muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11295, Karar No: 2015/24915, Tarih: 06.05.2015

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikâhlı evli iken, sanık ... ölen eşinden kalan maaşından faydalanmak amacıyla 13.01.2004 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'den maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 06.05.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7795, Karar No: 2006/9357, Tarih: 18.09.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/7795 E.  ,  2006/9357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 21.4.2003 gününde verilen dilekçe ile meni müdahale ve sözleşmeye aykırı kullanılan yolun kaldırılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 13.10.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar, 1.4.2004 tarih 2 sıra nolu tapu ile malik bulundukları taşınmazdan 10.4.2001 günlü sözleşme ile davalıya yol verdiklerini, ancak davalının sözleşmeye aykırı biçimde yolu sürekli olarak yükseltip betonlayarak mülkiyet haklarını zedelediklerini bu arada evlerine giriş yapamaz hale geldiğini iddia ederek, davalının tapulu taşınmaza vaki müdahalesinin men'i ile yolun kaldırılmasına karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, nizalı yolun kadimden beri kullanılan bir yol olduğunu, sözleşme ile ihdas edilmediğini, sözleşme ile yalnızca kullanım biçiminin düzenlendiğini, davanın reddi gerektiğini savunmuş, mahkeme davayı reddetmiştir.

Hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava tapulu taşınmaza elatmanın önlenmesi ve sözleşme ile oluşturulan yolun sözleşmeye aykırı olarak kullanılması nedeniyle kaldırılması istemine ilişkindir.

Taraflar tapulu taşınmazda paylı mülkiyet esasına göre maliktir. Her iki tarafın da taşınmaz üzerinde yaptıkları ve ayrı ayrı tasarruf ettikleri evleri bulunmaktadır. Taşınmazın batı kesimine yakın olan yapı davacılara, doğu kesimine yakın olan evde davalılara aittir. Anayol taşınmazın batısında

yeralmakta olup taraf evlerine araçla ulaşım bu yoldan sağlanmakta olduğundan, her iki eve de araçla geçişi sağlayan geçici bir yol ortak taşınmaz üzerinde olacak biçimde sözleşme ile belirlenmiştir. Mülkiyette pay durumu bozulmamak üzere paydaşların bu tür kullanım biçimi belirlemelerinde yasal bir sakınca yoktur. Bu nedenle sözleşmede nitelikleri belirtilen bir yolun davalı tarafca yapılması ne kadar bir hak ise de, bu yolun kendi mülkiyet hakkını bozacak, daraltacak, ya da zorlaştıracak şekilde kullanılmamasını istemek de davacının hakkıdır. Fen bilirkişisi ...'ın 13.5.2005 günlü harita ve raporunda yolun sözleşmeye aykırı bir biçimde yükseltildiği belirlenmiş olup, bu husus inşaatçı bilirkişi ... tarafından düzenlenen 17.5.2005 günlü rapora ve krokiye de yansımıştır. Sözleşmeye aykırı olduğu gibi, davacının evinin önüne araçlı ulaşımı imkansız hale getirdiği anlaşılan yol inşası, bir hakkın taşkın kullanımını ortaya koyduğundan, sözleşmenin belirlediği zemin durumuna uygun hale gelinceye kadar, yükseklik oluşturan yol bölümü için infaza olanaklı şekilde davanın kabulüne karar verilecek yerde, hukuki yarar bulunmadığından söz edilerek davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davacılar vekilinin temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, 18.9.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1062, Karar No: 2013/6596, Tarih: 02.05.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/1062 E.  ,  2013/6596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ESKİŞEHİR 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/10/2012

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar vekilince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;Dava,  muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve pay oranında tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; miras bırakan İ. T.'un 2246 parsel ile 38 parsel sayılı taşınmazları ile 2244 parsel sayılı taşınmazdaki 2/3 payını davalı kızı A.ye, 272 parsel sayılı taşınmazını davalı torunu N.'e, 2197 parsel sayılı taşınmazını ise davalı torunu E.e satış suretiyle devrettiği, miras bırakanın 27.03.2007 tarihinde öldüğü,  geride mirasçı olarak 1996 tarihinde evlendiği ikinci eşi K.T.ile 1984 yılında ölen ilk eşi H.den olma  çocukları olan davacılar, davalı A. dava dışı çocukları R. T.F. T.ile kendisinden önce 1987 yılında ölen kızı Ü.un oğlu olan torunu N.A.in kaldığı, davalı E.ün  mirasçılardan R.ın oğlu olduğu anlaşılmaktadır.

Davacılar, çekişme konusu taşınmazların davalılara temliklerinin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmışlar, davalılar ise miras bırakanın davacılar ile dava dışı bir kısım mirasçısına da yer verdiğini ileri sürerek davanın reddini savunmuşlardır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l.4.1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanununun 213. maddesi (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun  237. maddesi) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.  Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

Somut olaya gelince, gerek dosyaya yansıyan kayıt ve belgelerden ve gerekse tanık beyanlarından; miras bırakanın eşi H.'nin 1984 tarihinde öldüğü, son eşi K.ile 30.10.1996 tarihinde evlendiği, murisin davalı mirasçıları A.ve N.e temlik ettiği taşınmazlar dışında,  dava dışı 21, 738, 740, 1352,  1411 ve 1475 parsel sayılı taşınmazlarını   31.08.1984 tarihinde  1/3'er pay olarak ölünceye kadar bakım akti ile davacı çocukları A.ve A. ile dava dışı oğlu R.., yine dava konusu 2244 parsel sayılı taşınmazın dava konusu yapılmayan 2/3 payını 05.08.1993 tarihinde dava dışı kızı F.e satış suretiyle devrettiği gözetildiğinde, miras bırakanın gerçek amacının mirasçılarından mal kaçırmak olmayıp mal varlığını o tarihte mevcut olan  mirasçıları arasında paylaştırmak olduğunun kabulü gerekir.

Öte yandan, tanık olarak dinlenen H.A. ile R.T.un; miras bırakan tarafından davalı E.e yapılan satışın gerçek olduğu yönündeki anlatımları dikkate alındığında, torun E.e devredilen  2197 parselin  temlikinin de muvazaalı olmadığı anlaşılmaktadır.

Öte yandan, tanık olarak dinlenen H.A. ile R.T.un; miras bırakan tarafından davalı E.e yapılan satışın gerçek olduğu yönündeki anlatımları dikkate alındığında, torun E.e devredilen  2197 parselin  temlikinin de muvazaalı olmadığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalılar vekilinin belirtilen nedenlerle temyiz itirazları  yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 02.05.2013  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15263, Karar No: 2013/23141, Tarih: 17.12.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/15263 E.  ,  2013/23141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun .... maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın ... adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun .... maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın ... adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazlardan 108 ada 134 parselin çeltik tarlası niteliğinde kabulü ile net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit edilmesinde; üzerinde bulunan ve taşınmaza bahçe niteliği vermeyen ağaçlara maktuen değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazlardan 108 ada 135 parsel sayılı taşınmaz yönünden yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Kamulaştırılan taşınmaz üzerinde 52 adet muhtelif meyve ağacı vardır. Taşınmazın yüzölçümüne ve meyve ağaçlarının sayısına göre kapama karışık meyve bahçesi olarak kabulü ile net meyve gelirine göre değerinin biçilmesi gerektiği düşünülmeden, geçersiz rapora göre kamulaştırma bedelinin tespit edilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, davacı idareden peşin alınan temyiz ve temyiz edenlerden peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, ........2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1765, Karar No: 2021/4833, Tarih: 08.06.2021

**8. Hukuk Dairesi         2021/1765 E.  ,  2021/4833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Terkin

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı vekili ile katılma yoluyla bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı Hazine vekili, mülkiyeti kayden davalıya ait olan 293 ada 4 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan kısmı bakımından davalı adına olan tapu kaydının iptali ile tescil harici bırakılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalıların bir kısmı davanın reddini savunmuş, bir kısmı ise cevap vermemiştir.

Mahkemece, hükmüne uyulan bozma ilamı sonrası, Mahkemenin görevsizliğine karar verilmiş, hüküm davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairenin 15.06.2015 tarihli ve 2015/11133 Esas, 2015/13243 Karar sayılı ilamı ile ‘…Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; davacı tarafça dava dilekçesinde dava değeri 5.100,00 TL olarak gösterilmiş ve davanın değerine göre dava tarihi itibariyle görevli Mahkemenin Sulh Hukuk Mahkemesi olduğu anlaşılmış ise de, dava tarihinde yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK'un 7. maddesinin son fıkrası "Bir dava, asliye mahkemesinde hükme bağlandıktan sonra, davanın sulh mahkemesinin görevi içinde olduğu ileri sürülerek üst mahkemede itirazda bulunulamaz." hükmü uyarınca, eldeki davada Asliye Hukuk Mahkemesince karar verildiğinden bozma ilamına uyularak verilmiş 2.kararda mahkemenin görevsizliğine, Sulh Hukuk Mahkemesinin görevli olduğuna dair hüküm kurulması doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir…’ gerekçesi ile bozulmuştur. Mahkemesince bozmaya uyma kararı verilerek yeniden yapılan yargılama neticesinde, davanın kabulüne, 293 ada 4 parselde davalılar adına kayıtlı bulunan taşınmazın 17.07.2007 tarihli fen bilirkişisi Hasan Uzun tarafından tanzim edilen raporda kırmızı tema taralı olarak gösterilen 225,03 m2'lik kısım kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığından bu kısmın tapusunun iptaline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine vekili ve katılma yolu ile davalı ... ve diğerleri vekili tarafından vekalet ücretine yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava; 3621 Sayılı Kıyı Kanunu'ndan kaynaklanan tapu iptal ve terkin isteğine ilişkindir.

1. Davacı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Kıyılar tapuya tescili gereken taşınmazlardan değildir. Mahkemece dava konusu taşınmazın kıyı alanında olduğu belirtilen bölümünün tapu kaydının iptaline karar verilmiş ise de; iptal edilen bu bölümün tapu sicilinden terkinine de karar verilmesi gerektiği halde bu yönde bir hüküm kurulmaması doğru değildir.

Yine, Mahkemece, hükümde, fen bilirkişi raporuna atıfta bulunulurken, rapor tarihi 17.07.2007 olarak yazılmış ise de dosya kapsamına göre fen bilirkişi raporunun 10.07.2007 tarihli olduğu anlaşılmış, ancak bu husus maddi hata olarak değerlendirilmiştir.

Yine, Mahkemece, hükümde, fen bilirkişi raporuna atıfta bulunulurken, rapor tarihi 17.07.2007 olarak yazılmış ise de dosya kapsamına göre fen bilirkişi raporunun 10.07.2007 tarihli olduğu anlaşılmış, ancak bu husus maddi hata olarak değerlendirilmiştir.

2. Davalılar ... ve diğerleri vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Mahkemece, davalılar aleyhine vekalet ücretine hükmedilmiş ise de, 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 36/A maddesinde, kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekâlet ücreti dâhil, yargılama giderine hükmolunmayacağı hüküm altına alınmıştır. Davacı Hazine tarafından davalı aleyhine tapu kaydının iptali istemiyle dava açıldığına göre davalılar aleyhine vekalet ücreti hükmedilmesi isabetsiz olmuştur.

Ne var ki, tüm bu açıklanan yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirir nitelikte görülmediğinden, 6100 Sayılı HMK'nin geçiçi 3/2 maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK'un 438/7 maddesi uyarınca hükmün (1), (2) ve (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle hükmün 1. paragrafındaki '' …tapusunun iptaline …’ ibaresinden sonra gelmek üzere ‘'' ... bu bölümün kıyı olarak tapu sicilinden terkinine ….'' ibaresinin eklenmesine, 2. paragrafındaki ‘17.07.2007…’ tarihinin hüküm fıkrasından çıkarılmasına yerine ‘10.07.2007…’ tarihinin yazılmasına, 6. paragrafındaki ‘Davacı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT’ne göre belirlenen 1.980,00 TL vekalet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine…’ ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılmasına yerine ‘3402 sayılı Yasa'ya eklenen 36/A maddesi gereğince davacı lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına’ ibaresinin eklenmesine, Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nin geçici 3. maddesi yollaması ile HMK'nin 304. maddesi (1086 sayılı HUMK'un 438/7. fıkrası) gereğince DÜZELTİLMİŞ BU ŞEKLİ İLE ONANMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 08.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3070, Karar No: 2021/1629, Tarih: 18.02.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/3070 E.  ,  2021/1629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Düşme

Gerekçeli karar başlığında “2005, 2006, 2007” olarak yanlış gösterilen suç tarihlerinin, Aralık ayına ait matrahlı KDV beyannameleri ile sanıkların sahibi olduğu şirketten Ba formuyla Aralık ayında mal aldıklarını bildiren mükellefler bulunması nedeniyle 31/12/2005, 31/12/2006, 31/12/2007 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

1- Sanıklar hakkında 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan verilen zamanaşımı nedeniyle düşme hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçuna ilişkin suç tarihlerinin 01/01/2005 ve 01/01/2006 tarihleri olduğu kabul edilerek düşme kararı verilmiş ise de, sanıklara yüklenen sahte fatura düzenleme suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, asıl suç tarihleri olan 31/12/2005 ve 31/12/2006 tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği anlaşıldığından, sonucu itibarıyla doğru olan düşme hükümlerinin ONANMASINA,

2- Sanıklar hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen zamanaşımı nedeniyle düşme hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanıklara yüklenen 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçuna ilişkin dava zamanaşımının 31/12/2007 olan suç tarihinden hüküm tarihine kadar dolmadığı gözetilmeden, kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, sanıklara yüklenen suçun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı Kanun’un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşıldığından ve bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK’nin 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak, sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 18.02.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.