muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/10241, Karar No: 2024/3406, Tarih: 20.03.2024

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, davanın davacı ... yönünden kısmen kabulüne, davacı ... yönünden ise ilk karar bozma ile kesinleşmiş olduğundan yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ... ve davalı Hazine vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı ... vekili temyiz dilekçesinde özetle; Yargıtay 5. Hukuk Dairesi bozma ilamında; müvekkillerin murislerinden intikal eden dava konusu taşınmazdaki 2/480 payları karşılığının davalı Hazineden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine karşılık 1/480 hisseyi ihtiyati tedbir şerhi ile iktisap eden müvekkil ...'nun tazminat talebinin reddi, halefiyet ve devletin kusursuz sorumluluk prensibine aykırı olduğunu, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 646 ıncı maddesinde; ''Bu Kanun, 22.11.2001 tarihli ve 4721 sayılı Kanun’un Beşinci Kitabı olup, onun tamamlayıcısıdır.'' hükmüne yer verildiğini, dar anlamda halefiyetin 6098 sayılı Kanun'da düzenlendiğini, geniş anlamda halefiyet ise öğretide; "Halefiyet, hak sahibi bir kimsenin yerine geçmektir. Daha açık bir ifade ile bir başkasının bir hakkına sahip olmak suretiyle o kimsenin yerine geçmektir." şeklinde belirtildiğini, bu bağlamda müvekkilin payı satın aldığı tarih itibarıyla geçerli bir tapu kaydı mevcut olup, müvekkil hakkını devraldığı maliklerin halefi olduğundan, esasında ilk maliklerin sahip olduğu tüm hak ve yükümlülükleri devralmaktadır. İlk malikler, 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesinde tanımlanan hakları kullanabilecek iken mülkiyet hakkını ondan devralan halefin aynı haklardan yararlanamayacağını kabul etmek, mülkiyet hakkının özüne aykırı olduğunu, bu açıdan dikkat edilmesi gereken husus, aynı hakkın mükerrer kullanımının önüne geçmek olduğunu, işbu derdest davada, müvekkilin haklarını devraldıkları kişilerin 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesine dayalı olarak daha önce dava açtıklarına ilişkin bir iddia da bulunmadığını, mükerrer tazminatın davalı Hazineden tazmini söz konusu olmamakla birlikte müvekkilin halefiyetinin reddi, tabiri caizse davalı Hazinenin kusursuz sorumluluğunu kadük hale getirdiğini, müvekkilin taşınmazdaki dava konusu payı satın aldığı 07.10.2015 tarihinde kesinleşmiş mahkeme kararı bulunmadığından, taşınmaz üzerinde geçerli bir mülkiyet hakkını devraldığını, tapu kaydında "davalı" şerhi bulunmasının müvekkilin iyi niyetini ortadan kaldırmayacağını, zira bu şerh, tapu kaydının devam eden yargılama sonucunda iptal edilebileceği bilgisine ilişkin olup 1007 nci maddesinde öngörülen, tapu sicilinin yanlış tutulmasından kaynaklanan zararın Devlet tarafından karşılanmasına engel teşkil etmemekte olduğunu ileri sürerek kararı temyiz etmiştir.

2. Davalı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; davanın hak düşürücü ve zamanaşımı süreleri geçtikten sonra açıldığını, 3621 sayılı Kanun ve 6831 sayılı Kanun gereği taşınmazın her ne suretle olursa olsun mülk edinilmesinin mümkün olmadığını, bu nedenle davanın reddine karar verilmesini, davada ıslah talebi olmamasına rağmen fazla miktarda tazminata hükmedilmesi ve tümüne de 24.04.2017 tarihinden itibaren faiz işletilmesi doğru olmadığından kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, ... olarak 4721 sayılı Kanun’un 1007 nci maddesi uyarınca tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4721 sayılı Kanun’un 1007 nci maddesi,

3 . Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 18.11.2009 tarihli ve 2009/4 - 383 Esas, 2009/517 Karar sayılı kararında tapu işlemlerinin kadastro tespit işlemlerinden başlayarak birbirini takip eden işlemler olduğu, tapu kütüğünün oluşumu aşamasındaki kadastro işlemleri ile tapu işlemleri bir bütün oluşturduğundan bu kayıtlarda yapılan hatalardan 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi anlamında Devletin sorumlu olduğunun kabulünün gerektiği, Devletin sorumluluğunun kusursuz sorumluluk olduğu, bu işlemler nedeniyle zarar görenlerin 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi gereğince zararlarının tazmini için Hazine aleyhine adlî yargıda dava açabilecekleri belirtilmiştir.

4. 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi uyarınca kabul edilen Devletin sorumluluğu, tapu sicilinin önemi ve kişilerin bu sicile olan ... duygularını sağlamak bakımından aynî hakkının saptanması, herkese açık tutulmasında tekel hakkı sağlayan bir sicil olması esasına dayanmaktadır. Bu sorumluluk, asıl ve nesnel (objektif) bir sorumluluk olduğundan zarara uğrayan zararının ödetilmesini doğrudan Devletten isteyebilir.

5. 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi gereğince açılan davalarda, tapu kaydının iptali nedeniyle tapu sahibinin oluşan gerçek zararı neyse tazminatın miktarı da o kadar olmalıdır. Gerçek zarar, tapu kaydının iptali nedeniyle tapu malikinin mal varlığında meydana gelen azalmadır. Tazminat miktarı zarar verici eylem gerçekleşmemiş olsaydı zarar görenin mal varlığı ne durumda olacak idiyse aynı durumun tesis edilebileceği miktarda olmalıdır. Zarara uğrayan kişinin gerçek zararı ise tazminat miktarının belirlenmesinde esas alınacak değerlendirme tarihine göre belirlenecek olup bu tarihe göre tapusu iptal edilen taşınmazın niteliği ve değeri belirlenmelidir. Taşınmazın niteliği arazi ise net gelir metodu yöntemi ile arsa vasfında ise değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması suretiyle gerçek değer belirlenmelidir.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkan bulunmadığı anlaşılmakla; davacı ve davalı Hazine vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

3. İlk Derece Mahkemesinin 09.04.2019 tarihli ve 2017/292 Esas, 2019/99 Karar sayılı kararı Dairemizin bozma ile ilamı ile ortadan kalktığı halde davacı ... payı yönünden yeniden hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davacı ve davalı Hazine vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davacı ve davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının (2) numaralı bendinin hükümden çıkartılması, yerine "Davanın ... yönünden kabulü ile 342.537,24 TL'nin 24.04.2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Hazineden alınarak davacı ...'e, ödenmesine" cümlesinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine,

20.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27701, Karar No: 2013/18087, Tarih: 02.07.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/27701 E.  ,  2013/18087 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/7783

MAHKEMESİ : İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/03/2010

NUMARASI : 2009/763 (E) ve 2010/324 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan Bursa 9.Asliye Ceza Mahkemesinin 2005/1150 E. ve 2006/779 K. sayılı ilamının tekerrüre esas olduğu halde, TCK'nun 58. maddesinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

Sanığın, yargılamanın tüm aşamalarında, ısrarla suçlamayı kabul etmeyip, 2001 yılında askerden terhis olduktan sonra bir defa cep telefonu alıp, bir buçuk ay kadar kullandıktan sonra, cep numarasını kız kardeşi Burcu'ya verdiğini, Burcu'nun da yine 2 ay kadar kullandıktan sonra pin kodunun hatalı girilmesi nedeniyle sim kartının bloke olduğunu ve hattın iptal ettirildiğini, bir daha da telefon hattı almadığını beyan etmesine karşın, suça konu cep telefonunda, suç tarihinden bir gün sonra kullanılan sanığın adına kayıtlı 0 539 660 32 25 numaralı hatta ait sözleşmenin altındaki imza ile sanığın temin edilecek imza örneklerinin karşılaştırılarak, sözleşmedeki imzanın sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bilirkişi vasıtasıyla inceleme yaptırılıp saptanması ve sanığın savunmada belirttiği kardeşi Burcu Elgörmüş'ün de tanık olarak dinlenilmek suretiyle söz konusu telefon hattını, sanığın belirttiği tarihlerde kullanıp kullanmadığı, sorulup ikmal edildikten sonra hukuki durumunun tayini yerine, eksik inceleme ile yazılı şekilde kararı verilmesi,

TCK.nun 53/1-c maddesindeki hak yoksunluğunun sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri yönünden koşullu salıvermeye kadar süreceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 02/07/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6743, Karar No: 2020/11334, Tarih: 16.12.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/6743 E.  ,  2020/11334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki ... köyü, ... parsel sayılı taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)Arazi niteliğindeki taşınmaza net gelirine göre değer biçilmesi ve değer biçilirken o yörede mutat olarak ekimi yapılan ürünlerin değerlendirmede esas alınması gerekir.

Yapılan incelemede; bozma öncesi hükme esas bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak buğday, bakla ve bezelye ürünlerinin alındığı, Yargıtay (Kapatılan) 18. Hukuk Dairesince yapılan temyiz incelemesinde; buğday net geliri hesaplamasında kira ve çeşitli giderler kaleminin masraflara dahil edilerek değerlendirme yapıldığı gibi, bakla ile bezelye ürünlerine ait ayrıntılı maliyet cetvellerinin de getirtilerek bilirkişi raporunun denetlenmediği belirtilerek bozma kararı verildiği, bozma sonrasında ... ve ... İlçe Tarım Müdürlükleri ile ... İl Tarım Müdürlüğünden bakla ve bezelye ürünü için 2008 yılına ait ayrıntılı maliyet cetvellerinin istendiği, ... İlçe Tarım Müdürlüğünce ayrıntılı maliyet cetvelinin bulunmadığı belirtilerek dosyada daha önceki hesaplamalarda kullanılan maliyet cetvelini yeniden gönderildiği, ... İlçe ve ... İl Tarım Müdürlüklerince de 2008 yılında bakla ve bezelye ürününe ait maliyet çalışması olmadığının belirtildiği anlaşılmıştır.

Bu itibarla, Kamulaştırma Kanunu’nun 11/1-f maddesi uyarınca; değerlendirme tarihi olan 2008 yılı itibariyle o yörede mutad olarak ekilen münavebe ürünleri İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğünden sorulup bu ürünlerin değerlendirme tarihi olan 2008 yılı dekar verim miktarları ile üretim masrafları ve kg satış fiyatlarına göre taşınmazın olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirine göre bedelinin belirlenmesi gerekirken, Kasım 2007 tarihi itibariyle idarenin kıymet takdiri raporunda belirlenen bedelinden yaklaşık bir yıl sonra değerlendirme tarihi olan Ekim 2008 tarihi itibariyle daha düşük bedel belirleyen ve denetime elverişli olmayan rapora göre eksik inceleme sonucu hüküm kurulması,

2)Mahkemece verilen ilk karar ile muhtesat bedeli olarak toplam 74.759,06 TL bedele hükmedildiği ve bozma konusu yapılmadığı halde, davalının usuli kazanılmış hakkı gözetilmeksizin ağaç ve yapı yönünden idarenin kıymet takdir raporunda belirlenen bedeline hükmedilmesi,

3)2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi'nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. bölüm kararı da göz önüne alınarak, yasal faiz işletilmesi gerekirken, faize hükmedilmemesi,

4)Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

5)Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. Fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 16/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6347, Karar No: 2019/1005, Tarih: 12.02.2019

**3. Hukuk Dairesi         2018/6347 E.  ,  2019/1005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı dağıtım şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak ve diğer bedeller adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; bu bedellerin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davalı kendisini vekille temsil ettirdiğinden AAÜT gereğince hesap edilen 2.180,00TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine; davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin kendi üzerinde bırakılmasına karar verilmiş olup; hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Somut olayda; davacı, davanın açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre dava açmakta haklıdır. Eş söyleyişle, davaya konu bedelleri tahsil eden davalı, davanın açılmasına sebebiyet vermiştir. Davacı tarafından, davalıdan kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, perakende satış hizmeti ve sayaç okuma bedellerinin tahsilinin talep edildiği davada, “konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına” dair karar verilmesi, yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa değişikliğinin bir sonucudur. Bu itibarla, dava açıldığı tarihte, yapılan yasa değişikliği henüz ortada bulunmadığından, dava tarihi itibariyle davacının dava açmakta haklı olduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

492 sayılı Harçlar Kanunu'na bağlı (I) sayılı tarifenin yargı harçları başlığını taşıyan bölümünün karar ve ilam harcı başlıklı III. kısmının 1. fıkrasında, konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda esas hakkında karar verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden tarifede gösterilen oranda nispi karar ve ilam harcı; 2-a fıkrasında ise, 1. fıkra dışında kalan davalarla, taraf teşkiline imkan bulunmayan davalarda verilen esas hakkındaki kararlar ve davanın reddi kararlarında maktu karar ve ilam harcı alınacağı hükme bağlanmıştır.

Bu durumda; konusu belli bir değerle ilgili bulunan davada esas hakkında karar verilmesi halinde nispi harç alınacağı, usule ilişkin nihai kararlarla, davanın konusuz kalması halinde verilecek kararlarda maktu harç alınacağı kuşkusuzdur.

Bu durumda; konusu belli bir değerle ilgili bulunan davada esas hakkında karar verilmesi halinde nispi harç alınacağı, usule ilişkin nihai kararlarla, davanın konusuz kalması halinde verilecek kararlarda maktu harç alınacağı kuşkusuzdur.

O halde; mahkemece dava açıldıktan sonra hasıl olan yasa değişikliği nedeniyle, davacının dava açmasında haksız sayılamayacağı cihetle; konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verildikten sonra davacı yararına maktu vekalet ücreti ve yargılama giderine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün 3. fıkrasındaki "Davalı kendisini vekille temsil ettirdiğinden AAÜT gereğince hesap edilen 2.180,00TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine" ifadesinin "Davacı kendisini vekille temsil ettirdiğinden AAÜT gereğince hesap edilen 2.180,00 TL maktu vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine" şeklinde düzeltilmesine; 4. fıkrasındaki "Davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin kendi üzerinde bırakılmasına..." ifadesinin "Davacı tarafından yapılan 1058 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine; davalı tarafından yapılan yargılama giderlerinin üzerinde bırakılmasına..." şeklinde düzeltilmesine, hükmün davacı yararına düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere

12.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5396, Karar No: 2024/7361, Tarih: 29.04.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/5396 E.  ,  2024/7361 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 17.830,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği ve bu nedenle somut davadaki ücret tespitinin ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmakla; hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 17.830,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

29.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/331, Karar No: 2019/7579, Tarih: 27.11.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/331 E.  ,  2019/7579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Kayseri 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 27/11/2017 tarih ve 2015/333 E- 2017/533 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 01/11/2018 tarih ve 2018/421 E- 2018/1126 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin mobilya üretimi işi yaptığını, "İpek" adıyla markalaştığını, 2014/06123 sayılı endüstriyel tasarım tescil belgesi bulunduğunu, davalı tarafın müvekkilinin tescilli tasarımınına konu ürünleri üreterek satışa arz ettiğini ileri sürerek, davalı tarafın ürettiği ürünlerin üretim ve satışlarının durdurulmasını, tecavüzün önlenmesini, üretime yarayan makinelere el konulmasını, şimdilik 1.000 TL maddi, 20.000 TL manevi tazminata hükmedilmesini, hükmün ilanına karar verilmesini istemiştir. Islah dilekçesi ile maddi tazminat talebini 3.000 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı şirket davaya cevap vermemiştir.