muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1919, Karar No: 2015/2155, Tarih: 04.03.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/1919 E.  ,  2015/2155 K.**

* AKARYAKIT İSTASYONUNUN KİRALANMASI

* KİRA SÜRESİNİN BİTİMİ

* İTİRAZIN KALDIRILMASI

* TAHLİYE

* İCRA VE İFLAS KANUNU (İİK) (2004) Madde 272

* İCRA VE İFLAS KANUNU (İİK) (2004) Madde 275

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 327

**"İçtihat Metni"**

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, süre bitimi nedeniyle kiralananın tahliyesine yönelik olarak yapılan icra takibine vaki itirazın kaldırılması istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kabulüne karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, borçlu davalı aleyhine yazılı sözleşme ile kiralanan taşınmazın kira süresinin bitmesi nedeniyle icra takibi başlattıklarını, davalı borçlu vekili tarafından itiraz edildiğini, davalı borçlunun itirazının yersiz olduğunu, mülkiyeti müvekkil idareye ait olan ... Üniversitesi kampüs sahası içerisinde 650 nolu parsel içindeki akaryakıt istasyonun 01.05.2007 tarihinde başlamak üzere üç yıllığına kiraya verilmiş olduğunu, sözleşme hükümlerine aykırı bir durumun meydana gelmemesi durumunda her kira dönemi sonundan itibaren kira süresinin 3'er yıllık sürelerle uzatılabileceğini, müvekkili idarenin kira sözleşmesini uzatmak istemediğini, davalı kiracı derneğe karşı 2010 yılında kira süresinin sonra ermesi nedeniyle Diyarbakır 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/502 Esas sayılı dosyası ile menfi tespit davası açtıklarını ve davanın reddine karar verildiğini, mahkeme kararı doğrultusunda aynı şartlarla uzayan kira sözleşmesinin süresinin 01.05.2013 tarihinde sona ereceği dikkate alınarak müvekkil idarece davalı kiracıya kiralanan yerin süresinde boşlatılması için 11.01.2013 tarihinde Diyarbakır 2. Noterliği aracılığıyla ihtarda bulunduklarını, ihtara rağmen davalının kiralanan yeri boşaltmadığını, bunun üzerine Diyarbakır 1.İcra Müdürlüğü'nün 2014/6250 Esas sayılı dosyası ile tahliye emri gönderildiğini, kiracının itirazının İİK 275/2.maddesi çerçevesinde haksız ve geçersiz bulunduğunu belirterek itirazın kaldırılmasına ve kiralananın tahliyesine karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili, sözleşme bitim tarihinden itibaren 1 ay içerisinde takip yapılmadığını, müvekkilinin kiralanan yere yatırım yaptığını, kira sözleşmesine göre yapılan yatırımların bedelinin kiracıya ödeneceği hükmünün bulunduğunu, yapılan yatırımların bedelinin kiracıya ödenmeden tahliye talep edilemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Borçlar Kanunu'nun adi kira hükümlerine tabi kira sözleşmelerinde kira süresi taraflarca tayin edilmesi halinde sözleşmenin sona erme hali Borçlar Kanunu'nun 327.maddesinde düzenlenmiştir. Sözleşmedeki sürenin bitimini takip eden bir ay içinde kiralayan, İİK.'nun 272. maddesi gereğince icra dairesinden tahliye isteyebileceği gibi dilerse mahkemeden de tahliye isteminde bulunabilir. Konut ve çatılı işyeri kiralarına tabi taşınmazlarda ise tahliye davası açılabilecek haller sınırlı sayıda olup, bu tür yerlerde kural olarak kiralayana süre bitimi nedeniyle tahliyeyi isteme hakkı tanınmamıştır.

Olayımıza gelince; Takibe ve davaya dayanak yapılan ve karara esas alınan 01.05.2007 başlangıç tarihli ve üç yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin 3. maddesinde “Taşınmaz malın kira süresi 3 (üç) yıl olup, sözleşme hükümlerine aykırı bir durumun meydana gelmemesi durumunda 1. maddedeki şartlar çerçevesinde her kira dönemi sonundan itibaren kira süresi üçer yıllık sürelerle uzatılabilir...” hükmü getirilmiştir. Sözleşmede kiralanan akaryakıt istasyonu, market, fotokopi-baskı, kafeterya, oto yıkama ve otopark olarak tanımlanmış olup bu hali ile kiralanan gayrımenkulün adi kiraya veya çatılı işyerine tabi olup olmadığı anlaşılamamaktadır. Kiralananın Türk Borçlar Kanunu'nun adi kira hükümlerine tabi olup olmadığı ve sözleşmenin 3.maddesinin değerlendirilmesi yargılamayı gerektirdiğinden dar yetkili icra mahkemesince karar verilemez. İstemin uyuşmazlığın yargılamayı gerektirdiğinden bahisle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle itirazın kaldırılmasına ve tahliyeye karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ;Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 04/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23387, Karar No: 2013/1250, Tarih: 05.02.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/23387 E.  ,  2013/1250 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Ödeme emirlerinin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; ilâmda yazılı nedenlerle bozmaya uyularak verilen isteğin kabulüne ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmesi ve davacı avukatınca da duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tâbi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 05.02.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmiştir. Duruşma günü davacı adına Av. ... ile karşı taraf adına Av. ... geldiler. Duruşmaya başlandı. Hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı günde Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-... vekilinin temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dava; ... Malları Koruma Başkanlığında koruma meclisi üyesi olan davacıya, üst düzey yönetici olduğu iddiası ile 2003/12 – 2009/2. dönemler arasındaki sigorta ve işsizlik prim borçlarının tahsili amacıyla, 6183 sayılı Kanun uyarınca 2009/12949, 2008/11647, 2006/17400 ve 2006/17401 sayılı takip dosyalarından gönderilen ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkin olup, Mahkemece; zamanaşımına uğrayan 2003 yılı Aralık ayına ilişkin kurum alacağından davacının sorumlu olmadığı, diğer dönemlerde ise sorumlu olduğuna karar verilmiştir.

01.10.2008 tarihinden önce tahakkuk eden prim borçları nedeniyle davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanun hükümleridir. 506 sayılı Kanununun 80 inci maddesi primlerin zamanında ve düzenli olarak tahsilini sağlamaya yönelik olup, anılan maddenin 1 inci fıkrası hükmüne göre, işveren, bir ay içinde çalıştırdığı sigortalıların primlerine esas tutulacak kazançlar toplamı üzerinden bu Kanun gereğince hesaplanacak prim tutarlarını ücretlerinden kesmeye ve kendisine ait prim tutarlarını da bu miktara ekleyerek en geç ertesi ayın sonuna kadar Kuruma ödemeye mecburdur. Süresinde ödenmeyen prim ve diğer kamu alacakları, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun hükümleri uyarınca Kurumca tahsil edilecektir. Aynı maddenin 12 inci fıkrasına göre de; sigorta primlerini haklı sebepleri olmaksızın, birinci fıkrada belirtilen süre içerisinde tahakkuk ve tediye etmeyen kamu kurum ve kuruluşların tahakkuk ve tediye ile görevli kamu görevlileri mesul muhasip, sayman ile tüzelkişiliği haiz diğer işverenlerin üst düzeydeki yönetici veya yetkilileri kuruma karşı, işverenleri ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludurlar.

506 sayılı Kanun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun 106 ıncı maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olup, 01.10.2008 tarihinden sonra tahakkuk eden prim borçları hakkında, 5510 sayılı Kanunun 88 inci Maddesinin 1 inci fıkrasında “4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendinde belirtilen sigortalıları çalıştıran işveren, bir ay içinde çalıştırdığı sigortalıların prime esas tutulacak kazançlar toplamı üzerinden bu kanun gereğince hesaplanacak sigortalı hissesi prim tutarlarını ücretlerinden keserek ve kendisine ait prim tutarlarını da bu tutara ekleyerek en geç Kurumca belirlenecek günün sonuna kadar öder”, yirminci fıkrasında "Kurumun sigorta primleri ve diğer alacakları haklı bir sebep olmaksızın bu Kanunda belirtilen sürelerde ödenmez ise kamu idarelerinin tahakkuk ve tediye ile görevli kamu görevlileri, tüzel kişiliği haiz diğer işverenlerin şirket yönetim kurulu üyeleri de dahil olmak üzere üst düzeydeki yönetici veya yetkilileri ile kanuni temsilcileri Kuruma karşı işverenleri ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur. " Şeklinde paralel düzenlenme getirilmiştir.

Yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere göre, davacının ... Başkanlığında koruma meclisi üyesi olduğu tarihten, üyelikten ayrıldığı tarihe kadar, primlerin ödenmesi gereken son gün itibariyle de olsa, üst düzey yönetici olduğu dönemlerde, ödenmesi gereken ve tahakkuk eden primlerden sorumlu tutulması gerekmekte olup, Hukuk Genel Kurulunun 18.02.2009 gün ve 2009/10-36 E., 2009/82K. sayılı kararında da aynı ilkeler benimsenmiştir.

Dava konusu somut olayda; icra takiplerine konu prim borçlarının 2003/12 – 2009/2. dönemler arasında olduğu, ödeme emirlerinin davacıya 25.09.2009 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Yerel mahkemenin, bozma kararımızda da belirtildiği şekilde 4081 sayılı Kanuna göre, Çiftçi Malları Koruma Başkanlığının en yetkili organı olan Koruma Meclisi üyelerinin üst düzey yönetici sıfatının bulunduğu, zaman içinde değişiklik gösteren mevzuat hükümleri uyarınca 2003 yılı Aralık ayına ilişkin Kurum alacağının zamanaşımına uğradığı, bu nedenle davacının 2009/12949 sayılı takip dosyasındaki 2003 Aralık ayına ilişkin 2.193,82 TL prim borcu ve gecikme zammından, zamanaşımının dolması nedeniyle borçtan sorumlu olmayacağına ilişkin değerlendirmesi yerindedir.

Ancak davacının ... Malları Koruma Başkanlığından 27.10.2006 tarihinde istifa ettiğini, istifanın 31.01.2007 tarihinde kabul edildiğini bildirip, buna ilişkin bilgi ve belgeleri ibraz etmiş olmasına, ... Malları Koruma Başkanlığında koruma meclisi üyesi olarak göreve başladığı tarihin belirlenmediğini savunmuş olup, ... Kaymakamlığının 16.07.2009 tarihli yazısında davacının 2004-2009 döneminde üye olduğunun bildirilmesine karşılık, üye olarak seçildiği tarihin ay ve gün olarak bildirilmemiş olmasına göre Mahkemece; yukarıda açıklanan ilkeler gözetilmek suretiyle davacının üst düzey yönetici olduğu tarihler yöntemince araştırılarak, son ödeme tarihleri itibariyle, borçlu şirketin üst düzey yöneticisi olup olmadığı tespit edilip, buna göre zamanaşımına uğramayan borçlar yönünden sorumlu olunan miktarlar belirlendikten sonra, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davacı avukatı yararına takdir edilen 990,00 TL duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 05.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17457, Karar No: 2017/3194, Tarih: 09.03.2017

**8. Hukuk Dairesi         2016/17457 E.  ,  2017/3194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Borçlu vekili, müvekkili Belediyenin kamu hizmetinde kullandığı vergi, resim, harç hesabına haciz konulduğunu, 5393 sayılı Kanun'un 15. maddesi uyarınca haciz işleminin hukuka aykırı olduğunu belirterek, haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporuna göre, hesaptaki paranın vergi, resim, harçlara ilişkin olduğu gerekçesi ile borçlu Belediye'nin Vakıfbank ... Şubesi nezdindeki hesabı üzerine konulan haczin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Alacaklı vekilinin sair temyiz itirazları, dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından yerinde değildir.

2-5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirlerinin haczedilemeyeceği düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

Ayrıca, 5779 sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun’un 7. maddesinde; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilâtından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre asıl olanın alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Ayrıca, bir üst norm olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Ayrıca, bir üst norm olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol’ün 1. maddesinde; “…Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz…” denilmektedir. Ek protokol’ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisince onanmış ve onaylayan yasada; “…Her hakiki veya hükmi şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir…” ilkelerine yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih 31277/03 sayılı, Kuzu - Türkiye Davası hakkındaki kararında davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmamasını, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHM’nin AİHS’nin 6 § 1. ve Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiştir.

Yine 17 Ocak 2006 tarih 13062/03 sayılı, Kranta - Türkiye Davası ve 18 EKİM 2005 tarih, 74405/01 sayılı Tütüncü ve Diğerleri - Türkiye Davası hakkındaki kararında da aynı sonuca varmıştır.

Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin dar yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Maddede açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşullarının kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir paranın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. Bu konuda ispat yükü ise borçluya düşmektedir. Bir diğer anlatımla, haczedilen paraların vergi, resim, harç geliri olduğunu ya da fiilen kamu hizmetinde kullanıldığını borçlu belediye ispatlamalıdır. Aksi halde şikayetin reddi gerekecektir.

Haczedilmezlik şikayetine konu edilenin banka hesabı olması durumunda ise hesaptaki paraların niteliği belirlenmelidir. Tamamının haczi kabil olmayan paralardan oluşması halinde haczinin kabil olmayacağı tartışmasızdır. Ancak hesapta haczi kabil paraların da bulunması, bir diğer ifade ile haczi mümkün olmayan paralarla haczi kabil paraların aynı hesaba yatırılarak karıştırılması durumunda, havuz hesabı söz konusu olacaktır. Hesabın sürekli işlem görüyor olması ve sürekli yatan ve çekilen paraların bulunması karşısında kalan bakiyenin vergi, resim ve harç gelirinden mi yoksa haczi kabil paralardan mı oluştuğunun belirlenmesine imkan yoktur. Bu şekilde haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraları karıştırmak suretiyle havuz hesabı oluşturan borçlu belediyenin iddiasını ispat imkanını kendisinin kaldırdığı sonucuna varılmalıdır. Borçlu belediyenin haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paralarını ayrı hesaplarda tutması yerine havuz hesabı oluşturmasının da iyi niyetle bağdaşmayacağı tartışmasızdır.

Böyle bir davranış AİHM’nin AİHS’nin 6 § 1. ve Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddelerinin ihlali sonucunu doğuracağı gibi hakkın kötüye kullanılması niteliğinde de bulunmakla, hukukça korunamayacağı muhakkaktır. Buna göre borçlu belediyenin, hesaptaki paraların haczedilmezliğini ispatlayamadığının kabulü gerekecektir.

Öte yandan borçlu belediyece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırılması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmelidir.

Yine 28.11.1956 tarih ve 15/15 sayılı ve İBKve HGK'nun 17.03.1954 tarih ve 3/40-49 sayılı kararı gereğince; her dava açıldığı tarihteki koşullara ve hukuki duruma göre hükme bağlanır.

Somut olayda; 09.05.2016 tarihli bilirkişi raporu ile şikayete konu hesabın ... Belediyesi Encümen kararı ile kamuya tahsis edilmiş ve vergi, resim, harç niteliğinde pos hesabı olduğu belirtilmiştir. Ancak hesap ekstreleri incelendiğinde; 312090275 nolu iş yerinin "pos ve batchinin satış işlemleri" açıklaması dışında bir açıklama bulunmadığı ve anılan şatış işlemlerinin neye ilişkin olduğunun denetlenemediği anlaşılmaktadır. Bilirkişi aracılığı ile gerektiğinde yerinde inceleme yapılarak, hesabın vergi, resim, harç hesabı olup olmadığı açıkça ortaya konulması gerekirken, denetime elverişli olmayan bilirkişi raporu ile sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle alacaklı vekilinin sair temyiz isteminin reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz isteminin kabulü ile Mahkeme kararının İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın temyiz edene iadesine, 09.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5401, Karar No: 2014/26054, Tarih: 13.11.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/5401 E.  ,  2014/26054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma ve Kıyı Kanununa muhalefet

HÜKÜM :- İmar kirliliğine neden olma suçundan beraat;

-Kıyı Kanununa muhalefet suçundan zamanaşımının dolması nedeniyle idari yaptırım uygulanmasına yer olmadığına

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suçtan zarar görme olasılığı bulunan .. Belediye Başkanlığı'nın yokluğunda verilen hükmün tebliğ edildiğine ilişkin bir belgeye rastlanılmadığından, varsa dosyasına konulması, aksi takdirde CMK.nun 34/2. madde ve fıkrasında belirtilen başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekli de belirtilmek suretiyle yöntemine uygun olarak tebliği ile belgesi ve temyiz edilmesi halinde dilekçesi de eklenip ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesi, temyiz etmemesi halinde ise katılan hazine temsilcisinin temyizine hasren inceleme yapılmak üzere dosyanın geri gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına (TEVDİİNE), 13.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/282, Karar No: 2018/7301, Tarih: 27.06.2018

**12. Ceza Dairesi         2018/282 E.  ,  2018/7301 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3, 62/1, 50/1-a, 52, 52/4. maddeleri gereğince

mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sübuta, eksik incelemeye, lehine olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, sanık hakkında temel cezanın tayini sırasında uygulama maddesi olan 5237 Sayılı TCK'nın 179/2. maddesine yer verilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,

2-Sanık hakkında Didim (Yenihisar) Sulh Ceza Mahkemesinin 2008/244-2008/723 sayılı ilamı ile verilmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşme tarihi olan 11.09.2008 tarihinden sonra işlemeye başlayan 5 yıllık denetim süresinin bitmesinden sonra sanığın dava konusu suçu işlediği anlaşılmakla, mahkemece sanığın denetim süresi içerisinde yeniden kasıtlı bir suç işlediği gerekçesi ile CMK'nın 231/10. maddesine aykırı şekilde ihbarda bulunulması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının (1) numaralı bendinde yer alan ''TCK'nın 179/3. maddesi'' ibaresinin çıkarılarak yerine ''TCK'nın 179/3. maddesi delaletiyle TCK'nın 179/2. maddesi'' ibaresinin eklenmesi, hükmün (8) numaralı bendinin hükümden çıkarılması suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.