muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/6618, Karar No: 2011/11172, Tarih: 01.11.2011

Diğer taraftan; çağdaş hukuk sistemlerindeki tanımıyla mülkiyet: geniş haklar, buna bağlı yetkiler ile birlikte bazı ödevlerin oluşturduğu bir hukuksal kurumdur. Başka bir söyleyişle mülkiyet, tanıdığı geniş hak ve yetkilerin yanında bazı ödevlerde yükleyen bir ayni haktır. Medeni Kanunun 683. maddesinde "Bir şeye malik olan kimse hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir." hükmü getirilmek suretiyle mülkiyet hakkının kanunla kısıtlanabileceğine işaret olunmuştur. Bu doğrultuda olmak üzere, taşınmaz malikini komşusuna zarar verebilecek her türlü taşkınlıklardan kaçınmakla yükümlü kılan aynı kanunun 737. maddesi, komşuluk ilişkilerinden doğan zorunlu çıkar çatışmalarını düzenlemiş, bir arada yaşamak durumunda olan, komşu taşınmaz maliklerinin ekonomik, sosyal çıkarlarını dengede tutabilmek için onlara katlanma ve kaçınma ödevleri yüklemiştir.

O halde, bir toplumda birlikte yaşama olanağı sağlayan insancıl, gerçekçi, zorunlu temel hukuk kuralına göre, hakim; somut olayın özelliğini, taşınmazların konumlarını, kullanma amaçlarını, niteliklerini, yöresel örf ve adetleri, toplumun doğal ihtiyaç ve gerçeklerini gözönünde bulundurarak, komşuların birbirlerine göstermekle yükümlü oldukları olağan katlanma ve hoşgörü sınırını aşan bir taşkınlığın bulunup bulunmadığını saptama, zararı giderici önlemlerden en uygununu bulma, kaçınılmaz müdahaleleri yapmak suretiyle özverileri denkleştirme durumundadır.

Bunun içinde zararın niteliği, kapsamı ve ne surette giderileceği yönünde tarafların tüm delilleri toplandıktan, gerektiğinde yerinde keşif yapıldıktan sonra uzman bilirkişilerden bilim ve tekniğe uygun gerekçeli rapor alınması zorunludur.

Somut olayda; yapılan inceleme ve araştırmanın hüküm vermeye yeterli olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur. Mahkemece, yapılan uygulamalar sonucunda elde edilen bilirkişi raporları arasında her iki dava bakımından tecavüze konu alanlar yönünden çelişkiler olduğu gibi, komşuluk hukuku bakımından da, davalıların kendi taşınmazlarına inşa ettikleri geo-arme duvarın tekniği, yapılışı, mevcut hali ile zarar durumları açısından raporlar arasında mübayenetler söz konusu olduğu görülmektedir.

O halde, bilirkişi raporları arasındaki çelişkiler giderilmeden son alınan bilirkişi raporlarına itibarla karar verilmiş olmasının doğru olduğu söylenemez.

Hal böyle olunca; yukarıda açıklanan ilke ve olgular gözetilerek tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda, mahallinde yeniden üç kişiden oluşan uzman bilirkişiler kurulu aracılığıyla keşif yapılarak, uygulama ve araştırmayı gösterir, denetime elverişli ve önceki raporlar arasındaki çelişkileri giderecek rapor alınması, soruşturmanın eksiksiz tamamlanması, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Hal böyle olunca; yukarıda açıklanan ilke ve olgular gözetilerek tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda, mahallinde yeniden üç kişiden oluşan uzman bilirkişiler kurulu aracılığıyla keşif yapılarak, uygulama ve araştırmayı gösterir, denetime elverişli ve önceki raporlar arasındaki çelişkileri giderecek rapor alınması, soruşturmanın eksiksiz tamamlanması, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Tarafların bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesine göre) HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 03.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 825.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 01.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2564, Karar No: 2009/975, Tarih: 29.01.2009

**21. Hukuk Dairesi         2008/2564 E.  ,  2009/975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorum İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/11/2007

Davacı,  21.4.1984 -23.3.2000 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının 21.04.1984-23.03.2000 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının 21.04.1984-21.09.1984 tarihleri arasında vergi, mesleki kuruluş ve esnaf sicil kaydı olmadığı gerekçesiyle; 02.08.1990-12.02.1999 tarihleri arasında da 19.04.2000 tarihli dilekçesiyle sadece vergi kaydı esas alınarak zorunlu Bağ-kur sigortalısı sayılması gerektiğini talep ettiğinden davanın reddine  karar verilmiştir.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren, 1479 sayılı Yasa’nın 24. maddesi ilk şekliyle, sigortalılığın oluşumu için, kendi ad ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmesi yanında, ayrıca, kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu da aramıştır. Bu kuruluşlara kayıt tarihi ise, sigortalılığın başlangıcı yönünden, yasal karine kabul edilmiştir. 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa, Bağ-Kur’lu olabilme yönünden, söz konusu 24. maddenin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu kaldırmış, sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulunun gerçekleşmesi durumunda, sigortalılığın oluşacağını yeterli görmüştür. Buna karşın, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı yasa bağımsız çalışanların sigortalı olabilmeleri yönünden vergi yükümlülüğünü öngörmüş, vergiden muaf olanların da kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olmaları durumunda yine sigortalı sayılacaklarını kabul etmiştir. Nihayet, 22.03.1985 yürürlük tarihli 3165 sayılı Yasa, sigortalılığa karine yönünden vergi kaydının, bu kaydın bulunmaması veya vergiden muaf olunması halinde, esnaf ve sanatkar sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarının esas alınacağını belirlemiştir.

Davacının şahsi sicil dosyasının incelenmesinden, 11.07.1986 tarihli giriş bildirgesine istinaden, 21.04.1984 tarihi itibariyle Bağ-Kur sigortalısı olarak kayıt ve tescilinin yapıldığı, ancak daha sonra davacının 19.04.2000 tarihli dilekçesiyle sadece vergi kaydı esas alınarak zorunlu Bağ-kur sigortalısı sayılması gerektiğini talep ettiği dilekçesi dikkate alınarak  21.09.1984-02.08.1990; 09.02.1999-23.03.2000 tarihleri arasında zorunlu Bağ-kur sigortalısı sayıldığı anlaşılmaktadır.

Davacının şahsi sicil dosyasının incelenmesinden, 11.07.1986 tarihli giriş bildirgesine istinaden, 21.04.1984 tarihi itibariyle Bağ-Kur sigortalısı olarak kayıt ve tescilinin yapıldığı, ancak daha sonra davacının 19.04.2000 tarihli dilekçesiyle sadece vergi kaydı esas alınarak zorunlu Bağ-kur sigortalısı sayılması gerektiğini talep ettiği dilekçesi dikkate alınarak  21.09.1984-02.08.1990; 09.02.1999-23.03.2000 tarihleri arasında zorunlu Bağ-kur sigortalısı sayıldığı anlaşılmaktadır.

Davacının 17.10.1984 tarihinden itibaren devam eden oda kaydı ve esnaf ve sanatkar sicil kaydı ile 21.09.1984-02.08.1990; 09.02.1999-23.03.2000 tarihleri arasında vergi kaydı bulunmaktadır. Davacının 21.04.1984-21.09.1984 tarihleri arasında vergi kaydı, esnaf ve sanatkar sicili kaydı veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı bulunmadığından zorunlu Bağ-Kur sigortalısı değildir. Ancak davacının,  12.09.1990 tarihinden itibaren 27.04.2000

tarihine kadar devam eden prim ödemeleri  mevcuttur. 21.04.1984-12.02.1999 dönemine ait prim borç ve cezalarını Kuruma icra takibi sonunda ve 1992 affından da yararlanarak ödediği anlaşılmaktadır. Davalı Kurum’un geçmişe yönelik (uyuşmazlık konusu dönemi de kapsar şekilde) prim tahsil etmesi ve uzun süre bu primleri kullanması ve daha sonra davacının sigortalılığını iptal etmesi Medeni Kanun’un 2. maddesinde ifadesini bulan objektif iyi niyet kurallarıyla bağdaşmayacaktır. Sosyal güvenlik kurumlarının anayasal görevlerini yerine getirirken, sigortalılara karşı olabildiğince yasal haklarını hatırlatması ve bu durumlarını izlemesi zorunlu görev olarak ortaya çıkar. Bağ-Kur’un bu anayasal sosyal güvenlik ödevinin gereği olarak, sigortalısını uyarmaması sonucu, primleri tahsil edilen sürelerin 1479 sayılı yasaya tabi zorunlu sigortalı olarak kabul edilmesi gerekmektedir. Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 01.10.1997 gün ve E: 1997/10-578, K: 1997/758; 24.09.2003 gün ve 2003/10-489, 2003/490 sayılı kararı da bu doğrultudadır. Öte yandan davacının vergi kaydı olmasa da, oda ve esnaf sicil kaydının mevcut olduğu 02.1990-09.02.1999 tarihleri arasında önceden tescil edilmiş olduğu da açıktır. Bu durumda davalı Kurumun önceden tescil edilen ve 1479 sayılı yasanın 24. maddesinin öngördüğü koşulları taşıyan davacıyı 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı yasa ile değişik 24. maddesine yanlış anlam vermek suretiyle sigortalılığını iptal etmesi yerinde değildir. Davacının bu davada Bağ-Kur sigortalılığının geçerli sayılmasına karar verilmesini istediği görülmektedir. Davacının daha önce Bağ-Kur’a verdiği 19.04.2000 tarihli matbu dilekçesi, sosyal güvenlik hakkıyla ilgili kamu düzenine ilişkin bu hizmet tespiti davasında  dikkate alınamaz. Bağ-Kur Kanununun 26.maddesine göre sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçilemez ve kaçınılamaz. Ayrıca Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 15.10.2003 gün ve E:2003/21-579, K:2003/570 sayılı kararında da belirtildiği gibi, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı yasa ile yapılan değişiklik, değişiklikten önceki mevzuatın öngördüğü koşullara sahip olması nedeniyle sigortalı olanların sigortalılıklarına son vermemekte, değişikliğin yürürlüğe girdiği tarihlerde Bağ-Kur’a yeni kayıt ve tescil edilecekler için yeni düzenlemeler öngörmektedir. Tersinin kabulü kazanılmış hakları ortadan kaldırmak olur ki, bu durumun kabulüne, yasaca ve hukukça olanak olmadığı ortadadır. Bu nedenle, davacının 01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı yasanın 24. maddesindeki koşullara göre 21.04.1984 tarihinde başlayan zorunlu sigortalılığına geçerlilik tanınarak uyuşmazlık konusu 21.04.1984-09.02.1999 döneminde de zorunlu Bağ-Kur sigortalısı sayılması gerekmektedir.Belirtilen nedenlerle davanın kabulü yerine reddine karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 29.01.2009 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11312, Karar No: 2014/11671, Tarih: 27.10.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/11312 E.  ,  2014/11671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kemer İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/07/2014

NUMARASI : 2014/94-2014/128

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, itirazın kaldırılması ve kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine, davalı lehine asıl alacak üzerinden %20 nispetindeki inkar tazminatının davacıdan alınarak davalıya verilmesine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından, temyiz edilmiştir.

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin icra inkar tazminatına yönelik temyiz itirazlarına gelince; Davacı alacaklı icra takibinde ve davada sözlü kira sözleşmesine dayanmış, davalı borçlu itirazında kira ilişkisine ve sözleşmeye karşı çıkmıştır. Mahkemece, davalının kira sözleşmesine yönelik iddialarının yargılamayı gerektirdiği gerekçesiyle davanın reddine, asıl alacak üzerinden %20 oranında tazminatın davacıdan alınarak davalıya verilmesine karar verilmiştir. İcra İflas Kanununun 68/son maddesi hükmü gereğince itirazın kaldırılması talebinin esasa ilişkin nedenlerle kabulü halinde borçlu, talebin aynı nedenlerle reddi halinde alacaklı diğer tarafın istemi üzerine tazminata mahkum edilir. Mahkemece uyuşmazlığın hallinin yargılamayı gerektirdiğinden bahisle istemin reddine karar verilmiş olmasına göre koşulları oluşmadığından davalı yararına icra inkar tazminatına hükmedilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 27.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11137, Karar No: 2013/16644, Tarih: 03.10.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/11137 E.  ,  2013/16644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak yıkılan bina bedelinin tahsili davasının kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 09.07.2012 gün ve 2012/10883 Esas - 2012/15350 Karar sayılı ilama karşı davalı ... Belediye Başkanlığı vekili yönünden verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

-K A R A R-

Kamulaştırmasız el atılarak yıkılan bina bedelinin tahsili istemine ilişkin davanın kısmen kabulüne dair mahkemece verilen karar, davalılardan ... Belediye Başkanlığı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmış, bu karara karşı davalılardan ... Belediye Başkanlığı vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, Yargıtay ilamında yazılı gerekçelere göre; davalılardan ... Belediye Başkanlığı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair karar düzeltme istekleri HUMK.nun 440. maddesinde yazılı nedenlerden hiçbirisine uymadığından yerinde görülmemekle birlikte;

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca,

Davalılardan ... Belediye Başkanlığı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 09.07.2013 gün ve 2012/10883 esas, 2012/15350 sayılı onama kararının kaldırılmasına karar verildikten sonra yapılan incelemede;

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davalılardan ... Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmiştir.

Davalılardan ... Belediye Başkanlığı vekilinin sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkindir. Ancak;

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmünün getirilmiş olduğu gözetildiğinde, harç ve vekalet ücretinin maktu olarak hüküm altına alınması gerektiğinden;

Mahkeme kararının açıklanan nedenle davalılardan ... Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz itirazı doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz ve karar düzeltme harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 03.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4847, Karar No: 2015/8080, Tarih: 01.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/4847 E.  ,  2015/8080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 12. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/04/2014

NUMARASI : 2013/308-2014/175

Taraflar arasındaki tazminat istemine ilişkin davada İstanbul 43. Asliye Ticaret Mahkemesi ile İstanbul 12. Asliye Hukuk Mahkemesince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, trafik kazası nedeniyle araçta meydana gelen değer kaybı ve kazanç kaybının tahsili istemine ilişkindir.

Asliye ticaret mahkemesince, uyuşmazlıkta mutlak veya nisbî ticari dava olmadığını ve zarara neden olan şahıslar hakkında açılan davada, talebin haksız fiilden kaynaklandığı gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından ise, davanın, davacının ticari amaçla rent-a car araç kiralama işi kiralanan araçlarının işyeri önünde park halinde iken meydana gelen maddi hasarlı trafik kazası nedeniyle araçlarında meydana gelen değer kaybı ve ticari kazanç kaybı alacağının kazaya karışan araç sürücüsü ve araç maliki olan davalıdan tahsili istemine ilişkin olduğu, davacının ticari kazanç kaybını talep etmesi nedeniyle davanın ticari dava niteliğinde olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Türk Ticaret Kanununun 4. maddesinde, bu kanundan doğan hukuk "davalarının" ticari dava sayıldığı, aynı Kanunun 5. maddesinin ikinci fıkrasında, bir yerde ticaret mahkemesi varsa asliye hukuk mahkemesinin vazifesi içinde bulunan ve bu kanunun 4. maddesi hükmünce ticari sayılan "davalara", ticaret mahkemesinde bakılacağı hususları düzenlenmiştir.

Türk Ticaret Kanunun 3. maddesine göre ise, "Bu Kanunda düzenlenen hususlarla bir ticari işletmeyi ilgilendiren bütün işlem ve fiiller ticari işlerdendir."

Bir hukukî işlemin veya fiilin TTK'nın kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen bu kanunda düzenlenen hususlarla bir ticari işletmeyi ilgilendiren bir hukuki işlemin veya fiilin olması gerekir.

Somut olayda, davacı ve davalı şirketin oto kiralama işi ile iştigal ettiği anlaşılmış ise de, davacı, şirkete ait araca, davalı şirkete ait ve davalı gerçek kişiye kiralamış olduğu aracın sebebiyet verdiği trafik kazası sonucunda, davacı şirkete ait araçta hasar meydana geldiğini belirterek araçdaki değer kaybı ve kazanç kaybının davalılardan tahsilini talep etttiği, taraflar arasındaki uyuşmazlığın, araç kiralamadan veya ticari ilişkiden kaynaklanmadığı, davacının kiralamakta kullandığı araç ile davalının kiralamakta kullandığı aracın karıştığı maddi hasarlı trafik kazasından kaynaklandığı, bu haliyle uyuşmazlığın haksız fiile dayalı tazminat davası olduğu anlaşıldığından, davanın genel hükümler çerçevesinde asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Antalya 9. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 01/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4027, Karar No: 2021/756, Tarih: 04.02.2021

**16. Hukuk Dairesi         2017/4027 E.  ,  2021/756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

...

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Daha önce tescil harici bırakılan yerlerde 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun Geçici 8. maddesine istinaden yapılan kadastro sırasında ... İlçesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan ...,... parsel sayılı sırasıyla 7.824,43, 772,80 ve 1.337,33 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, Erdemli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2009/92 Esas sayılı dosyasında dava konusu olduklarından söz edilerek malik haneleri açık bırakılmak suretiyle; 146 ada 1 ve 114 ada 134 parsel sayılı sırasıyla 3.711,58 ve 1.841,32 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar ise ilk olarak imar-ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak ... adına tespit edilmiş, daha sonra komisyona yapılan itiraz neticesinde Erdemli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2009/90 Esas sayılı dosyasında dava konusu olduklarından söz edilerek malik haneleri açık bırakılmıştır. Davacılar ... ve ... tarafından ayrı ayrı davalılar Hazine, Orman İdaresi ve ... aleyhine Erdemli Asliye Hukuk Mahkemesi'nde açılan tescil davaları, davaya konu olan parseller hakkında tutanak düzenlenmiş olması nedeniyle Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Yargılama sırasında ... ve arkadaşları, çekişme konusu taşınmazlara yönelik irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak davaya katılmış, davalı ... ise çekişme konusu taşınmazların adına tescilini talep etmiştir. Çekişmeli parsel tutanakları ile aktarılan dava dosyaları birleştirilerek Erdemli Kadastro Mahkemesi'nde yargılama devam etmekte iken bu mahkemenin kapatılması nedeniyle Mersin Kadastro Mahkemesi tarafından yapılan yargılama neticesinde; davacılar ve asli müdahillerin davalarının reddine, ...,... parsel sayılı taşınmazın 1841,32 metrekare yüzölçümüyle, limon bahçesi vasfıyla Hazine adına tespit ve tesciline, tutanağın beyanlar hanesine üzerindeki narenciye ve zeytin ağaçlarının ... oğlu ...'ye ait olduğunun şerh düşülmesine, 146 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 3711, 58 metrekare yüzölçümüyle, tek katlı kargir ev ahır ve limon bahçesi vasfıyla Hazine adına tespit ve tesciline, tutanağın beyanlar hanesine üzerindeki tek katlı ev, ahır ve narenciye ağaçlarının ... oğlu ... ... mirasçılarına, zeytin ağaçlarının da ... oğlu ...'ye ait olduğunun şerh düşülmesine, 114 ada 138 parsel sayılı taşınmazın 7824,43 metrekare yüzölçümüyle, tek katlı kargir ev ve limon bahçesi vasfıyla Hazine adına tespit ve tesciline, tutanağın beyanlar hanesine üzerindeki tek katlı ev ve narenciye ağaçlarının ... oğlu ... ... mirasçılarına, zeytin ağaçlarının ... oğlu ...'ye ait olduğunun şerh düşülmesine, 114 ada 148 parsel sayılı taşınmazın 1337,33 metrekare yüzölçümüyle, limon bahçesi vasfıyla Hazine adına tespit ve tesciline, tutanağın beyanlar hanesine üzerindeki narenciye ağaçlarının ... ... mirasçılarına ait olduğunun şerh düşülmesine, 114 ada 139 parsel sayılı taşınmazın 772, 80 metrekare yüzölçümüyle, taşlık ve çalılık vasfıyla Hazine adına tespit ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... ve davalı ... İdaresi tarafından temyiz edilmiş; Mahkemece 04.01

... ... mirasçılarına ait olduğunun şerh düşülmesine, 114 ada 139 parsel sayılı taşınmazın 772, 80 metrekare yüzölçümüyle, taşlık ve çalılık vasfıyla Hazine adına tespit ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... ve davalı ... İdaresi tarafından temyiz edilmiş; Mahkemece 04.01.2017 tarihli ek karar ile davacı ...’nün temyiz isteğinin reddine karar verilmesi üzerine bu kez işbu ek karar davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.