muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5415, Karar No: 2018/11345, Tarih: 05.11.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/5415 E.  ,  2018/11345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın şirketteki temsil yetkisinin 27/01/2009 tarihinde sona ermesi, bu tarihten sonra şirketin yetkili temsilcisinin başka şahıs olması ve şikayetin 06/10/2010 tarihinde yapılmış olması karşısında sanığın şirketin yetkili temsilcisi olmaması nedeniyle beraatine karar verilmesi gerekirken, "yetkilisi olduğu ... TİC. LTD.ŞTİ. 'nin ticari defterler ve belgelerini mahkemeye sunmaları sunmadıkları takdirde 2009 yılında borca batık olmasına rağmen iflasını istemediğini şirketin bono verdikleri tarihte ve takip tarihinde borca batık olduklarının kabul etmiş sayılacaklarının" ihtar olarak yazılmasına ve tebliğ almasına rağmen şirket yetkilisi ticari defterleri mahkemeye bilirkişi incelemesine esas olmak üzere sunmamakla suçlamayı kabul etmiş sayıldığından sanığa ceza vermek gerektiği şeklindeki hukuka, ceza hukukunun temel ilkelerine aykırı varsayıma dayalı gerekçe ve eksik kovuşturma ile ve sanığa talimat duruşma davetiyesi tebligatının ticareti terk ettiği iddia edilen borçlu şirketin ticaret sicilinde kayıtlı olan adresine Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre yapılıp sanığın yokluğunda hüküm kurulması suretiyle savunma hakkı da kısıtlanarak, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 345/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 05/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5395, Karar No: 2024/7360, Tarih: 29.04.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/5395 E.  ,  2024/7360 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 17.830,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği ve bu nedenle somut davadaki ücret tespitinin ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmakla; hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 17.830,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

29.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5131, Karar No: 2014/12246, Tarih: 04.12.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/5131 E.  ,  2014/12246 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Adli yargılamayı etkilemeye teşebbüs ve gizliliğin ihlali suçlarından sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili ... Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesine dair, ... Asliye Ceza Mahkemesinin.. 19.07.2013 tarihli ve 2013/164-572 sayılı kararını müteakip, dosyanın kesinleştirme ve infaz aşamasında bulunduğundan bahisle dosyanın mahkemesine iadesine ilişkin... Asliye Ceza Mahkemesinin 14.11.2013 tarihli ve 203/327 değişik iş sayılı kararı sebebiyle çıkan görev uyuşmazlığı üzerine,... Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına dair,... Ağır Ceza Mahkemesinin 20/12/2013 tarihli ve 2013/428 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16.07.2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5187 sayılı Basın Kanununun 27. maddesinin 1. fıkrasında "Basılmış eserler yoluyla işlenen veya bu Kanunda öngörülen diğer suçlardan dolayı açılan davalardan, ağır ceza işlerinden olanlar ağır ceza mahkemelerinde, diğerleri asliye ceza mahkemelerinde görülür.", 2. fıkrasında ise "Bir yerde ağır ceza veya asliye ceza mahkemesinin birden fazla dairesi bulunması halinde bu davalar iki numaralı mahkemede görülür.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi....." hükümlerinin yer aldığı,

Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu Birinci Dairesince, 11.07.2013 tarihli ve 1370 sayılı karar ile, ".. Basın Kanununa dayalı olarak birleşen adliyelerde açılan ve birleşme sonrasında... Adliyesi Asliye Ceza Mahkemelerinin farklı dairelerinde görülmeye devam edilen basın davalarının, kaldığı yerden devam edilmek üzere ... Asliye Ceza Mahkemesine devredilmesine..." karar verildiği, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 04.11.2013 tarihli görüş yazısında ise devri gereken basın suçlarına ilişkin dava dosyalarının derdest (duruşması devam eden) dosyalar ile sınırlı olduğu, kesinleştirme ve infaz aşamalarının ilgili mahkemelerince yürütülmesi gerektiği belirtilmiş ve merci kararında bu hususlar dayanak gösterilmiş ise de, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği kaldı ki somut olayda hükmün temyizi üzerine dosyanın 6352 sayılı Kanun hükümleri doğrultusunda yeniden değerlendirilmek üzere mahkemesine gönderildiği cihetle yargılamanın devam ettiği gözetilmeden ... Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığının 24.04.2014 tarih ve 2014/8344/28404 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20.05.2014 tarih ve 2014/174400 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Her ne kadar adil yargılamayı etkilemeye teşebbüs ve gizliliğin ihlali suçlarından yargılama yapma görevi Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu Birinci Dairesinin 11.07.2013 tarih, 1370 sayılı kararı ile derdest olan basın davalarının kaldığı yerden devam edilmek üzere... Asliye Ceza Mahkemesine devredilmesine dair kararı nedeniyle ...Asliye Ceza mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasında isabet görülmediğinden bahisle kanun yararına bozma talebinde bulunulmuş ise de; görev uyuşmazlığının kesin nitelikteki mercii kararıyla ivedilikle çözülüp yargılamaya devam edilmesi gerektiği, görev hususunun CMUK’nın 306 ve 308/4. maddeleri uyarınca olağan temyiz yasa yoluyla incelenebileceği, bu hususta olağanüstü bir yasa yolu olan kanun yararına bozma yoluna gidilemeyeceği anlaşılmakla, koşulları bulunmayan kanun yararına bozma talebinin REDDİNE, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4168, Karar No: 2011/7400, Tarih: 17.06.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/4168 E.  ,  2011/7400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İnegöl 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26/02/2009 gün ve 2008/110-2009/75 sayılı kararı onayan Daire’nin 06/12/2010 gün ve 2009/14937-2010/12483 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket ile davalı ... arasında yolcu taşıma sözleşmesi düzenlendiğini, davalı belediyenin, teknik şartname ve sözleşme maddelerine uymaksızın bu sözleşmeyi feshettiğini ileri sürerek, fesih kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Feri müdahiller vekili ve davalı vekili, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece davanın kabulü ile taşımacılık sözleşmesinin feshine ilişkin kararın iptaline ve asli müdahillerin davasının reddine karar verilmiş, davalı vekili ve feri müdahiller vekili tarafından temyiz edilen karar Dairemizin 06.12.2010 tarihli kararında yazılı gerekçeyle bozulmuştur.

Bu kez davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 38,20 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 185,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 17/06/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8682, Karar No: 2020/5883, Tarih: 11.03.2020

**18. Ceza Dairesi         2019/8682 E.  ,  2020/5883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler, gerekçe içeriğine göre ve iddianame ile sanıkların, mağdurlara yönelik eylemlerinden dolayı mağdur sayısınca fuhuş suçundan ayrı ayrı 11 kez cezalandırılmaları talep edildiği halde mahkemece fuhuş eylemlerinden dolayı ise sanık ...’ın 7 (yedişer), sanıklar ..., ... ile ...’in 3 (üçer), ...’ın 2 (ikişer), sanıklar ..., ..., ..., ... ile ...’ın 1 (birer) kez mahkumiyetine karar verilmiş, sanık ...’ın (4), sanıklar ..., ... ile ... hakkında (8), sanık ... hakkında (9), sanıklar ..., ..., ..., ... ile ...’ın (10) eylemi ile bu dosya ile birleştirilmesine karar verilen Yalova 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/208-2012/508 E-K sayılı dosyasında, sanık ...’ın fuhuş eylemi hakkında karar verilmemiş ise de, dava zamanaşımı süresi içinde mahkemesince bu hususlarda hüküm kurulabileceği öngörülüp, iletişimin tespiti kararlarının “insan ticareti” suçundan alınmış olması ve bu kararların verildiği tarihlerde “fuhuş” suçunun CMK'nın 135. maddesindeki katalog suçlar arasında yer almaması nedeniyle iletişimin tespiti kararlarıyla elde edilen görüşme kayıtlarının, fuhuş suçu açısından yasal delil niteliğine haiz olmadığı anlaşılmakla, bu kayıtlar değerlendirme dışı bırakılarak, yapılan incelemede:

A) Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ile ...’e yükletilen fuhuş eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Fuhuş suçundan kurulan hükümlerde sanık ...’ın, mağdur ... dışında kalan diğer altı mağdura, sanık ...’in, mağdurlar ..., ... ile ...’ya, sanık ...’in, mağdurlar ..., ... ile ...’ya, sanıklar ... ile ...’ın, mağdur ... ...’ye, sanık ...’in de, mağdur ...’ya yönelik fuhuş suçunu değişik zamanlarda birden fazla kez işledikleri anlaşılmasına karşın, TCK’nın 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümleri uygulanmamış,

Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık ... hakkında TCK’nın 58/6. maddesi uygulanmamış ise de, aleyhe temyiz olmadığından bu hususlarda bozma yapılamayacağı,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak;

Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık ... hakkında TCK’nın 58/6. maddesi uygulanmamış ise de, aleyhe temyiz olmadığından bu hususlarda bozma yapılamayacağı,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak;

TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,

Bozmayı gerektirmiş ve O Yer Cumhuriyet Savcısı, sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ile ... müdafilerinin temyiz iddiaları yerinde ise de, bu aykırılık yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan, temyiz edilen kararlardan tebliğnameye aykırı olarak “TCK’nın 53/1-b maddesinin uygulanmasına ilişkin kısımlar” çıkarılmak suretiyle HÜKÜMLERİN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B) Sanıklar ..., ... ile ... hakkında kurulan hükümlerin temyizinde:

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanık ...’ın atılı suçlamayı reddetmesi, diğer sanıklar, müştekiler ile tanıkların sanığın fuhuş eylemini gerçekleştirdiğine dair bir beyanlarının bulunmaması ve yasal delil niteliğinde olmamaları nedeniyle TAPE kayıtlarının inceleme dışı bırakılmış olması karşısında, sanık ...’ın, fuhuş suçunu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve cezalandırmaya yeterli delillerin neler olduğu açıklanmadan CMK'nın 230/1-b maddesine aykırı olarak mahkûmiyet kararı verilmesi,

2- Sanıklar ... ile ...’ın eylem veya eylemlerinde, mağdur belirtilerek, maddi fiillerin açıkça kişi, yer ve zaman gösterilerek açıklanması gerekirken, hangi mağdura yönelik olduğu da belirtilmeden fuhuş suçundan tek bir hüküm kurulması,

3- Kısmi kabule göre de;

a) Bir önceki fıkradaki açıklamalar dikkate alındığında sanık ...’ın eylem veya eylemlerinde mağdur belirtilerek, maddi fiillerin açıkça kişi, yer ve zaman gösterilerek açıklanması gerekirken, hangi mağdura yönelik olduğu da belirtilmeden fuhuş suçundan tek bir hüküm kurulması,

b) Dosya kapsamına göre sanık ...’ın, fuhuş eylem veya eylemlerinde suçun kanunî tanımında yer alan fiili birlikte gerçekleştiren, fiil üzerinde ortak hakimiyet kuran ve iştirak katkısı diğer suç failleri ile birlikte karşılıklı olarak birbirlerini tamamlayan kişi olması nedeniyle müşterek fail gibi cezalandırılması gerekirken, yardım eden sıfatıyla cezasında indirime gidilmesi,

c) Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararının uygulanması zorunluluğu,

c) Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararının uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve O Yer Cumhuriyet Savcısı, sanıklar ..., ... ile ... müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 11/03/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3183, Karar No: 2010/15521, Tarih: 17.06.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/3183 E.  ,  2010/15521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/12/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklının, takibine dayanak yaptığı, yabancı dilde düzenlenmiş çek adı altındaki 7 adet belgeye dayalı olarak başlatmış olduğu kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takibe karşı borçlunun, diğer itirazlarının yanında çek kelimesini taşımadığından dolayı kambiyo senedi niteliğinde olmadığına ilişkin şikayeti, icra mahkemesince incelenmiş ve Adli Tıp Uzmanı bilirkişi tayin edilmek suretiyle alınan rapor doğrultusunda takibin iptaline karar verildiği görülmüştür. TTK'nun 602/1. maddesi hükmü, bir çekin, çek kelimesini ve eğer senet Türkçeden başka bir dilde yazılmış ise, o dilde çek karşılığı olarak kullanılan kelimeyi ihtiva etmesi koşulunu getirdiğine göre, mahkemece, çekin düzenlendiği dile vakıf, özellikle ticaret hukuku kürsüsünden hukukçu bir bilirkişi marifetiyle inceleme yaptırılarak, oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile takibin iptaline karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 17/06/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3075, Karar No: 2021/117, Tarih: 14.01.2021

**1. Hukuk Dairesi         2017/3075 E.  ,  2021/117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 4 parsel sayılı taşınmaz üzerine ... tarafından ilköğretim okulu ve kreş yapıldığını, taşınmazın 222 sayılı İlköğretim ve Eğitim Kanunu'nun 65. 62. ve geçici 7. maddeleri uyarınca İl Özel İdaresi adına tescil edilmesi gerektiği halde davalı hazinenin tescil işlemini yerine getirmediğini ileri sürerek taşınmazın idare adına tesciline karar verilmesini istemiş, yargılama aşamasında 6360 sayılı Kanun uyarınca il özel idaresinin tüzel kişiliğinin sona ermesi nedeniyle dava Milli Eğitim Bakanlığı’nca sürdürülmüştür.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar, Dairece, “... Hemen belirtilmelidir ki, yanlar arasındaki uyuşmazlığın 222 sayılı İlköğretim ve Eğitim Kanununun 62. ve 65. maddeleri gereğince çözüme kavuşturulacağı kuşkusuzdur. Yasa kapsamına giren yerin ilköğretim ve buna ilişkin faaliyetin devamının zorunlu kıldığı yer olacağı yasal düzenlemenin liseyi kapsamadığı tartışmasızdır. Oysa somut olayda mahkemece mahallinde uygulama yapılarak taşınmazın ve binaların niteliği ve kullanım şekilleri belirlenmemiş, ilköğretim okulları ve okulun faaliyeti için gerekli olan alanın tespiti yapılmamıştır. Öyleyse, mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hüküm vermeye yeterli olduğu söylenemez. Hâl böyle olunca; mahkemece öncelikle mahallinde keşif yapılarak ilköğretim okulu ve alanı olarak tasarruf edilen yerlerin saptanması, encümen kararına dayalı olarak ifrazının mümkün olup olmadığının belirlenmesi, aksi durumda uyuşmazlığın paylı mülkiyet hükümleri gözetilerek çözümlenmesi, diğer bir deyişle davacının taşınmazda ilköğretim okulu nedeniyle paydaş kılınması, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.” gerekçesi ile bozulması üzerine mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde İl Özel İdaresi mülkiyetinde olan ilköğretim alanlarının mülkiyetinin 6360 sayılı yasanın geçici 1. maddesinin 5. fıkrası gereğince kurulan komisyonca ...’ne devredildiği, davanın konusuz kaldığı gerekçesiyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davacının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle, usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davacıdan harç alınmasına yer olmadığına

14/01/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.