muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/1200, Karar No: 2012/17534, Tarih: 16.10.2012

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 5.3.1982 – 5.11.1983 tarih aralığında askerlik yaptığı, 20.1.1978 – 1.2.1981 tarih aralığında tamircilikten, 1.4.1988 – 27.12.1991 tarih aralığında da minibüs işletmeciliğinden dolayı vergi kaydının bulunduğu, 16.1.1989 – 15.12.1998 tarih aralığında şoförler ve otomobilciler odası kaydının, 13.2.1996 tarihinde başlayıp devam eden ... kaydının ve 19.1.1989 – 7.4.2009 tarih aralığında Manisa ... kaydının olduğu, 24.4.1978 tarihinde başlayan ... ... kaydının 5362 sayılı Kanun uyarınca 10.8.2005 tarihinde resen silindiği, 2.2.1996 tarihinden itibaren limited şirket ortaklığı ile ticaret sicil kaydının olduğu, 15.4.1992 tarihli ... giriş bildirgesi ile davacının 1.4.1982 tarihi itibari ile tescilinin yapıldığı, davacının 1.4.1992 tarihinden 1.3.1999 tarihine kadar düzenli şekilde, sonra da 15.8.2008, 24.3.2009 ve 2.4.2009 tarihlerinde prim ödemesi yaptığı, 2.4.2009 tarihi itibari ile prim borcunun olmadığı, davacının 24.4.1978 – 10.8.2005 tarih aralığındaki ...... kaydının Kurumca usulüz kabul edilerek sigortalılıkta dikkate alınmadığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda; davacının 24.4.1978 tarihinde başlayıp 10.8.2005 tarihinde sona eren ... ... kaydını geçerli saymanın doğru olduğu, ancak davacının 5.3.1982 – 5.11.1983 tarih aralığında askerlik yapması karşısında, ... sigortalılığının bu tarih aralığındaki bir tarih olan 1.4.1982 tarihinde başlatılmasının doğru olmadığı, askerliğini bitirdiği 5.11.1983 tarihinden 31.3.1985 tarihine kadar ... sigortalılığın başlayabilmesi için 1479 sayılı Kanunun 2654 sayılı Kanun ile değişik 24. maddesi uyarınca gelir vergisi mükellefi olma şartının arandığı, bu tarih aralığında gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olmanın yeterli olduğu, vergi kaydı 1.2.1981 tarihinde sona erdiğinden ve vergiden muaf olduğuna dair delil bulunmadığından davacının 21.3.1985 tarihine kadar ... sigortalılık şartlarını taşımadığı, 22.3.1985 tarihinden sonra ... sigortalılığın başlayabilmesi için 1479 sayılı Kanunun 3165 sayılı Kanun ile değişik 24. maddesi uyarınca vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunmasının yeterli olduğu, davacının geçerli bir oda kaydının olması karşısında ... sigortalılığının 22.3.1985 tarihinde başlaması gerektiği anlaşılmıştır.

Ayrıca; her ne kadar davacı prim borçlarını ödemiş olsa da, davacının 1.4.1982 sigortalılık başlangıcında, sigortalılık için gerekli şartları taşımaması karşısında M.K. 2 maddeye göre 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalı olduğunu kabul etmek veya başlangıçta gerekli şartları taşımadığından sonradan ödenen primlere göre geçmişe yönelik isteğe bağlı sigortalı kabul etmek de doğru değildir.

Yapılacak iş; davacının ... sigortalılığını bu açıklamalar doğrultusunda tekrar değerlendirerek tespit etmek ve tespit edilen verilere göre yaşlılık aylığının şartlarınının oluşup oluşmadığını araştırmak ve çıkan sonuca göre karar vermekten ibarettir.
Yargıtay — Esas No: 2013/24104, Karar No: 2013/19878, Tarih: 11.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/24104 E.  ,  2013/19878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 15.03.2004 tarihinde muvazzalı olarak boşandıkları , ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri , SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 11.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/34178, Karar No: 2016/6577, Tarih: 21.03.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/34178 E.  ,  2016/6577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, giyim malzeme bedeli ile eşit davranmama borcunun ihlalinden dolayı dört maaş tutarı kadar tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin ...... sendikalı olduğunu, Toplu İş Sözleşmesi'nin 31.maddesine göre çalışanlara bir takım yazlık, bir takım kışlık elbise ile ayakkabı verilmesi gerektiğini, oysa davalı tarafın sadece bir kez üstelik değeri daha düşük ayakkabı ve takım elbise verdiğini, diğer işçilere verilmesinin işçiler arasında ayrımcılık yaptığını gösterdiğini ileri sürerek giyim malzeme bedeli ile eşit davranmama borcunun ihlalinden dolayı dört maaş tutarı kadar tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, dava türünün belirsiz alacak davası olamayacağını, iş akdinin haksız feshedilmediğini, davacının işi gereği üniforma giyme zorunluluğu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının muhasebe elemanı olup, büro işinde çalıştığı, müşterilere hizmet etmek durumunda bulunan diğer personel gibi bir üniforma giyme zorunluluğu olmadığından işverenden talep edebileceği giyim bedeli bulunmadığı, bunun doğal sonucu olarak işverenin işçiler arasında ayrımcılık yaptığından da sözedilemeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, giyim bedeli noktasında toplanmaktadır.

Davacı işçinin üye olduğu sendika ile davalı arasında akdedilen TİS'nin 31.maddesi, “Tüm sendika üyesi işçilere her yıl demirbaş iş elbisesi niteliğinde olmak üzere işyerinde giymek zorunda oldukları; üniforma, elbise, gömlek, kravat, papyon, iş ayakkabısından oluşan bir takım yazlık ve bir takım kışlık yılda toplam iki takım üniforma verilir.” hükmünü içermekte olup, hüküm tüm sendika üyesi işçileri ayrım yapmaksızın kapsadığından davacının büro işinde çalışması bu hükümden yararlanmasını engellemediğinden, anılan TİS hükmü uyarınca giyim bedelinin hüküm altına alınmaması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12524, Karar No: 2022/6019, Tarih: 28.03.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12524 E.  ,  2022/6019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılan vekilinin temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak, REDDİNE 28/03/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25561, Karar No: 2017/2921, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/25561 E.  ,  2017/2921 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4659, Karar No: 2021/11407, Tarih: 29.06.2021

**1. Ceza Dairesi         2020/4659 E.  ,  2021/11407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

MAKTÜL : ...

SUÇLAR : Nitelikli Kasten öldürmeye yardım, nitelikli kasten öldürmeye azmettirme

HÜKÜMLER :1- ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 20/12/2019 tarih ve 2017/249 Esas, 2019/505 Karar sayılı kararı ile,

a) Sanık ... hakkında,

Maktül ...' e yönelik kasten öldürmeye yardım suçundan TCK' nın 82/1-a, 39. maddeleri gereğince 19 yıl hapis cezası,

b) Sanık ... Aydemir hakkında,

Maktül ...' e yönelik kasten öldürmeye azmettirme suçundan TCK' nın 38. Delaletiyle 82/1-a maddesi gereğince ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası,

2- ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 03/06/2020 tarih ve 2020/890 Esas, 2020/1091 Karar sayılı kararı ile, hükmün CMK 280/1-a maddesi uyarınca düzeltilerek, "İstinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine" dair kararı.

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar ... ve ... müdafileri, katılan ... vekili

TÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 03.06.2020 tarih ve 2020/890 Esas, 2020/1091 Karar sayılı kararının sanıklar müdafiileri, katılan vekili tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Sanıklar Özgür ve Mehmet müdafileri ile katılan vekilinin duruşmalı inceleme istemlerinin 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 100. maddesi ve 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 299. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin dosya üzerinden yapılması uygun görülmekle;

Dosya incelendi,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyizin kapsamına göre, sanık ... hakkında maktül ...' a yönelik kasten öldürmeye azmettirme, sanık ... hakkında maktül ...' a yönelik kasten öldürmeye yardım suçlarından kurulan hükümlere hasren yapılan incelemede,

... Bölge Adliye Mahkemesi 4.Ceza Dairesinin 03.06.2020 gün ve 2020/890 Esas, 2020/1091 Karar sayılı “istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine” dair hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık ... müdafiinin suç niteliğine, sanık ... müdafinin gerekçesizliğe, suç niteliğine, TCK' nın 62. maddesinin uygulanması gerektiğine, eksik incelemeye, katılan vekilinin iştirak derecesine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN ONANMASINA, sanık ... hakkında hükmolunan ceza miktarı ile tutuklulukta kaldığı süre dikkate alınarak, sanık müdafinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “... 3.Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 4.Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29/06/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7327, Karar No: 2009/7744, Tarih: 19.11.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/7327 E.  ,  2009/7744 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

-Y A R G I T A Y İ L A M I-

Davacı ... ile davalılar ... ve ... Gıda ve İhtiyaç Maddeleri A.Ş. aralarındaki dava hakkında Konya 1.Asliye Hukuk Mahkemesi’nden verilen 31.01.2008 gün ve 2007/53 Esas - 2008/30 Karar sayılı hükmün Dairenin 20.04.2009 gün ve 2009/2730 Esas - 2009/2467 Karar sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı vekilince kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı borçlu ... aleyhine icra takibi yaptıklarını borcu karşılayacak malı bulunamadığını bu nedenle borçlunun diğer davalı ... İhtiyaç Maddeleri A.Ş.ne sattığı malların satışına ilişkin tasarrufların iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalılardan şirket vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş hüküm davalılardan ... Gıda ve İhtiyaç Maddeleri A.Ş vekilinin temyizi üzerine dairenin 20.04.2009 gün ve 2009/2730-2467 Esas ve Karar sayılı ilamı ile bozulmuş, bu kez davacı vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

1)Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uymayan ve aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair karar düzeltme itirazlarının reddine,

2) Dava, İİK.277 ve devamı maddelerine dayanılarak açılmış tasarrufun iptali istemine ilişkindir. İİK’nın 283/I maddesi hükmüne göre iptal davasını açan davacı, iptal davası sabit olduğu takdirde, bu davaya konu teşkil eden mal üzerinde cebri icra yolu ile, hakkını almak yetkisini elde eder malların haciz ve satışını isteyebilir. Somut olayda davacı ..., borçlu davalı ... tarafından alacaklılardan mal kaçırmak için davalı 3. kişi ... Gıda ve İhtiyaç Maddeleri A.Ş.ne 07.08.2002

../...

-2-

2009/7327

2009/7744

../...

-2-

2009/7327

2009/7744

Tarih ve ...,...,... numaralı ve 08.08.2002 tarih ... numaralı faturalardaki mallarını sattığını ileri sürmüştür.Davacı ... tarafından yapılan Konya 8. İcra Müdürlüğünün 2002/5781 esas sayılı takipte 13/08/2002 tarihinde hacze gidilmiş, borçlu adresinin boş olduğu görülerek davaya konu malların bulunduğu davalı ... İhtiyaç Maddeleri A.Ş adresinde haciz yapılmıştır. Davalı ... İhtiyaç Maddeleri A.Ş’nin bu malları davalı borçlu ...’nun işyerinden götürdüğü, 07/08/2002 tarihli ve Konya 5. İcra Müdürlüğünün 2002/3318 esas sayılı takibinden yapılan haciz sırasında görülmüş bu husus anılan dosyadaki haciz zaptına da yazılmıştır. Az yukarıda belirtilen 13/08/2002 tarihli davacı haczinde, icra müdürü tarafından İİK’nın 99. maddesi hükmüne göre alacaklı ...'ye İstihkak dava açması için süre verilmiş ve davacı ... tarafından açılan davada Konya 1. İcra Tetkik Merciinin 18/03/2004 tarihi ve 2002/2204 Esas, 2004/432 Karar sayılı ilamı ile dava konusu malların borçluya ait olduğuna karar verilmiş ve karar kesinleşmiştir. Borçluya ait olduğu yargı kararıyla belirlenen ve yedieminde muhafaza altında olan bu mallar üzerinde davacı alacaklı için haciz ve satış isteme imkânı doğmuştur. Bu durumda mahkemece Konya 8. icra müdürlüğünün 2002/5781 sayılı takip dosyasındaki 13.08.2002 tarihli haciz tutanağında belirtilen (49 çuval Not Matik 20 kg.çuval toz şeklinde, 24 koli yeni not çamaşır suyu, 99 koli yeni not jel kova , 10 koli hes not jel, 48 koli yeni not çamaşır suyu, 53 koli yeni not jel bulaşık deterjanı)6 kalem malın iptali talep edilen 07.08.2002 tarih ve 85205, 85209, 85204, 85211 numaralı ve 08.08.2002 tarih 75964 numaralı faturalardaki mallar ile aynı olup olmadıklarının tesbit edilerek haciz tutanağındaki 6 kalem mal ile faturalardaki malların aynı olması halinde davacının dava açmakta hukuki yararı olmadığından sözü edilen bu 6 kalem mal yönünden davanın reddine, bunlar dışındaki mallar yönünden iptal kararı verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı olduğu üzere davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru bulunmamıştır.

../...

-2-

2009/7327

2009/7744

SONUÇ : Yukarda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer karar düzeltme itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairenin 20.04.2009 tarih 2009/2730 Esas – 2009/2467 Karar sayılı bozma ilamının kaldırılarak hükmün (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde davacıya geri verilmesine 19.11.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi