muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12770, Karar No: 2022/1155, Tarih: 26.01.2022

5393 sayılı Belediye Kanunun 67. maddesine göre, “Belediyede belediye meclisinin, belediyeye bağlı kuruluşlarda yetkili organın kararı ile park, bahçe, sera, refüj, kaldırım ve havuz bakımı ve tamiri; araç kiralama, kontrollük, temizlik, güvenlik ve yemek hizmetleri; makine-teçhizat bakım ve onarım işleri; bilgisayar sistem ve santralleri ile elektronik bilgi erişim hizmetleri; sağlıkla ilgili destek hizmetleri; fuar, panayır ve sergi hizmetleri; baraj, arıtma ve katı atık tesislerine ilişkin hizmetler; kanal bakım ve temizleme, alt yapı ve asfalt yapım ve onarımı, trafik sinyalizasyon ve aydınlatma bakımı, sayaç okuma ve sayaç sökme-takma işleri ile ilgili hizmetler; toplu ulaşım ve taşıma hizmetleri; sosyal tesislerin işletilmesi ile ilgili işler, süresi ilk mahallî idareler genel seçimlerini izleyen altıncı ayın sonunu geçmemek üzere ihale yoluyla üçüncü şahıslara gördürülebilir”.

5393 sayılı Kanun’un 70. maddesinde ise, “Belediye kendisine verilen görev ve hizmet alanlarında, ilgili mevzuatta belirtilen usullere göre şirket kurabilir” düzenlemesi yer almaktadır.

Benzer şekilde 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu’nun 26. maddesinde ise, “Büyükşehir belediyesi kendisine verilen görev ve hizmet alanlarında, ilgili mevzuatta belirtilen usullere göre sermaye şirketleri kurabilir. Genel sekreter ile belediye ve bağlı kuruluşlarında yöneticilik sıfatını haiz personel bu şirketlerin yönetim ve denetim kurullarında görev alabilirler. Büyükşehir belediyesi, kendine ait büfe, otopark ve çay bahçelerini işletebilir; ya da bu yerlerin belediye veya bağlı kuruluşlarının % 50’sinden fazlasına ortak olduğu şirketler ile bu şirketlerin % 50’sinden fazlasına ortak olduğu şirketlere, 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu hükümlerine tabi olmaksızın belediye meclisince belirlenecek süre ve bedelle işletilmesini devredebilir” düzenlemesi yer almaktadır.

Şirket hissesinin büyük bir kısmının ya da tamamının Belediyeye ait olması tek başına aradaki ilişkinin geçersiz olduğu şeklinde değerlendirilemez. Yine belirtilen yasal düzenlemeler karşısında şirket işçilerinin belediyelerin faaliyet alanındaki işlerde çalıştırılması, bir kısım emir ve talimatları belediye yetkililerinden almaları, belediye işçileri ile benzer işlerde çalıştırılmaları muvazaa kriteri olarak değerlendirilemez.

Davalı ... ile davalı ... Gıda Hayvancılık Tur. İnş. Madencilik Temizlik Güvenlik Danışmanlık Hiz. San. Tic. A.Ş. arasındaki ilişki geçerli olduğundan davacının davalı belediyenin taraf olduğu Toplu İş Sözleşmesinden yararlanması mümkün değildir.

Davacının Toplu İş Sözleşmesinden kaynaklanan fark alacaklara ilişkin talebin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Sonuç:

Davalı ... ile davalı ... Gıda Hayvancılık Tur. İnş. Madencilik Temizlik Güvenlik Danışmanlık Hiz. San. Tic. A.Ş. arasındaki ilişki geçerli olduğundan davacının davalı belediyenin taraf olduğu Toplu İş Sözleşmesinden yararlanması mümkün değildir.

Davacının Toplu İş Sözleşmesinden kaynaklanan fark alacaklara ilişkin talebin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine, 26/01/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19125, Karar No: 2015/38066, Tarih: 17.11.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/19125 E.  ,  2015/38066 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/363886

MAHKEMESİ : Yatağan Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/06/2011

NUMARASI : 2010/178 (E) ve 2011/156 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre ve silahla tehdit suçundan temel ceza belirlenirken, uygulanan Kanun maddesi “106/2-a ” yerine “106/2” olarak yazılmış ise de, temel cezanın “takdiren alt sınırdan” denilerek 2 yıl hapis olarak belirlenmesi ve sonuç cezanın da doğru olarak hesaplanması karşısında, bu yazım hatasının yerinde düzeltilebileceği anlaşılarak dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın aşamalardaki savunmasında, olay esnasında elinde bıçak olmadığını sadece katılanla karşılıklı olarak birbirlerini tehdit ettiklerini belirtmesi, katılan ile olayın görgü tanığı olan Ö.. Ç..'in soruşturma aşamasında, sanığın elinde bıçak bulunduğunu beyan etmelerine rağmen mahkeme huzurundaki ifadelerinde bıçaktan söz etmemeleri karşısında; katılan ile tanığın aşamalardaki kendi anlatımları arasındaki çelişkinin giderilmeye çalışılması, giderilemediği takdirde yöntemince irdelenip hangi anlatıma hangi nedenle üstünlük tanındığı açıklanıp tartışılarak, sonucuna göre sanığın hukuksal durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle, CMK’nın 59/2, 212/2. maddelerine aykırı davranılması,

2-Kabule göre de;

a)Sanık ile müşteki arasında karşılıklı tehdit ve hakaret eylemlerinin gerçekleştiğinin anlaşılması karşısında, TCK'nun 29. maddesindeki haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

b)TCK'nın 53/l-(c) maddesindeki hak yoksunluğunun sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık C.. A..'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce kısmen yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine 17/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1768, Karar No: 2011/2127, Tarih: 04.04.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/1768 E.  ,  2011/2127 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraflarca istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davaya konu 129 ada 45 parsel sayılı 3120,29 m² yüzölçümündeki taşınmaz miras yoluyla gelen hakka, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Askı ilan süresinde davacı Hazine tapu ve vergi kayıtlarına dayanarak taşınmazın kanunları uyarınca devlete kalan taşınmazlardan olduğunu, bu nedenle zilyetlikle edinme koşullarının oluşmadığını öne sürerek dava açmıştır. Mahkemece davacının davasının kabulüne, dava konusu taşınmazın mera olarak sınırlandırılmasına karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Hazine tapu ve vergi kayıtlarına dayanmış ise de, dayanılan kayıtların dava ve temyize konu taşınmazlara ait olduğunu ispatlayamamıştır. Öte yandan temyize konu taşınmazın kamu malı niteliğinde mera olduğu, yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Dava konusu taşınmazın sınırında bulunan ve mera olarak sınırlandırılan komşu taşınmaz arasında ayırıcı unsur olarak doğal ya da yapay bir sınır bulunmadığından davaya konu taşınmazın meraya elatılarak kazanıldığının kabulünde bir isabetsizlik yoktur.

Mahkemece bu olgular dikkate alınarak yazılı şekilde hüküm kurulduğundan davacı Hazine'nin ve davalının sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ancak 6099 sayılı Yasanın 16.maddesi uyarınca 3402 sayılı Yasa'nın 36/A maddesinde yapılan değişiklik gereğince Hazine tarafından açılan davalarda davalı aleyhine vekalet ücreti ve yargılama giderine hükmedilemeyeceğinden, davalının temyiz itirazları bu nedenle yerinde ise de, yanılgının düzeltilmesi yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden hüküm fıkrasının 2 ve 4 numaralı bentlerinin hüküm yerinden çıkartılmasına, 2 numaralı bent olarak yerine “değişen Yasa gereğince Hazine vekiline ücret takdirine yer olmadığına”, 4 numaralı bent olarak “tarafların yaptıkları yargılama masraflarının üzerlerinde bırakılmasına” sözlerinin yazılmasına, hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, hüküm düzeltilerek onandığından ve Hazine harçtan muaf olduğundan ilam harcı alınmasına yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 04.04.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1606, Karar No: 2020/12838, Tarih: 09.06.2020

**8. Ceza Dairesi         2020/1606 E.  ,  2020/12838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanık müdafinin, sübuta, mağdurun soyut iddiası ve yakın arkadaşı olan tanık beyanı dışında delil bulunmadığına, delillerin takdirinde hataya düşüldüğüne, eksik incelemeye dayalı hüküm tesis edildiğine, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, yasal şartlar oluştuğu halde erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmadığına yönelik temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 09.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23450, Karar No: 2013/19275, Tarih: 05.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/23450 E.  ,  2013/19275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi,kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ... 'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 04.07.2002 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 05.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3139, Karar No: 2010/6387, Tarih: 23.12.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/3139 E.  ,  2010/6387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Tescil

... ile ... ve Karacusu Belediye Başkanlığı aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair ...Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 15.12.2009 gün ve 633/517 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılar ... vekili ile Karacasu Belediye Başkanlığı vekili taraflarından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, dava dilekçesinde mevkii ve sınırlarını açıkladığı taşınmazın 20 yılı aşkın süreden beri aralıksız, çekişmesiz ve malik sıfatıyla vekil edeni tarafından kullanıldığını açıklayarak dava konusu taşınmazın vekil edeni adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, zilyetlikle iktisap koşullarının gerçekleşmediğini, taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı ... Belediye Başkanlığına dava dilekçesi tebliğ edilmesine karşın yargılama oturumlarına katılmamış, ancak Karacasu Belediyesinin Tüzel Kişiliği kaldırılıp Kahramanmaraş belediyesine bağlandıktan sonra davaya katılan Kahramanmaraş Belediye Başkanlığı vekili 22.10.2009 tarihli dilekçesiyle, Karacasu belediye başkanlığının idari yargıda dava açtığını, tüzel kişiliğinin henüz sona ermediğini bildirmiş, esas hakkında herhangi bir beyanda bulunmamıştır.

Mahkemece, ... adına tapuda kayıtlı bulunan 1050 ada 1 sayılı parselin tapu kaydının iptali ile davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı ... vekili ile Kahramanmaraş Belediye Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kazanmayı sağlayan zilyetlik hukuki sebebine dayalı olarak TMK. nun 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi gereğince açılan mülkiyetin aktarılmasına ilişkin tapu iptali ve tescil davasıdır.

Dava başlangıçta ... ve ilgili belediye hasım gösterilerek TMK. nun 713/ ve 3. maddeleri gereğince 26.6.2007 tescil davası olarak açılmıştır. Yargılama devam ederken taşınmazın 26.12.2008 tarihinde 1553 sayılı parsel ile ... adına idari yoldan tapuya bağlandığı, teknik bilirkişilerin raporundan anlaşılmıştır. Daha sonra 29.1.2009 tarihinde

Dava başlangıçta ... ve ilgili belediye hasım gösterilerek TMK. nun 713/ ve 3. maddeleri gereğince 26.6.2007 tescil davası olarak açılmıştır. Yargılama devam ederken taşınmazın 26.12.2008 tarihinde 1553 sayılı parsel ile ... adına idari yoldan tapuya bağlandığı, teknik bilirkişilerin raporundan anlaşılmıştır. Daha sonra 29.1.2009 tarihinde

Kahramanmaraş Belediyesinin yaptığı imar uygulaması sonunda 1553 sayılı parsel, 1050 ada 1 imar parsel numarasıyla ... adına tapuda kayıtlı olduğu saptanmıştır. Böylece tescil davası, ... adına 1553 sayılı parselin tapu kaydının oluştuğu 26.12.2008 tarihinde tapu iptali ve tescil davasına dönüşmüştür. Dolayısıyla buna bağlı olarak Karacasu veya Kahramanmaraş Belediye Başkanlıklarının davada pasif husumet ehliyetlerinin kalmadığı sonucuna varılmıştır. Çünkü taşınmazın kayıt malikinin ... olduğu ve ona karşı açılan dava bulunduğu bir gerçektir. Dolayısıyla sözü edilen belediye başkanlıklarına karşı açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle (hangisi davada yetkili ise) davanın reddine karar verilmesi gerekirken bu konuda olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş olması doğru değildir. Davalı Kahramanmaraş Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde bulunmaktadır. Hükmün bu yönden bozulması gerekmektedir.

Teknik bilirkişi Mustafa Dal ve arkadaşının dosyaya sundukları 3.6.2008 tarihli rapor ve krokileri ile 7.7.2009 günlü ek rapor ve krokileri birlikte değerlendirildiğinde; krokide A harfiyle gösterilen taşınmazın 1051 ada 1 parsel ile imar sonucu ... adına tapuya bağlandığı, 1553 sayılı parsel kapsamında kalan ve krokide D harfiyle gösterilen bölümün imar yolunda, C ve B harfleriyle işaretlenen bölümleri ise imarın 1050 ada 2 sayılı parselin kapsamında kaldığı açıklamıştır. Davacı vekili, 12.10.2009 tarihli dilekçesiyle isteklerini sınırlamış ve sadece ... adına tapuda kayıtlı bulunan 1050 ada 1 sayılı parselin tapu kaydının iptal ve tescilini istemiştir. Bu durum karşısında Karacasu Belediyesinin idari yargıda açtığı davanın sonucunun beklenilmesine, davada pasif husumet ehliyetinin hangi belediyede olduğunun saptanmasına gerek görülmemiştir. Bu husus sadece temyiz eden belediye bakımından vekalet ücreti ve yargılama giderleri yönünden önem kazanmaktadır. İşin esasını etkileyen bir durum söz konusu değildir.

Saptanan bu somut ve hukuki olgular ile dosya kapsamındaki tüm bilgi ve belgeler birlikte değerlendirildiğinde dava konusu taşınmazın ... adına idari yoldan tapuya bağlandığı 26.12.2008 tarihine kadar kazanma koşulları ve süresinin davacı yararına gerçekleştiği, imar ve ihyaya muhtaç yerlerden olmadığı dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerle sabit olduğu anlaşıldığından davanın yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesinde usul ve kanuna aykırı bir yön bulunmadığından davalı ... vekilinin işin esasına yönelik temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA,

Davalı Kahramanmaraş Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü ile yerel mahkeme hükmünün davada pasif husumet ehliyeti yokluğu gözetilerek temyiz eden belediye bakımından açıklanan nedenlerle ve HUMK.nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 2588 sayılı Kanunla eklenen 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi uyarınca Hazineden harç alınmasına mahal olmadığına ve 17,15 TL peşin harcın istek halinde davalı ... Belediye Başkanlığına iadesine 23.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

-
Yargıtay — Esas No: 2021/12817, Karar No: 2022/6506, Tarih: 04.04.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12817 E.  ,  2022/6506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılan vekilinin temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak REDDİNE, 04/04/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.