muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/16308, Karar No: 2017/26598, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/16308 E.  ,  2017/26598 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12787, Karar No: 2024/14980, Tarih: 20.11.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/12787 E.  ,  2024/14980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR : Davanın kabulü

TEMYİZ EDENLER : Taraf vekilleri

Taraflar arasında görülen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 25.06.1993-13.07.2013 tarihleri arasında davalı ... Başkanlığına (davalı ...) ait işyerinde haftada 5 gün 06.00-18.30 saatleri arasında çalıştığını, kış saati uygulamasında öğlen yarım saat yemek molası ile 15 dakikalık iki kez çay molası kullandığını, yaz saati uygulamasında öğlen 1 saat yemek molası verildiğini, müvekkili şoför olduğu için ayda en az iki kez şehir dışına gittiğini, toplu iş sözleşmesi hükümleri gereği işyerinde haftalık çalışma süresinin 40 saat olduğunu, 40 saati aşan çalışmaların fazla çalışma olduğu ve %100 zamlı olarak ödenmesi gerektiğini, müvekkilinin 01.01.2010 tarihinden fesih tarihine kadar yaptığı fazla çalışmaların karşılığının ödenmediğini ileri sürerek fazla çalışma ücreti alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davacının müvekkili Belediyede 25.06.1993 tarihinde çalışmaya başladığını, ulaşım hizmetlerinde şoför olarak görev yaparken tazminat ve yıllık izin ücreti ödenerek 12.07.2013 tarihinde iş sözleşmesinin feshedildiğini, davacının imzaladığı ibranameden de görüleceği üzere hak ve alacaklarını noksansız tahsil ettiğini, hiçbir alacağı kalmadığını, fazla çalışma ücretlerinin ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 20.10.2015 tarihli ve 2013/996 Esas, 2015/498 Karar sayılı kararıyla; fazla çalışma alacağı bulunduğunun ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 20.10.2015 tarihli ve 2013/996 Esas, 2015/498 Karar sayılı kararıyla; fazla çalışma alacağı bulunduğunun ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 24.04.2019 tarihli ve 2019/3401 Esas, 2019/9647 Karar sayılı ilâmıyla; fazla çalışma ücreti talebi hakkında yetersiz ve denetime elverişli olmayan bilirkişi raporlarına itibarla karar verilmesinin hatalı olduğu, ayrıca işyerinde 01.03.2012-28.02.2014 tarihleri arasında yürürlükte olan toplu iş sözleşmesinde haftalık çalışma süresinin 40 saat olarak belirlendiği, davacının dayanışma aidatı ödeyerek söz konusu toplu iş sözleşmesinden yararlandığı iddia edildiğinden dayanışma aidatı ödemeye başladığı tarih tespit edilerek bu tarihten itibaren davacının fazla çalışma ücreti hesabında işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümlerinin dikkate alınması gerektiği gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; bozma ilâmı doğrultusunda yapılan yargılama sırasında alınan bilirkişi raporunda garaj giriş ve çıkış kayıtları, puantaj ve şehir dışı sefer kayıtları ile ücret ödeme fişleri dikkate alınarak fazla çalışma ücretinin hesaplandığı, yapılan hesaplamaya itibar edildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili; müvekkilinin fazla çalışma alacağının eksik hesaplandığını, hesaplamanın 2008 yılından itibaren yapılması gerektiğini, dosyada aldırılan bilirkişi raporları arasında çelişki bulunduğu gibi raporların hatalı değerlendirmeler içerdiğini, müvekkilinin dosyaya sunduğu yazılı delillerin hiçbirisi dikkate alınmadan karar verildiğini belirterek Mahkeme kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

2. Davalı vekili; davacının fazla çalışma alacağı bulunmadığını, tüm işçilik alacaklarının davacıya ödendiğini, iki bilirkişi raporu arasındaki çelişkinin giderilmediğini, hesaplanan alacaktan indirim yapılmadan hüküm kurulmasının kabul edilemez olduğunu, talep edilen alacağın zamanaşımına uğradığını, alacağın en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesinin usule ve kanuna aykırı olduğunu belirterek Mahkeme kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanması, zamanaşımı def'i, indirim oranı ve alacağa uygulanan faiz türüne ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanması, zamanaşımı def'i, indirim oranı ve alacağa uygulanan faiz türüne ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası.

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun) 34, 41, 63, 66 ve 68 inci maddeleri ile 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 39 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

1. Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden davalı tarafa yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

20.11.2024 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

K A R Ş I O Y

Davacı işçi, davalı Belediyeye ait işyerinde şoför olarak haftada 5 gün 06.00-18.30 saatleri arasında çalıştığını, kışın 1 saat, yazın ise 1,5 saat ara dinlenmesi olduğunu, ayda en az iki kez şehir dışına göreve çıktığını ileri sürerek fazla çalışma ücretinin hüküm altına alınması isteğinde bulunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince davanın reddine ilişkin verilen karar, Dairemizce yetersiz ve denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna göre karar verilmesi nedeniyle bozulmuştur.

Mahkemece bozma kararına uyularak yeniden alınan bilirkişi raporunda davacının il dışına çıkmadığı dönemlerde puantaj kayıtları ve garaj kayıtları dikkate alınarak fazla çalışma süresi belirlenmiş, il dışına çıktığı her gün için ise günlük çalışma süresi 14 saat kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

İlk Derece Mahkemesince davanın reddine ilişkin verilen karar, Dairemizce yetersiz ve denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna göre karar verilmesi nedeniyle bozulmuştur.

Mahkemece bozma kararına uyularak yeniden alınan bilirkişi raporunda davacının il dışına çıkmadığı dönemlerde puantaj kayıtları ve garaj kayıtları dikkate alınarak fazla çalışma süresi belirlenmiş, il dışına çıktığı her gün için ise günlük çalışma süresi 14 saat kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Dosya içeriğine göre davacının esas görev yeri Belediye sınırları içinde olmakla birlikte zaman zaman cenaze veya Belediyenin sponsor olduğu futbol kulüplerinin il dışı transferleri için görevlendirildiği anlaşılmaktadır. Hükme esas alına bilirkişi raporunda, yurt içi geçici görev yolluğu bildirimleri dikkate alınarak il dışına çıkış ve dönüş tarihleri tespit edilmiş, davacının il dışına çıktığı gün dâhil olmak üzere dönüş yaptığı güne kadar her gün için fiilen 14 saat çalıştığı kabul edilerek fazla çalışma ücreti hesaplanmıştır. Bilirkişi, günlük çalışma süresinin 14 saat olduğuna ilişkin vardığı sonucu 4857 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (b) bendine dayandırmıştır. Anılan hükme göre “İşçilerin işveren tarafından işyerlerinden başka bir yerde çalıştırılmak üzere görevlendirilmeleri hâlinde yolda geçen süreler” de çalışma süresinden sayılır.

Öncelikle belirtmek gerekir ki, 6100 sayılı Kanun'un 266 ncı maddesine göre genel bilgi veya tecrübeyle ya da hâkimlik mesleğinin gerektirdiği hukukî bilgiyle çözümlenmesi mümkün olan konularda bilirkişiye başvurulamaz. 6754 sayılı Bilirkişilik Kanunu’nun 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında ise, bilirkişinin raporunda çözümü uzmanlığı, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hususlar dışında açıklama yapamayacağı; hukuki nitelendirme ve değerlendirmelerde bulunamayacağı öngörülmüştür. Somut olayda bilirkişinin hukuki konuda değerlendirme yapması belirtilen düzenlemelere aykırı olmuştur. Kaldı ki, 4857 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin dava konusu uyuşmazlık hakkında uygulanması gerektiğine ilişkin yapılan değerlendirme de isabetli değildir. Zira somut olayda şoför olarak çalışan davacının başka bir yerde çalıştırılmak üzere görevlendirilmesi söz konusu değildir.

Diğer yandan, davacının il dışı transferi için görevlendirildiği her gün için 14 saat çalıştığının kabul edilmesi dosya içeriğine uygun değildir. Davacının araç sürdüğü süre, fiilî çalışmasını gösterir. Bunun dışındaki çalışmaların somut delillerle kanıtlanması gerekir. Bu nedenle Trabzon, Tunceli, Ardahan, Erzincan gibi illere yapılan seferler için gidiş ve dönüş günlerinden dolayı günlük 14 saat veya daha fazla bir fiilî çalışma kabul edilebilirse de Çanakkale, Balıkesir, İzmir ve Kastamonu gibi daha yakın yerler için de aynı fiilî çalışma süresinin kabul edilmesi doğru değildir. Ayrıca davacının gittiği illerin bazılarında ertesi gün döndüğü, bazılarında ise birkaç gün kaldığı geçici görev yolluğu bildirimlerinden anlaşılmaktadır. Davacının yolda geçen süreler dışında, gittiği illerde kaldığı bu günlerden dolayı da her gün için fiilen 14 saat çalıştığı kabul edilmiştir. Ancak davacının bu günlerde her gün 14 saat çalıştığına dair dosyada ne tanık beyanı ne de yazılı bir delil bulunmaktadır. Davacı işçi yolda geçen süreler dışında fiilen çalıştığını veya işverenin emrinde iş ifası için beklediğini dahi iddia etmemiştir. Davacının bu günlerde günde fiilen ve 14 saat çalıştığını kanıtlayamadığı ortada iken, tamamen varsayıma dayalı yapılan bu hesaplamaya göre hüküm kurulması hatalı olduğu gibi, varsayıma dayalı bu hesaplamadan uygun oranda bir indirim yapılmaması da doğru olmamıştır. Kararın bu nedenle bozulması gerektiği kanaati ile Sayın Çoğunluğun onama yönündeki görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/29218, Karar No: 2019/12654, Tarih: 11.06.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/29218 E.  ,  2019/12654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Davacı, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfında 15.08.2011 tarihinden itibaren görev yaptığını, çalıştığı kurumun kamu kurumu olduğunu, kendisinin de kamu işçisi statüsünde olduğunu, 6772 sayılı Yasaya göre kamu işçilerine her yıl bir maaş tutarında ilave tediye ödemesi yapılması gerekmesine rağmen bugüne kadar kendisine herhangi bir ödemenin yapılmadığını, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının yerine getirdikleri faaliyet itibarıyla kamu kurumu statüsünde olduğunu, resmi araç plakası kullandıklarını, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı tarafından denetlendiğini, tüm bu sebeplerle 6772 sayılı Kanunun 1. ve 3. maddelerine göre çalışmış olduğu sürede alması gereken ancak kendisine verilmeyen ilave tediye alacağının davalıdan tahsiline karar verilemsini talep etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne dair karar verilmiş, karara karşı davalı tarafça temyiz yoluna başvurulmuş, Dairemizin kararı ile eksik nisbi temyiz harcının tamamlanması için geri çevirme kararı üzerine davalı idareye temyiz harcını tamamlaması için muhtıra gönderilmiş, muhtıranın tebliğine rağmen harcın ödenememesi nedeniyle, 26.07.2016 tarihli Ek Karar ile “ Davalı ... ... Başkanlığı’nın temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılmasına “ karar verilmiştir.

Ancak dosyanın incelenmesinde muhtıranın usulüne uygun olarak düzenlenmediği anlaşılmaktadır. Mahkemece yasal koşullara haiz bulunmayan muhtıraya istinaden davalının temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılmasına dair karar tesisi hatalı olup, Mahkemece verilen 26.07.2016 tarihli ek kararın BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA karar verildi.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya içeriğine göre kararı temyiz eden davalının, peşin ödemesi gereken temyiz yoluna başvuru harcını ödediği ancak hüküm altına alınan miktar üzerinden hesaplanacak nispi temyiz karar karcının dörtte birini peşin olarak yatırması gerekirken temyiz karar harcı ödemediği anlaşıldığından hesaplanan nispi temyiz karar harcının dörtte birinin kanunda öngörülen yedi günlük kesin süre içinde ödenmesi, aksi halde temyiz başvurusundan vazgeçilmiş sayılacağı konusunda 30.05.2016 tarihinde geri çevirme kararı verilmiş, takiben mahkemece davacıya bu hususta muhtıra gönderilmiştir. Muhtıranın usulüne uygun olması için aşağıdaki hususlara dikkat edilmelidir:

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2010/19-286 esas - 2010/330 karar sayılı kararında bir muhtıranın geçerli olması için gereken özellikler belirtilmiştir. Buna göre;

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2010/19-286 esas - 2010/330 karar sayılı kararında bir muhtıranın geçerli olması için gereken özellikler belirtilmiştir. Buna göre;

Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödendiğinin anlaşılması halinde muhtıra gönderilerek kararı veren Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından yedi günlük kesin süre içinde harç ve giderin tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verir. Bu kararın da temyiz edilmesi halinde 432’nci maddenin son fıkrası hükmü kıyasen uygulanır.

Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından “temyiz harç ve giderlerinin tamamlanması için yedi günlük kesin süre” verilmesi ve ayrıca yazılı olarak “aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu”nun bildirilmesi gerekmektedir.

Bu nedenle muhtırada Hâkim veya Mahkeme Başkanı’nın sicili ve imzası bulunmalıdır. Muhtıra Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından imzalanmadan verilmişse, dolayısıyla da Hâkim tarafından usulünce düzenlenmiş muhtıra yoksa geçerli bir bildirimin yapıldığından söz etmeye de olanak yoktur.

Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin temyiz harcı veya giderinin tamamlanması için temyiz edene süre vermesi veya tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra usule aykırıdır, Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin vermiş olduğu süre ya da tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra üzerine temyiz harcını veya giderini ödememiş olan taraf, temyiz talebinden vazgeçmiş sayılamaz.

Yargıtay’ın kararlılık kazanmış uygulamasına göre, muhtırada yapılması gereken işlemin ne olduğu açıkça ve ilgili tarafın yanılmasına neden olmayacak biçimde gösterilmeli; bu açıdan ikmal edilecek harç ya da giderin miktarı ve yatırılma merci ve süresi, bunun yapılmamasının sonuçları net biçimde açıklanmalıdır. Örneğin, “dosyaya yatırılması” şeklindeki ifade tarafın yanılmasına neden olabileceğinden, bu ifadeyi taşıyan muhtıra geçersiz olacaktır.

Somut olayda, Dairemizce temyiz yoluna başvurma harcı ile maktu temyiz karar harcının yatırılması için dosyanın geri çevrilmesi üzerine Mahkemece davalı vekiline gönderilen 30.06.2016 tarihli muhtırada, harcın ödeneceği mercii gösterilmediği gibi, tebligat zarfı üzerinde içeriğinde 30.05.2016 tarihli muhtıranın yer aldığının belirtildiği, kalemde elden tebliği edildiği, tebellüğ eden şahsın davalı adına tebliğ almaya yetkisinin bulunup bulunmadığının da belirli olmadığı ve böylelikle gönderilen muhtıranın usulüne uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla; davalı idareye, yukarıda açıklanan şekilde hüküm altına alınan miktar üzerinden hesaplanacak nispi temyiz karar harcının dörtte birini peşin olarak ödemesi için, ödeme merciinin de açıkça belirtilerek geçerli muhtıra tebliğ edilmesi, tebellüğe dair belgenin gönderilmesi, temyiz eden davalı tarafından yatırılması halinde temyiz harcı ve gerekiyorsa temyiz masraflarının yatırıldığına dair belgenin gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4700, Karar No: 2007/7382, Tarih: 21.11.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/4700 E.  ,  2007/7382 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, sözlü olarak yapılan eser sözleşmesi gereğince davalı tarafından yapımı yüklenilen işin yapılmamış olması sebebiyle ödenen iş bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Davalı, davacı ile arasında kalorifer tesisatı yapımına dair sözlü de olsa sözleşme yapılmadığını, kendisine davacı tarafından havale yolu ile gönderilen ödemenin alacağının ödenmesi amacıyla yapıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, yanlar arasında eser sözleşmesinin yapıldığının davacı tarafından yazılı delille kanıtlanmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiş ve verilen karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

HUMK’nın 288 ve izleyen maddeleri hükümleri gereğince; yanlar arasında yapıldığı ileri sürülen sözleşmenin sözlü olarak yapılmış olduğunu davacı yazılı ve yasal delillerle kanıtlamakla ödevlidir. Davada yazılı delil başlangıcı niteliğinde olan bir belgeye dayanılmadığından HUMK’nın 292, davalının açık onayı olmadığı için de, aynı Kanunun 289.maddeleri hükümleri gereğince yanlar arasındaki akdî ilişkinin kurulmuş olduğunu kanıtlamak amacıyla somut olayda tanık deliline dayanılamaz. Ancak, davacı dava dilekçesinde “vs.delil” kapsamında “yemin” deliline dayanmış bulunduğundan yapıldığını ileri sürdüğü eser sözleşmesinin varlığını kanıtlayabilmek için davalıya “yemin önerme” hakkı bulunmaktadır (HUMK.344).

O halde, taraflar arasında sözlü olarak yapıldığı ileri sürülen sözleşmenin ve dolayısıyla akdî ilişkinin kurulduğunu kanıtlamak amacıyla davalıya “yemin” önerme hakkının bulunduğu mahkemece, davacıya hatırlatılmadan ve bu hakkını kullanmasına olanak verilmeden yazılı şekilde davanın reddine karar verilmemesi doğru olmamıştır.

Mahkemece yapılacak iş; az yukarıda açıklandığı üzere yanlar arasındaki eser sözleşmesinin yapıldığına yönelik olarak davalıya yemin önerme hakkının bulunduğu davacıya hatırlatılarak; bu hakkın kullanılmaması durumunda davanın reddine, önerilmesi halinde ise yemin işlemi sonucuna göre mahkemece bir karar vermekten ibaret olmalıdır.

Açıklanan sebeple karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 21.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/937, Karar No: 2021/2569, Tarih: 24.03.2021

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2017/937 E.  ,  2021/2569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO TESPİTİNE İTİRAZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "Mahkemece davacı tarafın dayandığı 1955 tarih ve 923 numaralı vergi kaydının çekişmeli taşınmazı kapsadığı, ancak vergi kayıt tarihi olan 1955 tarihinden Toprak Tevzi Komisyonunca Hazine adına tapu kaydının oluşturulduğu 1972 tarihine kadar kazanmayı sağlayan zilyetlik süresinin dolmadığı gerekçe gösterilerek hüküm kurulmuş ise de, varılan sonucun dosya kapsamına uygun düşmediği, zira davacı tarafın tutunduğu 1955 tarih ve 932 sıra numaralı vergi kaydının çekişmeli taşınmazı kapsadığı anlaşıldığı gibi, bu hususun mahkemenin de kabulünde olduğu belirtilerek, yapılan keşifte yerel bilirkişi ve tanık beyanlarına göre davacının taşınmaz üzerinde sürdüğü zilyetliğin 1945 yılında başlamış olup aralıksız devam ettiği anlaşıldığına ve davacının tutunduğu vergi kaydı zilyetlikle birleştiğine göre 795 sayılı parselin davacı ... mirasçıları adına tapuya tesciline karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli 795 parsel sayılı taşınmazın hüküm yerinde gösterilen payları oranında ... mirasçıları adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.03.2021 gününde oybirliği ile karar verildi.