muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16898, Karar No: 2014/7048, Tarih: 05.05.2014

O halde, mahkemece dosyada raporu bulunan aktüerya uzmanı bilirkişiden Ek rapor alınıp, sonuca göre karar vermek gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

b-)Kural olarak davacı ana ve baba, çocuğun bakım ve yetiştirme giderlerini sağlamakla yükümlü bulunduklarından, ölen küçüğün kazanç sağlayarak destek olabilecek duruma gelinceye kadar ona yapılması gereken bakım ve yetiştirme giderleri tasarruf edilmiş olur. Bu nedenle, ana ve babanın mal varlığında meydana gelecek olan artışın destekten yoksun kalma tazminatından indirilmesi gerekir. Bu durumda, küçüğün öldüğü 29.12.2010 günü ile üretken hale gelerek davacılara eylemli olarak destek olacağı 21 yaşına kadar küçük için yapılacak olası bakım ve yetiştirme giderlerinin belirlenip destekten yoksun kalma tazminatından indirilmesi gerekir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, küçüğe yapılacak bakım ve yetiştirme giderlerinin bilirkişiden alınacak ek rapor ile belirlenerek anne ve baba yönünden hesaplanan destekten yoksun kalma tazminatından indirilerek karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

c-)Davacı L.. G.. için maluliyeti bakımından yapılan aktüerya raporunda kusur indirimi geçmiş dönem için yapılmış ancak bilinmeyen döneme ilişkin aktif ve pasif dönem zararı hesaplanırken kusur indirimi yapılmamış olması da doğru görülmemiştir.

d-)Kazaya karışan aracın niteliğine göre, hükmedilen tazminat yönünden yasal faize karar verilmesi gerekirken, avans faizine hükmedilmesi de isabetli değildir.

3-Bozma neden ve şekline göre taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulüne, bozma nedenlerine göre taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar verilerek hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine 05.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2173, Karar No: 2013/20598, Tarih: 23.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/2173 E.  ,  2013/20598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de; “Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de, birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır. Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar

sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır. Bilişim sisteminden maksat, verileri toplayıp, yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü, yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek ... gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır. Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların, ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Sanığın, eski hükümlü olması nedeniyle ... bulamayacağını düşünerek ...'da açık kimlik bilgilerini bilmediği ... isimli kişiye fotoğrafını verip, sahte sürücü belgesi ve nüfus kimlik belgesi hazırlamasını istedikten sonra müşteki ... adına sahte belgeler hazırlandığı, sanığın ...'ın reklamlarından etkilenerek cep telefonu mesajıyla bu bankadan kredi talebinde bulunduğu, bu talebin kabul edilmesi üzerine ... ... Şubesi'ne giderek ve şikayetçiye ait sahte nüfus cüzdanını da ibraz ederek kredisi işlemlerini tamamlamaya çalıştığı, ancak bankada görevli memurun yaptığı inceleme sonucunda, müşterisi olan müşteki Mikayil'in kimlik seri nosu ile sanık tarafından ibraz edilen sahte kimlik seri nosunun farklı olduğunu fark ederek görevlilere ihbarda bulunması üzerine sanığın yakalandığı, yakalanınca üzerinde aynı müştekinin kimlik bilgilerinin bulunduğu sahte sürücü belgesinin de ele geçirildiği, böylece sanığın nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediğinin iddia edildiği olayda,

1-Nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz incelemesinde;

Sanık ve müşteki beyanları, kredi dosyası ve tüm dosya kapsamına göre, suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

1-Nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz incelemesinde;

Sanık ve müşteki beyanları, kredi dosyası ve tüm dosya kapsamına göre, suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Sanığın, banka tarafından tahsis edilmemesi gereken kredinin tahsis edilmesi amacıyla dolandırıcılığa teşebbüs suçunu işlediği dikkate alınarak, 5237 sayılı TCK'nın 158/1-j maddesi uyarınca uygulama yapılarak hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, aynı Kanun'un 158/1-f maddesi gereğince mahkumiyet kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı ise de, anılan bentler için öngörülen yaptırımların aynı olması karşısında sonuca etkisi görülmeyen bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

5237 sayılı Kanunda 765 sayılı Kanun'dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanunun 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanunun 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir. 5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir. 5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat

miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, 5275 sayılı Kanun'un 106. maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle sonuç olarak 6.940 TL yerine 6.950 TL verilerek fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükümde adli para cezasına mahkumiyete ilişkin uygulamanın tamamen hükümden çıkartılarak yerine, “Sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 158/1-f, son maddesi gereğince 695 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 35. maddesi gereğince cezasından 1/2 oranında indirim yapılarak 347 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 52/2. maddeleri gereğince günlüğü 20.00 TL 'den hesap edilmek üzere sonuç olarak 6.940 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ifadeleri yazılmak suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-Resmi belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz incelemesinde;

Sanık ve müşteki beyanları, kredi dosyası ve tüm dosya kapsamına göre, suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 43. maddesine göre, aynı anda gerçekleşen fiillerde zincirleme suça ilişkin hükümlerin uygulanma olanağı bulunmadığından, sanığın üzerinde ele geçirilen nüfus cüzdanı ile sürücü belgesinin farklı tarihlerde düzenlendiğine dair delil bulunmadığı da dikkate alınarak, bu hususun, aynı Kanun'un 61. maddesi uyarınca, sadece temel cezanın belirlenmesinde dikkate alınabileceği gözetilmeden zincirleme suç hükümlerinin uygulanması suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6636, Karar No: 2019/9929, Tarih: 29.05.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/6636 E.  ,  2019/9929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde cezadan indirim yapılmasını gerektiren şahsi sebeplerden olan etkin pişmanlık hükümlerine ilişkin TCK'nın 168/1. maddesinin, yaş küçüklüğü nedeniyle cezadan indirim yapılmasına ilişkin aynı Kanun'un 31/2. maddesinden önce uygulanması suretiyle TCK’nın 61/5. maddesine aykırı davranılması, sonuç ceza miktarını değiştirmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

3- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 116/2-4 ve 31/2. maddelerinde öngörülen cezanın miktar ve nev’i itibariyle tabi olduğu aynı Kanun'un 66/1-e ve 66/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 4 yıllık asli zamanaşımı süresinin, hüküm tarihi olan 06.11.2014 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığı suçundan açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 29.05.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3805, Karar No: 2012/7819, Tarih: 24.05.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/3805 E.  ,  2012/7819 K.**

* KIRACILIK SIFATININ TESPITI

* FUZULI ŞAGIL

* YARGILAMA GIDERLERI

* BELEDİYE KANUNU (5393) Madde 15

**"İçtihat Metni"**

ÖZET: 13.07.2005 TARİHİNDE YÜRÜRLÜĞE GİREN 5393 SAYILI BELEDİYE YASASI’NIN 15. MADDESİ İLE BELEDİYE MALLARI DEVLET MALI STATÜSÜNE ALINMIŞ OLUP 2886 SAYILI YASA’YA GÖRE KİRAYA VERİLEN BELEDİYE TAŞINMAZLARI HAKKINDA DA AYNI HÜKMÜN UYGULANACAĞI HÜKME BAĞLANMIŞTIR. BELEDİYE ENCÜMENİ TARAFINDAN ALINAN SÖZLEŞMENİN YENİLENMEYECEĞİ KARARI DAVACIYA BİLDİRİLMİŞ OLUP, KİRA SÜRESİ SONA ERDİĞİNDEN DAVA TARİHİ İTİBARİYLE DAVACI FUZULİ ŞAGİLDİR. KİRA SÜRESİNİN BİTİMİNDEN SONRA TAHSİL EDİLEN PARA ECRİMİSİL NİTELİĞİNDE OLUP, DAVACIYI KİRACI HALİNE GETİRMEZ. BU DURUMDA, DAVANIN HAKLI OLDUĞUNDAN SÖZ EDİLEMEYECEĞİNDEN YARGILAMA GİDERLERİNİN DAVACI ÜZERİNDE BIRAKILARAK, DAVALI YA­RARINA VEKALET ÜCRETİ TAKDİRİ GEREKİR.

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan kiracılık sıfatının tespiti da­vasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiracılık sıfatının tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece konusuz kalan davanın esası ile ilgili olarak karar verilmesine yer olmadığına, yargılama giderlerinin davalıdan tahsiline ve 1.100 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından yargılama giderlerine hasren temyiz edilmiştir.

Davacı vekili 16.08.2010 tarihli dava dilekçesi ile dava konusu ta­şınmazda 1999 yılından beri kiracı olduğunu, en son 01.08.2002 tarihinde 1 yıl süreli sözleşme yapıldığını ve kendiliğinden yenilenerek devam ettiğini, Be­lediye Encümenince 26.01.2010 tarihinde sözleşmenin 31.07.2010 tarihinden itibaren yenilenmeyeceğine dair karar alınarak kendisine bildirildiğini, ancak, Ağustos 2010 ayına ait kiranın davalı tarafından tahsil edildiğini, bu nedenle kiracılık sıfatının tespitine ve devamına karar verilmesini istemiştir. Davalı Belediye vekili ise, Belediye Encümeni tarafından 26.01.2010 tarihinde alınan karar ile sözleşmenin 31.07.2010 tarihinden itibaren yenilenmeyeceği ve 2886 sayılı Yasa’nın 75. maddesi gereğince işlem yapılacağının davacıya bildi­rildiğini, Valilik makamınca 16.09.2010 tarihinde tahliye işleminin gerçek­leştirilmiş olup, kiralananın kendilerine teslim edildiğinden davanın konusuz kaldığını, söz konusu taşınmazın 2886 sayılı Yasa hükümlerine tabi olup, sürenin bitim tarihinde sözleşmenin yenilenmeyerek feshedildiğini ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece konusuz kalan davanın esası ile ilgili olarak karar verilmesine yer olmadığına, 1.100 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, yargılama gider­lerinin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

01.08.2002 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli kira sözleşmesi ve dava konusu taşınmazın 2886 sayılı Yasa kapsamında olup, buna göre Belediye Encümeni tarafından alınan 26.01.2010 tarihli karar ile sözleşmenin 31.07.2010 tarihinden itibaren yenilenmeyeceğinin davacıya bildirilmiş olduğu hususlarında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. 13.07.2005 ta­rihinde yürürlüğe giren 5393 sayılı Belediye Yasası’nın 15. maddesine göre belediye mallarının devlet malı statüsüne alındığı, böylece 2886 sayılı Yasa’ya göre kiraya verilen belediye taşınmazları hakkında da anılan yasa hükmünün uygulanacağı hükme bağlanmıştır. Taşınmazın musakkaf veya gayrimusakkaf nitelikte olmasının bir önemi bulunmamaktadır. Mahkemece her ne kadar encümen kararından sonra Ağustos 2010 ayına ait kira parasının davalı Be-lediye tarafından tahsil edilmekle sözleşmenin yenilendiği intibaının uyan­dırıldığından bahisle yargılama giderlerinin davalı üzerinde bırakılmasına ve davacı yararına vekalet ücreti takdirine karar verilmiş ise de, yukarıda açık­lanan yasa hükmü karşısında kira süresi sona erdiğinden dava tarihi itibariyle davacı fuzuli şagildir. Davacıdan tahsil edilen para ecrimisil niteliğinde olup, davacıyı kiracı haline getirmez. Bu nedenle davanın haklı olduğundan söz edilemeyeceğinden yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılarak davalı yararına vekalet ücreti takdiri gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

S o n u ç: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK’ya 6217 sayılı Kanun’la eklenen geçici 3. madde hükmü gözetilerek HUMK’nın 428. maddesi uyarınca hükmün (BOZULMASINA), istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 24.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3846, Karar No: 2014/1947, Tarih: 19.02.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/3846 E.  ,  2014/1947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi;

Sanık müdafii sıfatıyla hüküm temyiz eden avukatın 20.01.2010 tarihli celseye sanık müdafii sıfatıyla katıldığı ve aynı celse vekâletnamesini sunması için gelecek celseye kadar süre verildiği, takip eden celse müdafiin mazeret dilekçesi verdiği ancak ekinde vekâletname bulunmadığı, takip eden celselere ilişkin olarak ise ibraz edilen bir vekâletname duruşma tutanaklarına yansımadığı ve dosya içerisinde de bulunamadığı gibi sanığın, müdafii talebi olmadığını belirttiği ve temyiz eden avukatın müdafii olduğuna ilişkin bir beyanın da bulunmadığı anlaşılmakla hükmü temyiz hakkı bulunmayan sanık müdafiin temyiz isteminin CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİYLE, incelemenin katılan ... vekilinin temyizi ile sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan ... vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 19.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.