muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9286, Karar No: 2023/481, Tarih: 08.02.2023

II. CEVAP

1. Davalı-davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde; tarafların barışmalarından sonra kadının paranoya davranışları neticesinde tarafların tartışmaya başladıklarını, kadının müvekkiline fiziksel şiddet uyguladığını, kadının ailesinin evliliklerine müdahale ettiğini, kadın ve ailesinin tüm hakaret ve tehditlerine rağmen eşini mutlu etmek için kendisine ve ailesine yapılan tüm hakaretlere göğüs gerdiğini, kadının tüm aşağılamalarına, evlilik birliği ve sadakat yükümlüğüne aykırı eylem ve söylemlerine rağmen evliliği kurtarma çabasında olduğunu iddia ederek ve savunarak asıl davanın reddine, karşı davalarının kabulü ile evlilik birliğinin sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına, ortak çocuklarının velâyetlerinin müvekkiline bırakılmasına, müvekkili lehine 50.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata, ortak çocuklar yarına ayrı ayrı 1.500,00 TL iştirak nafakasına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

2. Davalı-davacı erkek birleşen dava dilekçesinde; kadının kendisini darp ettiğini, evi terk ettiğini, çocuklarını göstermediğini, çocukların okula gönderilmediğini iddia ederek ortak çocukların tedbiren velâyetlerinin tarafına tevdiine karar verilmesinin talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A.İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 26.09.2019 tarih ve 2018/154 E. - 2019/816 K. sayılı kararı ile erkeğin karşı boşanma davası ile birleşen velâyetin tedbiren verilmesi davasının reddine, kadın asıl boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetlerinin anneye verilmesine, ortak çocuklar yararına aylık ayrı ayrı 500,00 TL tedbir nafakası ile aylık ayrı ayrı 750,00 TL iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 1.000 TL tedbir nafakasına, kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine, kadın yararına 30.000,00 TL maddî ve 30.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

B.Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-davalı kadın vekili; zina sebebiyle davanın kabulü gerektiği, tazminatların miktarları, reddedilen yoksulluk nafakası talebi yönünden; davalı-davacı erkek vekili; kadının kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar, velâyet ve kendi reddedilen davaları yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.Bölge Adliye Mahkemesinin 23.12.2019 tarih ve 2019/2277 E.- 2019/2070 K.sayılı kararı ile kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkrası ve içeriği arasında çelişki olduğu gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

C.İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

2.Bölge Adliye Mahkemesinin 23.12.2019 tarih ve 2019/2277 E.- 2019/2070 K.sayılı kararı ile kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkrası ve içeriği arasında çelişki olduğu gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

C.İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile daha önce ... Anadolu 12. Aile Mahkemesi'nin 2017/73 Esas 2017/542 Karar sayılı dosyasında evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeni ile çekişmeli boşanma davası görüldüğü, davalı-davacı erkeğin eşinden özür dilemesi sonucu tarafların karşılıklı olarak davalarından feragat ettikleri, bir süre sonra kadının, erkeğin başka bayanlar ile birlikte çekilmiş fotoğraflarını görmesi nedeni ile aralarında taştışma çıktığı ve karşılıklı itişip kakıştıkları ve o günden sonra tarafların ayrı yaşamaya başladıkları, davalı-davacı erkeğin başka kadınlarla gayrımeşru ilişki yaşadığı, eşini aldatarak eşine duygusal ve psikolojik şiddet uyguladığı, erkeğin kusurlu davranışlarının tanın anlatımları, cd ve fotoğraflarla ispatlandığı belirtilerek erkeğin tam kusurlu olduğu gerekçesiyle erkeğin karşı boşanma davasının reddine, kadının asıl boşanma davasının kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 161 inci maddesi uyarınca zina sebebiyle boşanmalarına, ortak çocukların velâyetlerinin anneye verilmesine, ortak çocuklar yararına aylık ayrı ayrı 500,00 TL tedbir nafakası ile aylık ayrı ayrı 750,00 TL iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 1.000,00 TL tedbir nafakasına, kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine, kadın yararına 30.000,00 TL maddî ve 30.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmiş; erkeğin birleşen velâyetin tedbiren verilmesi davasının reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı her iki taraf vekilince istinaf yoluna başvurulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-davalı kadın vekili; tazminatların miktarları, reddedilen yoksulluk nafakası talebi yönündenistinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.Davalı-davacı erkek vekili; kadının kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar, velâyet ve kendi reddedilen davaları yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı her iki taraf vekilince istinaf yoluna başvurulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-davalı kadın vekili; tazminatların miktarları, reddedilen yoksulluk nafakası talebi yönündenistinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.Davalı-davacı erkek vekili; kadının kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar, velâyet ve kendi reddedilen davaları yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; ortak çocuklar idrak çağında oldukları ve uzman incelemesi sırasında verdikleri ifadelerine değer verilerek velâyetlerinin anneye verilmesinin doğru olduğu belirtilerek asıl davada velâyetin anneye verilmesi ve birleşen velâyetin geçici verilmesi davasının reddi kararı gerekçelendirilmiş; kadının ev hanımı olduğu ve boşanma ile yoksulluğa düşeceği belirtilerek kadının yoksulluk nafakasına yönelik istinaf talebinin kabulü ile kadın yararına aylık 1.000,00 TL yoksulluk nafakasına hükmedilmiş, erkeğin tüm istinaf talepleriyle kadının diğer istinaf taleplerinin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde her iki taraf vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı-davalı kadın vekili, tazminatların miktarlarının az belirterek; tazminatların miktarları yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalı-davacı erkek vekili; kusur belirlemesinin hatalı olduğunu, kadın tanıklarının taraf gibi beyanda bulunduklarını ve beyanlarının hükme esas alınmaması gerektiğini, kadının müvekkilini önceki davadan feragat ederek affettiğini, affedilen eyleme ait görüntülere dayanılarak eldeki davanın kadın tarafından açıldığını, aldatma fiiline delil olarak sunulan görüntülerin hukuka aykırı yolla elde edildiğini, müvekkilinin babasına ait evi üzerine devretmemesi nedeniyle kadının huzurdaki davayı açtığını, müvekkilinin fiziksel ve psikolojik şiddete uğradığının sabit olduğunu, tazminat ve nafakaların haksız ve yüksek olduğunu, kadının davasının kabulü ile karşı ve birleşen davalarının reddinin hatalı olduğunu belirterek; kadının kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar, velâyet ve kendi reddedilen davaları yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; taraflarca açılan karşılıklı boşanma davasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, kusur belirlemesi, zina sebebine dayalı davanın şartların oluşup oluşmadığı, kadına maddî ve manevî tazminat ile tedbir nafakası ve yoksulluk nafakası verilmesi ve ortak çocuk yararına tedbir ve iştirak nafakasına hükmedilmesi şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği, tazminatların ve nafakaların dosya kapsamına ve hakkaniyete uygun olup olmadığı, velâyetin düzenlenmesi ile erkeğin reddedilen davalarının kabulü şartlarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 161 nci maddesi, 166 ıncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 175 inci maddesi, 176 ıncı maddesi, 182 nci maddesi, 330 uncu maddesi, 336 ncı maddesi, 327 nci maddesi, 328 inci maddesi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci maddesi, 371 nci maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun (6098 sayılı Kanun) 50 nci ve 51 inci maddeleri. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi 3 üncü maddesi, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi 12 nci maddesi, Çocuk Haklarının Kullanılmasına dair Avrupa Sözleşmesi 3 üncü ve 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı-davacı erkek vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Davacı-davalı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, kadın yararına hükmolunan maddî ve manevî tazminat azdır. 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile 6098 sayılı Kanun'un 50 nci ve 51 inci madde hükümleri nazara alınarak, 4721 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları uyarınca daha uygun miktarda maddî ve manevî tazminat takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının maddî ve manevî tazminat miktarları yönünden davacı-davalı kadın yararına BOZULMASINA,

2.Davalı-davacı erkeğin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ...'e yükletilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının maddî ve manevî tazminat miktarları yönünden davacı-davalı kadın yararına BOZULMASINA,

2.Davalı-davacı erkeğin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ...'e yükletilmesine,

Peşin alınan harcın istek halinde yatıran Hediye'ye iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8684, Karar No: 2011/9081, Tarih: 21.09.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/8684 E.  ,  2011/9081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 8. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/11/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakan babası M.E.'ın 15 parsel sayılı taşınmazdaki 16 nolu bağımsız bölümü davalı kızına satış suretiyle temliki işlemin mirasçıdan mal kaçırmak amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu iptal ve tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 25.01.2011 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat Y. M. Ö. ile temyiz edilen vekili Avukat Y. K..geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, temliki işlemin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunun belirlendiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l.4.1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26.maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

O halde, miras bırakandan tüm mirasçılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ve haklar araştırılmalı, tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve belgeler mercilerinden getirtilmeli her bir mirasçıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınmalı böylece yukarda değinilen anlamda bir paylaştırma kastının bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

Somut olaya gelince; miras bırakan 1924 doğumlu M.E.'ın 19.9.1993 tarihinde; eşi M.E.'ın ise 9.7.2006 tarihinde öldüğü; mirasçıları olarak davacı oğlu ile davalı kızının kaldığı; miras bırakan M.'in, 14.2.1980 tarihli resmi akitle çekişmeli 15 parsel sayılı taşınmazdaki B blok 16 nolu bağımsız bölümü davalı kızına, A blok 5 nolu bağımsız bölümü ise eşi M.'e satış suretiyle temlik ettiği, eksiğin tamamlanması yoluyla getirtilen belgelerden ise, davaya konu olmayan 23 parsel sayılı taşınmazdaki 1/ 4 payı ile 29 parsel sayılı taşınmazdaki 1/4 payını ise 22.4.1993 tarihinde hibe suretiyle davacı oğluna temlik ettiği kayden sabittir.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda gerekli araştırmanın yapılması, miras bırakandan tüm mirasçılarına intikal eden taşınır, taşınmaz mallar ve haklar araştırılarak, tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve belgelerin mercilerinden getirtilmesi, her bir mirasçıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınması; böylece, miras bırakanın, sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapıp yapmadığının, mirasçıdan mal kaçırmak amacının bulunup bulunmadığının, olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının uygulama yerinin olup olmadığının değerlendirilmesi, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik soruşturmayla yetinilerek yazılı olduğu üzere karar verilmesi doğru değildir.

Davalının, yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü 1086 sayılı HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 03.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 825.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 21.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6275, Karar No: 2024/8401, Tarih: 11.09.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/6275 E.  ,  2024/8401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/183 E., 2024/20 K.

KARAR : Karar verilmesine yer olmadığına

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen asıl ve birleşen dava rücuan tazminat istemli olup, verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; asıl ve birleşen dava yönünden davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 15.11.2015 tarihli iş kazasında vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan ilk peşin değerli gelir ile yapılan tedavi yardımları nedeniyle oluşan kurum zararının davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 21.10.2020 tarihli 2016/219 Esas, 2020/303 Karar sayılı kararıyla %85 kusur üzerinden; Asıl ve birleşen dosya yönünden; Davanın KABULÜ ile; 375.473,56-TL ilk peşin değerli gelir (davalı ...'ın sadece 5.635,41 TL ilk peşin sermaye değerli gelirden sorumlu olmak üzere, davalı ...'ın ise sadece 3.756,94 TL ilk peşin sermaye değerli gelirden sorumlu olmak üzere), ve 221,09 TL tedavi masrafının peşin değerli gelirlerde onay, ödeme ve masraflarda ödeme ve sarf tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı Kurum ve davalılardan ... A.Ş. vekilleri istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesi kararında özetle; istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum ve davalı ... A.Ş. vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı Kurum ve davalılardan ... A.Ş. vekilleri istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesi kararında özetle; istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum ve davalı ... A.Ş. vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairenin 06.03.2023 tarihli 2023/1884 Esas 2023/2036 Karar sayılı ilamında somut olayda; ölen sigortalının 2001 yılından kaza tarihine kadar aynı işi yapan tecrübeli bir vinç operatörü olduğu, yapılan incelemede vincin çalışmasında herhangi bir arıza tespit edilemediği, işyeri eğitimlerinin eksiksiz verildiği, bu halde kazanın kullanım hatasına bağlı olarak gerçekleşmesi karşısında ölenin daha fazla kusurlu olduğu anlaşıldığından, mahkemece hükme esas alınan kusur raporunun oluşa uygun olmadığı, Mahkemece saha tecrübesi de olan ehil ve alanında uzman bilirkişilerden oluşa uygun yeni bir kusur raporu alınması gerektiği, öte yandan, davalılar ... ve Mustafa'nın Mahkemece üçüncü kişi kabul edilmesine rağmen 5510 sayılı Kanun'un 21/4 hükmüne göre hesaplama yapılmamasının da isabetsiz olduğu, hükmü temyiz etmeyenler yönünden kurumun kazanılmış hakları da gözetilerek, alınacak kusur raporuna istinaden, davalıların 21/1 ve 21/4 hükümlerine göre sorumlulukları belirlenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiği hususlarına işaret edilerek karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla özetle; dava konusu borcun fer'ileriyle beraber %85 kusur oranı nazarında (bozmadan önce) davacı Kuruma 7440 sayılı Kanun kapsamında ödendiğinin davacı vekilinin beyanı ve Kurumun 04.10.2023 tarihli cevabından anlaşıldığı gerekçelerine dayalı olarak Asıl ve birleşen dava yönünde davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle; Kurum lehine vekalet ücreti ve yargılama giderine hükmedilmemesinin hatalı olduğunu beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 21 inci ve 76 ncı maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 21 inci ve 76 ncı maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı Kurum vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

11.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.