muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/6840, Karar No: 2010/832, Tarih: 15.02.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/6840 E.  ,  2010/832 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, sondaj kuyusu açma bedelinin tahsili istemi ile yapılan takibe vaki itirazın iptâline ilişkindir. Davalı cevap vermemiş, yokluğunda yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiş, karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Takipte talep edilen alacak miktarına göre akdî ilişkinin HUMK’nın 288 ve devamı maddeleri uyarınca davacı tarafından yazılı belgeyle kanıtlanması zorunludur. Davalı cevap vermediğinden davadaki iddiayı inkâr etmiş sayılır. Temyizinde de, akdî ilişkinin varlığını kabul etmemiş, tanık dinlenmesine de muvafakatı olmadığını bildirmiştir. Her ne kadar mahkemece tanık anlatımları ve bilirkişi raporlarına göre davanın kabulüne karar verilmiş ise de, HUMK’nın 289. maddesi uyarınca davalının açık muvafakatı bulunmadığından tanık anlatımları ile akdî ilişkinin varlığı kanıtlanmış kabul edilemez. Ancak dava dilekçesinde, “vs. yasal kanıtlar” demek suretiyle yemin deliline de dayanmış sayılacağından, sondaj kuyusu açılması konusunda akdî ilişki bulunduğuna dair davacıya yemin teklifine hakkı olduğu usulen hatırlatılması, sonucuna göre hüküm kurulması gerekir ise de, davacı defterlerinde faturanın ödeme kaydı bulunduğundan ve TTK’nın 84. maddesi uyarınca ticari defterlerdeki kayıtlar sahibi aleyhine delil teşkil edeceğinden, akdî ilişki kanıtlanmış olsa dahi davacı kayıtları aleyhine olduğundan tüm bu nedenlerle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, hukuki değerlendirme de yanılgıya düşülerek, kabulü yönünde hüküm kurulması doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

Öte yandan alacak yargılama sonucu belirleneceğinden ve faturanın davalı defterinde kayıtlı olmadığı anlaşıldığından icra inkâr tazminatı isteminin reddi gerektiğinden hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olmuş, kabul bakımından bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 15.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8686, Karar No: 2018/16734, Tarih: 26.09.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/8686 E.  ,  2018/16734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işverene bağlı olarak ... ve ... ilinde ilaç satış temsilcisi olarak çalıştığını, iş akdinin haksız ve kötü niyetli olarak feshedildiğini, davalı işverenin iş sözleşmesini müvekkilinin yaptığı tahsilatlardan para kullandığı gerekçesiyle feshedildiğinin müvekkile bildirildiğini ancak müvekkilin haklarını almaması için kurgulanmış haksız bir fesih yöntemi olduğunu savunarak kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin alacağı, fazla mesai alacağı, hafta tatili alacağı, eksik ödenen ücret alacağı, kötü niyet alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının müvekkil firmada pazarlamacı olarak çalıştığını, dini bayram, resmi bayram ve pazar günleri olağanüstü bir durum olmadığı sürece hiç bir çalışma yapılmadığını, davacının eczanelerden birinde tahsilat yaparak müvekkil firmaya haber vermediğini, davacıdan savunma istenildiğini, savunmasında kabul ettiğini, bu nedenle davacının sözleşmesinin feshedildiğini, davacının işten ayrılırken 2.637,00 TL'yi zimmetine geçirerek işten ayrıldığını, kalan maaşına mahsuben kesilen miktarın bildirildiğini ve geriye kalan bakiyenin en kısa zamanda firmaya ödenmesi için davacıya sözlü ihtarda bulundukları ancak herhangi bir ödeme bulunulmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının kıdem ve ihbar tazminatı ve diğer işçilik alacaklarını ödemeyi gerektirmeyecek şekilde sona erdiğinin ispatı işverende olup bu konuda davalı yanın iddialarını ispatlar nitelikte delil sunamamış olduğu görülerek tüm dosya içeriği ile birlikte, 13/05/2015 tarihli bilirkişi raporu da hükme esas alınarak davacının fazla çalışma, yıllık ücretli izin alacağı, ücret alacağına hak kazandığı kanaatine varılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin fazla mesai talebiyle ilgili olarak kışın 08.00-18.00 arası, yazın ise 08.00-19.00 arası çalışma ile Cumartesi günleri 08:00-13:00 saatleri arasında çalışmanın iddia edilmesine rağmen hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının talebini aşacak şekilde yaz döneminde Cumartesi çalışması günlük 10 saat, kış döneminde ise günlük 9 saat olarak tam gün çalışmış gibi kabul edilerek HMK’nun 25. maddesinde düzenlenen maddi vakıa ile bağlılık ilkesine aykırı olarak hesaplama yapılması hatalıdır.

3-Davacının ikrarında olan davalıya verdiği 28.05.2014 tarihli savunmasında 2.637 TL tahsilatın ihtiyacı olması sebebiyle harcadığını beyan etmesine rağmen bu miktarın bir buçuk aylık ücretine mahsuben değerlendirerek ücret alacağının reddi yerine kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.09.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12474, Karar No: 2010/16491, Tarih: 05.10.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/12474 E.  ,  2010/16491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak zemin bedelinin tespitinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazın üzerinde bulunan ağaçların yaşı ve sayısı nazara alındığında taşınmazın kapama karışık meyve bahçesi niteliğinde olduğu dikkate alınarak net gelir metoduna göre el atılan bahçenin dava tarihi itibariyle değeri tespit edildikten sonra, o yörede mutad olarak ekilen ürünler esas alınmak suretiyle gelir metoduna göre zeminin değeri tespit edilip, belirlenen bahçe bedelinden ürün gelirine göre belirlenen zemin bedeli düşülmek suretiyle el atılan bölümdeki ağaçların değerinin tespit edilmesi gerektiği düşünülmeden, bu metoda uyulmadan ağaç bedelleri maktu alınmak suretiyle değer biçilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/20472, Karar No: 2021/10766, Tarih: 27.10.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/20472 E.  ,  2021/10766 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ... 15. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Beraat

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Dosyadaki bilgi ve belgelerle HTS kayıtlarına göre; ... numaralı telefon ile diğer sanıklar arasında olay öncesinde ve sonrasında yoğun telefon görüşmelerinin bulunmasıyla birlikte, sanığın yakın çevresiyle bu hat üzerinden çok sayıda görüşmenin yapılması, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kovuşturma dosyasının tefrikine karar verilen sanık ...’un sanık aleyhindeki beyanları karşısında, sanığın üzerine atılı uyuşturucu madde ticareti yapma suçunun sübut bulduğu gözetilmeden, mahkûmiyeti yerine beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazı bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 27/10/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1479, Karar No: 2018/1723, Tarih: 11.04.2018

**1. Ceza Dairesi         2018/1479 E.  ,  2018/1723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

MAĞDURLAR : ..., ..., ..., ...

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, olası kastla yaralama, mala zarar vermek, genel güvenliği tehlikeye sokma, trafik güvenliğini tehlikeye sokma, 6136 sayılı Kanuna muhalefet.

HÜKÜM : 1- Sanık ... hakkında;

TCK.nun 86/1,3-e, 21/2, 53. maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası,

TCK.nun 170/1-c, 53. maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası,

6136 sayılı Kanunun 13/1, TCK.nun 52/2, 53. maddeleri uyarınca 2 yıl hapis ve 2400.00.TL adli para cezası,

Mala zarar verme suçundan açılan kamu davasının TCK.nun 73/4, CMK.nun 223/8. maddesi uyarınca düşürülmesine,

Kasten öldürmeye teşebbüs suçundan CMK.nun 223/2-c maddesi uyarınca beraat (4 kez).

2- Sanık ... hakkında;

TCK.nun 86/1,3-e, 21/2, 53, 58. maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası,

TCK.nun 179/3-2, 53, 58. maddeleri uyarınca 1 yıl hapis cezası,

Mala zarar verme suçundan açılan kamu davasının TCK.nun 73/4, CMK.nun 223/8. maddesi uyarınca düşürülmesine,

.../...

Kasten öldürmeye teşebbüs suçundan CMK.nun 223/2-c maddesi uyarınca beraat (4 kez).

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanıklar ... ve ... haklarında "Beşer kez kasten öldürmeye teşebbüs etmek" suçundan cezalandırılmaları istemi ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucu, Kayseri 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 24/11/2014 gün ve 2014/39 esas, 2014/291 karar sayılı hükmü ile sanıkların "mağdur ...'ü olası kastla yaralama" suçundan 5237 sayılı TCK’nun 86/1-3-e, 21/2, 53. maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına, diğer mağdurlara yönelik öldürmeye teşebbüs suçlarından beraatlerine karar verildiği, hükmün yasal süresi içerisinde Cumhuriyet savcısı ve sanıklar müdafileri tarafından temyizi üzerine; Dairemizin 13/02/2018 gün ve 2016/5994 esas, 2018/531 karar sayılı ilamı ile, sanıkların mağdur ...'e yönelik kasten yaralama ve araçtaki bütün mağdurlar ..., Yunus, Efe, İrfan ve Muhammed'e yönelik ise zincirleme şekilde silahla tehdit suçlarından cezalandırılması gerektiği için yerel mahkeme kararının oy çokluğu ile bozulmasına karar verildiği, Dairemizin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.03.2018 tarihli itiraz yazısı ile bozma kararının kaldırılarak yerel mahkeme kararının, sanıkların bütün mağdurlara yönelik öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılmaları için suç vasfı yönünden bozulması istemiyle itirazda bulunulduğu; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.07.2012 gün ve 2012/280, 2012/928 sayılı kararı ile 05/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasanın 99. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'nun 308. maddesinde yapılan değişiklik ve 101. maddesiyle 5320 sayılı Yasaya eklenen geçici 5. madde uyarınca itiraz hakkında karar verilmek üzere dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 308. maddesinin, 6352 sayılı Yasanın 99. maddesi ile eklenen 3. fıkrası uyarınca yapılan incelemede;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz gerekçeleri yerinde görüldüğünden İTİRAZIN KABULÜNE,

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar Yusuf ve Niyazi'nin mağdurlar ..., Yunus, Efe, İrfan ve Muhammed'e yönelik eylemlerinin sübutu kabul, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazlarının reddiyle;

Karayolunda yan yana giderken, sanıkların bulunduğu araçtan mağdurların bulunduğu araca tabanca ile en az beş kez ateş edildiği, mağdurların bulunduğu araçtaki Ahmet'in, sağ kürek kemiği lateralinden (kürek kemiği yan tarafı) yaralandığı, sanıkların diğer araçta en az üç-dört kişi olduğunu bildikleri, yan yana hareket halindeki bir otomobilden yandaki otomobile ateş edilmesi halinde o otomobildeki kişilerin yaralanacağının, öleceğinin mutlak ve kaçınılmaz olduğu, sanıkların elverişli silahla, çok yakın mesafeden, öldürücü nahiyelere en az beş defa ateş ettikleri, mağdurların yoldan çıkıp bir işyerine sığınarak kurtuldukları, sanıkların mağdurları takip edip aynı işyeri önüne gelerek atışa devam ettikleri, tüm bu haller birlikte değerlendirildiğinde sanıkların mağdurlara yönelik kastının öldürme olduğu anlaşıldığı halde, yazılı biçimde mağdur ...'e yönelik olası kastla yaralamadan cezalandırılmaları ve diğer mağdurlara yönelik öldürmeye teşebbüs suçundan beraatlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı olup, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 11/04/2018 gününde, Üyeler ... ve ...'in karşı itirazın reddi gerektiği yönündeki karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

(M) (M)

KARŞI OY:

Oluş ve dosya kapsamına göre, Dairemizin 13/02/2018 tarihli kararı yerinde olduğundan, sayın çoğunluğun itirazın kabulüne dair görüşüne katılmıyoruz. 11/04/2018

... ...

Muhalif Üye Muhalif Üye
Yargıtay — Esas No: 2015/33283, Karar No: 2017/15698, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/33283 E.  ,  2017/15698 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/16652, Karar No: 2023/19822, Tarih: 18.12.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/16652 E.  ,  2023/19822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2402 E., 2023/2811 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 15. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/131 E., 2023/284 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) öngördüğü yargılama sistemine göre ilk derece mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir. İstinaf başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince, başvuran tarafın istinaf başvurusunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir. Bu durumda bölge adliye mahkemesi kararına karşı, istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi hâlinde bölge adliye mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup bu hâlde ilk derece mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuş olup Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar verilmiştir. Hâl böyle iken İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurmayan davalı vekilinin, istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz etmekte hukuki yararı bulunmamaktadır. Buna göre Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz hakkı bulunmayan davalı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı ... vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine18.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15342, Karar No: 2018/6588, Tarih: 30.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/15342 E.  ,  2018/6588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

1-5237 sayılı TCK'nın 51/3. maddesine aykırı olarak hükmolunan kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında denetim süresi belirlenmemesi,

2-5237 sayılı TCK'nın 51/7. maddesi uyarınca, sanığın denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere hakimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verileceğine ilişkin ihtarın yapılmaması,

3-5237 sayılı TCK'nın 51/8. maddesi uyarınca sanığın denetim süresini iyi halli olarak geçirdiği takdirde ertelenmiş bulunan hapis cezasının infaz edilmiş sayılacağına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

4-Suç tarihinin 05/03/2015 olmasına rağmen gerekçeli karar başlığında 2015 olarak gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 30/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2074, Karar No: 2019/4378, Tarih: 24.06.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/2074 E.  ,  2019/4378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kayyım tayin edilmesine ilişkin olarak açılan davada ... 7. Sulh Hukuk ve ... 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kayyım tayin edilmesi istemine ilişkindir.

... 1. Sulh Hukuk Mahkemesince, kayyım tayini istenilen ... ...'in UYAP ortamından alınan güncel nüfus ve adres kaydına göre MERNİS adresinin de yerleşim yeri adresinin de ..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 7. Sulh Hukuk Mahkemesince de, 4721 sayılı TMK’nun 430. maddesinde "Temsil kayımı, kendi ve kayyım atanacak kimsenin yerleşim yeri vesayet makamı tarafından atanır" hükmü; 21. maddesinde "velayet altındaki çocuğun yerleşim yeri, anne ve babasının, anne ve babanın ortak yerleşim yeri yoksa, çocuğun kendisine bırakıldığı anne veya babanın yerleşim yeridir. Diğer hallerde çocuğun oturma yeri, onun yerleşim yeri sayılır..." hükmü; 22. maddesinde "Bir öğretim kurumuna devet etmek için bir yerde bulunan ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz" hükmü yer almaktadır. İstanbul Valililiği ...Çocuk Evleri Sitesi Müdürlüğünün 18/09/2018 tarih 3182 sayılı yazıları ile "...'in ... 3. Çocuk Mahkemesinin 17/01/2018 tarih ve 2017/158 tedbir talep nolu kararı ile verilen bakım tedbiri kararı bulunduğunun, 03/11/2017 tarihinde kuruluşlarına kabul edildiğinin, ... Aile Çalışma ve Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğünün 30/06/2018 tarih ve 2018/109 sayılı Sosyal İnceleme Raporun'da çocuğun babası ...'ın resmi ve hukuki olarak çocuğun babası olarak tanımlanana kadar aile yanına uzun süreli ve yatılı izinli verilmesinin uygun olacağının belirtilmesi ve meslek elemanı tarafından hazırlanan Sosyal İnceleme Raporuna istinaden ... isimli çocuğun 2007/03 sayılı kuruluştan izinli ve izinsiz ayrılan çocuklar ve ziyaretçiler genelgesinin ilgili maddesi gereğince 07/08/2018 tarihinde baba ...'a izinli olarak teslim edildiği, halen .../... ilinde baba ...'ın yanında izinli olarak kaldığının" bildirildiği, dolayısıyla bakım tedbiri kararı üzerine ... ...'in nüfus kaydında mernis adresi olarak görünen "..." adresindeki çocukbakım evine yerleştirildiği anlaşılmakla; küçüğün yerleşim yerinin, nüfus kaydında gösterilen "kurum " adresi değil (aynı zamanda halen yanında ikamet ettiği biyolojik babası ...'ın ikamet