muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/20766, Karar No: 2013/6863, Tarih: 13.03.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/20766 E.  ,  2013/6863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Adana 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ :07.02.2012

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davası ile "nafaka" davasının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm; taraflarca her biri kendi davalarına ilişkin olmak üzere temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı-karşı davacı (kadın) vekili, 13.07.2011 tarihli oturuma, oturum gününden haberdar olduğu halde gelmemiş, herhangi bir mazaret de bildirmemiştir. Aynı oturuma ise diğer taraf vekili mazaret dilekçesi göndermiş, bu dilekçesinde yeni duruşma günü verilmesine muvafakat ettiğini de belirtmiştir. Mahkemece; davacı-karşı davalı (koca) vekilinin mazereti kabul edilerek, duruşma bu sebeple 25.10.2011 gününe bırakılmıştır. Davacı-karşı davalı (koca) vekilinin 13.07.2011 tarihli oturuma mazeret dilekçesi göndererek yeni duruşma günü tayin edilmesini istemesi, gelmeyen tarafın karşı boşanma ve birleştirilen nafaka davasını takip iradesini gösterir. 25.10.2011 tarihli oturuma da her iki taraf vekili geldiğine göre, aynı oturum artık kadının karşı boşanma ve birleştirilen nafaka davasının 13.07.2011 tarihinden geçerli olmak üzere işlemden kalktığı ve buna bağlı olarak kadının karşı boşanma ve birleştirilen nafaka davasının 25.10.2011 tarihi itibariyle açılmamış hale geldiği kabul edilemez. Bu bakımdan kadının karşı boşanma davası ile birleştirilen nafaka davasının esasının incelenmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

2-Davacı-karşı davalı(koca)'nın eşine fiziki şiddet uyguladığı, güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu ve müşterek çocuk B.'nın doğumundan önce eşini terk ettiği, eşinin ve çocuklarının ihtiyaçlarıyla ilgilenmediği anlaşılmakta ise de; davalı-karşı davacı (kadın)'ın da, kocasına üçüncü kişilerin yanında ağır sözlerle hakaret ettiği yapılan soruşturma ve toplanan delillerle gerçekleşmiştir. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Bu sonuca ulaşılmasında koca ağır kusurlu ise de, kadın da kusurludur. Kadın, kendisi de boşanmayı talep ettiğine göre, kocanın davasına karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, kocanın davası bakımından Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi şartları oluşmuştur. Bu bakımdan koca dava açmakta haklıdır. Kocanın davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına (TMK.m.166/2) karar verilmesi gerekirken isteğin reddi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Tarafların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple kadının karşı boşanma ve birleştirilen nafaka davası yönünden (2.) bentte gösterilen sebeple de kocanın boşanma davası yönünden BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 13.03.2013(Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2019/11592, Karar No: 2021/5908, Tarih: 20.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2019/11592 E.  ,  2021/5908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İlk Derece Mahkemesince (Karacabey 2. Asliye Hukuk Mahkemesi 2017/590 Esas–2018/496 Karar) davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesinin 8. Hukuk Dairesince HMK’nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine dair hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 20/04/2021 günü günü taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra, Karacabey 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/590 – 2018/496 E/K sayılı kararının incelenmesinde;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Karacabey İlçesi, ... Mahallesi 56 ada 3 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu itibarla davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1-Dava konusu taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan kısmında yüzölçümü, geometrik durumu, bilirkişi raporundaki özelikleri dikkate alındığında, bu kısımda % 50 oranda değer azalışı oluşacağı gözetilmeden, yazılı şekilde az bedele hükmedilmesi,

2-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınmaksızın davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru olmadığı gibi,

2-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınmaksızın davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru olmadığı gibi,

3-Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davalılar vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda HMK’nun 371.maddesi uyarınca BOZULMASINA, HMK’nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davalı idare yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 3.050,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 20/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33775, Karar No: 2017/15768, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/33775 E.  ,  2017/15768 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/32847, Karar No: 2013/25361, Tarih: 08.10.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/32847 E.  ,  2013/25361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı Üniversitenin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Kıdem tazminatının gününde ödenmemesi durumunda mevduata uygulanan en yüksek faize karar verilmelidir. Faiz başlangıcı fesih tarihi olmalıdır. İş sözleşmesinin ölüm ya da diğer nedenlerle son bulması faiz başlangıcını değiştirmez. Ancak, yaşlılık, malullük aylığı ya da toptan ödeme almak için işyerinden ayrılma halinde, işçinin bağlı bulunduğu kurum ya da sandığa başvurduğunu ve yaşlılık aylığı bağlandığını belgelemesi şarttır. Bu halde faiz başlangıcı da anılan belgenin işverene verildiği tarihtir.

Yaşlılık aylığı bağlandığına ilişkin belge işverene bildirilmemişse, işverence kıdem tazminatı olarak ilk taksitin ödendiği tarih bakiye kıdem tazminatı için faiz başlangıcı sayılmalıdır. Böyle bir taksit ödemesi de olmadığı durumlarda faiz başlangıcı, davanın açıldığı ya da icra takibinin yapıldığı tarihtir.Somut olayda, iş sözleşmesi davacının emekliliği sebebiyle sona ermiştir. Ancak yaşlılık aylığı bağlandığına ilişkin bir belgenin işverene verildiğine ilişkin dosyada delil bulunmadığından faiz başlangıcının davanın açıldığı tarih olması gerekirken mahkemece, fesih tarihinden itibaren faize karar verilmesi ve ayrıca hükmün 3.fıkrasında davalı Üniversitenin harçtan muaf olduğu belirtilerek harcın diğer davalılardan tahsiline şeklinde karar verilmesine rağmen 5.fıkrasında kalem kalem belirtilen yargılama giderlerinin içinde ayrıca harcın dahil edilerek hesaplama yapılması hatalı olup bozma sebebi ise de, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HMK' nun geçici 3/1.maddesi yollamasıyla HUMK' un 438/7. maddesi uyarıca hükmün düzelterek onanmasına karar verilmiştir.

F) Sonuç:Hükmün 2 ve 5. fıkralarının çıkartılarak sırasıyla yerlerine, "Brüt 4660,65 TL. Kıdem tazminatı alacağının dava tarihi olan 02/05/2008 tarihinden itibaren bankalarca mevduata uygulanan en yüksek banka faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, " ve "Davacının yapmış olduğu , 4 davetiye gideri 16,00 TL, 5 müzekkere gideri 20,00 TL, davacı tanıkları için 2 davetiye gideri 9,00 TL, bilirkişi ücreti 120,00 TL, dosya gidiş dönüş, havale, bilirkişi celbi 20,00 TL olmak üzere toplam 185,00 TL yargılama giderinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine " fıkralarının yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.10.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/668, Karar No: 2015/29112, Tarih: 12.03.2015

**10. Ceza Dairesi         2015/668 E.  ,  2015/29112 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtiraz Edilen Daire Kararı : Dairemizin 22.12.2014 tarihli 2014/9094 esas ve 2014/13787

karar sayılı onama kararı

İtirazla İlgili Mahkeme Kararı : İnegöl Ağır Ceza Mahkemesi'nin 09.07.2014 tarihli 2014/116 esas

Suç : Zincirleme olarak uyuşturucu madde ticareti yapma

İtiraz yazısı ile dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) KONUYLA İLGİLİ BİLGİLER:

Zincirleme olarak uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanıklar ... ve ... hakkında İnegöl Ağır Ceza Mahkemesi'nce yapılan yargılama sonunda 09.07.2014 tarihinde 2014/116 esas ve 2014/113 karar sayı ile verilen mahkûmiyet hükmü sanıkların müdafii tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemizce 22.12.2014 tarihinde 2014/9094 esas ve 2014/13787 karar sayı ile hükmün onanmasına karar verilmiştir.

B) İTİRAZ NEDENLERİ:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itiraz yazısında özetle; Devletin temel görevlerinden birinin "suç işlenmesini önlemek" olduğu, devlet görevlisinin bir kişinin daha fazla ceza almasını sağlamak için onu bazı hareketleri yapmaya yönlendirmesi ve ona bunun için fırsat vermesinin kabul edilemez olduğu, 5271 sayılı CMK'nın 139. maddesi ile gizli soruşturmacının, faaliyetlerini izlemekle görevlendirildiği örgüte ilişkin her türlü araştırmada bulunmak ve bu örgütün faaliyetleri çerçevesinde işlenen suçlarla ilgili delilleri toplamakla yükümlü olduğu, gizli soruşturmacının bu görevi yerine getirirken suç işleyemeyeceği, başkasını suç işlemeye azmettiremeyeceği, somut olayda gizli soruşturmacıların 16.03.2014 tarihinde sanık ...'in evine giderek sanıktan 50 TL karşılığı esrar aldığı, böylece sanığın "satmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde bulundurma" suçunu işlediğinin belirlendiği ve delilinin elde edildiği, 04/04/2014 tarihinde ise aynı sanıktan esrar almaları sırasında diğer sanık ...'in suça iştirak ettiğinin anlaşıldığı, bu tarihlerden kısa bir süre sonra gizli soruşturmacılar tarafından sanıklardan tekrar esrar alınmasının hem gereksiz hem de görevlerinin kapsamının dışında olduğu, sanıkların suçları belirlenip delilleri elde edildikten sonra görevlilerin tekrar esrar alması ayrıca suç oluşturmayacağından, zincirleme suç hükümleri uygulanarak sanıklara fazla ceza verilmesi yerinde olmadığından yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği belirtilerek, Dairemizin sanıklar hakkındaki onama kararının kaldırılması, yerel mahkeme hükmünün belirtilen nedenle bozulması istenmiştir.

C) İTİRAZIN VE KONUNUN İRDELENMESİ:

C) İTİRAZIN VE KONUNUN İRDELENMESİ:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.02.1997 tarih ve 10/268-22 sayılı kararında açıklandığı üzere; sanıkların alıcı rolündeki gizli soruşturmacıya aynı suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda uyuşturucu madde satması eylemlerinde, alıcının amacı suçun oluşmasında ve sanıkların iradesi üzerinde etkili bulunmaması sebebiyle, birden fazla hareketinin zincirleme suç oluşturduğunun belirtildiği; somut olayda, alıcı görevlilere sanık ... tarafından 16.03.2014 tarihihde bir paket; 22.03.2014 tarihinde üç paket; 24.03.2014 tarihinde üç paket ve 02.04.2014 tarihinde bir paket esrarın satıldığı, sanıklar Tefik ve Gülseren tarafından 04.04.2014 tarihinde dört paket ve 10.04.2014 tarihinde üç paket esrarın satıldığının anlaşılmasına göre, eylemlerin işlendiği sırada kolluk görevlilerinin sanıkların iradesi üzerinde etkide bulunmamaları karşısında; olaylar arasındaki zaman aralığı da dikkate alınarak, sanıkların birden fazla gerçekleşen hareketlerinin zincirleme suç oluşturduğu anlaşılmıştır.

Açıklanan gerekçe ile Dairemiz kararında bir yanlışlık bulunmadığı anlaşıldığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazı yerinde görülmemiştir.

İtirazın incelenmesi için dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderilmesine karar vermek gerekmektedir.

D) KARAR: Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazının YERİNDE GÖRÜLMEDİĞİNE,

2-5271 sayılı CMK'nın 308. maddesinin 2. fıkrası uyarınca itirazın incelenmesi için dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, Başkan vekili ...'nın karşı oyu ve oyçokluğuyla, 12.03.2015 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Dairemizin 22.12.2014 tarihli 2014/9094 esas ve 2014/13787 karar sayılı onama kararına yazdığım karşı oy yazımda belirttiğim nedenlerle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın sanıklar hakkında TCK'nın 43. maddesinin uygulanmaması yönündeki itirazının yerinde olduğu, belirtilen onama kararının kaldırılarak sanıklar hakkındaki yerel Mahkeme hükmünün bozulması gerektiği kanısında olduğumdan, çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne katılmıyorum. 12.03.2015
Yargıtay — Esas No: 2017/2492, Karar No: 2018/7865, Tarih: 28.06.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/2492 E.  ,  2018/7865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığa isnat edilen İİK'nın 331. maddesinde düzenlenen "Alacaklısını Zarara Uğratmak İçin Mevcudu Eksiltmek" suçunun oluşabilmesi için haciz yolu ile takip talebinden sonra veya bu talepten önceki iki yıl içinde borçlu; alacaklısını zarara sokmak maksadıyla, mallarını veya bunlardan bir kısmını mülkünden çıkararak, telef ederek veya kıymetten düşürerek hakiki surette yahut gizleyerek muvazaa yoluyla başkasının uhdesine geçirerek veya asıl olmayan borçlar ikrar ederek mevcudunu suni surette eksiltmesi gerektiği cihetle; şikayetçi vekilinin dilekçesinde belirttiği taşınmazların sanık tarafından gerçek borçlarının ödenmesi için devredildiğinin anlaşılması karşısında; unsurları oluşmayan suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine kararı verilmesi,

Kabule göre de;

1- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "16/05/2014" yerine "25/08/2014" olarak yazılması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 28/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3260, Karar No: 2006/5036, Tarih: 05.06.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/3260 E.  ,  2006/5036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tesbite itiraz davası üzerine yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen hüküm davalı Hazine tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı ... Müdürlüğü tapu kaydı, kamulaştırma ve kadastro öncesi nedene dayanarak davalı Hazineye ait 156 ada 1 nolu parselin 105 metrekarelik kısmının tapu kaydının iptali ile adına tesçili isteğiyle dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne ve dava konusu 156 ada 1 nolu parselin tapu kaydının iptali ile 105 metrekarelik kısmının ... Genel Müdürlüğü adına tapuya tesçiline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, 19.7.2003 tarihinde yürürlüğe giren ve 3533 sayılı yasanın 4.maddesinde değişiklik yapan 4916 sayılı yasaya göre taşınmazların aynına yönelik uyuşmazlıkların hakemin görev alanından çıkarılmasına ve kararda yazılı gerekçelere göre aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir. REDDİNE,

Ancak, davacı devlet demiryolları genel müdürlüğünün dayanmış oldukları Ocak 1959 tarih 196 nolu tapu kaydı ile kamulaştırma haritalarının yerel ve uzman bilirkişi aracılığıyla uygulaması yapılarak taşınmazın kamulaştırılan alan ve tapu kapsamında kalıp kalmadığının kesin olarak saptanması gerekirken hazinenin yokluğunda ve başka bir dosya

meyanında yapılan keşif tutanağıyla yetinilmiş olması doğru olmadığı gibi, 3402 sayılı K.Y.nın 32/son maddesi uyarınca ... Genel Müdürlüğü adına tesciline karar verilen 105 metrekarelik bölümün 156 ada 1 nolu parsel içerisindeki miktar ve konumunu gösterir harita düzenlettirilmesi gerekirken bu yön göz ardı edilerek yazılı olduğu üzere infazda duraksama yaratacak biçimde karar verilmiş olması da doğru değildir.

Davalı hazinenin temyiz itirazı yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü BOZULMASINA 5.6.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.