muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4449, Karar No: 2016/5609, Tarih: 20.09.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/4449 E.  ,  2016/5609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

I. Sanık hakkında "Defter, kayıt ve belgeleri gizleme” suçundan kurulan hükme yönelik incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre hükümde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik bulunmadığından, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle;

T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK.nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olması,

Bozmayı gerektirmekte ise de; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Yasanın 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, “TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin tüm kısımların” hükümden çıkarılması ile yerine “TCK.nun 53. maddesinin Anayasa Mahkemesinin 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına” ibaresi eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün kısmen istem gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II. Sanık hakkında "2005, 2006 ve 2007 yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarından kurulan hükümlere yönelik incelemede;

II. Sanık hakkında "2005, 2006 ve 2007 yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarından kurulan hükümlere yönelik incelemede;

Sanığa ait işyerinin 2006 yılının eylül ayından itibaren faaliyet göstermediğinin yoklama fişleri ile tespit edilmesine rağmen ....... Bilgi İşlem Matb. Ltd. Şti."adına 01.09.2006 tarihinde 20.000 lira, 27.10.2006 tarihinde 20.000 lira ve 30.08.2007 tarihinde 17.500 lira tutarında faturalar düzenlendiği, ....... Basım Yayım Dağıtım ve Gıda Tic. Ltd. Şti ile ... isimli mükelleflerin Ba formu ile 2007 yılında sanıktan 383.938,00 lira tutarında mal veya hizmet satın aldıklarını beyan ettikleri, sanığın 2005, 2006 ve 2007 yıllarında sahte fatura düzenleme suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın suçlamayı kabul etmeyerek, 2006 yılında işyerini kapattığını, sahte fatura düzenlemediğini savunması, 09.09.2008 tarih, VDENR-2008-2025/25 sayılı vergi suçu ve VDENR-2008-2025/23 sayılı vergi tekniği raporlarında, sanığın 2005, 2006, 2007 yıllarında yüksek tutarlarda satışlar bildirdiğinin, yapılan yoklamalarda adreslerinde bulunamayan, işçi çalıştırmayan, vergi ödevlerini yerine getirmeyen sanığın bu kadar yüksek tutarlarda satış yapabilecek ekonomik ve sermaye yapı ve organizasyonuna sahip olmadığı halde bu kadar yüksek miktarlarda faturalar kesmesi itibariyle sanığın gerçekte hiçbir ticaret faaliyetinin olmamasına rağmen komisyon karşılığı sahte fatura düzenleme amacıyla mükellefiyeti tesis ettirdiğinin, defter ve belgeleri ibraz etmemesi nedeniyle tarh dosyası ve harici doneler üzerinden inceleme yapıldığı için sahte olduğu belirtilen faturaların tarih ve diğer bilgileri gibi ayrıntılarının gösterilemediğinin belirtilmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak derecede belirlenmesi amacıyla;

Öncelikle katılan kurumdan sanığın 2005, 2006 ve 2007 yıllarında düzenlediği fatura dökümlerinin ve bu faturaları verdiği mükelleflerin ayrıntılı bilgilerinin istenmesi, Ba-Bs formu karşılaştırması ile sanıktan 2005 yılında mal aldığını beyan eden ... Çelik Temizlik ve Nak.İnş. Gıda San. Ltd. Şti, 2006 yılında mal aldığını beyan eden ... Tekstil Sağlık Tur. Eğt. Med. Sig. Ar. Hiz. Ltd. Şti, 2007 yılında mal aldıklarını beyan eden ... ile ... Basım Yayım Dağıtım ve Gıda Tic. Ltd. Şti. hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı sorulup, yapılmış ise adı geçen şirketler hakkında hazırlanan vergi tekniği ve ek raporları ile İstanbul Vergi Denetim Grup Müdürlüğünün 20.08.2008 tarih ve B.07.1.GİB.4.34.40.01-120-814/2-1761 sayılı yazısı ekinde yer alan ve karşıt incelemesi istenilen Kızılbey Vergi Dairesi mükellefi ... Bilgi İşlem Matb. Ltd. Şti. Hakkında düzenlenen vergi tekniği ve ek raporları getirtilerek, şirket yetkilileri hakkında dava açılmış olup olmadığının ilgili vergi dairelerinden araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, faturaları kullananların yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları düzenleyen ile kullanan mükelleflerin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sanığın 2006 yılından sonra faaliyette bulunmadığını, suça konu faturaları kendisinin düzenlemediğini savunması nedeniyle faturaları kullanan şirket yetkilileri dinlenerek sözü edilen faturaları kimden ve hangi hukuki ilişki karşılığında aldıklarının, sanıkla muhatap olup olmadıklarının sorulması,

28.12.2006 ve 16.01.2007 tarihlerinde ... isimli matbaadan teslim alındığı anlaşılan faturaların sanık tarafından teslim alınıp alınmadığı araştırılıp, tüm bu araştırmaların sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik araştırmayla yazılı şekilde kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 20.09.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9280, Karar No: 2021/12329, Tarih: 14.12.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/9280 E.  ,  2021/12329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

Şişli Cumhuriyet Başsavcılığının 09.05.2011 tarihli ve 2011/9732 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında “2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından kamu davası açıldığı, ancak komisyon mütalaasının sanık hakkında “ 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarına ilişkin olduğu, “sahte fatura kullanma” suçlarından 213 sayılı VUK‘nin 367. maddesine göre usulüne uygun olarak verilmiş mütalaa bulunmadığı gözetilmeden sanık hakkında beraat hükümleri kurulması yasaya aykırı ise de; zamanaşımının olumsuz muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun anlaşılması karşısında;

Sanığa yüklenen “2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanığın sorgusunun yapıldığı 07.01.2012 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağan dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 14.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16554, Karar No: 2016/7994, Tarih: 20.04.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/16554 E.  ,  2016/7994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma-Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-karşı davacı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı-karşı davacı kadının boşanmaya yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Davalı-karşı davacı, süresi içerisinde cevap ve karşı dava dilekçesi vermiş, delil listesini sunmuş ve tanık deliline dayanarak isimlerini açıkça belirtmiştir. Davalı-karşı davacı açıkça tanığı ....'ün dinlenmesinden vazgeçmediği gibi, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 241. maddesi koşulları da oluşmamıştır. Davalı-karşı davacının tanığı ....'ün Hukuk Muhakemeleri Kanununun 240 ve devamı maddeleri gereğince usulünce davetiye ile çağırılarak dinlenip, delillerin hep birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken; eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

2-Davalı-karşı davacı kadının ziynet alacağı davasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davalı-karşı davacı kadın, ziynetlerin davacı-karşı davalı eşi tarafından alınarak harcandığını ve kendisine iade edilmediğini ispatlayamamıştır. Ancak, davalı-karşı davacı delil listesinde açıkça "yemin" deliline de dayanmıştır. Davalı-karşı davacıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılmamıştır. Bu nedenle, mahkemece ziynet eşyası alacağı istemiyle ilgili olarak davalı-karşı davacı kadına yemin teklif etme hakkı bulunduğu hatırlatılarak, teklif edildiği takdirde usulünce yemine ilişkin yargılama işlemlerinin yerine getirilmesi (HMK m. 227-238) ile gerçekleşecek sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken; eksik incelemeyle yazılı şekilde ziynet alacağı davasının reddine karar verilmesi de usul ve yasaya aykırı olmuş; bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda (1.) ve (2.) bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre erkeğin boşanma davası hakkında yeniden hüküm kurulması gerekli hale geldiğinden sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 20.04.2016 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2012/5594, Karar No: 2012/7014, Tarih: 28.11.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/5594 E.  ,  2012/7014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin, 2001 yılında, eşi ...dan devraldığı ve senelerdir kullandığı davalı kooperatife ait 17 numaralı dükkanın, 45 m² olarak 135.000,00 TL bedelle satılmış olmasına rağmen, gerçekte 35 m² olması nedeniyle zarara uğradığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 5.000,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu dükkanın, kooperatif inşaatlarının bitmesinden sonra 2001 yılında ortaklara teslim edilirken davacı ve davacının dükkanı devraldığı eşinin herhangi bir itirazi kayıt ileri sürmeksizin teslim aldıklarını, dükkanı 11 yıl kullandıktan sonra olması gerektiğinden küçük olduğu iddiasının zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, tüm dosya kapsamı ve bilirkişi raporuna göre, dava konusu dükkanın kooperatif yönetim kurulunun 20.09.1993 günlü 16 sayılı kararla 45 m² olarak 135.000,00 TL bedelle davacının eşi...'a satıldığı ve yine yönetim kurulunun 25.01.2001 tarihli kararı ile dükkanın, davacının eşi ve aynı zamanda kooperatif yönetim kurulu başkanı ...'dan davacıya devrinin onaylandığı, belediyece verilen inşaat ruhsatında 55 m² olarak görülen dükkanın, kooperatifin tadilat başvurusu üzerine 35 m² olarak tadilat ruhsatı düzenlendiği, davacının dükkanı 2001 yılından beri bu şekilde kullandığı, davanın BK'nun 126/son maddesi gereği 5 yıllık zamanaşımına tabi olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 28.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/31878, Karar No: 2017/3067, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/31878 E.  ,  2017/3067 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24060, Karar No: 2013/19880, Tarih: 11.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/24060 E.  ,  2013/19880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi,kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 10.10.2001 tarihinde muvazzalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,11.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12557, Karar No: 2022/6018, Tarih: 28.03.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12557 E.  ,  2022/6018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılanın temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak REDDİNE, 28/03/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.