muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/6027, Karar No: 2019/2128, Tarih: 21.02.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/6027 E.  ,  2019/2128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

20.11.2018 tarihli tebliğnamede sanıklar ... ve ... hakkındaki hükümlerin uygulama maddeleri gösterildiği ancak suça sürüklenen çocuk ... hakkındaki hükümlerin gösterilmediği ayrıca sanıklar ve suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından hüküm kurulduğu sanıklar ve suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından kurulan hükümlerin tamamı temyiz edildiği, ancak tebliğnamede suç ismi olarak hırsızlık yazıldığı tespit edildiği bu nedenle sanıklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından tebliğnamede görüş bulunmadığından bu konuda da görüş bildiren ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesinin sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 21.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11564, Karar No: 2017/4489, Tarih: 04.07.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/11564 E.  ,  2017/4489 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vekili tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 05/03/2015 gününde verilen dilekçe ile basın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/06/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile davalılardan ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacı vekilinin temyiz itirazları reddedilmelidir.

2) Davalılardan ...’un temyiz itirazlarına gelince;

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ile davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı; davalılardan ...’un imtiyaz sahibi olduğu isimli gazetenin 18/02/2015 tarihli nüshasında, davalılardan ... tarafından kaleme alınan başlıklı haber ve köşe yazısı ile kişilik haklarına haksız şekilde saldırıda bulunulduğunu beyan ederek, manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu haber ve köşe yazısında kullanılan ifadelerin davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu gerekçesi ile, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1 ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki, basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa' maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki, basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa' maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dosya kapsamına göre; ceza mahkemesinde verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı TBK'nın 74. maddesi anlamında hukuk hakimini bağlayıcı nitelikte bir karar değildir. Somut olayın oluş şeklinin, hukuk hakimi tarafından deliller serbestçe değerlendirilerek takdir edilmesi gerekir.

Dava konusu haber ve köşe yazısı bir bütün olarak değerlendirildiğinde; davacının katılmış olduğu bir düğün töreninde çekilmiş olan bir fotoğrafına ve gazetecilik tekniği gereği okuyucunun ilgisini çekmesi için çarpıcı bir başlığa yer verilerek eleştiri sınırları içerisinde bir takım ifadelerin kullanıldığı; haber ve fotoğrafların, görünür gerçeğe uygun ve güncel olup, öz ile biçim dengesinin aşılmadığı, haberin bu hali ile hukuka uygunluk unsurlarını taşıdığı ve kişilik haklarına saldırı teşkil etmediği anlaşılmaktadır.

Şu durumda, dava konusu haberin basının haber verme hakkı toplumun da haber alma hakkı kapsamında kaldığının kabulü ile istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle, davalının tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden, kararın davalılardan ... lehine bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle davalılardan ... yararına BOZULMASINA; davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/07/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3515, Karar No: 2011/3398, Tarih: 30.03.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/3515 E.  ,  2011/3398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 22/11/2010 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın zamanaşımı nedeni ile reddine dair verilen 06/01/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davacı, 150 adet küçükbaş hayvanına kaçakçılık suçu nedeniyle el konarak yediemine teslim edildiğini, ceza mahkemesinde delil yetersizliğinden beraet ettiğini ve hayvanların kendisine geri verilmesine karar verildiğini, bu karar tebliğ edilmediği gibi hayvanların da geri verilmediğini belirterek, hayvanlara el konulduğu tarihten itibaren senelik doğurma, çoğalma, yün ve süt gibi beklenen kar oranları hesaplanarak, yasal faizi ile birlikte ödetilmesini istemiştir.

Davalılar ise, davanın zamanaşımına uğradığını belirterek istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, davacının küçükbaş hayvanlarına el konulduğu 08.05.2000 gününden itibaren 10 yıllık zamanaşımı süresinin geçtiği gerekçesiyle, istemin zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, kaçakçılık suçu nedeni ile yargılanan davacının küçükbaş hayvanlarına da el konulduğu; yapılan ceza yargılaması sonunda delil yetersizliği nedeniyle davacının beraetine ve 150 adet küçükbaş hayvanın kendisine geri verilmesine ilişkin Hakkari Ağır Ceza Mahkemesi'nin 05.06.2001 gün ve 2001/56-88 sayılı kararının, Yargıtay 7. Ceza Dairesi'nin 23.09.2002 günlü kararı ile onanarak kesinleşip "ilam" niteliğini kazandığı anlaşılmaktadır.

İcra ve İflas Yasası'nın 39/1. ve Borçlar Yasası'nın 135/2. maddelerine göre ilamlar kararın verildiği günden itibaren 10 yıl geçmekle zamanaşımına uğrar. 150 adet küçükbaş hayvanın davacıya geri verilmesine ilişkin "ilam" niteliği kazanan karar 05.06.2001 gününde verildiğine göre, dava tarihi 28.01.2009 günü 10 yıllık "ilam" zamanaşımı henüz geçmemiştir. Davacının, asıl alacağa bağlı olarak istediği fer'i alacaklar da asıl alacağın bağlı olduğu zamanaşımı süresi içinde istenebilir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, işin esası incelenip varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle davanın zamanaşımı nedeni ile reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 30/03/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4472, Karar No: 2010/5346, Tarih: 06.05.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/4472 E.  ,  2010/5346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAYNARCA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 08/02/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalı  adına   kayıtlı   olan 1062  ve  1063  parsel   sayılı  taşınmazların  kıyı  kenar  çizgisi   içerisinde  kaldıklarını  ileri  sürüp,  tapu   kayıtlarının  iptali  ile  tescil  dışı  bırakılmalarını   istemiştir.

Davalı,  davanın  reddini  savunmuştur.

Mahkemece, yargılamanın  devamı  sırasında  yürürlüğe  giren  5841  Sayılı Yasa  hükümleri   gözetilerek  davanın  10  yıllık  hak  düşürücü  sürede  açılmadığı  gerekçesiyle  davanın  reddine  karar  verilmiştir.

Karar, davacı hazine temsilcisi tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .... raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çekişme konusu taşınmazların kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı iddiasına dayalı tapu iptali ve terkin isteğine ilişkin olup, mahkemece; 3402 Sayılı Yasa’nın 12. maddesinde 5841 Sayılı Yasa ile yapılan değişiklik gözetilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine,

Ancak, hemen belirtilmelidir ki, bir taraf, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya da yeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinden sorumlu tutulmaz.

Anılan bu kural yasal ve yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır. (Baki Kuru, Hukuk Usulü Mahakemeleri 5. Cilt, sayfa 5338, dipnot 159; 10. H.D. 21.12.1976, 8770/8739 ve dipnot 160: 5. HD 12.09.1977, 5445/5655 dipnot 161: 10. HD 24.02.1976, 6296/1297)      Ayrıca, her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Davacı Hazine, temyiz dilekçesinde sair nedenlerden söz etmek suretiyle bu hususa değinmiştir.

Hal böyle olunca,  somut olayda mahkemece yapılan keşif sonucu çekişmeli taşınmazların belirlenen  kıyı kenar çizgisine  göre  kıyıda  bulunduğu ve dava tarihinde davacı Hazine’nin haklı olduğu anlaşıldığına ve yargılama sırasında yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa gereğince dava reddedildiğine göre, davalının tüm yargılama giderlerinden avukatlık  ücreti  ve  maktu  harçtan  sorumlu tutulması gerekirken, aksine düşüncelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması isabetsizdir.

Davacı Hazine’nin yukarıda değinilen yargılama giderleri açısından temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlere hasren HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 6.5.2010  tarihinde   oybirliğiyle  karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/45853, Karar No: 2016/3218, Tarih: 15.02.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/45853 E.  ,  2016/3218 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde ustabaşı olarak çalışırken iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı, davacının iş akdinin devamsızlığı sebebiyle haklı nedenle sonlandırıldığını, tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini davalının ispat edemediğinden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İhbar tazminatı, iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olması nedeniyle, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. İşçinin 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi nedenlerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

Somut olayda, taraf tanıklarının beyanlarından davacının, işverenin akşam vardiyasına saat 22.00 da değil de 21.45 de başlayacaksınız demesi ve teklifini kabul etmeyen işçilere “beğenmeyene kapı orda” beyanı üzerine işyerini terk ettiği; böylece iş akdini çalışma koşullarındaki aleyhe değişikliği kabul etmeyerek haklı nedenle feshettiği sabittir. Bu durumda davacının kıdem tazminatını alabileceği ancak ihbar tazminatı talep edemeyeceğinden, ihbar tazminatı talebinin reddi gerekirken yazılı şekilde kabulü isabetsizdir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 15/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1817, Karar No: 2011/5969, Tarih: 27.12.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/1817 E.  ,  2011/5969 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...’ün yapılan yargılaması sonunda; reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan mahkûmiyetine, diğer suçtan ise beraatine dair İzmir 19. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 14.12.2005 gün 2005/218 Esas ve 2005/1224 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili ve sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ve ek tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa isnat olunan, reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarının kanunda öngörülen cezalarının üst sınırları itibarıyla 765 sayılı TCK.nın 102/4. maddesinde belirlenen 5 yıllık asli, aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddeleri uyarınca da 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi oldukları, sanığın reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçu yönüyle 5 yıllık asli zamanaşımı süresinin 09.05.2002 günlü sorgu tarihinden, diğer suç yönüyle de 28.01.2002 olan suç tarihinden 7 yıl 6 asli ve ilaveli zamanaşımı süresinin inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşıldığından, hükümlerin 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca davaların zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 27.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11416, Karar No: 2013/16810, Tarih: 26.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/11416 E.  ,  2013/16810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05/07/2011 gün ve 2008/262-2011/133 sayılı kararı onayan Daire’nin 18/03/2013 gün ve 2012/3625-2013/5172 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 99/16076 sayı ve “dalan Family+D+şekil” ibareli tanınmış markanın sahibi olduğunu, davalının, bu marka ile karıştırılma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki “FAMİLİA” ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere davalı TPE’ye başvuruda bulunduğunu, 2006/51339 kod numarasını alan başvurunun, Resmi Marka Bülteninde ilanı üzerine müvekkili tarafından Markalar Dairesi Başkanlığına itirazda bulunulduğunu, ancak itirazın yerinde görülmeyerek reddedildiğini, bu kararın yeniden incelenmesi talebinin de nihai olarak YİDK tarafından reddedildiğini ileri sürerek TPE YİDK'nun 2008-M-3155 sayılı kararının iptaline, tescili halinde markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili ve davalı şirket vekili, ayrı ayrı davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece davacının itiraza dayanak markasının "DALAN FAMİLY+D+şekil" den oluştuğu davalı başvurusunun ise "FAMİLİA" kelimesinden oluştuğu; 556 Sayılı KHK hükümleri kapsamında aynı ya da ayırt edilemeyecek kadar benzer sayılamayacakları zira; davacı markasındaki DALAN ibaresi ve D harfinden oluşan logonun belirli ölçüde görsel, işitsel ve semantik farklılık yarattığı; 556 Sayılı KHK’nin 7/1-b bendi anlamında tescil engeli bulunmadığı, ne varki bu farklılıkların markalar arasındaki “karıştırılma ihtimali”ni bütünüyle bertaraf edecek düzeyde olmadığı; ancak taraflar arasındaki Ankara 3 Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 2006/67 esas ve 2007/11 karar ve bozma sonrası 2008/314; 2008/344 esas ve karar numarasını alan dava ve karşı davayı sonuçlandıran protokol ve davalı adına 162802 ve 2002/14538 sayı ile tescilli, taraflar arasında çekişme konusu olmaktan çıkan "Familia" ibareli markaların, tescilli bulunduğu mallar yönünden davalı yararına kazanılmış hak oluşturduğu gerekçesiyle müktesep hakka konu mallar hariç olmak üzere başvuru kapsamındaki diğer tüm mallar yönünden YİDK kararının kısmen iptali ve tescil edilen markanın kısmen hükümsüzlüğüne dair verilen karar davalı TPE vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 18.03.2013 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 26/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14595, Karar No: 2023/6203, Tarih: 15.05.2023

**5. Ceza Dairesi         2021/14595 E.  ,  2023/6203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/58 Esas, 2019/1005 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 16.05.2019 tarihli ve 2019/58 Esas, 2019/1005 sayılı Kararının, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın (2709 sayılı Kanun) 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 231 nci maddesinin ikinci fıkrası, 232 nci maddesinin altıncı fıkrası ve 291 nci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, mercii, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve 5271 sayılı Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır'', aynı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295 inci maddesinin birinci fıkrasında ise; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir'' şeklindeki düzenlemeler karşısında;

Katılan vekiline 16.05.2019 tarihinde tefhim edilen ve 22.05.2019 tarihinde tebliğ olunan hükümde 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmediği gibi bu hususun meşruhatlı tebligat ile de ihtar edilmediği anlaşıldığından,

Katılan vekiline yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usulüne uygun şekilde ''5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca gerekçeli temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesinden,

Temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verilmesi halinde ise bu hususta ek tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,Oy birliğiyle, 15.05.2023 tarihinde karar verildi.