muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/17414, Karar No: 2013/22798, Tarih: 29.11.2013

Kurumu tarafından gerçekleştirilmemesi halinde ise, konu hakkında teknik ve mali bilgiye sahip eczacı bilirkişiden, piyasa değerleri ve ilgili kuruluşların görüşü ışığında fiyat tespitine ilişkin rapor alınarak, tüm kanıtlar ışığında yapılacak değerlendirmeyle bir sonuca varılması gerekirken eksik inceleme ile karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine, 29.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14883, Karar No: 2025/605, Tarih: 16.01.2025

**9. Hukuk Dairesi         2024/14883 E.  ,  2025/605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/30 E., 2024/299 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda Dairece, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341/2 hükmü uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki ücret tespitinin ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373/4 hükmü uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple,

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

16.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/49, Karar No: 2018/3640, Tarih: 28.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/49 E.  ,  2018/3640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Borçlu şirkete ödeme emri 14.01.2015 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen, takip kesinleşmeden 02.03.2014 tarihinde şikayette bulunulduğunun anlaşılması karşısında, suçun unsurlarının oluşmaması nedeniyle sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Hakkında mahkumiyet hükmü verilen sanığa İİK'nın 354. maddesi gereği şikayetçinin şikayetten vazgeçmesi veya borcun ödenmesi halinde cezanın bütün neticeleriyle beraber düşeceği hatırlatılmadan, 5237 sayılı TCK 51/2. maddesi gereğince alacak ve ferilerini ödeme şartının gerçekleşmesi halinde sanığın tahliyesine karar verilmesi,

3-Sanık hakkında verilen kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmemesi,

4-Vekalet ücretinin miktarı belirtilerek sanıktan alınıp şikayetçiye verilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

5-Suç tarihinin 31/12/2014 olmasına rağmen karar başlığında 29/04/2014 olarak gösterilmesi,

3-Sanık hakkında verilen kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmemesi,

4-Vekalet ücretinin miktarı belirtilerek sanıktan alınıp şikayetçiye verilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

5-Suç tarihinin 31/12/2014 olmasına rağmen karar başlığında 29/04/2014 olarak gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 28/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16, Karar No: 2016/8143, Tarih: 03.05.2016

**19. Hukuk Dairesi         2016/16 E.  ,  2016/8143 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek. Av. ... ile davalı ... vek. Av. ... aralarındaki ipoteğin kaldırılması davası hakkında Sakarya 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden (Tüketici Mahk. Sıfatıyla) verilen 16/10/2014 gün ve 2013/552 E. - 2014/645 K. sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine mahkemece 06/04/2015 tarihli ek karar ile temyiz isteminin reddine ilişkin verilen ek kararın da davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Mahkemenin temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararı davalı vekiline 17/04/2015 tarihinde tebliğ edilmiş, ek kararın temyizi dilekçesi HUMK’un 432. maddesinde öngörülen 7 günlük yasal süre geçirildikten sonra 04/05/2015 tarihinde verilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da karar verilebileceğinden süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE, peşin harcın istek halinde iadesine, 03/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13240, Karar No: 2017/8615, Tarih: 06.12.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/13240 E.  ,  2017/8615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanığın 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında, sanığın savunmasında sahte fatura düzenlemediğini belirtmesi, suça konu faturaların kullanılması sebebiyle ilgili kişiler hakkında vergi suçu raporu düzenlenip dava açılmadığının anlaşılması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de, alım satım ya da hizmet ifasının belgesi olan faturaların Vergi Usul Kanunu’nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından, 2005 takvim yılında düzenlendiği iddia olunan sahte faturaların dava zamanaşımı yönünden de önemli olduğu nazara alınarak, suça konu fatura asıllarından her takvim yılı için kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması ve incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, faturaların gerçek alım-satım ya da hizmet ifasının karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden sanığın yetkilisi olduğu şirket ile suça konu faturaları kullanan mükelleflerin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra toplanan deliller birlikte değerlendirilip hangi faturaların sahte olduğu belirlenerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması,

2- Kabule göre; uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, aynı maddenin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun kendi alt soyu dışında kalan kişiler yönünden hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5818, Karar No: 2010/2106, Tarih: 11.03.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/5818 E.  ,  2010/2106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... Genel Metan San. ve Tic. A.Ş vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete kasko sigortalı araçta meydana gelen 3.026,62 TL hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini, davalı tarafın olayda tam kusurlu olduğunu, davalı aracının İMSS tarafından ödenen 277 TL'nin mahsubu ile bakiye 2.749,62 TL'nin ödeme tarihinden işleyecek avans faiziyle davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... Sigorta A.Ş vekili sigortalının kusuru oranında azami 2.750 TL poliçe limiti ile sorumlu olduklarını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... Genel Metan San. ve Tic. A.Ş vekili kusuru, hasarı kabul etmediğini, müvekkiline ait araçta da 1.634,80 TL tutarında hasar meydana geldiğini belirterek müvekkilinin aracında meydana gelen 1.634,80 TL hasarın takas ve mahsubu ile davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 1.633,65 TL tazminatın ödeme tarihinden işleyecek avans faizi ile davalılardan tahsiline davalı ... A.Ş vekilinin talebinin reddine karar verilmiş, hüküm, davalı ... Genel Metan San ve Tic.A.Ş vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı ... Genel Metan San ve Tic. A.Ş'nin tam kusurlu olması karşısında ... Genel Metan San.

ve Tic. A.Ş vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 81,43 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ... Genel Metan San ve Tic. A.Ş'den alınmasına 11.3.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4667, Karar No: 2023/4608, Tarih: 22.05.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/4667 E.  ,  2023/4608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/362 E., 2022/415 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık ve müdafii

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin, hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Develi Cumhuriyet Başsavcılığının, 20.10.2010 tarihli ve 2010/510 Esas, 2010/1528 Soruşturma sayılı iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun)191 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 53 üncü maddesi, 54 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Develi (Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesinin 23.12.2010 tarihli ve 2010/412 Esas, 2010/558 Karar sayılı kararı ile sanığın kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 191 maddesinin birinci fıkrası, 192 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğunun uygulanmasına karar verilmiştir.

C. Develi (Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi kararının, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 20. Ceza Dairesinin 19.02.2018 tarihli ve 2017/3995 Esas, 2018/937 Karar sayılı kararı ile;

"Sanıklar hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanıkların bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemedikleri belirlendikten sonra;

a. Sanıklar hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanıklar bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanıklar hakkında, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına",

b. Sanıklar bu suçu, daha önce işledikleri suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca

“davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması," nedenleriyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

D. Develi Asliye Ceza Mahkemesinin 08.03.2019 tarihli ve 2018/236 Esas, 2019/165 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un, 5278 sayılı Temel Ceza Kanunlarına Uyum Amacıyla Çeşitli Kanunlarda ve Diğer Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun (5728 sayılı Kanun) ile değişik 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Karar 14.06.2019 tarihinde itirazın reddi kararı ile kesinleşmiştir.

E. Sanığın denetim süresi içinde 27.07.2020 tarihinde işlediği 2313 sayılı Kanun'a muhalefet suçu nedeniyle Kayseri 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.01.2017 tarihli ve 2020/696 Esas, 2021/28 Karar sayılı kararı ile sanığın cezalandırılmasına karar verildiği, 08.04.2021 tarihinde kesinleştiği, Kayseri 5. Ağır Ceza Mahkemesince 22.04.2021 tarihinde ihbarda bulunulması üzerine dosya ele alınarak yapılan inceleme neticesinde, Develi Asliye Ceza Mahkemesinin 21.09.2021 tarihli ve 2021/479 Esas, 2021/760 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğunun uygulanmasına karar verilmiştir.

F. Develi Asliye Ceza Mahkemesi kararının, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 29.03.2022 tarihli ve 2022/1282 Esas, 2022/3990 Karar sayılı kararı ile;

"Sanıklar hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanıkların bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemedikleri belirlendikten sonra;

F. Develi Asliye Ceza Mahkemesi kararının, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 29.03.2022 tarihli ve 2022/1282 Esas, 2022/3990 Karar sayılı kararı ile;

"Sanıklar hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanıkların bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemedikleri belirlendikten sonra;

a. Sanıklar hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanıklar bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanıklar hakkında, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına",

b. Sanıklar bu suçu, daha önce işledikleri suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması," nedenleriyle hükmün bozulmasına, 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci ve 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sonuç ceza yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına karar verilmiştir.

G. Develi Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.06.2022 tarihli ve 2022/628 Esas, 2022/820 Karar sayılı kararı ile sanığın üzerine atılı eylemlerinin bir bütün halinde ticaret amacıyla uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin delillerin tartışma ve değerlendirme görevini üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gerekçesi ile görevsizlik kararı verilerek dosya görevli Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmiştir. 05.07.2022 tarihinde itirazın reddi kararı ile kesinleşmiştir.

H. Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.09.2022 tarihli ve 2022/362 Esas, 2022/415 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ile üçüncü fıkraları uyarınca 4 yıl 2 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına, Develi Asliye Ceza Mahkemesinin 21.09.2021 tarihli ve 2021/479 Esas, 2021/760 Karar sayılı kararı ile sanığın 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, verilen kararın yalnızca sanık tarafından temyiz edildiği, bu durumun 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiğinden infazın 10 ay hapis cezası üzerinden yapılmasına karar verilmiştir.

I. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özetle; temyiz itirazlarının reddiyle hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri

1. Uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediğine dair her türlü şüpheden arınmış kesin ve inandırıcı delil elde edilmediğine,

2. Esrar maddesinin yıllık şahsi kullanım sınırları içerisinde olduğuna,

3. Kriminal Laboratuvar'ın düzenlemiş olduğu raporda eksiklikler göz önünde bulundurulduğunda esrar maddesinin miktarı tam olarak ortaya çıkacağına,

4. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

5. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğuna,

6. Bahse konu suç için alt sınırdan uzaklaştırılarak ceza verildiğine,

7. Verilen cezanın hakkaniyete uygun olmadığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde usulüne uygun şekilde alınan karara istinaden yapılan aramada, sanığın üzerinde 1 adet içerisinde esrar sarmada kullanılan kağıt bulunan OCB yazılı kağıt kutu ile pantolon cebinden 2 adet ... jelatine sarılı vaziyette esrar ele geçirildiği, ikamette yapılan aramada da yatak odasında komidinin çekmecesinde siyah poşet içerisinde ve çocuk odasında 2 adet cam kavanoz içerisinde esrar bulunduğu, aynı şekilde araç içerisinde yapılan aramada ise 1 adet jelatin kağıdına sarılı vaziyette esrar ele geçirildiği, suça konu uyuşturucu maddelerin paket sayısı, miktarı, çeşitliliği, olay yeri, savunması ve ele geçiriliş biçimi de nazara alındığında sanığın ticari amaçla uyuşturucu maddeyi bulundurmak sureti ile üzerine atılı uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediği gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde;