muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11315, Karar No: 2014/11674, Tarih: 27.10.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/11315 E.  ,  2014/11674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kemer İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/07/2014

NUMARASI : 2014/79-2014/126

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, itirazın kaldırılması ve kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine, davalı lehine asıl alacak üzerinden %20 nispetindeki inkar tazminatının davacıdan alınarak davalıya verilmesine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından, temyiz edilmiştir.

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin icra inkar tazminatına yönelik temyiz itirazlarına gelince; Davacı alacaklı icra takibinde ve davada sözlü kira sözleşmesine dayanmış, davalı borçlu itirazında kira ilişkisine ve sözleşmeye karşı çıkmıştır. Mahkemece, davalının kira sözleşmesine yönelik iddialarının yargılamayı gerektirdiği gerekçesiyle davanın reddine, asıl alacak üzerinden %20 oranında tazminatın davacıdan alınarak davalıya verilmesine karar verilmiştir. İcra İflas Kanununun 68/son maddesi hükmü gereğince itirazın kaldırılması talebinin esasa ilişkin nedenlerle kabulü halinde borçlu, talebin aynı nedenlerle reddi halinde alacaklı diğer tarafın istemi üzerine tazminata mahkum edilir. Mahkemece uyuşmazlığın hallinin yargılamayı gerektirdiğinden bahisle istemin reddine karar verilmiş olmasına göre koşulları oluşmadığından davalı yararına icra inkar tazminatına hükmedilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 27.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30788, Karar No: 2015/13534, Tarih: 12.03.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/30788 E.  ,  2015/13534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SEVK : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : -İmar kirliliğine neden olma suçundan beraat

-Kıyı kanununa muhalefet suçundan zamanaşımı nedeniyle CMK.nun 223/8 ve kabahatler kanununun 20/2-3 maddeleri gereğince Düşme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suçtan doğrudan zarar görme ihtimali bulunan ...Belediye Başkanlığı'na, yokluğunda verilen hükmün tebliğ edildiğine ilişkin bir belgeye rastlanıl- madığından, varsa dosyasına konulması, aksi takdirde CMK.nun 34/2. madde ve fıkra- sında belirtilen başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekli de belirtilmek suretiyle yöntemine uygun olarak tebliği ile belgesi ve temyiz edilmesi halinde dilekçesi de eklenip ek tebliğname ve ayrıca sanık hakkında İmar Kirliliğine Neden Olma ve Kıyı Kanununa Muhalefet suçlarından hüküm kurulduğu ve katılan vekili tarafından bu hükümlerin temyiz edildiği anlaşılmakla, bu husustada ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesi için dosyanın Yargıtay C.Başsavcılığına (TEVDİİNE), 12.3.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13217, Karar No: 2011/1030, Tarih: 07.02.2011

**1. Hukuk Dairesi         2010/13217 E.  ,  2011/1030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKÇAABAT 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/07/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalıya ait Yenimahalle 2 ada 1 parsel sayılı taşınmazın idarece belirlenen kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını ileri sürerek, taşınmazın kıyıda kalan kısmının tapusunun iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, kıyıların belediyelerin tasarrufuna bırakıldığını, davacının menfaati bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davanın reddine ilişkin olarak verilen karar, Dairece; 3402 Sayılı Yasa’nın 12. maddesinde 5841 Sayılı Yasa ile yapılan değişiklik gözetilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, ancak dava tarihinde davacının haklı olduğu, yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa uyarınca dava reddedildiğine göre, davalının yargılama giderleri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulması gerektiği gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, taraflarca süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi H.F. D..’in raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.  Dava; 3621 Sayılı Kıyı Yasası’ndan kaynaklanan tapu iptali ve taşınmazın sicil kaydının kütükten terkini isteğine ilişkin olup yerel mahkemenin önceki kararı ile 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren ve kesin hüküm halini almamış eldeki davalara da uygulanması öngörülen 3402 Sayılı Kadastro Yasası’nın 12/3 maddesi hükmüne bazı ilave hükümler getiren 5841 Sayılı Yasa düzenlemeleri gözetilmek suretiyle davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin yerel mahkeme kararı benimsenmiş ve bu yönü itibariyle önceki karar kesinleşmiş ancak her davanın açıldığı tarihteki koşullara tabi olacağı ilkesi gözetilmek suretiyle yargılama giderleri ve 1957 tarih, 6/17 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bu giderlerden sayılan avukatlık ücreti bakımından karar bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak davalı tarafın yargılama giderlerinden sorumlu tutulmasına karar verilmiştir.

Gerçekten de bozma kararına uyulmuş olmakla tarafları yararına usulü kazanılmış hak oluştuğuna göre bozma ilamında değinilen hususlar gözetilerek gerekli karar ittihazı zorunlu hale gelir. Mahkemece de bu husus benimsenerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş ise de 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren ve 3402 sayılı Kadastro Yasası’nın 36. maddesi (36/A md.) hükmüne ilave edilen 16. maddesi hükmünde kadastroya dayalı işlemlerden dolayı açılacak davalar neticesinde davalı taraf davayı kaybetse dahi yargılama giderlerinden ve bu giderlerden sayılan avukatlık ücretinden sorumlu tutulamayacağı hükmü öngörülmüş, 17. maddesi ile de anılan hükmün uygulanma zamanı infaz aşamasına kadar uzatılmıştır.

Hemen belirtilmelidir ki; yürürlüğe giren Yasa hükmünün geçmişe şamil olarak uygulanması öngörüldüğünde anılan bu husus kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eder. Nitekim anılan 6099 Sayılı Yasanın eldeki davalara da uygulaması gerektiği gözetildiğinde somut olayda Hazine yararına usulen kazanılmış bir haktan söz etme olanağı yoktur.

Hal böyle olunca; 6099 Sayılı Yasa hükümleri gözetilmek suretiyle bir değerlendirme yapılarak yargılama giderleri ve avukatlık ücreti konusunda bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Tarafların, bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11154, Karar No: 2012/27634, Tarih: 18.12.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/11154 E.  ,  2012/27634 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 1) Sanıklar ..., ..., ..., .. ve ... haklarında izinsiz kazı yapmak suçundan beraat,

2) Sanıklar ..., ... ve ... hakkında bildirim yükümlülüğüne aykırılık suçundan beraat,

3) Sanıklar ... ve ... hakkında 2863 sayılı Kanunun 67/1, 5237 sayılı TCK'nın 62, 50/1- a, maddeleri uyarınca mahkumiyet,

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ın beraatlerine ilişkin hükümler katılan vekili, sanıklar ... ve ...'nın mahkumiyetlerine ilişkin hüküm ise adı geçen sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında başka bir suç nedeniyle yürütülen soruşturma kapsamında iletişimin tespitine ilişkin mahkeme kararına istinaden yapılan dinlemede, adı geçen sanığın, diğer sanıklar ile yaptığı görüşme içeriklerinden Demre ilçesi, Belören köyü, Muskar dağı (Devekuyusu) ve Şarap Kuyusu mevkiilerinde kaçak kazı yapıldığı şüphesinin oluştuğu, 29.01.2007 tarihli olay yeri inceleme ve tespit tutanağı ile, suça konu Muskar dağı mevkiinde bulunan eski yıkık kilisenin iç kısmının kazılmış olduğunun, kazı alanında kırılmış iki adet süslemeli sütün taşın bulunduğunun, ayrıca Zeytin mahallesinde bulunan şarap kuyusunun yol yapılırken kenarının kırıldığının ve sonradan kazıldığının, bu alandan çıkan toprağın yağmur yağması nedeniyle özelliğini kaybettiğinin tespit edildiği, yargılama aşamasında icra edilen keşif, tanık anlatımları, fen ve arkeolog bilirkişi raporları dikkate alındığında, 2863 sayılı Kanunun 6. maddesi kapsamında korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı niteliğini haiz eski eserler, kalıntılar ve mimari dokular içeren, suç tarihinden sonra Antalya Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 28/03/2008 tarih ve 2993 sayılı kararı ile 1. derece arkeolojik sit alanı olarak belirlenen dava konusu yerde toprak seviyesinin altında herhangi bir kazı izine ve 2863 sayılı Kanun kapsamında suç oluşturacak

bir eyleme rastlanılmadığının belirlendiği, yine soruşturma kapsamında sanıkların ev, işyeri ve eklentilerinde yapılan aramalar neticesinde sanık ...'ın, sanıklar ... ve ... tarafından emaneten bırakıldığını, bahçesine gömülü olduğunu söylediği ve rızaen teslim ettiği 14 adet sikkenin, sanık ...'nın evinde yapılan aramada ise tarlada bulduğunu beyan ettiği iki adet pişmiş topraktan yapılma kandilin ele geçirildiği, eserler üzerinde tarafsız arkeolog bilirkişi tarafından düzenlenen raporlar ile sanık ... Aydoğandan ele geçirilen yedi adet sikkenin, 2863 sayılı Kanun kapsamında yurt dışına çıkarılması ve yurt içerisinde alım satımı yasak, müzelik değerde bulunduklarının, bir adet tuğralı alimünyum sikkenin, bir adet eski eser olmayan aktüel paranın, iki adet antik sikke görünümlü varlıkların, 2863 sayılı Kanun kapsamında bulunmadıklarının, iki adet antik çağa ait sikkenin ise sahte olup olmadıkları hakkında net bir fikri olmadığının, sanık ...'dan ele geçirilen iki adet kandilin 2863 sayılı Kanun kapsamında, müzelik değerde, yurt içerisinde alım satımı ve yurt dışına çıkarılması yasak eserler olduğunun belirlendiği anlaşılmakla,

1) Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...'ın izinsiz kazı yapmak suçundan beraatlerine, sanık ...'nın bildirim yükümlülüğüne aykırılık suçundan mahkumiyetine ilişkin hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde,

Yapılan yargılama sonunda sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... tarafından izinsiz kazı yapmak suçunun işlendiğinin sabit olmadığı, sanıkların üzerlerine atılı suçları işlediklerine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan,

Sanık ... hakkında yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanık ...'nın suçu samimi şekilde ikrar ettiği gözetilmeksizin hakkında lehe hükümlerin uygulanmadığına, katılan vekilinin sanıklar hakkında beraat kararı verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkin ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkındaki beraat hükmünün isteme uygun, sanık ... hakkındaki mahkumiyet hükümünün isteme aykırı olarak ONANMASINA,

2) Sanıklar ..., ... ve ...'ın bildirim yükümlülüğüne aykırı hareket etme suçundan beraatlerine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince,

2) Sanıklar ..., ... ve ...'ın bildirim yükümlülüğüne aykırı hareket etme suçundan beraatlerine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince,

Sanık ...'dan ele geçirilen dava konusu sikkelerin Finike Asliye Ceza Mahkemesinin 23/03/2009 tarihli, 2007/437 esas ve 2009/98 karar sayılı ilamına konu olan izinsiz kazı eylemi neticesinde bulunan eserler olduğu, Finike Asliye Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda sanık ... hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, sanıklar ... ve ...'nın ise mahkumiyetlerine karar verildiği anlaşılmış olup, 5237 sayılı TCK'nın 44 maddesinde düzenlenen fikri içtima kaidesinin objektif koşullarının “tek bir fiilin bulunması” ve “birden fazla kanun hükmünün ihlali”nden ibaret olduğu, icra hareketlerinde ayniyet bulunmaması halinde maddi netice tek olsa dahi fikri içtimadan söz edilemeyeceği, somut durumda ise, sanıklar tarafından izinsiz kazı yapma ve bu kazı neticesinde buldukları tarihi eserleri 2863 sayılı Kanunun 4. maddesinde belirtilen 3 günlük bildirim süresi içerisinde yetkili mercilere bildirmemek şeklinde gerçekleşen iki ayrı eylem mevcut olduğu, izinsiz kazı yapmak ve haber verme yükümlülüğüne aykırılık suçlarının birbirinden bağımsız ve ayrı suç tipleri olduğu, bu itibarla 5237 sayılı TCK'nın 44. maddesinin uygulanma koşullarının oluşmadığı, gerçek içtima kuralının tatbiki ile sanıkların 2863 sayılı Kanunun 67/1 maddesi uyarınca cezalandırılmalarına karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, hatalı değerlendirme ve suça konu bir kısım varlıkların 2863 sayılı Kanunun 23. maddesinde belirtilen nitelikleri haiz bulunup bulunmadıkları ile ilgili yeterli kanaat içermeyen bilirkişi raporuna itibarla sanıkların beraatlerine karar verilmesi,

3- Sanık ...'ın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde ise;

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

3- Sanık ...'ın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde ise;

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

2863 sayılı Kanunun 4.maddesinde “haber verme zorunluluğu” başlığı altında taşınır ve taşınmaz kültür ve tabiat varlıklarını bulanların, malik oldukları veya kullandıkları arazinin içinde kültür ve tabiat varlığı bulunduğunu bilenlerin veya yeni haberdar olan malik ve zilyetlerin, bunu en geç üç gün içinde, en yakın müze müdürlüğüne veya köyde muhtara veya diğer yerlerde mülki idare amirlerine bildirmeye mecbur olduklarının belirtildiği ve bu yükümlülüğe aykırı hareket etmenin 2863 sayılı Kanunun 67/1 maddesi ile yaptırım altına alındığı, sanık ...'ın evinin bahçesinde sakladığı eserlerin, sanıklar Adem Adar, ... ve ... tarafından gerçekleştirilen, Finike Asliye Ceza Mahkemesinin 23/03/2009 tarihli, 2007/437 esas ve 2009/98 karar sayılı ilamına konu olan izinsiz kazı yapma suçu neticesinde bulunan sikkeler oldukları, sanık ...'ın kazı neticesinde ele geçirildiğini bildiği ve taşınır kültür varlığı niteliğini haiz olduğunu düşündüğü eserleri, bu sanıkların isteği üzerine alarak evinde bulundurduğu, bu itibarla eylemin 2863 sayılı Kanunun 70. maddesine temas eden taşınır kültür varlıklarını izinsiz olarak bulundurma suçunu oluşturacağı gözetilmeksizin, hatalı değerlendirme ve suça konu bir kısım varlıkların 2863 sayılı Kanunun 23. maddesinde belirtilen nitelikleri haiz bulunup bulunmadıkları ile ilgili yeterli kanaat içermeyen bilirkişi raporuna itibarla, adı geçen sanığın 2863 sayılı Kanunun 67/1 maddesi gereğince bildirim yükümlülüğüne aykırılık suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık ... ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sanık ...'ın kazanılmış hakları saklı tutulmak kaydıyla hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince sanıklar ..., ... ve ...'ın beraatlerine ilişkin hükümler yönünden isteme aykırı, sanık ...'ın mahkumiyetine ilişkin hüküm yönünden isteme uygun olarak BOZULMASINA, 18/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6586, Karar No: 2025/1681, Tarih: 11.03.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/6586 E.  ,  2025/1681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/425 Esas, 2023/503 Karar

BİRLEŞEN ANKARA 1. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİNİN 2013/133 E. SAYILI DOSYA

HÜKÜM : Davanın kabulü

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili asıl ve birleşen dava dilekçelerinde, müvekkilinin 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun (5411 sayılı Kanun) 140. maddesi kapsamında işlemlerinde her türlü vergi, resim ve harçtan muaf olmasına rağmen davalının müvekkilini BSMV'yi ödemekle sorumlu tutulmasının doğru bulunmadığını, bu nedenle müvekkilinin hesaplarından kesilen miktarların iadesinin gerektiğini ileri sürerek asıl ve birleşen davada belirtilen miktarların müvekkiline iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili asıl ve birleşen dava cevap dilekçelerinde; davacının müvekkili Banka'nın Ankara Şubesi nezdinde yaptığı işlemler nedeniyle kesinti yapıldığını, 5411 sayılı Kanun'un 140. maddesinden açıkça anlaşılacağı üzere muafiyetin TMSF'nin fon bankalarının ve tasfiyeleri fon eliyle yürütülen bankaların kendilerinin mükellef olduğu vergi, resim ve harçlarla ilgili bulunduğunu, söz konusu hükmün davacıya mal ve hizmet sağlayanlar tarafından yansıtılan dolaylı vergilere etkisi bulunmadığını, bir başka deyişle verginin yansıtılmasını yasaklamadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde, dava konusu verginin dolaylı vergi niteliğinde olmayıp, verginin mükellefinin doğrudan davalı banka olduğu bu nedenle vergiden muaf olup olmadığı hususunun dava konusu uyuşmazlıkla ilgisinin bulunmadığı, dava konusu BSMV'nin mükellefinin de sorumlusunun da banka olduğu, davacı TMSF'nin bankacılık hizmetinden faydalandığı, söz konusu hizmetten faydalanmasının kendisini vergi mükellefi yapmayacağı, verginin yansıtılması hususunda ise; fiili yansıtmanın tarafların karşılıklı kabul etmelerine bağlı olduğu, oysa ki davacı Fon'un bu yansıtmayı kabul etmediği, mükellefin davalı T.C. Merkez Bankası olduğu, kendi mükellefiyetinin müşterilere yüklenebilmesi/yansıtabilmesi için müşterilerinin rızasının veya bu konuda aralarında sözleşmenin bulunması gerektiği, oysa ki herhangi bir rıza ve mutabakata ilişkin sözleşmenin ve beyanın bulunmadığı gerekçesiyle asıl dava yönünden davacının 6.692,53 TL asıl alacak (BSMV) ile 70,95 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 6.763,48 TL, birleşen dava yönünden 20.005,02 TL asıl alacak (BSMV) ile 824,41 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 20.829,93 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Asıl ve birleşen dava alacak istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

1. Davalının temyiz itirazları incelenmeden önce, ilk olarak mahkeme kararlarının niteliği ile gerekçeli kararın hangi hususları kapsayacağına ilişkin yasal düzenlemeler irdelenmelidir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) “Hükmün Kapsamı” başlıklı 297. maddesi;

“ Hüküm Türk Milleti Adına verilir ve bu ibareden sonra aşağıdaki hususları kapsar:

a) Hükmü veren mahkeme ile hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin ad ve soyadları ile sicil numaraları, mahkeme çeşitli sıfatlarla görev yapıyorsa hükmün hangi sıfatla verildiğini.

b) Tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini.

c) Tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri.

ç) Hüküm sonucu, yargılama giderleri ile taraflardan alınan avansın harcanmayan kısmının iadesi, varsa kanun yolları ve süresini.

d) Hükmün verildiği tarih ve hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin imzalarını.

e) Gerekçeli kararın yazıldığı tarihi.

(2) Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” hükmünü haizdir.

Hemen belirtmelidir ki, hükümler davayı esastan halleden ve taraflar arasındaki uyuşmazlığı sona erdiren nihai kararlardır (6100 sayılı HMK m.294)

Anayasa’nın 141. maddesi gereğince bütün mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olması gereklidir. Gerekçenin önemi Anayasal olarak hükme bağlanmakla gösterilmiş olup, gerekçe ve hüküm birbirine sıkı sıkıya bağlıdır. Hakim, hükmün gerekçesini hazırlarken içtihat ve bilimsel görüşlerden yararlanabilir. Gerekçe bölümünde hükmün dayandığı hukuki esaslar açıklanır. Hakim, tarafların kendisine sundukları maddi vakıaların hukuki niteliğini kendiliğinden araştırıp bulmalı ve hükmünü dayandırdığı hukuk kurallarını ve nedenlerini gerekçede açıklamalıdır. Gerekçe, hakimin tespit etmiş olduğu maddi vakıalar ile hüküm fıkrası arasında bir köprü görevi yapar (Kuru Baki, Arslan Ramazan,Yılmaz Ejder, Medeni Usul Hukuku Ders Kitabı, Yetkin Yayınları, Ankara 2011, 22.Bası, s:472)

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; mahkemece asıl ve birleşen davaya ilişkin hüküm fıkralarında BSMV alacaklarının 17.04.2023 tarihli bilirkişi raporunun eki tablolardaki ödeme başlangıç tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte ödenmesine karar verildiği görülmekle 6100 sayılı HMK’nın 297/2. maddesine uygun olmayan, bilirkişi raporuna ve eki tablolara atıf yapılarak oluşturulan, belirsiz ve infazda tereddüt oluşturacak nitelikteki mahkeme hükmünün bozulması gerekmiştir.

2.Bozma sebebine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına karar verilmiştir.

V.SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bent uyarınca Mahkeme kararının BOZULMASINA, (2) numaralı bent uyarınca davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, dosyanın Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.