muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13295, Karar No: 2015/18849, Tarih: 20.10.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/13295 E.  ,  2015/18849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 6. İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/06/2013

NUMARASI : 2011/370-2013/653

Davacı, 6111 sayılı Yasa'dan yararlanarak geçmişte kazanılmış haktan doğan ara boşlukların doldurularak 1980 yılından dava tarihine kadar ödenmemiş Bağ-Kur prim borçlarının asıllarının ödeyerek emekli edilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacının tüm, davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, 1980 yılından itibaren vergi kaydı olup 1980 tarihinden itibaren ödenmemiş bağ-kur prim borçlarının asıllarını ödeyerek 6111 sayılı yasadan yararlandırılmasını ve emekli edilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda; davalı kurum cevabında davacının tescil kaydının olmadığının belirtildiği, 20/03/1985- 01/01/1988, 31/01/1988- 01/12/1989 , 01/01/1994- 31/12/1994 arası vergi kaydı bulunduğu, 01/01/1999 tarihi itibariyle gayrimenkul sermaye iradından dolayı ( kira) kaydının bulunduğu, 04/02/1998- 31/05/2009 tarihleri arasında limited şirket ortaklığından dolayı vergi kaydının bulunduğu, 05/07/1989- 03/10/1994 tarihleri arasında Ankara Umumi otomobilciler ve şoförler odası kaydının bulunduğu, karara dayanak yapılan 26.03.2013 tarihli bilirkişi raporunda özetle davacının vergi mükellefiyetini gerektirir minübüs işletmeciliği yaptığından 01.10.2008- 30.11.2010 tarihleri arasında bağ-kurlu sayılması gerektiğine dair görüş bildirdiği anlaşılmaktadır.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasanın 24. maddesi değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olunması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

17.04.2008 gün ve 5754 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunun 73.maddesi ile eklenen 5510 Sayılı Kanunun geçici.17 maddesi uyarınca; Kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlarla tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan, 1479 ve 2926 sayılı kanunlara göre tescilleri yapıldığı halde, bu maddenin yürürlük tarihi itibarıyla beş yılı aşan süreye ilişkin prim borcu bulunanların, bu sürelere ilişkin prim borçlarını, prim borçlarının ödenmesine ilişkin Kurumca çıkarılacak genel tebliğin yayımı tarihini takip eden aybaşından itibaren 6 ay içerisinde ödememeleri halinde, prim ödemesi bulunan sigortalıların daha önce ödedikleri primlerin tam olarak karşıladığı ayın sonu itibarıyla, prim ödemesi bulunmayan sigortalıların ise tescil tarihi itibarıyla sigortalılığı durdurulacağı, prim borcuna ilişkin süreler sigortalılık süresi olarak değerlendirilmeyeceği ve bu sürelere ilişkin Kurum alacakları takip edilmeyerek, Kurum alacakları arasında yer verilmeyeceği belirtilmiştir.

Davanın bir diğer yasal dayanağı 1479 sayılı Yasanın 24/I-d maddesi ve 5510 sayılı Yasanın 9. maddesidir.

1479 sayılı Yasanın 24. maddesi bu kanuna göre sigortalı sayılanları düzenlemiş olup, 24/I-d maddesi, limited şirket ortaklarının bu kanuna göre sigortalı sayılacağı hükmüne haizdir.

5510 sayılı Yasa'nın 9. maddesi ise sigortalılığın sona ermesi hallerini düzenlemiş olup, anılan maddenin 3. fıkrası "....limited şirket ortaklarından hisselerinin tamamını devreden sigortalıların, hisse devri yapılmasına ortaklar kurulunca karar verildiği tarihten, anonim şirketlerin yönetim kurulu üyesi olan ortaklarının yönetim kurulu üyeliklerinin sona erdiği tarihten, iflas veya tasfiye durumu ile münfesih duruma düşen şirketler için ortağın talep etmesi halinde, mahkeme kararı ile iflasın, tasfiyenin açılmasına, ortaklar kurulu kararı ile tasfiyenin başlamasına veya şirketin münfesih duruma düşmesine karar verildiği, ortakların talepte bulunmaması halinde, mahkemece iflasın kapatılmasına karar verildiği, tasfiyesi sonuçlanan şirketlerinin ortaklarının ise tasfiye kurulu kararının ticaret sicili memurluğunca tescil edildiği tarihten itibaren sona erer " hükmüne haizdir.

Hal böyle olunca, 5510 sayılı Yasa' nın 7/b maddesi gereğince vergi mükellefi olanlar sigortalı sayılacağından davacının vergi mükellefiyeti gerektirir çalışması bulunduğundan bahisle vergi mükellefiyetinin olmadığı tarihlerde de bağ-kur sigortalısı sayılması hatalı olmuştur.

Hal böyle olunca, 5510 sayılı Yasa' nın 7/b maddesi gereğince vergi mükellefi olanlar sigortalı sayılacağından davacının vergi mükellefiyeti gerektirir çalışması bulunduğundan bahisle vergi mükellefiyetinin olmadığı tarihlerde de bağ-kur sigortalısı sayılması hatalı olmuştur.

Ayrıca, yukarıda yasal dayanağı açıklandığı üzere davacının limited şirket ortağı olduğu sürelerde bağ-kur sigortalısı sayılması gerektiğinden davacının limited şirket ortaklığının devam ettiği tarihlerin Ticaret Sicil kaydından sorulması ve limited şirket ortaklığı 01.10.2008 tarihinden önce başlamış ise, 01.10.2008 itibaren limited şirket ortaklığının devam ettiği tarihe kadar esnaf bağ-kurluluğunun kabulüne karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulması hatalıdır.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıya yükletilmesine 20.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14619, Karar No: 2016/3067, Tarih: 22.02.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/14619 E.  ,  2016/3067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/02/2015

NUMARASI : 2014/480-2015/150

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davacı idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, 22/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/898, Karar No: 2022/4088, Tarih: 07.06.2022

**7. Hukuk Dairesi         2022/898 E.  ,  2022/4088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 10/04/2013 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; asli müdahale davasının derdestlik nedeniyle reddine; birleştirilen davanın kabulüne dair verilen 15/02/2021 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacı vekili, dava konusu 2030 ada 15 parsel sayılı taşınmazın malik hanesinin boş olduğunu, komisyon kararı ile taşınmazın davalı Hazine adına tespit ve tesciline karar verildiğini, davalı Hazine tarafından Türk Medeni Kanununun 715’inci maddesi ile Kadastro Kanununun 18’inci maddesine dayalı tapu iptali ve tescil talebinde bulunulduğunu, taşınmazın boş ve işgalsiz olmadığını, müvekkilinin taşınmazın vergilerini 1954 yılından bu yana ödediğini ve taşınmazı 1966 yılından bu yana fiilen kullandığını belirterek, taşınmazın malik hanesinin müvekkili adına kapatılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Hazine vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, asli müdahil davasının derdestlik nedeniyle reddine; birleştirilen davanın kabulüne 2030 ada 15 parsel sayılı taşınmazın davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davalı Hazine vekili temyiz etmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 25.04.1952 tarihinde yapılan kadastro tespitinde 2030 ada 23 parsel sayılı 129,01 metrekare yüzölçümündeki taşınmazın yangın sahası dahilinde olup çap veya çapa müstenit belge ile tespit talebinde bulunulmadığından belge ibrazından sonra gereği ifa olunmak üzere malik hanesi açık olarak sınırlandırıldğı, 17.06.1952 tarihli komisyon kararında aynı gerekçeyle taşınmazın malik hanesinin açık olarak tespitinin uygun görüldüğü, tespitin 17.04.1953 tarihinde kesinleştirildiği, 17.11.1966 tarihli ek komisyon kararı ile müracaat bulunmadığı gerekçesiyle taşınmazın Hazine adına tespit ve tesciline karar verildiği, kararın 30.6.1967 tarihinde kesinleştirildiği, ancak taşınmazın Hazine adına tapuya tescilinin yapılmadığı, 29.09.1959 tarihinde şuyulandırılarak 125,30 metrekare yüzölçümü ile 2030 ada 15 parsel olduğu; davalı Hazinenin, adına tescil yönünde komisyon kararı bulunmasına karşın taşınmazın tescilinin yapılmadığını belirterek malik hanesinin adına doldurulması istemiyle dava açtığı, İstanbul Kadastro Mahkemesinin 2018/6 E-2018/33 K sayılı ilamıyla davanın kabul edilerek taşınmazın Hazine adına tesciline karar verildiği ve kararın 18.06.2018 tarihinde kesinleştirildiği anlaşılmıştır.

İstanbul Kadastro Mahkemesinin 2018/6 E. -2018/33 K. sayılı ilamında da belirtildiği üzere 30.06.1967 tarihinde kesinleşen komisyon kararının tapuya aktarılmaması idari işlem eksikliğinden kaynaklanmakta olup, dava konusu taşınmazın bu tarihte tapulu olduğunun kabulü gerekir. Tapulu taşınmazların zilyetlikle kazanımı Türk Medeni Kanununun 713/2’inci maddesinde tahdidi olarak düzenlenen hallerde mümkün olup, bu hallerden hiçbirisine uymayan, başka bir ifadeyle yasal dayanağı bulunmayan talebin reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; 10.04.2013 tarihinde açılarak İstanbul Kadastro Mahkemesinin 2013/25 esasına kaydedilen, 16.04.2013 tarihinde verilen birleştirme kararı gereği mahkemenin 2011/315 E sayılı dosyası ile birleştirilen ve Yargıtay 16. Hukuk Dairesinin 28.11.2017 tarih 2016/1985 E-2017/8182 K sayılı bozma ilamına uyularak verilen İstanbul Kadastro Mahkemesinin 2018/6 E-2018/33 K sayılı görevsizlik kararıyla gelen eldeki dava tek dava olup, mahkemece tek hüküm kurulması gerekirken açılmış iki dava varmış gibi iki ayrı hüküm kurulması da usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.06.2022 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2135, Karar No: 2022/7211, Tarih: 25.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/2135 E.  ,  2022/7211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında doğrudan hükmolunan “3.000,00 TL” adli para cezasının, “4.500,00 TL” olarak düzeltilmesine ilişkin 15.05.2019 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8/1. maddesinde yer alan; "Bölge adliye mahkemelerinin, 26/09/2004 tarih ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2’nci maddesi uyarınca Resmî Gazetede ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322 nci maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326'ncı maddeleri uygulanır. (Ek cümle: 1/7/2016-6723/33 md.) Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez." şeklindeki düzenleme gözetilerek, bozma üzerine yapılan yargılama sonrası sanık tarafından sunulan 02.05.2019 havale tarihli istinaf dilekçesine istinaden Mahkemece verilen 06.05.2019 tarihli ek kararda; 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un geçici 2. maddesi ile 1412 sayılı CMUK‘nin 315. maddesi uyarınca, dilekçenin temyiz talebi olarak kabulü ile bu yönde değerlendirme yapılması yerine, 5271 sayılı CMK’nin 272/3-a ve 276. maddeleri gereğince sanığın istinaf talebinin reddine karar verilmiş ise de; 06.05.2019 tarihli ek kararın sanığa tebliğine rağmen sanık tarafından bu ek karara yönelik kanun yoluna başvurulmadığı anlaşılmakla; dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE, 25.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15427, Karar No: 2017/12102, Tarih: 30.10.2017

**8. Ceza Dairesi         2017/15427 E.  ,  2017/12102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın izinden dönmesi gereken tarih itibariyle herhangi bir yerde alıkonulduğuna ilişkin beyanı bulunmaması, kayıp ihbarının dolayısıyla alıkonulma iddiasının 13.03.2014 tarihinde ihbara konu edilmesi karşısında; suçun tamamlanmasından sonra meydana gelen olayların sanığın hukuki durumunu etkilemeyeceği cihetle tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, bir sebebe dayanmayan temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün ONANMASINA, 30.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27526, Karar No: 2014/40257, Tarih: 04.12.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/27526 E.  ,  2014/40257 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/118964

MAHKEMESİ : Orhaneli(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/03/2012

NUMARASI : 2009/27 (E) ve 2012/62 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan idare lehine maktu ve müsaderesine karar verilen emval değeri üzerinden nispi vekalet ücreti tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi temyiz edenin sıfatı nedeniyle bozma sebebi yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen orman mühendisi bilirkişinin raporunda, tutanağa konu kesilen ağaçların 5063 m².lik işletme alanı içinde kaldığının, maden mühendisi bilirkişinin raporunda da yerin Kromsan firmasının arama ruhsatı içinde bulunduğunun bildirilmesine; dosya kapsamından dava konusu yer için 06/08/2008 tarihli izin talebi üzerine, orman işletmesinin 28/08/2008 tarihli oluru ile 17/11/2009 tarihine kadar taahhütnamedeki şartlarla bedelli olarak muvafakat verildiğinin; ancak firma tarafından orman işletmesince istenilen noter tasdikli taahhüt senetlerinin verilmeyip Orman Sayılan Alanlarda Verilecek İzinler Hakkında Yönetmeliğin 6. maddesi, 3. fıkrası uyarınca gerekli işlemler yapılmadığından iznin iptal edildiğinin; ancak izin iptalinin ilgili firmaya tebliğ edildiğine dair dosya içerisinde belge bulunmadığının ; izin konusu saha ile ilgili yatırılması gereken bedellerin 05/11/2008 tarihinde yatırılmış olduğunun anlaşılmasına göre Orman İşletmesinden izin iptalinin ilgili firmaya tebliğ edilip edilmediğinin, izin sahası için firmadan alınan bedellerin dava konusu kesilen ağaçları kapsayıp kapsamadığının sorulup sonucuna göre sanığın eyleminin 6831 sayılı Kanunun 92. maddesi kapsamında kalıp kalmadığının değerlendirilmesinden sonra bir hüküm tesisi gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen orman mühendisi bilirkişinin raporunda, tutanağa konu 513,87 m².lik izin sahası dışında yol yapılan alanın devlet ormanı içinde yer aldığının, iş makinalarının çalışma için işletme alanı derin kazılıp pasa döküm alanı da dolu olduğundan mecbur kalındığı için buradan yürütüldüğünün, ancak kullanılmaya devam edilen bir yol konumunda olmadığının, üzerinden ağaç kesilmeyip toprak tahribi yapılmadığının, birkaç kez yüründükten sonra başka kullanım olmadığının bildirilmesine göre dava konusu alan yönünden sanığın temellük kastı bulunup bulunmadığı hususunda değerlendirilme yapılarak sonucuna göre bir hüküm tesisi gerektiğinin nazara alınmaması,

3) Sanık hakkında mahkumiyet hükmü tesis edilirken, iddianamede 6831 sayılı Kanunun 93. maddesinden açılmış bir dava bulunmadığı, sanığın bu eylemi yönünden suç duyurusunda bulunularak açılacak dava ile bu davanın birleştirilmesi suretiyle bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden ek savunma verilmesi ile yetinilerek yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

3) Sanık hakkında mahkumiyet hükmü tesis edilirken, iddianamede 6831 sayılı Kanunun 93. maddesinden açılmış bir dava bulunmadığı, sanığın bu eylemi yönünden suç duyurusunda bulunularak açılacak dava ile bu davanın birleştirilmesi suretiyle bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden ek savunma verilmesi ile yetinilerek yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

4) Orman mühendisi bilirkişinin 11/10/2011 tarihli ek raporunda, maden ocağında yasal çalışma yapan iş makinesinin kökten devirdiği çam ağaçlarının toprak altında kalmaması için kesildiğinin, emvalin kök tomruğu üzerinde yapılan incelemeye göre ağaçların motorlu testere ile kesildiğinin bildirilmesine göre ağaçların devrildikten sonra motorlu testere ile kesildiği, 6831 sayılı Kanunun 91/4 maddesinin uygulama alanı bulunmadığının gözetilmeden yazılı şekilde ceza arttırımı yapılması,

5) Sanık hakkında iddianamede yer almayan 6831 sayılı Kanunun 91/4. maddesinin tatbikinde ek savunma hakkı verilmemesi,

6) Sanığa verilen para cezalarının taksitlendirilmesinde taksit aralığının kararda gösterilmemesi,

7) Kesilen emvalin yapacak veya yakacak vasfında olduğu hususunda bilirkişi raporunda açıklık bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 04/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14329, Karar No: 2012/2077, Tarih: 29.02.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/14329 E.  ,  2012/2077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TERKİN

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, davalının kayden maliki olduğu, çekişmeli 1638 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, kıyıların Devletin hüküm ve tasarrufu altında olup, tescile tabi olmayan alanlar olduğunu ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile tescil dışı bırakılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuş; karşı dava yoluyla tazminat isteğinde bulunmuştur.

Mahkemece, davanın hak düşürücü süre nedeniyle; karşı davanın ise, asıl davanın reddi nedeniyle tazminatı gerektiren bir zararın bulunmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı Hazine temsilcisi tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, 3621 sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptal ve sicil kaydının terkini isteğine ilişkindir.

Mahkemece, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3. maddesi hükmüne ilave düzenlemeler getiren 5841 sayılı Yasa gereğince davanın hak düşürücü süreden reddine karar verilmiştir.

Gerçekten de; işin esası bakımından 5841 sayılı Yasanın yürürlüğü döneminde davanın hak düşürücü süreden reddedilmiş olması doğrudur. Ancak anılan bu Yasa, Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 tarih 2009/31 E. 2011/77 K. sayılı kararı ile iptal edilmiş ve 23.7.2011 tarihinde de Resmi Gazetede yayımlanarak iptal hükmü yürürlüğe girmiştir.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibarıyla doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasanın 153.maddesine göre iptal kararı geriye yürümezse de 10.3.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Bu durumda, davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesi’nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeni gibi Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararı da usuli kazanılmış hakkın istisnaları arasında yer alır.

Öte yandan, davacı Hazine çekişme konusu parselin kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından bahisle eldeki davayı açtığı, davada ileri sürülen iddianın ve savunmanın içeriğine göre; yanlar arasındaki uyuşmazlığın "kıyı kenar çizgisinin" saptanmasından kaynaklandığı açıktır. Anayasa Mahkemesinin iptal kararı karşısında mahkemece 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı doğrultusunda inceleme ve değerlendirme yapılması zorunlu hale gelmiştir.

Öte yandan, davacı Hazine çekişme konusu parselin kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından bahisle eldeki davayı açtığı, davada ileri sürülen iddianın ve savunmanın içeriğine göre; yanlar arasındaki uyuşmazlığın "kıyı kenar çizgisinin" saptanmasından kaynaklandığı açıktır. Anayasa Mahkemesinin iptal kararı karşısında mahkemece 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı doğrultusunda inceleme ve değerlendirme yapılması zorunlu hale gelmiştir.

Hal böyle olunca; işin esasının 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına göre değerlendirilmesi, davanın kısmen veya tamamen kabulü halinde de, 19.1.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa hükümleri de gözetilerek uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması bakımından karar bozulmalıdır.

Davacı Hazinenin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.