muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/42043, Karar No: 2017/17300, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/42043 E.  ,  2017/17300 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3190, Karar No: 2015/44125, Tarih: 26.10.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/3190 E.  ,  2015/44125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre, olay günü sanıkların simit satmakta olan yakınanın önüne çıktıkları, sarı tişört giyen sanık ....ın bıçak çektiği, üzerinde beyaz tişört olan sanık ... ise, içinde nüfus cüzdanı ve 20.- TL para olan önlüğü kopartarak aldığı, çevredeki vatandaşların polise haber vermesi üzerine olay yerine gelen polis memurlarına durumu anlatan yakınanın verdiği eşkal doğrultusunda sanıkların yakalandığı, sanık ....ın üstünde bıçak ele geçirildiği, yakınanın emniyette yaptırılan çoklu canlı teşhis işleminde, her iki sanığı kesin ve net olarak teşhis ettiğini beyan etmesi karşısında; sanıkların yağma suçundan mahkumiyetlerine karar verilmesi gerekirken, yakınanın olaydan bir gün sonra Cumhuriyet Başsavcılığı'na vermiş olduğu şikayetten vazgeçme dilekçesi ve teşhisin yanlış olduğuna dair beyanına itibar edilerek, yeterli ve yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 26.10.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6935, Karar No: 2019/3230, Tarih: 02.04.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/6935 E.  ,  2019/3230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK 155/2, 62, 52 ve 51 maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Nakliye işi ile uğraşan sanığın, 20/08/2008 tarihinde, müştekiye ait Almanya’da bulunan ev eşyalarını Ankara’ya getirmek üzere teslim almasına rağmen, suça konu eşyaları teslim etmeyerek, hizmet ilişkisinin gereği olarak kendilerine teslim edilmiş olan eşya üzerinde zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunduğu, sanığın bu surette hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda,

Müştekinin 16/01/2010 tarihli “ ... şüpheli bu olaydan ve daha önceki işlediği suçlardan dolayı Almanya Devleti tarafından cezalandırıldı ve şüphelinin cezasını çekerek cezaevinden çıktığını öğrendim, kayıp eşyalarım vardı, kayıp eşyalar ile ilgili olarak Alman Devleti Mahkemeleri’ne başvurmuş ve 35.000 Euro değerinde maddi ve manevi tazminat davası açmıştım, Almanya Mahkemeleri’nde şüpheli hakkında yapmış olduğum dava ve şikayetim devam etmektedir ...” şeklinde beyanı ve sanığın güncel adli sicil kaydında “suç tarihinden sonra Alman Mahkemesi tarafından verilmiş sabıka kaydının bulunması” karşısında, sanığın aynı eylemden dolayı Alman Adli Makamlarınca yargılanıp yargılanmadığı araştırılarak, sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 8-19. maddelerinin uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmadan, eksik incelemeyle yazılı şekilde mahkumiyet hükmü verilmesi,

Kabule göre de,

1) Sanığın yakalama emri üzerine alınan ifadesinde, başka suçtan başka yer cezaevinde tutuklu bulunduğunun anlaşılması karşısında; duruşmada hazır bulunmaktan bağışık tutulmak isteyip istemediği sanığa sorulmadan ve hazır bulundurulmasına gerek görülmeyen oturumlar için duruşmaya getirilmesine gerek olmadığına ilişkin herhangi bir karar verilmeden yargılamaya devamla hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle CMK'nın 196. maddesine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması,

2) Katılan sıfatını alabilecek şekilde suçtan zarar görmüş bulunan müştekinin, talimat ile alınan beyanında “davaya katılmak istediğini” beyan etmesine rağmen, müştekinin katılma talebi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi,

3) Suç tarihinin, eylemin gerçekleştirildiği 20/08/2008 tarihi olmasına rağmen, gerekçeli karar başlığında 06/01/2010 tarihi olarak yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/36508, Karar No: 2011/22589, Tarih: 27.12.2011

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/36508 E.  ,  2011/22589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 3167 Sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

3167 sayılı Kanunun 4814 sayılı Kanunla değişik 3. maddesinin 2. fıkrası ile 5. maddesinin 1 ve 2. fıkralarına, ayrıca Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası’nca hazırlanan 09.04.2003 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 2003/1 sayılı Tebliğin geçici 2. maddesine göre; 4814 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 08.03.2003 tarihinden önce veya sözü edilen Tebliğin yayımını izleyen üçüncü ayın sonu olan 31.07.2003 tarihine kadar düzenlenmiş çeklere vergi kimlik numarasının yazılmamış olmasının “çekin geçerliliğini etkilemeyeceği”, 31.07.2003 tarihinden sonra düzenlenen çeklere vergi kimlik numarasının yazılmamış olması durumunda ise “çekin geçerli olmayacağı” kabul edildiğinden; keşide tarihi “30.06.2007“ olan ve üzerinde vergi kimlik numarası bulunmayan suça konu çekin, ileri tarihli olarak düzenlenip düzenlenmediği sanıktan sorulup, sanığın hesap sahibi şirket adına çek keşide etme yetkisinin bulunup bulunmadığı araştırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Mahkemenin kabulüne göre ise;

Suça konu üzerinde Vergi Kimlik Numarası bulundurmayan çekin şirket yetkilisi tarafından çekin vadeli olarak keşide edilmediği, 3167 sy.Kanununda 4814 sy. Kanunla yapılan değişilikten ve 31.07.2003 tarihinden sonra Mayıs2007 tarihinde düzenlendiğinin belirlenmesi karşısında atılı suçun dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağı gerekçede tartışılmadan beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılanın temyiz itirazları yerinde görülerek, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; 27.12.2011 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7353, Karar No: 2015/448, Tarih: 14.01.2015

**9. Hukuk Dairesi         2013/7353 E.  ,  2015/448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti, hafta tatil ücreti, maaş alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile maaş, fazla mesai, genel tatil, hafta tatili ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödenmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla mesai ücret alacağının ispatı konusunda taraflar arasında ihtilaf vardır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanık beyanlarına göre davacının hafta içi çalışması ara dinlenmesi düşüldükten sonra 9x5=45 saattir, Cumartesi çalışması ise fazla mesai süresi olarak kabul edilerek haftalık 6 saat fazla mesai yaptığı tespit edilmiş ise de, hükme esas alınan davacı tanığı ..... ifadesinde 2008/Temmuz-2009/Temmuz tarihleri arasında işyerinde çalıştığını ve “İlk 6 ay Cumartesi akşam 15:00-16:00 ya kadar çalıştık. Kışın cumartesi günleri gelmeyin dediler ama o günün parasını da bize vermediler” şeklinde beyanda bulunduğundan davacının 2008/Temmuz-2009/Temmuz tarihleri arasında kış aylarında Cumartesi çalışılmadığı, dolayısıyla fazla mesai yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda 2009 yılı Ocak, Şubat, Mart aylarında fazla mesai hesaplaması yapılmaması gerekirken yazılı şekilde fazla mesai alacağına hükmedilmesi hatalıdır.

3- Hafta tatili alacağının ispatı konusunda taraflar arasında ihtilaf vardır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanık beyanları doğrultusunda davacının tüm hizmet süresince iki haftada bir Pazar günü çalışıldığı kabul edilerek hesaplama yapılmış ise de, davacı tanıklarından .... ifadesinde hafta tatili çalışmasına ilişkin beyanda bulunmazken diğer davacı tanığı.... işyerinde 2008/Temmuz-2009/Temmuz tarihleri arasında çalışmış olup ifadesinde “Pazar günü bir yıl içinde en az 10 Pazar çalıştığımı hatırlıyorum” şeklinde beyanda bulunduğundan mahkemece bu beyan doğrultusunda 2008/Temmuz-2009/Temmuz tarihleri arasında 10 günlük hafta tatili ücret alacağı hesabı yapılması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

4-Ulusal bayram genel tatil ücret alacağının ispatı konusunda taraflar arasında ihtilaf vardır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanık beyanları doğrultusunda davacının tüm hizmet süresince dini bayramların ilk günü hariç genel tatillerde çalışıldığı kabul edilerek hesaplama yapılmış ise de, davacı tanıklarından.... ifadesinde ulusal bayram genel tatil çalışmasına ilişkin beyanda bulunmazken diğer davacı tanığı...işyerinde 2008/Temmuz-2009/Temmuz tarihleri arasında çalışmış olup ifadesinde “Resmi tatillerde çalışıyorduk. Dini bayramlarda sadece Ramazan bayramının bayramın ilk günü izin yapıyorduk, diğer günler çalıştık. Kurban Bayramında o sene 4 gün izin yaptık. Diğer tarihlerde ki Kurban ve Ramazan bayramında nasıl izin yaptıklarını ben bilmiyorum” şeklinde beyanda bulunduğundan mahkemece bu beyan doğrultusunda 2008/Temmuz-2009/Temmuz tarihleri arasındaki resmi tatillerin tamamında çalışıldığı ancak Ramazan Bayramının ilk günü ve Kurban Bayramının 4 günü çalışılmadığı kabul edilerek ulusal bayram genel tatil ücret alacağının hüküm altına alınması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12103, Karar No: 2015/17944, Tarih: 21.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/12103 E.  ,  2015/17944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1) Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi ve Kamulaştırma Kanununun 11.maddesinin 1-g fıkrasına göre kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan serbest satışlara göre taşınmaz değerinin hesaplanması zorunludur.

Bilirkişi raporunda, emsal bildirilmediği açıklandıktan sonra, sonuçta piyasa rayicinden söz edilerek soyut ifadelerle değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılıp, dava konusu taşınmaz ve emsal alınacak taşınmazların şehir halihazır haritasında birbirlerine ve resmi kurumlara mesafeleri de gösterilip, dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle ve emsal taşınmazların bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduğu ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulup, değerlendirmenin yapıldığı yıl itibari ile dava

konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazların. Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırılıp, bilirkişi raporu denetlenerek sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2) El atılan ve bedeline hükmedilen kısım yol olduğundan terkinine karar verilmesi gerekirken bu hususta bir karar verilmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19199, Karar No: 2015/32434, Tarih: 21.12.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/19199 E.  ,  2015/32434 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/7063

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Ereğli(Konya) 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/06/2011

NUMARASI : 2011/47, 2011/287

SANIK : A.. T..

SUÇ : Dolandırıcılık

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, o yer Cumhuriyet savcısı ve sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; o yer Cumhuriyet savcısının, sanık hakkında teşdiden ceza verilmesi gerektiği, erteli cezanın aynen infazına karar verilmesi gerektiğine ilişkin ve sanığın, herhangi bir gerekçeye dayanmayan sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

20/06/2007 tarihli ilk hükümde sanığa 83 TL adli para cezası verildiği, bu hükmün sadece sanık tarafından temyiz edildiği dikkate alınarak, CMUK'nın 326. maddesine aykırı olarak ceza miktarı yönünden kazanılmış hak ilkesi gözetilmeden yeni kurulan hükümde 1.000 TL adli para cezasına hükmedilerek ve kabule göre de; hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun'un 8.maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hüküm fıkrasından, adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla “60 gün”, “50 gün” ve “1.000 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla “5 gün”, “4 gün” ve “80 TL” adli para cezası ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6390, Karar No: 2024/7781, Tarih: 04.07.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/6390 E.  ,  2024/7781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/3164 E., 2023/3254 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Finike Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2022/718 E., 2023/125 K.

Taraflar arasındaki iş kazası olmadığının tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı mirasçıları vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı mirasçıları vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; davacı müvekkillerin ... ...'in yasal mirasçıları olduğunu, muris ...'in, 2004 yılında Turunçova'da bulunan iki katlı binasının üzerine bir kat daha yaptırmak istemiş ve bu işin yapımı için inşaat ustası davalı ... ile götürü usulde anlaştıklarını, Anlaşma gereği davalı ... binanın üzerine üçüncü kat çıkacak, bunun karşılığında ... davalıya götürü ücret ödeyeceğini, 27.06.2004 günü davalı ... bu inşaatta çalışmakta iken, düşmüş ve yaralandığını, Akabinde Finike Asliye Hukuk Mahkemesinin 2019/20 Esas sayılı dosyası ile davacı müvekkillere karşı tazminat isteminde bulunduğunu, yargılama sırasında alınan Antalya Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğünün 05.10.2020 tarihli raporunda yaşanan kazanın iş kazası olduğu söylediğini, davalı ...'un muris ...'in işçisi olmadığından aralarında işçi işveren ilişkisi kurulmadığını bahse konu raporun hatalı olduğunu, davalı ... ile muris ... arasındaki ilişki hizmet sözleşmesi değil, eser sözleşmesi olduğunu, somut olayda davalı ile muris arasında işçi-işveren ilişkisi veya düzenli aylık ödemeye bağlı çalışan ilişkisi bulunmadığını, Finike Asliye Hukuk Mahkemesinin 2019/20 Esas sayılı dosyasına sunulan Antalya Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğünün 05.10.2020 tarihli raporunda davalının beyanları yer aldığını, Davalı yıllardır kalıpçılık işi yaptığını söylediğini, davalı serbest çalışan olduğunu, nitekim davalının sigorta kaydı değil, Bağ-Kur kaydı bulunduğunu belirterek davalı ...'un 27.06.2004 günü geçirmiş olduğu kazanın iş kazası olmadığının tespitine ve Kurum tarafından hazırlanan 05.10.2020 tarihli raporun iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı SGK vekili cevap dilekçesinde özetle; Antalya Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğünün 05.10.2020 tarihli raporu ile de söz konusu kazanın iş kazası olduğu tespit edildiğini, somut olayda, davalı ve muris arasında işçi işveren ilişkisi bulunduğunu, bir işin yapımı için diğer davalı ile anlaştıklarını, Kuruma bildirilen olayın iş kazası sayılıp sayılmayacağı hakkında bir karara varılabilmesi için gerektiğinde, Kurumun denetim ve kontrol ile yetkilendirilen memurları tarafından veya Bakanlık iş müfettişleri vasıtasıyla soruşturma yapılabilir. Antalya Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğünün 05.10.2020 tarihli raporu ile de söz konusu kazanın iş kazası olduğu tespit edildiğini belirterek iş bu davayı kabul etmediklerini, davanın reddine, vekalet ücreti ve yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davacılar murisi ... ...'in işveren, davalı müvekkilin ise işçi olduğu hususu gelinen aşama itibariyle tereddüt barındırmadığını, tazminat dosyasının safahatına bakıldığında eski esası olan 2009/200 E. Sayılı dosyada davanın "haksız fiile" dayanarak açıldığı ve yargılama neticesinde 28.02.2018 tarihli gerekçeli karar ile haksız fiilden ötürü davacılar aleyhine tazminat hükmedildiği görülmektedir. Kararın istinaf edilmesi üzerine yapılan incelemede Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin 2018/1666 E. ve 2018/2394 K. sayılı kararı ile davaya konu olayın iş kazası olduğu; iş kazasından kaynaklanan tazminat davası olarak yürütülmesi gerektiği; iş kazası durumundan uygulanması gereken prosedür ve usullere uyulmadığı gerekçeleriyle İlk Derece Mahkemesinin kararı ortadan kaldırıldığını, dolayısıyla istinaf mercii, yaptığı değerlendirmede olayın iş kazası olduğu konusunda görüş bildirdiğini, Bu doğrultuda başlayan yeni yargılama sırasında usul gereği SGK tarafından olay, inceleme ve değerlendirmeye alınmış; nihayetinde 05.10.2020 tarihli denetmen raporuyla dava konusu olayın, istinaf merciinin değerlendirmesinde olduğu gibi iş kazası olduğu tespit edildiğini, davalı müvekkil çalışma şartları içerisinde hiç bir zaman bağımsız olmadığını, her ne kadar müvekkilin işinin kapsamı belli olsa da ... işveren ...'in emir ve talimatları çerçevesinde hareket ettiğini, Bağlı çalışmasının yanında işverene ait iş yerinde bu hizmeti sunduğunu, inşaat işinin belli bir kısmını yapmak üzere hizmet vermiş ve hizmetin tamamlanması aşamasına kadar olası bir zararın sorumluluğunu üstlenmediğini, inşaat malzemelerini işveren ... tedarik ettiğini, beton dökümü ile ilgili anlaşmayı bizzat işveren kendisi yapmış ve organize ettiğini, yapılan yapıya ilişkin izin ve ruhsatları almak yine işveren ... sorumluluğunda olduğunu, tüm bu hususlar SGK inceleme raporunda, ceza dosyasında toplanan delillerde, tazminata ilişkin dosyada toplanan delil ve beyanlar ile sabit olduğunu, davalı müvekkilin bu çalışmadaki rolü en kaba tabirle işçilik olduğunu, davalı müvekkil, işçi olarak çalıştığı inşaatta davacılar murisi işverenin anlaşma sağladığı beton firmasının şoförünün işini gereği gibi yapmaması neticesinde 3. kattan aşağıya düşmüş ve işverenin gerekli iş güvenliği tedbirlerini almaması sebebiyle de malul kaldığını, iş kazası özetle bu şekilde gerçekleştiğini, taraflar arasındaki ilişkiyi eser sözleşmesi kapsamında değerlendirmek ne hukukla ne de vicdanla bağdaşmadığını, mahkemenizin re'sen göz önünde bulunduracağı sebepler ile davacıların haksız tespit taleplerinin reddine, yargılama gideri ve vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI