muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/3578, Karar No: 2010/7145, Tarih: 26.05.2010

. maddesine göre orman sınırı dışına çıkarılması gerekli olan yerleri, tapu sahibi kimliğini, tapunun tarih ve numarasını yazmak suretiyle ayrı bir madde halinde belirler. Bu gibi yerler ... fotoğraflarına ve haritalarına işlenir veya yersel ölçüleri yapılır". Yine aynı Tüzüğün 41/2. maddesi "inceleme kurulları ... esasen orman sayılmayan yerlerden olduğu neticesine vardıkları yerler hakkında 6831 Sayılı Yasanın değişik 2. maddesine göre inceleme yapamazlar". hükümlerinin birlikte değerlendirilmesiyle; 6831 Sayılı Yasanın 1744 Sayılı Yasa ile değişik 2/2 maddesi gereğince orman rejimi dışına çıkartılan yerlerin mülkiyetinin tekrar tapu sahiplerine intikal edebilmesi için; taşınmazın öncesi orman olup da bilim ve ... bakımından nitelik kaybetmesi nedeniyle 1744 Sayılı Yasanın 2. maddesinin birinci fıkrası gereğince orman rejimi dışına çıkartılan yer olmaması, tapu kaydının yolsuz tescil niteliğinde olması halinde, sahibine hiç bir zaman mülkiyet hakkını kazandırmayacağı, 1744 Sayılı Yasanın 2. maddesinin birinci fıkra hükümlerine uymadığı, yani aslında orman olmadığı ve tapulu bulunduğu halde, yanlışlıkla orman sınırı içine alınmış ve sahibi tarafından itiraz edilmediği için hukuken orman sayılan yer haline dönüştüğü anlaşılarak, nitelik kaybetme ya da etmeme konusunda inceleme kurulları tarafından hiçbir araştırma yapılmadan, orman sınırlarının düzeltilmesi sonucu 2. maddenin ikinci fıkrası gereğince orman sınırları dışında bırakılması, çekişmeli taşınmazı içine alan ilk orman kadastrosu itirazsız kesinleşmiş olması, dayanılan tapu kaydının, taşınmaz orman sınırları içine alınmadan önce oluşturulması ve yüzölçümü ile geçerli olarak çekişmeli taşınmazı kapsaması, 13.07.1945 tarihinde yürürlüğe giren 4785 Sayılı Yasa gereği devletleştirilmemiş olması, 3116 Sayılı Yasanın Muvakkat 1. maddesi ya da başka bir kamulaştırma Yasası gereğince kamulaştırılmamış olması, orman sınırlamasının düzeltilmesi sonucu orman sınırı dışında bırakma işleminin 1744 Sayılı Yasanın yürürlükten kalktığı 1 Ocak 1984 tarihine kadar tamamlanmış olması koşullarının birlikte aranacağı, somut olayda, çekişmeli taşınmazın öncesi orman sayılan yer iken nitelik kaybı nedeniyle Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı, bu nedenle tapu sahibi adına orman sınırları dışına çıkarıldığı kabul edilemeyeceği,

Kaldı ki; çekişmeli parselin ifraz edildiği kadastro parsellerinin tesbitine esas alınan 9190 m2 yüzölçümündeki D: Şosa Yolu, B: ..., K: ... ... Veresesi tarlası, G: ... Yolu okuyan 9190 m2 yüzölçümündeki tarlanın ½ payına ait, ... ... ... Yeri iken ... oğlu ... Dalan adına oluşan Mart 1329 tarih 57 numaralı sicilden gelen Mart 1939 tarih 5 Sıra numaralı tapu kaydının, 4785 Sayılı Yasa hükümleri karşısında hukuki değerini yitirdiği, miktarından çok fazlaya çekişmeli 102500 m2 yüzölçümündeki parselle birlikte dava dışı 884, 885, 886, 887 ve 888 sayılı parsellere uygulandığı ve bu parsellerin kadastro tesbitlerinin kesinleştiği, dayanak tapu kaydının orman içinde kalan yada ormandan sonra gelen yada tarif edilen mevkii sınırları itibariyle, değişebilir nitelikte sınırlar içerdiği, 3402 Sayılı Yasanın 20/C maddesi gereğince kapsamının yüzölçümüne değer verilerek saptanacağı, yüzölçümünden çok fazla bölümü orman sınırları dışında kalan dava dışı parsellere uygulanmasına ilişkin kadastro tesbitleri itirazsız kesinleştiğinden, dayanılan tapu kaydının, ... köyü 889 sayılı parselin, dava konusu edilen ve bilirkişi krokisinde (B) ile gösterilen 179 m2 yüzölçümündeki bölümünü kapsamayacağı için, (B) ile gösterilen bu bölümün tapu sahibi adına çıktığı kabul edilemeyeceği,

Ağustos 2007 tarih ve 8 sayılı YARGITAY KARARLAR DERGİSİNDE yayınlanan, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 20.12.2006 gün ve 2006/14641-17945 sayılı kararında da açıklandığı gibi, makiye ayırma çalışması yapan komisyon yasa ve yönetmelik hükümlerine uygun kurulmadığı gibi, yasa ve yönetmelik hükümlerine de aykırı çalıştığı, bu nedenle yaptığı makiye ayırma işlemine değer verilemeyeceği, yasa ve yönetmelik hükümlerine uyulmadan yapılan çalışma sonunda makiye ayrılan yerlerin tevzii işlemlerinin de yapılmadığı, 22.03.1996 gün 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı gereği makiye ayrılan yerlerde özel yasaları gereği oluşturulan tapu kayıtları dışındaki tapular ile yasa gereği halen görülmekte olan davalara uygulanması gereken 30.04.2010 gün 2004/1-1 sayılı İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı ile "1) 3116 Sayılı Yasa hükümlerine göre yapılıp kesinleşen ve tapuya tescil edilen orman kadastro (tahdit) sınırları içinde bulunan ve 1996/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ile kabul edilen konunun bu içtihadı birleştirmenin kapsamı dışında olduğuna, aynı yasa hükümlerine göre yapılıp kesinleşen, ancak tapuya tescil edilmeyen yerlerde 5653 Sayılı Yasa ile değişik 3116 Sayılı Yasa hükümlerine göre maki komisyonlarının yaptığı işlemlerin bir tespit niteliği taşıdığına, teknik ve hukuki anlamda orman kadastro (tahdit) sınırı dışına çıkarma işlemi olmadığına,

2) 27/01/2009 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 5831 Sayılı Yasanın 5. maddesi ile 6831 Sayılı Orman Yasasına eklenen ek 10. madde hükmünün maki tespit komisyonlarınca 5653 Sayılı Yasa uyarınca maki olarak tespit edilen yerlere de uygulanması gerektiğine ve bunun sonucu olarak bu yerlerin tespit tarihinden itibaren imar, ihya ve zilyetlik yoluyla kazanılmasına olanak bulunmadığı kabul edildiğinden" zilyetliğe de değer verilmeyeceği,

Uzman orman ve ... bilirkişiler tarafından kesinleşen orman kadastrosuna ait harita ve tutanaklar ile arazi kadastrosu paftasının uygulanması sonucu dava konusu taşınmazın ... bilirkişi krokisinde (B) işaretli 179 m2 bölümünün 1946 yılında kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kaldığı, bu bölüm için daha önce yapılan orman kadastrosunun sınırları içinde olduğu halde, arazi kadastro ekiplerinin bu durumu göz önünde bulundurmadan, hata ile ikinci kere kadastrosunu yapıp yolsuz olarak sicil oluşturulmuşsa da, 766 Sayılı Yasanın 46/2 ve 3402 Sayılı Yasanın 22/1. maddeleri gereğince ikinci kadastronun yolsuz (T.M.Y.nın 1025. md.) ve bütün sonuçlarıyla hükümsüz olması nedeniyle malikine mülkiyet hakkı kazandırmayacağı ve T.M.Y.nın 1026 (E.M.Y.nın 934. İsviçre 976) maddesi gereğince sicilin hiç bir süreye bağlı kalmadan her zaman iptal edileceği, somut olayda 3402 Sayılı Yasanın 12/3. maddesi hükümlerinin uygulanama olanağının da bulunmadığı, baştan beri yolsuz tescil niteliğinde oluşturulan sicil kaydının, davalıya hiç bir zaman mülkiyet hakkı kazandırmayacağı ve başlangıcından itibaren yolsuz ve geçersiz olan tapu kaydının iptaline ilişkin mahkeme kararının yenilik doğuran (inşai) mülkiyet hakkını sona erdiren bir hüküm olmayıp, mevcut durumu saptayıp hukuksallaştıran, açıklayıcı (izhari), başka bir anlatımla; sicilin oluştuğu tarihden itibaren mülkiyet hakkının doğmadığını, sicilin yolsuz ve geçersiz olduğunu belirleyen bir hüküm olduğu, bu tür kayıtlarda T.M.Y.'nın 1023 (E.M.Y.931 İsviçre M.Y.974) maddesindeki "iyi niyetle edinme" kuralının da uygulanamayacağı,

6831 Sayılı Yasanın 2/B maddesi gereğince orman rejimi dışına çıkartılan yerlerde 2981 ve 3194 Sayılı Yasa uygulaması yapılacağı konusunda hiç bir yasa hükmü bulunmadığı aksine, 3194 Sayılı İmar Yasasının 4. Maddesindeki "... diğer özel yasalar ile belirlenen veya belirlenecek olan yerlerde, bu (imar) yasanın özel yasalara aykırı olmayan hükümleri uygulanır" hükmü ile 2981 Sayılı Yasanın 3290 sayılı Yasa ile değişik Geçici 2. Maddesinin (e) bendi hükmünü iptal eden Anayasa Mahkemesinin 27.09.1995 gün ve 1995/13-51 Sayılı kararı ve H.G.K.'nun 07.12.1997 gün ve 1997/1-655-1003 Sayılı kararı ile kabul edilen "... kamu malı niteliğini kazanan bir taşınmazın imar uygulamasına tabi tutularak özel mülkiyete dönüştürmeye idari mercilerin yetkileri olmadığı, başka bir anlatımla, idari mercilerin yasadan kaynaklanan bir yetkileri bulunmayan konularda aldıkları kararların yok hükmünde, buna dayanan tescilinde, M.Y.'nın 1024.(932.) maddesi gereğince yolsuz tescil niteliğinde olduğu, Anayasanın 169 ve 170. maddelerindeki 2924 Sayılı Yasada ve 3402 Sayılı Yasanın 16/D maddesinde özel olarak düzenlenen Devlet Ormanları ve nitelik kaybı nedeniyle orman rejimi dışına çıkartılan yerlerin özel yasalarına tabii olduğu, H.G.K'nun 24.03.1999 gün 1999/1-170-167 ve 21.02.1990 gün 1989/1-700-101 kararlarında belirtildiği gibi, aslında özel mülkiyete konu olmayan taşınmazlar her nasılsa tapuya tescil edilmiş olsa bile, bu durum taşınmazın niteliğini değiştirmeyeceğinden tescil işlemi yok hükmünde olup, bu tür taşınmazlar hakkında M.Y.'nın 1023. (931.) maddesinde belirtilen iyi niyetle iktisap iddiasında bulunulamayacağı, yasalarımızın, nasıl oluşursa oluşsun, yanlış ve yolsuz tescillere dayalı olarak tapu sicilinde yapılacak değişiklikleri öngören iptal davaları görevini Adliye Mahkemelerine verdiği (M.Y.- Md. 1025.(933)”, davalı dava konusu taşınmazı satın almışsa, taşınmazı kendisine devir eden kişi ya da kişilerden satış bedelini sebepsiz zenginleşme kurallarına göre geri alabileceği,

Karar tarihinden sonra, 27.01.2009 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5831 Sayılı Yasanın 5. Maddesiyle, 6831 Sayılı Yasaya eklenen Ek.10. maddesi uyarınca, Orman Yasasının; 20.06.1973 tarih ve 1744 sayılı Yasayla değişik 2. Maddesi, 23.09.1983 tarihli 2896 ve 05.06.1986 tarihli 3302 Sayılı Yasalarla değişik 2. Madde 1. Fıkra (B) bendi uygulamaları ile orman sınırları dışına çıkarılan yerlerin, çıkarma işleminin kesinleştiği tarihten itibaren kazandırıcı zamanaşımı yolu ile iktisap edilemeyeceği, yasa hükmünün “orman sınırları dışına çıkarma işleminin kesinleştiği tarihten itibaren” denmek suretiyle, orman dışına çıkarma tarihine kadar geriye yürütüldüğü hususları gözetilerek, Hazinenin, Orman Bilirkişi ...ve Harita Mühendisi Bilirkişi ... ... tarafından düzenlenen 06.04.2009 tarihli krokide (B) ile gösterilen bölüme ilişkin davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle ... olduğu biçimde davanın tümden reddi yolunda hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle davacı Hazinenin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 26/05/2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7209, Karar No: 2022/9766, Tarih: 21.12.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/7209 E.  ,  2022/9766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesi üzerine, ilk derece mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davacı vekili ve davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Davacı vekilinin temyiz istemi yönünden;

6100 sayılı HMK’nın “Bozmaya uyma veya direnme” başlıklı 373. maddesinin birinci fıkrası; “Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.” hükmünü,

Aynı maddenin dördüncü fıkrası ise; “Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesi tarafından, Yargıtay’ın bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi halinde, davanın taraflarına, karara karşı sadece temyiz yoluna başvuru olanağı tanındığı anlaşılmaktadır.

Bu halde ise; ilk derece mahkemesince verilen kararın, HMK’nın 362. maddesinde bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararlar için öngörülen temyiz kesinlik sınırına tabi olacağı tartışmasızdır.

6763 sayılı kanun ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen ek 1. madde uyarınca; aynı Kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01.01.2022 tarihinden itibaren 107.090 TL’ye çıkartılmıştır.

Bozmaya uyularak verilen karar, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, kesin olan karar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin miktar itibariyle reddi gerekmektedir.

2-Davalının temyiz istemi yönünden;

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan ilk derece mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK’nın 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin miktar itibariyle reddi gerekmektedir.

2-Davalının temyiz istemi yönünden;

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan ilk derece mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK’nın 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle ilk derece mahkemesince verilen kararın HMK’nın 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 10.579,60 TL bakiye temyiz harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, 21/12/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8138, Karar No: 2023/170, Tarih: 19.01.2023

**12. Ceza Dairesi         2022/8138 E.  ,  2023/170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Taksirle yaralama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz eden sanık müdafiinin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... 13.Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.10.2015 tarihli ve 2014/407 Esas, 2015/668 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 89/1, 89/2-e,62,52 nci maddeleri gereğince 300 gün adli para cezasının günlüğü 40,00 TL'den paraya çevrilmesi sonucu neticeten, 12.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.... 13.Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.10.2015 tarihli ve 2014/407 Esas, 2015/668 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin, 10.03.2021 tarihli ve 2019/8267 Esas, 2021/2474 Karar sayılı ilâmıyla;

Sanığa isnat edilen taksirle yaralama suçu için TCK'nın 89. maddesinin 1. fıkrasında öngörülen temel ceza miktarı itibariyle 5271 sayılı CMK'nın, 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan ve 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan “Basit yargılama usulü'' şeklindeki düzenlemesine tabi olacağı; Anayasa Mahkemesinin 19.08.2020 tarihli ve 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 Esas-2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile; kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararı doğrultusunda CMK'nın 251. maddesi hükümlerinin değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması; nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. ... 13.Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.06.2022 tarihli ve 2021/822 Esas, 2022/431 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 89/1, 89/2-e,62,52,52/4 ncü maddeleri gereğince 125 gün adli para cezasının günlüğü 30,00 TL'den paraya çevrilmesi sonucu neticeten, 3750 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. ... 13.Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.06.2022 tarihli ve 2021/822 Esas, 2022/431 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 89/1, 89/2-e,62,52,52/4 ncü maddeleri gereğince 125 gün adli para cezasının günlüğü 30,00 TL'den paraya çevrilmesi sonucu neticeten, 3750 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 07.10.2022 tarihli ve 2022/119863 sayılı, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddi ile onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri;

1.Sanığın meydana gelen olayda kusurlu olmadığına,

2.Mazeret dilekçesi dikkate alınmadığından savunma hakkının kısıtlandığına,

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

Yerel Mahkemenin Kabulü

1.Katılan ...'ın işyerinde çalışırken müştekinin patronu olan sanık ...'in vinçten indirilen kalıpların yüklendiği kamyona müştekinin çıkmasını söylediği, katılanın vincin getirmiş olduğu kalıpları kamyona yüklemek üzere kalıpların bağlı bulunduğu halatları açmak için kamyonun kasasına çıktığı, ancak kamyonun şoförü olan sanık Alican Cankaya'nın vince bağlı bulunan kalıpları katılana doğru itekleyerek katılanın hayati tehlike geçirecek şekilde yaralanmasına sebep olduğu, sanığın asli kusurlu olarak kazanın oluşumuna sebebiyet verdiği bu kapsamda taksirle yaralama suçunu işlediği anlaşılmakla, buna göre uygulama yapıldığı belirlenmiştir.

2. Sanığın üzerine atılı suçlamayı kabul ettiği, öncelikle beraatine karar verilmesini, ancak mahkeme mahkumiyet kararı verirse hakkında lehe olan hükümlerin ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasını istediğini beyan etmiştir.

2. Sanığın üzerine atılı suçlamayı kabul ettiği, öncelikle beraatine karar verilmesini, ancak mahkeme mahkumiyet kararı verirse hakkında lehe olan hükümlerin ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasını istediğini beyan etmiştir.

3. Kovuşturma aşamasında makine mühendisi, elektrik mühendisi, inşaat mühendisi ve ... güvenliği uzmanı olan bilirkişi heyetinden alınan 15.07.2015 tarihli raporda özetle; katılanın olayın meydana geldiği şirkette vasıfsız işçi olarak çalıştığı, işyerinde güvenlik önlemlerinin etkin bir şekilde alınıp uygulanmadığı, vasıfsız işçi niteliğindeki çalışanlara özellikle ağır malzemelerin yüklenmesi, taşınması gibi işlerde bu kişiler çalıştırılmadan önce yeterli tecrübe kazandırılması, daha sonra güvenliği sağlayacak baret, emniyet kemeri gibi aletler verilmesi gerektiği, buna uyulmadığı, ağır malzemeler yüklenirken açık kamyon kasası gibi alanlar üzerine işçilerin çıkarılmaması, bu işlemlerin vinçle yapılması gerektiği, bu alanda yetiştirilmiş, belgeli, tecrübeli işaretçiler ve vinç operatörleri ile koordineli çalışılması gerektiği, oysa bunların yerine getirilmediği, bu nedenle şirket yetkilisi olan sanık ...'in kazanın meydana gelmesinde baskın taksirle eylemi nedeniyle birinci derecede ve asli derecede kusurlu olduğu, kamyon şoförü olan diğer sanık ..'ın açık olan kamyon kasasına vinçle ağır malzeme yüklendiği sırada bu işin kamyon kasasındaki işçi bakımından ne denli tehlikeli olduğunu bilip, kasa içine yükler vinç operatörleri tarafından nizami olarak indirildikten sonra çıkarılması, halata bağlı ağır yükün kamyon kasasına yerleştirilmesi aşamasında gerekli koordinasyonun sağlanması gerekirken bunlara riayet etmediği, kazanın meydana gelmesinde taksirli hareketi sonucu 2. Derecede tali kusurlu olduğu bildirilmiştir.

4. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan inceleme neticesinde yerel mahkemenin kararında, oluş ve kabulde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı görülmüştür.

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden

1. Kusur Yönünden

Yargılama aşamasında düzenlenen 15.07.2015 tarihli bilirkişi heyet raporunun, oluş ve dosya kapsamı ile uyumlu olduğu, kusur durumunu kesin bir şekilde tespit ettiği anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Savunma Hakkının Kısıtlandığı Yönünden

Kararın verildiği 08.06.2022 tarihli duruşmada sanık müdafiinin ... mazereti sebebi ile mazeret dilekçesi sunduğu, mahkemece rapor eklenmediği için sanık müdafinin mazeret talebinin reddine karar verildiği anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

2. Savunma Hakkının Kısıtlandığı Yönünden

Kararın verildiği 08.06.2022 tarihli duruşmada sanık müdafiinin ... mazereti sebebi ile mazeret dilekçesi sunduğu, mahkemece rapor eklenmediği için sanık müdafinin mazeret talebinin reddine karar verildiği anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 13.Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.06.2022 tarihli ve 2021/822 Esas, 2022/431 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.01.2023 tarihinde karar verildi.