muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3407, Karar No: 2019/2345, Tarih: 04.03.2019

**17. Hukuk Dairesi         2018/3407 E.  ,  2019/2345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki tazminat davasının yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerle davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait taşınmazın 03/12/2010 tarihinde Euro Sigorta AŞ tarafından Zorunlu Deprem Sigorta Poliçesi ile sigortalandığını, taşınmazın Van İlinde 23.10.2011 tarihinde meydana gelen deprem nedeniyle ağır hasar aldığını ve yıkım kararı verildiğini belirterek, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile 23.10.2011 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte 55.000,00 TL.nin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili; davacının konutundaki hasarın miktar ve niteliğinin tespiti amacı ile konusunda uzman bağımsız eksper atandığını, atanan eksper tarafından yapılan inceleme neticesinde düzenlenen raporda, davacının talebinin mevzuata uygun olmadığının tespit edildiğini, bu nedenle talebinin reddine karar verildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile bilirkişi raporunda belirlenen tamir ve onarım masrafı olan 2.000,00 TL'den davalı sigorta şirketi tarafından davacıya ödenen 1.356,24 TL'nin mahsubu ile bakiye 643,76 TL maddi zararın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, deprem nedeniyle DASK poliçesine dayanan tazminat istemine ilişkindir.

Dosya kapsamına göre somut olayda, davacıya ait taşınmazın AFAD tarafından adresin yazılı olmadığı bir listede deprem sonucu ağır hasarlı olduğunu belirtildiği, ancak yetkili makamlarca verilen yıkım kararı ve yıkımının yapıldığına ilişkin dosya içerisinde bilgi ve belge bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosyaya davalı DASK tarafından sunulan 15/03/2012 tarihli eksper raporunda; “...binanın duvarlarında deprem nedeniyle kılcal çatlaklar meydana geldiği, döşeme betonuda ise, mutat oturmaya bağlı çatlaklar oluştuğunun gözlendiği, depreme bağlı olarak az hasarlı bina görünümünde olduğu...” belirtilmiştir.

Dosyaya davalı DASK tarafından sunulan 15/03/2012 tarihli eksper raporunda; “...binanın duvarlarında deprem nedeniyle kılcal çatlaklar meydana geldiği, döşeme betonuda ise, mutat oturmaya bağlı çatlaklar oluştuğunun gözlendiği, depreme bağlı olarak az hasarlı bina görünümünde olduğu...” belirtilmiştir.

Mahkemece inşaat yüksek mühendisi bilirkişiden alınan 01.10.2013 tarihli bilirkişi raporunda ise; taşınmazın ağır hasarlı olduğu belirtilerek 2012 yılı itibariyle yeniden yapım maliyeti ile hasarların tamir ve onarılması halindeki maliyetlet ayrı ayrı hesaplanmıştır. Mahkemece davacının DASK sigortası yaptırırken evin niteliğini Çelik Betonarme olarak belirttiği ve zorunlu deprem sigortası genel şartlarının C2 maddesinde belirtildiği üzere gerçeğe aykırı beyan sebebiyle hasar tutarından indirim yapılarak davacıya 1356,24 TL ödeme yapıldığı, buna ilişkin makbuz ve ibrarnamenin dosyada bulunduğu, bilirkişi raporunda da belirtildiği üzere her ne kadar dava konusu taşınmaz depremde hasar almış ise de meydana gelen hasarın sırf depremden kaynaklanmadığı, depremin etkisi ve evin ekonomik ömür yaşı sebebiyle ağır hasar gördüğü, evin yaklaşık 30 yıllık bir ev olduğu ve sigortalanırken evin niteliğinin davacı tarafından yanlış bildirildiği ve bu şekilde zorunlu deprem sigortası yapıldığı, deprem sonrasında yapılan ekspertiz incelenmesinde evin niteliğinin sigortalatma esnasındaki niteliği ile aynı olmadığından genel şartlar C2 md.ne göre tazminat indirimi yapılarak kendisine ödemede bulunulduğu, keşifte evin ekonomik ömrünün dolmuş olduğunun gözlemlendiği ve bu hususun da inşaatçi bilirkişi raporu ile de teyit edildiği, evin yeniden yapılma masrafının DASK sigortası kapsamında davacıya ödenemeyeceği, tamir ve onarım masrafının davacıya ödenmesi gerektiği ve sigorta tarafından davacıya ödenen meblağın mahsub edilerek neticeten 643, 76 TL' nin davacıya davalı tarafından ödenmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Bu halde, dosyada mevcut raporlar arasında çelişki bulunduğu, mahkemece, konusunda uzman 3 kişilik bilirkişi heyetinden; dosya kapsamındaki raporlar arasındaki çelişkilerin giderilmesi yönünde ayrıntılı, gerekçeli ve

denetime elverişli rapor alınarak ve hasar durumuna göre DASK yaptırılırken evin niteliğinin farklı beyan edilmesinin tazminata etkisi üzerinde durularak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, çelişki giderilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 04/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/36305, Karar No: 2017/3486, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/36305 E.  ,  2017/3486 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8389, Karar No: 2010/10564, Tarih: 03.12.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/8389 E.  ,  2010/10564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Besni Sulh Hukuk ve Gaziosmanpaşa 1.Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Besni Sulh Hukuk Mahkemesince, mahkemece yapılan yazışmalardan kısıtlı adayının ikametgahının İstanbul ili, ... ilçesi, olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Gaziosmanpaşa 1. Sulh Hukuk Mahkemesince ise, Emniyet müdürlüğünden gelen cevabi yazıya göre kısıtlı adayının yerleşim yerinin Adıyaman ili, Besni ilçesi, Oyalı köyü adresi olduğu gerekçesiyle, yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Dosya kapsamındaki, 27.10.2008 günü Jandarmada mağdur olarak alınan ifadesine, 31.12.2008 günlü Oyalı muhtarınında hazır olduğu Jandarma ve G.Osmanpaşa Emniyet

2010/8389

2010/10564

müdürlüğünün 09.01.2010 günlü tutanağına, uyap Mernis adres araştırmasına göre, kısıtlı adayının Gaziosmanpaşa’da ikametinin bulunmadığı, söz konusu "... Mah.Sefa Cad.No:39 .../İstanbul "adresi oğlu Cumali'nin İkamet adresi olduğu,kısıtlı adayı Hacı'nın bu adreste kışın geçici olarak kaldığı,daimi adresinin,"Oyalı köyü, Besni/Adıyaman" adresi olduğu anlaşılmıştır. Bu durumda uyuşmazlığın, Besni Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Besni Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 03.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19295, Karar No: 2014/18964, Tarih: 17.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/19295 E.  ,  2014/18964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse .......aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına....saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 16/03/2007 tarihinde anlaşmalı olarak eşinden boşandığı, ancak boşandığı eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 17.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3492, Karar No: 2012/8639, Tarih: 02.05.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/3492 E.  ,  2012/8639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 12.12.2011 gün ve 2011/12202 Esas - 2011/20846 Karar sayılı ilama karşı davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkin davada; mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar Dairemizce onanmış, davacı idare vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Yapılan incelemede; bilirkişi raporunda emsal alınan taşınmaz ile dava konusu taşınmazın ...... Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerine göre; taşınmaz, emsal ile aynı değerde olmasına rağmen bilirkişi kurulunca taşınmazın, emsalden değersiz olduğunun kabul edildiği anlaşılmıştır.

Bu nedenle, davalılar vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 12.12.2011 gün ve 2011/12202-20846 sayılı onama kararının kaldırılmasına karar verildikten sonra işin esasının incelenmesinde;

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. ...... niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Hükme esas alınan raporda; emsal alınan taşınmaz ile dava konusu taşınmazın ...... Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin karşılaştırılmasında; taşınmaz, emsal ile aynı değerde olmasına rağmen bilirkişi kurulunca taşınmazın, emsalden değersiz olduğu kabul edilerek değerlendirme yapıldığından, rapor hüküm kurmaya yeterli ve inandırıcı değildir.

Bu nedenle taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için yeniden imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılıp, davacı idare lehine oluşan usuli kazanılmış hak da gözönünde bulundurularak, sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu nedenle taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için yeniden imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılıp, davacı idare lehine oluşan usuli kazanılmış hak da gözönünde bulundurularak, sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6109, Karar No: 2013/9560, Tarih: 03.05.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/6109 E.  ,  2013/9560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının hod üretim alanında amirine yükses ses ile bağırmak suretiyle sataştığını, üzerine yürüdüğünü, davacının savunmasında tartışmanın gerçekleştiğini kabul ettiğini fiziki bir müdahalenin olmadığını belirttiğini; tartışmanın ast- üst arasındaki ilişkinin temelini oluşturan güven unsurunu zedelediğini, iş sözleşmesinin tazminatları ödenmek sureti ile feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece dosyaya sunulan kamera kayıtlarının izlenmesi sonucu tanık anlatımına göre davacının amiri pozisyonundaki kişiye yönelik küfür ve darp gibi eylemi olmasa da; bağırıp çağırması, üzerine yürümesi ve işverene ait kapaklama haznesine vurması gibi olumsuz davranışlarda bulunmasının işyeri işleyişini olumsuz etkileyeceği iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedenle feshedildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanun'un 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olayda kalite teknisyeni olarak çalışan davacının iş sözleşmesi 28.06.2012 tarihinde amirine yüksek sesle bağırması, üzerine yürümesi, işyeri huzurunu bozan, ast ve üst arasındaki ilişkinin temelini oluşkuran güven unsurunu ortadan kaldıran iş disiplini ve inancını sarsan saygı duyma değerini hiçe sayan davranış sergilemesi sebebi ile ihbar ve kıdem tazminatları ödenmek sureti ile feshedilmiştir. Dosya içerisinde yer alan 28.06.2012 tarihli tartışma olayına ilişkin kamera kayıt görüntülerinde, davacı ile amiri arasında tartışmanın yaşandığı açık olmakla, ses kaydı bulunmadığı gibi davalı tanığınca davacının yükses sesle konuştuğu, küfür ve hakaret içeren söz sarfetmediği beyan edilmiştir. Tartışmaya ilişkin görgüye dayalı bilgisine başvurulan tanık beyanı, kamera kayıt görüntüleri, davacının hizmet süresi, yaptığı iş, dosya içeriğine göre daha önce olumsuz davranışlarda bulunmaması birlikte değerlendirildiğinde davacı hakkında feshe konu davranışlar sebebiyle disiplinel işlem uygulanması mümkün iken sözleşmesinin feshedilmesi orantısız olmuştur. Davanın kabulü yerine reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkeme kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3-Davacının kanuni süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi ve fesih sebebi dikkate alınarak takdiren davacının dört aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4-Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok dört aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Davacının yapmış olduğu 431,00 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.320,00 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, kesin olarak 03.05.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.