkek cevap dilekçesinde özetle; karşı tarafın iddialarını kabul etmediğini, evlilikleri sürecinde eşine ve evine baktığını, maaş kartının erkek kardeşinde değil davacıda bulunduğunu, davacıya karşı herhangi bir sözlü şiddette ve hakaretlerde bulunmadığını ancak davacının evi terk ettiğini ve ortak çocuğu müvekkiline göstermediğini, ortak çocuk Yağmur'un anneannesi ve dedesi tarafından psikolojik ve fiziksel şiddete, hakaret ve tehdite maruz kaldığını, söz konusu edilen bilezikleri davacıdan almadığını beyanla boşanma davasının reddine, geçici velâyetin, davanın kabulü ihtimalinde ise velâyetin nihai olarak babaya verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile somut olayda; davalının evlilik birliği içerisinde davacıya karşı bir çok defa küfür ettiğinin ve yine davacının aile ile odun taşıma işi sırasında da küfür ettiğinin tanık anlatımları ile sabit olduğu, bunun dışında tanık anlatımları ve SGK hizmet dökümü değerlendirildiğinde davalının çalışmadığı iddiasının kabul edilmediği, tarafların en son kendi evlerine taşınmadan önce davacının ailesi ile yaşadığı da gözetilerek evliliğin ilk dönemlerine ilişkin iddialar affedilmiş sayılacağından kusur değerlendirmesinde dikkate alınmadığı, diğer tanık anlatımlarının soyut beyanlar olarak kaldığı, görgüye dayalı olarak dilekçelerde ki iddialar ile ilgili somut beyanda bulunmadıkları anlaşılmış olup bu iddialar ve anlatımlarına itibar edilmediği, açıklanan ve kabul edilen iddialar doğrultusunda evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı, tarafların kabul edilen iddia ve savunmaları dikkate alındığında, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında ve boşanmaya neden olan olaylarda davalının tam kusurlu olduğu gerekçesi ile davanın kabulü ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, ortak çocuk ile davalı baba arasında kişisel ilişki tesisine, ortak çocuk yararına takdir olunan aylık 500,00 TL tedbir nafakasının 08.11.2022 itibariyle aylık 1.000,00 TL'ye arttırılmasına, karar kesinleştikten sonra aylık 1.250,00 TL iştirak nafakası olarak devamına, yoksulluk nafakası ve maddî, manevî tazminat talebi olmadığından bu hususta karar verilmesine yer olmadığına, ziynet alacağına ilişkin davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; erkeğin küfür ettiği hususunun gerçek dışı olduğunu, istikrarlı ve temadi eden bir durum bir yana münferit bir küfür olayının dahi olmadığını, sırf bu gerçek dışı sebeple boşanma hükmü kurulamayacağını beyan ederek, kusur belirlemesi ve davanın kabulü yönünden istinaf yasa yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1)inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki kanun yolu itirazlarını tekrar ederek, kusur belirlemesi ve davanın kabulü yönünden temyiz yasa yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı tarafça açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, erkeğe yüklenen kusurlu davranışların gerçekleşip gerçekleşmediği, davanın kabulünün yasal şartlarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı maddesi, 194 üncü maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü ve 6 ıncı maddeleri, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Somut olayda, davacı asıl 13.10.2022 tarihli duruşmadaki imzalı beyanında ''ayrıca kendim için yoksulluk nafakası, maddî ve manevî tazminat talebim yoktur, bu taleplerimden de feragat ediyorum'' şeklinde beyanda bulunarak yoksulluk nafakası, maddî ve manevî tazminat isteminden feragat etmiştir. Davacı asılın feragati nedeniyle yoksulluk nafakası, maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi gerekirken İlk Derece Mahkemesince hükmündeki "yoksulluk nafakası ve maddî, manevî tazminat talebi olmadığından bu hususta karar verilmesine yer olmadığına'' ifadesi davacı asılın beyanına uygun olmadığından hükmün bozulmasını gerektirir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi esastan ret kararının ortadan kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı erkek vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2.Temyiz olunan, Bölge Adliye Mahkemesi esastan kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, davalı erkeğin yoksulluk nafakası, maddî ve manevî tazminat hükmüne yönelik temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının (5) numaralı bendindeki "yoksulluk nafakası ve maddî, manevî tazminat talebi olmadığından bu hususta karar verilmesine yer olmadığına" ifadesinin çıkarılarak yerine "davacının feragati nedeniyle yoksulluk nafakası, maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine" ibaresinin yazılması suretiyle kararın DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan harcın istek halinde yatırana geri verilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4415, Karar No: 2012/6436, Tarih: 11.09.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/4415 E.  ,  2012/6436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtayca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ :

Kullanım kadastrosu sırasında Üçoluk Köyü çalışma alanında bulunan 118 ada 1 parsel sayılı 6029,64 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, "6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı" ve "parsel üzerindeki fındık ağaçlarının ve kargir evin ...'ın kullanımında olup halen kendisine ait" olduğu şerhi verilerek tarla niteliği ile Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ... taşınmazın beyanlar hanesinde soyadının yanlış yazıldığını belirterek zilyetlik şerhindeki ismin "Hamdi oğlu ..." olarak düzeltilmesi istemi ile Hazine ve Tapu Sicil Müdürlüğünü hasım göstermek suretiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davalı ... hakkındaki davanın husumetten reddine, davalı ... hakkındaki davanın kabulüne, çekişmeli ... ada 1 parsel sayılı taşınmazın beyanlar hanesinde "parsel üzerindeki fındık ağaçları ve kargir ev ...'ın kullanımında olup halen kendisine aittir” şerhinin iptali ile "parsel üzerindeki fındık ağaçları ve kargir ev Hamdi oğlu ...'un kullanımında olup halen kendisine aittir." şerhinin yazılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı ... ve Karasu Tapu Sicil Müdürlüğünü temsilen Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve temyiz edenin sıfatına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 11.09.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2754, Karar No: 2014/14011, Tarih: 20.05.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/2754 E.  ,  2014/14011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kullanımı kısıtlanan taşınmaz bedelinin, bu olmadığı takdirde taşınmazda meydana gelen değer kaybının tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kullanımı kısıtlanan taşınmaz bedelinin, bu olmadığı takdirde taşınmazda meydana gelen değer kaybının tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre, davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 20.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10599, Karar No: 2010/20009, Tarih: 29.11.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/10599 E.  ,  2010/20009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Ankara 6. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2003/511 Esas sayılı dosyasının mahkemesinden getirtilerek,

2-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 23.05.2008 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı , belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorularak,

3-Dava konusu edilen 680 (1022) parsel sayılı taşınmaz ile aynı köyde bulunan 416 ve 389 parsel sayılı taşınmazların aynı imar krokisi üzerinde birbirlerine olan mesafelerini ve konumlarını gösterir şekilde yerlerinin ilgili Belediye İmar Müdürlüğüne işaretlettirilerek,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9085, Karar No: 2024/633, Tarih: 18.01.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/9085 E.  ,  2024/633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/3001 Esas, 2023/1240 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Samandağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/565 Esas, 2021/199 Karar ( Birleştirilen 2019/599 Esas, sayılı dosya)

Taraflar arasındaki çekişmeli taşınmazın kesinleşen kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 1007 nci maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkin asıl ve birleştirilen davalarda yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl ve birleştirilen davaların kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Asıl ve birleştirilen dava dilekçelerinde özetle; Hatay ili, Samandağ ilçesi, ... Mahallesi 4265 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının mahkeme kararı ile iptali nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi uyarınca tazminini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın 2 yıllık zaman aşımı süresi içerisinde açılmadığını, devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yerlerin mülkiyet konusu olamayacağını, davacı tarafından bu yerde mülkiyet edinilmesi, daha sonra kendi kusuruna dayanarak tazminat talebinde bulunmasının dürüstlük ilkesi ile bağdaşmayacağını, zararın oluşup oluşmadığı ve tazminata hükmedilip hükmedilmeyeceği hususunda bir karar olmamasına rağmen dava tarihinden önceki bir tarih için faiz talep edilmesinin hukuka aykırı olduğunu beyan ederek davanın öncelikle zaman aşımı, derdestlik, husumet yönünden ve dava şartları taşımadığından esasa girilmeden usulden reddine, maddi ve hukuki dayanağı bulunmayan devanın esastan reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile asıl ve birleştirilen davaların kısmen kabulüne ve taşınmazın gerçek bedelinin 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi uyarınca davalı Hazineden tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; birleştirme kararı verilmesinin hatalı olduğunu, hükme esas alınan raporun eksik incelemeye dayalı olduğunu, emsalin uygun olmadığını, bedelin düşük olduğunu ileri sürmüştür.