muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6159, Karar No: 2023/13055, Tarih: 19.12.2023

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği sebeplerle kararın temyizen bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazasında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 417 nci maddesi, 5510 sayılı Kanunu'nun 13 ncü maddesi ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2 nci ve 77 nci maddeleri ile 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunun 4 ncü maddeleridir.

3. Değerlendirme

1. Davalı vekilinin manevi tazminata yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mülga 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 20.07.2016 tarihinden itibaren uygulanan 8 inci maddesinin 3 üncü fıkrasına göre “Bölge adliye mahkemesinin para ile değerlendirilemeyen dava ve işler hakkındaki kararları ile miktar veya değeri beş bin lirayı geçen davalar hakkındaki nihaî kararlara karşı tebliğ tarihinden başlayarak sekiz gün içinde temyiz yoluna başvurulabilir.” Bu fıkradaki “beş bin” ibaresi 6763 sayılı Kanunu'nun 5 inci maddesi ile “kırk bin Türk Lirası” şeklinde değiştirilmiştir.

Mülga 5521 sayılı Kanun'un, 6763 sayılı Kanun'un 5 inci maddesi ile değişik beşinci fıkrasına göre parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı öngörülmüştür.

25.10.2017 tarihinde yürürlüğe giren 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8 inci maddesinde “temyiz edilemeyen kararlar” sayılmış ancak miktar itibariyle kesinliğe bu maddede yer verilmemiş, 7/3 üncü maddede, 6100 sayılı HMK’nın kanun yollarına ilişkin hükümlerinin, iş mahkemelerince verilen kararlar hakkında da uygulanacağı belirtilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 362/1-a maddesi uyarınca, bölge adliye mahkemelerinin miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararların temyiz yoluna başvurulamayacağı hükme bağlanmıştır. HMK Ek madde 1 hükmüne göre de 362 nci maddedeki parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı belirtilmiştir.

...nın 362/2 nci maddesine göre “Birinci fıkranın (a) bendindeki kararlarda alacağın bir kısmının dava edilmiş olması durumunda, kırk bin Türk Liralık kesinlik sınırı alacağın tamamına göre belirlenir. Alacağın tamamının dava edilmiş olması hâlinde, kararda asıl talebinin kabul edilmeyen bölümü kırk bin Türk Lirasını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Ancak, karşı taraf temyiz yoluna başvurduğu takdirde, diğer taraf da düzenleyeceği cevap dilekçesiyle kararı temyiz edebilir”

...nın 362/2 nci maddesine göre “Birinci fıkranın (a) bendindeki kararlarda alacağın bir kısmının dava edilmiş olması durumunda, kırk bin Türk Liralık kesinlik sınırı alacağın tamamına göre belirlenir. Alacağın tamamının dava edilmiş olması hâlinde, kararda asıl talebinin kabul edilmeyen bölümü kırk bin Türk Lirasını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Ancak, karşı taraf temyiz yoluna başvurduğu takdirde, diğer taraf da düzenleyeceği cevap dilekçesiyle kararı temyiz edebilir”

...nın 366 ncı maddenin yollaması ile temyiz yolunda da uygulanan 346 ncı madde uyarınca, temyiz dilekçesi kesin olan bir karara ilişkin olursa, kararı veren mahkeme temyiz dilekçesinin reddine karar verir. Ancak temyiz edilen karar kesin olduğu halde bu konuda inceleme yapılıp karar verilmeksizin dosya Yargıtaya gönderilmiş ise 01.06.1990 tarih, 1989/3 E. - 1990/4 K. sayılı içtihadı birleştirme kararı gereğince dosyanın mahalline çevrilmesine gerek olmaksızın Yargıtay tarafından temyiz talebinin reddine karar verebilecektir.

Yukarıda belirtildiği şekilde, iş mahkemelerinin kararlarının istinaf incelemesi sonucu bölge adliye mahkemelerince verilen kararlarda karar tarihine göre kesinlik sınırı: 20.07.2016 - 01.12.2016 tarihleri arasında 5.000,00 TL; 02.12.2016 tarihi sonrası için 40.000,00 TL; 01.01.2017 sonrası için 41.530,00 TL ve 01.01.2018 tarihi sonrası için 47.530,00 TL; 01.01.2019 tarihi sonrası için 58.800,00 TL, 01.01.2020 tarihi arası için 72.07000 TL, 01.01.2021 tarihi sonrası için 78.630,00 TL, 01.01.2022 tarihi sonrası için 107.090,00 TL, 01.01.2023 tarihi sonrası için 238.735,737 TL’dir.

Bu tür davalarda, 6100 sayılı HMK’nun 110 uncu maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı dikkate alınmalıdır.

Belirtilen açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde, temyize konu tutarın yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğu anlaşılmakla davalı vekilinin bu kısma yönelik temyiz itirazlarının aşağıdaki şekilde reddine karar verilmiştir.

2. Davalı vekilinin maddi tazminata yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Belirtilen açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde, temyize konu tutarın yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğu anlaşılmakla davalı vekilinin bu kısma yönelik temyiz itirazlarının aşağıdaki şekilde reddine karar verilmiştir.

2. Davalı vekilinin maddi tazminata yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz kapsam ve nedenlerine göre, hükme esas alınan hesap raporundaki hesap ilkelerinin Dairemizce benimsenen ilkelere uygun olması ve davalı vekilince temyiz sebebi olarak ileri sürülen sebeplerin aynı zamanda istinaf sebebi olarak daha evvelce ileri sürüldüğü ve Bölge Adliye Mahkemesi gerekçesinde açıklandığı şekilde incelenerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği bu yönle Bölge Adliye Mahkemesince oluşturulan gerekçenin de yerinde olduğu dikkate alındığında kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı vekilinin manevi tazminata yönelik temyiz isteminin miktardan REDDİNE,

2.Davalı vekilinin maddi tazminata yönelik temyiz itirazlarının reddine, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin ilgilisinden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2633, Karar No: 2009/1034, Tarih: 29.01.2009

**21. Hukuk Dairesi         2008/2633 E.  ,  2009/1034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sivas İş Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2007

Davacı, 29.3.1990-12.2.1997 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında isetğe bağlı Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin   reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının Kurumca  sigortalı olarak kabul edilmediği 29.3.1990-12.2.1997 tarihleri arasında isteğe bağlı Bağ-Kur sigortalı olduğunun   tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin reddine  karar verilmiş ise de, bu sonuç usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren, 1479 sayılı yasanın 24. maddesi ilk şekliyle, sigortalılığın oluşumu için, kendi ad ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmesi yanında, ayrıca, kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu da aramıştır. Bu kuruluşlara kayıt tarihi ise, sigortalılığın başlangıcı yönünden, yasal karine kabul edilmiştir. 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı yasa, Bağ-Kur’lu olabilme yönünden, söz konusu 24. maddenin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu kaldırmış, sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulunun gerçekleşmesi durumunda, sigortalılığın oluşacağını yeterli görmüştür. Buna karşın, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı yasa bağımsız çalışanların sigortalı olabilmeleri yönünden vergi yükümlülüğünü öngörmüş, vergiden muaf olanların da kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olmaları durumunda yine sigortalı sayılacaklarını kabul etmiştir. Nihayet, 22.03.1985 yürürlük tarihli 3165 sayılı yasa, sigortalılığa karine yönünden vergi kaydının, bu kaydın bulunmaması veya vergiden muaf olunması halinde, esnaf ve sanatkar sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarının esas alınacağını belirlemiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden Kuruma 4.6.1998 de  verilen giriş bildirgesine istinaden, 31.7.1989 tarihi itibariyle vergi kaydı esas alınarak Bağ-Kur sigortalısı olarak kayıt ve tescilinin yapıldığı, 31.7.1989-29.3.1990 tarihleri arasında ve 12.2.1997 tarihinden itibaren devam eden vergi kaydının, 1.9.1998  tarihinden beri devam eden oda kaydının bulunduğu,  esnaf ve sanatkarlar sicil kaydının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda, davacının uyuşmazlık konusu dönem olan 29.3.1990-12.2.1997 tarihleri arasında vergi kaydı, esnaf ve sanatkar sicili kaydı veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı  bulunmadığından zorunlu Bağ-Kur sigortalılık koşullarının bulunmadığı açıktır. Ancak davacının, 4.4.2007 tarihli ekstreye göre  30.11.1998-29.12.2006 tarihleri arasında prim ödediği ve    706,00 TL fazla primödemesinin bulunduğu  anlaşılmaktadır

Yapılacak iş,  davalının 30.11.1998-29.12.2006 tarihleri arasında ödediği primlerden fazla çıkan  706,00 TL prim ödemesinin uyuşmazlık konusu dönemi kapsayıp kapsamadığının başka bir deyişle, fazla ödenen primin ne kadar sürenin primi olabileceğinin kurumdan sorularak, sonucuna göre değerlendirme yapılmak, daha açık bir anlatımla,

eğer davalı kurum geçmişe yönelik (uyuşmazlık konusu dönemi de kapsar şekilde) prim tahsil etmiş ve uzun süre bu primleri kullanmış ise, daha sonra davacının sigortalılığının iptal edilmesi Medeni Kanun’un 2. maddesinde ifadesini bulan objektif iyi niyet kurallarıyla bağdaşmayacağından,  fazla ödenen primlerin kapsadığı süreler açısından davanın  kabulüne; geçmişe yönelik prim tahsil edilmediği, edilmiş olsa dahi kurum tarafından uzun süre bu primlerin kullanılmadığının saptanması halinde ise şimdiki gibi davanın reddine karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya  iadesine,   29.1.2009 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6494, Karar No: 2015/8122, Tarih: 28.04.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/6494 E.  ,  2015/8122 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi Dr. ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davada taraf ehliyeti; davaya taraf olabilme yeteneği olup, taraf sıfatı (husumet) ise; davanın konusu ile taraflar arasındaki ilişkidir. Bir davada taraf ehliyeti ve taraf sıfatının varlığının mahkemece resen nazara alınması gerekir.

Somut olayda, dava tarihinde reşit olmayan çocuk adına velayeten anne ve babasına dava açıldığı, yargılama sırasında çocuğun reşit olduğu anlaşılmaktadır.

Çocuk dava sırasında reşit hale gelirse, kanuni mümessilin temsil görevi sona erer ve davaya reşit olan çocuk devam eder. Çocuğun reşit olmasına rağmen (eski) veli huzuru ile yargılamaya devam edilmesi usul ve yasaya aykırıdır.(Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, 6. Baskı, Cilt I, 2001, s. 1067)

Diğer taraftan, çocuk reşit olmasa dahi, kanuni mümessilin takip ettiği davalarda hükmün, davanın tarafı olan çocuğa yönelik olarak verilmesi gerekir. Mahkemenin çocuk yerine onun kanuni mümessili hakkında hüküm tesis etmesi de ayrıca isabetsizdir. ( Ejder Yılmaz, Çocuk Hakları Açısından Çocuğun Davada Temsilinin ve İradesinin Önemi, Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C. 11, Özel Sayı, s. 824 ).

Yukarıda belirtilen hukuki ve fiili durumlar ışığında Mahkemece, taraf teşkili sağlanmaksızın hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

O hâlde, sair yönler incelenmeksizin davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilerek hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28.04.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8383, Karar No: 2024/1503, Tarih: 12.02.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/8383 E.  ,  2024/1503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2011/608 Esas, 2013/107 Karar

KARAR : Ret

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda, Mahkemece davanın davalı ... yönünden kabulüne, davalı ... Belediye Başkanlığı yönünden husumet yokluğundan reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince temyizi üzerine Dairemizce Mahkeme kararı düzeltilerek onanmış, taraf vekillerinin karar düzeltme talebinde bulunması üzerine düzeltilerek onama ilamı kaldırılarak kararın onanmasına karar verilmiş ve karar 30.03.2015 tarihinde kesinleşmiştir.

Davalı ... vekili 09.06.2023 tarihli tavzih dilekçesinde, dava konusu İstanbul ili, Kartal ilçesi, ... Mahallesinde yer alan 4011 ada 260 parsel sayılı taşınmazın 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun ek 1 inci maddesi kapsamında yapılan sayısallaştırma çalışmaları sonucunda koordinatlarının değiştiğini belirterek terkin işlemini gerçekleştiremediklerini bu nedenle güncel parsel koordinatları doğrultusunda kararın tavzih edilmesini talep etmiştir.

Mahkemece 13.07.2023 tarihli ek karar ile tavzih isteminin reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, kesinleşen karara konu dava konusu taşınmazın koordinatlarındaki değişiklik nedeniyle tavzih kararı verilemeyeceğinden isteminin reddine yönelik mahkemenin 13.07.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 305 inci maddesinin ikinci fıkrasının ''Hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar, tavzih yolu ile sınırlandırılamaz, genişletilemez ve değiştirilemez.'' hükmü gözetildiğinde hükmü değiştirecek şekilde tavzih kararı verilmesinin usul ve yasaya uygun olmayacağı anlaşıldığından tavzih talebinin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Mahkemece verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Mahkemece verilen 13.07.2023 tarihli usul ve kanuna uygun ek kararın ONANMASINA,

Davalı ... Başkanlığın'dan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

12.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22307, Karar No: 2015/9302, Tarih: 23.06.2015

**1. Hukuk Dairesi         2013/22307 E.  ,  2015/9302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KUMLUCA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/06/2013

NUMARASI : 2009/145-2013/365

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi davası sonunda, yerel mahkemece davalı Y.. A..'a karşı açılan tazminat davasının kabulüne, diğer davalılara karşı açılan davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı ve davalılardan Y.. A.. tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 23.06.2015 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat İsa Bircan geldi, davetiye tebliğine rağmen diğer temyiz eden davacı D.. U.. vekili Avukat, temyiz edilen davalı C.. D.. vekili Avukat gelmediler, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi .. . tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, elatmanın önlenmesi ve tazminat isteklerine ilişkindir.

Davacı, 2127 parsel sayılı taşınmaz içinde kalan ve kadastro mahkemesi kararı ile maliki olduğu ve uzun zamandır tasarrufu altında bulunan taşınmaz üzerindeki muhtesatın haksız olarak belediye personeli ve araçlarıyla yıkıldığını, davalılardan Cevat’ın denize ulaşmak için taşınmazınayol açarak müdahale ettiğini ileri sürerek, davalı Cevat’ın müdahalesinin men’ine, meydana gelen zararının toplamı olan 22.637.TL nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevat; çekişmeli taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını ve zilyetlikten söz edilemeyeceğini, kıyıların Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğunu, davacının kıyıyı işgal ettiğini ve işgalin belediyece engellendiğini, müdahalesi bulunmadığını, diğer davalılar, dava konusu yapıları yıkma şeklinde bir eylemleri olmadığını, kıyı kenar çizgisi içinde kalmış yapılar için yıkım kararı bulunduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece; davacıya ait yapıların yıkılması nedeniyle 17.637.TL maddi tazminatın davalı Y.. A..’dan tahsiline, iddianın kanıtlanamadığı gerekçesiyle davalı Cevat ile diğer davalılar yönünden davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı ve davalılardan Y.. A.. tarafından temyiz edilmiştir.

./..

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden, davacının 2127 parsel sayılı taşınmaz içinde yer alan ve Kumluca Kadastro Mahkemesi'nin 1987/7 Esas, 1991/107 Karar sayılı kararı eki krokide “P” harfi ile gösterilen kısmın maliklerinden olduğu, davalılardan Y.. A..’ın belediye başkanı, davalılar K.. C.. ve A.. E..’in belediye görevlileri oldukları anlaşılmaktadır.

./..

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden, davacının 2127 parsel sayılı taşınmaz içinde yer alan ve Kumluca Kadastro Mahkemesi'nin 1987/7 Esas, 1991/107 Karar sayılı kararı eki krokide “P” harfi ile gösterilen kısmın maliklerinden olduğu, davalılardan Y.. A..’ın belediye başkanı, davalılar K.. C.. ve A.. E..’in belediye görevlileri oldukları anlaşılmaktadır.

Mahkemece, iddiaların kanıtlanamadığı gözetilerek, davalı C.. D.. hakkındaki elatmanın önlenmesi tazminat isteğinin reddine karar verilmiş olmasında ve davalılar Kerim ve Ahmet'in belediye görevlileri olduğu ve Belediye Başkanının talimatıyla hareket ettikleri saptanarak, bunlar hakkındaki davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur. Davacının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddiyle hükmün bu bölümünün ONANMASINA,

Davalı Y.. A..’ın temyiz itirazlarına gelince;

Bilindiği üzere; Anayasa’nın 129/5.maddesinde; memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken (görevlerini yaparken) işledikleri kusurlardan doğan tazminat davaları rücu edilmek kaydıyla kanunun gösterdiği şekil ve şartlara uygun olarak ancak idare aleyhine dava açılabilir.

657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nın (kişilerin uğradıkları zararlar başlıklı) 13. maddesinde; kişiler kamu hukukuna tabi görevlerle ilgili olarak uğradıkları zararlardan dolayı bu görevleri yerine getiren personel aleyhine değil ilgili kurum aleyhine dava açarlar.

Borçlar Kanunu'nun (Haksız muamelelerden doğan borçlar başlıklı) 41/1. (Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 49.) maddesinde; gerek kasten gerek ihmal ve teseyyüp yahut tedbirsizlik ile haksız bir surette diğer kimseye bir zarar ika eden şahıs o zararın tazminine mecburdur.

Anayasa’nın 129/5 maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nın 13.maddesinin BK’nın 41/1. (TBK'nın 49.) maddesi ışığında yorumlayarak kamu görevlileri aleyhine kişisel kast ve kusurlarının varlığı halinde Adli Yargı’da dava açılabileceğinin kabulü mümkün değildir.

Zira: BK’nın 41/1. (TBK'nın 49.) maddesi genel bir hüküm olup, yine genel olarak “zarar ika eden şahsı” esas almış, zarar veren kişinin kamu görevlisi olup olmamasına göre bir yasal düzenleme yapılmamıştır.

Bir konuda hem genel hüküm, hem de özel hüküm varsa, o takdirde özel hükümlere üstünlük verilerek uygulama yapılması hukukun temel prensiplerindendir.

Yukarıda açıklanan Anayasa’nın 129/5 ile 657 Devlet Memurlara Yasası’nın 13.maddesi karşısında BK’nın 41/1. (TBK'nın 49.) maddesi esas alınarak kamu görevlilerinin kast ve kusurlarından dolayı kamu görevlileri aleyhine dava açılabileceğinin yorum yoluyla kabul edilmesi de mümkün değildir.

Sonuç olarak kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken işledikleri kasıtlı veya kusurlu eylemlerinden dolayı tazminat davalarında kamu görevlilerinin aleyhine değil ancak kamu idaresi aleyhine dava açılabileceğinin kabulü gerekir.

Sonuç olarak kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken işledikleri kasıtlı veya kusurlu eylemlerinden dolayı tazminat davalarında kamu görevlilerinin aleyhine değil ancak kamu idaresi aleyhine dava açılabileceğinin kabulü gerekir.

Nitekim yukarıda sözedilen mevzuat hükümleri doğrultusunda 14/09/1983 tarihli 1980/4-1714 Esas, 1983/803 Karar sayılı ve 27.03.2012 tarihli ve 2012/4-831 Esas, 2013/393 Karar sayılı Hukuk Genel Kurulu kararlarında da bu görüş benimsenmiştir.

../...

Somut olaya gelince; davalı Y.. A.. Ardasan Belediye Başkanı olarak görev yapmakta iken, belediyeye ait araçlarla gerçekleştirildiği yıkım nedeniyle oluşan zararın tazmini istemli davanın sıfat yokluğundan (husumetten) reddedilmesi gerekirken davanın esası hakkında yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalı Y.. A..’ın temyiz itirazı açıklanan nedenlerle yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 31.12.2014 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden taraflardan davalı Y.. A.. vekili için 1.100.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin diğer temyiz edenden alınmasına, 23.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.