muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2415, Karar No: 2019/4186, Tarih: 08.04.2019

**2. Hukuk Dairesi         2018/2415 E.  ,  2019/4186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından reddedilen davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

İlk derece mahkemesince yapılan yargılama sonucunda davalı erkek tam kusurlu kabul edilerek davacı kadının davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velayetinin anneye verilmesine, davacı-karşı davalı kadın lehine maddi ve manevi tazminat ile ortak çocuklar lehine nafakaya, davacı kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmiştir. Karar davacı kadın tarafından lehine hükmedilen tazminatların miktarları ve reddedilen yoksulluk nafakası yönünden, davalı erkek tarafından ise tamamı yönünden istinaf edilmiştir. İstinaf incelemesini yapan bölge adliye mahkemesince "Davacı tanık beyanlarında geçen bir kısım olayların dava tarihinden sonraki olaylar olması ve davacı tarafça şiddet vakıasına da dayanılmaması nedeniyle bu olaylar kusur tespitinde dikkate alınamayacağından davalı erkeğe izafe edilebilecek herhangi bir kusurun varlığı ispat edilemediğinden, mahkemece boşanma davasının reddine karar verilmesi gerekirken, yanlış değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmadığı gerekçesiyle, davalının istinaf başvurusunun kabulü ile, davacı kadının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Davacı kadın dava dilekçesinde hakaret ve davalı erkeğin kendisine kötü davrandığı vakıalarına dayanmıştır. Yapılan yargılama ve toplanan delillerden özellikle tanık ...'ın beyanından davalı erkeğin davacı kadına sinkaflı küfür ettiği, evden kovduğu anlaşılmaktadır. Bu halde boşanmaya sebep olan olaylarda davalı erkek tam kusurludur. Gerçekleşen bu durum karşısında davacı kadının davasının ilk derece mahkemesince kabulünde bir isabetsizlik, bulunmayıp, erkeğin istinaf başvurusunun kabulü ile yazılı gerekçeyle kadının davasının reddi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 08.04.2019 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2015/45837, Karar No: 2017/22995, Tarih: 14.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/45837 E.  ,  2017/22995 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 14/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20055, Karar No: 2012/31754, Tarih: 27.09.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/20055 E.  ,  2012/31754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Kamu davasının düşürülmesine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

29.05.2009 tarihli bilirkişi raporunu tanzim eden bilirkişiye kesilen suça konu ağaçların kök sürgününden gelmiş olsalar da müstakil ağaç vasfında olup olmadıkları hususu açıklattırıldıktan sonra sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 27.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/21516, Karar No: 2010/1818, Tarih: 23.02.2010

**11. Ceza Dairesi         2009/21516 E.  ,  2010/1818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet(Düzenlemek ve Kullanmak)

HÜKÜM : 1-213 sayılı VUK Yasası Md. 359/b-1, 765 sayılı TCK. Md.80 gereğince 2 yıl 8 ay hapis cezası ile ayrı ayrı iki defa cezalandırma(Düzenleme 03/04)

2-213 sayılı VUK Yasası Md. 359/b-1, 765 sayılı TCK. Md.80 gereğince 2 yıl 4 ay hapis cezası ile ayrı ayrı iki defa cezalandırma(Kullanma 03/04)

Neticeten 765 sayılı TCK.Md.72 gereğince cezalar toplanarak 8 yıl 24 ay hapis cezası

Katılan vekilinin 10.06.2009 havale tarihli vaki temyiz isteminden 24.07.2009 havale tarihli dilekçesiyle vazgeçtiği anlaşılmakla sanık müdafiinin temyizine hasren yapılan incelemede gereği görüşüldü:

Adli emanetin 2007/7203 sırasında kayıtlı eşya hakkında mahkemesince bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

I) Sanık hakkında 2003 ve 2004 takvim yıllarında "sahte fatura düzenlemek" suçlarından verilen "mahkumiyet" hükümlerine yönelen müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasıfları tayin, cezayı artırıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin eksik soruşturma-inceleme yapıldığına, suçların unsurlarının oluşmadığına, delil takdirinde hata bulunduğuna, ayrı ayrı suç oluşmayacağına bu suretle fazla ceza verildiğine ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II) Sanık hakkında "2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak" suçlarından verilen "mahkumiyet" hükümlerine yönelen sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince:

Sanık hakkında 2003 ve 2004 takvim yıllarında Alternatif...Ltd. Şirketinden 2003 takvim yılında 19, 2004 takvim yılında ise 7, Kosova...Ltd. Şirketinden ise 2004 takvim yılında 1 adet olmak üzere içerikleri "gaz satışı, demirbaş satışı ve onarım bedeli" olan toplamda 27 adet sahte faturayı "Güvengaz A.Ş." adına alıp kayıtlara intikal ettirmek suretiyle kullandığı iddiasıyla dava açıldığı dosya kapsamından anlaşılmakla;

Sanık hakkında 2003 ve 2004 takvim yıllarında Alternatif...Ltd. Şirketinden 2003 takvim yılında 19, 2004 takvim yılında ise 7, Kosova...Ltd. Şirketinden ise 2004 takvim yılında 1 adet olmak üzere içerikleri "gaz satışı, demirbaş satışı ve onarım bedeli" olan toplamda 27 adet sahte faturayı "Güvengaz A.Ş." adına alıp kayıtlara intikal ettirmek suretiyle kullandığı iddiasıyla dava açıldığı dosya kapsamından anlaşılmakla;

Vergi Tekniği Raporu içeriğinden varlığı belirlenen suç dönemini ilgilendiren 12.06.2007 ve 14.06.2007 günlü 13, 14, 15, 16 sayılı Vergi İnceleme Raporlarının ve Kosova...Ltd. Hakkında düzenlendiği anlaşılan 22.01.2007 gün ve 03 sayılı Vergi Tekniği Raporunun dosyaya getirtilip incelenmesi, dayanağını 11.10.2006 tarihli iddianamenin oluşturduğu Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/831 E. Sayılı dava dosyasının akibetinin sorulması, temyiz incelemesinden dönmüş olması halinde getirtilip incelenerek, davaların birleştirilme yönünün düşünülmesi, birleştirilememesi halinde ise ayrıntılı özetinin tutanağa geçirilmesi, anılan iddianamede sahteliği iddia olunan faturalar yönünden bir sınırlandırma yapılarak dava açılıp açılmadığı, yapılmışsa bu sınırlandırma ile davanın konusu 07.05.2008 tanzim tarihli iddianamede dava konusu edilen faturalar arasında bir irtibatın var olup olmadığının değerlendirilmesi, bu davayı ilgilendiren bilgi-belgelerin onaylı örneklerinin alınması, faturalar muhtevası gaz alım-satımı, demirbaş eşyaların ve onarımın gerçek anlamda şirketlerarasında alım satıma ve hizmete konu olup olmadığına ilişkin delillerin toplanması, tüm deliller birlikte ortaya konulup-değerlendirilerek varılacak sonuca göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı sanık müdafiinin temiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. Maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.02.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26891, Karar No: 2013/20487, Tarih: 19.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/26891 E.  ,  2013/20487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşların zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 07.05.2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikâhlı evli iken, vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 29.4.2004 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak boşanmış olduğu eşiyle aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanığın resmi nikâhlı evli iken, vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 29.4.2004 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak boşanmış olduğu eşiyle aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 19.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30709, Karar No: 2017/7005, Tarih: 19.09.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/30709 E.  ,  2017/7005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre;

1- Şikayetçi vekilinin temyizi yönünden yapılan incelemede;

Şikayetçi vekilinin, 16/10/2014 tarihinde tefhim olunan kararı, CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süreden sonra 14/11/2014 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

2- Sanık müdafinin temyizi yönünden yapılan incelemede;

Sanığa isnat edilen İİK’nın 333/a maddesindeki suçun oluşması için, takibin kesinleştiği tarih itibariyle şirketin borcu ödeme gücüne sahip olması ve şirketi hukuken veya fiilen yönetim yetkisine sahip olan şirket yetkilisinin alacaklıyı zarara uğratmak kastiyle şirket borcunu ödememesi gerekmekte olup, borçlu şirketin ticari defterlerinin sanıktan temin edilememesi halinde kayıtlı olduğu vergi dairesinden muhasebecisi tespit edilip buradan veya zabıta marifetiyle araştırılıp şirketin defter ve belgeleri ile banka hesapları üzerinde bilirkişi marifetiyle inceleme yaptırılıp, takibin kesinleştiği tarih itibariyle borcu ödeme gücüne sahip olup olmadığı belirlenerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdiri gerekirken, sadece 2012 yılı kurumlar vergi beyannamesi üzerinden hazırlanan yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak eksik araştırma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi, Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas

Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 333/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 19.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9258, Karar No: 2019/8688, Tarih: 20.06.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/9258 E.  ,  2019/8688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İftira, kasten yaralama

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Müşteki ...'nun temyiz isteminin incelenmesinde;

Müştekinin usulüne uygun tebliğe rağmen geçerli bir mazereti olmadan duruşmaya katılmadığı ve katılan sıfatını almaması nedeniyle hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmayan müştekinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Katılanlar ... ve ...'un, sanık hakkında iftira; katılan ...'nun ise, sanık hakkında kasten yaralama ve iftira suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Mahkemece, kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararları usul ve yasaya uygun bulunduğundan katılanlar ..., ... ve ...'un, bir sebebe dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 20.06.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6233, Karar No: 2020/169, Tarih: 15.01.2020

**16. Ceza Dairesi         2019/6233 E.  ,  2020/169 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Denizli 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.11.2018 tarih

ve 2018/268 - 2018/384 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm :TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın

58/9, 53, 63. maddeleri gereği mahkumiyete dair istinaf

başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın örgütle iltisaklı olması nedeniyle kapatılan okula çocuklarını göndermesinin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Denizli 3. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3952, Karar No: 2024/2344, Tarih: 03.04.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/3952 E.  ,  2024/2344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2485 E., 2023/574 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü, yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Alanya 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/369 E., 2021/297 K.

Taraflar arasındaki boşanma davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince erkeğin davasının reddine, kadının davasının kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili hükümlerinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

6100 sayılı Kanun'un öngördüğü yargılama sistemine göre İlk Derece Mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir. İstinaf başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince, başvuran tarafın istinaf başvurusunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir. Bu durumda bölge adliye mahkemesi kararına karşı, istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi hâlinde bölge adliye mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup bu hâlde İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen karara karşı davalı-davacı kadın vekili tarafından nafakalar yönünden istinaf yoluna başvurulmamıştır. Hâl böyle iken İlk Derece Mahkemesinin nafakalara yönelik kararına karşı istinaf yoluna başvurmayan davalı-davacı kadın vekilinin nafakalar yönünden yeniden hüküm kurulmadığından temyiz hakkı bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle; davalı-davacı kadın vekilinin nafakalar yönünden temyiz isteminin reddine karar vermek gerekir.

Davacı-davalı erkek vekilinin tüm, davalı-davacı kadın vekilinin reddedilen yön dışındaki temyiz itirazları yönünden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA