muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/21540, Karar No: 2024/5273, Tarih: 21.03.2024

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; işe başlama ve ayrılış tarihleri ile davacının aldığı ücret miktarının açıkça belirtildiğini, davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağını, davacının çalışmasının geçtiği tüm alt işverenlerin davaya dâhil edilmesi ve bu şekilde taraf teşkilinin sağlanması ve bildirecekleri delillerin de toplanması gerektiğini, zamanaşımı def'i ve hak düşürücü süre itirazında bulunduklarını, İdarenin ihale makamı olup asıl işveren olmadığını, her türlü işçilik alacaklarından yüklenici firmaların sorumlu olduğunu, yapılan sözleşmelerin belirli süreli ... sözleşmeleri olduğunu, işçilerin kıdem tazminatının da hak edişle birlikte ödendiğini, hiçbir alacak iddiasını kabul etmediklerini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalının asıl işveren konumunda olduğu, davacı dışı firmaların ise alt işveren konumunda olduğu, bu nedenle davalının bütün işçilik alacaklarından alt işverenlerle birlikte sorumlu olduğu, mevcut onaylı imza belgeleri, çalışılan işyerinin resmî kurum olması ve davacı tanıkları hep birlikte nazara alındığında davacının fazla çalışma alacağının bulunduğu, davacının kullanmadığı 109 günlük izin hakkının mevcut olduğu, Bölge Adliye Mahkemesinin 03.02.2022 tarihinde vermiş olduğu kaldırma kararı doğrultusunda davacının ilave tediye alacağı bulunduğu gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili; kıdem tazminatına esas giydirilmiş ücrete ilave tediye ücretinin ilave edilmesi gerektiğini, davacının gece çalışmasından kaynaklı fazla çalışma ücretinin eksik hesaplandığını, davacının muvazaalı olarak alt işveren nezdinde çalıştırıldığından emsal işçilere göre ödenen ücret ve diğer sosyal haklarının hesaplanması gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili; kıdem tazminatına esas giydirilmiş ücrete ilave tediye ücretinin ilave edilmesi gerektiğini, davacının gece çalışmasından kaynaklı fazla çalışma ücretinin eksik hesaplandığını, davacının muvazaalı olarak alt işveren nezdinde çalıştırıldığından emsal işçilere göre ödenen ücret ve diğer sosyal haklarının hesaplanması gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

2. Davalı vekili; davacı tarafın delillerinin kendilerine tebliğ edilmediğini, davacının dava dilekçesinde taleplerini netleştirmediğini, davanın zamanaşımı nedeniyle reddi gerektiğini, kısmi davada ıslahla artırılacak kısımlar için zamanaşımının işleyeceğini, ihale makamı olan İdareye husumet yöneltilemeyeceğini, ihale edilen işlerin tamamının yardımcı işler olduğunu, alt işveren firma ile aralarında muvazaa bulunmadığını, hükme esas alınan hizmet süresinin hatalı olduğunu, aylık ücret işçinin hesaplaması gerektiğini, davada brüt miktarlar üzerinden karar verilmesi gerektiğini, yemek ve yol ücretinin kıdem ve ihbar tazminatı hesabına dâhil edilmesinin hatalı olduğunu, bilirkişi raporuna itirazlarının dikkate alınmadığını, hükmedilen faiz türlerinin hatalı olduğunu, tüm hizmet alım sözleşmeleri, şartnamelerin kurumdan celpedilerek davacının alım dışında ... yapıp yapmadığının detaylı bir şekilde araştırılması ve davada reddedilen kısım üzerinden müvekkiline vekâlet ücreti hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı Bakanlık tarafından yüklenici firmalardan teknik hizmet alımı yapıldığı, hizmet alımı yapılan işlerin bir kısmı yardımcı ..., bir kısmı teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerden olduğu, davacının söz konusu işte davalı Bakanlığa ait hastane işyerinde yüklenici firmalara bağlı olarak elektrik teknisyeni olarak çalıştığı, davalı ... ile yüklenici firmalar arasında alt işveren asıl işveren ilişkisi olduğu, davacı tarafından muvazaa olgusunun kanıtlanamadığı, davalı Bakanlık ve yüklenici firmalar arasındaki ilişki muvazaalı olmadığından davacının kadrolu işçilere ödenen ücret ve diğer sosyal hak farklarına ve ilave tediye alacağına hak kazanmadığı, Dairenin önceki kaldırma kararının bu yönden isabetli olmadığı, dosya kapsamı ve davacının talebi dikkate alındığında davacının talep edebileceği fazla çalışma ücreti miktarının net 9.875,59 TL olduğu, bu hususlar dışında istinaf sebeplerinin yerinde olmadığı gerekçeleriyle istinaf başvurularının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve yeniden hüküm kurmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, davalı ile davalı firmalar arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunu, muvazaaya bağlı olarak ücret, sosyal haklar ile ilave tediye alacağının kabulüne karar verilmesi ve ilave tediye alacağının giydirilmiş ücrete eklenmesi gerektiğini ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı ile davacının çalışmış olduğu dava dışı firmalar arasında muvazaa bulunup bulunmadığı, davacının fark ücret, sosyal hak ve ilave tediye alacağına hak kazanıp kazanmadığı ve kıdem tazminatına esas giydirilmiş ücretin belirlenmesi noktalarında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 ... Kanun'un 107 ve 109 uncu maddeleri, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 370 ile 371 inci maddeleri.

2. 4857 ... ... Kanunu'nun 2, 41, 53, 59 ve 63 üncü maddeleri ile aynı Kanun'un 120 nci maddesi atfıyla hâlen yürürlükte bulunan mülga 1475 ... ... Kanunu'nun 14 üncü maddesi, 6772 ... Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması ve 6452 ... Kanunla 6212 ... Kanunun 2 nci Maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun'un 1 vd. maddeleri,

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 ... Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 ... Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/40717, Karar No: 2017/17058, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/40717 E.  ,  2017/17058 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11135, Karar No: 2024/12757, Tarih: 11.12.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/11135 E.  ,  2024/12757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/354 E., 2024/25 K.

KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen iş kazasına dayalı maddi ve manevi tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı ... Madencilik...A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre Danış Madencilik...A.Ş. vekili yönünden temyize konu edilen miktarlar ayrı ayrı karar tarihi itibariyle kesinlik sınırı olan 378.000,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Danış Madencilik...A.Ş. vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

Üye ...'nun muhalefetine karşı, Başkan ... ile Üyeler ..., ... ve ...'ün oyları ve oy çokluğuyla,

11.12.2024 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y

Anayasa ile güvence altına alınan hukuki korunma hakkı (36 ncı madde) yalnızca şekli bir yargılama yapılmasını değil, bunun yanında adil ve doğru bir yargılamayı da gerektirmektedir. Adil yargılamanın teminatlarından biri de kanun yollarıdır. (... Akkaya –Modern Usul Hukukunda İstinaf)

Mahkeme kararlarının hukuka uygunluğunun bir üst mahkeme tarafından denetlenmesi Anayasal bir gerekliliktir.

Anayasa Mahkemesine göre de mahkeme hakkı sadece ilk derece mahkemesine başvurmayı değil temyiz yoluna başvurmayı da kapsar.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 341. maddesinde ilk derece mahkemesi kararlarına karşı istinaf yoluna başvurulabilen kararlar, HMK’nın 361. maddesinde; bölge adliye mahkemelerinin temyiz edilebilen kararları, 362. maddesinde ise bölge adliye mahkemelerinin temyiz edilemeyen kararları düzenlenmiştir.

HMK’nın 373/4 maddesi gereğince, Yargıtayın bozma kararı üzerine, ilk derece mahkemesince bozmaya uygun karar verildiği takdirde bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 341. maddesinde ilk derece mahkemesi kararlarına karşı istinaf yoluna başvurulabilen kararlar, HMK’nın 361. maddesinde; bölge adliye mahkemelerinin temyiz edilebilen kararları, 362. maddesinde ise bölge adliye mahkemelerinin temyiz edilemeyen kararları düzenlenmiştir.

HMK’nın 373/4 maddesi gereğince, Yargıtayın bozma kararı üzerine, ilk derece mahkemesince bozmaya uygun karar verildiği takdirde bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

Bu gibi hallerde, ilk derece mahkemesi kararlarına karşı istinaf yolu mevcut olmayıp, sadece temyiz yoluna başvuru mümkündür.

İlk derece mahkemesince yanlış ve hatalı kararlar verilebilmektedir. Bu hataların giderilebilmesi ancak kanun yoluna başvuru ile mümkün ... gelir. Kararın aleyhine olduğunu düşünen taraf kararın denetlenmesini ve düzeltilmesini kanun yoluna başvurarak isteyebilir. Kanun yolları hakimin yapabileceği hatalar karşısında taraflara tanınmış yasal bir güvencedir.

Bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesi ile iki aşamalı kanun yolu sistemi söz konusu olmakla birlikte, HMK’nın 373/4 maddesi kapsamına giren ilk derece mahkeme kararlarında sadece temyiz yoluna başvuru mümkün olup, kanun yoluna incelenmesinde yüksek parasal sınırın uygulanması halinde çok sayıda dosyada ilk derece mahkemesi kararına ilişkin kanun yolu incelemesi mümkün olmayacaktır. Bu ise hak arama özgürlüğünün ağır ihlali anlamına gelir.

Hukuk davalarında asıl olanın her karar için denetim yoluna açık olmasıdır. Ancak HMK’da öngörülen parasal sınırların uygulanması gerektiği de açıktır.

HMK’da, bölge adliye mahkemesi kararları için öngörülen parasal sınırın, ilk derece mahkemesi kararları için uygulanması, yasanın lafzına ve ruhuna aykırıdır.

Mahkemeye erişim hakkı, kanun yoluna başvuru hakkını da içerir. Böylesi bir uygulama adil yargılanma hakkına, mahkemeye erişim hakkına ve hak arama özgürlüğüne aykırılık teşkil eder.

Yargıtayın temyiz incelemesi yapıp ilk derece mahkemesi kararını bozmasından sonra bozma üzerine verilen kararda temyiz incelemesi yapılması, mahkemeye erişim hakkının bir gereğidir.

HMK’da, ilk derece mahkemesince verilen kararların temyiz edilmesi halinde kesinlik sınırının tespitine dair açık bir hüküm bulunmadığından, HMK’nın 341/2 maddesindeki düzenlemenin dikkate alınması gerekir. Kanun yolu başvuru sınırlarının başvurulacak kanun yoluna göre değil, kararı veren mahkemeye göre belirlenmesi gerekir. Hukuk Genel Kurulunun 24.06.2021 tarihli, 2021/4-307 Esas, 2021/833 Karar sayılı, 05.07.2023 tarihli, 2023/2-191 Esas, 2023/703 Karar sayılı kararlarında da bu husus vurgulanmıştır.

Kanunda açık bir hüküm bulunmayan yoruma açık tartışmalı konularda hakkın engellenmesi değil, hakkın yoluna açan bir uygulamanın geliştirilmesi gerekir.

Kanunda açık bir hüküm bulunmayan yoruma açık tartışmalı konularda hakkın engellenmesi değil, hakkın yoluna açan bir uygulamanın geliştirilmesi gerekir.

Aksi halde bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle iki aşamalı kanun yolu sistemi uygulanan ülkemizde, istinaf inceleme sınırının çok üzerinde, ancak temyiz sınırının altında kalan çok sayıda ilk derece mahkemesi kararı esasa ilişkin hiçbir denetim yapılmadan kesinleşecek hak arama özgürlüğü ve mahkemeye erişim hakkı engellenmiş olacaktır.

Açıkladığım nedenlerden dolayı; ilk derece mahkemesi kararlarına ilişkin temyiz yolu başvurusunda, HMK’nın 341/2 maddesindeki düzenlemenin ve parasal sınırın uygulanması gerektiği, bölge adliye mahkemesi kararlarına ilişkin HMK’nın 362. maddesindeki parasal sınırların uygulanması halinde, ilk derece mahkemelerinin çok sayıda kararının hukukiliğinin denetlenme imkanı ortadan kalkacağından, çoğunluğun temyiz talebinin miktardan reddine ilişkin kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2023/8433, Karar No: 2024/6640, Tarih: 01.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/8433 E.  ,  2024/6640 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1181 E., 2023/860 K.

KARAR : Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Doğubayazıt 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2021/64 E., 2022/117 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine, karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı-davacı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile kabul edilen yönlerden İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümleri kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı-davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-davalı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların 2008 yılından beri evli oldukları, bu evlilik birliği içerisinde 09.09.2009 doğumlu ... İsimli ortak çocuklarının dünyaya geldiğini, davalı erkeğin evlilik birliğinin yükümlülüklerini yerine getirmediğini, sürekli davacıya ve ortak çocuğa da devamlı tehdit ve hakaretlerde bulunduğunu, davacının evin temel ihtiyaçlarını bile karşılamadığını, davalının müşterek konuta yabancı kadınların eşyalarını getirecek kadar ileri gittiğini, davacının bu durumu biç bir şekilde kabul etmediğini belirtmesine rağmen davalının davacıyı ölümle tehdit ettiğini, ortak çocuğu davacının ailesinin yardımıyla okula gönderdiklerini, davalının davacının ailesinin yardımlarına bile göz koyduğunu, son olarak 2017 yılında davalının Nahçıvan'a iş için çalışmaya gideceğini söylediğini ve ortak çocuk ile davacıyı bırakarak gittiğini, davalının ortak çocuğu olmadık yerlere emlakçılık adı altında götürüp yabancı kadınlar ile içli dışlı olup bazı evleri göstermeye gidiyormuş gibi yapıp ortak çocuğu başka bir odada oturtup kadınlar ile farklı odalara girip uzun bir süre kalacak kadar ileri gittiğini, ortak çocuğun psikolojisi üzerinde kapanmaz yaralar açtığını davacının bu evliliği devam ettiremeyeceğini ve can korkusundan dolayı ortak çocuğu da alarak evden uzaklaştığını, Doğubayazıt'a döndüğü 4 yıldır burada davalı eşten uzakta yaşadığını, davalı eş veya ailesi tarafından her hangi bir şekilde müvekkile yönelik bir iletişim sağlanmadığını, davalının tam kusurlu olduğunu, bu nedenlerle tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin müvekkiline verilmesini, 600,00 TL tedbir-iştirak ve 1.000,00 TL tedbir- yoksulluk nafakası ile müvekkili yararına 25.000,00 TL maddî ve 25.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; davacı-karşı davalının evlilik birliği boyunca asabi ve geçimsiz tutumu, evliliklerinde zaman zaman geçimsizliğe yol açtığını, davacı kadının ev içinde meydana gelen en küçük sorunları bile büyütüp tartışma ortamı çıkardığını, davalı karşı davacının evlendiği günden beri eşinin ailesi tarafından hor görüldüğünü, hiçbir zaman kabul etmediğini, davacı tarafın şehir dışında bulunan ailesinin yanına gitmek istediğini ve yaklaşık olarak ailesinin yanında bir ay kalarak tekrar evine döndüğünü, evine dönen davacı tarafın geldiği günden itibaren müvekkiline karşı davranışlarının değiştiğini, müvekkiline karşı bir yabancıymış gibi davrandığını, müvekkili işten geldiğinde davacının annelik ve kadınlık görevini yapmamaya başladığını, davacı taraf odaya kapanıp müvekkilinin bilmediği numaralarla konuşup güven kırıcı davranışlar sergilediğini, müvekkilinin işi gereği yurt dışına gidip geldiği dönemde davacı tarafın tüm ev eşyaları, ziynet eşyaları alarak evi terk ettiğini, müvekkilinin aile büyüklerini de araya koyarak barışma imkanın sağlanması için uğraştığını, araya giren dost ve akrabaların çabaları da boşa çıktığı ve davacının eve dönmediğini, müvekkilinin terör örgütleriyle tehdit edildiğini, müvekkilini kızıyla görüşmek istediğinde görüştürmediklerini ve "kızın seni artık ölü biliyor" diyerek ortak çocuğu bu zamana kadar müvekkilinden kaçırdıklarını, müvekkili ile davacı tarafın ailesi arasında en son gerçekleşen telefon konuşmasında ortak çocuğunu unutmasını ona babasının öldüğünü eğer kızın seni aramaya gelirse onun elini kollunu bağlayacaklarını söyleyerek tekrar tehdit ettiklerini, müvekkilinin yaklaşık 4 yıldır öz kızıyla görüşemediğini, bu nedenlerle davacı tarafın açmış olduğu davanın reddine, karşı davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin müvekkiline verilmesini, ortak çocuk için tedbir ve yoksulluk nafakasına hükmedilmesini, 50.000,00 TL manevî, 50.000,00 TL maddî tazminatın müvekkiline verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; tarafların 21.11.2008 tarihinde evlendikleri, bu evlilikten reşit olmayan ortak ... isminde bir çocuklarının bulunduğu, davacı tanıkları Emrullah B. ve Mehmet Nuri B. tarafından davalı erkeğin eşi ve çocuklarına sahip çıkmadığı, 5 yıldır eşi ve çocuklarını arayıp sormadığı, sürekli başka kadınlar ile birlikte fuhuş yaptığı, durumu öğrenen davacı kadını tehdit ettiği, yabancı bir kadından çocuğunun olduğu ve bu çocuğu kendi nüfusuna aldığının beyan edildiği, ayrıca SİR raporunda uzman bilirkişiye vermiş olduğu beyanında da bu durumu kabul ettiğinin anlaşıldığı, davalı-davacı erkeğin güven sarsıcı bu davranışları ve eşi çocukları ile ilgilenmeyerek duygusal şiddet uygulaması yüzünden evlilik birliğinin temelinden sarsılmış olduğu, taraflar arasında ortak hayatın temelden sarsacak şekilde ve birliğin devamına imkan vermeyecek derecede geçimsizliğin sabit olduğu, davacı-davalı kadının iddialarının ispatladığı, davalı-davacı erkeğin bu sebeplerle ağır kusurlu olduğu gerekçesiyle davacı-davalı kadının davasının kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası gereğince boşanmalarına, dinlenen davalı-davacı erkeğin tanıklarının beyanları ile davacı-davalı kadının herhangi bir kusurunun olamadığını beyan ettikleri dikkate alınarak ispatlanamayan kusurlu davalı-davacı erkeğin davasının reddine, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, baba ile kişisel ilişki tesisine yer olmadığına, ortak çocuk yararına aylık 250,00 TL ve dava tarihinden itibaren bir yıl sonra artırılarak 350,00 TL tedbir nafakasına, karar kesinleştikten sonra iştirak nafakası olarak devamına, davacı karşı davalı kadın yararına aylık 400,00 TL tedbir nafakasına ve dava tarihinden itibaren bir yıl sonra artırılarak 500,00 TL tedbir nafakasına, karar kesinleştikten sonra yoksulluk nafakası olarak devamına, davacı-davalı kadın yararına 25.000,00 TL maddî, 25.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; Mahkemece alınan SİR raporuyla Büyükçekmece 1. Aile Mahkemesi raporu arasında çelişki olduğunu, raporlar arasında çelişkinin giderilip karar verilmesi gerektiğini, davacının boşanma davasını açmakla kötü niyetli hareket ettiğini, taraflarınca dinletilen tanık beyanları ile müvekkilinin evlilik birliğinin sarsılmasında kusurunun olmadığını, bunu ispat etmelerine rağmen Mahkemece değerlendirilmeye alınmadığını, müvekkilinin maddî ve manevî olarak zarara uğratıldığını, davacı-davalı kadının beyanlarının dikkate alınarak tazminata hükmedilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek davacı-davalının davasının reddine, kendi davalarının kabulüne ve ortak çocuğun velâyetinin babaya verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç