muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7846, Karar No: 2015/16296, Tarih: 11.02.2015

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikahlı evli iken, sanık...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmesi için muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam edip SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen, birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 11/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21144, Karar No: 2022/877, Tarih: 20.01.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/21144 E.  ,  2022/877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ASKİ Genel Müdürlüğü aleyhine 11/07/2018 gününde verilen dilekçe ile haksız filden kaynaklanan maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 21/11/2019 günlü karara karşı davalı vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; istinaf başvurusunun kabulüne, Ankara 15. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/456 esas, 2019/985 sayılı kararının HMK'nın 353/1-b.2 maddesi uyarınca kaldırılarak; davanın kısmen kabulüne dair verilen 15/09/2020 günlü kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 01/02/2021 tarih, 2020/3593 esas ve 2021/356 karar sayılı ilamı ile bozulması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi olan Ankara 15.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/456 Esas - 2019/985 Karar sayılı 21/11/2019 tarihli kararının kaldırılmasına, düzelterek yeniden esas hakkında hüküm kurulması suretiyle, davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/06/2021 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Hükmüne uyulan Dairemizin 01/02/2021 tarihli 2020/3593 Esas 2021/356 Karar sayılı bozma ilamında özetle; dosya kapsamında bulunan 15/01/2019 günlü Meteoroloji Genel Müdürlüğü cevabi yazısına ek fevk (olağanüstü olay) raporu incelendiğinde; "olay tarihinde Ankara ili Mamak ilçesinde sağanak yağışın sele dönüştüğü, park halindeki birçok aracın sel sularına kapılarak sürüklendiği ve maddi zararların meydana geldiği" belirtilmiştir. Bu haliyle aşırı yağış nedeniyle yağmur sularının yükseldiği ve rögarların yetersiz kalıp taşmasına sebep olduğu, bu durumun davacının aracında meydana gelen zararının artmasında etkili olduğu gözetilerek olay tarihinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı TBK'nun 52. maddesi uyarınca hükmedilen tazminattan uygun bir miktar indirim yapılması gerekirken bu hususun dikkate alınmaması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiş, davalı Aski vekilinin diğer temyiz itirazlarının ise reddi ile bölge adliye mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince; bozma ilamına uyularak, hüküm altına alınan maddi tazminattan 6098 Sayılı TBK'nun 51-52 maddeleri uyarınca %20 oranında hakkaniyet indirimi yapılmasına karar verilmiş, bu durumda davalı tarafın istinaf başvurusunun duruşma yapılarak kabulü ile, Ankara 15. Asliye Hukuk Mahkemesinin 21/11/2019 gün ve 2018/456 Esas, 2019/985 Karar sayılı kararının kaldırılarak davanın kısmen kabulü ile 120.420,64TL hasar bedeli, 17.600TL değer kaybı, 1.440TL ikame araç (araç mahrumiyet) bedeli olmak üzere toplam 139.460,64TL tazminatın 05/05/2018 olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, bölge adliye mahkemesi kararının bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2) Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dosyanın incelenmesinde; ilk derece mahkemesince araç hasar bedeli, araç değer kaybı ve araç mahrumiyet tazminatı kalemleri toplamı olan 177.325,80 TL üzerinden davanın kabulüne karar verildiği, karara karşı davalı vekili tarafından istinaf talebinde bulunulduğu, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından davalının istinaf isteminin kısmen kabulüne ve ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın 174.325,80 TL kısmen kabulüne 3.000,00 TL’nin ise reddine karar verildiği, bu kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 01/02/2021 tarihli 2020/3593 Esas 2021/356 Karar sayılı bozma ilam sayılı ilamı ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına ve Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda %20 hakkaniyet indirimi uygulanarak 139.460,64 TL miktar üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13. maddesinde “(1) Bu Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için bu Tarifenin ikinci kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (7 nci maddenin ikinci fıkrası, 10 uncu maddenin üçüncü fıkrası ile 12 nci maddenin birinci fıkrası, 16 ncı maddenin ikinci fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla) bu Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir. 2) Ancak, hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez.” şeklinde düzenlenmiştir.

Bölge adliye mahkemesince karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT’nin 13. maddesinin 2. fıkrası uyarınca davalı yararına vekalet ücretinin, reddedilen miktarı geçemeyeceği gözetilmeksizin, davacı aleyhine olacak şekilde fazla vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır. Ne var ki, bu hatanın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı HMK’nın 370. maddesinin 2. fıkrası gereğince kararın aşağıda yazılı olduğu şekilde davacı yararına düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının 9 nolu bendinde yer alan "5.679,77 TL" ibaresinin çıkartılarak yerine

"3.000,00 TL" ibaresinin yazılmasına hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK 302/5 ve 373. maddeleri uyarınca dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 647,37 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 20/01/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2661, Karar No: 2018/2787, Tarih: 29.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/2661 E.  ,  2018/2787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-213 sayılı Kanunun 139. maddesinde yazılı istisnaların bulunmaması halinde vergi incelemesinin mükellefin işyerinde yapılması gerektiği, sanığa vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkarılan tebligatın 17.08.2010 tarihinde yapıldığı anlaşılmakla; hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Kanunun 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin, işyerinde faaliyete devam edip etmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulması, işyeri dışında inceleme yapılmasını gerektiren bir tespiti varsa belgesinin dosyaya ibrazının istenmesi, aksi takdirde yapılan tebligatın hukuki geçerliliği bulunmadığından sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Kabule göre;

a)Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.02.2009 gün ve 2008/250-13 sayılı kararında açıklandığı üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK’nın 231/6-c madde ve bendinde işaret olunan, zarar kavramının kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenebilir, ölçülebilir maddi zararlara ilişkin olduğu, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, zarar koşulunun ancak zarar suçlarında dikkate alınması gereken bir unsur olduğu, defter ve belge ibraz etmeme suçunda anılan maddenin aradığı anlamda somut bir zarardan söz edilemeyeceği dikkate alındığında; ileride bir daha suç işlemeyeceği yönünden mahkemeye kanaat geldiğinden cezası ertelenen ve suç tarihlerinde engel adli sicil kaydı bulunmayan sanık hakkında yasanın aradığı objektif ve sübjektif şartlar karar yerinde tartışılmadan, vergi kaybı giderilmediğinden bahisle yazılı şekilde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

b)Mahkum olduğu uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasındaki yazılı hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 29.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18181, Karar No: 2020/2186, Tarih: 04.06.2020

**1. Hukuk Dairesi         2016/18181 E.  ,  2020/2186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, miras bırakanları babaları ...ın 7 numaralı bağımsız bölümünü davalı oğlu Yusuf’a; 8 numaralı bağımsız bölümünü diğer davalı oğlu ...’a mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olarak satış suretiyle, devrettiğini ileri sürerek, davalılar adına olan tapu kayıtlarının iptali ile veraset ilamındaki payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, temliklerin miras bırakan tarafından yapılmadığını ve iddiaların doğru olmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, miras bırakanın ara malik kullanarak gerçekleştirdiği temliklerin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; miras bırakan Turan Polat’ın 02/06/2013 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak davacı çocukları...,..,.... ile davalı oğulları ...,...ve dava dışı oğlu ...’i bıraktığı, miras bırakanın 5 parsel sayılı taşınmazının 71/100 payını 26/04/2011 tarihinde; kalan 29/100 payını ise 23/09/2011 tarihinde dava dışı ...’ye satış suretiyle devrettiği, taşınmaz üzerinde 15/11/2012 tarihinde kat mülkiyeti tesis edildikten sonra Zeki’nin 7 numaralı bağımsız bölümü davalı ...’a; 1 numaralı bağımsız bölümü miras bırakana 19/11/2012 tarihinde ; 8 numaralı bağımsız bölümü ise 27/11/2012 tarihinde davalı ...’a satış suretiyle devrettiği, davalı ...’ın 27/11/2012 tarihinde 43.000,00 TL bedelli 120 ay vadeli konut kredisi kullandığı ve miras bırakan adına temlik harici üç parça taşınmaz olduğu anlaşılmaktadır.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; çekişmeli 7 ve 8 numaralı bağımsız bölümlerin doğrudan miras bırakan tarafından değil, üçüncü kişi konumundaki Zeki tarafından yapılan bir satış işlemi ile davalılara devredildiği görülmektedir.

Her ne kadar, mahkemece Zeki ile miras bırakan arasında bir kat karşılığı inşaat sözleşmesinin varlığına kanaat getirilerek davanın kabulüne karar verilmişse de, böyle bir sözleşme dosyaya delil olarak sunulmamıştır.

Hal böyle olunca; yukarıdaki ilkeler ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile Türk Medeni Kanununun (TMK) 6. maddesi çerçevesinde ispatlanamayan davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Hal böyle olunca; yukarıdaki ilkeler ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile Türk Medeni Kanununun (TMK) 6. maddesi çerçevesinde ispatlanamayan davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Davalıların yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 04/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1864, Karar No: 2024/5078, Tarih: 08.07.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/1864 E.  ,  2024/5078 K.**

**"İçtihat Metni"**

İ T İ R A Z T U T U K L U

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/552 E., 2022/101 K.

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme

HÜKÜMLER: İstinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddi kararı

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükümlerin onanması

İTİRAZA KONU KARAR: Bozma

İTİRAZ EDEN: Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 15.01.2024 tarihli ve 2022/15299 Esas, 2024/279 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.02.2024 tarihli ve 1-2022/148738 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308/1. maddesinde belirtilen kanunî süresinde yapılan aleyhe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu;

"Somut olayın değerlendirilmesinde; Sanık ...'in amcası olan ...’ın talimatı doğrultusunda suçta kullanılan av tüfeğini olay yerine gitmek için sanık ... tarafından olay öncesinde kiralanan araca koyduğu, sanıkların olay tarihinde sabah saatlerinde maktullerin evine gittikleri, sanık ...’ın eve girerek maktulleri öldürdüğü ve maktul ...’e ait altı adet bileziği aldığı, sanık ...'in savunmasında araçta kaldığını içeri girmediğini belirtse de olay yerinden elde edilen verilerin incelenmesine dair uzmanlık raporunda; maktullere ait evin giriş kapısı sağ duvar iç kısmı mutfak içi fayans yüzeyi ile mutfak giriş kapısı yanı kuzey duvarı fayans yüzeyinden elde edilen parmak izlerinin sanık ...’in sol el avuç içi izi ile uyuştuğu belirlenmiştir.

Sanıkların olaydan bir gün önce de maktullerin yanına geldikleri ancak harnup fidesi bırakıp bahçede çalıştıkları eve girmedikleri bu nedenle evin girişi ve mutfağında tespit edilen izlerin sanık ...'in de olay sırasında eve girdiğini gösterdiği gibi, sanıkların olay yerinden birlikte araba ile ayrıldıkları, yağmalanan altın bileziklerin bir kısmının sanıklar tarafından birlikte bozdurulduğu, elde edilen bedelin bir kısmı ile yeni cep telefonu aldıkları, kalan üç adet altın bilezik ve suçta kullanılan av tüfeğinin ...'ın talimatı ile ... tarafından saklandığı hususları sabittir.

Buna göre, sanık ...’in diğer sanık ...’ın maktullere yönelik nitelikli kasten öldürme suçlarına, eylem kararı alınmasından itibaren sonuna kadar her aşamasına katıldığı, eylemin başından beri diğer sanık ... ile birlikte hareket ettiği, eylem için aldıkları kararın icra edilişinde plan dahilinde kendisine düşen görev ve işleri gerçekleştirdiği, eylemin öncesi, sırası ve sonrasındaki davranışları da dikkate alındığında, sanığın maktullerin öldürülmesine yönelik eylemlere fikir ve irade birliği içinde dayanışmalı olarak sonuç üzerinde müşterek hakimiyet kurarak ve sanık ...'ın her aşamada yanında olarak TCK'nın 37/1. maddesine göre müşterek fail olarak katıldığı kanaatine varılmıştır." gerekçesiyle hükümlerin bozulmasına ilişkin ilâmının kaldırılmasına ve sanık müdafinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükümlerin onamasına karar verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Dosya kapsamına göre; olay tarihinde sanıkların maktul ...'i yağmalamak amacıyla kiralık araç ile maktullerin ikametine gittikleri, sanık ...'in diğer sanık ...'ın talimatı doğrultusunda suçta kullanılan av tüfeğini araca koyduğu, sanık ...'ın maktullere yönelik öldürme eylemlerini gerçekleştirdiği aşamada sanık ...'in olay yeri olan ikamete girmediği, araçta beklediği ve gözcülük yaptığının anlaşılması karşısında, sanık ...'in maktullere yönelik nitelikli kasten öldürme suçlarına 5237 sayılı Kanun'un 39. maddesi uyarınca yardım eden sıfatıyla iştirak ettiği, bu haliyle Dairemizce verilen hükümlerin bozulmasına ilişkin kararının usul ve yasaya uygun olması nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ oy çokluğuyla REDDİNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308/3. maddesi uyarınca Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 15.01.2024 tarihli ve

2022/15299 Esas, 2024/279 Karar sayılı bozma kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dava dosyasının, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.07.2024 tarihinde karar verildi.

(Karşı Oy)

KARŞI OY:

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 37 nci maddenin birinci fıkrasında “suçun kanuni tanımında yer alan fiili birlikte gerçekleştiren kişilerden her biri, fail olarak sorumlu olur” ifadesiyle “faillik’’ kavramı açıklanmıştır. Faillik için, yeni TCK 37/1. maddesinde olay öncesi veya sırasında fikir ve irade birliği, olay üzerinde hakimiyetin birlikte gerçekleşmesi gerekir. Bu durumda, suçun işlenmesini sağlayan hareket üzerinde hakimiyet kuran herkes fail olabilecektir. Hareket üzerinde hakimiyet kurmak, birlikte irtikap etme şeklinde gerçekleşebileceği gibi, açık bir iş bölümüne dayalı olarak hareketi birlikte gerçekleştirmeyi de kapsayabilir.