muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/7064, Karar No: 2012/4390, Tarih: 29.05.2012

**1. Ceza Dairesi         2011/7064 E.  ,  2012/4390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama, 6136 SKM

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in mağdur ...'yi öldürmeye teşebbüs, mağdur ...'i kasten yaralama ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemede suç niteliğine, haksız tahrik bulunduğuna, meşru savunmaya; katılan ... vekilinin suç niteliğine, katılan ... vekilinin takdiri indirim uygulanmaması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

A)Sanık ... hakkında mağdur ...'i kasten yaralama ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından kurulan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

B) Sanık hakkında mağdur ...'yi öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hüküm yönünden;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanığın, mağdur ...'ye 1 el ateş ederek omuzundan yaraladığı, kendisini engellemeye çalışan ...'i de yaraladıktan sonra kaçmaya başlayan mağdur ...'yi kovalamaya başlayarak arkasından 6 el daha ateş ettiği, sırt ve bel bölgesinde toraksa ve batına nafiz 4 isabetle, sağ akciğerde hemopnömotoraks, karaciğerde, midede ve ince bağırsakta yaralanmaya neden olacak ve yaşamsal tehlike doğuracak şekilde yaraladığı olayda; kasten insan öldürmeye teşebbüs suçu için öngörülen cezanın, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığına göre, dokuz yıldan on beş yıla kadar hapis cezası olduğu (TCY.nın 35/2); 35. maddenin uygulanmasında esas alınması gereken tek "ölçüt"ün "meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı" olduğu; 35. madde uyarınca cezanın alt ve üst sınırlar arasında belirlenmesinde yargıca takdir hakkı tanınmış ise de, takdirde yanılgı bulunup bulunmadığını denetlemenin, uygulamada birliği sağlamakla görevli Yargıtay'a ait olduğu; "Tehlike" sözcüğünün, büyük bir zarara ya da yok olmaya yol açabilecek bir durum ya da şey olarak, "zarar" sözcüğünün, bir şeyin, bir olayın yol açtığı kötü sonuç olarak, "hayati tehlike" kavramının, yaralama ile başlayan ve ölüme yol açabilen, tedavi ile düzelse bile kişiyi ölüme yaklaştırmış olan tablo olarak tarif edildiği; bir olayda, olayımızda olduğu gibi, tehlike (atışların isabet etmemesi) ve zarar (yara meydana getirilmesi) hallerinin birlikte bulunmasının mümkün olduğu konuları gözönünde tutularak somut olaya bakıldığında; 35. madde uyarınca, meydana gelen tehlike ve zararın ağırlığına göre, cezanın üst sınırdan tayini gerektiği anlaşıldığı halde, on iki yıl hapis cezası verilerek eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılanlar vekillerinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), bozma nedenine ve tutuklulukta geçen süreye göre sanık müdafiinin tahliye isteminin reddine, 29/05/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.

29.05.2012 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ...'nın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...’ın yokluğunda 31.05.2012 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2009/33208, Karar No: 2010/1175, Tarih: 25.01.2010

**9. Hukuk Dairesi         2009/33208 E.  ,  2010/1175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı vekili,davacı işçinin iş sözleşmesinin feshi nedeni ile

ödenrmeyen kıdem, ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin, fazla mesai ve tatil

çalışmaları karşılığı ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyizi üzerine, Mahkemece verilen ek karar ile davalı vekilinin 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. Maddesi uyarınca 8 günlük süresi içinde yapılmadığı gerekçesi ile davalı tarafın temyiz isteminin reddine karar verilmiş olup, ek kararın davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, ayrıca davacı vekilinin temyiz aşamasında temyiz isteminden feragat ettiği anlaşılmaka dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Temyiz aşamasında davacı vekili temyiz isteminden vazgeçtiğinden ve vekaletnamede vazgeçme yetkisinin olduğu anlaşıldığından, davacı tarafın temyiz isteminin vazgeçme nedeni ile REDDİNE,

2-Davalı vekilinin ek kararı temyizine gelince:

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. Maddesine göre iş mahkemesinden verilen kararlar tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz olunabilir.31.3.2009 tarihinde usulüne uygun olarak tefhim edilen karar, davalı vekili tarafından 8 günlük temyiz süresi geçtikten sonra 27.5.2009 tarihinde temyiz edilmiş olup, mahkenenin bu nedenle temyiz isteminin süre yönünden reddine ilişkin ek kararı usul ve yasaya uygun olduğundan, davalı vekilinin ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 25.1.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14501, Karar No: 2013/1535, Tarih: 04.02.2013

**11. Ceza Dairesi         2010/14501 E.  ,  2013/1535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri ibraz etmemek

HÜKÜM : Beraat

Sanığın, Bolu Vergi Dairesi Müdürlüğü'nün 2500264233 vergi kimlik numaralı mükellefi olup, vergi denetmenince incelenmek üzere istenilen 2003-2004 takvim yılına ait defter ve belgeleri ibraz etmediğinin iddia olunması, 01.04.2004 tarihli deftardarlığa hitaben yazdığı dilekçede, Çorum ili, İskilip ilçesi, Çumu Köyü'nden olarak tanıdığı ......'in talebiyle ve bu şahsın işletmesi için işyeri açtığını kendisinin fatura düzenlemeyip burada işçi statüsünde çalıştığını, 31.01.2004 tarihi itibariyle mükellefiyetini sonlandırdığını savunması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi açısından, İbrahim Şahin adlı kişinin tespit edilip ifadesine başvurulduktan sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 04.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27547, Karar No: 2017/3602, Tarih: 14.03.2017

**8. Hukuk Dairesi         2014/27547 E.  ,  2017/3602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili, DSİ tarafından yapılan ... Barajı nedeniyle kamulaştırma işlemine konu mevki ve sınırları belirtilen tapulama harici taşınmaz üzerinde bulunan betonarme ev, taş depo, havuz, wc, tandır, beton zemin ile bahçe içerisindeki meyve ağaçlarının vekil edenine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar ... vekili ve Hazine vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulü ile hükmün 1. fıkrasında sayılan yapı ve ağaçların davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yazılı şekilde hüküm verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmadığından, davalı Hazine vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-) Bir şeye malik olan kimse, o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olur(4721 s.lı TMK 684/1 m). Arazi üzerindeki mülkiyet, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsar. Bu mülkiyet kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer(TMK 718 m). 22.12.1995 tarih ve 1/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da vurgulandığı gibi Eşya Hukukunda, muhdesattan, bir arazi üzerinde yapı ve tesisler ile bağ ve bahçe şeklinde dikilen ağaçları anlamak gerekir. Muhdesat, sahibine arazi mülkiyetinden ayrı, bağımsız bir mülkiyet veya sınırlı bir ayni hak bahşetmez. Muhdesat sahibinin hakkı, sadece şahsi bir haktır(TMK 722, 724, 729 m.ler). Taşınmaz üzerindeki bina, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez. Açıklanan ilke ve esaslara göre, kural olarak muhdesatın arz malikinden başkasına aidiyetinin tespiti istenemez. Ne var ki; çoğun içinde azda vardır kuralı gereğince, muhdesatın mülkiyetinin aidiyetinin tespiti isteğinin, muhdesatı meydana getirenin tespitini de kapsadığı kabul edilmelidir. Muhdesatın aidiyeti isteğiyle açılan bu tür davalarda, güncel hukuki yararın mevcut olması ve iddianın kanıtlanması durumunda muhdesatın davacı tarafça meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesi gerekir.

Somut olayda; dosyanın içeriğine, toplanan deliller ve tanık beyanlarına göre dava konusu batısında... nolu parsel, kuzeyinde ...nolu parsel bulunan ve Fen bilirkişisi ...'nın 20.05.2014 tarihli rapor ve krokisinde A harfi ile gösterdiği tapulama harici bırakılan alanda bulunan ve inşaat mühendisi ...'un 20/05/2014 tarihli raporunda belirtilen tek katlı kargir ev, avlu taş duvarı ve yer betonu, bodrum depo, sundurmalı tandır, tuvalet ve su havuzu ve Ziraat bilirkişisi ...'nun 09.06.2014 tarihli ek raporunda belirttiği 1 adet incir ağacı ile 1 adet nar ağacının davacı tarafından meydana getirildiği sabit olmuştur. Mahkemece anılan muhdesatların davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, muhdesatların davacıya aidiyetine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Davalı Hazine vekilin temyiz itirazları bu yönden yerinde olup hükmün bu nedenlerle bozulması gerekmekteyse de; bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aşağıdaki şekilde hükmün düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir (HUMK. m. 438/7).

SONUÇ: Yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, hükmün 1. fıkrasındaki “…. davacıya ait olduğunun tespitine…” sözlerinin çıkarılmasına, yerine “…davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine..” sözlerinin yazılmasına; hükmün düzeltilmiş bu şekliyle 1086 sayılı HUMK'nun 438/7 maddesi uyarınca ONANMASINA, davalı Hazine vekilinin diğer temyiz itirazlarının yukarıda (1) numaralı bentte gösterilen sebeple REDDİNE, taraflarca HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme talebinde bulunulabileceğine, 14.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19387, Karar No: 2017/24534, Tarih: 13.11.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/19387 E.  ,  2017/24534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz nedenleri bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir.

Davalı vekilinin temyizine gelince;

Dava konusu taşınmazın acele el koyma dosyasında takdir edilen m2 bedeli ile idare tarafından takdir edilen m2 değerinin 360 TL olduğu anlaşılmakla, bozmadan önceki bilirkişi raporunda m2 değerine 410 TL, bozma sonrası hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise aynı emsal alınarak m2 değerine 205,45 TL değer biçilmiş olup, alınan raporlar arasındaki çelişki nedeniyle inandırıcı olmayan bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye

esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, davacı idareden peşin alınan temyiz ve tarafların temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 13/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1274, Karar No: 2024/12210, Tarih: 20.11.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/1274 E.  ,  2024/12210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1098 E., 2022/1536 K.

SUÇLAR : Kasten yaralama, nitelikli yağmaya teşebbüs

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 16.06.2022 tarihli ve 2020/1098 Esas, 2022/1536 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Sanığın vekaletnameli avukatının 21.02.2021 tarihli dilekçe ile vekillikten çekildiğini bildirdiği, iş bu dilekçenin ve Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 16.06.2022 tarihli ve 2020/1098 Esas, 2022/1536 Karar sayılı kararının sanığa 18.07.2022 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın temyiz isteminde bulunduğu görülmüş ise de vekaletnameli avukatının istifa etmesi üzerine sanığa isnad edilen 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 149/1-a-c, 35. maddesinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiğinden sanığa müdafi atanarak, temyiz incelemesine konu gerekçeli kararın, atanan müdafiiye tebliğ edilmesi gerektiği ayrıca 5271 sayılı Kanun iki dereceli kanun yolu sistemi benimsenmiş olup 291 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde temyiz süresi; "Temyiz istemi, hükmün açıklanmasından itibaren on beş gün içinde ... yapılır;" şeklinde kaleme alınmıştır. Buna göre ilgilisi aleyhine temyiz yoluna başvurmak istediği karara karşı bu kararın tebliği ya da tefhiminden itibaren on beş gün içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe vermek veya tutanağa geçirilmek ve hâkime onaylattırılmak koşuluyla zabıt kâtibine bir beyanda bulunmak suretiyle temyiz hakkını kullanır. Ancak 5271 sayılı Kanun'un temyiz yolu için öngördüğü tek koşul, temyiz iradesinin usûlüne uygun şekilde on beş gün içinde açıklanmasından ibaret değildir.

Şöyle ki; 5271 sayılı Kanun’un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde belirtilen; “Yargıtay … temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa, temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm karşısında, 5271 sayılı Kanun’un temyiz sisteminde sebeple bağlılık ilkesini kabul ettiği anlaşılmaktadır. O hâlde temyiz dilekçesinde hükmün hukukî yönüne ilişkin temyiz nedenleri de belirtilmelidir. Nitekim 5271 sayılı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlıklı 295 inci maddesinin birinci fıkrasında; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir." şeklindeki düzenleme ile 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz nedenlerini belirten dilekçeyi de sunmak durumundadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında ayrıntıları izah edildiği üzere, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 16.06.2022 tarihli ve 2020/1098 Esas, 2022/1536 Karar sayılı kararında; 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasında ifade edildiği üzere kanun yolunun, süresinin ve merciin açıkça belirtildiği ancak 5271 sayılı Kanun'un temyiz yolu için benimsediği iki aşamalı süre koşulunun göz ardı edilmesiyle süre konusundaki ihtarın, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı tutulduğu, sanığa, 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında, temyiz nedenlerini içeren dilekçenin sunulması için öngörülen yedi günlük süre ihtarının bulunmadığı belirlenmiştir.

O hâlde Mahkemece yapılacak iş, sanığa "5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz nedenlerini bildirir gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içerir tebligat ile tebliğ edilmesi, sanığın ve müdafiinin süresi içinde hükmü sebeplerini göstermek suretiyle gerekçeli olarak temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname de düzenlenerek incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca takdîren Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6082, Karar No: 2024/8129, Tarih: 12.06.2024

**11. Ceza Dairesi         2022/6082 E.  ,  2024/8129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/30 E., 2022/44 K.

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ankara 25. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.01.2015 tarihli ve 2014/195 Esas, 2015/24 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.Ankara 25. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.01.2015 tarihli ve 2014/195 Esas, 2015/24 Karar sayılı kararının sanıklar müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 11.11.2020 tarihli ve 2018/5861 Esas, 2020/6796 Karar sayılı kararı ile sanık müdafinin geçerli mazeret dilekçesi verdiği anlaşılmakla, mazeretin kabulü ile duruşmanın başka bir güne ertelenmesi gerekirken, Mahkemece mazeret talebinin reddine karar verilerek yargılamaya devamla hüküm kurulmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması, nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Bozma üzerine Ankara 25.Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.01.2022 tarihli ve 2021/30 Esas, 2022/44 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 ve 53 üncü maddesiuyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafii, sanığın tekerrüre esas sabıkası nedeniyle TCK 50,51 ve CMK 231/5 maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına dair karar verildiğini, yasal koşullar oluşmasına rağmen lehe hükümlerin uygulanmadığını beyan ederek bozulması istemi ile hükmü temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Olay tarihinde kolluk görevlilerince yapılan uygulama sırasında şüphe üzerine durdurulan araçta bulunan sanığın Oğuz Gündoğmuş adına düzenlenmiş nüfus cüzdanı ibraz ettiği ve ancak kolluk görevlilerince belgenin sahteliğinden şüphelenilmesi üzerine başlatılan soruşturmada; kriminal rapor uyarınca külliyen sahte olarak düzenlendiği belirlenen nüfus cüzdanı yönünden sanığın üzerine atılı suçu işlediği iddia olunmuştur.