muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5068, Karar No: 2018/7758, Tarih: 09.10.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/5068 E.  ,  2018/7758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Başkent Dekorasyon İnş. Taah. Sanayi ve Ticaret AŞ.'nin yetkilisi olan sanık hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın, şirketin yetkilisi olarak göründüğünü ancak şirkete ilişkin hiç bir belgede imzasının olmadığını, yoklama tutanaklarında adına atılı imzanın ve faturalardaki imzaların kendisine ait olmadığını savunması, dosya içerisinde 2006 takvim yılında ... Yapı Malzemeleri Ldt. Şti. adına düzenlenen faturalar bulunmakla birlikte söz konusu faturalardaki sıra numarasının sanığın yetkilisi olduğu şirket tarafından matbaaya bastırılan faturaların sıra numarası ile uyuşmaması, 2007 takvim yılına ilişkin faturaların ise dosyada yer almaması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; her takvim yılına ilişkin suça konu fatura asıl veya onaylı örneklerinden kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, suça konu faturaları kullanan mükellefler veya şirketler haklarında vergi incelemesi yapılıp yapılmadığı, ilgili şirket yetkilileri veya mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığı sorulup, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, sanığın yazı ve imza örnekleri temin edilerek, suça konu faturalardaki, yoklama fişlerindeki, matbaa basım formlarındaki yazı ve imzaların aidiyeti yönünden uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması, suça konu faturaları kullanan şirket yetkilileri veya mükellefler tanık olarak dinlenilerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması, sonucuna göre tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de; T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK.nin 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.10. 2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9128, Karar No: 2011/11009, Tarih: 27.10.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/9128 E.  ,  2011/11009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İNEGÖL 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (AİLE MAHKEMESİ  SIFATIYLA)

TARİHİ : 21/12/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kat irtifakı kurulu 1 nolu bağımsız meskenini,  iradesinin hata ve hileye uğratılması neticesinde davalı eşine satış göstermek suretiyle devrettiğini, gerçekte bağış yaptığını, temlikten sonra davalının huzursuzluk çıkararak evi terk ederek boşanma davası açtığını, çekişme konusu taşınmazın evlilik birliği içinde edinilen mallardan olmadığını ileri sürerek, tapunun iptaline ve adına tesciline karar verilmesini istemiştir.  Davalı, satışın gerçek olduğunu belirterek, davanın  reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddiaların sabit olmadığı gerekçesi ile  davanın reddine  karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi . .. raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü. Dava, tapu iptali ve tescil isteğine ilişkin olup, yerel mahkemece, açılan davanın Aile Mahkemesinin görevinde bulunduğu gerekçesiyle davaya Aile Mahkemesi sıfatı ile bakılarak neticeye gidilmiştir.

Davacı, kat irtifakı kurulu 1 nolu bağımsız meskenini davalı eşine satış göstermek suretiyle devrettiğini, gerçekte bağış yaptığını, temlikten sonra davalının huzursuzluk çıkararak açmış olduğu dava neticesinde boşandıklarını, ancak taşınmazı iade etmediğini, hata ve hileye düşürdüğünü ileri sürerek eldeki davayı açtığı görülmektedir.

Bilindiği üzere, Aile Mahkemelerinin Kuruluş ve Görevleri Hakkındaki 4787 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmü uyarınca 4721 Sayılı T.M.K’nun 2. kitabının 3. kısmında  yer alan vesayete ilişkin hükümler hariç aile hukukundan kaynaklanan (118 ila 395.md.) çekişmelerin çözümünde Aile Mahkemeleri görevli bulunmaktadır.

Oysa, iddianın içeriği ve ileri sürülüş biçimine göre tarafların aralarındaki çekişmenin aile hukukundan kaynaklanmadığı tartışmasızdır.

Öyle ise, çekişmenin genel mahkeme sıfatıyla çözüme kavuşturulması gerekirken Aile Mahkemesi sıfatıyla bakılarak karara bağlanmış olması doğru değildir.

Hemen belirtilmelidir ki, görevle ilgili düzenlemeler kamu düzeniyle ilgili olup yargılamanın her safhasında mahkemece resen gözetilmesi gerekli usul kaidelerindendir.

Hal böyle olunca, davacı vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle, 12.01.2011 tarihinde kabul edilen ve 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 Sayılı HUMK’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre işin esasının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 27.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7608, Karar No: 2014/16728, Tarih: 24.11.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/7608 E.  ,  2014/16728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 20. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/11/2011

NUMARASI : 2010/187-2011/397

Dava dilekçesinde, eğitim ve öğretim giderlerinden kaynaklanan 48.474,05 TL alacağın sarf tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece dava konusuz kaldığından esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalılardan B.. B..'ın Kara Harp Okulu öğrencisi iken kendi isteğiyle okulla ilişiğinin kesildiğini belirterek, 48.774,05 TL alacağın sarf tarihinden itibaren faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiş; mahkemece, Kara Harp Okulu Komutanlığı tarafından, davalı B.. B..'ın yargılama sırasında yürürlüğe giren 6111 Sayılı Kanun'dan yararlanmak için yasal süresi içerisinde başvuru yaptığının bildirilmiş olduğu gerekçesiyle dava konusuz kaldığından davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgeler ile özellikle Kara Harp Okulu Komutanlığı'nın 14.09.2011 tarihli yazısının incelenmesinden; davalı B.. B.. tarafından yapılan müracaat üzerine idare tarafından, 6111 sayılı Yasa gereğince borcun taksitlendirilmesi durumunda aylık taksitlerin ne kadar olacağına ilişkin hesaplama tablosunun ve boş talep formunun gönderildiği, ancak davacı tarafça talep formunun doldurularak taksitlendirme talep edilmediği, Eylül 2011 itibariyle herhangi bir ödeme yapılmadığı anlaşılmaktadır. Ayrıca Kara Harp Okulu Komutanlığı'nın 12.02.2014 tarihli yazısı ile; davalının 6111 Sayılı Yasadan yararlanmadığı, davalının borcunun 6353 Sayılı Yasa kapsamında yeniden yapılandırıldığı, davalının taksitlendirme talebinde bulunduğu, ancak bugüne kadar herhangi bir ödeme yapmadığı bildirilmiştir. Bu durumda taraflar arasında 6111 sayılı Yasanın 17. maddesinin 28. fıkrası kapsamında bir yapılandırma mevcut olmadığından davanın konusuz kaldığından söz edilemez. Mahkemece, "30.06.2010 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6000 sayılı Askeri Mahkemeler Kuruluşu ve Yargılama Usulü Kanunu İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 18. maddesiyle 926 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Personel Kanunu'nun 115. maddesinin birinci fıkrasının son cümlesinde yapılan değişiklik" ve ayrıca "12.07.2012 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6353 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un Geçici 1. maddesi ile yapılan düzenleme" de dikkate alınarak miktarı belirlenecek olan alacağın hüküm altına alınması gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile dava konusuz kaldığından davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 24.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16057, Karar No: 2014/23464, Tarih: 10.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/16057 E.  ,  2014/23464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 8. İş Mahkemesi

TARİHİ : 19/02/2013

NUMARASI : 2011/158-2013/154

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 14.07.2000-30.11.2008 tarihleri arasında davalıya ait gemilerde elektrik zabiti olarak çalıştığını, 30.11.2008 tarihinde iş kazası geçirdiğini, iş kazası sonrasında yerine yeni eleman alındığını ve iş sözleşmesinin feshedildiğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücretli izin, fazla mesai, hafta tatili, genel tatil alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, dava konusu taleplerinin zamanaşımına uğradığını, davacının müvekkili şirkete ait gemilerde elektrik teknisyeni sıfatıyla belirli aralıklarla çalıştığını, iş sözleşmesinin kıdeme hak kazanacak şekilde sona ermediğini, davacının iş sözleşmesinin imzalanan hizmet sözleşmelerinin süresinin bitiminde kendiliğinden sona erdiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı işçinin iş sözleşmesinin haklı sebep olmaksızın davalı işverence feshedildiği, diğer taleplerine ilişkin alacakları da bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin iş sözleşmesinin kim tarafından ne şekilde sona erdirildiği taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Öncelikle taraflar arasında çok sayıda sözleşme yapıldığı ve bu sözleşmelerden sonuncusu dışındakilerin süreli yapılmadığı görülmektedir. Diğer taraftan davacının elektrik zabiti olduğu ve gemi adamı olarak 854 sayılı Deniz İş Kanunu kapsamında yer aldığı konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmadığından Kanun’un 7. maddesine göre son sözleşmeye kadarki iş sözleşmelerinin bütün halinde belirsiz süreli olduğu kabul edilmeli ve en son sözleşmenin de altı aylık bir süre için belirli süreli yapıldığı benimsenmelidir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelere göre, davacının 18.02.2008 tarihinde işyerinden ayrılarak emeklilik için başvurduğu ve sonrasında altı aylık belirli süreli iş sözleşmesini yaptığı ve iş kazası geçirmesi sonrasında sözleşmenin süresinden önce işverence yapılan fesihle sona erdiği görülmektedir. Mahkemece çalışma kesintisiz kabul edilerek davacının kıdem ve ihbar tazminatları hüküm altına alınmış ise de, yukarıda açıklandığı gibi nitelikleri farklı iki ayrı iş sözleşmeye dayalı olarak davacının kesintili çalıştığı ve önceki belirsiz süreli iş sözleşmesinin emeklilik sebebiyle, sonraki belirli süreli iş sözleşmesinin ise işveren feshi sebebiyle sona erdiği anlaşıldığından ihbar tazminatının reddi, kıdem tazminatının ise davacının iki farklı sözleşmeye göre çalıştığı gözönünde bulundurularak 854 sayılı Kanun’un 20. maddesine göre hüküm altına alınması ve bu yapılırken de 4857 sayılı İş Kanunu'nun 120. maddesi uyarınca yürürlüğü devam eden mülga 1475 sayılı İş Kanunu’nun 14. maddesindeki bankalarca uygulanan en yüksek mevduat faizinin uygulanmaması gereklidir. Hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

3-Davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı ve fazla çalışma ücretleri alacakları olup olmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Öncelikle fazla çalışma ücreti sözleşmede kararlaştırılan 2.800,00 TL net ücretin içinde kararlaştırılmıştır. Dosya kapsamına göre davacının altı gün 08:00-17:00 arası çalıştığı ve 20:00-24:00 arası ise vardiya nöbeti tuttuğu anlaşılmaktadır. 854 sayılı Kanun'a göre fazla çalışma, günde 8 saati ya da haftalık 48 saati aşan çalışmalardır. Bununla birlikte 4857 sayılı İş Kanunu'nda olduğu gibi fazla çalışma için yıllık bir üst sınır öngörülmemiştir. Bu noktada kanun boşluğu mevcut olup, bu boşluğun gemi adamının günlük ve haftalık en fazla çalışabileceği süreye kadar fazla çalışma yapılabileceği kabul edilerek doldurulması gereklidir. Söz konusu boşluğun doldurulmasında da 180 sayılı Uluslararası Çalışma Örgütü Sözleşmesi ile 99/63 sayılı Avrupa Birliği Yönergesi ışık tutacak niteliktedir. Söz konusu uluslararası hukuki metinlere göre de gemi adamlarının yaptığı fazla çalışmanın haftalık yetmişiki saatin üzerinin ya da günlük ondört saatin üstünün iş sözleşmesiyle kararlaştırılan ücretin içinde olmadığı, bu sınırları aşmayan fazla çalışmanın ise içinde olduğu kabul edilmelidir. Mahkemece yeri olmayan yıllık ikiyüzyetmiş saat sınırının uygulanarak bu miktarı aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti hesaplanması isabetli değildir.

4-Davacının yıllık izin ücretine hak kazanıp kazanmadığı ve bunun hesaplanma şekli taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4-Davacının yıllık izin ücretine hak kazanıp kazanmadığı ve bunun hesaplanma şekli taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Davacının yıllık izinlerini kullandığı davalı işverence ispat edilememiştir. Dolayısıyla davacının yıllık izin ücretine hak kazandığı konusunda şüphe bulunmamalıdır. Ancak davacının son yaptığı iş sözleşmesinin 9. maddesinde altı ayını dolduran zabitana onbeş günlük izin ücreti ile onbeş günlük ikramiyenin ödeneceği kararlaştırılmıştır. Bunun ödenmediği iddia edilmediği gibi iş müfettişi raporunda da altı aylık çalışması karşılığı bir aylık ücretin ödendiği belirtilmiştir. Buradan hareketle davacıya onbeş günlük yıllık izin ücretinin ödendiği anlaşılmaktadır. Bu hususun gözardı edilerek yıllık izin ücretinin hesaplanması yerinde değildir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19265, Karar No: 2014/18956, Tarih: 17.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/19265 E.  ,  2014/18956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 29/05/2002 tarihinde anlaşmalı olarak sanık ...'dan boşandığı, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 17.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3429, Karar No: 2019/6592, Tarih: 12.09.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/3429 E.  ,  2019/6592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kiracılık sıfatının tespiti davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde her iki taraf vekilince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı 19.03.2015 tarihinde açtığı işbu davada; davalı ... Belediyesi tarafından pastane olarak kiralanan taşınmazda, 17.05.2011 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile kiracı olduğunu, söz konusu yerin kira sözleşmesine hiçbir aykırılık taşımayacak şekilde kullanılırken, Mudanya Belediyesi tarafından 06.02.2015 tarihli, kira feshi konulu yazı ile kira sözleşmesinin feshedildiğinin bildirilerek 7 gün içinde kiralananın tahliyesinin istendiğini ne varki kira sözleşmesinin 2886 S.Y.'ya göre ihale ile değil kiralanan musakkaf ve belediye sınırlarında olduğundan 6570 S.Y'na uygun olarak kiralandığını, mahkeme kararı olmadan tek taraflı irade beyanı ile ve hukuka aykırı gerekçelerle tahliyesinin istenmesinin hatalı olduğunu beyanla, davalı ile aralarındaki muarazanın men'i ve kiracılığın devam ettiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı; dava konusu işyerinin Mudanya Belediyesine ait kamu malı niteliğinde olduğunu ve davalı tarafından 01.12.1979 başlangıç tarihli kira sözleşmesiyle ...'a kiraya verildiğini, söz konusu işyerinin kiracısı ... iken Mudanya Belediyesi Encümeni'nin 17.05.2011 tarihli kararıyla davacı ...'ya devredildiğini ve aynı tarihte ...'yla kira sözleşmesi imzalandığını, 01.01.2014 tarihinde davacı ile yapılan sözleşmenin yenilendiğini, taşınmazda davalının 01.12.1979 tarihinden itibaren kiracı olarak bulunulduğunu, on yıllık kiracılık süresi dolduğunu, davacıya 22.09.2014 tarih 562 sayılı yazıyla 31.12.2014 tarihinden sona erecek kira sözleşmesinin yenilenmeyeceğinin ihtar edilerek 31.12.2014 tarihinde tahliye edilmesinin istendiğini beyanla davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davacının kira ilişkisinin 01.12.1979 tarihinde yapılan sözleşmeye dayandığı ve kira sözleşmesinin on yıldan uzun süredir devam etmekte olduğu, 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 347/2. maddesine göre; belirsiz süreli kira sözleşmelerinde, kiraya