muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13578, Karar No: 2016/12434, Tarih: 22.11.2016

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/13578 E.  ,  2016/12434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca,... parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bilgi ve belgeler okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Kamulaştırma Yasasının 4650 sayılı Yasayla değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının arazilere ilişkin (f) bendinde taşınmaz malın kamulaştırma (dava) tarihindeki mevki ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden değerinin belirleneceği öngörülmektedir. Taşınmaz üzerinde taşınmaza kapama bahçe niteliği verebilecek yaşta ve sayıda ağaç mevcut olması halinde bunların kaplayacağı alana göre kapama bahçe olarak değerlendirilmesi gerekir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda kamulaştırılan alan kapama bağ olarak kabul edildiğine göre, kamulaştırılan alandaki 7 adet zeytin ağacının değerinin de kapama bağ içinde yer alacağı düşünülmeden ayrıca bu ağaçlar için tespit edilen bedeli kamulaştırma bedeline ekleyen rapora göre hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11398, Karar No: 2011/17956, Tarih: 17.11.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/11398 E.  ,  2011/17956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı, boşandığı davalı eşinin ödemekte olduğu iştirak nafakasının yetersiz olduğunu ileri sürerek, ödenmekte olan iştirak nafakasının 50 TL'den 1500 TL'ye çıkartılmasını talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne , kısmen reddine, tarafların müşterek çocukları ... için daha önce aylık 50 TL olarak kararlaştırılmış olan iştirak nafakasının dava tarihinden itibaren aylık 100 TL artırılarak, aylık 150 TL'ye çıkarılmasına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde irat olarak hükmedilen nafakanın artırılması veya azaltılmasına karar verilebilir.

Hakim nafaka takdirinde olduğu gibi nafakanın artırılması veya azaltılması taleplerinde de, küçüğün yaşı, okul durumu ve zorunlu ihtiyaçları ile tarafların ekonomik ve sosyal durumlarını dikkate alarak hakkaniyete uygun bir artırıma hükmetmelidir.

Somut olayda; 1997 doğumlu olan küçüğün nafakaya hükmedildiği tarihte 2 yaşında olduğu anlaşılmaktadır. Buna göre; yükseltilen nafakanın 13 yaşına giren ve eğitim hayatı devam eden küçüğün ihtiyaçlarını karşılamaktan uzak olduğu açıktır. Mahkemece, küçüğün artan ihtiyaçları, tarafların gelir durumu gözetilerek daha uygun bir miktara hükmedilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12353, Karar No: 2010/25273, Tarih: 28.10.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/12353 E.  ,  2010/25273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/03/2010

Yukarıda tarih Ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçlu, ödeme emrinin tebliğ edildiği adreste ikamet etmediğini, bunu gösteren ikametgah belgesinin ekli olduğunu belirterek tebligatın usulsüzlüğü şikayeti yanında senetteki imzaya da itiraz etmiştir. Mahkemece tebligatın bonoda belirtilen adreste veaynı konutta birlikte oturan babasına tebliğ edilmesi sebebiyle borçlunun adresinin tebliğ yapılan adres olduğu kanaatine varıldığı belirtilmiştir. HGK.nun 07.04.1982 tarih ve 1377 E.-337 K. sayılı kararında da benimsendiği üzere tebligat parçasında yazılı olan hususun aksi her türlü delille ispatlanabilir. Ayrıca borçlunun öğrenme tarihini belirtmemiş ve tebliğ tarihinin öğrenme tarihi olarak tesbitini talep etmemiş olması da, tebligatın usulsüzlüğü ve takibin yeni öğrenildiği ileri sürüldüğünden öğrenme tarihinin şikayet tarihi olarak kabulüne engel değildir. O halde mahkemece, tarafların delilleri toplanarak borçlunun ikamet adresi ve babası ile aynı konutta oturup oturmadığı belirlenmeli, gerektiğinde bu durum zabıta araştırması ile açıklığa kavuşturulmalıdır. Bu araştırma ve inceleme yapıldıktan sonra mahkemece 7201 sayılı Kanunun 32.maddesi de gözetilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA),  28.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6634, Karar No: 2018/18011, Tarih: 11.12.2018

**13. Ceza Dairesi         2018/6634 E.  ,  2018/18011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen hükme ait gerekçeli kararın, sanığın savunmasında bildirdiği, bilinen son adresinde tebliğe çıkartıldığı, sanığın adres bırakmadan taşınmış olması nedeniyle tebligatın iade edilmesi üzerine bu kez sanığın adres kayıt sisteminde kayıtlı bulunan adresine çıkarılan tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanununun 21/2. maddesi uyarınca usulüne uygun olarak 05/04/2016 tarihinde tebliğ olunduğunun anlaşılması karşısında, sanığın CMUK'nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra 30/03/2018 tarihinde hükmü temyiz ettiği ve eski hale getirme talebine ilişkin geçerli bir mazereti bulunmadığından eski hale getirme ve temyiz isteminin aynı kanunun 317.maddesi gereğince REDDİNE, 11/12/2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17430, Karar No: 2016/23052, Tarih: 10.10.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/17430 E.  ,  2016/23052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibarıyla duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin iş sözleşmesinin sendikaya üye olması sebebiyle haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğinin tespiti ile davacının işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının iş sözleşmesinin asli yükümlülüğünü ihlal etmesi üzerine haklı sebeple feshedildiğini, sendikal sebeple fesih iddiasının gerçeği yansıtmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalı tarafından feshin son çare olması ilkesine aykırı davranıldığı, ayrıca feshin temelinde sendikaya üye olmasının yattığı kanaatine varılarak feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

İş sözleşmesinin, davacının ahlak ve iyiniyet kurallarına aykırı davranışları sebebiyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği, feshin sendikal sebebe dayanıp dayanmadığı noktalarında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 25. maddesinin (II) numaralı bendinde, ahlâk ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlarla benzerlerinin varlığı halinde, işverenin iş sözleşmesini haklı fesih imkânının olduğu açıklanmıştır. Yine değinilen bendin (e) alt bendinde, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan işçi davranışlarının da işverene haklı fesih imkânı verdiği ifade edilmiştir. Görüldüğü üzere kanundaki haller sınırlı sayıda olmayıp genel olarak işçinin sadakat borcuna aykırılık oluşturan söz ve davranışları işverene fesih imkânı tanımaktadır.

İşçinin eleştiri sınırları içinde kalan söz ve davranışları ise, işverene haklı fesih imkânı vermez.

Dosya içeriğine göre; davalı şirkete ait işyerinde araç muayene teknisyeni olarak çalışan davacının iş sözleşmesi, 2 adet ağır kusur ile 3 adet hafif kusuru muayene raporuna derç etmediği, bu suretle asli görevi olan “muayene işlemlerinde araç üzerindeki kusurları tespit” edimini yerine getirmediği gerekçesi ile 4857 sayılı Kanun'un 25/II-e maddesi uyarınca haklı sebeple feshedilmiştir.

İşçinin eleştiri sınırları içinde kalan söz ve davranışları ise, işverene haklı fesih imkânı vermez.

Dosya içeriğine göre; davalı şirkete ait işyerinde araç muayene teknisyeni olarak çalışan davacının iş sözleşmesi, 2 adet ağır kusur ile 3 adet hafif kusuru muayene raporuna derç etmediği, bu suretle asli görevi olan “muayene işlemlerinde araç üzerindeki kusurları tespit” edimini yerine getirmediği gerekçesi ile 4857 sayılı Kanun'un 25/II-e maddesi uyarınca haklı sebeple feshedilmiştir.

Mahkemece, davalı tarafından feshin son çare olması ilkesine aykırı davranıldığı, ayrıca feshin temelinde sendikaya üye olmasının yattığı kanaatine varılarak feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiş ise de, feshe konu 2 adet ağır kusur ile 3 adet hafif kusuru muayene raporuna derç etmemek biçimindeki eylemleri göz önüne alındığında, davalı feshi için haklı sebep oluşturduğu açıktır. Öte yandan, feshin sendikal sebebe dayandığına ilişkin kabul hatalıdır. Zira, sendikal tazminatın hüküm altına alınabilmesi için, feshin sendikal sebebe dayandığı hususunun kuşkuya yer vermeyecek şekilde ispatlanması zorunludur. Bu iddianın ispatında husumetli davacı tanık anlatımları ile yetinilemeyeceği gibi, davacı tanıklarınca açılan işe iade davalarında da bu iddianın ispatlanamadığının kabul edildiği görülmektedir. Somut olayda; davacının sendikal sebeple fesih iddiasını dosya kapsamına göre ispatlayamadığı, davalı feshinin haklı sebebe dayandığı anlaşılmakla, yazılı gerekçeyle davanın kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 29,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 25,20 TL harcın mahsubu ile bakiye 4,00 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye gelir kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 1.961,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.800,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 10.10.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24061, Karar No: 2013/18963, Tarih: 03.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/24061 E.  ,  2013/18963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır.Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nün vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 16/02/2003 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 03/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3409, Karar No: 2024/9463, Tarih: 10.06.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/3409 E.  ,  2024/9463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/94 E., 2023/2469 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Karşıyaka 3. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/252 E., 2021/401 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait işyerinde 30.08.2010 tarihinden itibaren çalıştığını, Türkiye Demiryolu İşçileri Sendikası (... Sendikası) üyesi olduğunu, davacının ilk işe girdiği tarihte aylık net ücret üzerinden anlaşmaya varıldığını ve 2012 yılı Temmuz ayına kadar bütün bir yıl vergi matrahı yükselse ve vergi dilimi değişse de hep aynı net ücreti aldığını, 01.07.2012 tarihinden geçerli olmak üzere davacının üyesi olduğu ... Sendikası ile davalı işyeri arasında toplu iş sözleşmesi bağıtlandığını, bu tarihten sonra davacının ücretinin brüt ücrete dönüştüğü gerekçesi ile davacının ücretlerinden tahakkuk eden vergilerin davalı tarafça üstlenilmeksizin aylık net ücret anlaşmasına aykırı olacak şekilde ödeme yapılmaya başlandığını; ancak işverence hâlen çalışmakta olan sendika üyesi olmayan işçilere ücret matrahları ve vergi dilimleri değişse de aynı net ücretin ödenmeye devam edildiğini, sendika üyesi olmayan işçiler bakımından vergi yükünün davalı işverence üstlenilmeye devam edilmesi nedeniyle sendikaya üye olanlar ile sendikaya üye olmayanlar arasında sendikalı olanlar aleyhine farklı uygulama ile eşitlik ilkesine aykırı davranıldığını, bu sebeple 2012 yılı Temmuz ayından itibaren eksik ödeme yapıldığını, aynı yönde açılmış olan davada Karşıyaka 2. İş Mahkemesinin 2013/133 Esas ve 2016/110 Karar sayılı ilâmı ile davanın kabulüne karar verildiğini ve bu kararın Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 21.05.2019 tarihli ve 2017/22770 Esas, 2019/11197 Karar sayılı ilâmı ile onanarak kesinleştiğini ileri sürerek ücret farkı alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; sendikanın davacıyı temsilen alacak davası açmaya yetkili olmadığını, zamanaşımı def'inde bulunduklarını, kuruluş aşamasında işe alınan işçilerle net aylık esası üzerinden konuşma yapıldığını, ilgili ay 31 gün, 30 gün, 29 gün çekse dahi işçinin eline hep anlaşma yapılan net aynı ücretin verildiğini, bu dönem ayni olarak sağlanan yemek ve yol yardımı dışında başka bir sosyal yardımın söz konusu olmadığını, işçilerin ... Sendikasında örgütlenmesi üzerine toplu iş sözleşmesi görüşmelerine başlandığını ve görüşmelerin anlaşmazlık ile sonuçlanması sebebiyle Yüksek Hakem Kurulu tarafından 01.07.2013 tarihinde toplu iş sözleşmesinin karara bağlandığını, bu toplu iş sözleşmesi ile yevmiye üzerinden ücret ödenmesi esası getirildiğini, sözleşmede yer alan ücrete ilişkin 31 inci maddenin aynen uygulandığını; ayrıca ... Sendikası ile yapılan protokol gereğince 2012 yılına ilişkin olarak davacı ve diğer çalışanlar açısından toplu iş sözleşmesi ile belirlenen brüt yevmiyelere dair yeni bir belirlemede bulunulduğunu, işyerinde kapsam dışı hariç sendikasız işçiler varmış gibi sendikasız işçilere uygulanan net ücret ödenmesi ifadesiyle ücret talep etmenin hukuki dayanağının bulunmadığını, vergi mükellefinin işçi olduğunu, müvekkili işverenin uygulamasında hukuka aykırılık bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının davalıya ait işyerinde 30.08.2010 tarihinde işe girdiği, hâlen çalışmaya devam ettiği, 22.03.2011 tarihi itibarıyla ... Sendikasına üye olduğu ve dönem toplu iş sözleşmelerinden faydalandığı, sendika üyesi olduğu ve toplu iş sözleşmesinin yürürlüğe girdiği tarihe kadar ücretlerinin değişen vergi dilimlerine rağmen net ücret üzerinden belirlendiği, 2012 yılı Temmuz ayı sonrasında ise değişen vergi dilimleri nedeniyle temel brüt ücret üzerinden hesaplama yapıldığı ve fark gelir vergisinin davacıya yüklendiğinin görüldüğü, işyerinde bazı kadrolarda istihdam edilen işçilerin kapsam dışı personel olarak düzenlendiği, bu işçiler için iş sözleşmeleri gereğince net ücreti karşılayacak brüt ücretle ücretlendirme ile ücret ödemesinin yapıldığı, ancak kapsam dışı işçilerin toplu iş sözleşmesi gereğince yapılan ek ödemelerden faydalanamadıkları, yapılan inceleme sonucunda toplu iş sözleşmesi kapsamındaki ve sendikalı işçiler için toplu iş sözleşmesindeki temel ücrete ilaveten sosyal yardımların yapıldığı, aylar itibarıyla yapılan kontrollerde davacının net ücretinde düşüş olmadığı, aksine net ücretine eklenen sosyal yardımlar ile alması gereken net ücretten daha yüksek ücret aldığı, bu nedenle toplu iş sözleşmesi bir bütün olarak değerlendirildiğinde davacının fark ücret alacağına hak kazanmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar