muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5378, Karar No: 2013/16254, Tarih: 31.10.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/5378 E.  ,  2013/16254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90.ncı maddesininin 5.nci fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş

temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse.......aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre,herkes özel ve aile yaşamına....saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 14.06.2001 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak eşiyle aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen

kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 31.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2477, Karar No: 2020/3207, Tarih: 29.06.2020

**1. Hukuk Dairesi         2018/2477 E.  ,  2020/3207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ: TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.Davacılar, mirasbırakan anneleri ...'nun 6112 ve 6113 parsel sayılı taşınmazlarını 13.06.1996 tarihinde dava dışı ...'a devrettiğini, söz konusu taşınmazların ... tarafından mirasbırakanın kızı olan davalı ...'ye, davalı tarafından dava dışı ...'a, ...'ın ölümü üzerine ise bu kez mirasçıları tarafından 09.03.2007 tarihinde yeniden davalı ...'ye devredildiğini, temliklerin tamamının satış göstermek suretiyle yapıldığını, mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.Davalı, taşınmazları bedeli karşılığında satın aldığını, yurtdışında yaşadığını, bir dönem paraya ihtiyaç duyduğunu ve bu sebeple taşınmazları satmak zorunda kaldığını, diğer davalı ...'ın mirasçıları tarafından taşınmazların satıldığını haber aldığında ise aradan geçen süreçte maddi durumu düzelmiş olduğundan tekrardan taşınmazları satın aldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, mirasbırakan ve davalı arasında yapılan bir işlem bulunmadığı, muris muvazaasının uygulama yeri olmayacağı gerekçesiyle davanın reddine ilişkin olarak verilen karar Dairece; "... 1.4.1974 tarihli, 1/2 Sayılı İnançları Birleştirme Kararın uygulanabilirliği açısından; miras bırakanın terekeden mal kaçırma amacıyla taşınmazını doğrudan lehine hareket ettiği mirasçısına ya da üçüncü kişiye devretmiş ya da yaptığı temliki işlemlerde aracı ve emanetçi kişiler kullanmış olmasının sonuca bir etkisi yoktur. Hâl böyle olunca, işin esasının incelenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı biçimde hüküm kurulması isabetsizdir.'' gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda temliklerin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1922 doğumlu mirasbırakan ...'nun 24.04.2014 tarihinde ölümü ile mirasçı olarak davacı oğulları ... ve ..., davalı kızı ... ile dava dışı çocukları ..., ..., ..., ... ve ...'nin kaldıkları, mirasbırakan ...'nin çekişme konusu 6112 ve 6113 parsel sayılı taşınmazlarını 13.06.1996 tarihinde dava dışı ...'a, ...'nin 26.12.1996 tarihinde davalı ...'ye, ...'nin 22.08.2001 tarihinde dava dışı ...'a satış suretiyle devrettiği, 09.03.2007 tarihinde ise taşınmazların ...'ın ölümü üzerine mirasçılarına intikalinin ardından mirasçıları tarafından yine satış suretiyle davalı ...'ye devredildiği anlaşılmaktadır.Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir

...'ye, ...'nin 22.08.2001 tarihinde dava dışı ...'a satış suretiyle devrettiği, 09.03.2007 tarihinde ise taşınmazların ...'ın ölümü üzerine mirasçılarına intikalinin ardından mirasçıları tarafından yine satış suretiyle davalı ...'ye devredildiği anlaşılmaktadır.Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.Bilindiği ve Türk Medeni Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlendiği üzere "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." Yine 6100 sayılı HMK'nun 190/1. maddesi gereğince "ispat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir. Somut olaya gelince; dinlenen davacı tanıkları, mirasbırakanın mirasçılardan mal kaçırmasını gerektirir somut olgular ortaya koymamışlar, temliklerin muvazaalı olduğuna dair hükme yeterli bir açıklamada bulunmamışlardır. Bu durumda toplanan deliller, yukarıdaki ilkeler ile birlikte değerlendirildiğinde; davacıların mirasbırakanın temliki mal kaçırma amacıyla yaptığına dair iddiasını ispatlayamadığı sonucuna varılmaktadır.Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan harcın temyiz edene geri verilmesine, 29.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6131, Karar No: 2012/19783, Tarih: 19.11.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/6131 E.  ,  2012/19783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak, defter ve belgeleri gizlemek

HÜKÜM : Sahte fatura kullanmak suçundan; Düşme

Defter ve belgeleri gizlemek; Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına

I- Katılan vekilinin “2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına dair karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Mahkemenin 01.10.2010 tarih 2008/39 Esas ve 2010/920 Karar sayılı kararı ile “2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine, “defter ve belgeleri gizlemek” suçundan ise sanığın mahkumiyetine ve verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, “2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan verilen düşme kararının temyiz yasa yoluna tabi bulunduğu, karar kendisine 20.10.2010 tarihinde tebliğ edilen katılan vekilinin yasal süresi içinde bu hükmü temyiz etmediği, 20.10.2010 tarihli dilekçesi ile sanık hakkında “defter ve belgeleri gizlemek” suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına itiraz ettiği, mercii İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.12.2010 tarih 2010/1853 D.iş sayılı kararı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kaldırılmasına karar verildiği, bu nedenle 01.10.2010 günlü karar ile sanık hakkında “2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan verilen düşme kararının kesinleştiği anlaşılmakla; Mahkemenin 04.05.2011 tarih 2008/39 Esas 2010/920 Karar sayılı ek kararı ile 2002 takvim yılında “sahte fatura kullanmak” suçundan açılan kamu davasının ortadan kaldırılmasına dair kararı yok hükmünde olduğundan katılan vekilinin bu hükme yönelik temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Katılan vekili ve sanık müdafiinin “defter ve belgeleri gizlemek” suçundan sanığın mahkumiyetine dair karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise:

II- Katılan vekili ve sanık müdafiinin “defter ve belgeleri gizlemek” suçundan sanığın mahkumiyetine dair karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca sanığa yüklenen “defter ve belgeleri gizlemek“ suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçunişlendiği 26.01.2005 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 19.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5785, Karar No: 2013/1271, Tarih: 20.02.2013

**1. Ceza Dairesi         2012/5785 E.  ,  2013/1271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

MAĞDURLAR : ..., ...

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama, 6136 Sayılı Yasaya Aykırılık

HÜKÜM : TCK 81/1, 35/1-2, 62/1, 53/1 maddelerince

12 sene 6 ay hapis-...'na yönelik eylem nedeniyle-,

TCK 86/2, 86/3-e, 62/1, 53/1 maddelerince

7 ay 15 gün hapis-...'ya yönelik eylem nedeniyle-,

6136 Sayılı Kanunun 13/son, TCK 62/1, 52/2, 53/1 maddelerince 1 ay 5 gün hapis ve 100 TL Adli para cezası,

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'un mağdur ...'ı kasten silahla yaralama, mağdur ...'ı öldürmeye teşebbüs ve 6136 Sayılı Kanuna Aykırılık suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin 6136 Sayılı Kanuna Aykırılık suçunda sübuta, kasten yaralama ve öldürmeye teşebbüs suçlarında suç niteliğine, haksız tahrik bulunduğuna, kasten yaralama suçunda düşme kararı verilmesi gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

A) Kasten silahla yaralama ve 6136 Sayılı Kanuna Aykırılık suçlarından verilen hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

B-a) Öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

.../...

s-2-

Sanığın bıçakla mağdur ...'ın batın ve göğüs bölgesine toplam dört bıçak darbesi vurduğu, darbelerden bir tanesinin peritonu geçerek batına nüfuz ettiği ve yaşamsal tehlike geçirmesine neden olduğu olayda; teşebbüs nedeniyle 9-15 yıl arasında ceza öngören 5237 sayılı TCK.nun 35. maddesinin uygulanması sırasında, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığına göre alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza yerine 15 yıl hapis cezasına hükmedilerek yazılı şekilde fazla ceza tayini,

b) Suçta kullanılan ve adli emanetin 2010/7633 sırasında kayıtlı bıçak hakkında TCK'nun 54.maddesi gereğince müsadere kararı verilmemesi,

Yasaya aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden hükmün CMUK'nun 321.maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 20/02/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4426, Karar No: 2011/8960, Tarih: 15.09.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/4426 E.  ,  2011/8960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR TARİHİ :30.12.2010

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava ödenmeyen kira, aidat alacağı ve bunlara ilişkin işlemiş faiz ve gecikme cezasının tahsili amacı ile başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde davalının kiralananı 23/2/2009 tarihinde erken tahliye ettiğini belirterek haksız itirazın kaldırılmasına ve takibin devamına karar verilmesini istemiştir. Davalı davanın reddini talep etmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, kararın dayandığı gerekçelere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalının kira alacağına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Takipte dayanılan ve hükme esas alınan 15.10.2006 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmesinin özel şartlar 3. Maddesi “… her iki tarafında kira akdinin feshi için akdin bitim süresinden en az 2 ay önce bildirimde bulunması zorunludur. Kontratın fesih bildirimi yapıldıktan sonra kiracı, yeni kiracı adaylarına kiralananı serbestçe gezdirip, göstermeyi kabul ve taahhüt eder. Bu süre içende kiracı bulunmadığı takdirde, kiracı anahtarı teslim tarihinden itibaren bir aylık kirayı ödemek zorundadır” şeklinde düzenlenmiştir. Davalı 2008 yılında başlayan kira döneminde kira sözleşmesinin yenilenmeyeceğine yönelik iradesini 11/8/2008 tarihinde keşide edilen ihtarname ile davalıya bildirmiştir. Bu ihtarname davalıya 13.08.2008 tarihinde sözleşme bitmeden 2 ay önce tebliğ edilmiştir. Davalının kiralananı 23.2.2009 tarihinde tahliye ettiği taraflar arasında uyuşmazlık konusu değildir. Bu durumda davalı sözleşmenin 3.maddesi gereği tahliye tarihinden itibaren bir aylık kira parasından sorumludur. Mahkemece davalının tahliye tarihinden itibaren bir aylık kira parasından sorumlu tutulması gerekirken yazılı şekilde yeniden kiraya verilebilecek süre olarak bilirkişi tarafından belirlenen 2 aylık kira bedeline hükmedilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 15.9.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.