muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4252, Karar No: 2022/12604, Tarih: 16.06.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/4252 E.  ,  2022/12604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26.maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

3) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesine elince;

Suça sürüklenen çocuğun hüküm tarihinde Ümraniye T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduğunun UYAP kayıtlarından anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuğa duruşmadan vareste tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 13/10/2020 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı isteme uygun olarak BOZULMASINA, 16.06.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1631, Karar No: 2025/2333, Tarih: 05.03.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/1631 E.  ,  2025/2333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/232 E., 2024/620 K.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Bakanlığa bağlı işyerinde çalıştığını, sendika üyesi olduğunu, davacının ticaret meslek lisesi mezunu olduğunu, işe alındığı tarihte yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca deneme süresi sonunda kesin kabul esnasında davacının 2 (iki) üst dereceye intibak ettirilmesi gerektiğini; ancak davalı Kurum tarafından ticaret meslek liselerinin lise muadili teknik öğrenim veren okul olmadığı gerekçesiyle kesin kabul sırasında 2 (iki) derece yerine 1 (bir) derece verildiğini, bu nedenle ücret alacaklarının da eksik ödendiğini ileri sürerek davacının kesin kabul esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılması gerektiğinin tespiti ile fark ücret, fark akdi ikramiye ve fark ilave tediye alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının işe alındığı tarihte işyerine ibraz ettiği diploma gereği alındığı iş ve meslek kolu ile herhangi bir ilişkisi bulunmadığından deneme süresinde bir kademe artırıldığını, müvekkili ile Millî Eğitim Bakanlığı arasında yapılan koordineye göre 6764 sayılı Millî Eğitim Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun (6764 sayılı Kanun) ile 3795 sayılı Bazı Lise, Okul ve Fakülte Mezunlarına Unvan Verilmesi Hakkında Kanun'un (3795 sayılı Kanun) 3. maddesinde yapılan değişiklik ile 09.12.2016 tarihinden önce meslek lisesi mezunu olarak işe başlatılan işçilerin, lise muadili teknik öğrenim veren okul mezunu olarak sayılamayacağını ve bu nedenle de toplu iş sözleşmeleri gereğince deneme süresi sonucunda verilen ilave bir üst ücret derecesine hak kazanmalarına imkân bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 04.05.2023 tarihli kararı ile; davacının ticaret meslek lisesi mezunu olduğu, davalı Kuruma bağlı işyerinde işe alındığı ve 3 aylık deneme süresinden sonra 1 (bir) üst derece ile kesin kabulünün yapıldığı, taraflar arasındaki uyuşmazlığın işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri gereğince davacının kesin kabulü esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılıp yapılmayacağı yönünde olduğu, dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden ticaret meslek liselerinin, lise muadili teknik öğrenim veren okul statüsünde olduğu gerekçesiyle davacının işe başlangıç tarihi esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılması gerektiğinin tespiti ile fark alacaklarının kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin 04.05.2023 tarihli kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin 21.12.2023 tarihli kararı ile; davalı işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre işe yeni alınan işçilerin 3 aylık deneme süresi sonunda kesin kabullerinin yapılacağı, kesin kabul yapılırken lise muadili teknik öğrenim veren okul mezunlarının 2 (iki) derece alacağının düzenlendiği, davacının işe giriş tarihinde yürürlükte olan toplu iş sözleşmesinde de aynı yönde düzenleme bulunduğu, davacının mezun olduğu okulun lise muadili teknik öğrenim veren okul olduğu ve davacının 2 (iki) derece almaya hak kazandığı, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, bu maddi ve hukuki olgulara uygun şekilde fark alacakların hesaplandığı, ileri sürülen zamanaşımı def'inin değerlendirildiği, alacaklara işletilen faiz türü ve başlangıç tarihlerinin isabetli olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Bölge Adliye Mahkemesinin 21.12.2023 tarihli kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairece, kararda yer alan mevzuat hükümleri ve yapılan değerlendirme ışığında; 6764 sayılı Kanun ile 3795 sayılı Kanun'un 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlük tarihi olan 09.12.2016 tarihinden itibaren (bu tarihten önce veya sonra ticaret meslek liselerinden mezun olunmasına bakılmaksızın) ticaret meslek lisesi mezunlarının, teknik öğrenim veren okul mezunu sayılmaları ve toplu iş sözleşmesi hükmüne göre kesin kabul esnasında ayrıca bir üst derece daha almaya hak kazandıklarının kabulü gerektiği, buna göre davanın kabulü yerinde ise de davaya karşı ileri sürülen zamanaşımı def'i gözetilerek Şubat 2016 tarihinden itibaren hesaplama yapılan bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm kurulmasının isabetsiz olduğu, davacının işe kesin kabulü esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılması gerektiği kabul edilerek 09.12.2016 tarihinden itibaren derece ve kademesi yeniden belirlenerek oluşacak sonuca göre fark ücret alacaklarının hesaplanması gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Ticaret meslek lisesinin, lise muadili teknik öğrenim veren okul sayılamayacağını,

2. Davacının ücretinin mevzuata uygun belirlendiğini, iddia ve istemlerin haksız olduğunu,

3. Faiz türü ve başlangıcının hatalı belirlendiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının, mezun olduğu ticaret meslek lisesinin lise muadili teknik öğrenim veren okul olup olmamasına göre kesin kabul esnasında 2 (iki) derece almaya ve buna bağlı olarak dava konusu fark ücret alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı ile hükmedilen faiz hususundadır.

1. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararında ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı ve bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davalı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Dairemiz bozma kararında açıkça belirtildiği üzere davacının işe kesin kabulü esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılması gerektiği ifade edilmiş olmasına rağmen, Mahkeme kararının hüküm fıkrasının (1) numaralı bendinde işe başlangıç tarihi itibarıyla 2 (iki) üst ücret derecesine intibakının yapılması gerektiğini tespitine karar verilmiş olması bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2 hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2 hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davalı tarafın İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının, hüküm fıkrasının (1) numaralı bendinde yer alan “Davacının işe başlangıç tarihi itibariyle 2 üst ücret derecesine intibakının yapılması gerektiğini tespitine” ibaresinin çıkartılarak yerine “Davacının işe kesin kabulü esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılması gerektiğinin tespitine,” ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

05.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14390, Karar No: 2013/2313, Tarih: 20.02.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/14390 E.  ,  2013/2313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BOZKIR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/06/2012

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekilince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi,Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı pay oranında tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden;ortak mirasbırakan A.G.'in 18/08/2008 tarihinde öldüğü,geriye mirasçı olarak eşi Z.'dan olma çocukları davacılar ile davalıyı bıraktığı,maliki olduğu 931,938,5710,5858 ve 6025 parsel sayılı taşınmazları 11.12.1990 tarihinde ve 3119 parsel sayılı taşınmazı ise 16.04.1998 tarihinde oğlu olan davalıya satış suretiyle temlik ettiği, 3214 (kamulaştırma sonrası davalı adına 8694 -D.S.İ. adına 8695 ) parsel sayılı taşınmazın 11.12.1990 tarihinde 3167 ve 3199 parsel sayılı taşınmazların 16.04.1998 tarihinde annesi Z. G.1096 parsel sayılı taşınmazın 1/3'er paylarının ise 06.03.1992 tarihinde amcası R.G. ve 20.12.2000 tarihinde amcası H. G. tarafından davalıya satış suretiyle temlik edildiği anlaşılmaktadır.

Davacılar; anılan temliki işlemlerin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, eldeki davayı açmışlardır.

Eldeki davada miras bırakan babanın yaptığı temlikler bakımından muvazaa iddiasında bulunulmuş olup çekişmeli 3199 parsel sayılı taşınmaz tarafların anneleri Zehra tarafından davalıya temlik edildiğinden bu parsel bakımından davanın reddedilmiş olması doğrudur. Davacıların bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davacıların diğer temyiz itirazlarına gelince; bilindiği üzere;uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, 818 sayılı Borçlar Kanunun 213 (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunun 237) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince;mahkemece yapılan inceleme ve araştırmanın hükme yeterli olduğu söylenemez.Mirasbırakanın en küçük erkek çocuğu olan davalı,temlik tarihinde 26 yaşında olup Karayolları Genel Müdürlüğünde operatör olarak çalışmakta ve mirasbırakan ile birlikte yaşamaktadır.Miras bırakan ise üç dönem belediye başkanlığı yapmış olup emekli maaşı almaktadır.Kolluk marifetiyle yapılan araştırmadan miras bırakanın maddi durumunun iyi olduğu tespit edilmiş olup mal satmaya ve paraya ihtiyacı bulunmamaktadır. Dosyada yapılan tespitlere göre dava konusu 931,938,3119,5710,5858 ve 6025 parsel sayılı 6 adet taşınmazın miras bırakanın malvarlığının büyük bir bölümünü oluşturduğu ve akit tarihi itibariyle gerçek değerleri ile satış bedelleri arasında fahiş fark olduğu anlaşılmaktadır.

Ne varki; miras bırakanın davacılarla ilişkisi,davalının satın alma gücü olup olmadığı yeterince araştırılmış değildir.

Öte yandan; 1096,3167 ve 3214 (kamulaştırma sonrası ifrazen davalı adına tescil edilen 8694) parsel sayılı taşınmazların tüm tedavül kayıtları getirtilmediğinden öncesinde muris tarafından bir temlik yapılıp yapılmadığı anlaşılamamaktadır.

Hal böyle olunca; 1096,3167 ve 3214 (kamulaştırma sonrası ifrazen davalı adına tescil edilen8694) parsel sayılı taşınmazların tüm tedavül kayıtlarının getirtilmesi,muris ile bir ilgisinin olup olmadığının saptanması,ondan sonra tüm taşınmazlar için yukarıdaki açıklanan ilkeleri kapsar biçimde hükme yeterli bir araştırma yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Kabule göre de; dava reddedildiğine göre maktu ret harcı alınması gerekirken nisbi harç alınması da doğru değildir.

Davacıların, bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile yerel mahkeme kararının 6100 sayılı HMK.nun geçici 3/2.maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA,alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 20.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19582, Karar No: 2015/1670, Tarih: 11.02.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/19582 E.  ,  2015/1670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çınar Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/04/2014

NUMARASI : 2013/40-2014/61

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 11.01.2013 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorularak,

Alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13143, Karar No: 2010/2963, Tarih: 17.03.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/13143 E.  ,  2010/2963 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Şikâyet Vergi Dairesinin haczinin İcra ve İflas Kanunu'nun 106 ncı maddesi gereğince bir yıl içinde satış istenmemesi nedeniyle düştüğü iddiasıyla sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir.

Şikâyet olunan Vergi Dairesi (Hazine) vekili 26.10.2009 tarihli duruşmada şikâyetin reddi gerektiğini savunmuştur.

İcra Mahkemesince Vergi Dairesinin haczinin Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’a tâbi olduğu ve bu yasada haczin düşeceğine dair düzenleme bulunmadığı gerekçesiyle şikâyetin reddine karar verilmiş; hüküm şikâyetçi banka vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre şikâyetçi banka vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK.nun 366 ncı maddesi uyarınca ONANMASINA, 17.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1286, Karar No: 2011/8677, Tarih: 29.12.2011

**1. Ceza Dairesi         2010/1286 E.  ,  2011/8677 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/08/250946

...'u kasten yaralamaktan sanık ..., ...'ı yaralamaktan sanık ...'un yapılan yargılanmaları sonunda: hükümlülüklerine ilişkin (KADIKÖY) Üçüncü Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 23/06/2008 gün ve sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Olay gecesi alkollü olan mağdur-sanıklar ... ve ...'in, kimin tarafından çıkartıldığı belli olmayan tartışma ve kavga sırasında, karşılıklı olarak birbirlerine bıçakla vurdukları, sanık ...'in mağdur ...'i sol göğüsten bir isabetle pnömotoraks meydana getirerek yaşamsal tehlike geçirecek, sağ ve sol uyluktan üç isabetle basit tıbbi müdahale ile giderilebilir, sanık ...'in ise mağdur ...'i sağ göğüs ön ve arka bölgesinden dört isabetle, hemopnömotoraks meydana getirerek yaşamsal tehlike geçirecek, diğer bölgelerinden 6 isabetle basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladıkları olayda;

1-Oluşa, dosya kapsamındaki delillere göre, sanık ...'in eylemini kasten yaralama olarak nitelendirmesinde isabetsizlik bulunmadığından, tebliğnamedeki bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

2-Mağdur-sanıklar hakkında kasten yaralama suçlarından mahkumiyet hükmü kurulurken, 5237 sayılı TCK.nun 61. Maddesi uyarınca suçun işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı dikkate alınarak, ancak TCK.nun 86/1 maddesi uyarınca temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz buulnmadığından bozma nedeni sayılmamıştır.

3-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ... ve ...'in suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan,

sanık ... müdafiinin sübuta yönelen, sanık ... müdafiinin usule, sübuta ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye kısmen aykırı olarak (ONANMASINA), 29/12/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2713, Karar No: 2018/7898, Tarih: 13.12.2018

**6. Ceza Dairesi         2016/2713 E.  ,  2018/7898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Oluş ve dosya içeriğine göre, ticari taksi şoförü olan müştekinin polis merkezini telefonla arayarak yağmalandığını beyan ettiği, olay yerine intikal eden ekiplerce ifadesi alınan müştekinin ticari taksisine 2 kişinin bindiğini, arka koltukta oturan şahıs boynuna sarılıp bıçak çektikten sonra göğsüne bıçak dayayan, para isteyen ve torpidoda bulunan para ile üzerindeki cep telefonunu ön koltuktaki şahsın aldığını beyanla şikayetçi olduğu ve benzer bir olayda yakalanan sanığın savunmanınında hazır olduğu 20/02/2014 tarihinde sanığı 4 kişi içerisinden ''Ön koltukta oturan ve göğsüne bıçak dayayarak parasını ve cep telefonunu alan kişi'' olarak teşhis ettiği, mağdurun cep telefonunu kullananların imei numarasından sorgulanmasında ise suç tarihinden 5 gün sonra suça konu telefonun ... isimli şahıs tarafından kullanılması, sanığın İstanbul Anadolu 15. Sulh Ceza Mahkemesindeki 21/02/2014 tarihli sorgusunda ''... isimli şahsın gasp edilmesi olayıyla benim bir ilgim yoktur. 6-7 ay önce tanıştığım ... isimli bir şahıs bu tür işler yapıyordu bende kendisiyle iki kez taksicilerin gasp edilmesi olayına karıştım bu olaylar ... ve ... de oldu ...dekinde para almadık ...deki olayda 40 TL para alındı onu da... aldı bu olaylar iki buçuk ay kadar önce olmuştu. Zaten sonradan ...'le de arkadaşlığımı bitirdim ve bir daha da bu tür olaylara karışmadım kanaatime göre de müştekinin gasp edilmesi olayında mutlaka ...' nin parmağı vardır. Ama yanındaki kişi ben değilim müşteki beni neden teşhis etmiş bilmiyorum benzetmiş olabilir'' şeklindeki açıklaması ile sanığın kullandığını iddia ettiği telefonun olay günü ve saatinde suçun işlendiği ... Baz istasyonundan sinyal alıp, arkadaşlığını bitirdiğini iddia ettiği ... ile olay öncesi ve sonrası konuşma ve mesaj yolu ile irtibat halinde bulunduğu dikkate alındığında; suça konu telefonu olaydan sonra kullanan ...'nin beyanı alınmadan eksik inceleme ile yetinilip iddia ve bu iddiayı doğrulayan maddi delillere karşın mağdurun sanığı korumaya yönelik değişen beyanı ve savunmasına hangi nedenle üstünlük tanındığı denetime olanak verecek şekilde karar yerinde açıklanıp tartışılmadan genel geçişli ifadelere yer verilip yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 13/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.