muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13081, Karar No: 2017/7699, Tarih: 12.10.2017

Anılan maddenin gerekçesinde de açıklandığı üzere, düzenleme ile hakkın kötüye kullanımının olası uygulamaları engellenmek istenmiş ve bu amacın gerçekleştirilebilmesi için kötüye kullanımın varlığı belirlendiği takdirde ilgiliyi haktan yararlandırmama; hakkın kötüye kullanılması durumunda haksahipliğinin ortadan kalkması ve dolayısıyla gelir veya aylıktan yararlandırılmama yöntemi benimsenmiştir.

5510 sayılı Yasa'nın 56. maddesinde oldukça yalın olarak; "eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen" ibareleri yer almakta olup kanun koyucu tarafından örneğin; "sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan", " hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan", "gerçek

boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan" veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede, boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurum'ca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken, eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan "boşanma" hukuki durum ve sonucunun, eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda "anlaşmalı boşanma" adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibariyle gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Somut olayda; 28/04/2014 tarih ve 2014/29 sayılı Denetmen Raporunda; davacının kızı ...’ın Merkczefcndi Mah. Fatih Cad. No:82 ... adresinde bulunan ... ... ticari unvanlı iş yerinde yapılan denetimde işyerinin sahibi olduğu, iş yerinde babası ...' ın erkek kuaförü bölümünü çalıştırdığı, kendisinin bayan bölümünü çalıştırdığı, durum tespiti anında iş yerinde annesi ...'nın bulunduğu, iş yerinde çalışmadığını beyan ettiği, davacının eşi ...’ ın imzalı beyanında: “Merkezdendi Mah. Fatih Cad. No;82 .../... adresinde bulunan Kuaför iş yerinin Nisan 2013 tarihinden beri kuaför olarak çalışmaktayım, İş yeri kızım ... üzerine kayıtlıdır. Ben yukarıda beilirttiğim adreste sadece kızım ... ile kalmaktayım, Ekonomi nedeniyle eşimden ayrılmıştım ve ayrı yaşıyorum. Bir kızım daha vardır. O da ...’ da üniversite de okumaktadır. ” dediği, konuyla ilgili olarak ifadesine başvurulan ...'ın imzalı beyanında: "Selçuk Bey Mah. Umut-2 Sitesi 17.Blok İS No:l ... adresinde yaklaşık 5-6 yıldır ikamet etmekteyim. Yaklaşık 1 yıldır bu blokun yöneticisiyim. Apartmanımızın 12 nolu dairesi ...e aittir. Ben ikamete başladı başlayalı 12 numaralı dairede ... ve eşi Süheyla birlikte ikamet etmektedir. Yanlarında kızları da kalmaktadır. Kızlarından biri ...' da çalışmaktadır. Diğer kızı ile birlikte de kuaför dükkanı çalıştırdıklarını duydum. Ben evde olduğum için bunlarla pek görüşmemekteyim. Apartman dairesi makbuzlarını da ev sahibi ... adına kesmekteyim." dediği, görülmüştür.

Sosyal Güvenlik Denetmeni tarafından tanzim edilen raporun içeriği, denetim sırasında dinlenen tanık ...'ın imzalı beyanları, bu beyanını Mahkemede nedensiz değiştirmesinin kabul edilemeyeceği, denetim sırasında davacının kendisi ve eşininin kızına ait işyerinde bulunmaları ile tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde davacı ve eşinin, boşandıkları süreçte de birlikte yaşamaya devam ettikleri sabit olup 5510 sayılı yasanın 59/2. maddesi gereğince Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından düzenlenen tutanak içeriğinin de aksi ispat edilemediğinden, davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazlarının kabulüne karar verilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3667, Karar No: 2022/13442, Tarih: 27.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/3667 E.  ,  2022/13442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte belge düzenleme, Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

Vergi Denetim Kurulu Rapor Değerlendirme Komisyonu mütalaasının sanıklar hakkında 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte belge düzenleme suçundan verildiği anlaşıldığından, 22.07.2013 tarihli mütalaaya ilişkin zamanaşımı süresi içinde mahallinde işlem yapılması mümkün görülmüştür.

A) Sanık ... hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin; sanık ... hakkında 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte belge kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyizinin incelenmesi:

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan Rapor Değerlendirme Komisyonunun 22.07.2013 tarihli mütalaasının sanıklar hakkında 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte belge düzenleme suçundan ve sanık ... hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan verildiği, sanık ... hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan, sanık ... hakkında ise 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte belge kullanma suçundan verilen bir mütalaa bulunmadığı, "sahte fatura kullanma ve sahte fatura düzenleme” suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, biri diğerinin unsuru olmadığı gibi her iki suçun birbirine dönüşmeyeceği, bu nedenle sanık ... yönünden defter kayıt ve belgeleri gizleme suçundan, sanık ... yönünden ise 2010 ve 2011 yıllarında sahte fatura kullanma suçundan mütalaa verilip verilmeyeceği ilgili vergi dairesinden sorulup sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde beraat ve mahkumiyet hükümleri kurulması yasaya aykırı,

B) Sanık ... hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyizinin incelenmesi

Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK’nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun'un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 27.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2277, Karar No: 2018/8692, Tarih: 11.09.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/2277 E.  ,  2018/8692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-..., ..., ... ve ... hakkında kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2-..., ... ve ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Davanın dayanağını oluşturan suç tutanağına göre 196 nolu orman bölmesinde usulsüz ve damgasız 147 adet ağacın kesildiğinin tespit edilmesi, adı geçen bölmede üretim işinin İrşadiye Tarımsal Kalkındırma Kooperatifine verilmesi, kooperatifin yetkilisi sanık ...'ın orman işletme şefi ve memurlarının talimatıyla yol kenarı temizliği yaptıklarını, damgasız ağaç kesmediklerini, diğer sanıkların orman işletme şefi ve memurlarının kooperatif başkanı ile iş birliğine giderek yabancı işçileri çalıştırarak daha fazla kesim yaptığını, sanıklar ... ve ... müdafiinin, orman yetkililerinin şifai talimatı üzerine müvekkil sanıkların bölmeye girdiklerini, ayıklama işlemlerinde emval köklerinin damgalanmadığını, katılan vekilinin Gölcük Orman İşletme Müdürü, Kadırga Orman işletme şefi ve memurlarının tutuklandığını, Kocaeli 1. Ağır Ceza Mahkemesinde yargılandıklarını ve davanın halen derdest olduğunu, müfettiş incelemesi sonucunda damgasız kesimin tespit edildiğini beyan etmesi, dip kökler üzerinde yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporuna göre kök diplerinde damga oyuğuna benzer oyukların bulunduğu ancak damga izine rastlanmadığı, olay tarihinden keşif tarihine kadar damga izlerinin kaybolmuş olabileceği tespiti karşısında suça konu ağaçların damgalama işinin kesimden önce mi yoksa sonra mı yapıldığı hususu Orman idaresinden sorulup kesimden önce yapılmış olmaları halinde damga izlerinin ne kadar süre ile ağaçta kalabileceği araştırılıp ... görevlileri hakkında Kocaeli 1. Ağır Ceza Mahkemesinde açılmış olan davanın dosyası incelendikten sonra sonucuna göre sanıkların hukuki konumlarının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanıklar ..., ... müdafii ve sanık ...'ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebinin hükmü temyiz etmeyen sanık ...’ye CMUK’nın 325. maddesi uyarınca sirayetine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 11/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19640, Karar No: 2014/7645, Tarih: 14.04.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/19640 E.  ,  2014/7645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 13. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/05/2013

NUMARASI : 2009/607-2013/247

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi .... raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve pay oranında tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeği ve toplanan delillerden; mirasbırakan A. A. D. 1.4.2009 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak çocukları olan davacılar, davalı E. dava dışı Y.ve S.ile eşi Solmaz'ı bıraktığı, mirasbırakanın maliki olduğu 'arsa' vasfında fakat üzerinde 3 katlı bina bulunan 5595 ada 34 parsel sayılı taşınmazda bulunan 25/35 payının çıplak mülkiyetini 3.8.2007 tarihinde davalı oğlu E. satış suretiyle temlik ettiği, bilahare E. taşınmazın tamamını 8.5.2009 tarihinde diğer davalı Ş. satış suretiyle temlik ettiği, dava konusu 5595 ada 34 parselin tapu kaydında üzerindeki üç katlı binanın mirasbırakan A. D. ait olduğuna dair şerh bulunduğu anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; mirasbırakanın 5595 ada 34 parsel sayılı taşınmazda bulunan 25/35 payını intifa hakkını üzerinde tutarak çıplak mülkiyetini davalı E. devrettiği, davalı E. öncesinde taşınmazda 10/35 pay sahibi olduğu, muristen kendisine devredilen pay ile birlikte kendi payını birleştirerek murisin ölümünden yaklaşık 1 ay sonra taşınmazın tamamını tapuda satış göstererek 70.000,00-TL bedelle diğer davalıya temlik ettiği, tapu kaydında taşınmaz üzerinde bulunan binanın mirasbırakana ait olduğuna dair şerh bulunduğu, davacılar ile murisin resmi nikahlı eşi H.den olan çocukları arasında soğukluk olduğu ve yıllardır görüşmedikleri, murisin ölümünün dahi davacılara haber verilmediği, mirasbırakanın maaşının olduğu, paraya veya mal satmaya ihtiyacının bulunmadığı, davalı Ş. ile davalı E. ve murisin öncesinde birbirlerini tanıdıkları, kaldı ki taşınmazın halen davalı E. tarafından kullanıldığı, tanık olarak dinlenen ve taşınmazda kiracı olan H.. N..'nın davalı Şerif'i tanımadığı, halen kiraları davalı E. verdiğini beyan ettiği, diğer davalı tanıklarının da taşınmazın satışı ile ilgili herhangi bir bilgilerinin olmadığı, satış bedellerinin taşınmazın temlik tarihlerindeki gerçek değerinden oldukça düşük olduğu, davalılarca bedelin ödendiği iddiası kanıtlanamadığı gibi murisin yaptığı harcamalar ve olağan sınırları aşan tedavi giderlerinin varlığının da kanıtlanamadığı anlaşılmaktadır. Değinilen hususlar birlikte değerlendirildiğinde satış işlemlerinin, murisin birlikte yaşadığı H.. G..'den olma çocuklarından mal kaçırmaya yönelik ve muvazaalı olduğu sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, 3.8.2007 tarihli satış işlemi öncesi 10/35 payın davalı E. ait olduğu da dikkate alınarak davacıların miras payları oranında davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmiş olması doğru değildir.

Hal böyle olunca, 3.8.2007 tarihli satış işlemi öncesi 10/35 payın davalı E. ait olduğu da dikkate alınarak davacıların miras payları oranında davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 14.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6341, Karar No: 2023/12921, Tarih: 02.10.2023

**6. Ceza Dairesi         2022/6341 E.  ,  2023/12921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

KARAR TARİHİ : 26.11.2021

SUÇLAR : Nitelikli yağma, nitelikli hırsızlık

HÜKÜMLER : Hükmün açıklanmasının geri bırakılması, mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I- Sanıklar Yasin Çınar ve ... hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına yönelik yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların temyizi olanaklı bulunmayıp aynı maddenin 12. fıkrası uyarınca itirazı olanaklı kararlardan olduğunun anlaşılması karşısında; 5271 Yasanın 264/2. maddesi uyarınca itirazı incelemeye yetkili ve görevli mahkemeye, Mahkemesince iletilmek üzere dosyanın incelenmeden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

II- Mağdurlar ..., ..., ..., ... ve ... müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde:

15.05.2014 tarihli oturumda alınan ifadelerinde 15 yaşından büyük ve şahsa bağlı hakları kullanmaya ehil mağdurları davaya katılmak istemediklerini beyan ettiklerinin anlaşılması karşısında; katılan sıfatı almayan mağdurların temyiz hakları bulunmadığından, mağdurlara 5271 sayılı CMK'nın 234/2. maddesi uyarınca zorunlu olarak atanan vekilin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

III- Sanık ... hakkında mağdurlar ... ve ... hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde:

Dairemizce de benimsenen ve Yargıtay CGK'nın 26.03.2013 günlü, 2012/6-1232 Esas ve 2013/106 Karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, çalınan malın 3. kişiye satılması halinde; 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinin uygulanabilmesi için hırsızlık suçunun failinin, sattığı yeri veya kişiyi söyleyerek çalınan malın, hırsızlık suçunun mağduruna iadesini sağlamasının yanında, failin bizzat pişmanlık göstererek, satın alan iyi niyetli ise; aynen geri verme veya tazmin suretiyle satın alanın zararını da gidermesi, kötü niyetliyse; satın alandan elde ettiği para veya sağladığı menfaati, kazanç müsaderesine konu edilmek üzere soruşturma makamlarına teslim etmesi gerektiği hususu göz önüne alındığında; çaldığı eşyayı sattığı yeri söyleyerek müştekiye iadesini sağlayan sanığın, satın alan kötüniyetli 3. kişiden elde ettiği menfaati kazanç müsaderesine konu edilmek üzere soruşturma makamlarına teslim edip etmediği araştırılarak sonucuna göre mağdur ...’a yönelik yağma suçundan TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden sanık hakkında TCK'nın 168. maddesinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; sanık ... müdafiinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usûl ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

IV. Sanık ... hakkında mağdur ...’e yönelik yağma; suça sürüklenen çocuk ... hakkında mağdur ..., ...’a yönelik yağma ve mağdur ...’e yönelik nitelikli hırsızlık suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesinde:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1. Sanık ...’nün mağdur ...’e yönelik yağma suçunu okulda; suça sürüklenen çocuk ...’in mağdur ... ve ...’a yönelik yağma suçunu hastanede işlediğinin anlaşılması karşısında sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ...’in eylemlerinin 5237 sayılı Kanun’un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde düzenlenen nitelikli yağma suçunu oluşturduğu düşünülmeden yazılı şekilde karar verilmesi

2. Suça sürüklenen çocuk ...’in mağdur ...’tan yağmaladığı ses toplarının değerinin 85,00 TL olduğu dikkate alındığında sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 150 nci maddesinde düzenlenen değer azlığı hükümlerinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

3. Suça sürüklenen çocuk ...’in diğer sanık ...’e “...git bana telefon bul...” şeklinde sarf ettiği sözlerinin sanık ...’i bir suç işleme kararı aldıracak boyuta ulaşmadığı gözetilmeden suça sürüklenen çocuk ...’in mağdur ...’e yönelik nitelikli hırsızlık suçundan beraatine yerine yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile mahkûmiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuk ... ve sanık ... müdafilerinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğname kısmen aykırı olarak BOZULMASINA, ceza miktarı bakımından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesinin yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanıkların kazanılmış haklarının gözetilmesine, 02.10.2023 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/38199, Karar No: 2017/16607, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/38199 E.  ,  2017/16607 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.