muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/5028, Karar No: 2021/4903, Tarih: 09.06.2021

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının Çorum Belediyesi için “Binevler Uydu Kent Projesi” adı ile 1974 yılında hazırladığı nazım imar planı ve uygulama imar planı ile bu planlar üzerinde tip konut alanı işaretli parsellerde yapılması öngörülen konutlar için çizilen mimari projelere aykırı olarak davalı tarafından izinsiz değişiklik ve eklentiler yapılıp yapılmadığı, davalı tarafından inşaa ettirilen yapının mimari projesinin, davacılar murisine ait projenin izinsiz işlenmesi suretiyle oluşturulup oluşturulmadığı ve önceki projede izinsiz değişiklik yapılıp yapılmadığı hususlarında toplanmaktadır.

İlk Derece Mahkemesince Çorum Belediyesine yazılan 09.08.2010 tarihli müzekkere ile “dava konusu taşınmazın Çorum Binevler Uydu Kent Projesine ilişkin imar planları, tip projelerinin gönderilmesi” istenilmiş olup, Belediyenin 27.08.2010 tarihli cevabi yazısı ile 1725 ada-1 parsele ait imar plan örneği ve tip projesinin onaylı suretinin ekte gönderildiği belirtilerek davacı ...’ye ait olan, 19.06.1991 tarihinde Belediyece onaylandığı anlaşılan V Tipi proje fotokopisi mahkemeye gönderilmiştir.

Davalının, taşınmazını 1991 yılında arsa olarak satın almasından ve belediye imar planı değişikliğinden sonra 30.07.1991 tarihinde kendisine yapı inşaat ruhsatı verildiği, ancak bu ruhsata ekli proje ile zemine inşa edilen binanın oturum alanı ile kat sayısında da farklılık bulunduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, benimsenen bilirkişi tespitlerine göre; davalıya yapının, davacılar murisine ait mimari projeye göre değil, birbaşka mimara ait mimari projeye ve yapı inşaat ruhsatına aykırı yapıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ancak dosyanın incelenmesinde, ruhsatta belirtilen 289 m2’lik alana sahip projenin dosyada bulunmadığı ve bu nedenle bilirkişilerin bu hususta herhangi bir inceleme yapmadığı anlaşılmaktadır. O halde Mahkemece, yapı inşaat ruhsatında adı geçen uygulamaya esas mimari projenin dosyasına kazandırılarak, gerektiğinde mahallinde keşif yapılarak ve bilirkişilerden ek rapor alınarak söz konusu projenin, davacılar murisine ait mimari projenin izinsiz işlenmesi suretiyle oluşturulup oluşturulmadığı, Belediye kayıtlarında uygulamaya esas mimari projede davacıların murisinin adının gözüküp gözükmediği ve bu suretle mali ve manevi haklarının ihlal edilip edilmediği hususunda değerlendirme yapılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı değerlendirme yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesinin kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz eden davacılara iadesine, 09.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12831, Karar No: 2022/6501, Tarih: 04.04.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12831 E.  ,  2022/6501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Vekalet ücretine ilişkin talebin reddine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, sanık müdafiinin temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak REDDİNE, 04/04/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30421, Karar No: 2013/19783, Tarih: 11.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/30421 E.  ,  2013/19783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 23/12/2008 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 11.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9087, Karar No: 2012/3942, Tarih: 19.03.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/9087 E.  ,  2012/3942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 2004-2005 yılları arasında gecen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 28.9.2004-30.5.2006 tarihleri arasında ... Eğitim Bakanlığına bağlı ... ...İlköğretim Okulunda geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, davanın kabulü ile davacının 28.4.2004-11.6.2004, 22.5.2005-1.6.2005, 12.9.2005-9.1.2006, 30.5.2006-30.6.2006 tarihleri arasında asgari ücretle geçen sigortalı çalışmalarının tespitine karar vermiştir.

Davacının ... Eğitim Bakanlığına bağlı ... ...İlköğretim Okulunda geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespitine yönelik eldeki dava Kurum ile ... ...İlköğretim Okulu Aile Birliği Koruma Derneğine husumet yöneltilerek açılmış ise de ... Eğitim Bakanlığına bağlı okulda gerçekleşen çalışmaların Kuruma bildirilmesinden ... Eğitim Bakanlığı sorumludur.

Yapılacak iş; davalının ... Eğitim Bakanlığı olduğunun kabulü ile davanın yöntemince ... Eğitim Bakanlığı’na yöneltilmesi için davacıya süre verilerek davalı sıfatı ile davaya dahil edilmesi sağlandıktan sonra ... Eğitim Bakanlığının göstereceği tüm deliller toplanıp değerlendirilerek sonucuna göre karar vermektir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın taraf teşkili sağlanmadan yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 19.3.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9548, Karar No: 2012/7797, Tarih: 12.03.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/9548 E.  ,  2012/7797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Etrafı çitle çevrili olmayan, yakında başka evlerin bulunduğu, sanığın evine 7.30 m uzaklıkta bulunan tuvalet-banyo olarak kullanılan eklentinin çatısına gece veya ev halkının bulunmadığı sırada gündüzleyin başkaları tarafından silah konulması mümkün olup, parmak izi kontrolünün yapılmaması nedeniyle, sanığın savunmasının aksine delil bulunmayıp mevcut delilleri değerlendiren mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak olunmamıştır.

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, o yer C.Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 12.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11240, Karar No: 2019/12159, Tarih: 10.10.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/11240 E.  ,  2019/12159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Müşteki vekilinin duruşmaya katılmama mazeretinin kabul edildiği 06.05.2014 tarihli celsede, duruşma günü 02.07.2014 tarihi olarak belirlenmesine karşın, hakkında yakalama kararı bulunan sanığın duruşma gününden önce 23.05.2014 tarihinde mahkemeye başvurması nedeniyle savunmasının alınması ile birlikte duruşma günü beklenmeden re'sen celse açılarak müşteki ve vekilinin yokluğunda yargılamaya devamla hüküm kurulmak suretiyle CMK.nın 234/1-b maddesine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı, müşteki vekilinin, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 10.10.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33222, Karar No: 2017/15672, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/33222 E.  ,  2017/15672 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2177, Karar No: 2020/15464, Tarih: 02.11.2020

**7. Ceza Dairesi         2020/2177 E.  ,  2020/15464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, sanık müdafii ve katılan ... İdaresi vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında olay tarihindeki eylemi nedeniyle Karşıyaka 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2016/188 Esas-2017/515 Karar sayılı dosyasında verilen mahkumiyet kararının istinaf edilmesi üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11.Ceza Dairesi’nin 2017/3034 Esas – 2018/3368 Karar sayılı ilamı ile düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmek suretiyle 22.11.2018 tarihinde kesinleştiği, hükümlü vekilinin 06.11.2019 havale tarihli dilekçe ile Karşıyaka 1. Asliye Ceza Mahkemesi’ne infazın durdurulmasına yönelik dilekçe verdiği, Karşıyaka 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nce 11.11.2019 tarihli ek karar ile talebin reddedildiği, hükümlü vekilinin 07.11.2019 havale tarihli aynı türde dilekçe ile aynı zamanda İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine de başvurduğu ve 12.11.2019 tarihinde ek karar ile temyiz isteminin reddedildiği cihetle; dosyanın sadece Karşıyaka 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 11.11.2019 tarihli ek kararıyla verilen red kararına yönelik olduğu, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesi tarafından 12.11.2019 tarihli ek kararla verilen red kararına yönelik dosyanın gönderilmediği anlaşılmakla her iki talebe yönelik inceleme yapılması için İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesi’nin 2017/3034 Esas sayısında 12.11.2019 tarihinde ek karar ile verilen red kararına konu dosyanın Dairemize gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE 02.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4313, Karar No: 2008/6021, Tarih: 02.06.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/4313 E.  ,  2008/6021 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı 1-... 2-.....3-..... vs. vek. Av. ... ile davalı Tasfiye Halinde ..... Menkul Kıy. Tic. (Temsilen Yatırımcıları Koruma Fonu vek. Av. .....) arasında görülen dava hakkında İstanbul 2. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 12.04.2007 gün ve 740- 209 sayılı hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 13.12.2007 gün ve 7218- 11207 sayılı ilamına karşı davalı vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE, takdiren 170.00.-YTL.para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 02.06.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19123, Karar No: 2013/3898, Tarih: 05.03.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/19123 E.  ,  2013/3898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Katılan Gaziantep Üniversitesi ısı merkezinde kullanılmak üzere yakacak ve akaryakıt mal alım ihalesini kazanan ... ve ... Ortaklığının, tip idari şartname ve idare ile imzalanan sözleşmeye göre ... standardında fuel-oil teslim yükümlülüğü altına girdiği, yüklenici firmanın nakliyat anlaşması yaptığı firmalarca görevlendirilen sanık tanker şoförleri ..., ... ...'nun Mersin ... rafinerisindeki ... San AŞ'den yükledikleri 6 no'lu fuel-oil ile Gaziantep'e geldikleri, tankerlerin yola çıkmadan evvel yükleme yerinde şartnameye uygun olarak mühürlendiği, tankerlerin ... firması çalışanı olan sanık ... ...'ın yönlendirmeleri ile Gaziantep'te ... isimli yere park edildiği ve üniversitede teslimat yapılıncaya kadar burada beklediği, dört tankerin ... firmasına ait... plakalı fuel-oil yüklü tanker ile birlikte üniversiteye getirildiği, şartname ve sözleşmeye uygun olarak üniversitede teknisyen olarak görevli sanık ... tarafından beş tankerden alınan numunelerin katılan üniversitenin mühendislik fakültesinde tahlile tabi tutulduğu, anılan fakültede araştırma görevlisi olarak çalışıp beraat eden sanık ... ... tarafından yapılan tahlilde numunelerin tamamının ... standardında fuel-oil olduğuna dair analiz raporu düzenlendiği, aynı gün jandarmaya yapılan ihbar üzerine olay yerine intikal eden kolluk görevlilerince tankerlere el konulup yeniden numune alınarak mühendislik fakültesinde yapılan tahlilde bu kez... plaka sayılı tankerdeki akaryakıtın ... standardında fuel-oil olduğu ancak diğer dört tankerden alınan numunelerin fuel-oil olmadığının belirlendiği, bu hususun ... ... Araştırma Merkezinden alınan rapor ile de teyit edildiği, sanıkların fikir ve işbirliği içerisinde hareket ederek sanıklar ..., ... ...'nun sevk ve idaresindeki tankerlerde yüklü bulunan fuel-oil'i niteliği ve menşei belirsiz akaryakıt ile değiştirip, katılan idareye teslim etmeye çalıştıkları olayda mahkemenin "kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılığa teşebbüs" suçunun oluştuğuna yönelik kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş olup; sanıkların eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK.nun 158/1-d-son madde ve fıkrası uyarınca belirlenecek adlî para cezasının miktarının suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamayacağı gözetilmeden eksik ceza tayini hususu aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanıklara temel ceza belirlendikten sonra 5237 sayılı TCK.nun 35. maddesi gereğince indirim yapılırken adli para cezasının hesaplanması esnasında, 5901 gün yerine 6576 gün karşılığı adli para cezasına hükmedilerek fazla ceza tayini,