muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/512, Karar No: 2024/6437, Tarih: 25.06.2024

. maddesine göre yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davacıların maddi tazminat davasının reddine, manevi tazminat davasının kısmen kabulü ile davacı eş ... bakımından 150.000 TL manevi tazminatın, davacı ... bakımından 150.000 TL manevi tazminatın, davacı ... bakımından 150.000 TL manevi tazminatın ayrı ayrı haksız eylem tarihi olan 06.01.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline ve ayrı ayrı davacılara verilmesine, davacıların fazlaya ilişkin manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde; maddi tazminat talebinin kabul edilmesi gerektiğini, manevi tazminat miktarının yetersiz olduğunu belirtmiştir.

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; manevi tazminatın yüksek olduğunu, kusur oranlarının hatalı belirlendiğini belirtmiştir.

C. Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davalının sürücüsü olduğu aracın davacılar desteğinin sürücüsü olduğu araçla karıştığı trafik kazası sonucunda davacıların desteğinin vefat etmesi nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 53 ve 56 ncı maddeleri, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 85 ve 91 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile dosyada mevcut kusur raporlarının hüküm kurmaya ve denetime elverişli bulunmamasına ve kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacı ve davalıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1363, Karar No: 2021/3353, Tarih: 03.02.2021

**9. Hukuk Dairesi         2020/1363 E.  ,  2021/3353 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : ... Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacının 09/04/2012-05/08/2013 tarihleri arasında davalının Türkmenistan'da bulunan şantiyesinde inşaat teknikeri olarak çalıştığını, davacının aylık net 3.250,00 USD aldığını ayrıca öğle yemeği-konaklama ve yol giderlerinin işverence karşılandığını, davacının iş akdinin hiçbir neden belirtilmeksizin feshedildiğini, davacının çalıştığı süre boyunca fazla mesai yaptığı halde karşılığının ödenmediğini, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil günlerinde de çalıştığını, bu çalışmaların karşılığının da ödenmediğini beyanla, Kıdem tazminatı ve bir takım işçilik alacaklarının tahsilini davalıdan alınmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı itirazında bulunarak haksız davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı taraf istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesinin kararının kaldırılmasına karar verilerek, yeniden hüküm kurulmuştur.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, taraf vekilleri süresinde temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; taraf vekillerinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücretinin ödenip ödenmediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

Aynı ispat kuralları hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı için de geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta davacı, davalı iş yerinde fazla mesai yaptığı hususunda tanık deliline dayanmış olup itibar edilen bilirkişi raporunda da davacının fazla mesai ücreti talebi davacı tanığının beyanları dikkate alınarak hesaplanmıştır. Dosya kapsamından ise davacı tanığının davalıya karşı davasının olduğu anlaşılmış olup bu itibarla sırf husumetli tanık beyanlarına dayalı olarak davacının fazla mesai ücreti hususunda karar verilmesi hatalıdır. Ancak dosya kapsamı, yapılan işin niteliği ve davalının beyanı dikkate alındığında, davacının yazın 08:00-18:00, kışın ise 08:00-17:00 saatleri arasında çalıştığı anlaşılmaktadır. Mahkemece fazla mesai alacağının buna göre değerlendirilerek bir sonuca varılması gerekmektedir.

Davacının hafta tatili alacağı ile ulusal bayram ve genel tatil alacağı talebi yönünden salt husumetli tanık beyanlarıyla söz konusu hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil çalışması yaptığına ilişkin iddianın kanıtlandığı kabul edilerek hüküm tesis edilmesi isabetli olmamıştır.

2-Kabule göre de davalı lehine hükmedilen vekâlet ücreti hatalı olup, bozma sonrası yeni kurulacak hükümdeki kabul ve red miktarları, takdiri indirimden kaynaklı miktarlar, yeni hüküm tarihinde yürürlükte olacak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi ve o tarihte geçerli olacak sair mevzuat birlikte göz önüne alınarak yeniden hüküm kurulmalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine, karardan bir suretin İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine 03.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1225, Karar No: 2021/898, Tarih: 18.02.2021

**1. Hukuk Dairesi         2019/1225 E.  ,  2021/898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karara karşı davacının istinafı üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulü ile hüküm ortadan kaldırılarak davanın kabulüne dair verilen karar davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 18.02.2021 Perşembe günü saat 09.30'da daireye gelmeleri için taraf vekillerine tebligat yapıldığı halde gelmedikleri anlaşıldı, incelemenin dosya üzerinde yapılmasına, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ...’ün raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan babası ...’ın 6046 ada 2 parseldeki 8 nolu bağımsız bölümü davalı eşi ...’ye, 5381 ada 3 parseldeki 5 nolu bağımsız bölümü de davalı kızı ...’e satış suretiyle temlik ettiğini, temliklerin mirastan mal kaçırma amaçlı, bedelsiz ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu kayıtlarının iptali ile miras payı oranında adına tescilini istemiştir.

Davalılar, iddiaların doğru olmadığını, kanser hastası olan mirasbırakanın tedavi masraflarının ve ihtiyaçlarının davalı ...’nin babasından kalan miras mallarıyla karşıladığını, ayrıca davalı ...’nin mirasbırakana en iyi şekilde baktığını, bu nedenle dava konusu 8 nolu bağımsız bölümün davalı ...’ye devredildiğini, mirasbırakanın paraya ihtiyacı olduğu dönemde diğer dava konusu 5 nolu bağımsız bölümü de davalı kızı ...’e bedeli karşılığında sattığını, mirasbırakanın davacı oğluna da devamlı olarak maddi yardımda bulunduğunu, davacının kredi borçlarını ödediğini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

İlk Derece Mahkemesince, mirasbırakanın gerçek amaç ve iradesinin mirasçıdan mal kaçırmak olmadığı, temliklerin bakım, hizmet ve emek karşılığı gerçekleştirildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilinin istinafı üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince, istinaf talebinin kabulü ile hükmün ortadan kaldırılmasına ve temliklerin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, 1939 doğumlu mirasbırakan ...’ın 08.04.2015 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak davacı oğlu Serhat ile davalı eşi ... ve davalı kızı ...’in kaldığı, mirasbırakanın maliki olduğu 6046 ada 2 parseldeki 8 nolu bağımsız bölümü 04.09.2008 tarihinde davalı eşi ...’ye, 5381 ada 3 parseldeki 5 nolu bağımsız bölümü ise 19.10.2012 tarihinde davalı kızı ...’e satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, 1939 doğumlu mirasbırakan ...’ın 08.04.2015 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak davacı oğlu Serhat ile davalı eşi ... ve davalı kızı ...’in kaldığı, mirasbırakanın maliki olduğu 6046 ada 2 parseldeki 8 nolu bağımsız bölümü 04.09.2008 tarihinde davalı eşi ...’ye, 5381 ada 3 parseldeki 5 nolu bağımsız bölümü ise 19.10.2012 tarihinde davalı kızı ...’e satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, 6100 sayılı HMK'nun 190. maddesi ile 4721 sayılı TMK'nun 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Bir başka ifade ile temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olduğunu ispat külfeti davacı tarafa aittir.

Somut olaya gelince, dinlenen tanık beyanlarında temliklerin mal kaçırma amacıyla yapıldığına dair olguların bulunmadığı, yukarıda değinilen ilkeler ve dosya içeriğinden muvazaa iddiasının davacı tarafından kanıtlanamadığı anlaşılmaktadır.

Öte yandan, 6100 sayılı HMK'nun 190. maddesi ile 4721 sayılı TMK'nun 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Bir başka ifade ile temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olduğunu ispat külfeti davacı tarafa aittir.

Somut olaya gelince, dinlenen tanık beyanlarında temliklerin mal kaçırma amacıyla yapıldığına dair olguların bulunmadığı, yukarıda değinilen ilkeler ve dosya içeriğinden muvazaa iddiasının davacı tarafından kanıtlanamadığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Davalıların yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 371/1-a maddesi uyarınca ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi kararının BOZULMASINA, HMK'nın 373/2. maddesi gereğince dosyanın kararı veren ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesine gönderilmesine, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 18/02/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16199, Karar No: 2015/13171, Tarih: 24.12.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/16199 E.  ,  2015/13171 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İzmir 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/10/2015

NUMARASI : 2015/832-2015/1247

DAVACI : A.. P..

KISITLI ADAYI : N.. P..

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Sakarya 2. Sulh Hukuk ve İzmir 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

Sakarya 2. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının mernis adresinin “ E... .. Mah. ... Cad.7. Sk No: ... Bornova/İZMİR” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

İzmir 2. Sulh Hukuk Mahkemesince ise, Bornova İlçe Emniyet Müdürlüğünün 08.09.2015 tarihli ve Adapazarı İlçe Emniyet Müdürlüğü'nün 03.09.2015 tarihli cevabî yazılarına göre kısıtlı adayının "C... Mah. .. Sk. No:... Adapazarı/SAKARYA" adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Bornova İlçe Emniyet Müdürlüğünün 08.09.2015 tarihli ve Adapazarı İlçe Emniyet Müdürlüğünün 03.09.2015 tarihli cevabî yazılarına göre kısıtlı adayının "C.. Mah. .. Sk. No:.. Adapazarı/SAKARYA" adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Sakarya 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Sakarya 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 24/12/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14895, Karar No: 2022/3438, Tarih: 24.02.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/14895 E.  ,  2022/3438 K.**

**"İçtihat Metni"**

Karşılıksız çek düzenleme suçundan sanık ...’un 5941 sayılı Çek Kanunu'nun 5/1 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/2. maddeleri gereğince 2 kez 150.000,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair ... İcra Ceza Mahkemesinin 13/03/2017 tarihli ve 2016/272 esas, 2017/124 sayılı kararının ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Ceza Dairesi’nin 17/05/2018 tarihli ve 2017/1176 esas, 2018/1465 karar sayılı ilâmı ile istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine dair karar verilmesi neticesinde kesinleşmesini müteakip, infaz savcılığı tarafından 5941 sayılı Kanun'un 5/1. fıkra 2. cümlesinin Anayasa Mahkemesince iptal edilmesi üzerine oluşan tereddüdün giderilmesi talebi üzerine, cezanın infazının durdurulmasına ilişkin ... İcra Ceza Mahkemesinin 17/07/2018 tarihli ve 2016/272 esas, 2017/124 sayılı ek kararını takiben, yapılan uyarlama yargılaması neticesinde, sanığın 5941 sayılı Kanun'un 5/1 ve 5237 sayılı Kanun'un 52/2. maddeleri gereğince 1.050.000,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair ... İcra Ceza Mahkemesinin 06/11/2018 tarihli ve 2018/147 esas, 2018/174 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair ... Ağır Ceza Mahkemesinin 20/05/2019 tarihli ve 2019/963 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 20/11/2020 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08/01/2021 tarihli ve KYB. 2021/964 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, müştekinin 1.050.000,00 Türk lirası bedelli çeki süresi içerisinde bankaya ibrazına rağmen ödenmemesi nedeniyle şikâyetçi olması üzerine yapılan yargılama sonunda, karşılıksız çek düzenleme suçundan sanığın 150.000,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesini müteakip, anılan kararın istinaf edilmesi üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Ceza Dairesi’nin 17/05/2018 tarihli ve 2017/1176 esas, 2018/1465 sayılı kararı ile "...5941 sayılı Çek Kanunu'nun 5/1. maddesine göre hükmedilecek adli para cezası, çekin karşılıksız kalan kısmından az olamayacağının gözetilmemesi aleyhe istinaf başvurusu bulunmadığından davanın yeniden görülmesi sebebi olarak kabul edilmemiştir, ...sanık müdafisinin sair istinaf sebeplerinin REDDİNE,..." şeklinde belirtildiği,

... İcra Ceza Mahkemesinin 17/07/2018 tarihli ve 2016/272 esas, 2017/124 sayılı ek kararını takiben, yapılan uyarlama yargılaması neticesinde, sanığın 5941 sayılı Çek Kanunu'nun 5/1 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/2. maddeleri gereğince 1.050.000,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği,

... İcra Ceza Mahkemesinin 17/07/2018 tarihli ve 2016/272 esas, 2017/124 sayılı ek kararını takiben, yapılan uyarlama yargılaması neticesinde, sanığın 5941 sayılı Çek Kanunu'nun 5/1 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/2. maddeleri gereğince 1.050.000,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği,

5941 sayılı Kanun'un 5/1. maddesinde yer alan, "(Değişik: 15/7/2016-6728/63 md.) Üzerinde yazılı bulunan düzenleme tarihine göre kanuni ibraz süresi içinde ibrazında, çekle ilgili olarak “karşılıksızdır” işlemi yapılmasına sebebiyet veren kişi hakkında, hamilin şikâyeti üzerine, her bir çekle ilgili olarak, binbeşyüz güne kadar adli para cezasına hükmolunur. Ancak, hükmedilecek adli para cezası; çek bedelinin karşılıksız kalan miktarı, (…)(2) az olamaz." hükmü gereğince, sanık hakkında uyarlama kararı ile verilen para cezası miktarı 1.050.000,00 Türk lirası adli para cezasına yükseltilmiş ise de, ... İcra Ceza Mahkemesinin 13/03/2017 tarihli kararı ile verilen 150.000,00 Türk Lirası adlî para cezasının sanık lehine kazanılmış hak olacağı, dolayısıyla uyarlama kararı ile sanık aleyhine ... İcra Ceza Mahkemesinin 06/11/2018 tarihli kararı ile verilen 1.050.000,00 Türk Lirası adlî para cezasına yönelik itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarnamesi içeriğindeki hususlar yerinde görüldüğünden, ... Ağır Ceza Mahkemesinin 20.05.2019 tarih, 2019/963 D.İş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nun 309/4-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 24.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.