muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/4310, Karar No: 2020/496, Tarih: 12.02.2020

**4. Hukuk Dairesi         2017/4310 E.  ,  2020/496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Genel Müdürlüğüne izafeten Mustafakemalpaşa ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 24/07/2014 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 27/01/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, 6831 sayılı Orman Kanunu’na muhalefet nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; davalı hakkında orman alanını işgal ve faydalanma eyleminden dolayı 28/03/2012 tarihli suç tutanağının düzenlendiğini, anılan tutanak esas alınarak davalı hakkında ceza mahkemesinde kamu davası açıldığını, yapılan yargılama sonunda, davalının cezalandırılmasına dair kararın verildiğini, davalının eylemi nedeniyle davacı idarenin ağaçlandırma gideri zararının doğduğunu belirterek oluşan maddi zararın tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davacı idare tarafından düzenlenen suç tutanağı üzerine davalının ceza mahkemesinde yargılandığı, işgal ve faydalanma suçundan cezalandırılmasına karar verildiği, verilen kararın kesinleştiği gerekçesiyle ceza mahkemesi tarafından alınan bilirkişi raporuna itibar edilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davalı hakkında düzenlenen suç tutanağında orman alanından ağaç kesildiğine dair bir tespitin yer almadığı, bu tutanak esas alınarak davalı hakkında Mustafakemalpaşa 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 2012/389 esas, 2014/221 karar sayılı dosyasında, orman alanının işgali, ormandan faydalanma ve ormanın içinde yerleşilmesi suçundan yargılama yapıldığı, keşif sonucunda düzenlenen bilirkişi raporunda; sanığın(davalının) kullandığı yerin orman sınırları içinde kaldığı, işgal ve faydalanma olarak değerlendirildiği, sanığın ormandan kesim yaparak açma eyleminin bulunmadığı, kadastrosu kesinleşmiş ormanlık alanda tarla açmak, hayvan barınağı ve samanlık yapmak sureti ile davalının ormandan faydalanma eyleminin sabit görülerek 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 93/1. maddesine göre cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, anılan kararın, itirazın reddi üzerine kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Davaya konu, orman alanında davalının açma yaptığına ve ağaç kestiğine dair hakkında kesinleşmiş bir mahkumiyet kararı bulunmadığı gibi, bu hususta dosya kapsamında ispata yeter nitelikte delil de bulunmamaktadır. Ceza dosyasında, mahallinde yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporunda da, davaya konu yerin orman alanı olduğu ancak, orman ağacının kesilmediği belirlenmiştir.

Davaya konu, orman alanında davalının açma yaptığına ve ağaç kestiğine dair hakkında kesinleşmiş bir mahkumiyet kararı bulunmadığı gibi, bu hususta dosya kapsamında ispata yeter nitelikte delil de bulunmamaktadır. Ceza dosyasında, mahallinde yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporunda da, davaya konu yerin orman alanı olduğu ancak, orman ağacının kesilmediği belirlenmiştir.

Şu halde dava konusu yerde açma yapmayan, herhangi bir ağaç kesmeyen, ancak işgal ve faydalanma eylemini gerçekleştiren davalının, 6831 sayılı Kanun’un 114. maddesi uyarınca ağaçlandırma giderinden sorumluluğuna karar verilemez. Zira hayatiyetini kaybeden ağaç bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 12/02/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/914, Karar No: 2010/6959, Tarih: 04.05.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/914 E.  ,  2010/6959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Belediye Başkanlığından gelen yazıda dava konusu taşınmazın imar planında yolda kaldığı belirtilmiş, imar planının türü, ölçeği, imar planına alınma tarihi, taşınmazın etrafının meskun olup olmadığı ve belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı konusunda bir bilgiye yer verilmemiştir.

Bu sebeple; dava konusu taşınmazın içinde bulunduğu imar planının tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden, (yol, su, ..., çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskun olup olmadığı, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine mesafesi, beldenin gelişme istikametinde olup olmadığı hususlarının Belediye Başkanlığından sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından,

2-Dava konusu taşınmazın dava tarihi olan 15.01.2009 tarihi, bilirkişi kurulunca somut emsal olarak alınan 14 parsel numaralı taşınmazın ise satış tarihi olan 05.12.2008 tarihinden önce İmar Yasası hükümleri uyarınca imar düzenlemesine tabi tutulup tutulmadıklarının, imar düzenlemesine tabi tutulmuşlarsa ne oranda imar kaybına uğradıklarının Tapu Sicil Müdürlüğü ve Belediye İmar Müdürlüğünden sorularak alınacak yazı cevaplarının dosya içersine getirtilmesinden,

3-Dava konusu taşınmazın ve bilirkişi kurulunca somut emsal olarak alınan 14 parsel numaralı taşınmazın değerlendirme tarihi olan 2009 yılı itibarıyla cadde ve sokak bazında belediye başkanlığınca belirlenen emlak vergisine esas asgari beyan değerlerinin Belediye Başkanlığından temin edilmesinden,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın iadesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4885, Karar No: 2016/18417, Tarih: 24.10.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/4885 E.  ,  2016/18417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacıya hiç bir gerekçe gösterilmeden iş aktine 2010 yılı Haziran ayında son verildiğinin belirtildiğini, çalışmaya gelince okula sokulmadığını, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve fazla mesai ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı Bakanlık vekili, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, davacı ile müvekkili arasında iş akti bulunmadığını, davacının OKUL AİLE BİRLİĞİ tarafından istihdam edildiğini, çalışmasının devamlı olmadığını, sadece okul açıkken çalıştığını, çalışmasının okulların kapanması ile otomatik olarak sona erdiğini, şartlar oluşmadığından kıdem -ihbar tazminatlarını alamayacağını, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı Okul Aile Birliği vekili, cevap dilekçesi vermemiş, bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde ise davacının kendisinin ayarıldığını, çalışmasının 1 yılı doldurmadığını, taleplerin zamanaşımına uğradığını, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Davalı Okul Aile Birliği vekili, cevap dilekçesi vermemiş, bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde ise davacının kendisinin ayarıldığını, çalışmasının 1 yılı doldurmadığını, taleplerin zamanaşımına uğradığını, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının, 20.09.2001 - 30.06.2010 tarihleri arasında fiili olarak 6 yıl 2 ay 17 gün kıdem süresi ile davalılar nezdinde hizmet akdiyle çalıştığı, brüt ücretinin 850,00 TL, net ücretinin 663,19 TL olduğunun tespit edildiği, 30.07.2010 tarihli davacının imzasını taşıyan 30.06.2010 tarihi itibarı ile davalı işyerinden kendi isteği ile ayrıldığını beyan eden dilekçe bulunduğu, fiili olarak 6 yılı aşkın kıdemi bulunan bir işçinin makul yararı olmadan işten ayrılması ve geçmişe etkili olacak şekilde bir tarih içeren ve çalıştığı okulun yaz tatilinde olması nedeniyle iş akdinin askıda olduğu bir dönemde istifa dilekçesi imzalaması hayatın olağan akışına uygun olmadığı, davacının, hizmet dökümünün incelenmesi neticesinde de, fesihten 3 ay sonraki bir tarihte, 01/10/2010 tarihinde başka bir işyerinde çalışmalarının bildirildiği, davalılar tarafından, haklı nedenle fesih olgusunun da ispatlanamadığı, bu nedenle, denetime uygun Bilirkişi raporu hükme esas alınarak kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulüne karar verildiği, davacının haftalık 5 saat fazla mesai yaptığının sübut bulduğu , süresi içerisinde ıslah dilekcesine karşı zamanaşımı definde bulunulduğu, kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin zamanaşımına uğramadığı ancak fazla çalışma ücret alacağı yönünden 10/02/2009-30/06/2010 dönemine ilişkin fazla çalışma ücretlerinin Mahkeme tarafından hesaplanması neticesinde bu döneme ilişkin SGK payı, işsizlik sigortası, gelir vergisi ve damga vergisi kesintileri de değerlendirilmek sureti ile davacının brüt 1.609,41 TL, net 1.355,78 TL fazla çalışma ücreti talep edilebileceği, dava dilekcesi ile de 1.000,00 TL talep edildiği, davacının net 2.335,78 TL alacağı tespit edilerek, hizmet süresi ve hesaplanan miktar dikkate alınarak takdiri indirim yapılmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı Okul Aile Birliği vekili ve davalı Bakanlık vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalılardan Okul Aile Birliği'nin tüzel kişiliği bulunmamakta ise de işverenlik sıfatı bulunmaktadır. Bu bakımdan T.C. Milli Eğitim Bakanlığı ile birlikte dava edilen Okul Aile Birliği'nin, Bakanlık ile birlikte müşterek müteselsil sorumluluğuna karar verilmesi yerindedir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalılardan Okul Aile Birliği'nin tüzel kişiliği bulunmamakta ise de işverenlik sıfatı bulunmaktadır. Bu bakımdan T.C. Milli Eğitim Bakanlığı ile birlikte dava edilen Okul Aile Birliği'nin, Bakanlık ile birlikte müşterek müteselsil sorumluluğuna karar verilmesi yerindedir.

Ancak, T.C. Milli Eğitim Bakanlığı harçtan muaftır. Okul Aile Birliği ise Bakanlığın bir organı konumundadır. Bu itibarla, davalı Okul Aile Birliği'nin de yargılama harçlarından muaf olduğu gözetilmeksizin yargılama harcına mahkum edilmesi hatalıdır.

3-Davacı lehine hükmedilen fazla mesai ücreti alacağına takdiri indirim uygulanıp uygulanmaması ihtilaf konusudur.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce 2011 yılı itibarıyla maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, fazla mesai ücreti alacağı tanık beyanlarına göre hesaplanmıştır. Bu nedenle hakkın özüne dokunmayacak, makul bir oranda takdiri indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi hatalıdır.

4-Davalıların yaptığı yargılama giderleri konusunda hükümde miktarları belirtilen bir açıklama bulunmamakta, sadece “davalının yatırdığı gider avansından kullanılmayan kısmın hüküm kesinleşince iadesine” yönünde açıklama bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, fazla mesai ücreti alacağı tanık beyanlarına göre hesaplanmıştır. Bu nedenle hakkın özüne dokunmayacak, makul bir oranda takdiri indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi hatalıdır.

4-Davalıların yaptığı yargılama giderleri konusunda hükümde miktarları belirtilen bir açıklama bulunmamakta, sadece “davalının yatırdığı gider avansından kullanılmayan kısmın hüküm kesinleşince iadesine” yönünde açıklama bulunmaktadır.

Dosya kapsamında örneğin, 06/07/2011 tarihli duruşma zaptında Hazine Vekili'nin dilekçesi için tebligat masrafı alındığı not olarak belirtilmiş, davanın hangi tarafının verdiği açıklanmamıştır. Örnek olarak, Bakanlık tarafından 50 TL gider avansı yatırıldığına dair dosyada belge bulunmaktadır.

Netice itibari ile davalının/davalıların, ayrı ayrı ne miktarda yargılama gideri yatırdığı ve bunun ne miktarının harcandığı tespit edilerek, hüküm fıkrasında bu miktarların açıkça belirtilip kabul ve red oranına göre bu miktarın davalı Okul Aile Birliği, davalı Bakanlık ve davacı arasında paylaştırılması gerekir.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebepleren dolayı BOZULMASINA, 24/10/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8635, Karar No: 2015/8100, Tarih: 08.09.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/8635 E.  ,  2015/8100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit cinsel saldırı

İ afik kazası meydana geldiğini, okulların tatil edildiğini gösteren haber bülteni suretini sunduğu tüm dosya kapsamından anlaşıldığından, Avrupa İnsan Hakları ve Ana Hürriyetleri Koruma Sözleşmesinin 6. ve 5271 sayılı CMK'nın 197. maddeleri dikkate alınarak, sanık müdafiin mazeretinin kabulü ile sözlü savunmasını yapma imkânı verildikten ve bildirdiği tanıklar dinlendikten sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken bu hususlarda karar verilmeksizin yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. Maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31083, Karar No: 2013/19481, Tarih: 09.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/31083 E.  ,  2013/19481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 29.04.1993 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 29.04.1993 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.