muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15629, Karar No: 2015/29356, Tarih: 21.10.2015

Davacı 2 dönem halinde çalışmış olup ilk dönem emeklilik nedeniyle 30.03.2012 tarihinde sona ermiştir. İkinci dönem ise; ayrı bir çalışma olup belirli süreli iş akdi yapılmasının objektif koşulları olmadığından taraflar arasındaki iş akdi belirsiz sürelidir. Davacının 2. Dönem çalışması davalı tarafından keşide edilen 31.07.2012 tarihli ihtarname ile 31.08.2012 tarihinde süresi sona erecek iş akdinin tekrar yenilenmeyeceği bildirilerek sona erdirilmiş olup, haklı fesih içermeyen bu fesih şekline göre davacının ihbar tazminatına hak kazandığı gözetilmeksizin hatalı değerlendirme ile ihbar tazminatı talebinin reddine karar verilmesi isabetsizdir.

3- Hükmedilen miktarların net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin infazda tereddüde yol açacağının düşünülmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12081, Karar No: 2012/124, Tarih: 09.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/12081 E.  ,  2012/124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza ev yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından tecavüze konu taşınmazın pafta örneği getirtilerek gerektiğinde keşif yapılıp taşınmazın niteliği belirlenmek suretiyle sanığın bina yapmak suretiyle tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre TCK.nın 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZUL- MASINA), 09.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8232, Karar No: 2018/14135, Tarih: 28.06.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/8232 E.  ,  2018/14135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle, müvekkilinin davalı işyerinde tek satış elemanı olarak 23.09.2006 tarihinde çalışmaya başladığını, 19.04.2013 tarihinde rahatsızlandığını, hastaneye kaldırıldığını, 06.05.2013 tarihinde taburcu edildiğini, felç geçirdiği için işine devam edemediğini, tedavinin sürdüğünü, buna rağmen 31.07.2013 tarihinde müvekkilinin iş akdinin sonlandırıldığını, aylık ücretinin net 2000 TL olduğunu, hergün 02:30-18:00 saatleri arasında çalıştığını, günde en az 6 saat fazla mesai yaptığını, dini bayramların ilk iki günü hariç genel tatil günlerinde sürekli çalıştığını, yıllık ücretli izinlerinin kullandırılmadığını iddia ederek; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili özetle, davacının mazeretsiz olarak işe devam etmediğini, müvekkilinin 19.04.2013 tarihinden 31.07.2013 tarihine kadar davacının mazeret sunmasını beklediğini,mazeret sunulmadığını ve 31.07.2013 tarihinde iş akdinin sonlandırıldığını, ücretinin asgari geçim indirimi dahil 1000 TL olduğunu, davacının işyerinde 05:00-13:00 saatleri arasında çalıştığını, genel tatil günlerinde çalışmadığını, yıllık ücretli izinlerinin kullandırıldığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta; davacının aksine bir talebi olmadığı halde, kıdem tazminatının tamamına fesih tarihinden itibaren faiz işletilmesi gerekirken, dava dilekçesi ile talep edilen 3.500,00 TL sine dava tarihinden, kalan kısmına fesih tarihinden itibaren faiz işletilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de; bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı HMK'nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK.nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, kıdem tazminatının kabulüne ilişkin 1 numaralı bendinin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine,

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, kıdem tazminatının kabulüne ilişkin 1 numaralı bendinin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine,

“1- 18.990,10.TL kıdem tazminatının fesih tarihinden itibaren en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine” bendinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine, 28.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1783, Karar No: 2020/4697, Tarih: 21.09.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/1783 E.  ,  2020/4697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Düşme, Mahkumiyet

1- “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan verilen düşme hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığa yüklenen 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunun Kanun'daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

2- “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Bozma kararına uyularak yapılan yargılamada yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA, 21.09.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4666, Karar No: 2016/15678, Tarih: 30.06.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/4666 E.  ,  2016/15678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, icra takibine yapılan itirazın iptali, takibin devamı ile %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı; davalı şirkette bir süre çalıştığını, işe alınma şartı olarak da mecbur tuttukları şekilde boş bir senedi imzalayarak davalı şirkete vermek durumunda kaldığını, bu şekilde başladığı davalıya ait işyerinden davalıya herhangi bir zarar vermeden ayrıldığını, davalı şirketin daha sonra anlaşılmaz bir sebeple müvekkilinin rızası hilafına doldurduğu bu boş senedi Büyükçekmece 3. İcra Müdürlüğü'nün 2008/205 esas sayılı dosyası ile icra takibine koyduğunu ancak davalı şirkete karşı herhangi bir borcunun bulunmadığını, mezkur takip müstenidi bononun malen veya nakden olup olmadığı hususundaki bölümün de boş bırakıldığını, icra takibine itiraz etse dahi kambiyo senedine müstenit takip olduğundan icra takibinin durmayacağını ve haciz baskısının devam edeceğini iddia ederek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla Büyükçekmece 3. İcra Müdürlüğü'nün 2008/205 esas sayılı icra dosyası ile borçlu bulunmadıkları hususunun tespiti ile mezkur icra takibi ve mesnedi mezkur bononun iptaline ve davalı şirketin %40'dan az olmayan kötü niyet tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı; davacının firmada bir süre çalıştığını ve işten ayrıldığını, kendisine ayrıldığında tüm yasal haklarının ödendiğini, şirkette çalışırken şirkete ait aracı alkollü olarak kullanması sonucu şirkete ait araç ve üçüncü kişilere ait araca hasar verdiğini, davacının müvekkili şirkete bu kazayı çalıştığı süre içinde bildirmediğini, alkollü araç kullanması nedeniyle şirket tarafından sigorta şirketlerine 8.363,00-TL ödeme yapıldığını, takip ve takip konusu bononun müstenidinin bu zarar olduğunu, ödeme yaptıkları sigorta şirketlerine ait kaza dosyaları celp edildiğinde davacının alkollü araç kullandığı ve bu nedenle sigorta şirketlerinin rucuen müvekkili şirketten bu zararı tazmin ettiklerinin görüleceğini, işbu davanın haksız ve mesnetsiz olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, Senedin keşine tarihinin 11.05.2006, kaza tarihinin ise 29.05.2007 olduğu, kaza sebebiyle davalı şirket tarafından karşı araç sigorta şirketine 17.01.2008 tarihinde 2.363,00-TL ve 05.09.2008 tarihinde 6.000,00-TL ödeme yaptığı, her ne kadar takip konusu senet üzerinde teminat kaydı bulunmamakta ve taraflar arasında da senedin teminat maksadıyla alındığına dair yazılı bir anlaşma olmasa dahi iş hayatında ve sektör uygulamasında işe yeni başlayan işçilerden teminat senedi alınmasının da olağan bir uygulama olduğu gözönünde tutulduğunda davacı vekilinin işe başlarken teminat olarak senedin alındığı yönündeki iddiasının doğru olduğu, davacının bu senet dolayısıyla davalıya borçlu olup olmadığının tespiti gerektiği, bilirkişi tarafından kaza sebebiyle davacının %75, diğer araç sürücüsünün ise %25 oranında kusurlu oldukları yönünde rapor verildiği, senedin malen ve nakden kaydını içermediği, davalının senedin ihdas sebebini değiştirmediği, kaza sebebiyle %75 kusurlu olan davacının takip konusu miktarın %75'ne tekabül eden 6.262,50-TL'den sorumlu olduğu, bakiye 2.087,50-TL'den sorumlu olmadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulü ile takip konusu senedin 2.087,50-TL'sinden borçlu olmadığının tespitine, fazlaya dair istemin ve davacının kötüniyet tazminatı talebinin reddine, reddedilen kısım yönünden %20 kötüniyet tazminatının davacıdan alınarak davalıya verilmesine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Ticaret Hukuku hükümlerine dayalı senetlerin, teminat kaydı içerdiğinde, poliçe, bono veya çek olsun vasfını kaybettiği, geçerli olmadığı bilinmektedir. İşçi ve işverenin taraf oldukları iş ilişkisinde başlangıçta işe girerken, bazı iş kollarında işverenin teminat amacı ile bu tür senetler aldığı uygulama ile anlaşılmaktadır. Kuşkusuz bu durumun kanıtlanması halinde bu şekilde alınan senet, teminat senedi niteliğinde sayılmalıdır.

Diğer taraftan, İş Hukuku; işçi ve işveren ilişkisinde, işverenin sosyal ve ekonomik bakımından güçlü olması, işçinin korunması ve işçi lehine yorum ilkeleri dikkate alınarak, sözleşme hukuku alanında ayrılmış ve farklı kurallar getirerek gelişmiştir. Bu nedenle iş hukukunda, düzenlenen belgelere karşı işçi lehine tanık dinletilmesi yoluna gidilmektedir.

Diğer taraftan, İş Hukuku; işçi ve işveren ilişkisinde, işverenin sosyal ve ekonomik bakımından güçlü olması, işçinin korunması ve işçi lehine yorum ilkeleri dikkate alınarak, sözleşme hukuku alanında ayrılmış ve farklı kurallar getirerek gelişmiştir. Bu nedenle iş hukukunda, düzenlenen belgelere karşı işçi lehine tanık dinletilmesi yoluna gidilmektedir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden ve özellikle takibe konu senet fotokopisinden, 11/05/2006 düzenlendiği, 30/08/2008 vade tarihli boş senedin 29/05/2007 tarihinde meydana gelen olay nedeniyle takibe konu edildiği anlaşılmaktadır. Bu olgulara göre senedin açıkça boş teminat senedi olduğu, kaza ile ilgili düzenlenmediği, işçiden iş akdinin devamı sırasında boş olarak alınan teminat senedi olduğu açıktır. Bu şekildeki senedin ayrı bir yargılama konusu yapılacak zararın tahsili için takibe konulması mümkün değildir. Davacının davalıya bu senet nedeniyle borçlu olmadığının tespitiyle senedin iptali ve bu senet nedeniyle borçlu olmadığının bilinmesine rağmen takip yapıldığından, dava dilekçesindeki talep de dikkate alınarak kötü niyet tazminatına hükmedilmesi gerekirken ayrı bir dava ve takip konusu olabilecek bir zarar iddiasına dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28334, Karar No: 2013/20882, Tarih: 24.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/28334 E.  ,  2013/20882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ... Sadıç'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 19.11.2009 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, nitelikli dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 24.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12481, Karar No: 2022/5162, Tarih: 28.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/12481 E.  ,  2022/5162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2. maddeleri uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, mercii, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve 5271 sayılı CMK'nin 294/1. maddesinde, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' aynı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295/1. maddesinde ise; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; sanık müdafisinin yüzüne karşı 28.11.2017 tarihinde tefhim olunan hükümde, 5271 sayılı CMK’nin 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiği açıklamasına yer verilmediği gibi bu hususun meşruhatlı tebligat ile de bildirilmediği gözetilerek, sanık müdafisinin gerekçeli kararın 16.02.2018 tarihinde tebliğinden itibaren yedi gün geçtikten sonra sunduğu 05.03.2018 tarihli temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçesinin süresinde olduğunun kabulü ve 5271 sayılı CMK’nin 289. maddesinde sayılı kesin hukuka aykırılık halleri ile sanık müdafisinin temyiz dilekçesinde belirttiği sebepler de gözetilerek yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK'nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip suçun sübutu yönünden vicdani kanıya ulaşan Mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiillerin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği tüm dosya kapsamından anlaşılmakla; sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, 5271 sayılı CMK'nin 302/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin ESASTAN REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmesine, 28.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.