muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10428, Karar No: 2013/18671, Tarih: 10.12.2013

Mahkemenin, müfrez arsa ve 9054 m2 miktarındaki dava konusu 2095 parsel numaralı taşınmazın kıyı,deniz olup olmadığı, tarım alanı niteliği dikkate alınarak 5054 m2 bölümü yönünden kabule, 4.000 m2 bölüm yönden redde ilişkin ilk kararı davalı taraf vekillerinin temyizi üzerine özellikle dayanak tapular ve çevre kayıtların uygulanması gerektiği açıklanarak Yargıtay 1.Hukuk Dairesinin 23.12.1988 tarih 1988/9740 Esas 1988/14747 Karar sayılı ilamı ile bozma sevk edilmiştir. Mahkemece bozmaya uyularak 19.6.2011 tarihinde davanın kısmen kabulü ile kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı bilirkişi raporları ile belirlenen 1094,78 m2 kısmı yönünden kaydın iptali ile ... adına tesciline, bu kısma davalı tarafın elatmalarının önlenmesine, kıyı kenar çizgisi dışında kalan 7.959,22 m2 kısımla ilgili davanın reddine karar verilmiş, davacı ... vekilinin temyizi sonunda Yargıtay 1.Hukuk Dairesinin 03.05.2010 tarih 2010/4307 Esas 2010/5197 Karar sayılı ilamı ile “…10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği, ne var ki davalı yararına da 2644 sayılı Kanunun 8 ve 9.maddelerinde belirtilen koşulların gerçekleşmediği, belirlenen kıyı kenar çizgisine göre taşınmazın bir kısmının tanımı 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 4.maddesinde yapılan kıyıda kaldığının keşfen sabit olup belirtilen yasal düzenlemeler ve ilkeler gözetilerek gerek işin esası gerek yargılama masrafları vekalet ücreti ve harç bakımından değerlendirme yapılması ve sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği…” gerekçesi ile yerel

Mahkeme hükmü bozulmuş olup, davacı ... vekilinin karar düzeltme isteği de Yargıtay 1. Hukuk Dairesi'nin 23.12.2010 tarih 2010/11403-13903 Esas ve Karar sayılı ilamı ile reddedilmiş ve Mahkemece bu bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulmuştur.

Hemen belirtmelidir ki, Mahkemenin esasa ilişkin önceki kararı ve Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin yukarıda açıklanan bozma kararı ile temyize konu son mahkeme kararı tümüyle, 5841 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14.03.2009 tarihinden sonra verilmiş olup; bu Kanunun 2. ve 3.maddeleri ile getirilen yeni düzenlemelere dayanılarak oluşturulmuştur.

14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 25.02.2009 günlü 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunun 2.maddesi ile 3402 sayılı Kanunun 12. maddesinin 3.fıkrası: "Bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın" ve 3.maddesi ile eklenen Geçici 10.maddesi ise; "Bu Kanunun 12. maddesinin 3.fıkrası hükmü Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır.” şeklindedir. Bu değişiklik nedeniyle bu yasanın yürürlük tarihinden sonra Hazinenin açtığı davalarda da 10 yıllık hak düşürücü süre uygulanmaya başlanmıştır.

Ne var ki, bozma ve mahkeme kararlarının verilmesinden sonra, son kararın temyizi aşamasında Anayasa Mahkemesi'nin 12.05.2011 gün ve 2009/31 E. 2011/77 .... sayılı kararıyla; “25.02.2009 gün ve 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 2.maddesiyle 21.06.1987 günlü 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12.maddesinin üçüncü fıkrasına eklenen cümlenin ve 3.maddesiyle 3402 sayılı Yasaya eklenen Geçici 10. maddenin Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline” karar verilmiş ve bu iptal kararı 23.07.2011 tarihli Resmi Gazetede yayımlanmıştır.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun'un 33.maddesinde yer alan “Hakim, Türk hukukunu resen uygular” hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesinin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu ortadadır.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibariyle doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasa'nın 153.maddesine göre iptal kararı geriye yürümez ise de 10.03.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Bu durumda davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesi'nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Bir başka yönüyle, Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararları usuli kazanılmış hakların istisnasını teşkil ederler. Her ne kadar Yargıtay 1. Hukuk Dairesince, 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğinden bahisle yerel Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerektiği açıklanmış ve davacı ... vekilinin karar düzeltme talebi de reddedilerek kesinleşmiş ise de, bozma ilamının dayanağını oluşturan yasa metni Anayasa Mahkemesi'nce yukarıda değinildiği üzere iptal edilmiş olmakla; artık taraflar yararına usuli kazanılmış hakkın gerçekleştiğinden söz edilemeyecektir.

Bu husus, 28.06.1960 tarih ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da “...Sonradan çıkan içtihadı birleştirme kararının, temyiz mahkemesinin bozma kararına uyulmakla meydana gelen usule ait müktesep hak esasının istisnası olarak, henüz mahkemede veya temyiz mahkemesinde bulunan işlere tatbiki gereklidir...” şeklinde ifade edilmiştir.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarında da aynı ilke geçerlidir.

Bu husus, 28.06.1960 tarih ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da “...Sonradan çıkan içtihadı birleştirme kararının, temyiz mahkemesinin bozma kararına uyulmakla meydana gelen usule ait müktesep hak esasının istisnası olarak, henüz mahkemede veya temyiz mahkemesinde bulunan işlere tatbiki gereklidir...” şeklinde ifade edilmiştir.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarında da aynı ilke geçerlidir.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararı sonucu oluşan durumun eldeki maddi anlamda kesinleşmemiş ve derdest olan davaya da uygulanması zorunlu olup, kamu malları ile ilgili davalar, aynı zamanda kamu düzeni ilkesini de içermektedirler. Bu nedenle Mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararından sonra oluşan yeni yasal durum dikkate alınarak, inceleme yapılıp sonuca ulaşılması gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

Somut olayda; işin esasının ve dava konusu taşınmaz bölümünün, 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararıyla belirlenen kıyı kenar çizgisine göre değerlendirilmesi ve ayrıca 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesiyle 3402 sayılı Yasanın 36. maddesine bazı ilaveler getiren 36/A maddesi hükmüne göre kadastro işlemleri sebebiyle açılan davalar nedeniyle yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı hususunun da gözetilmesi, mahkemece bu konudaki görüşünün ortaya konulması ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ... vekilinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK.nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunabileceğine, Yargıtay duruşmasının yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümleri uyarınca 990,00 TL Avukatlık Ücreti'nin davalıdan alınarak Yargıtay duruşmasında avukat marifetiyle temsil olunan ...'ye verilmesine ve 3402 sayılı Kanunun 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına 10.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8626, Karar No: 2022/1794, Tarih: 09.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/8626 E.  ,  2022/1794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı idare ve bir kısım davalılar vekilinin istinaf başvurusu üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce istinaf isteminin kısmen kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı düzeltilmek suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince yapılan istinaf başvurusunun Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce kısmen kabulü ile ödeme hükmü yönünden HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilmek suretiyle yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin hüküm, davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362/1-a maddesi gereğince, miktar veya değeri her paydaş için 78.630,00-TL'yi geçmeyen davalara ilişkin olarak Bölge Adliye Mahkemesi kararları kesin olup bu kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz.

Bu nedenle; ..., ..., ... dışındaki davalılar yönünden davacı idare ve davalılar vekillerinin temyiz dilekçesinin reddine karar verildikten sonra, adı geçen davalılar yönünden davacı idare ve davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki ...İlçesi, .../... Mahallesi 101 ada 1 parsel(ifrazen 10 parsel) sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile hükmün derhal ödeme yönünden 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1- Davalılar ..., ..., ..., ... ve ..., hakkında tefrik kararı verilen tapu maliki ... mirasçıları olduğu halde, infazda tereddüt yaratacak şekilde dava konusu taşınmazın tapu kaydındaki davalıların veya murislerinin adına olan hisselerin iptaline karar verilmesi,

2-Üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılan ve Ankara Bölge Adliye Mahkemesince derhal ödenmesine karar verilen 360.138,24-TL bakiye bedele işletilecek yasal faizin bitiş tarihinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihi olan 07.04.2021 tarihi olması gerektiğinin düşünülmemesi

3-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesi'nin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi;

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi kararının hüküm fıkrasının;

a-2 nolu bendinin hükümden tümüyle çıkartılmasına, yerine (Dava konusu Ankara İli, ...İlçesi, .../... Mahallesi, 101 ada 1 parsel (ifrazen 10 parsel) sayılı taşınmazın hakkında tefrik kararı verilen tapu maliki ... payı dışında kalan 17/20 hissesinin, davalıların hisseleri oranında iptali ile davacı idare adına tapuya kayıt ve tesciline,) cümlesinin yazılmasına,

b-5 nolu bendinin hükümden çıkartılmasına, yerine (Tespit edilen 858.821,28-TL kamulaştırma bedelinin 498.683,04-TL'lik kısmına 25.05.2017 tarihinden ilk derece mahkemesi karar tarihi olan 11.04.2019 tarihine kadar, bakiye 360.138,24-TL bedele ise 25.05.2017 tarihinden Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihi olan 07.04.2021 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine,) cümlesinin yazılmasına,

c-Vekalet ücretine ilişkin 8 nolu bendinin hükümden çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davacı idare ve bir kısım davalılardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 09/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8562, Karar No: 2012/1117, Tarih: 25.01.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/8562 E.  ,  2012/1117 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile 1-... İnş.ve Tic. A.Ş. vekili avukat ... 2-... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... Tüketici Mahkemesinden verilen 11.3.2010 gün ve 656-154 sayılı hükmün Dairemizin 27.1.2011 tarih ve 11640-995 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı ... A.Ş. avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Davacı, “... ...“ adıyla bilinen projede yer alan daireyi davalı ... adına vekaleten davalı ... A.Ş.’den “ Taşınmaz Satış Sözleşmesi” ile satın aldığını, davalıların satış sırasında reklamını yaptıkları projede müşterilerine satın alacakları daire/villa ile birlikte 1 milyon m2 arazi üzerinde, 450 bin m2 yeşil alan içerisinde 50.000 ağaçla çevrili, yüzme havuzları, yürüyüş, koşu ve bisiklet parkurları, buz pateni ve buz hokeyi pistleri, basketbol ve tenis kortları, İlköğretim okulu, ticaret merkezi, vb. beklentilerin üzerinde sosyal ve sportif imkanlar sunarak, kaliteli, sağlıklı, güvenli ve huzurlu bir yaşam alanı inşa ve teslim edileceğinin ilan edildiğini, ancak sitenin genel çevre duvarının ve demir parmaklıklarının dahi büyük ölçüde tamam olmadığını ve vaat edilen “ 24 saat özel güvenlik” sisteminin işlemediğini, site çevresinin 50.000 ağacın varlığı bir yana neredeyse çıplak bir görüntüye sahip olduğunu, site içinde site sakinlerine ait olacağı vurgulanan özel yaşam ve spor kompleksi vaat edilmesine rağmen vaad edilen spor kompleksinin ...’ye ait 518 nolu ada üzerinde kaldığını ve fiili durumu itibarıyla çevre duvarı ve güvenliğinin olmaması sebebiyle kamuya açık hale dönüştüğünü, davalıların yaptıkları reklam ve tanıtımlarla kendisini kasten yanılttıklarını ve ayıplı mal sattıklarını, bu nedenle dairede önemli bir değer kaybı bulunduğunu ileri sürerek, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000,00 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... İnşaat..A.Ş., davalı ...’ye vekaleten satış yaptıklarını, hukuken taraf olmadıklarını beyanla

davanın husumetten reddi gerektiğini, esas yönden de satılan taşınmazda ayıp bulunmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Davalı ..., inşaatın onaylı projeye uygun yapıldığını, tanıtım ve reklam broşürlerine aynen uyulduğunu, süresinde ayıp ihbarında bulunulmadığını, 518 adadaki spor kompleksinin proje kapsamında bulunmadığını, her sitenin yüzme havuzlarının ve sosyal tesislerinin olduğunu, her sitenin demir parmaklıklı duvarının bulunduğunu, dışarıdan birinin kontrolsüz girişinin mümkün olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ..., inşaatın onaylı projeye uygun yapıldığını, tanıtım ve reklam broşürlerine aynen uyulduğunu, süresinde ayıp ihbarında bulunulmadığını, 518 adadaki spor kompleksinin proje kapsamında bulunmadığını, her sitenin yüzme havuzlarının ve sosyal tesislerinin olduğunu, her sitenin demir parmaklıklı duvarının bulunduğunu, dışarıdan birinin kontrolsüz girişinin mümkün olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, konutun teslim alınmasından sonra 30 gün içinde ayıp ihbarı yapıldığının ispatlanamadığı, dava konusu dairenin bedeline olumsuz yönde etki edebilecek bir gizli ayıbın veya eksik ifanın bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine dair verilen hüküm, davacının temyizi üzerine dairemizce bozulmuş, Bu kez davalı ... A.Ş. karar düzelte talebinde bulunmuştur.

Dava, satış esnasında sunulan projede ve tanıtımlarda belirtilen ancak bunlara uygun olarak yapılmayan veya eksik yapılan işler nedeni ile davacının satın aldığı dairede oluşan değer kaybının ödetilmesi istemine ilişkindir. Davacının, satıcı ...’ye vekaleten ... İnşaat ve ticaret A.Ş’den “ ... ... ” adlı projeden daire satın aldığı, aldığı bu bağımsız bölüm davacıya tapuda devir edilerek fiilen de teslim edilmiştir. Davacı satın aldığı bu taşınmazla ilgili ayıp ihbarını davalılara bildirmemiştir. Davacı, 518 nolu ada üzerine inşa edilen spor kompleksinin tapusunun bağımsız bölüm maliklerine verilmeyip, ... üzerinde bırakıldığını ve spor kompleksinin sadece site sakinlerinin kullanımına sunulması gerekirken , kamuya da açıldığını ileri sürerek, bu ayıp nedeniyle satın aldığı taşınmazda meydana gelen ekonomik eksikliğin tazminini istemiştir. Davacının davasında tanımladığı bu durumun ( Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2.11.2011 gün ve 2011/13-453 esas 2011/651 karar sayılı kararında da belirtildiği üzere ) açık ayıp olduğu, davalıların bu ayıbı gizlemek için de her hangi bir hileye başvurmadıkları, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Ayrıca davacının 4077 sayılı kanunun 4.maddesi gereğince malın teslimi tarihinden itibaren 30 gün içinde davalılara ayıp ihbarında bulunmadığı tartışma konusu değildir. Öyle ise mahkemece ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun olup kararın onanması gerekirken dairemizce, hükmün bozulmuş olmasının zuhule müstenit olduğu yeniden yapılan inceleme sonucu anlaşıldığından davalının karar düzeltme isteğinin kabulüne dairemizin bozma kararının kaldırılmasına ve mahkeme kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle karar düzeltme talebinde bulunan ... A.Ş nin karar düzeltme isteğinin kabulüne, Dairemizin 27.1.2011 gün ve 2010/ 11640 esas, 2011/ 995 karar sayılı bozma kararının kaldırılmasına ve davalı ... A.Ş yönünden hükmün ONANMASINA peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 25.1.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/22288, Karar No: 2022/21581, Tarih: 02.11.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/22288 E.  ,  2022/21581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit , hakaret

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, Anayasa’nın 40/2, 5271 sayılı CMK’nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca, hüküm ve kararlarda, başvurulacak kanun yolu, başvuru yapılacak mercii, başvuru şekli, süresi ve bu sürenin ne zaman başlayacağının açıkça ve ilgiliyi yanıltmayacak biçimde gösterilmesi gerekirken, katılan ...’in yüzüne karşı verilen kararda, temyiz süresinin, kararın “tefhiminden” itibaren başlayacağının belirtilmesi yerine “tebliğ veya tefhiminden” itibaren başlayacağının ifade edilmesi suretiyle yanılgı oluşturulduğundan katılanın temyizi süresinde kabul edilerek ve müşteki ...’ın 08/09/2015 tarihli dilekçesiyle şikayetçi olduğunu ve davaya katılmak istediğini bildirmesine karşın, katılma hususunda bir karar verilmemiş ise de, CMK'nın 237/2. maddesi gereğince müştekinin, kamu davasına katılan sıfatıyla kabulüne karar verilerek, dosya görüşüldü:

A- Sanık ... hakkında tehdit eylemine ilişkin verilen beraat hükmünü temyizde taraf sıfatı bulunmayan katılan ...’ın 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE,

B- Sanıklar ... ve ... hakkında katılan ...’e karşı tehdit, sanık ... hakkında katılan ...’e karşı tehdit ve hakaret ile sanıklar ... ve ... hakkında katılan ...’a karşı tehdit suçundan verilen beraat hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Katılan ...’ın birinci celse için mazeret dilekçesi sunduğu ve mahkemece mazeretin kabulüyle duruşma günün tebliğ edilmesine karar verilmesine karşın, katılana usulüne uygun olarak duruşma günü tebliğ edilmeyip “kalemce haber verildiği” şeklindeki yasal olmayan gerekçeyle dinlenmesinden vazgeçilmesi suretiyle mağdur ile şikayetçiler için öngörülen haklardan yararlanma ve delil sunma imkanı sağlanmadan, katılanın yokluğunda karar verilerek CMK'nın 233 ve 234. maddelerine aykırı davranılması,

2- Aşamalarda atılı suçlamayı kabul etmeyen sanıkların katılan ...’e karşı eylemleri yönünden, olayın tek delili niteliğinde olan ve aynı zamanda dosyada katılan sıfatı bulunan ...’ın, katılan ...’e karşı eylemler nedeniyle tanık sıfatıyla dinlenmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle CMK'nın 210/1. maddesine aykırı davranılması,

2- Aşamalarda atılı suçlamayı kabul etmeyen sanıkların katılan ...’e karşı eylemleri yönünden, olayın tek delili niteliğinde olan ve aynı zamanda dosyada katılan sıfatı bulunan ...’ın, katılan ...’e karşı eylemler nedeniyle tanık sıfatıyla dinlenmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle CMK'nın 210/1. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı ve katılanlar ... ve ...’ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak, sanıkların, katılan ...’e karşı eylemleri yönünden başkaca nedenler yerinde görülmeyerek, katılan ...’a karşı eylemler yönünden ise sair hususlar incelenmeksizin HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 02/11/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23453, Karar No: 2013/15988, Tarih: 05.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/23453 E.  ,  2013/15988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Beraat

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, 2004 takvim yılı hesaplarının katma değer vergisi yönünden incelenmesi ve kullanılan son fatura tarihine göre suç tarihinin, 3065 sayılı KDV Kanununun 5035 sayılı Kanunun 48. maddesi ile değişik 41 ve 45. maddeleri uyarınca 21.01.2005 olacağından, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 05.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.