muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4139, Karar No: 2023/6400, Tarih: 20.12.2023

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava dilekçesi ve aşamalardaki iddialarını tekrarla belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, komşuluk hukukuna dayalı el atmanın önlenmesi, kâl ve tazminat istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Bilindiği üzere; çağdaş hukuk sistemlerindeki tanımıyla mülkiyet, geniş haklar, buna bağlı yetkiler ile birlikte bazı ödevlerin oluşturduğu bir hukuksal kurumdur. Başka bir söyleyişle mülkiyet, tanıdığı geniş hak ve yetkilerin yanında bazı ödevlerde yükleyen bir ayni haktır. 4721 s. Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 683 üncü maddesinde "Bir şeye malik olan kimse hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir." hükmü getirilmek suretiyle mülkiyet hakkının kanunla kısıtlanabileceğine işaret olunmuştur. Bu doğrultuda olmak üzere, taşınmaz malikini komşusuna zarar verebilecek her türlü taşkınlıktan kaçınmakla yükümlü kılan aynı Kanunun 737 nci maddesi, komşuluk ilişkilerinden doğan zorunlu çıkar çatışmalarını düzenlemiş, bir arada yaşamak durumunda olan, komşu taşınmaz maliklerinin ekonomik, sosyal çıkarlarını dengede tutabilmek için onlara katlanma ve kaçınma ödevleri yüklemiştir. O halde, bir toplumda birlikte yaşama olanağı sağlayan insancıl, gerçekçi, zorunlu temel hukuk kuralına göre, hakim; somut olayın özelliğini, taşınmazların konumlarını, kullanma amaçlarını, niteliklerini, yöresel örf ve adetleri, toplumun doğal ihtiyaç ve gerçeklerini göz önünde bulundurarak, komşuların birbirlerine göstermekle yükümlü oldukları olağan katlanma ve hoşgörü sınırını aşan bir taşkınlığın bulunup bulunmadığını saptama, zararı giderici önlemlerden en uygununu bulma, kaçınılmaz müdahaleleri yapmak suretiyle özverileri denkleştirme durumundadır.

Bunun içinde zararın niteliği, kapsamı ve ne surette giderileceği yönünde tarafların tüm delilleri toplandıktan, gerektiğinde yerinde keşif yapıldıktan sonra uzman bilirkişilerden bilim ve tekniğe uygun gerekçeli rapor alınması zorunludur.

3. Değerlendirme

Davacıya ait taşınmaz ile davalı tarafın imalat yaptığı taşınmazın arasındaki mesafe, çevre binaların durumu, davacının taşınmazından görünen manzara değerlendirilmek suretiyle kaçak yapılan kat ve klima ünitelerinin komşuluk hukukuna göre tahammül sınırlarını aşıp aşmadığının, hoşgörü sınırlarında kalıp kalmadığının ayrıntılı olarak açıklanmak suretiyle, alanında uzman bilirkişiler marifetiyle yapılacak keşif sonrasında alınacak ek raporla komşuluk hukukuna aykırılık olup olmadığının tespit edilerek sonucuna göre hüküm tesis edilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,20.12.2023 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/154, Karar No: 2015/6207, Tarih: 23.06.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/154 E.  ,  2015/6207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi katılanlar ve ..... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

1992 yılında yapılan kadastro sırasında ..... ilçesi .... köyü 101 ada 103 parsel sayılı 9.346,94 m2 yüzölçümündeki taşınmaz 1936 tarih 92 yazım numaralı vergi kaydı uygulanarak kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla niteliği ile .... ve ortakları adlarına,

101 ada 105 parsel sayılı 46.501,65 m2 yüzölçümündeki taşınmaz 1936 tarih ve 92 yazım numaralı vergi kaydı uygulanarak kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla niteliği ile .... adına,

101 ada 106 parsel sayılı 108.989,45 m2 yüzölçümündeki taşınmaz 1936 tarih ve 92 yazım numaralı vergi kaydı uygulanarak kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla niteliği ile ..... adına,

101 ada 107 parsel sayılı 2.028 m2 yüzölçümündeki taşınmaz 1936 tarih ve 92 yazım numaralı vergi kaydı uygulanarak mezarlık niteliği ile .... köyü tüzel kişiliği adına,

101 ada 108 parsel sayılı 2.874,40 m2 yüzölçümündeki taşınmaz 1936 tarih ve 92 yazım numaralı vergi kaydı uygulanarak kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla niteliği ile ... adına,

101 ada 109 parsel sayılı 6.067,81 m2 yüzölçümündeki taşınmaz 1936 tarih ve 92 yazım numaralı vergi kaydı uygulanarak kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla niteliği ile ..... adına,

101 ada 110 parsel sayılı 46.176,23 m2 yüzölçümündeki taşınmaz 1936 tarih ve 92 yazım numaralı vergi kaydı uygulanarak kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla ve kargir ev niteliği ile .... adına,

101 ada 112 parsel sayılı 5.251,07 m2 yüzölçümündeki taşınmaz 1936 tarih ve 92 yazım numaralı vergi kaydı uygulanarak kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla ve kargir ev niteliği ile ..... adına tespit edilmiştir.

Davacılar ... ve ...; 101 ada 103, 105, 106, 107, 108, 109, 110 ve 112 parsel sayılı taşınmazların kök murisleri ...’dan kaldığını, terekesinin paylaşılmadığını ileri sürerek, ..... ve .... aleyhine dava açmışlardır. 21.04.1994 tarihli oturumda 101 ada 103 sayılı parsele ilişkin davadan feragat etmişlerdir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacılar tarafından temyizi üzerine Yargıtay 7. Hukuk Dairesince araştırmaya yönelik olarak bozulmuştur. Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra ..... Yönetimi 20.03.1996 tarihli dilekçe ile çekişmeli taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla davaya katılmıştır.

Davacılar, 08.05.1996 tarihinde 107 ve 108 sayılı parsellere ilişkin davalarından feragat etmişlerdir. 30.05.1997 tarihli dilekçe ile 101 ada 105, 106, 109, 110 ve 112 parsel sayılı taşınmazların .....ye ait olduğu iddiasıyla davaya katılmıştır.

Davacılar, 08.05.1996 tarihinde 107 ve 108 sayılı parsellere ilişkin davalarından feragat etmişlerdir. 30.05.1997 tarihli dilekçe ile 101 ada 105, 106, 109, 110 ve 112 parsel sayılı taşınmazların .....ye ait olduğu iddiasıyla davaya katılmıştır.

Mahkemece ...’nin davasının reddine, ...’ın, ..... Yönetimi ve .....nin davasının kısmen kabulüne yönelik verilen kararın ve ..... Yönetimi tarafından temyizi üzerine Dairece bozulmuştur.

Hükmüne uyulan Dairenin 15.11.2005 gün 2005/12565 E. - 2005/13721 K. sayılı bozma kararında özetle; “101 ada 103 parsel sayılı taşınmaza ilişkin davadan feragat edildikten sonra orman yönetiminin katılma isteğinde bulunduğu, feragatın, davayı bitiren tek taraflı bir irade beyanı olup, davayı bütün hüküm ve sonuçları ile ortadan kaldırdığı, kabule bağlı olmadığı, feragat ile .... köyü, 101 ada 103 sayılı parselin kadastro tesbitinin ..... Yönetiminin davaya katıldığı tarihten önce kesinleştiği, bu halde ..... Yönetiminin katılma talebinin 3402 sayılı Kanunun 26. maddesi anlamında katılma talebi olmayıp, yeni bir dava olduğu ancak, bu davada kadastro mahkemesinin görevli olmadığı gözetilerek, ..... Yönetiminin 101 ada 103 sayılı parsele ilişkin davasında görevsizliğe karar verilmesi gerekirken, ..... Yönetiminin dava açmakta muhtariyetine şeklinde karar verilmesi ve bu parsel için sicil oluşturulmamasının doğru olmadığı, 101 ada 107 parsel sayılı 2028 m² yüzölçümündeki taşınmaz mezarlık niteliğiyle köy tüzel kişiliği, 108 parsel sayılı 2874 m² yüzölçümündeki taşınmaz da tarla niteliğiyle ... adına tesbit edildikleri, tesbit tutanaklarının iktisap bölümünde, dava dışı 105, 106, 109 ilâ 113 sayılı parseller ile bir bütün olarak 92 tahrir numaralı vergi kaydı kapsamında kaldığından söz edildiği, davacı gerçek kişilerin kadastro tesbitine itiraz davası açtıkları, ..... Yönetiminin 18.04.1996 tarihinde davaya katıldığı, daha sonra, davacı gerçek kişiler vekilinin 08.05.1996 tarihinde 107 ve 108 sayılı parsellere ilişkin davalarından feragat ettiği, mahkemece her ne kadar 108 sayılı parselle ilgili karar verilmemiş, 107 sayılı parsele ilişkin dava da feragat nedeniyle red edilmiş ise de, ..... Yönetiminin katılma tarihi dikkate alındığında, bu parsellere ilişkin davacı gerçek kişilerin feragatının, davacı gerçek kişiler yönünden tek taraflı yenilik doğurucu bir işlem olduğu, ..... Yönetiminin davasını bitirmeyeceği, ..... Yönetiminin bu parseller hakkındaki davası hakkında, öncelikle kadastro tesbit makilerinin davaya dahil edilmesi için yönetime olanak tanınması, sonra davayı yönetimin delilleri toplanarak, bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, 108 sayılı parselle ilgili hiçbir karar verilmemesi, 107 sayılı parselle ilgili gerçek kişilerin davasının feragat nedeniyle reddine karar verildikten sonra, ..... Yönetiminin dava açmakta muhtariyetine şeklinde karar verilmesinin isabetsiz olduğu, çekişmeli 101 ada 105, 106, 109, 110 ve 112 sayılı parsellerin kadastro tesbitine esas alınan vergi kaydının kadastro tesbiti sırasında 20 hektar olduğu ilgili sütununa yazılarak bu parsellere uygulanmışsa da, temyiz incelemesi sırasında getirtilen tahrir defteri suretinden 92 tahrir numaralı vergi kaydının aslında 2 hektar olduğu, güneyindeki orman sınırı itibariyle değişebilir nitelikte sınır içerdiği, çekişmeli parseller bir bütün olarak düşünüldüğünde güneyden Devlet ormanı olarak kadastro tesbiti kesinleşen eylemli Devlet ....

.....ı niteliğindeki 283 sayılı parsele sınır olduğu, vergi kayıtlarının tutunanın yararına olduğu kadar, aleyhine de delil teşkil edeceği, bu nedenle; mahkemece, dayanak vergi kaydı, dayanak vergi kaydının revizyon gördüğü tüm parsel tutanakları, davalı ise dava dosyaları, komşu parsel tutanak ve dayanakları, en eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, yöntemine uygun orman araştırması yapılması, dayanak 92 tahrir numaralı iki hektar yüzölçümündeki vergi kaydı genişletilebilir sınırları da içerdiğinden, komşu kayıtlardan yararlanmak ve sabit sınırdan başlamak üzere 3402 sayılı Kanunun 20 ve 21. maddeleri gereğince, yöntemince zemine uygulanıp, miktarı ile geçerli kapsamının belirlenmesi, asıl taşınmazların kapsamı orman veya ormandan açma değil ise, miktar fazlasının, sınırda bulunan eylemli ormandan açma yapmak suretiyle oluştuğu kabul edilmesi, oluşacak sonuç çerçevesinde 12.12.2002 tarihli kararı gerçek kişilerin temyiz etmediği, ..... Yönetimi ve yararına usulî kazanılmış hak oluştuğu gözetilerek bir karar verilmesi” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davacı gerçek kişilerin 101 ada 103, 107 ve 108 sayılı parsellere ilişkin davalarının feragat nedeniyle reddine, diğer parseller yönünden esastan reddine, ..... Yönetiminin 101 ada 103 sayılı parsel hakkındaki davasının görev yönünden reddine, bu parselin tespit gibi tesciline, ..... Yönetimi ve .....nin diğer parseller hakkındaki davalarının kabulü ile bu parsellerin kadastro tespitlerinin iptaliyle orman niteliği ile adına tapuya tesciline, 101 ada 110 sayılı parsel üzerindeki evin ...’a ait olduğunun beyanlar hanesine şerh verilmesine karar verilmiş, hükmün davalılar ve tarafından temyizi üzerine Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 23.12.2013 gün ve 2013/8239 E. - 2013/12013 K. sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; “Dosyaya getirtilen tahrir defterinde dayanak 92 tahrir numaralı vergi kaydının miktarının 20 hektar olduğu, bozma kararının maddi hataya dayalı olduğu, tahrir defterinde kapı numarası sütununda yazılı olan (2) sayısının sehven kayıt miktarı olarak kabul edildiği, maddî hataya dayalı bozma kararının usulî müktesep hak doğurmayacağı, diğer taraftan, hükme esas alınan orman bilirkişisi raporunda, çekişmeli taşınmazların eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğraflarında orman sayılan yerlerden olmadığı, ancak 6831 sayılı Kanunun 17/2. maddesi gereğince orman içi açıklığı olduğu bildirilmiş ise de, taşınmazların orman içi açıklık niteliğinde bulunmadıkları, dayanak 92 tahrir nolu vergi kaydı kapsamında kalan taşınmazlar üzerinde 3402 sayılı Kanunun 14. maddesinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu anlaşıldığından 12.12.2002 tarihli kararı gerçek kişilerin temyiz etmediği, ..... Yönetimi ve yararına usûlî kazanılmış hak oluştuğu gözetilerek bir karar verilmesi “ gereğine değinilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra ...'nin davasının reddine, ...'ın davasının kısmen reddine ilişkin önceki karar kesinleştiğinden yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına, 101 ada 109 sayılı parselin ... adına; fen bilirkişisi .... tarafından düzenlenen 03.10.2002 tarihli kroki ve raporda gösterilen 101 ada 105 sayılı parselin 965 m², 101 ada 106 sayılı parselin 7055.52 m², 101 ada 110 sayılı parselin 4318 m² ve 101 ada 112 sayılı parselin tamamının orman niteliğiyle adına; 101 ada 105 parselin 45536 m² bölümünün .... mirasçıları adına; 101 ada 106 sayılı parselin 101.933,93m2 yüzölçümlü kesiminin ..... mirasçıları adına, 101 ada 110 sayılı parselin 41858,23 m² bölümünün .... mirasçıları adına tesciline, 110 parselin üzerindeki evin ...’a ait olduğunun beyanlar hanesinde gösterilmesine, 101 ada 103, 107 ve 108 parsellerin tespit gibi tapuya tescillerine karar verilmiş, hüküm ..... Yönetimi ve tarafından eksik incelemeyle karar verildiği belirtilerek temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde orman kadastrosu, 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre yapılmıştır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının ..... Yönetimine yükletilmesine, .....den harç alınmasına yer olmadığına 23/06/2015 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11355, Karar No: 2022/4601, Tarih: 17.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/11355 E.  ,  2022/4601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- "2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde:

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.11.2018 tarihli, 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK‘nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığının anlaşılması ve 5271 sayılı CMK’nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan ve dosyadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip, atılı suçun sübutu yönünden vicdani kanıya ulaşan Mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, sahte fatura düzenleme suçunda her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar oluşturduğunun ve sanığın aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenlemek şeklinde gerçekleşen eylemlerinin zincirleme suç oluşturması nedeniyle TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi ve tekerrüre esas geçmiş hükümlülüğü bulunan sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmaması hususları aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiillerin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezaların kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, .sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden eleştiriler dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin ONANMASINA,

II- "2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesine gelince;

II- "2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesine gelince;

Sanığa yüklenen "2009 takvim yılında sahte fatura düzenlenme" suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun'un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 17.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12759, Karar No: 2024/13805, Tarih: 17.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/12759 E.  ,  2024/13805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki ücret tespitinin ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uygun olarak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

17.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2405, Karar No: 2011/9183, Tarih: 30.05.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/2405 E.  ,  2011/9183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava konusu taşımazın imar durumlarına ilişkin Belediye Başkanlığının 28.09.2009 tarih ve 07.09.2010 tarihli cevabi yazılarında çelişki görülmüştür.

Bu itibarla Belediye Başkanlığına müzekkere yazılıp, bu çelişkinin giderilmesi istenilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 08.06.2009 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının net olarak tespit edilerek bildirilmesi istenilerek,

2-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi 08.06.2009 gününde, hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen Kargalı Mahallesi 308 ada 1 parsel sayılı taşınmazın bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduğunun ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden ayrı ayrı sorularak,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8393, Karar No: 2022/2071, Tarih: 09.02.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/8393 E.  ,  2022/2071 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sigorta tahkim davası hakkında Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyeti tarafından verilen karara karşı davalı vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyetinin 26/02/2020 tarih ve 2020/İHK-4443 sayılı itirazın reddine dair verilen karar ile İstanbul Anadolu 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 15/10/2020 tarihli ek kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

İtiraz Hakem Heyeti kararı davalı vekili tarafından 25/03/2020 tarihinde temyiz edilmiş, İstanbul Anadolu 2. Asliye Ticaret Mahkemesi tarafından davalı vekiline 6100 sayılı HMK'nın 366. maddede yapılan yollama nedeniyle HMK'nın 344/1 ve 346/2. maddeleri gereğince temyiz harç ve giderlerinin bir haftalık kesin süre içinde tamamlanması için 13/09/2020 tarihinde muhtıra tebliğ edilmiş, davalı vekili süresi içerisinde temyiz harç ve giderlerini yatırmamıştır. Bunun üzerine mahkeme tarafından 6100 sayılı HMK'nın 344 ve 346/2. maddeleri gereğince davalı vekilinin temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiş, ek karar, davalı vekiline 20/10/2020 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı vekili bu ek karara karşı 30/10/2020 tarihinde temyiz yoluna başvurmuştur. Şu durumda; davalı vekili tarafından ek karara karşı verilen temyiz dilekçesi kanuni 1 haftalık süre içerisinde verilmemiştir. Bu nedenle davalı vekilinin ek karara karşı temyiz dilekçesinin HMK'nın 366. maddesi atfıyla 346/2. maddesi gereğince REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 09/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.