muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/13155, Karar No: 2020/287, Tarih: 16.01.2020

Her ne kadar davalı 3. kişi şirket, mal alımı hususunda anlaşma sağlanamadığı ve bu nedenle faturada yazılı malların kendisine teslim edilmediğini iddia etmiş ise de; vergi dairesinden celp olunan... Formları’ndan haciz ihbarnamesine dayanak olan faturalardan birinin davalı tarafından...ğlı olduğu vergi dairesine bildirildiğinin görüldüğü,... Formu’nun düzenlendiği tarihin 10.11.2008 olup, haciz ihbarnamesinin tebliğinden önce olduğu, buna göre söz konusu fatura ile... Formu düzenleyen davalının 8 günlük faturaya itiraz süresi içinde faturaya itirazının olduğu yönünde bir delil de bulunmadığı, davalının vergi dairesine böyle bir bildirim yapmasının, faturanın içeriğinin benimsendiği ve faturada yazılı malların alındığını gösterdiği, davalının... Formu’nun düzeltilmesine ilişkin vergi dairesine yaptığı...şvurunun ise haciz ihbarnamesi tebliğ tarihinden sonra olduğu anlaşıldığından, Yargıtay’ın, “bir satım faturası alıcı ticari defterlerine kaydedilmesi halinde sonradan bu kayıt silinse dahi malın teslim alındığına karine olduğu gibi satım faturası... formu ile vergi dairesine bildirilirse sonradan düzeltme yapılsa da malın teslim alındığına karinedir.” şeklindeki yerleşik içtihatları gereğince,... Formu’nda düzeltme öncesi bildirilen fatura tutarı kadar davanın kısmen kabulüne karar verilmesi gerekirken, tümden reddi isabetsiz olup, mahkeme kararının bu nedenle bozulması yerine maddi hataya müsteniden onandığı anlaşıldığından, alacaklının karar düzeltme talebinin kısmen kabulü gerekmiştir

SONUÇ : Alacaklının karar düzeltme isteminin kısmen kabulü ile Dairemizin 26.9.2019 tarih ve 2019/10414 E. - 2019/13612 K. sayılı onama ilâmının kaldırılmasına, ... 9. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 09.5.2019 tarih ve 2016/1232 E. - 2019/290 K. sayılı kararının yukarıda açıklanan nedenlerle İİK'nin 366. ve HUMK’nin 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 16/01/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8565, Karar No: 2019/10246, Tarih: 11.06.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/8565 E.  ,  2019/10246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nın 116/4, 31/2. maddelerinde tanımlanan iş yeri dokunulmazlığını bozma suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e ve 2. maddelerinde belirtilen 4 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin zamanaşımını en son kesen işlem olan 29/04/2015 tarihli mahkumiyet tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

B-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri ile 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca; fiil işlendiği sırada 12-15 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 11/06/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3454, Karar No: 2011/11851, Tarih: 19.09.2011

**10. Hukuk Dairesi         2010/3454 E.  ,  2011/11851 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının 16.11.1982-16.05.1986 tarihleri arasında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 4-(b) bendi kapsamındaki sigortalılara ilişkin olduğu, ancak, geçiş hükümlerini içeren aynı Kanunun Geçici 7. maddesindeki; “Bu Kanunun yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanunun geçici 20. maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler.” düzenlemesi ve genel olarak kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı gereği olarak davanın yasal dayanağının 1479 sayılı Kanun olduğu belirgindir.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanunun 24 ve 25. maddelerinde “...kendi adına ve hesabına çalışanlar olarak nitelendirilen bağımsız çalışanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına yazılı olan gerçek kişiler...”, “meslek kuruluşuna yazılarak çalışmaya başladıkları tarihten itibaren” zorunlu Bağ-Kur sigortalısı sayılmışken, anılan maddelerde 19.04.1979 gün ve 2229 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik ile meslek kuruluş kaydı zorunluluğu kaldırılarak, “kendi adına ve hesabına” çalışma koşulu ve belirtilen nitelikte çalışmaya başlama tarihi sigortalılık niteliğini kazanmak için yeterli kabul edilmiştir.

20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanun ile yapılan düzenlemede, kendi adına ve hesabına çalışma koşuluna ek olarak “gerçek ve götürü usulde gelir vergisi mükellefi olanlar” için mükellefiyetin başlangıç tarihinden, “kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmakla beraber gelir vergisinden muaf olanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına usulüne uygun olarak kayıtlı olanlar” kayıtlı oldukları tarihten itibaren sigortalı sayılmaktadır.

20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanun ile yapılan düzenlemede, kendi adına ve hesabına çalışma koşuluna ek olarak “gerçek ve götürü usulde gelir vergisi mükellefi olanlar” için mükellefiyetin başlangıç tarihinden, “kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmakla beraber gelir vergisinden muaf olanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına usulüne uygun olarak kayıtlı olanlar” kayıtlı oldukları tarihten itibaren sigortalı sayılmaktadır.

22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikte ise, bu kez, kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan; “gerçek ve götürü usûlde gelirvergisi mükellefi olanlar, Esnaf ve Sanatkarlar Siciline kayıtlı bulunanlar veya kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun kayıtlı bulunanlardan” gelir vergisi mükellefi olanlar, mükellefiyetin başlangıç tarihinden, gelir vergisinden muaf olanlar ile vergi kaydı bulunmayanlar da Esnaf ve Sanatkarlar Siciline veya kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıt oldukları tarihten itibaren kendiliğinden sigortalı sayılmışlardır.

02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemede de; kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan; “gelir vergisi mükellefi olanlar ile, gelir vergisinden muaf olanlardan Esnaf ve Sanatkar Sicili ile birlikte kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun olarak kayıt olanlar” sigortalı sayılmışlardır.

Somut olayda; davacı, 27.01.1981 tarihinde Nakliyecilik faaliyeti nedeniyle vergi kaydı başlatılmış,02.02.1982-01.04.1985 tarihleri arasında Şoförler ve Otomobilciler Odası kaydının bulunduğu, 27.07.2000 tarihinde vergi dairesi onayı bulunan Bağ-Kur giriş bildirgesinde, vergi kaydının 11.09.1980 tarihinde başladığının belirtildiği, ve 308 711466 Bağ-Kur numarasının verildiği, ancak bu belgenin kuruma girişinin bulunmadığı ve Kurum kayıtlarında bu numara ile işlem kaydının bulunmadığı belirtilmiştir. Nakliyecilik işi nedeniyle vergi kaydı ve oda kaydına dayalı olarak zorunlu Bağ-Kur sigortalılık niteliklerini taşımasına rağmen 02.08.2003 tarihi öncesinde tescili bulunmadığından 04.10.2000 öncesinin tescilini talep edemeyeceğinin bildirilmesi üzerine, sigortalılık süresinin tespiti için iş bu davayı açmış, mahkemece, 4956 sayılı ile 1479 sayılı Yasaya eklenen Geçici 18. Madde de belirtilen 6 aylık hak düşürücü süre de müracaatı bulunmadığından hak düşürücü süre yönünden reddine karar verilmiştir.

Davalı Kurum kayıtlarında, davacının adına tescilin bulunmadığı belirtilmiş olsa da, 16.11.1982-09.02.1983 ve 16.03.1983 tarihlerinde davacı tarafından, belirttiği Bağ-Kur sicil numarasına ödeme yaptığı Kurumun 22.10.2008 tarihli Kurum cevabından anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davacının prim ödemesinin tescil yerine geçeceği gözetilerek, tespiti istenen sürelerde yürürlükte olan mevzuata göre sigortalılık niteliklerini taşıyıp taşımadığını değerlendirdikten sonra sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece, davacının prim ödemesinin tescil yerine geçeceği gözetilerek, tespiti istenen sürelerde yürürlükte olan mevzuata göre sigortalılık niteliklerini taşıyıp taşımadığını değerlendirdikten sonra sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece, sıralanan maddi ve hukuki olgular ışığında inceleme yapılmaksızın, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 19.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1831, Karar No: 2010/9672, Tarih: 13.12.2010

**5. Ceza Dairesi         2008/1831 E.  ,  2010/9672 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdurenin rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve rızaen kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılanması sonunda; reşit olmayan mağdurenin rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan mahkümiyetine, kaçırıp alıkoyma suçundan ise beraetine dair, Kırklareli 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 15.11.2005 gün ve 2003/428 Esas, 2005/339 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa isnat olunan ve 765 sayılı TCK.nun 416/son ve 430/2. maddelerinde düzenlenen reşit olmayan mağdureyle rızaen cinsi münasebette bulunma ve rızaen kaçırıp alıkoyma suçlarına öngörülen cezaların üst sınırı itibariyle aynı Yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen beş yıllık asli ve yedi yıl altı aylık ilave dava zamanaşımına tabi olduğu, beraet hükmü yönünden sanığın sorgusunun yapıldığı 10.10.2005’den, mahkümiyet hükmü açısından ise hükmün verildiği 15.11.2005 tarihi ile inceleme günü arasında beş yıllık asli zamanaşımı süresinin gerçekleştiği, bu arada kesen veya durduran bir sebebin bulunmadığı gözetilerek, davaların zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verilmesi gerektiğinden ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5237 sayılı TCK.nun 7/2 ile 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca açılan kamu davalarının zamanaşımı sebebiyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 13.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/19229, Karar No: 2023/18767, Tarih: 30.11.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/19229 E.  ,  2023/18767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 12.....2023

SAYISI : 2019/3028 E., 2023/629 K.

SAYISI : 2017/253 E., 2019/309 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 12.....2023 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin kesinlik nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekilince temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 12.....2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre kısmi dava olarak açılan davada davacının kıdem tazminatı ile ücret ve yıllık ücretli izin alacaklarını talep etmiş olup ıslah ile talep miktarını 93.962,64 TL olarak artırdığı, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmakla; davada reddedilen ve temyize konu edilen miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 12.....2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7550, Karar No: 2021/10692, Tarih: 21.12.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/7550 E.  ,  2021/10692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sigorta tahkim yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyeti'nce başvurunun kabulüne dair karara karşı davalı vekilince itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyeti tarafından verilen itirazın reddine dair verilen kararın süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 05/01/2019 tarihinde meydana gelen trafik kazasında davacılar murisinin vefatı sebebiyle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 42.000,00'er TL tazminatın tahsilini talep ve dava etmiş, talebini ... için 84.319,82 TL’ye, İsmihan için 274.632,90 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Sigorta Tahkim Komisyonu tarafından, başvurunun kabulü ile ... için 84.319,82 TL'nin, İsmihan için 274.632,90 TL'nin 23/02/2019 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak başvuru sahibine verilmesine karar verilmiş; hükme karşı davalı vekili itiraz yoluna başvurmuştur. İtiraz Hakem Heyetince itirazın reddine dair karara karşı davalı vekili temyiz yoluna başvurmuştur.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Dava, trafik kazası sonucu yaralanma nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Dairemizin yerleşmiş içtihatlarına göre; çocuklar için destekten yoksun kalacakları sürenin belirlenmesinde yaşları, okuldaki eğitim durumları, içinde yaşadıkları sosyal ve ekonomik koşulların ayrı ayrı değerlendirilmesi, yüksek öğrenim yapacaklar ise, 25 yaşının doldurulmasına kadar; yüksek öğrenim yapmamakta ise yerleşik ve kabul gören uygulamaya göre, erkek çocukları için 18 yaşın, kız çocukları için 22 yaşın desteğin sona ereceği yaş olarak kabul edilerek hesaplama yapılması gerekmektedir.

Somut olayda; desteğin oğlu 09/08/2018 doğumlu ...'için 20 yaşına kadar destek tazminatı alabileceği hesaplanmış olup, erkek çocuklar için 18 yaşa kadar destek göreceği kabul edilerek ona göre tazminat hesaplaması yapılması gerekirken yanılgılı değerlendirme içeren rapor esas alınmak suretiyle destek süresinin belirlenmesi doğru değildir.

3-Davaya konu kaza ve dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 5510 sayılı Kanun'un 21. maddesinin 4. fıkrasında "... kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücu edilir" düzenlemesine yer verilmiştir.

3-Davaya konu kaza ve dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 5510 sayılı Kanun'un 21. maddesinin 4. fıkrasında "... kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücu edilir" düzenlemesine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, desteğin eşi davacı...'ın beyanında destek eşinin ... Belediyesi'nde şoför olarak çalıştığını, olay günü ... Havalimanından belediye özel kalem müdürünü almakla görevlendirildiğini, kullandığı aracın belediyeye ait olduğunu beyan etmiştir. Bu durumda Sigorta Tahkim Komisyonu'nca; SGK Başkanlığınca rücuya tabi ödeme yapılıp yapılmadığı araştırılarak ödeme yapılmışsa rücuya tabi ilk peşin sermaye değerinin 5510 sayılı Kanun'un 21. maddesi hükmü gereği tazminattan düşülmesi suretiyle davacı tarafın talep edebileceği tazminat miktarının belirlenmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde karar verilmesi isabetli olmamıştır. Kararın bu nedenle bozulması gerekir.

4-5684 Sayılı Sigortacılık Kanunu 30/17. maddesi ve 19.01.2016 tarihli ve 29598 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelikte Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik'in 6. maddesi ile Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik'in 16. maddesinin 13. fıkrasına "(13) (Ek: RG-19/1/2016-29598) tarafların avukat ile temsil edildiği hallerde, taraflar aleyhine hükmedilecek vekâlet ücreti, her iki taraf için de Avukatlık Asgarî Ücret Tarifesinde yer alan asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin beşte biridir." hükmü eklenmiştir.

Uyuşmazlık Hakem Heyetince verilen kararda davacı lehine hükmedilecek vekalet ücreti için Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik'in 16/13 maddesinin uygulanması gerektiği göz önüne alınarak AAÜT'nin 17. maddesi gereğince hesaplanan vekalet ücretinin 1/5'i oranında vekalet ücretine hükmedilmesi, ancak hesaplanan miktarın maktu ücretin altında kalması halinde maktu ücrete hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiştir. Kararın bu nedenle de bozulması gerekir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2), (3) ve (4) no’lu bentlerde açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının (1) no’lu bentte açıklanan nedenlerle reddine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 21/12/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/665, Karar No: 2011/824, Tarih: 26.01.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/665 E.  ,  2011/824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TUZLA 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/12/2009

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacı, davalılar adına kayıtlı bulunan 434 parsel sayılı taşınmazın K.. A.G.. çevresine ait kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile kıyı olarak terkinini istemiştir.

Bir kısım davalılar, davanın 10 yıllık hak düşürücü süre içinde açılmadığını, taşınmazın kıyı kenar çizgisi dışında kaldığını bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı ve davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve taşınmazın sicil kaydının kütükten terkini isteğine ilişkin olup, mahkemece 14.3.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa hükümleri uyarınca kadastro tespitiyle dava tarihi arasında 3402 Sayılı Yasanın 12/3.maddesinde öngörülen hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesinde ayrıca yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasında bir isabetsizlik yoktur. Öyleyse, davacı Hazinenin, bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Ancak, temyiz aşamasında 19.1.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 Sayılı Yasanın 16.maddesiyle 3402 Sayılı Yasanın 36/A maddesinde;”... Avukatlık ücreti ve yargılama giderlerinin davalıya yükletilemeyeceği 17.maddesiyle de davalı tarafın sorumlu tutulmaması süreci uzatılarak infaz edilmemiş karar için de geçerli olduğu”hükmü öngörülmüştür. Oysa, anılan yasal düzenlemeler gereğince davalı tarafın yargılama giderleri ve 29.5.1957 tarih 4/16 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bu giderlerden sayılan avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı öngörülmüş olmakla beraber davalının davada avukatla temsili halinde davalı yararına avukatlık ücreti taktir ve tayin edilip edilmeyeceğine dair bir düzenlemeye yer verilmemiştir.

O halde, 6099 Sayılı Yasa ve genel hükümler doğrultusunda gerekli inceleme, irdeleme yapılarak gerekçelendirilmek  suretiyle davalı lehine avukatlık ücreti verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesi için karar  bozulmalıdır.

Açıklanan nedenlerle, davacı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün  HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 26.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.