muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/35633, Karar No: 2025/5116, Tarih: 29.04.2025

**11. Ceza Dairesi         2021/35633 E.  ,  2025/5116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/241 E. 2018/690 K.

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun reddi

Yapılan ön inceleme neticesinde Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin,21.06.2018 tarihli ve 2018/241 Esaa 2018/690Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine gereği düşünüldü:

Sanığın kanuni süresi içinde sunduğu temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer vermediği anlaşılmakla, Anayasa'nın 40/2 maddesi, 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 231/2, 232/6 ve 291. maddeleri uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, mercii, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve 5271 sayılı CMK'nın 294/1 maddesinde; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' aynı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan ve karar tarihinde yürürlükte bulunan 295/1 maddesinde ise; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; sanık hakkında kurulan hükme ilişkin kısa kararda ve gerekçeli kararda, 5271 sayılı Kanun'un 295/1 maddesi uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiği açıklamasına yer verilmediği gözetilerek sanığa, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usulüne uygun şekilde ''5271 sayılı Kanun'un 295/1. maddesi uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verilmesi halinde ise bu hususta ek Tebliğname düzenlenmesi için dava dosyasının, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4860, Karar No: 2018/17066, Tarih: 27.12.2018

**17. Ceza Dairesi         2017/4860 E.  ,  2018/17066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Müştekinin ifadesinde; saat 17.00'de ailesiyle evden çıktığını, 23.30'da eve geldiklerinde olayı fark ettiğini belirtmesi, sanığın da savunmasında 18.00 ile 18.30 sıralarında müştekinin evine girdiğini belirtmesi karşısında; kış saati uygulamasına göre güneşin 16.48'de batıp, gece vaktinin 17.48'de başlaması dikkate alındığında, suçun gece sayılan zaman diliminde işlendiğinin anlaşılmasına karşın hükmolunan cezanın TCK’nın 143. maddesi gereğince arttırılması gerektiğinin düşünülmemesi karşı temyiz olmadığından ve Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 27.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4064, Karar No: 2011/12823, Tarih: 03.10.2011

**10. Hukuk Dairesi         2011/4064 E.  ,  2011/12823 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacılar, murislerinin tedavisinde kullanılan ilaçlı stentlerin ücretinin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalı Kurum vekili tarafından temyizi üzerine; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor ve dosyadaki evraklar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi:

1- Konuyla ilgili mevzuatımızdaki hükümler şu şekildedir:

a) 5510 sayılı Kanunun “Finansmanı Sağlanan Sağlık Hizmetleri ve Süresi” başlıklı m.63/1-f bendi ile takip eden 2. fıkra hükmünde şöyle denilmiştir:

“...f) Yukarıdaki bentler gereğince sağlanacak sağlık hizmetleriyle ilgili teşhis ve tedavileri için gerekli olabilecek kan ve kan ürünleri, kemik iliği, aşı, ilaç, ortez, protez, tıbbî araç ve gereç, kişi kullanımına mahsus tıbbî cihaz, tıbbî sarf, iyileştirici nitelikteki tıbbî sarf malzemelerinin sağlanması, takılması, garanti süresi sonrası bakımı, onarılması ve yenilenmesi hizmetleri.

Kurum, finansmanı sağlanacak sağlık hizmetlerinin teşhis ve tedavi yöntemleri ile (f) bendinde belirtilen sağlık hizmetlerinin türlerini, miktarlarını ve kullanım sürelerini, ödeme usûl ve esaslarını Sağlık Bakanlığının görüşünü alarak belirlemeye yetkilidir. Kurum, bu amaçla komisyonlar kurabilir, ulusal ve uluslararası tüzel kişilerle işbirliği yapabilir. Komisyonların çalışma usûl ve esasları Maliye Bakanlığı ile Sağlık Bakanlığının görüşü alınarak Kurumca belirlenir...”

b) Aynı Kanunun “Kurumca finansmanı sağlanmayacak sağlık hizmetleri” başlıklı 64. maddesinde de davacının gördüğü tedavi ve kullanılan malzeme yer almamaktadır.

c) Davalı ..... Başkanlığı tarafından çıkarılan ve 06.08.2010 gün ve 27664 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren “.....Tebliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ”in 21. maddesi ile “Sağlık Uygulama Tebliği”nin “7.3” numaralı maddesine, aşağıda belirtilen 7.3.25. maddesi ilave edilmiştir.“7.3.25. İlaçlı Stent

(A) İlaçlı Stentlerin aşağıdaki olgularda kullanılması halinde Kurumca bedelleri karşılanır;

a) Referans damar çapı 3.0 mm altında ve 1,5 mm üzerinde olan olgularda (her iki koşulu bir arada sağlaması şartıyla),

b) Rekürent (stent restenozu tespit edilmiş olup balon anjioplasti uygulanmış ancak tekrar restenoz gelişmiş) insegment stent restenozu olan olgularda,

(B) Bir hastada en fazla 3 (üç) adet ilaçlı stentin bedeli Kurumca karşılanır.

(C) Yukarıdaki bilgilerin hasta dosyasında bulunması zorunludur.”

d) Ayrıca kullanılan malzemenin fiyatlandırılmasıyla ilgili olarak Genel Sağlık Sigortası İşlemleri Yönetmeliği m.22.'de de şöyle denilmiştir:

b) Rekürent (stent restenozu tespit edilmiş olup balon anjioplasti uygulanmış ancak tekrar restenoz gelişmiş) insegment stent restenozu olan olgularda,

(B) Bir hastada en fazla 3 (üç) adet ilaçlı stentin bedeli Kurumca karşılanır.

(C) Yukarıdaki bilgilerin hasta dosyasında bulunması zorunludur.”

d) Ayrıca kullanılan malzemenin fiyatlandırılmasıyla ilgili olarak Genel Sağlık Sigortası İşlemleri Yönetmeliği m.22.'de de şöyle denilmiştir:

“Kurum, finansmanı sağlanan ortez, protez, tıbbî araç ve gereç, kişi kullanımına mahsus tıbbî cihaz, tıbbî sarf, iyileştirici nitelikteki tıbbî sarf malzemelerini ve bu malzemelerin temini, garanti süresi sonrası bakımı, onarılması ve yenilenmesi hizmetleri ile ödeme usul ve esasları Sağlık Bakanlığının görüşünü alarak belirlemeye yetkilidir.”

2- Yukarıda belirtilen Kanun, Yönetmelik ve Tebliğ hükümleri karşısında; gerekli koşulların oluşması halinde, tedavide kullanılan ilaçlı stentin Kurum tarafından karşılanması ve eğer dışarıdan alınmışsa rayiç bedelinin Kurum tarafından ödenmesi gerekmektedir.

Bu durumda Mahkemece şu şekilde araştırma yapılması gereklidir:

a) Mahkemece, öncelikle kardiyoloji ve kalp cerrahisi alanında uzman bilirkişiden rapor alınmalıdır. Bilirkişiden davacının tedavisinde kullanılan ilaçlı stentin hastanın sağlık durumu ve tedavi gerekleri yönünden hayati önemi olup olmadığı, ilaçlı stent kullanımının bu anlamda zorunlu olup olmadığı, aynı tedavinin ilaçlı stent yerine, bu niteliğe sahip olmayan metal stent ile de başarıyla yapılmasının mümkün olup olmadığı, yani, ilaçlı stent kullanımının hastanın sağlığına kavuşması yönünden faydalı olmasından öte zorunluluğun olup olmadığı, metal stent türünün kullanılmamasının yaratacağı sağlık riskleri, ayrıca, ilaçlı stent bedelinin ödenmesini gerektiren halleri düzenleyen Sağlık Uygulama Tebliği m.7.3.25'de belirtilen hususların [a- Referans damar çapı 3.0 mm altında ve 1,5 mm üzerinde olan olgularda (her iki koşulun bir arada sağlanması şartıyla), b- Rekürent (stent restenozu tespit edilmiş olup balon anjioplasti uygulanmış ancak tekrar restenoz gelişmiş) insegment stent restenozu olan olgularda] bulunup bulunmadığı konularında, bilimsel ölçütler kullanılmak suretiyle yargısal denetime de elverişli olacak şekilde rapor düzenlenmesi istenmelidir.

b) Bu araştırmadan sonra hastanın tedavisinde kullanılan ve reçetelendirilen ilaçlı stentin, zorunluluk nedeniyle kullanıldığının anlaşılması halinde; bu defa, ayrıca malzeme bedelinin de denetlenmesi, faturadaki haliyle ödenecek nitelikte olup olmadığı ile, Kurum tarafından karşılanması gereken miktarın tespit edilmesi gerekmektedir.

Bu amaçla malzemenin satın alındığı tarihte rayiç bedelinin ne olduğu konusunda .... ticaret odasından, tıbbi malzeme satışı

b) Bu araştırmadan sonra hastanın tedavisinde kullanılan ve reçetelendirilen ilaçlı stentin, zorunluluk nedeniyle kullanıldığının anlaşılması halinde; bu defa, ayrıca malzeme bedelinin de denetlenmesi, faturadaki haliyle ödenecek nitelikte olup olmadığı ile, Kurum tarafından karşılanması gereken miktarın tespit edilmesi gerekmektedir.

Bu amaçla malzemenin satın alındığı tarihte rayiç bedelinin ne olduğu konusunda .... ticaret odasından, tıbbi malzeme satışı

yapan kurum ve kuruluşlarından emsal fiyat araştırması yapılmalıdır. Yapılan bu araştırmalardan sonra; ayrıca, konu hakkında teknik ve mali bilgiye sahip eczacı bilirkişiden, piyasa değerleri ve ilgili kuruluşların görüşleri de dikkate alınmak suretiyle fiyat tespitine ilişkin rapor alınmalıdır.

Bu şekilde tüm kanıtlar toplanmak suretiyle değerlendirme yapılması ve sonuca gidilmesi gereklidir. Mahkemece, sıralanan maddi ve hukuki olgular ışığında inceleme yapılmaksızın, yetersiz incelemeye dayalı olarak karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 03.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16481, Karar No: 2012/17900, Tarih: 31.10.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/16481 E.  ,  2012/17900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Sanık ... hakkında: 5271 sayılı CMK.nun 223/7. maddesi uyarınca kamu davasının reddine dair.

Sanık ...’nın yokluğunda verilip, 01.07.2010 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanununun 21. maddesine uygun biçimde tebliğ edilen hükmün, gereği yokken sanığa 15.03.2011 tarihinde yeniden tebliği temyize hak kazandırmayacak ise de; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.02.2007 gün 5/46-39 sayılı kararında da açıklandığı üzere, mahkemece 5271 sayılı CMUK'nun 232/6. maddesi uyarınca başvurulması olanaklı yasa yolunun, süresinin, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi zorunlu olup; Mahkemenin 05.05.2010 gün ve 2009/91 esas, 2010/384 sayılı kararında yasa yoluna başvuru yönteminin gösterilmemesi nedeniyle sanık ...’nın 16.03.2011 tarihli dilekçeyle vaki temyizinin süresinde yapıldığı, katılan vekilinin 15.06.2010 tarihli dilekçesinin süresinde usulen havale edilmediği belirlenmekle; 07.05.2010 havale tarihli süre tutum dilekçesindeki temyizinin tüm sanıklar hakkındaki hükümlere hasredildiği kabul edilerek yapılan incelemede,

Sanık ... hakkında mükerrer davanın reddine karar verilmiş ise de; Ankara 25.Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/389 Esas, 2010/138 Karar sayılı dosyasına konu yargılamada; sanığın, Kızılbey Vergi Dairesinin 385 028 9870 vergi numaralı mükellefi Feza İş Mak. ve Yedek Parçaları Alüminyum Demir Alım ve Satım İç ve Dış Tic. Ltd. Şti., aynı Vergi Dairesinin 388 023 4967 numaralı mükellefi G.M.G. İnş. Malz. Turz. San. ve Tic. Ltd. Şti., aynı Vergi Dairesinin 719 014 2322 vergi numaralı mükellefi Pakel Elektirik Mak. İnş ve Yapı Malz. San. Tic. Ltd. Şti. aynı Vergi Dairesinin 979 026 9999 vergi numaralı mükellefi Yılpa Tek. Tes. Elek. ve Sarf Malz. İnş. ve Mak. Parç. İç ve Dış Tic. Ltd. Şti. yetkilisi sıfatıyla 2003 yılında sahte fatura düzenlediği gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verildiği, temyize konu Ankara 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.05.2010 gün ve 2009/91 esas, 2010/384 sayılı kararına konu davanın ise sanığın Kuzey Yapı Malzemeleri İnş. Taah. Gıda Büro Malz. San. Tic. Ltd. Şti'nin yetkilisi sıfatıyla 2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek fiiliyle ilgili olduğu ve her iki davanın konuları farklı olup, ayrı suçları oluşturduğu gözetilerek yargılamaya devamla sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yerine yazılı şekilde karar verilmesi yasaya aykırı ise de;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekili ile sanık ...’nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 31.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15234, Karar No: 2017/18485, Tarih: 16.11.2017

**9. Hukuk Dairesi         2015/15234 E.  ,  2017/18485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 01.06.2006- 19.09.2012 tarihleri arasında davalı şirket bünyesinde “sağlık departmanı kurumsal operasyon biriminde” çalıştığını, davacının iş akdinin kıdem ve ihbar tazminatları ödenerek davalı işverence feshedildiğini, davacının en son ücretinin 2.000,00/TL/ay net ücret olduğunu, davacının yılın 6 ayında 08:30-17:30 saatlerinde diğer 6 ayında ise 08:30-21:00 saatleri arasında çalıştığını, işlerin yoğun olduğu Ocak, Şubat, Mart aylarında daha geç saatlere kadar çalıştığını ve hatta sabahladığını, Cumartesi günleri, bazen Pazar günleri ve milli bayramlarda çalıştığını ileri sürerek, fazla mesai ücreti alacağının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı itirazında bulunarak davacı ile imzalanan hizmet sözleşmesinin 5. maddesine göre fazla mesailerin ücret içinde olduğunun kararlaştırıldığını, davacının yılın 6-9 ayı 12 saat ya da sabaha kadar çalışmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, davacının işe giriş çıkışlarının kart sistemi ile kayıt altına alındığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde on bir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasa'nın 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasa'nın 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Somut uyuşmazlıkta; dava dilekçesinde davacı yılın 6 ayında 08.30-17.30 saatleri arasında, kalan 6 ayında ise 08.30-21.00 saatleri arasında cumartesi günü dahil çalıştığını iddia etmiş ve ispat noktasında elektronik işe giriş çıkış kayıtları ile tanık deliline dayanmıştır. Davalı ise savunmasında işyerinde fazla mesai yapılmadığını savunarak, aynı şekilde elektronik kayıtlara dayanmıştır.

Davalı işverence dosyaya 25.08.2009-19.06.2012 tarihleri arasındaki elektronik kart kayıtları sunulmuş olup, hükme dayanak bilirkişi raporunda; kayıtların sunulduğu dönemle sınırlı olarak hesaplama yapıldığı, hesaplama sırasında ara dinlenmelerin gösterilmediği, yıllık 270 saatlik fazla mesai ücretinin aylık ücrete dahil olduğuna dair düzenlemenin taraflar arasında imzalanan 24.10.2011 tarihli sözleşmede bulunduğu gözetilmeksizin bu tarih öncesinde de fazla mesainin ücrete dahil olduğu kabul edilerek hesaplama yapıldığı görülmüştür.

Mahkemece yapılacak iş; öncelikle elektronik kayıtların sunulmadığı dönemlere ilişkin kayıtları davalı işverenden 6100 sayılı HMK’nın 220. maddesi kapsamında istemek, sonucuna göre, kayıtların olduğu dönemlerde sadece kayıtlara itibar edilerek kayıt olmayan dönemler için ise tanık beyanlarına göre, ara dinlenmeler de gösterilecek şekilde bilirkişiden denetime elverişli rapor almak ve çıkacak sonuca göre bir karar vermektir. Ayrıca, alınacak bilirkişi raporunda 24.10.2011 tarihi sonrası için yılda 270, ayda 22,5 ve haftada 5,2 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Eksik inceleme ve araştırma ile hatalı bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Eksik inceleme ve araştırma ile hatalı bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6029, Karar No: 2021/2418, Tarih: 03.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/6029 E.  ,  2021/2418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 03/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.