muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/13671, Karar No: 2012/1115, Tarih: 09.02.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/13671 E.  ,  2012/1115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKKEKÖY ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/09/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, Hazine, davalı şirkete ait .. parsel sayılı taşınmazın toplam 7071.88 m²'lik kısmının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, 4379,86 m²'lik kısmının ise kıyı kenar çizgisi dışında ancak kıyının devamı niteliğindeki kumluk alan olduğunu kıyıların Devletin hüküm ve tasarrufu altında olup, özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek,  taşınmazın 7071.88 m²'lik kısmının tespit dışı bırakılmasına, 4379.86 m²'lik kısmının tescile tabi olmayan kısmının tesbit dışı bırakılmasına, tescile tabi olan kısmının ise Hazine adına tapuya Tesciline ve elatmanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine ilişkin olarak verilen karar, Dairece; 6099 sayılı Yasa hükümleri gözetilerek yargılama giderleri yönünden değerlendirme yapılması gerektiği gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

Karar,  davacı tarafça süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi  raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü

Dava; tapu iptali, kayıt terkini ve elatmanın önlenmesi isteğine ilişkin olup, yerel mahkemece son kurulan hükmün temyizi üzerine; 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca hak düşürücü süreden dolayı davanın reddinin doğru olduğu, ancak 19.01.2011 tarihinde yürülüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesiyle 3402 sayılı Yasanın 36. maddesi hükmüne bazı ilaveler getiren 36/A maddesi hükmüne göre kadastro işlemleri sebebiyle açılan davalar nedeniyle yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulup tutulamayacağı hususunun değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle kararın bozulduğu görülmektedir.Gerçekten de; işin esası bakımından 5841 sayılı Yasanın yürürlüğü döneminde davanın hak düşürücü süreden reddedilmiş olması doğrudur. Ancak anılan yasa Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 tarih 2009/31 E. 2011/77 K. sayılı kararı ile iptal edilmiş, daha sonra ise  karar resmi gazetede yayımlanarak iptal hükmü yürürlüğe girmiştir.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibarıyla doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasanın 153.maddesine göre iptal kararı geriye yürümezse de 10.3.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve  henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Öyleyse, davanın hak  düşürücü  süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesi'nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer. Hal böyle olunca; işin esasının 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına göre değerlendirilmesi, davanın kısmen veya tamamen kabulü halinde de, 19.1.2011 tarihde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa hükümleri de gözetilerek taraf iddiaları doğrultusunda gerekli araştırma ve inceleme yapılmak suretiyle uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması bakımından karar  bozulmalıdır.

Davacı Hazine'nin, temyiz  itirazının kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA,  09.02.2012  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14145, Karar No: 2022/4735, Tarih: 21.03.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/14145 E.  ,  2022/4735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılan kurum vekilinin salgın nedeniyle doktor raporuyla izinli olduğuna dair eski hale getirme talebiyle on beş günlük temyiz süresinden sonra temyiz dilekçesi verdiği anlaşılmakla, kurumsal yönden mazereti yerinde olmadığından yerinde görülmeyen eski hale getirme talebi ve vaki temyiz isteminin CMK'nın 298/1. maddesi gereğince TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesiyle değişik, 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca, dosyanın Pazar(Rize) 1. Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin, bilgi için Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.03.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12152, Karar No: 2008/7413, Tarih: 03.07.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/12152 E.  ,  2008/7413 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasında 04-06 Haziran 2005 tarihinde Birleşik Arap Emirlikleri-Dubai’de yapılacak Yapı Dekorasyon Fuarı için 09.03.2005 tarihli Fuar Katılım Sözleşmesi imzalandığını, davalının sözleşme uyarınca ödemesi gereken fuar katılım ücretini ödemediğini, alacağın tahsili için girişilen icra takibine de haksız olarak itiraz ettiğini iddia ederek itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına hükmolunmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevabında, taraflar arasında akdedilmiş bir sözleşme bulunmadığını, böyle bir sözleşme mevcut ise sözleşmedeki imzanın müvekkiline ait olmadığını, müvekkilinin ikametgahının bulunduğu İnegöl İcra Daireleri ve Mahkemeleri’nin yetkili olduğunu, müvekkilinin davacıya herhangi bir borcu olmadığını savunarak davanın reddi ile lehlerine tazminata hükmolunmasını istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve toplanan delillere göre davaya konu sözleşmenin davalı şirket yetkilisince imzalanmadığı, bu nedenle davalı şirketi bağlayıcı nitelikte bulunmadığı, davacının takibinde haksız ve kötüniyetli olduğu sübut bulmadığı gerekçesi ile davanın ve davalının tazminat isteminin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 03.07.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15642, Karar No: 2015/17450, Tarih: 05.10.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/15642 E.  ,  2015/17450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eğirdir Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/06/2014

NUMARASI : 2014/81-2014/278

Hazine ile M.. Ö.. ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali, elatmanın önlenmesi ve kal davasının kabulüne dair Eğirdir Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 30.06.2014 gün ve 81/278 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, tapuda davalıların murisi adına kayıtlı 169 ada 3 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını açıklayarak, tapu kaydının iptaline, davalıların elatmasının önlenmesine, taşınmaz üzerinde bulunan ağaç ve yapıların kal'ine karar verilmesini istemiştir.

Davalılardan M.. Ö.. davayı kabul etmiş, diğer davalıların bir kısmı davanın reddini savunmuş, bir kısmı ise savunma yapmamışlardır.

Mahkemece, davanın kabulüne, dava konusu 169 ada 3 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesiyle tapu kaydının iptaline, davalıların bu kısma ağaç dikmek suretiyle yaptığı müdahalenin menine ve müdahale teşkil eden ağaçların kal'ine karar verilmiştir. Hüküm, süresi içerisinde davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece tapu iptal/terkin kararı verilip taşınmaza davalıların vaki müdahalesinin önlenmesine ve üzerindeki ağaçların kal'ine (sökülmesine) karar verilmiş ise de; davacının taşınmaz üzerinde bulunan bina için de elatmanın önlenmesi ve yıkım kararı verilmesini talep ettiği ve taşınmaz içinde bu binanın mevcut olduğu keşfen de belirlendiği anlaşılmaktadır. Hakim, tarafların talebiyle bağlı olup talep konusunun her biri hakkında verilen hükmü kararında göstermek zorundadır (HMK m.26, 297/2). Durum böyle iken mahkemece terkinine karar verilen taşınmaz üzerinde bulunan bina yönünden elatmanın önlenmesi ve yıkım talebi hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiş olması isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulüyle, usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'un 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'un 440/1 maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 05.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/15503, Karar No: 2023/4117, Tarih: 06.07.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/15503 E.  ,  2023/4117 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/120 E., 2023/97 K.

...

...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A.Kütahya Cumhuriyet Başsavcılığının 01.12.2011 tarih ve 2011/3230 Esas sayılı iddianamesi ile suça sürüklenen çocuğun şikâyetçiye ait inşaatın önündeki 252 adet demiri önce inşaat alanı dışına çıkardığı, daha sonra demirleri araca yüklediği ve araçla parka geldiği, burada aracın park halinde bulunduğu sırada emniyet görevlilerinin daha önce yapılan ihbar nedeniyle suça sürüklenen çocuğu araç içerisinde yakaladığı ve bu şekilde üzerine atılı hırsızlık suçunu işlediğinden bahisle eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 35/1-2, 143/1, 31/3. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B.Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.02.2012 tarihli kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e, 143, 35, 31/3, 62/1. maddeleri uyarınca mahkûmiyetine ve hakkındaki hükmün 5271 sayılı Kanun'un 231/5. maddesi uyarınca açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş; bu karar 07.03.2012 tarihinde kesinleşmiş, denetim süresi içerisinde yeni bir suç işlemesi nedeniyle Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.02.2016 tarihli kararı ile hükmün açıklanmasına ve suça sürüklenen çocuğun mahkûmiyetine karar verilmiş; anılan kararın suça sürüklenen çocuk müdafî tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 17.02.2021 tarihli ve 2020/9609 Esas, 2021/2605 Karar sayılı kararı ile; suça sürüklenen çocuğun savunma hakkının kısıtlanması ve suça sürüklenen çocuk hakkında sosyal inceleme raporu aldırılmaması veya aldırılmama gerekçesinin açıklanmaması nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

C. Bozma üzerine Kütahya 2.Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.02.2023 tarihli ve 2021/120 Esas, 2023/97 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında; hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun’un 142/1-e, 143, 35, 31/3, 62/1, 50/1-a. maddeleri uyarınca 2.800,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

C. Bozma üzerine Kütahya 2.Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.02.2023 tarihli ve 2021/120 Esas, 2023/97 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında; hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun’un 142/1-e, 143, 35, 31/3, 62/1, 50/1-a. maddeleri uyarınca 2.800,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafînin temyiz istemi; suça konu malzemeleri sahipsiz olduğunu düşünerek aldığından suç kastının olmadığına, beraatine karar verilmesi gerektiğine ve re’sen dikkate alınacak sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Suça sürüklenen çocuk ile temyiz dışı sanıkların, olay günü saat 21.00 sıralarında araç ile inşaat sahasına geldikleri, buradan inşaatlarda kullanılan toplam 252 adet demiri önce inşaat alanı dışına çıkardıkları, daha sonra demirleri araca yükledikleri ve araçla okul önünde bulunan parka geldikleri, burada park halinde bulundukları esnada emniyet görevlilerinin daha önce yapılan ihbar nedeniyle suça sürüklenen çocuğu araç içerisinde malzemelerle birlikte yakaladığı, Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2. Suça sürüklenen çocuğun ikrara yönelik savunması, şikâyetçi beyanı, Olay Yeri Görgü ve Tespit Tutanağı, Takdiri Kıymet Tutanağı, Teslim Tutanağı, Yakalama, Muhafaza Altına Alma ve Teslim tutanağı dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Bozma kararı üzerine yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin diğer temyiz sebepleri de yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Dosya kapsamında yer alan 29.11.2011 tarihli Yakalama, Muhafaza Altına Alma ve Teslim Tutanağına göre; anons üzerine olay yerine hareket eden kolluk ekibine, tekrar gelen anonsta şahısların bulundukları aracın plakasının rakam ve harf grubu belirtilmek suretiyle ...Mahallesine hareket ettiklerinin bildirmesi üzerine çevrede yapılan araştırmada sokak üzerinde park halinde minübüs içerisinde suça sürüklenen çocuk ile temyiz dışı sanıkların suça konu malzemelerle birlikte yakalandıkları, bu suretle suça konu inşaat malzemelerini fiili hakimiyetlerine geçirdiklerinin anlaşılması karşısında, hırsızlık eyleminin tamamlanmış olduğu gözetilmeden, teşebbüs hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi suretiyle suça sürüklenen çocuk hakkında eksik ceza tayini,

2-Suça sürüklenen çocuk ile temyiz dışı sanıkların, kanal boyunda inşaat demiri çaldıklarının ihbarı üzerine yapılan araştırmada aynı gün suça konu malzemelerle kolluk görevlileri tarafından yakalanmaları ve kolluk görevlilerinin demirleri sorması üzerine suça konu demirleri aldıkları yeri göstermek suretiyle henüz müracaatı ve olaydan haberi bulunmayan şikâyetçiye tam ve eksiksiz olarak teslim edildiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 168/1. maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükümlerinin uygulama koşullarının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kütahya 2.Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.02.2023 tarihli ve 2021/120 Esas, 2023/97 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı Kanun’un 326/son maddesi uyarınca sonuç ceza miktarı açısından suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkının gözetilmesine, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12776, Karar No: 2024/13819, Tarih: 17.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/12776 E.  ,  2024/13819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2023-31.12.2024 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2023 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uygun olarak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

17.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26929, Karar No: 2013/19303, Tarih: 05.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/26929 E.  ,  2013/19303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir.Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90.ncı maddesininin 5.nci fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir.Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir.Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse … aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre,herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, sanık ...’un vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 17.07.2007 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak eşiyle aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.