muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/449, Karar No: 2013/16253, Tarih: 31.10.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/449 E.  ,  2013/16253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse .......aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına....saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, sanık ...’ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 10.07.2007 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak eşiyle aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 31.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6536, Karar No: 2017/3077, Tarih: 25.04.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/6536 E.  ,  2017/3077 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanık ... hakkında yürütülen yargılama neticesinde, "2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından mahkumiyetine ilişkin İstanbul 35. Asliye Ceza Mahkemesi'nce verilen 03.02.2015 gün ve 2014/221 Esas-2015/48 Karar sayılı hükümlerin, Yargıtay 21. Ceza Dairesi'nin 09.11.2016 gün ve 2016/3614 Esas-2016/6719 Karar sayılı ilamı ile düzeltilerek onanmasına ilişkin karara karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 19.04.2017 gün ve KD-2017/19412 sayılı yazısı ile "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan verilen mahkumiyet hükmü ile sınırlı olarak itirazda bulunulması üzerine, sanığın lehine itirazda süre aranmayacağı da gözetilerek dosya yeniden okunarak gereği düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın itirazı yerinde olduğundan KABULÜ ile Yargıtay 21. Ceza Dairesi'nin 09.11.2016 gün ve 2016/3614 Esas-2016/6719 Karar sayılı ilamının, sanık hakkında “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek“ suçu yönünden verilen mahkumiyet kararının, "düzeltilerek onanmasına" ilişkin bölümünün KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;

Sahte fatura düzenleme suçunda suç tarihinin, son faturanın düzenlendiği tarih olarak kabul edildiği, ...'nün 27/02/2007 tarih VDENR-2007-1487/6 sayılı Vergi Tekniği Raporu'nun 7. sayfasında sanığın yetkilisi olduğu şirketin 2005 yılında düzenlediği faturalar belirtilirken, 26/07/2005 tarih 022647 sayılı fatura sayılmış ise de; dosya içinde mevcut olan 022647 sayılı faturanın tarihi 26/07/2004 olduğu halde vergi tekniği raporunda sehven 26/07/2005 tarihli olarak yazılmış olduğu, sanığın üzerine atılı "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçuna konu olan belgelerin 01/04/2005, 09/04/2005 ve 13/04/2005 tarihli sevk irsaliyeleri olması nedeniyle, bu suç açısından suç tarihinin 13/04/2005 tarihi olarak kabul edilmesi gerektiği cihetle, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 13.04.2005 tarihinden, hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nın 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, bozma nedenine göre sanık hakkındaki hükmün İNFAZININ DURDURULMASINA, Yargıtay 21. Ceza Dairesi'nin 09.11.2016 gün ve 2016/3614 Esas-2016/6719 Karar sayılı ilamının diğer bölümlerinin aynen muhafazasına, 25.04.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1418, Karar No: 2024/6797, Tarih: 05.06.2024

**5. Ceza Dairesi         2023/1418 E.  ,  2024/6797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1051 Esas, 2022/1208 Karar

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın (2709 sayılı Kanun) 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 231 inci maddesinin ikinci fıkrası, 232 nci maddesinin altıncı fıkrası ve 291 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, merci, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve 5271 sayılı Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır'', aynı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295 inci maddesinin birinci fıkrasında ise; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir'' şeklindeki düzenlemeler karşısında;

Katılan Hazine vekiline 23.09.2022 tarihinde tebliğ olunan hükümde 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmediği gibi bu hususun meşruhatlı tebligat ile de ihtar edilmediği anlaşıldığından, katılan Hazine vekiline yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usulüne uygun şekilde ''5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca gerekçeli temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi,

Temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verilmesi halinde ise bu hususta ek tebliğname düzenlenmesi sonrasında iadesinin temini için dosyanın Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 05.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12472, Karar No: 2010/2295, Tarih: 23.03.2010

**5. Ceza Dairesi         2007/12472 E.  ,  2010/2295 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve alıkoyma suçlarından sanıklar ... ve ...’ın yapılan yargılanmaları sonunda; reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan açılan kamu davasının şikayet yokluğu sebebiyle düşmesine, alıkoyma suçundan beraetine dair, ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 15.05.2007 gün ve 2004/526 Esas, 2007/506 Karar sayılı hükümlere karşı mağdure vekilinin temyiz talebinin, sıfat yokluğu nedeniyle reddine dair, ... 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 06.06.2007 gün ve 2004/526 Esas, 2007/506 sayılı Ek Kararının Yargıtay’ca incelenmesi mağdure vekili tarafından süresi içinde istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen mağdure vekilinin temyiz isteminin reddine dair karar usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen mağdure vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle ONANMASINA, 23.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20271, Karar No: 2013/19143, Tarih: 17.09.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/20271 E.  ,  2013/19143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, idari para cezası getiren raporun iptaline ve idari para cezasının kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, ... iş müfettişlerinin tanzim ettiği raporuna göre, dava dışı Tigem Karacabey Tarım İşletme Müdürlüğü ile aralarındaki hukuki ilişkinin muvazaaya dayandığına ilişkin tespitin hukuka aykırı olduğunu belirterek, bu tespit ile buna dayanılarak kesilen idari para cezasının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, taraflar arasındaki ilişkinin muvaazaya dayandığı gerekçesiyle davnanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 108. maddesine göre, bu kanunda öngörülen idari para cezaları, 101. ve 106. maddelerdeki idari para cezaları hariç, gerekçesi belirtilmek suretiyle ... Bölge Müdürünce verilir. 101. ve 106. maddeler kapsamındaki idari para cezaları ise doğrudan Türkiye İş Kurumu il müdürü tarafından; birden fazla ilde işyerleri bulunan işverenlere uygulanacak idari para cezası ise işyerlerinin merkezinin bulunduğu yerdeki Türkiye İş Kurumu il müdürünce verilir ve genel esaslara göre tahsil edilir.

Yine 4857 sayılı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrasında “Bu Kanunun 2. maddesinin altıncı fıkrasına göre iş alan alt işveren; kendi işyerinin tescili için asıl işverenden aldığı yazılı alt işverenlik sözleşmesi ve gerekli belgelerle birlikte, birinci fıkra hükmüne göre bildirim yapmakla yükümlüdür. Bölge müdürlüğünce tescili yapılan bu işyerine ait belgeler gerektiğinde iş müfettişlerince incelenir. İnceleme sonucunda muvazaalı işlemin tespiti halinde, bu tespite ilişkin gerekçeli müfettiş raporu işverenlere tebliğ edilir. Bu rapora karşı tebliğ tarihinden itibaren altı işgünü içinde işverenlerce yetkili iş mahkemesine itiraz edilebilir. İtiraz üzerine verilen kararlar kesindir.” ifadesine yer verilmiştir.

Dairemizce, tarafları farklı ancak konusu aynı olan 2012/869 esas sayılı dosyada, iş müfettişinin raporuna itiraz üzerine mahkemece verilen kararın kesin olduğuna ilişkin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 3. maddesinin ikinci fıkrasında yer alan "itiraz üzerine verilen karar kesindir" hükmünün Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesi ile Anayasa Mahkemesine başvurulmuştur. Anayasa Mahkemesinin 18.10.2012 tarih ve 2012/40-158 sayılı kararı ile sözkonusu hükmün Anayasa'ya aykırı olmadığı gerekçesi ile başvurunun reddine karar verilmiştir.

5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 3. maddesinde, "Bu Kanunun; a)İdarî yaptırım kararlarına karşı kanun yoluna ilişkin hükümleri, diğer kanunlarda aksine hüküm bulunmaması halinde, b)Diğer genel hükümleri, idarî para cezası veya mülkiyetin kamuya geçirilmesi yaptırımını gerektiren bütün fiiller hakkında, uygulanır" denilirken yine aynı Kanun’un “Başvuru Yolu” başlıklı 27. maddesinin 1. fıkrasında ise, “İdari para cezası ve mülkiyetin kamuya geçirilmesine ilişkin idari yaptırım kararına karşı, kararın tebliği veya tefhimi tarihinden itibaren en geç onbeş gün içinde, sulh ceza mahkemesine başvurulabilir. Bu süre içinde başvurunun yapılmamış olması halinde idari yaptırım kararı kesinleşir” düzenlemesine yer verilmiştir.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 114/1. maddesine göre yargı yolu ve mahkemenin görevi dava şartlarından olup, yargılamanın her aşamasında mahkemece re'sen ve öncelikle dikkate alınmalıdır. Yine, davanın açıldığı tarihte yürürlükte olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 191. maddesi gereğince bir davada görev ve yetki uyuşmazlığı birleştiği takdirde önce görev meselesinin çözülmesi gerekir. Çünkü yetkisizliğe ilişkin ilk itirazı halledecek mahkeme, esas davayı görmeye salahiyettar olan mahkemedir. Yine aynı Kanun’un 27. maddesi uyarınca, görevsizlik kararından sonra dosyanın geldiği görevli mahkemede bakılan dava ise, yeni bir dava olmayıp, görevsiz mahkemede açılmış olan davanın devamı sayılır.

Görüldüğü üzere, 4857 sayılı Kanun’da idari para cezasına karşı başvurulacak kanun yoluna ilişkin özel bir düzenleme yer almadığından bu konudaki genel düzenlemeler olan Kabahatler Kanunu’nun 3. ve 27. maddelerindeki düzenlemelerden ayrılmayı gerekli kılacak bir durum mevcut değildir. Nitekim Uyuşmazlık mahkemesi de 02.05.2012 gün, 28280 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 09.04.2012 gün, 2012/17 esas, 2012/70 sayılı kararıyla bu konuda görevli yargı yolunun adli yargı, görevli mahkemenin ise sulh ceza mahkemesi olduğunu ifade etmiştir.

Dosya içeriğine göre, davacının iş müfettişince yapılan alt işverenlik ilişkisinin muvazaaya dayalı olduğuna dair tespitine ve bu tespite dayanan idari para cezasına itiraz ettiği anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre, davacının iş müfettişince yapılan alt işverenlik ilişkisinin muvazaaya dayalı olduğuna dair tespitine ve bu tespite dayanan idari para cezasına itiraz ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davacı ile dava dışı Tigem işletmesi arasında imzalanan hizmet alım sözleşmesinin muvazaaya dayandığı gerekçesiyle, davalı kurumun muvaaza tespitine ilişkin işlem ile buna dayanılarak tesis edilen idari para cezasının iptali talebinin reddine karar verilmiş ise de davacının alt işverenlik ilişkisindeki muvazaa tespitine ilişkin itirazı ile buna dayanan idari para cezasına itiraza ilişkin talepleri farklı mahkemelerin görev alanlarına girdiğinden tefrik edilmeli, bundan sonra mahkemenin görevli olduğu alt işverenlik ilişkisinin muvazaaya dayandığına dair tespite yapılan itirazlar kapsamında ise uyuşmazlığı çözecek kararın kesin olduğu değerlendirilerek bir karar verilmelidir. İdari para cezasına itiraz bakımından ise görevsizlik kararı verilerek dosya görevli ve yetkili sulh ceza mahkemesine gönderilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3570, Karar No: 2016/3926, Tarih: 02.05.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/3570 E.  ,  2016/3926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : 2006 ve 2007 yıllarına ait suçlardan: Mahkumiyet

2005 ve 2008 yıllarına ait suçlardan: Beraat

5271 sayılı CMK'nun 225. (1412 sayılı CMUK'nun 257 ve 150.) maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, vergi suçu raporu ile vergi dairesi başkanlığının "2005,2006,2007, 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarından verdiği mütalaaya aykırı ... Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 23.10.2009 gün ve 2009/7290 esas sayılı iddianamesi ile sanığın " 2005, 2006, 2007, 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçlarından cezalandırılmasının talep edildiği gözetilmeden, iddianame dışına çıkılmak suretiyle dava konusu yapılmayan "sahte fatura düzenlemek” suçundan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10256, Karar No: 2010/1395, Tarih: 08.02.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/10256 E.  ,  2010/1395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü 1677 parsel sayılı 5554 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, Nisan 1968 tarih 24 ve Şubat 1981 tarih 28 numaralı tapu kayıtları revizyon gösterilerek ... ve arkadaşları; 1678 parsel sayılı 2710 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, Nisan 1969 tarih 7 numaralı tapu kaydı uygulanarak ... ; 1686 parsel sayılı 2162 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, Temmuz 1970 tarih 13 numaralı tapu revizyon gösterilerek ...; 1687 parsel sayılı 3135 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, Eylül 1974 tarih 2 numaralı tapu kaydı kapsamında kaldığından söz edilerek ... adına tespit tutanakları düzenlenmiş, Hazine ve ...'ın yaptığı itiraz, tapulama komisyonun 08.06.2000 tarihli kararı ret edilmiştir. 1685 parsel sayılı 3508 m2 yüzölçümündeki taşınmazın, Haziran 1970 tarih 4 numaralı tapu kaydı revizyon gösterilerek ... adına yapılan tespite Hazine ve Orman Yönetimi tarafından, ...'ın da adına tespit edilen 1685 sayılı parselin eksik olduğu, bu eksikliğin komşu parsellerde olduğu konusundaki itirazı hakkında komisyon 31.08.1984 tarihinde görevsizlik kararı ile tutanakları kadastro mahkemesine göndermiştir. Davacı Hazine dava konusu parsellerin devletin hüküm ve tasarrufu altında ve kıyı kenar çizgisi içinde kalan yerlerden olduğu; ... tarafından ise 1677, 1678, 1686 ve 1687 numaralı parsellerin Haziran 1970 tarih 4 nolu tapı kaydı kapsamında kaldığı iddiası ile dava açılmıştır. Mahkemenin “davacılar Hazine ve Orman Yönetiminin davasının reddine, (C) ile gösterilen 195 m2'lik kısmın 1686 parsel maliki ... Parmaksız adına, 1685 parselin geri kalan kısmının ... adına tapuya tesciline; ...'ın 1686 ve 1687 parsel sayılı taşınmazlar hakkındaki itirazlarının tapulama komisyonunca karara bağlanması gerektiğinden, bu parsellere ilişkin karar verilmesine yer olmadığına” dair 18.06.1986 gün 1984/217-23 sayılı kararı 7. Hukuk Dairesinin 25.11.1991 gün 1991/17320 - 18357 sayılı kararı ile "...'ın 1685 parsel ile birlikte aynı tapu kaydına dayanarak 1686 ve 1687 parsellere itiraz edip dava açtığı, bu durumda dava konusu 1685, 1686 ve 1687 sayılı parsellere ilişkin davaların birlikte görülmesi" gerektiğine değinilerek bozulmuştur. Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra davacıların davasının reddine, 1677 ve 1687 numaralı parsellerin tespit gibi; 1685 numaralı parselin ... mirasçıları, 1686 numaralı parselin ... mirasçıları ve 1678 numaralı parselin de ... mirasçıları adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

2009/10256 - 2010/1395

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.