muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/6598, Karar No: 2012/4745, Tarih: 18.06.2012

**7. Hukuk Dairesi         2011/6598 E.  ,  2012/4745 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılardan ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, taşınmazlar üzerindeki muhdesatların aidiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

1-İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, dava dilekçesinin kendisine asaleten, davalı ... ... velayeten bizzat davalı ...’a tebliğ edilmesine ve adı geçen davalının kısıtlı olduğu yönünde delil ve belge gösterilmemiş olmasına, öte yandan; dava konusu 118 ada 77 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki elma ağacı niteliğindeki muhdesatların davacı ..., 123 ada 3 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki ev, kuyu ve elma dışındaki meyve ağacı niteliğindeki muhdesatların ise davacı ... tarafından meydana getirildiğinin mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen deliller ile doğru olarak belirlenmiş olmasına göre, adı geçen davalının bunlara ilişen ve aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalının 122 ada 5 parsel ve 123 ada 3 parsel sayılı taşınmazlar üzerinde bulunan elma ağacı niteliğindeki muhdesatlara ve oluşturulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince; mahkemece belirtilen muhdesatlar yönünden de davanın kabulüne karar verilmiş ise de varılan sonuç ve oluşturulan hüküm dosyada toplanan delillere ve yasal düzenlemelere uygun düşmemiştir.

3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3 maddesi hükmünde kadastro tutanaklarının kesinleştiği tarihten itibaren 10 yıl geçtikten sonra bu tutanaklarda belirtilen haklara, sınırlandırma ve tespitlere karşı kadastrodan önceki hukuki sebeplere dayanarak dava açılamayacağı açıklanmıştır. Bu sürenin hak düşürücü nitelikte olduğu ve taraflarca öne sürülmese bile mahkemece kendiliğinden değerlendirileceği kuşkusuzdur.

Somut olaya gelince; dava konusu elma ağacı niteliğindeki muhdesatların kadastro tespitinden önce meydana getirildiği ve muhdesatların üzerinde bulunduğu 122 ada 5 parsel ve 123 ada 3 parsel sayılı taşınmazların tespitlerinin (elma bahçesi niteliği ile 13.07.1995 tarihinde )kesinleştiği gün ile davanın açıldığı 16.02.2009 günü arasında 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3 maddesi hükmünde sözü edilen kamu düzenine ilişkin 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği anlaşılmaktadır. Davanın hak düşürücü süreden sonra açıldığının belirlenmesi halinde salt bu nedenle reddine karar verilmesi gerekir. Şu halde açıklanan muhdesatlar yönünden davanın esasına girilemez.

Hal böyle olunca; davanın belirtilen muhdesatlar yönünden hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, yasal düzenlemeler gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olduğu gibi, 122 ada 3 parsel sayılı taşınmaz yönünden kabulüne karar verilen meyve ağacı niteliğindeki muhdesatların, yaşı, cinsi ve sayısı gibi ayırıcı niteliklerine hüküm yerinde yer verilmeksizin infazda kuşku yaratır şekilde hüküm oluşturulması dahi isabetsiz, davalı ...'ın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre de davalının yargılama gideri ve avukatlık ücretine yönelik sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin ödenen 1.101,00 TL harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 18.06.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13030, Karar No: 2024/14655, Tarih: 06.11.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/13030 E.  ,  2024/14655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki ücret tespitinin ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma ilâmından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uygun olarak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

06.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/407, Karar No: 2024/428, Tarih: 23.01.2024

**7. Hukuk Dairesi         2023/407 E.  ,  2024/428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2013/464 E., 2014/599 K.

KARAR : Davanın kabulü

1.7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) "Tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina" kenar başlıklı 21 inci maddesi şöyledir:

"Kendisine tebligat yapılacak kimse veya yukarıdaki maddeler mucibince tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır.

Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin " Muhatabın adreste bulunmaması, ölmesi veya adresinden sürekli olarak ayrılması halinde yapılacak işlem

" kenar başlıklı 30 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

"Adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine meşruhat verilerek çıkarılan tebligatlar hariç olmak üzere, muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste sürekli olarak bulunmazsa, tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar heyeti veya meclisi üyeleri, kolluk amir ve memurlarından araştırarak beyanlarını tebliğ mazbatasına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde bu durumu yazarak imzalaması gerekir.

"

Aynı Yönetmeliğin 35 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi ise şöyledir:

"(1) Tebliğ bir mazbata ile belgelendirilir. Bu mazbatanın;

...

f)30 uncu ve 31 inci maddelerdeki durumların gerçekleşmesi halinde bu hususlarla ilgili hangi işlemlerin yapıldığını, adreste bulunmama ve kaçınma için gösterilen sebebi içermesi gerekir."

"

Aynı Yönetmeliğin 35 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi ise şöyledir:

"(1) Tebliğ bir mazbata ile belgelendirilir. Bu mazbatanın;

...

f)30 uncu ve 31 inci maddelerdeki durumların gerçekleşmesi halinde bu hususlarla ilgili hangi işlemlerin yapıldığını, adreste bulunmama ve kaçınma için gösterilen sebebi içermesi gerekir."

Somut olayda; davalılar ... ve ...'a yapılan gerekçeli karar tebligatlarının, muhatapların adreslerinin kapalı olduğu en yakın komşu/ kapıcı/ yönetici/ görevli beyanından öğrenilerek tebligat evraklarının mahalle muhtarı imzasına teslim edilip, 2 No.lu haber kağıdı muhatapların kapısına yapıştırılarak en yakın komşu/kapıcı/ yönetici/ görevliye haber verildiği ve bu kişilerin imzadan imtina ettikleri belirtilmek suretiyle yapıldığı anlaşılmıştır. Görüldüğü üzere, tebliğ memuru, adı geçen muhatapların adreslerinden geçici mi yoksa sürekli mi ayrıldığını, adreste bulunmama sebebinin ve tevziat saatlerinden sonra geleceğini tespit etmeden tebligat işlemlerini tamamlamıştır. Bu durumda, davalılar ... ve ...'a yapılan gerekçeli karar tebligatları 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 30 uncu ve 35 inci maddeleri hükümlerine uygun olarak yapılmadığından usulsüzdür.

Diğer taraftan; 7201 sayılı Kanun'un 16 ncı maddesi şöyledir:

"Kendisine tebliğ yapılacak şahıs adresinde bulunmazsa tebliğ kendisi ile aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerinden birine yapılır."

Somut olayda; davalı ...'ya gerekçeli karar tebligatı, "Adreste tebligat almaya yetkili ... imzasına tebliğ edildi" açıklaması ile muhatabın adreste bulunup bulunmadığı ve tebligatı alan kişinin 7201 sayılı Kanun'un 16 ncı maddesinde belirtilen kişilerden olup olmadığı tespit edilmeden anılan Kanun ve Yönetmelik hükümlerine aykırı olarak yapıldığından usulsüzdür.

Açıklanan nedenlerle; Mahkemece gerekçeli kararın davalılar ..., ... ve ...'nin adreslerine yukarıda belirtilen yasal düzenlemelere uygun şekilde tebliğinin sağlanması ve kanuni temyiz süresinin beklenilmesi gerekir.

2. Kararı temyiz eden davalı ... vekili tarafından verilen temyiz dilekçesinin, diğer davalılara tebliğine dair belgelerin dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda yer almadığı belirlenmiştir.

Bu itibarla temyiz dilekçesinin;

1. Diğer davalılara tebliğ edilip edilmediği araştırılarak,

a) Tebliğ edilmiş ise tebliğ belgelerinin eklenmesi,

b) Tebliğ belgeleri yok ise dayanak kayıtlar getirtilerek tebliğ tarihlerinin saptanması,

2. Temyiz dilekçesi tebliğ edilmemiş ise tebliğ edilerek,

a) Katılma yoluyla temyiz süresinin beklenmesi,

b) Kararın süresinde katılma yoluyla temyiz edilmesi hâlinde ise gerekli usuli işlemlerin yapılması ve temyiz dilekçesinin taraflara tebliğ edilmesi suretiyle belirtilen usuli işlemler tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

2. Temyiz dilekçesi tebliğ edilmemiş ise tebliğ edilerek,

a) Katılma yoluyla temyiz süresinin beklenmesi,

b) Kararın süresinde katılma yoluyla temyiz edilmesi hâlinde ise gerekli usuli işlemlerin yapılması ve temyiz dilekçesinin taraflara tebliğ edilmesi suretiyle belirtilen usuli işlemler tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

23.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11899, Karar No: 2013/19010, Tarih: 07.11.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/11899 E.  ,  2013/19010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1)Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 08.04.2011 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorulduktan,

2)Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduklarının ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulduktan,

3)Değerlendirme tarihi olan 2011 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerleri, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırıldıktan,

4)Şehir Hali Hazır Haritası üzerinde dava konusu taşınmaz ile emsal kabul edilen taşınmazın birbirlerine olan mesafeleri ve bu taşınmazların ilçenin merkezi yerlerine (Adliye Hükümet Konağı, Belediye Binası gibi) olan uzaklıkları fen bilirkişiye işaretlettirildikten,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7411, Karar No: 2012/8743, Tarih: 03.12.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/7411 E.  ,  2012/8743 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dava, abonelik sözleşmesine dayalı kayıp kaçak bedeli ve PSHS okuma bedeli ile ilgili muarazanın giderilmesi istemine ilişkindir.

Hal böyle olunca davanın niteliği, tarafların sıfatı, temyizin kapsamı dikkate alındığında 6110 sayılı Kanunla değişik Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi hükmüne göre Başkanlar Kurulu tarafından hazırlanan ve Büyük Genel Kurul'ca kabul edilerek yürürlüğe giren işbölümü kararına göre yerel mahkemece verilen hükmün temyiz incelemesini yapma görevi Yüksek (13). Hukuk Dairesine ait olmakla birlikte anılan Dairece de aidiyet kararı verilerek dosya Dairemize gönderilmiş olmakla temyiz inceleme yerinin belirlenmesi için dosyanın YÜKSEK HUKUK DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU'NA SUNULMASINA, 03.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15984, Karar No: 2017/26536, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/15984 E.  ,  2017/26536 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1169, Karar No: 2015/12755, Tarih: 14.10.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/1169 E.  ,  2015/12755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalıdan personel taşımacılığında kullanılmak amacıyla satın aldığı aracın ruhsatında ve Trafik Tescil Müracaat ve İşlem Formunda; “Cinsi: Otobüs, Tipi: Master 2.5 DCİ, ve istiap haddinin 17 kişi (sürücü hariç) bilgilerinin yer aldığını, müvekkilinin, aracın 2007- 2008-2009-2010 yıllarında muayenesini yaptırdığını, ancak 14.11.2011 tarihinde muayeneden “Aracın azami yüklü ağırlığı ile araç cinsinin/sınıfının uyuşmadığı, bu nedenle muayeneler esnasında yolcu taşıyan araçlarda, yolcuların oluşturduğu yük miktarı hesaplanarak uygunluk belgesinde tescil belgesinde, tip etiketinde veya tadilat projelerinde yazan azami yüklü ağırlık değerini aşan araçlara kusur verildiği” gerekçesi ile onay verilmediğini, davalıya gerekli işlemleri yapması hususunda ihtarname çekildiğini ve davalının herhangi bir girişimde bulunmadığını, bunun üzerine müvekkilinin araçta tadilat yaptırıp proje ve hesaplarını onaylattıktan sonra muayene yaptırıp tadilatı tescil kuruluşuna bildirdiğini ve yeni ruhsat çıkardığını, müvekkilinin bu değişiklikler için 350 TL masraf yaptığını, aracın cinsinin otobüs iken minibüs olduğunu, aracın istiap haddi 18 kişi iken, 15 kişiye indirildiğini, bu durumun işçilerinin servisini davaya konu araçla yapan müvekkili için son derece önem arz ettiğini, müvekkilinin servisle taşıdığı işçi sayısının 18 olduğunu, ya aracını satıp yeni 18 kişilik araç alacağını ya da 3 kişi için ek maliyetlere katlanmak zorunda olduğunu, müvekkilinin davaya konu aracı satmaya kalktığında 2. el aracın değer kaybetmesi dışında, yolcu sayısının düşmesi ve otobüs iken minibüse dönüşmesi nedeniyle 20.000 TL değer kaybettiğini ileri sürerek müvekkilinin uğramış olduğu 20.350,00.-TL tutarındaki zararın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, yetkili mahkemenin ... Asliye Ticaret Mahkemesi olduğunu, davacının TTK’nun öngördüğü ayıp ihbar yükümlülüğünü süresinde yerine getirmediğini, aracı teslim aldıktan 6 yıl sonra davasını ikame ettiğini, dava konusu aracın okul servis araçlar yönetmeliğine göre arka kapılarında “Okul Taşıtı” ve “Dur” yazılı ışıklı lambayı 6 yıl boyunca görmemesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, davacının ayıp olarak belirttiği hususu en geç 14.11.2011 tarihindeki muayene esnasında öğrendiğini, fakat müvekkil şirkete 29.02.2012 tebliğ tarihli ihtarnamesi ile durumu bildirdiğini, zamanında ayıp ihbar yükümlülüğünde bulunmadığını, dava konusu aracın otobüs olarak değil, sadece Okul Taşıtı (Okul Otobüsü) maksadıyla kullanılabileceğinin belgelerinde belirtildiğini, davacının aracı 4 sene boyunca (2006 - 2010) bir şekilde ticari maksatla personel taşımacılığında kullandığını, dava konusu araca ait ruhsat üzerinde okul otobüsü yerine otobüs yazılmasında müvekkil şirketin herhangi bir kusurunun olmadığını, davacının aracı Okul Otobüsü olarak aldığını, maddi tazminat bedelinin afaki olduğunu, davacının yapmış olduğu 20.350 TL lik hesabın bilimsel verilerden uzak olduğunu, aracın 2. ele düşmesinin normal bir hal olması nedeniyle herhangi bir zararının olmadığını, davanın reddine karar verilmesini talep ettiklerini beyan etmiştir.

Mahkemece dava konusu aracın, davacıya otobüs olarak ve 17+1 kişilik olarak satıldığı, aracın davalı tarafından “Otobüs” cinsinde ve “17+1 Kişilik” olarak alındığı, aracın istiap haddinden dolayı muayeneden kaldığı, dava konusu aracın koltuklarının sökülerek tadilat yapıldığı ve bu işlemin tutarının 350,84.-TL olduğu, koltuk sayısının azaltılarak azami yüklü ağırlık ile taşınılan yolcu sayısı arasındaki teknik uyumsuzluğun giderildiği, piyasa koşullarında yapılan inceleme ve araştırmalarda; davaya konu araçta koltuk sayısının azalması neticesinde aracın ticari değerinde 6.000,00.-TL azalma nedeniyle zararının olduğu, taşınamayan 3 işçi için başka bir aracın satın alınması, bu işçilerin İzmir - Kemalpaşa arası taşınması için, aracın harcadığı yakıt, araçtaki yıpranma payı ve bakımları nedeniyle talep edilen 6.000,00-TL’nin takdiren uygun olduğu gerekçeleri ile davanın bilirkişi raporu doğrultusunda kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Uygunluk belgesi ve fatura dikkate alındığında satım konusu aracın okul taşıtı niteliği ile 17+1 kişilik olarak satıldığı anlaşılmaktadır. Davacının satımdaki niteliği okul taşıtı olan aracı yetişkin insan taşımak üzere kullanması ve buna yönelik olarak değişiklik talebinde bulunması mümkün değildir. Bu nedenle davanın reddi gerekirken yazılı gerekçe ile karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Uygunluk belgesi ve fatura dikkate alındığında satım konusu aracın okul taşıtı niteliği ile 17+1 kişilik olarak satıldığı anlaşılmaktadır. Davacının satımdaki niteliği okul taşıtı olan aracı yetişkin insan taşımak üzere kullanması ve buna yönelik olarak değişiklik talebinde bulunması mümkün değildir. Bu nedenle davanın reddi gerekirken yazılı gerekçe ile karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının değerlendirilmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 14.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24750, Karar No: 2015/12291, Tarih: 10.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/24750 E.  ,  2015/12291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle:

7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.