muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/47975, Karar No: 2013/32349, Tarih: 09.12.2013

Öte yandan değinilen 11 inci madde, 18 Mart 1999 tarihli 1999/70 EC Konsey Yönergesi ile birlikte ele alınmalıdır. Çerçeve sözleşmesinin 4 üncü maddesinde ayrım gözetmeme ilkesi vurgulanmıştır. Buna göre iş koşulları açısından, belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçilere yapılacak farklı muamele esaslı nedenlere dayandırılmadığı sürece, yalnızca belirli süreli iş sözleşmesi ve iş ilişkisi ile çalışmasından dolayı, emsal kadrolu işçilerden daha dezavantajlı davranılmayacaktır.

Sözleşmenin 5 inci maddesinde ise kötü niyete karşı önlem konusu ele alınmıştır. Birbirini takip eden belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkisinden kaynaklanan istismarların önlenmesini amaçlayan yasal düzenlemelerin bulunmaması halinde; üye devletlerin, sosyal taraflara danıştıktan sonra uluslararası yasalar, toplu sözleşmeler veya uygulamaya göre belli başlı bazı sektörlerin ihtiyaçlarını da dikkate alarak, aşağıdaki tedbirlerden bazılarını alma zorunluluğu vardır.

1.(a) Bu türden akit veya istihdam ilişkilerinin yenilenmesini haklı kılacak nesnel gerekçeler tespit edilmesi,

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

Öte yandan 1999/70 sayılı Konsey Direktifinin önsözünde, Essen Konseyi sonuç bildirgesinde “çalışanların istemleri ve rekabetin gereklerini karşılayacak daha esnek bir iş örgütlenmesini özellikle göz önünde tutan istihdam yoğun büyüme” anlayışına uygun olarak alınması gerekli önlemler vurgulanmaktadır. 1999 yılı İstihdam Politikası Ana Hatları Hakkında 9 Şubat 1999 tarihli Konsey Tavsiye Kararı, “Sosyal tarafları işletmeleri daha verimli ve rekabetçi kılmak ve esneklik ile iş güvenliği arasında gereken dengeyi sağlayabilmek amacıyla, bulundukları her düzeyde esnek çalışma düzenlemeleri dahil, iş örgütlenmesinin modernize edilmesi için sözleşme görüşmeleri yapmaya” davet etmiştir. Ayrıca, Hizmet ilişkisine İşveren Tarafından Son Verilmesi Hakkında 158 sayılı Uluslararası Çalışma Sözleşmesine göre; bu sözleşmenin koruyucu hükümlerinden kaçınmak amacıyla belirli süreli iş sözleşmesi yapılmasına karşı yeterli güvenceler alınması gerektiği vurgulanmıştır (m 2/3).

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlamıştır. Başka bir anlatımla esnek çalışma modellerinin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlamıştır. Başka bir anlatımla esnek çalışma modellerinin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Sözü edilen normatif dayanaklar uyarınca, işçinin niteliğine göre sözleşmenin belirli ya da belirsiz süreli olarak değerlendirilmesi imkânı ortadan kalkmıştır. Buna karşın, yapılan işin niteliği belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilmesi için önem arzetmektedir. Belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak “belirli süreli iş sözleşmesi” yapılabilecektir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde ilk defa yapılacak olan sözleşmelerde objektif neden öngörülmemiş oluşu, önceki özel kanun olan İş Kanunu’nun 11 inci maddesindeki objektif nedenlerin varlığını ortadan kaldırmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanununun 23 üncü maddesinin birinci fırkasında; “bir üniversite biriminde açık bulunan yardımcı doçentlik, isteklilerin başvurması için rektörlükçe ilan edilir. Fakültelerde ve fakültelere bağlı kuruluşlarda dekan, rektörlüğe bağlı enstitü ve yüksekokullarda müdürler; biri o birimin yöneticisi, biri de o üniversite dışından olmak üzere üç profesör veya doçent tespit ederek bunlardan adayların her biri hakkında yazılı mütalaa isterler. Dekan veya ilgili müdür kendi yönetim kurullarının görüşünü de aldıktan sonra önerilerini rektöre sunar. Atama, rektör tarafından yapılır” kuralı öngörülmüş; aynı maddenin ikinci fıkrasında, yardımcı doçentlerin bir üniversitede her seferinde ikişer veya üçer yıllık süreler için en çok 12 yıla kadar atanabilecekleri, her atama süresi sonunda görevin kendiliğinden sona ereceği düzenlenmiştir. Kanunun daha sonra yürürlüğe giren geçici 47 nci maddesinin ikinci fıkrasında ise yardımcı doçentlik kadrosunda görev yapan öğretim elemanlarının çalışma sürelerindeki sınırlamanın kaldırıldığı belirtilmiştir. Buna göre 2547 sayılı Kanunda yardımcı doçentlerle belirli süreli sözleşme yapılması yolunda bağlayıcı bir düzenleme bulunmamaktadır. Kanunun 23 üncü maddesinde belirtilen ikişer veya üçer yıllık süreler, atama tasarrufu ile ilgili olup, vakıf üniversitelerinde çalışacak yardımcı doçentlerle iş sözleşmesinin belirsiz süreli olarak yapılmasına engel bir durum teşkil etmemektedir. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir (Yargıtay 9. HD. 23.2.2009 gün ve 2008/12778-2009/3194 sayılı kararı).

Somut olayda, yukarıdaki ilke kararında belirtildiği şekilde taraflar arasındaki sözleşmenin belirli süreli yapılmasını gerektiren objektif koşul bulunmayıp iş sözleşmesi başından beri belirsiz sürelidir. Bu itibarla, sözleşmenin süresinden önce feshine bağlı olarak kararlaştırılan ceza-i şarta ilişkin hüküm de geçersiz olup, davacının cezai şart isteminin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.

3- Mahkemece davacının ücret alacağı noksan ödeme nedeniyle hüküm altına alınmış ise de, davalı taraf bilirkişi raporundan sonra noksan bordroları sunmuş olup bu bordroların dikkate alınmadığı görülmüştür. Davalının bilirkişi raporu sonrası sunduğu bu bordrolar davacıya sorularak değerlendirilip çıkan sonuca göre davacının ücret alacağı belirlenmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2897, Karar No: 2010/5428, Tarih: 11.06.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/2897 E.  ,  2010/5428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... 2. Sulh Hukuk ve ... 3. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

... 2. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının yerleşim yerinin ... Sokak,... Mahallesi, No:7/1 ..., ... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 3. Sulh Hukuk Mahkemesince ise, yapılan adres araştırmasında kısıtlı adayının ... İlçesinde ikametinin bulunmadığı, Sosyal Güvenlik Kurumunun cevabi yazısına göre yerleşim yerinin ... Mahallesi, 78047 Sokak, No: 28 Merkez, ... adresi olduğu gerekçesiyle, yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Dosya kapsamındaki, kısıtlı adayının ...’de ikametinin bulunmadığına ilişkin adres araştırması ile Sosyal Sigortalar Genel Müdürlüğü, Kamu Görevlileri Emeklilik İşleri Daire Başkanlığının 12.11.2009 günlü cevabı yazısına göre, kısıtlı adayının yerleşim yerinin ... Mahallesi, 78047 Sokak, No: 28 Merkez, ... adresi olduğunun anlaşılmasına göre uyuşmazlığın, ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 11.6.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4235, Karar No: 2022/19224, Tarih: 17.11.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/4235 E.  ,  2022/19224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na aykırılık

HÜKÜMLER : ...

...

1)Sanıklar hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan istinaf başvurusunun esastan reddi hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

5271 sayılı CMK'nin 286/2-g maddesi uyarınca, on yıl veya daha az hapis cezasını veya adli para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, katılan vekilinin temyiz isteminin CMK'nin 298. maddesi gereğince REDDİNE,

2)Sanıklar hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan düşme hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

Sanıklara yüklenen “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının gerçekleştiği ve sanıklar hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği yönündeki hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nin 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesine gönderilmesine, 17.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Yz.İşl.Md.Y.

...
Yargıtay — Esas No: 2010/6559, Karar No: 2010/10055, Tarih: 13.07.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/6559 E.  ,  2010/10055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 28.02.2006 gün ve 2005/9082 - 2006/1321 sayılı bozma kararında; “Uyuşmazlık konusu 151 ada 2 nolu parsel 14.08.1991 tarihinde yapılan kadastro çalışmaları sırasında çalılık niteliğiyle, 147 ada 2 nolu parsel ise aynı şekilde 08.04.1991 tarihinde tarla ve delicelik niteliğiyle Hazine adına tespitleri yapılmış olup, kadastro tutanaklarının kesinleşmesiyle tapu kayıtları oluşmuştur. Tescili istenen 151 ada 2 nolu parsel; teknik ve uzman bilirkişilerin rapor ve krokileriyle, orijinal paftaya, toplanan delillere ve kesinleşen orman kadastrosu haritalarına göre, dört tarafı ormanla çevrili orman içerisinde bir iç parsel olduğu belirlenmiştir. Çalılık niteliğiyle Hazine adına tespit edilen ve konumu saptanan böyle bir yerin özel mülkiyete konu edilmesi halinde orman bütünlüğünü bozacağı açıktır. 6831 Sayılı Yasanın 17/2. maddesi karşısında, böyle bir yerin edinilmesi ve özel mülkiyete konu yapılması mümkün bulunmamaktadır. Anılan maddede “Devlet ormanlarının herhangi bir suretle yanmasından veya açıklıklarından faydalanılarak işgal, açma veya herhangi bir şekilde olursa olsun kesme, sökme, budama ve boğma yollarıyla elde edilecek yerlerle buralarda yapılacak her türlü yapı ve tesisler şahıslar adına tapuya tescil olunamaz” hükmüne yer verilmiştir. Maddenin bu açık hükmü karşısında davanın kabulüne karar verilmiş bulunması usul ve kanuna aykırıdır. Bu nedenle bu parselle ilgili davanın reddine karar verilmesi gerekirken dosya kapsamına ve resmi belgelere aykırı düşen gerekçeyle kabulüne karar verilmiş bulunması doğru değildir.

Davalı ... vekilinin 147 ada 2 nolu parselle ilgili temyiz itirazlarına gelince; Mahkemece, her ne kadar 147 ada 2 nolu parsel hakkındaki davanın kabulüne karar verilmiş ise de yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Taşınmaz delicelik ve tarla niteliğiyle Hazine adına tespit edildiğine göre dava konusu taşınmazın ancak imar ve ihya ile edinilmesi mümkündür. Delicelikler kural olarak kendiliğinden yetişen ağaçlar olup, ancak aşılanarak ve imar-ihya edilmesi suretiyle ve diğer koşulların varlığı halinde zilyetlikle edinilmesi mümkün olur. Ne var ki, deliceliklerin kendiliğinden yetişen ağaçlar mı olduğu yoksa davacı veya satıcıları tarafından dikilmek suretiyle yetiştirilen zeytin ağaçları mı olduğu hususu üzerinde durulmamış, bu konuda herhangi bir bilgiye de rastlanılmamıştır. Şayet kendiliğinden yetişen delicelikler ise; bu takdirde imar ve ihyayla ilgili 3402 sayılı Kadastro Kanununun 17. maddesinde yer alan tüm olumlu ve olumsuz koşulların araştırılması gerekir.

Bundan ayrı, dosya arasında bulunan orijinal paftaya göre 147 ada 2 nolu parselin güneyinde Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden sayılan ve TMY.nın 715.maddesi kapsamında değerlendirilmesi gereken kumsal ve ondan sonra denizin geldiği, kuzeyinde ise Devlet ormanının yer aldığı anlaşılmaktadır. Taşınmazın çevresinde yer alan bu somut olgular karşısında niteliği duraksamaya yol açmaktadır. Her ne kadar uzman bilirkişi orman yüksek mühendisi 27.06.2003 günlü raporlarında; orman tahdit sınırı dışında ve 2/B uygulamasına tabi yerlerden olmadığını bildirmiş ise de, bu bilgileri neye dayanarak söylediği raporunda anlaşılmadığı gibi derdest dosya kapsamına göre, taşınmazın bulunduğu yörede orman kadastro çalışmaları ile 2/B uygulamasının yapılıp yapılmadığı anlaşılmamaktadır. Bu yönüyle bilirkişinin raporu teknik ve bilimsel verilerden yoksundur. Sonuca ulaşmak için de yetersizdir görülmektedir. Öte yandan, dinlenen uzman bilirkişi jeolog mühendisi, taşınmazların kıyı kenar çizgisinin dışında kaldığını bildirmiş ise de, mahkemece idare tarafından yapılan kıyı kenar çizgisine ilişkin haritanın olup olmadığı konusu araştırılmamış ve bu husus üzerinde de durulmamıştır. Bu nedenle taşınmazın denizin kıyısında yer aldığı gözetilerek öncelikle bu bölgeye ait kıyı kenar çizgisinin idare tarafından çizilip çizilmediği hususunun Bayındırlık İl Müdürlüğünden sorulması, varsa onaylanmış kıyı kenar çizgisini belirleyen haritanın getirtilerek dosya arasına konulması, öncelikle idare tarafından çizilen kıyı kenar çizgisi haritasına göre taşınmazın kıyı kenar çizgisi sınırları içerisinde kalıp kalmadığının belirlenmesi, şayet idarece belirlenen bir kıyı haritası mevcut değil ise bu takdirde 3621 Sayılı Yasanın 9. maddesine göre kıyı kenar çizgisinin, bir jeoloji mühendisi veya jeomorfolog, bir harita ve kadastro mühendisi ile taşınmazın niteliği nazara alınarak bir ziraat mühendisinden oluşturulacak, üç kişilik bilirkişi kurulu vasıtasıyla belirlenmesine çalışılması, kıyı kenar çizgisinin 3621 Sayılı Yasanın ilgili maddeleri ve bu konuda çıkarılan 14.03.1972 gün 7/4 ve 28.11.1997 gün ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadları Birleştirme Kararı gözönünde tutularak belirlenmesi”gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozmaya uyulduktan sonra davanın kısmen kabulüne, dava konusu 151 ada 2 parsele ilişkin davanın reddine, 147 ada 2 parsele ilişkin davanın kabulü ile bu parselin tapu kaydının iptaliyle davacı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescile ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1965 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1985 yılında yapılıp kesinleşen aplikasyon ve 2/B uygulaması vardır. Genel arazi kadastrosu işlemi 23.07.1992 tarihinde kesinleşmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescile ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1965 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1985 yılında yapılıp kesinleşen aplikasyon ve 2/B uygulaması vardır. Genel arazi kadastrosu işlemi 23.07.1992 tarihinde kesinleşmiştir.

Mahkemece, temyize konu 147 ada 2 sayılı parselin, kesinleşmiş orman sınırları ve kıyı kenar çizgisi dışında kaldığı, davacı yararına zilyetlik koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmişse de, dava konusu taşınmaz 1078 nolu vergi kaydının miktar fazlası olarak tarla ve delicelik niteliği ile Hazine adına tespit ve tescil edilmiş, davacı zilyetlik iddiasıyla dava açmıştır. Hükmüne uyulan 8.Hukuk Dairesinin bozma ilamında, “Taşınmaz delicelik ve tarla niteliğiyle Hazine adına tespit edildiğine göre dava konusu taşınmazın ancak imar ve ihya ile edinilmesi mümkündür. Delicelikler kural olarak kendiliğinden yetişen ağaçlar olup, ancak aşılanarak ve imar-ihya edilmesi suretiyle ve diğer koşulların varlığı halinde zilyetlikle edinilmesi mümkün olur. Ne var ki, deliceliklerin kendiliğinden yetişen ağaçlar mı olduğu yoksa davacı veya satıcıları tarafından dikilmek suretiyle yetiştirilen zeytin ağaçları mı olduğu hususu üzerinde durulmamış, bu konuda herhangi bir bilgiye de rastlanılmamıştır. Şayet kendiliğinden yetişen delicelikler ise; bu takdirde imar ve ihyayla ilgili 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 17. maddesinde yer alan tüm olumlu ve olumsuz koşulların araştırılması gerekir.” denilmektedir. Dosya arasında bulunan 31.07.2009 tarihli müşterek raporda ise ziraat bilirkişi taşınmazın niteliğini ve bitki örtüsünü, “ kumlu-killi, taşlı, derinliği az toprak yapısına sahip olup ... eğimli (%30-35 ve yer yer 40-45) ve engebeli bir topoğrafya göstermektedir. Taşınmaz zeytinlik vasfındadır. Üzerinde 10 adet 30, 35 ve 40 yaşlarında deliceden aşılanmış zeytin ağacı ile 7 adet 8-10 yaşlarında aşılı olarak dikilmiş zeytin fidanları mevcuttur. Deliceden aşılanmış zeytin ağaçlarının aşı yaşları tahminen 20-25 arasında olup ağaçlar 5, 10 ve 15 yaşlarında iken aşılanmıştır.” Şeklinde belirtmiştir. Dava konusu taşınmaz öncesinde ..., ... ve ... ’e ait iken, 16.02.1972 tarihli senetle taşınmazın 2 dönümlük bölümü davacı ... ’e satılmıştır. 1992 yılında yapılan arazi kadastrosu sırasında davacının aldığı yerler 1078 nolu vergi kaydının revizyonu ile 146 ada 1 ve 147 ada 1 sayılı parseller olarak adına tespit edilmiş, 147 ada 2 parsel ise kayıt miktar fazlası olarak Hazineye yazılmıştır. Bu tespite, ... ve ... , davalıya 2.000 m2 lik yer sattıkları, bu yerin de 146 ada 1 sayılı parsel olarak davalı ... adına tespit edildiği, 147 ada 1 parselin satılan yerin dışında kaldığını belirterek tespitin iptali için dava açmışlardır. Mahkemenin 1992/48-2000/25 sayılı kararı ile ... ’in davasının feragat nedeniyle, ... ’in davasının sabit olmaması nedeniyle reddine karar verilmiş, karar kesinleşmiştir.

Buna göre; davacının, sınırları üç tarafı ... ve bir tarafı deniz okuyan, 4000 m2 yüzölçümlü 1078 nolu vergi kaydı kapsamında kalan taşınmazın 1972 yılında 2 dönümlük bölümünü satın aldığı, aldığı yerlerin kadastro sırasında, 2965 m2 yüz ölçümlü 146 ada 1 ve 4328 m2 yüzölçümlü 147 ada 1 parsel olarak adına tespit edildiği, değişir sınırlı ve sınırda da eylemli orman olduğu için miktarı ile geçerli olan 4000 m2 vergi kaydının esasen miktarından fazla yere uygulanarak davacı adına tespit yapıldığı, davacının satın aldığı iki dönümlük yerin dışında kalan bölümler yönünden satışın yapıldığı 1972 yılından kadastro tutanağının düzenlendiği 1991 yılına kadar 20 yıllık zilyetlik süresi dolmadığı gibi dava konusu 147 ada 2 parselin eylemli olarak deliceden aşılanmış zeytin ağaçları ve 7 adet de dikme zeytin ağacı ile kaplı olduğu, ziraat bilirkişiye göre delicelerin aşı yaşının rapor tarihinde (2009) 20-25 arası olduğu, buna göre delicelerin 1984-1989 yılları arasında aşılandığı, yörede arazi kadastrosunun ise 1991 yılında yapıldığı da dikkate alındığında hükmüne uyulan bozma ilamında belirtilen imar-ihya koşullarının oluşmadığı, diğer taraftan; eğimi % 12'den fazla olan, delice cinsi ağaçlarla kaplı, orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan, çevresinde bulunan devlet ormanının devamı niteliğindeki çekişmeli parselin, 6831 Sayılı Yasanın 1. maddesinin 2. fıkrasının (J) bendinin karşı kavramı gereğince, orman sayılan yer olarak kabul edilmesi gerektiği, 15.07.2004 günlü Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26 (a) ve (j) maddesi ile aynı maddenin ikinci fıkrası gereğince "komisyonlarca sınırlama dışı bırakılmış veya orman sayılmamış olması bu yerlerin orman olma vasfını ortadan kaldırmayacağı", bu nedenle çekişmeli parsel seri bazında yapılan ve kesinleşen orman kadastrosu sınırları dışında bırakılsa da, 4999 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 7/1. maddesi "gereğince herhangi bir nedenle sınırlama dışında kalmış orman olması nedeniyle" her zaman orman olarak sınırlandırılabileceği gibi dava konusu taşınmazın miktar ve konumuna göre de 6831 Sayılı Yasanın 17/2. maddesi gereğince orman içi açıklığı niteliğinde olduğu, taşınmaza komşu parsellerin itirazsız kesinleşmesinin sonucu değiştirmeyeceği, yasa gereği bu tür yerlerin zilyetlikle kazanılamayacağı göz önünde bulundurularak davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile kabulüne karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 13/07/2010 günü oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Çekişmeli taşınmaz, yörede 1965 yılında yapılan orman kadastrosu sırasında “299 sınır işaretiyle tespit edilen ve 174 sayılı parselle gösterilen kadim ziraat arazisinin ... ’e ait olduğu” belirtilerek orman sınırları dışında bırakılmış, orman kadastrosu 1966 yılında kesinleşmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 13/07/2010 günü oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Çekişmeli taşınmaz, yörede 1965 yılında yapılan orman kadastrosu sırasında “299 sınır işaretiyle tespit edilen ve 174 sayılı parselle gösterilen kadim ziraat arazisinin ... ’e ait olduğu” belirtilerek orman sınırları dışında bırakılmış, orman kadastrosu 1966 yılında kesinleşmiştir.

Çekişmeli taşınmaz ile birlikte 146 ada 1 ve 147 ada 1 sayılı parsellere uygulanan 1078 tahrir sayılı 1937 tarihli vergi kaydı, Doğu, Batı ve Kuzeyi ..., Güneyi deniz okumaktadır.

Dosyada bulunan tarihsiz satış senedinde ... Kemer mirasçıları Doğu, Batı ve Kuzeyi orman, Güneyi deniz sınırları ile çevrili tahmini 2000 m2 yüzölçümündeki tarlayı babaları ... Kemer’den 02.06.1972 tarihinde aldıklarını ve davacı ... Güngör’e sattıklarını, Ilgıdır limanında başka bir arazileri olmadığını bildirmişlerdir.

Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 28.02.2006 günlü bozma kararından sonra yerinde keşif yapılmış, bilirkişi orman yüksek mühendisi çekişmeli taşınmazın 1966 yılında kesinleşen orman sınırları dışında, memleket haritasında açık, orman sayılmayan yerlerden; jeolog, ziraat mühendisi ve ... elamanından oluşan üç kişilik bilirkişi kurulu Valilikçe kıyı kenar çizgisi belirlenmediğini, inceleme sonucu belirledikleri kıyı kenar çizgisi dışında kaldığını, içerisinde 10 adet 30, 35 ve 40 yaşlarında deliceden aşılı zeytin ile 7 adet 8 ve 10 yaşlarında aşılı zeytin fidanı bulunduğunu bildirmişlerdir.