muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/905, Karar No: 2017/8591, Tarih: 21.12.2017

**4. Hukuk Dairesi         2016/905 E.  ,  2017/8591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 30/06/2014 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; geçici işgöremezlik tazminatı ve tedavi gideri tazminatına ilişkin davaların açılmamış sayılmasına; meslekte kazanma gücü kaybı tazminatı isteminin reddine; manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne dair verilen 16/09/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne; geçici işgöremezlikten ve tedavi giderlerinden kaynaklanan maddi zararına ilişkin tazminat istemi yönünden davanın açılmamış sayılmasına; meslekte kazanma gücü kaybı yönünden oluşan zararın istemi için ise davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının kendisine yönelik etkili eylemi ile yaralandığını, bu haksız eylemin davacıya meslekte kazanma gücü kaybı yaşattığı, tedavi gördüğü süre boyunca çalışamamasından kaynaklı geçici işgöremezliğinin bulunduğunu ve uzun süre tedavi gördüğünü, masraflarının olduğunu belirterek meydana gelen maddi ve manevi zararının tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı ise, iddiaların yerinde olmadığını belirterek, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davalının, davacının yaralanmasına sebep olduğu, davacının olay nedeniyle manen acı duyduğu, belirtilerek manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne; maddi tazminat istemi açısından ise davacının bu istemine ilişkin delil sunamadığı, verilen süreye rağmen bu isteklerini somutlaştırmadığı ve açıkça kalem kalem açıklamadığı gerekçesi ile davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Dosya kapsamından; davacının geçici işgöremezlik ve tedavi giderlerine ilişkin isteklerini dava dilekçesinde açıkça belirttiği gibi, Adli Tıp Kurumunun 28/07/2015 tarihli raporunda; davacının tedavisinin devam ettiği dönemde iyileşme süresinin 1 aya kadar

uzayabileceği ve bu süre zarfında % 100 malul sayılacağı belirtilmiştir. Şu durumda,

Dosya kapsamından; davacının geçici işgöremezlik ve tedavi giderlerine ilişkin isteklerini dava dilekçesinde açıkça belirttiği gibi, Adli Tıp Kurumunun 28/07/2015 tarihli raporunda; davacının tedavisinin devam ettiği dönemde iyileşme süresinin 1 aya kadar

uzayabileceği ve bu süre zarfında % 100 malul sayılacağı belirtilmiştir. Şu durumda,

davacının geçici işgöremezlik zararına yönelik bilirkişi raporu alınmalı, tedavi giderleri yönünden ise dosyanın doktor bilirkişiye tevdi edilerek tedavi için gerekli giderler hesaplattırılmalı, eğer zarar kapsamı bu şekilde belirlenemiyorsa TBK' nın 50. maddesi dikkate alınarak hakkaniyet ölçüsünde ve olayın oluşuna uygun bir tazminata hükmedilmelidir. Bu hususun gözetilmemesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) no'lu bentte gösterilen nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA, davacının diğer temyiz itirazlarının (1) no'lu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8154, Karar No: 2024/7012, Tarih: 08.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/8154 E.  ,  2024/7012 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1445 E., 2023/2052 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm tesisi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ordu 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/661 E., 2023/92 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunu kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin tümüyle kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına, davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde; anlaşmalı olarak boşanma talebinde bulunduklarını, erkeğin boşanmak istememesi nedeniyle çekişmeli boşanma davasına çevirdiklerini, erkeğin evin ortak giderlerini karşılamadığını, çocukların bakımını üstlenmediğini, kadının aile bireylerinden maddi yardım istemek zorunda kaldığını, kadının çalışmasına izin vermediğini, kadının uzak ilçede anaokulu öğretmenliği yapmak zorunda kaldığını, sürekli gerçeğe aykırı beyanlarda bulunduğunu belirterek davanın kabulü ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesine, ortak çocukların her biri yararına aylık 1.000,00TL tedbir ve iştirak nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde; iddiaların asılsız olduğunu, erkeğin kadının, evin hatta kadının ailesinin keyfi ihtiyaçlarını bile karşıladığını, evin kirasını, çocuğun okul parasını eksiksiz şekilde ödediğini, kadına okula yatırması için verdiği paranın yatırılmadığını gördüğünü, erkeğin memleketi olan Malatya'daki 300 kök kayısı ağacının tüm gelirini dahi eşine verdiğini, kadının neden boşanmak istediğini kadının yakınına sorduğunda erkeğin babasından miras kalan tarlaları kadının üzerine geçirmesi halinde boşanma hususunu tekrar gözden geçireceğini söylediğini öğrendiğini, erkeğin bir gün işten geldiğinde kadının boşanmak istediğini söyleyerek erkeğin kimlik numarasını almak istediğini, tarafların tartıştığını, kadının evin kilidini değiştirerek erkeği eve almadığını, iki buçuk ay arkadaşının iş yerinin soğuk deposunda kalmak zorunda kaldığını, kadının erkeğe "anlaşmalı boşanmazsan ben seni boşandı sayar hayatıma bakarım" dediğini, erkeğin kadının ailesi tarafından hiçbir zaman kabul edilmediğini, evliliğin başından beri eşi ve ailesinden psikolojik baskı gördüğünü belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kadının dava dilekçesinde her ne kadar erkeğin evin giderlerine katılmadığı, sorumluluk almadığı, kendisinin çalışmak durumunda kaldığı iddia edilmişse de, dinlenen kadın tanıklarının beyanlarından, kadının çalışmadığı, erkeğin çalıştığı anlaşılmış, her ne kadar tanıklar erkeğin evin geçimine katkı sağlamadığını beyan etmişlerse de tanıklar ile erkek arasında gerçekleşen ve içeriğine itiraz edilmeyen mesaj çıktılarının incelenmesinde erkeğin, boşanma davasının açıldığı zamana kadar evin geçimine katkı sağladığına kanaat edilmiş, yine dosya arasında bulunan taraflara ait sgk kayıtları, erkeğin banka kartı hesap ekstresi ve Mahkemece dinlenilen erkek tanıklarının beyanlarından, erkeğin çalıştığı ve kazandığı parayı evine, ailesine harcadığı, ailesine karşı ilgili olduğuna kanaat getirilmiş ve erkeğe kusur olarak atfedilmemiş olduğu, buna karşılık erkeğin cevap dilekçesinde dayandığı vakıalar itibariyle; kadının dosyaya yansıyan ve ispatlanmış herhangi bir haklı sebep olmaksızın erkeği müşterek konuta almadığı, müşterek konutun kilidini değiştirdiği, erkeğin yaklaşık iki ay iş yerinde kalmasına, akabinde memleketine dönmesine neden olduğu anlaşılmış olduğundan bu vakıaların kadına kusur olarak yüklendiği, kadının kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde; erkeğin kusurlu olduğunu, 2 yıldan beri ortak hayatın olmadığını, tarafların birlikte olma iradelerinin bulunmadığını belirterek davanın reddi yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde; erkeğin kusurlu olduğunu, 2 yıldan beri ortak hayatın olmadığını, tarafların birlikte olma iradelerinin bulunmadığını belirterek davanın reddi yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tanık beyanlarından erkeğin evin ortak giderlerini karşılamadığının anlaşıldığı, erkeğin tam kusurlu olduğu, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle kadının istinaf taleplerinin kabulü ile kararın gerekçesinin açıklandığı şekilde düzeltilmesine, verilen hükmün tümüyle kaldırılmasına, yerine yeniden hüküm kurulmasına, davanın kabulü ile 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, baba ile kişisel ilişki kurulamsına, ortak çocukların her biri yararına ayrı ayrı aylık 400,00 TL tedbir ve 1.000,00 TL iştirak nafakasına, kadının tedbir ve yoksulluk nafakası ile tazminat talebi bulunmadığından bu hususta karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; erkeğin kusurunun bulunmadığını, kadının tanıklarının tarafların evlilik hayatına tanık olmadıklarını, uzakta yaşadıklarını, taraflı ve gerçek olmayan beyanlarda bulunduklarını, davanın ispatlanamadığını, İlk Derece Mahkemesi kararının doğru olduğunu, erkeğin eşini ve çocuklarını sevdiğini, boşanmak istemediğini, kararın erkek yararına bozulması gerektiğini belirterek davanın kabulü ve kusur belirlemesi yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davanın kabulü ve kusur belirlemesi noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Somut olayda; toplanan delillerden, davacı kadının müşterek konutun kilidini değiştirmek suretiyle erkeği eve almadığı anlaşılmış olup, bu vakıanın kadına kusur olarak yüklenmesi gerekir. Erkeğe yüklenen kusur ise sabittir. Belirlenen kusur durumuna göre, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Bu husus gözetilmeden yanılgılı kusur belirlemesi ve değerlendirme sonucu erkeğin tam kusurlu olduğunun kabulü doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının yukarıda (2) numaralı paragrafta belirtildiği üzere kusur belirlemesi yönünden erkek yararına BOZULMASINA,

2.Yukarıda (1) numaralı paragrafta belirtildiği üzere erkek vekilinin sair temyiz tirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozmanın kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Temyiz peşin harcının istek halinde yatırana iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/246, Karar No: 2020/6373, Tarih: 03.06.2020

**18. Ceza Dairesi         2020/246 E.  ,  2020/6373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, katılanlar ... ve ...’ın katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görenler olduklarının dosya içeriğinden anlaşılması karşısında, tebliğnameye iştirak edilmeyerek ve Büyükçekmece Belediye Başkanlığı vekilinin mazeret ve temyiz dilekçelerinin kapsamının, davaya katılma iradesi niteliğinde olduğu anlaşılmakla, Büyükçekmece Belediye Başkanlığı'nın CMK’nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılan, vekilinin ise katılan vekili olarak davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılanlar ..., ... vekili ile Büyükçekmece Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye kısmen uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 03/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29833, Karar No: 2015/476, Tarih: 21.01.2015

**6. Ceza Dairesi         2012/29833 E.  ,  2015/476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakim’in takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Olay günü, Isparta’da, güneşin, kış saati uygulamasına göre saat 17:42’de battığı ve dosya arasında bulunan güvenlik kamerası görüntülerinin bulunduğu CD, 19/02/2010 tarihli CD izleme tutanağı, iki adet fotoğraf çıktısına göre; sanığın; 17/02/2010 tarihinde, saat 18:31’de, kilitlemeden, direğe yaslanan suça konu yakınana ait bisikleti çaldığının anlaşılıp, kabul edilmesi karşısında; suçun geceleyin işlendiğine ilişkin kanıtların nelerden ibaret olduğu karar yerinde gösterilip tartışılmadan hırsızlık suçundan 5237 sayılı Yasanın 143. maddesiyle hüküm kurulması,

2-) Sanık hakkında; 5237 sayılı TCK 168/2. Maddesinin, 31/3. maddesinden önce uygulanması suretiyle aynı Kanunun 61. maddesine aykırı davranılması,

3-)5271 sayılı CMK’nın 324/4. maddesi uyarınca Devlete ait yargılama giderlerinin, 21/7/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan (20 TL dahil ) az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilmesi gerekirken, 10,00 TL yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 21.01.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7246, Karar No: 2012/12670, Tarih: 13.06.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/7246 E.  ,  2012/12670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1) Dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın zaruret olmadıkça yakın bölgelerden, benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın satış tarihli ve özel amaçlı satış olmaması gerekir. Oysa somut emsal alınan taşınmaz satışı şirkete yapılan satış olup, özel amaçlıdır.Bu nedenle emsal olarak alınamayacağı gibi, somut emsal olarak alınan taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değeri ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırılmadan,hükme esas alınan bilirkişi raporunda,dava konusu taşınmaz ile somut emsal olarak alınan taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin karşılaştırılmasında; dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan daha değersiz olduğu belirtilmesine rağmen, bilirkişi kurulunca dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerine ters düşecek şekilde inandırıcı ve somut gerekçelere dayandırılmayan geçersiz rapora göre hüküm kurulması doğru değildir.

Bu nedenle, taraflara emsal göstermesi için yeniden imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapıldıktan sonra, emlak vergi değerleri de karşılaştırılmak suretiyle değer belirleyen, bilirkişi raporu nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2) Dava konusu taşınmaz yol olarak kamulaştırıldığından tapudan terkini yerine davacı idare adına tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 13.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5975, Karar No: 2025/1910, Tarih: 24.02.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/5975 E.  ,  2025/1910 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/611 E., 2024/699 K.

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 26. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/149 E., 2022/343 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi, karşı davası ile maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle davalı-karşı davacı erkek vekilinin 28.12.2020 ile 04.01.2021 tarihleri arasına yönelik iddia ettiği vakıaların karşı dava tarihi olan 20.12.2020 tarihinden sonrasına ilişkin olduğu ve dava tarihinden sonra gerçekleştiği iddia edilen vakıaların ancak yeni bir dava konusu yapılabileceği, ayrıca her ne kadar davalı-karşı davacı erkek vekili taraflar arasındaki Ankara 36. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2019/1152 Esas sayılı dosyasına delil olarak dayanmış ise de tanık Eda Karataş'ın beyanına göre ceza yargılamasına konu olan olaydan sonra tarafların barıştığı, bu haliyle davalı-karşı davacı erkeğin, davacı-karşı davalı kadını affettiğinin veya en azından hoşgörü ile karşıladığının kabulü gerektiğinin anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup davalı-karşı davacı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,Aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,24.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28879, Karar No: 2014/13798, Tarih: 15.05.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/28879 E.  ,  2014/13798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki bulunduğu yerde korunamayan yapı ve ağaçlara müdahalenin men'i olmadığı takdirde bedellerinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, bulunduğu yerde korunamayan yapı ve ağaçlara müdahalenin men'i olmadığı takdirde bedellerinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Yapılara Bayındırlık birim fiyatları esas alınarak, yıpranma payı da düşülerek ağaçlara yaş, cins ve verim durumlarına göre belirlenen bedelinin davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21.maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmünün getirilmiş olduğu gözetildiğinde, harç ve vekalet ücretinin maktu olarak hüküm altına alınması gerektiğinden;

1-Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 2 ve 3 nolu bentlerinin çıkartılmasına, yerine (Alınması gereken 24,30-TL harcın, peşin harçtan mahsubuyla bakiye harcın talep halinde iadesine, davacı tarafından yatırılan 24,30-TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine) cümlesinin yazılmasına,

2-Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 5 nolu bendindeki ( 5.123,00 ) rakamının çıkartılmasına,yerine ( 1.320,00 ) rakamının yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 15.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.