muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/22783, Karar No: 2024/2190, Tarih: 22.02.2024

IV. GEREKÇE

A. Tebliğnamedeki Görüş Yönünden

Basit yargılama usulünun, sağır ve dilsiz olan sanık hakkında uygulanamayacağının anlaşılması karşısında Tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

B. Sanık Müdafii ve Katılan Vekilinin Temyiz Nedenleri Yönünden

Katılanların beyanı, Adana 3. Çocuk Mahkemesinin tedbir kararı, Adana 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/71 Esas sayılı dosyası kapsamı, tanıkların beyanlarından anlaşılacağı üzere sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmesine yönelik Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmıştır.

C. Sair Yönlerden yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen kötü muamele eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından, yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (B) ve (C) bentlerinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararına yönelik sanık müdafii ve katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3515, Karar No: 2023/4603, Tarih: 29.03.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/3515 E.  ,  2023/4603 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/3395 E., 2022/4133 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 36. ... Mahkemesi

SAYISI : 2021/642 E., 2022/291 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun öngördüğü yargılama sistemine göre ilk derece mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir. İstinaf başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince, başvuran tarafın istinaf başvurusunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir. Bu durumda bölge adliye mahkemesi kararına karşı, istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi hâlinde bölge adliye mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup bu hâlde İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen davanın reddine yönelik karara karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulmuş; istinaf başvurusu da esastan reddedilmiştir. Hâl böyle iken İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurmayan davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı bulunmamaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3154, Karar No: 2010/12345, Tarih: 03.11.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/3154 E.  ,  2010/12345 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya sattığı malın bakiye bedelinin ödenmemesi üzerine alacağın tahsili için yapılan icra takibinin davalının haksız itirazı nedeniyle durduğunu ileri sürerek itirazın iptaline, %40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili ile davacı arasında ticari ilişki bulunmadığını, müvekkilinin ikametgahının bulunduğu Gaziantep İcra Daireleri ve Mahkemelerinin yetkili olduğunu beyan ederek davanın reddini savunmuş, %40 tazminata karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece cari hesap ekstreleri ve sevk irsaliyelerinden taraflar arasında alım satım ilişkisi bulunduğunun anlaşıldığı belirtilerek BK.nun 73/1.maddesi gereğince yetki itirazı reddedilmiş, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda davacının icra takibine konu faturadan dolayı davalıdan 19.887.63.-TL alacaklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, davalının icra takip dosyasında bu miktar asıl alacağa takip tarihinden itibaren yıllık %27 oranını aşmamak üzere artan ve eksilen oranlarda avans faizi uygulanmasına, %40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı takip talebinde 12.03.2008 tarihli 350449 nolu 28.677.60.-TL bedelli faturaya dayanmıştır. Mahkemece hükme dayanak alınan 07.10.2009 tarihli bilirkişi raporunda ise, takip konusu edilmeyen 16.04.2008 tarihli faturada 5.sayfada “hesap parametreleri” bölümünde davacı alacağına dahil edilerek hesaplama yapılıp sonuca ulaşılmıştır.

Takip talebinde 16.04.2008 tarihli faturanın alacak konusu edilmediği gözetilmeden, bu faturayı da davacı alacağına dahil edip sonuca ulaşan bilirkişi raporunun hükme dayanak alınması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 03.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/40760, Karar No: 2017/17069, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/40760 E.  ,  2017/17069 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3075, Karar No: 2024/7136, Tarih: 10.06.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/3075 E.  ,  2024/7136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

SAYISI: 2024/9 Esas, 2024/10 Karar

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun (7036 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinde belirtilen yetki kuralı kamu düzenine ilişkin olup öngörülen yetkili mahkemelerden birini tercih hakkı işçiye aittir. Davacı işçinin kanuni yetkili mahkeme dışında başka bir yer mahkemesinde dava açması tercih hakkını ortadan kaldırmayacağı gibi bu seçim hakkının işverene geçmesi sonucunu da doğurmaz. Başka bir anlatımla seçimlik hak işçide olup, davacı işçinin beyanı doğrultusunda dosyanın yetkili İş Mahkemesine gönderilmesi gerekir.

Dosya kapsamında yapılan incelemede davacı işçi tarafından davanın açıldığı yer mahkemesinin yetkisiz olduğu anlaşılmakta ise de; 7036 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi gereğince davacı işçinin işini yaptığı yer olan ... ilçesinin adlî yargı çevresi olarak bağlı olduğu Azdavay Mahkemelerinin işin yapıldığı yer mahkemesi olarak yetkili olduğu, İnegöl 2. İş Mahkemesinin ise davalı işverenin dava açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi olarak yetkili olduğunun anlaşıldığı, anılan yetkili mahkelerden birinin davacının tercihine göre belirlenmesi gerektiğinden, davacının bahsi geçen yetkili mahkemelerden hangisini davanın görülmesi için seçtiği konusundaki beyanı alındıktan sonra dosyanın yargı yeri belirlenmesi için Dairemize gönderilmesi gerekmektedir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

10.06.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30668, Karar No: 2016/1519, Tarih: 27.01.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/30668 E.  ,  2016/1519 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı hesaplanırken ikramiye ve yemek ücretinin brüt ücrete eklenmeden hesaplama yapıldığını, yıllık izinlerinin eksik kullandırıldığını, fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatillerde çalıştığını, yemek ücreti ile ikramiyenin ödenmediğini belirterek fark kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, ikramiye, fazla çalışma, hafta tatili, genel tatil ve yemek ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, herhangi bir alacağının bulunmadığını, ibraname düzenlendiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davacı ve davalı ...'nın temyizi üzerine Dairemizin 24.04.2013 tarihli ilamı ile davacının tüm davalının sair temyiz itirazlarının reddi ile “...Dosya içeriğinde davacının imzasını taşıyan iki adet çalışma süreleri ile ilgili liste sunulmuştur. Buna göre 16.08.2006 tarihli belgede işyerinde 1.vardiyanın 08.00-17.00 saatleri arası 1 saat ara dinlenme, 15 er dakikadan toplam 30 dakika dinlenme;2.vardiyanın 19.00-04.00 saatleri arası 1 saat ara dinlenme, 15 dakikaden 30 dakika dinlenme şeklinde çalışma ile iş yoğunluğuna ve ihtiyaca göre günde en fazla 2 saat fazla mesai yapmayı kabul ettiği; 11.09.2006 tarihli belgeye göre de 1.vardiyanın 08.00-16.000 saatleri arası, 2.vardiyanın ise 16.00-24.00 arası ve 3.vardiyanın da 24.00-08.00 saatleri arası olduğu belirtilmiştir.

O halde söz konusu bu belgeler davacıya gösterilip diyecekleri sorularak belgelerin geçerliliği üzerinde durulmalıdır.

Ayrıca davalı işveren aleyhine açılan ve Dairemizce 26.09.2013 tarih ve 2013/20316 E-2013/15532 K sayılı kararı ile onandığı anlaşılan ............. İş Mahkemesi'nin 12.03.2013 tarih ve 2011/494 E-2013/319 K sayılı dosyası getirtilerek davacısının, inceleme konusu bu dosyadaki davacı ile aynı işi yapıp yapmadığı belirlenip aynı işi yapması halinde çalışma koşulları ve günlük çalışma süresi birlikte değerlendirilip sonucuna göre davacının fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil alacaklarının hüküm altına alınması gerekmektedir. ” gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkeme bozma kararına uymuş, söz konusu belgeleri davacıya göstererek beyanını almış, ilgili dosyayı incelemiş, ek hesap raporu almış ve davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir. Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir. İşçiye her ay ödenen ücret içinde fazla çalışmaların bir kısmının yer aldığı taraflarca kabul edildiğine göre 270 saatin 12 aya bölünmesi sonucu belirlenen 22.5 saat, her ay için kanıtlanan fazla çalışma süresinden indirilmelidir. İşçinin fazla çalışmasının kanıtlanamadığı veya çalışmaların karşılığının tam olarak ödendiği aylar için böyle bir indirime gidilmez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Somut olayda, davalı işveren aleyhine açılan ve Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 20.04.2011 tarih ve 2009/11674 E., 2011/12084 K. sayılı ilamına konu .... İş Mahkemesince 29.12.2008 tarih ve 2008/410 E.,2008/1344 K. sayılı kararı ile davalı ... aleyhine verilen kararda fazla çalışma alacağının da hüküm altına alındığı, kararın temyizi üzerine yukarıda belirtilen Yargıtay ilamı ile sadece yıllık izin alacağı yönünden bozulduğu, diğer alacaklar yönünden temyiz nedenlerinin yerinde görülmediği, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda verilen kararın davalı temyizi üzerine onandığı anlaşılmıştır. Yine Yargıtay 22. Hukuk Dairesi'nin 21.05.2013 tarih ve 2012/23445 E- 2013/11932 K sayılı ilamına konu olan ... İş Mahkemesi'nin 14.12.2011 tarih ve 2009/994 E-2011/1698 K sayılı kararı ile davalı ... aleyhine verilen ve fazla çalışma alacağının da hüküm altına alındığı kararın davalı temyizi üzerine onandığı görülmüştür. Aynı işverene karşı açılan söz konusu dava dosyalarının incelenerek, bu dava dosyasında davacının yaptığı iş ve çalışma şekli ile diğer dosyalardaki davacı işçilerin yaptıkları iş ve çalışma şekillerinin karşılaştırılarak sonuca gidilmesi gerektiği bozma ilamında belirtilmiştir. Anılan dava dosyalarının davacıları, makam şoförü ve elektrik teknisyeni olarak çalışmış işçilerdir. Bu dava dosyasının davacısı ise tanık beyanlarına göre teşkilat başkanlığında çalışmaktadır. Dolayısıyla, diğer dosyalardaki davacıların inceleme konusu bu dosyadaki davacı ile aynı işi yapmadıkları açıktır. Bu itibarla, elektrik teknisyeni olan davacının açtığı davada normal zamanlarda haftada 3,5 saat, seçim dönemlerinde haftada 21 saat fazla çalışma yaptığı şeklinde belirlenen sürelerin bu dosya davacısı için de aynen kabul edilmesi hatalı olmuştur. Kaldı ki, dinlenen davalı tanığının beyanından dahi davacının fazla çalışma sürelerinin kabul edilen fazla çalışma sürelerinin üzerinde olduğu görülmektedir.

Ayrıca, kongre, divan toplantıları ve seçim dönemlerinin belirlenerek sonucuna göre fazla çalışma alacağının hesaplanması yönünden Dairemizce önceki mahkeme kararı bozulmuş ise de, mahkemece bu bozma nedeni yönünden yeterli araştırma yapılmadan sadece seçim dönemleri belirlenerek eksik inceleme ile hüküm kurulması da isabetsizdir.

Mahkemece yapılacak iş, işverenin siyasi parti olması da gözetildiğinde kongre, divan toplantıları ve seçim dönemleri belirlenerek, dinlenen davacı ve davalı tanık beyanları ve tüm dosya kapsamı da gözetilerek davacının fazla çalışma alacağı hakkında bir karar vermektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece yapılacak iş, işverenin siyasi parti olması da gözetildiğinde kongre, divan toplantıları ve seçim dönemleri belirlenerek, dinlenen davacı ve davalı tanık beyanları ve tüm dosya kapsamı da gözetilerek davacının fazla çalışma alacağı hakkında bir karar vermektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 27/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15175, Karar No: 2024/1172, Tarih: 22.02.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/15175 E.  ,  2024/1172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Ağır Ceza Mahkemesinin 23.06.2021 tarihli ve 2020/90 Esas, 2021/109 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürme suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 24.12.2021 tarihli ve 2021/1599 Esas, 2021/2149 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi sanığın tasarlayarak öldürme suçuna iştirak ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü