muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8536, Karar No: 2023/1366, Tarih: 09.05.2023

2. Davalı ...Ş.; müteveffa ...'nın 30.12.2014 olay tarihinde eşi ... tarafından silahla vurularak kasten öldürüldüğünü, olayın kendisine ait alışveriş merkezinde meydana geldiğini, ancak suça konu silahın taşıma ruhsatının bulunduğunu, silah ruhsatının güvenliğe gösterilmesi üzerine sanığın içeriye alındığını, bu hususun kamera kayıtları ile sabit olduğunu, güvenlik görevlisi tarafından taşıma ruhsatı olan bir silaha el konulamayacağını, kaldı ki AVM'ye girişlerden ve çıkışlardan güvenlik şirketinin sorumlu olduğunu, dolayısıyla olayın meydana gelmesinden sorumluluğuna gidilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; maktül ...'nın 30.12.2014 tarihinde davalı ...Ş. tarafından işletilen ve diğer davalı şirket tarafından özel güvenlik hizmeti sağlanan alışveriş merkezinde bulunduğu sırada, eşi sanık ...'nın silahlı saldırısına uğrayarak yaşamını yitirdiği, sanığın " kasten insan öldürme " suçundan cezalandırılmasına karar verildiği, suçta kullanılan silahın taşıma ruhsatının bulunduğu, sanığın x-ray cihazı kontrolünden geçerken üzerinde silah taşıdığının tespit edildiği, davalı şirkete ait özel güvenlik görevlilerince durdurulduğu ve silah taşıma ruhsatının bulunup bulunmadığının sorulduğu, ruhsatın gösterilmesi üzerine sanığın AVM içerisine alındığı, taşıma ruhsatlı silahla AVM'ye giriş yapılmış olmasında hukuka aykırılık bulunmadığı, özel güvenlik görevlilerinin görev yaptıkları yerlere girişlerde taşıma ruhsatlı silahları emanete almaları gibi bir yetkilerinin de bulunmadığı, eşlerin AVM'ye birlikte giriş yaptıkları, girişte anormal bir duruma rastlanılamadığı, cafede otururlarken olayın aniden meydana geldiği, olayın meydana gelmesinde davalıların sorumluluğuna gidilemeyeceği, kusurlu olduklarının ispat edilemediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili; hükme esas alınan bilirkişi raporunun yetersiz olduğunu, rapora karşı itirazları karşılanmadan karar verildiğini, olay esnasında ve sonrasında davalıların müdahalede bulunup bulunmadıklarının, güvenlik personelinin olay yerine gidip gitmediğinin, yeterli sayıda güvenlik personeli istihdam edilip edilmediğinin araştırılmadığını, davalıların AVM'ye gelen şahısların can ve mal güvenliğini korumak ve sağlamakla yükümlü olduğunu, olayın meydana gelmesinden davalıların sorumlu olduklarını ileri sürerek; İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 05.08.2020 tarihli bilirkişi raporu hükme esas alınarak, dava dışı sanık ... ile maktül ...'nın alışveriş merkezine birlikte geldikleri, AVM'nin üçüncü katında bulunan cafeye yürüyen merdivenlerden birlikte çıktıkları, sanığın üzerinde silah bulunduğunun x-ray cihazından geçerken tespit edildiği, eski muhtar olan sanığın silah taşıma ruhsatını göstermesi üzerine içeriye alındığı, taşıma ruhsatlı silah ile AVM'ye giriş yapılmasında mevzuata aykırı bir yön bulunmadığı, olayın meydana gelmesinde davalılara kusur atfedilemeyeceği, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesiyle, davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, alışveriş merkezinde gerçekleşen silahlı saldırıdan kaynaklı ölüm olayı nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. Dava tarihinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nda (6098 sayılı Kanun), “Borç İlişkisinin Kaynakları” başlığı altında, sözleşmeden doğan borçlar (m.1–48) ile haksız fiilden doğan borçlar (m.49–76) düzenlenmiş; yine aynı başlık altında, borçların üçüncü genel kaynağı olarak sebepsiz zenginleşmeye (m.77–82) yer verilmiştir. Bunların dışında bir de kanundan doğan borçlar bulunmaktadır.

2. Özetle, hukukumuzda borçların kaynağı; sözleşme, haksız fiil, sebepsiz zenginleşme ya da bir kanun hükmü olarak kabul edilmiştir.

3. Haksız fiil, kusurlu ve hukuka aykırı bir eylemle başkasına zarar verilmesidir. Bir haksız fiil sonucu zarara uğrayan kimse, uğradığı zararın tazminini bu haksız fiilden sorumlu olan kimseden veya kimselerden talep edebilir.

4. Haksız fiilden söz edilebilmesi için 6098 sayılı Kanun'un 49 uncu maddesine göre, şu dört unsurun birlikte bulunması zorunludur: Öncelikle hukuka aykırı bir fiil bulunmalı, bu fiili işleyen kusurlu olmalı, kusurlu şekilde işlenen ve hukuka aykırı olan bu fiil nedeniyle bir zarar doğmalı ve sonuçta doğan zarar ile hukuka aykırı fiil arasında nedensellik bağı bulunmalıdır. Bu unsurların tümünün bir arada bulunmadığı, bir veya birkaç unsurun eksik olduğu durumlarda haksız fiilin varlığından söz edilemez.

3. Değerlendirme

3. Değerlendirme

Tarafların iddia, savunmalarına ve dayandıkları belgelere, olayın oluş şekline, dosya kapsamında alınan kusur raporunun taraf ve Yargıtay denetimine elverişli olup hukuka uygun olmasına, olayın meydana gelmesinde davalılara kusur atfedilemeyecek olmasına, yukarıda yer verilen hukuk kurallarına, taraflar arasında borç doğuran başkaca bir ilişki bulunmamasına, temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14325, Karar No: 2012/876, Tarih: 12.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/14325 E.  ,  2012/876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza sera yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı,pafta örneği getirtilerek gerektiğinde keşif yapılıp taşınmazın niteliği bina vasfında olup ol- madığı belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanu- nuna göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, teca- vüze konu yerin belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5230 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 12.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6151, Karar No: 2016/6529, Tarih: 09.11.2016

**6. Ceza Dairesi         2016/6151 E.  ,  2016/6529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ...'nun yakınan ...'nin evinin önünde park halinde bulunan aracın camını açmak suretiyle araca girdiği ve araç içerisinde bulunan para cüzdanını aldığı, bu sırada sanık henüz araç içerisinden çıkmadan aracın yanına yakınanlar ... ve ...'nin geldikleri, sanığa müdahale etmek istedikleri sırada sanığın bıçak çıkararak üzerlerine yürüdüğü ve yakınan ..... yaraladığı, olay yerinden kaçmak istediği ancak yakınanlar tarafından yakalandığı, kollukta yapılan işlemler sırasında cüzdanının sanıktan alınarak yakınana iade edildiği olayda; yağma suçunun, sanığın cüzdanı aldıktan sonra yakınanları bıçakla tehdit etmesi ve yaralaması ile tamamlandığı gözetilmeden, TCK’nın 35/2. maddesiyle uygulama yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 09.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1464, Karar No: 2013/5486, Tarih: 07.03.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/1464 E.  ,  2013/5486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

CMK'nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geriye bırakılması müessesine engel hali bulunmayan sanığın, 20.04.2009 tarihli talimat mahkemesindeki savunmasında, süre verilmesi halinde zararı ödeyeceğini beyan ettiği nazara alınarak, eşyanın ithalinde öngörülen gümrük vergileri ve diğer eş etkili vergiler ile mali yükler toplamı belirlenip, bu tutarın kamu zararı olduğunun sanığa bildirilmesi ve sonucuna göre, gerektiğinde Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/9. madde fıkrası da gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken, kamu zararının sanık tarafından giderilmediğinden bahisle ve başka bir gerekçede gösterilmeden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kabule göre de,

1-5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 61/8.maddesi uyarınca sanık hakkında öncelikle adli para cezası gün olarak belirlenmesi, artırım ve indirimlerin gün para cezası üzerinden yapıldıktan sonra sonuç gün para cezasının bir gün için tayin olunan miktarın çarpımı ile belirlenmesi gerektiğinin gözetilmeyerek, gün adli para cezasının aynı anda ve aynı fıkrada adli para cezasına çevirerek bu miktarlar üzerinden indirim yapılması,

2-Davaya konu sigaraların kaçak olup olmadığının tayin ve tespiti yaptırılmadan yazılı şekilde hüküm tesisi,

3-Adli para cezasının beher gün karşılığının 20 TL olarak belirlenmesi sırasında uygulama maddesi olan 5237 sayılı TCK.nun 52. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK.nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı yasanın 8/2.maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK'nun 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 07.03.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3628, Karar No: 2020/7466, Tarih: 17.12.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/3628 E.  ,  2020/7466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

A) Sanık müdafinin “2008 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde:

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

B) Sanık müdafinin “2007 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde:

Sanığa yüklenen “2007 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, 26.04.2008 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiğ anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 17.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/35231, Karar No: 2020/18769, Tarih: 16.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/35231 E.  ,  2020/18769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 03.11.2000- 10.07.2014 tarihleri arasında ütücü olarak çalışmakta iken başka bir bölümde çalıştırılmak istendiğini bu nedenle işten ayrılmak zorunda kaldığını ve alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının mazeret bildirmeden devamsızlık yaptığını, iş sözleşmesinin bu nedenle feshedildiğini davacının alacağının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshi uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda; davacı 10.07.2014 tarihi sabahında işyerine gittiğinde ütücü olarak çalışmasına rağmen kesimhane bölümünde çalıştırılmak istendiğini ancak kendisinin bu işi bilmediğinden ayrılmak zorunda kaldığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı talebinde bulunmuştur. Davalı ise, davacının mazeret bildirmeden devamsızlık yaptığından iş sözleşmesinin haklı nedenle sona erdirildiğini savunmuştur. Mahkemece çelişkili bir gerekçeyle kıdem ve ihbar tazminatının kabulüne karar verilmiştir. Davacının 10.07.2014 tarihinde davalıya gönderdiği ihtarname ve yargılama aşamasında dinlenen tanık beyanları birlikte değerlendirildiğinde; davacının ütücü olarak çalışmakta iken kesimhane bölümünde çalıştırılmak istendiği, ütücü olarak çalışmakta olan bir kişinin kesimhanedeki işi yapamayacağı buna göre işveren tarafından tek taraflı olarak davacının yaptığı işin değiştirildiği bunun üzerine davacının işe gelmediği anlaşılmaktadır.

4857 S. Kanununun 22. maddesine göre, çalışma koşullarında işçi aleyhine esaslı değişiklik yapılabilmesi için değişikliğin işçiye yazılı olarak bildirilmesi ve 6 iş günü içerisinde işçinin yazılı kabulü aranmalıdır. Aksi halde çalışma koşullarında esaslı değişikliğin işçiyi bağlamayacağı kanunun açık hükmü olup somut olayda da çalışma koşullarındaki değişiklik bildirimi yazılı olarak yapılmamış ve işçinin yazılı onayı alınmamıştır.

4857 S. Kanununun 22. maddesine göre, çalışma koşullarında işçi aleyhine esaslı değişiklik yapılabilmesi için değişikliğin işçiye yazılı olarak bildirilmesi ve 6 iş günü içerisinde işçinin yazılı kabulü aranmalıdır. Aksi halde çalışma koşullarında esaslı değişikliğin işçiyi bağlamayacağı kanunun açık hükmü olup somut olayda da çalışma koşullarındaki değişiklik bildirimi yazılı olarak yapılmamış ve işçinin yazılı onayı alınmamıştır.

Davacının iş sözleşmesini aleyhine değişen çalışma koşulları sebebiyle haklı nedenle feshettiği kabulüyle kıdem tazminatı hak kazandığı açıktır. Haklı fesih durumunda davacı kıdem tazminatına hak kazansa da ihbar tazminatına hak kazanamaz. Bu sebeple mahkemece ihbar tazminatının reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/23434, Karar No: 2019/946, Tarih: 23.01.2019

**5. Hukuk Dairesi         2017/23434 E.  ,  2019/946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

.... niteliğindeki ........ köyü 1521 parsel sayılı taşınmaza ........ karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

1)Dava konusu taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan ........ satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, ........ satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra ........ ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ........ olarak değerlendirilen taşınmaz ile dava konusu taşınmazın 2013 yılına ait arsa metrekare rayiç bedeli taktir komisyonu tarafından re'sen belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerleri getirtilmeden m2 birim bedeli belirlendiği gibi, ........ taşınmazın imar parseli, dava konusu taşınmazın ise kadastral parsel olduğu anlaşılmasına rağmen, yazılı gerekçe ile düzenleme ortaklık payı düşmeyen ve denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen ........ celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, ........ alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili ........ Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, ........lere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile ........ taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve ........ taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak ........lere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Davalı idare harçtan muaf olmasına rağmen, yatırdığı harcın davacı tarafa iadesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 23/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2671, Karar No: 2014/7204, Tarih: 15.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/2671 E.  ,  2014/7204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.