muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1714, Karar No: 2015/2328, Tarih: 09.03.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/1714 E.  ,  2015/2328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/01/2015

NUMARASI : 2014/513-2015/17

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kesinleşen icra takibinden dolayı kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kabulüne karar verilmesi üzerine karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı, 15.08.2013 tarihli sözlü kira sözleşmesine dayanarak 18.09.2014 tarihinde başlattığı icra takibi ile 2014 yılı Ağustos ve Eylül ayı kira parası olarak aylık 2.500 TL den toplam 5.000 TL kira parasının tahsili isteminde bulunmuş, ödeme emri davalıya 29.09.2014 tarihinde tebliğ olunmuş, davalı borçlu takibe itiraz etmemiş, mahkemece borcun ödenmediği gerekçesiyle kiralananın tahliyesine karar verilmiştir. Ne var ki davalı borçlunun temyiz dilekçesine ekli banka dekontundan isteme konu 2014 yılı Ağustos ve Eylül ayı kira parası toplamı 5.000 TL yi 23.09.2014 tarihinde ödediği anlaşılmaktadır. Takibe konu kira parasının aslı ödendikten sonra ferilerinin ödenmemesi temerrüte esas teşkil etmez. Bu durumda takibe konu borç ödeme emri tebliğ tarihinden önce yatırıldığı halde yazılı şekilde tahliye kararı verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 09.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1057, Karar No: 2023/779, Tarih: 28.02.2023

**6. Hukuk Dairesi         2023/1057 E.  ,  2023/779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 53. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 8. Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki eser sözleşmesinden kaynaklı tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasına ve davanın esasının görülmesi amacıyla, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 10.01.2023 tarihli ek karar ile temyiz talebinin kesin karara ilişkin olduğu gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararı, davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

1

Temyiz istemi; temyiz konusu kararın, 6100 sayılı Kanun’un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca verilen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 53. Hukuk Dairesi'nin ek kararına ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin, uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek ölçüde önemli delillerin toplanmamış veya değerlendirilmemiş olması ya da talebin önemli bir kısmı hakkında karar verilmemiş olması sebebiyle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılması ile dosyanın mahkemesine gönderilmesine ilişkin kararları, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca kesin olup aynı Kanun’un 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca temyiz edilemez.

Somut olayda, ilk derece mahkemesince verilen davanın zamanaşımı nedeniyle reddine ilişkin kararın istinaf incelemesi sonucunca bölge adliye mahkemesince kararın kaldırılmasına ve uyuşmazlığın esasının incelenmesi amacıyla dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine ilişkin verilen karar kesin niteliktedir.

Bu durumda, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 53. Hukuk Dairesi'nin 10.01.2023 tarihli temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararında isabetsizlik olmadığından, ek kararın onanması gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 53. Hukuk Dairesi'nin 10.01.2023 tarihli ek kararının ONANMASINA,

Fazla alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye

Mahkemesine gönderilmesine,

28.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

2
Yargıtay — Esas No: 2011/16074, Karar No: 2012/2952, Tarih: 09.02.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/16074 E.  ,  2012/2952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şanlıurfa 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/05/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK'nun 82/12. maddesi gereğince, borçlunun "haline münasip" evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki "aile" terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. Mahkemece, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tesbit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu ögeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı, kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Somut olayda borçlunun bulunduğu yerden daha mütevazi koşullara sahip yerlerde haline münasip meskeni alabileceği değer yukarıda açıklanan kıstaslar da gözönüne alınmak suretiyle tesbit ettirilmeksizin eksik inceleme ile yazılı gerekçe ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 09/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14174, Karar No: 2014/16933, Tarih: 11.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/14174 E.  ,  2014/16933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 10. İş Mahkemesi

TARİHİ : 07/03/2014

NUMARASI : 2013/1419-2014/252

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, iş sözleşmesinin sendikal sebeple davalı işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren iş sözleşmesinin işçinin yetersiz performansı nedeniyle geçerli sebeple feshedildiğini, sendikal sebeple feshedilmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin sendikal sebeple feshedildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilerek boşta geçen süre ve işe başlatmama tazminatı

Temyiz:

Hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Davacının iş sözleşmesinin sendikal sebeple feshedilip feshedilmediği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 2. fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Diğer taraftan dava tarihinde yürürlükte bulunan 2821 sayılı Sendikalar Kanunu’nun 31. maddesinin 6. fıkrası ve 7. fıkrasına göre iş güvencesi hükümlerinden yararlanan işçinin iş sözleşmesinin sendikal sebeplerle feshedildiği noktasında ispat yükü işçide olup sendikal sebeple feshin sabit olduğu hallerde mahkemece belirlenecek iş güvencesi tazminatı işçinin bir yıllık ücretinden az olamaz.

Somut olayda, davacı iş sözleşmesinin sendikal sebeple feshedildiğini iddia ederken davalı performansı düşüklüğü sebebiyle iş sözleşmesinin geçerli sebeple feshedildiğini savunmaktadır. Bununla birlikte davalı tarafından performans düşüklüğü sebebiyle fesih ileri sürülürken, davacının savunmasının alınmadığı ve performans ölçümünün objektif kriterlerinin neler olduğunun, davacının performansının düşük olduğunun ve verilen uygun süre içinde de performansının yükseltilemediğinin ispat edilemediği ve bu itibarla geçerli sebebinin ispatlanamadığı anlaşılmaktadır.

Feshin geçerli sebebe dayanmadığının tespit edilmesinden sonra davacının sendikal fesih iddiasının yerinde olup, olmadığının belirlenmesi gerekmektedir.

Feshin geçerli sebebe dayanmadığının tespit edilmesinden sonra davacının sendikal fesih iddiasının yerinde olup, olmadığının belirlenmesi gerekmektedir.

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin sendikal sebeple feshedildiği kabul edilmiş ise de, dosya kapsamında bulunan şahit beyanı ile sendikal özgürlüklerin ihlali ile ilgili yapılan savcılık soruşturması ile başka bir mahkemeden alınan emsal bilirkişi raporu ve üyelik istifa bildirimleri dışında delil bulunmamaktadır. Bu sebeple dosya kapsamı hüküm kurmaya elverişli değildir.

Oysa davacı vekili sendikanın 551 işçiden 191 tanesini üye kaydettiğini ve işletme çoğunluğu için 220 üye sayısına ulaşması gerektiğini, 26 işçinin sendika üyeliği sebebiyle çıkarıldığını Nisan-Mayıs ayında sendikadan istifa eden 17 kişi olduğunu ve bunların çalışmaya devam ettiklerini beyan ederken davalı vekili ise, fesihten önceki ve sonraki üçer aylık dönemlerde 88 işçi alınıp 107 işçi çıkarıldığını, işletmede toplam 559 kişi çalıştığını ifade etmiştir.

Mahkemece fesihten önceki altı ay ve sonraki altı ay içinde işe alınan, işten çıkarılan işçiler olup olmadığı, bu şekilde kaç kişinin işten çıkarılıp işe alındığı, bunlar arasında sendika üyesi, T.-K. İş Sendikası üyesi olup olmadığı, varsa sayıları, üyelikten istifa edip çalışmaya devam eden ya da üyelikten istifa edip yeninden işe alınan işçi olup olmadığı, sendikanın davalı işletmesinde örgütlenmeye başladığı tarihten itibaren geçen süreç içindeki üye sayısındaki değişimin ne olduğu hususlarının açıklığa kavuşturularak dosya kapsamındaki diğer delillerle birlikte konunun değerlendirilip feshin sendikal sebebe dayanıp dayanmadığının belirlenmesi gerekirken yetersiz dosya kapsamına dayanılarak eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalıdır.

Son olarak mahkemece ulaşılan sonuca göre de, boşta geçen süre ücretine hak kazanılması için süresi içinde işverene işe başlatılmak için başvurulması gerektiğinin göz ardı edilmesi de isabetsizdir.

Sonuç : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4801, Karar No: 2008/6149, Tarih: 14.05.2008

**1. Hukuk Dairesi         2008/4801 E.  ,  2008/6149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKŞEHİR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/09/2004
Yargıtay — Esas No: 2019/8914, Karar No: 2019/10379, Tarih: 10.09.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/8914 E.  ,  2019/10379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nun 116/4, 31/2. maddesine uyan suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasa'nın 66/1-e ve 66/2. maddelerinde öngörülen 4 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin mahkumiyet kararının verildiği 11/06/2015 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı ile suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

1-Duruşmada hazır bulunan suça sürüklenen çocuk ...'ya son söz hakkı verilmeden duruşmanın bitirilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 216/3. maddesine aykırı davranılması,

2-Suç tarihinde 12 yaşını bitirip 15 yaşını tamamlamayan suça sürüklenen çocuğun, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin mahkeme tarafından takdirinde göz önünde bulundurulacak sosyal inceleme raporu alınmayarak ve alınmamasının gerekçesi kararda gösterilmeyerek 5395 sayılı yasanın 35/1 ve 3. fıkrası hükümlerine uyulmaması, Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı ile suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10176, Karar No: 2016/4695, Tarih: 27.04.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/10176 E.  ,  2016/4695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

(TİCARET MAHKEMESİ SIFATIYLA)

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12/06/2014 tarih ve 2014/50-2014/113 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı .... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 13.04.2010 tarihinde meydana gelen don olayında kayısı ağaçlarının zarar gördüğünü, davalılara hasar ihbarı yapıldığını ancak zararın ağaçların çiçeklenme döneminde meydana geldiğinden bahisle poliçe teminatının ödenmediğini ileri sürerek şimdilik 1.000,00 TL zararın hasar tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiş, 07.03.2012 tarihinde davasını ıslah ederek talep miktarını 8.400,00 TL'ye yükseltmiştir.

Davalılar vekili, davacının hem 22.03.2010 tarihinde hem de 13.04.2010 tarihinde hasar ihbarının bulunduğunu, ağaçlarda meydana gelen verim kaybının 22.03.2010 tarihinde meydana gelen don olayından kaynaklandığını ve bu tarihte ağaçların çiçeklenme döneminde bulunduğunu, hasarın poliçe teminat kapsamı dışında kaldığını, ...'ye de husumet düşmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamı uyarınca meyve dökülmelerinin 14/04/2010 tarihindeki ... ilinin merkezi hariç davaya konu ... İlçesi ve ... Köyü civarı ile raporda ısı değerleri kıyaslanan il ve ilçelerin bulunduğu yerlerde don olayına bağlı olarak gerçekleştiği, sigortalanan parsellerdeki ürün eksilmesinin don olayından kaynaklı zarar olduğu ve sigorta kapsamına girdiği, zeyilnameler gözönüne alındığında davacının zararının 8.422,00 TL olduğu, sigorta poliçesinde son hasat tarihi olarak 15.08.2010 tarihinin belirlendiği, sigorta genel şartlarındaki 30 günlük süre gözetildiğinde 16.09.2010 tarihinde temerrütün gerçekleştiği, davalı ...'ye husumet düşmeyeceği, gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 8.400,00 TL'nin davalı ...'den tahsiline, alacağın 1.000 TL'lik kısmına 16.09.2010 tarihinden, bakiye kısmına ise ıslah tarihi olan 07.03.2012 tarihinden itibaren ticari faiz işletilmesine, davalı .... yönünden davanın husumet yokluğundan reddine karar verilmiştir. karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve hüküm fıkrasında “7.400,00 TL” yazılması gerekirken “....bakiye 7.422,00 TL'lik kısmına ise ıslah tarihi olan 07.03.2012 tarihinden itibaren ticari faiz uygulanmasına” şeklinde hüküm kurulmuş ise de; esasen toplam 8.400,00 TL'nin tahsiline hükmedilmiş olmakla bu hususun maddi hataya yönelik olup mahallinde her zaman düzeltilmesinin mümkün bulunmasına göre, davalı .... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ; Yukarıdaki bentte açıklanan nedenlerle davalı .... vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 546,10 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 27/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12987, Karar No: 2012/10156, Tarih: 10.10.2012

**5. Ceza Dairesi         2009/12987 E.  ,  2012/10156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce de benimsenen 12/02/2008 gün ve 2007/9-230 Esas, 2008/23 sayılı Kararı ve hükmolunan ceza miktarları gereğince sanıklar ... ve ...müdafiin duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddine karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Dairemizce de benimsenen Yargıtay CGK'nın 18/09/2012 tarihli, 2012/420 Esas, 2012/1771 sayılı Kararı da nazara alınarak 6352 sayılı Yasanın geçici 2. maddesinin sadece karşılıksız yararlanma suçlarını kapsadığı anlaşıldığından, 6352 sayılı Yasanın rüşvet suçu yönünden getirdiği düzenlemeler de gözetilerek yapılan incelemede;

Sanıklardan ... hakkında verilen temyiz isteminin reddine ilişkin karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen temyiz isteminin reddine dair 28/05/2009 tarihli Ek Karar usul ve yasaya uygun olduğundan yerinde görülmeyen sanık müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle ONANMASINA,

Sanık ... hakkında rüşvet alma, diğer sanıklar ... ve ... haklarında rüşvet verme suçlarından kurulan mahkümiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

5237 sayılı TCK'nın, 05/07/2012 günü yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikten önceki rüşveti tanımlayan 252/3. maddesinde “rüşvet, bir kamu görevlisinin,

Sanık ... hakkında rüşvet alma, diğer sanıklar ... ve ... haklarında rüşvet verme suçlarından kurulan mahkümiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

5237 sayılı TCK'nın, 05/07/2012 günü yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikten önceki rüşveti tanımlayan 252/3. maddesinde “rüşvet, bir kamu görevlisinin,

görevinin gereklerine aykırı olarak bir işi yapması veya yapmaması için kişiyle vardığı anlaşma çerçevesinde bir yarar sağlamasıdır” denilerek sadece nitelikli rüşvete yer verilmesi, kamu görevlisinin yapması gereken işi yapması ya da yapmaması gereken işi yapmaması için yarar sağlanmasının veya kişilerin bu şekildeki ... için kamu görevlisine çıkar temin etmelerinin rüşvet tanımından çıkarılması, ...'da özel hastane sahibi olan sanıklar ... ile...'in piyasadan temin ettikleri sahte faturaları yasal defter ve kayıtlarında kullanmak suretiyle 2004 ilâ 2007 yılları arasında 213 sayılı Vergi Usul Yasasına aykırılık suçunu işlediklerini tespit eden ve ... Vergi Dairesi müdürü olarak görev yapan diğer sanık ...'in adı geçen sanıklar haklarında vergi incelemesi başlatmak ya da bu hususta vergi incelemesi yapılmasını sağlamak yerine bu sanıklardan maddi menfaat temin ettiğinin iddia ve kabul edilmesi karşısında; dosya arasında mevcut vergi tekniği ve suçu raporlarına konu sahte faturalarla ilgili olarak açılmış cezai ya da idari davalar bulunup bulunmadığı ile UYAP sisteminden yapılan sorgulamada Vergi Usul Kanununa muhalefet suçundan sanıklar ... ve ...haklarında ... C.Başsavcılığının 21/10/2009 tarih ve 2009/265 sayılı iddianamesi ile ... Ağır Ceza Mahkemesine açılan, Dairemizin 06/03/2012 tarihli, 2012/1685-1586 Esas ve Karar sayılı merci tayini kararı ile de yargılamanın ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinde yapılıp yürütülmesine karar verildiği anlaşılan davanın da sonucunun ne olduğu araştırılıp, karar verilmiş ise karar örneklerinin onaylı suretleri, verilmemiş ise soruşturma ve kovuşturma aşamasına dair evrakların onaylı suretleri dosya arasına konulmak suretiyle sanıklar ... ve...'in Vergi dairesi müdürü sanık ...'e sağladıkları maddi menfaatin haklı bir hususun temini için olup olmadığının kesin olarak saptanmasından sonra hukuki durumlarının tayin ve takdiri yerine noksan araştırmayla sanıklar haklarında yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

TCK'nın 53/3. maddesi uyarınca sanıklardan Murat Çetin'in sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun koşullu salıverme tarihinden itibaren uygulanamayacağı gözetilmeksizin altsoyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde 53/1-c maddesindeki hakların tümünü koşullu salıverilmeye kadar kullanmaktan mahrum bırakmaya hükmedilmesi,

Kabule göre de;

TCK'nın 53/3. maddesi uyarınca sanıklardan Murat Çetin'in sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun koşullu salıverme tarihinden itibaren uygulanamayacağı gözetilmeksizin altsoyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde 53/1-c maddesindeki hakların tümünü koşullu salıverilmeye kadar kullanmaktan mahrum bırakmaya hükmedilmesi,

Kanuna aykırı ve sanıklar müdafiilerin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.