muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2001, Karar No: 2022/81, Tarih: 08.02.2022

17. Kat Mülkiyeti Kanunu’nun 6. maddesi uyarınca eklenti, bağımsız bölümün bütünleyici parçası sayılır. Burada amaçlanan, bağımsız bölüme kim malikse, o malikin bağımsız bölüme özgülenen eklentinin de maliki olacağı ve hukukî tasarruflarda eklenti üzerindeki mülkiyetin bağlı olduğu bağımsız bölümün mülkiyetine tabi olacağıdır (Oğuzman, Kemal/ Seliçi, Özer/ Oktay Özdemir, Saibe: Eşya Hukuku, İstanbul 2017 s. 615).

18. Başka bir anlatımla eklentiler, bağımsız bölümden ayrılarak devredilemezler. Örneğin bir bağımsız bölümün eklentisi niteliğindeki garaj, depo vs. bağımsız bölümden ayrı olarak kiraya verilemez. Bağımsız bölüm kiraya verilmişse, o kiracı dışında üçüncü bir kişiye kiralanamaz (Germeç, Mahir Ersin: Kat Mülkiyeti Hukuku, Ankara 2020, s. 150-153).

19. Kat Mülkiyeti Kanunu’nun 18. maddesine göre de kat malikleri ve kiracılar, gerek bağımsız bölümlerini, gerekse eklentileri ve ortak yerleri kullanırken doğruluk kurallarına uymak, özellikle birbirini rahatsız etmemek, birbirinin haklarını çiğnememek ve yönetim planı hükümlerine uymakla yükümlüdürler.

20. Somut olayda ... ili Merkez ilçesi Kavgaz Mahallesi 2484 ada 1 parsel sayılı taşınmazda bulunan ve kat irtifakı tesis edilen binada 13 nolu bağımsız bölümün işyeri niteliği ile davalı ... adına kayıtlı olduğu, tapu kaydına 27.06.2011 tarihli yönetim planının işlendiği, “bodrumda e-1 depo” şeklinde eklenti bilgisinin bulunduğu, keşifte yapılan gözlemde depo olarak belirtilen bölümün ... tarafından kullanıldığı anlaşılmaktadır.

21. Dosya kapsamı ve tüm bu nedenlere göre, işyeri niteliğindeki 13 nolu bağımsız bölümün eklentisi niteliğinde bulunan deponun, bağımsız bölümün mülkiyetine tabi olacağı anlaşılmakla, bağımsız bölümden ayrı olarak kullanılamayacağı sonucuna ulaşılmıştır. Ancak dahili davalı ... temsilcisi 06.01.2015 tarihinde deponun boşaltıldığını beyan etmesi ve yerleşim yeri değişikliğine ilişkin sorgu sayfasını sunması karşısında, bu iddia üzerinde durulmak suretiyle bağımsız bölümün eklentisi niteliğinde bulunan deponun boşaltılıp boşaltılmadığı yönünden araştırma yapılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekmektedir.

22. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında dernek tarafından kullanılan deponun boşaltılıp boşaltılmadığı konusunda araştırma yapılmasına gerek olmadığı, 13 nolu bağımsız bölümün eklentisi niteliğinde olan deponun dernek olarak kullanılmasına son verilmesi suretiyle eski hâle getirilmesine karar verilmesi gerektiğine yönelik Özel Daire bozma kararında yer verilen açıklamalar doğrultusunda hükmün bozulması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

23. Hâl böyle olunca (1) numaralı uyuşmazlık yönünden direnme kararı, yukarıda açıklanan ilave gerekçe ve nedenler ile bozulmalıdır.

B- (2) numaralı uyuşmazlık yönünden yapılan incelemede;

24. Konunun açıklığa kavuşturulması için öncelikle ilgili yasal düzenlemelerin incelenmesinde yarar bulunmaktadır.

23. Hâl böyle olunca (1) numaralı uyuşmazlık yönünden direnme kararı, yukarıda açıklanan ilave gerekçe ve nedenler ile bozulmalıdır.

B- (2) numaralı uyuşmazlık yönünden yapılan incelemede;

24. Konunun açıklığa kavuşturulması için öncelikle ilgili yasal düzenlemelerin incelenmesinde yarar bulunmaktadır.

25. 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu’na göre, bağımsız bölümler üzerinde kurulan mülkiyet hakkına kat mülkiyeti, bu hakka sahip olanlara kat maliki, anagayrimenkulün bağımsız bölümleri dışında kalıp, korunma ve ortaklaşa kullanma veya faydalanmaya yarayan yerlerine ortak yerler, kat maliklerinin ortak malik sıfatıyla paydaşı bulundukları bu yerler üzerindeki faydalanma haklarına kullanma hakkı denir (KMK m. 2).

26. Kat Mülkiyeti Kanunu’nun 3. maddesinde, “Kat mülkiyeti, arsa payı ve ana gayrimenkuldeki ortak yerlerle bağlantılı özel bir mülkiyettir” hükmü yer almaktadır. Bu hükümden de anlaşılacağı üzere kat mülkiyeti, ortak mülkiyet esasına dayalı özel bir mülkiyet şeklidir. Bağımsız bölümler üzerinde kurulan bireysel mülkiyet hakkı, arsa payı ve ana taşınmazdaki ortak yerlere kadar uzanmaktadır. Kat mülkiyetinin her bir bağımsız bölüme özgülenen arsa payı ve ortak yerlerle bağlantısı, ona diğer ortak mülkiyet türlerinden farklı bir mülkiyet özelliği vermektedir (Germeç, s. 77).

27. Aynı Kanunun 4. maddesi “Ortak yerlerin konusu sözleşme ile belirtilebilir. Aşağıda yazılı yerler ve şeyler bu kanun gereğince her halde ortak yer sayılır.

a) Temeller ve ana duvarlar, (Eklenmiş ibare RGT: 28.11.2007 RG No: 26714 Kanun No: 5711/2) taşıyıcı sistemi oluşturan kiriş, kolon ve perde duvarlar ile taşıyıcı sistemin parçası diğer elemanlar, bağımsız bölümleri ayıran ortak duvarlar, tavan ve tabanlar, avlular, genel giriş kapıları, antreler, merdivenler, asansörler, sahanlıklar, koridorlar ve buralardaki genel tuvalet ve lavabolar, kapıcı daire veya odaları, genel çamaşırlık ve çamaşır kurutma yerleri, genel kömürlük ve ortak garajlar, elektrik, su ve havagazı saatlerinin korunmasına mahsus olup bağımsız bölüm dışında bulunan yuvalar ve kapalı kısımlar, kalorifer daireleri, kuyu ve sarnıçlar, yapının genel su depoları, sığınaklar,

b) Her kat malikinin kendi bölümü dışındaki kanalizasyon tesisleri ve çöp kanalları ile kalorifer, su, havagazı ve elektrik tesisleri, telefon, radyo ve televizyon için ortak şebeke ve antenler sıcak ve soğuk hava tesisleri,

c) Çatılar, bacalar, genel dam terasları, yağmur olukları, yangın emniyet merdivenleri.

Yukarıda sayılanların dışında kalıp da, yine ortaklaşa kullanma, korunma veya, faydalanma için zaruri olan diğer yerler ve şeyler de (Ortak yer) konusuna girer” şeklinde düzenlenmiş, 16. maddede, “Kat maliklerinin ana taşınmazın bütün ortak yerlerine arsa payları oranında ve ortak mülkiyet hükümlerine göre malik olacakları ve o şekilde kullanma hakları bulunduğu” belirtilmiştir.

c) Çatılar, bacalar, genel dam terasları, yağmur olukları, yangın emniyet merdivenleri.

Yukarıda sayılanların dışında kalıp da, yine ortaklaşa kullanma, korunma veya, faydalanma için zaruri olan diğer yerler ve şeyler de (Ortak yer) konusuna girer” şeklinde düzenlenmiş, 16. maddede, “Kat maliklerinin ana taşınmazın bütün ortak yerlerine arsa payları oranında ve ortak mülkiyet hükümlerine göre malik olacakları ve o şekilde kullanma hakları bulunduğu” belirtilmiştir.

28. Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, mahkemenin, ortak yerlere masa-sandalye konulması eyleminin süreklilik arzetmeyen, geçici bir eylem olduğu, bu tür davranışın sabit yapı niteliğinde ferdi tahsis özelliği taşımadığı gerekçesi ile bu talep yönünden davanın reddine dair kararı üzerine Özel Daire bozma kararında, keşif günü masa-sandalye olmamasının kullanım olmadığı anlamına gelmeyeceği olgusuna dayanılmıştır. Bu hâliyle Özel Daire bozma kararında geçici olarak kullanmaya yönelik bir açıklamada bulunulmamıştır.

29. Dolayısıyla ortak yerler üzerinde bütün bağımsız bölüm maliklerinin arsa payı oranında ve ortak mülkiyet hükümlerine göre malik olması nedeniyle, masa-sandalye konulmasına yönelik eylemin geçici nitelikte olması hâlinde dahi diğer kat maliklerinin kullanımı da engellenmiş olacağından ortak alana el atma niteliğinde bulunduğu kabul edilmiştir. Bu nedenle tarafların gösterdiği deliller de toplanmak suretiyle sonucuna göre karar verilmesi gerekmektedir.

30. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında ortak yerlere masa-sandalye konulmak suretiyle davalıların müdahalesine yönelik talep hakkında Özel Daire bozma kararında yer verilen açıklamalar doğrultusunda hükmün bozulması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

31. Hâl böyle olunca (2) numaralı uyuşmazlık yönünden direnme kararı, yukarıda açıklanan genişletilmiş gerekçe ve nedenler ile bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

I-A bendinde (§14-23) gösterilen gerekçelerle (1) numaralı uyuşmazlık yönünden temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen ve yukarıda açıklanan ilave gerekçe ve nedenlerle BOZULMASINA oy çokluğu ile,

II-B bendinde (§24-31) gösterilen gerekçelerle (2) numaralı uyuşmazlık yönünden temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıdaki genişletilmiş gerekçe ve nedenlerden dolayı BOZULMASINA oy çokluğu ile,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.02.2022 tarihinde yapılan ikinci görüşmede karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13658, Karar No: 2020/2972, Tarih: 04.06.2020

**8. Hukuk Dairesi         2016/13658 E.  ,  2020/2972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Men'i Müdahale Ve Kal, Alacak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davcı vekili, 101 ada 1 parsel ve 143 ada 62 parsel sayılı taşınmaza davalının ağaç dikmek suretiyle haksız yere el attığını belirterek davalının elatmasının önlenmesine, 2007 ila 2011 yılları arasına fazlaya ilişkin haklı saklı kalmak kaydıyla ait 300,00 TL ecrimisil bedelinin tahsiline, ağaçların kal’ine, kavak ağacı söküm bedeli olan 1.550,00 TL'nin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 143 ada 62 parsel sayılı taşınmazlarda mevcut ağaçların kadastro tespitinden sonra tarafların karşılıklı anlaşması ile dikildiği, 101 ada 1 parsel sayılı taşınmazın orman vasfında olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, elatmanın önlenmesi, ecrimisil, kal ve alacak istemine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 101 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 20.08.2009 tarihinde orman vasfı ile Maliye Hazinesi adına tespit gördüğü, tespitin Kadastro Mahkemesinin 2009/23 sayılı dosyasında itirazlı olduğu, 143 ada 62 parsel sayılı taşınmazın ise 22.09.2010 tarihinde davacı ... adına tespit edildiği, tespitin Kadastro Mahkemesinin 2011/21-2011/45 sayılı dosyalarında itirazlı olduğu anlaşılmaktadır.

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 27. maddesi hükmüne göre, mahalli hukuk mahkemelerinde görülmekte olan kadastro ile ilgili ve henüz kesinleşmemiş bulunan taşınmaz mala ilişkin davalar hakkında o taşınmaz mal için kadastro tutanağı düzenlendiği tarihte bu mahkemelerin görevi sona erer ve davalara ait dosyalar mahkemesine re’sen devrolunur denilmiştir.Dava konusu yer hakkında kadastro tutanağı düzenlendiğine göre elatmanın önlenmesi talebi hakkında görevsizlik kararı verilmek ve dava dosyası Kadastro Mahkemesine gönderilmek ve ecrimisil, kal, alacak talebi yönünden dosya tefrik edilerek ayrı esasa kaydedilmesi, Kadastro Mahkemesinin sonucunun beklenerek oluşacak duruma göre karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının yerinde olduğundan kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'un 440/1 maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 04.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/20523, Karar No: 2017/7840, Tarih: 04.05.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/20523 E.  ,  2017/7840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, Her ne kadar davacı mahkememize verdiği dava dilekçesiyle davalı aleyhine tazminat ve alacak davası açmış ise de, davacı tarafın 09/08/2012 tarihli celsede davayı takipsiz bıraktığı ve sonradan yenilediği, 05/05/2015 tarihli celseye de gelmediği gibi herhangi bir mazeret bildirmediği anlaşılmakla, HMK’nın 320/4.maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 04/05/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30759, Karar No: 2015/5604, Tarih: 12.03.2015

**12. Hukuk Dairesi         2014/30759 E.  ,  2015/5604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından genel haciz yoluyla yapılan ilamsız icra takibine karşı borçlu icra mahkemesine başvurarak, ödeme emrinin tebliğ edildiği 16.09.2013 tarihi itibariyle cezaevinde hükümlü olduğunu, takipten 27.03.2014 tarihi itibariyle haberdar olduğundan gecikmiş itirazının kabulü ile tebliğ tarihinin düzeltilmesini ve hacizlerin kaldırılmasını talep ettiği, mahkemece, şikayetin reddine karar verildiği görülmektedir.

Hükümlü veya tutuklu borçluya nasıl tebligat yapılacağı İİK.nun 54. maddesinde açıklanmıştır. Anılan yasa maddesine göre "mümessili olmayan bir tutuklu veya hükümlü aleyhine takipte, mümessil tayini vesayet makamına ait olmadıkça, icra müdürü bir mümesil tayin etmesi için kendisine münasip bir mühlet verir ve takibi bu sürenin bitmesine bırakır. Bu mühlet içinde temsilci tayin edip bildirmeyen tutuklu veya hükümlü hakkında takibe devam olunur."

Somut olayda borçlunun 05/03/2013 – 04/10/2013 tarihleri arasında hükümlü olarak cezaevinde kaldığı ve 04.10.2013 tarihinde denetimli serbestlik müdürlüğüne gönderildiği, buna göre İİK.nun 54. maddesi doğrultusunda hükümlüye mümessil tayini için icra müdürlüğünce süre verilmesine ilişkin şartlar ortadan kalkmış ise de, anılan maddedeki şartlar yerine getirilmeden borçluya cezaevinde hükümlü olduğu sırada ve eşine mernis adresi olan “... Erzincan” adresinde yapılan 16.09.2013 tarihli ödeme emri tebligatı yok hükmünde olup bu nedenle de geçersizdir.

O halde mahkemece şikayetin kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6284, Karar No: 2010/11820, Tarih: 09.11.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/6284 E.  ,  2010/11820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/06/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı,miras bırakan İ. S..'nın maliki olduğu 460 parsel sayılı taşınmazı mirasçıdan mal kaçırmak amacıyla davalı gelinine satış suretiyle muvazaalı temlik ettiğini ileri sürerek tapu iptali ve tecsil isteğinde bulunmuştur.

Davalı, iddiaların yersiz olduğunu, satışın ivaz karşılığı yapıldığını bildirip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temliki işlemin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 9.11.2010 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı R..S.. (G..) geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen vekili avukat gelmedi, yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen asilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, davacının miras bırakanı İlyas Sırmacı’nın maliki olduğu 460 parsel sayılı taşınmazını davalı gelinine 29.11.2002 tarihli akit ile satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Davacı, miras bırakanının davalıya yapmış olduğu temlikin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l–4–1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, miras bırakan tarafından sağlığında hak dengesini gözeten, kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapılmışsa, mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

Somut olaya yukarıdaki ilkeler ışığında bakıldığında miras bırakanın diğer mirasçılardan mal kaçırmak amacı ile değil, davalı gelininin kendisine bakması nedeniyle temliki işlemi gerçekleştirdiği, mal kaçırma amacı olsa idi uhdesinde bıraktığı taşınmazları da devredebileceği, miras bırakanın davacı ile bir probleminin olmadığı gibi davalı gelininin eşi dışında başka mirasçısının da bulunmadığı. Ayrıca terekeye intikal eden çekişmeli taşınmaz dışında birçok taşınmazı bulunduğu görülmektedir.

Hemen belirtilmelidir ki, satışa konu edilen bir malın devrinin belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur. Semenin bir başka ifade ile malın bedelinin ise mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet veya bir emekte olabileceği kabul edilmelidir. Esasen yukarıda da değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 01.04.1974 tarih ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında miras bırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Bir başka ifade ile murisin iradesi önem taşımaktadır.

O halde, yukarıda değinilen somut olgular açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde, miras bırakının yapmış olduğu temlikle ilgili olarak gerçek amaç ve iradesinin mirasçıdan mal kaçırmak olmadığı ve bu amaçla temlikin gerçekleştirilmediği kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü yönünde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 9.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11030, Karar No: 2013/1350, Tarih: 12.02.2013

**8. Hukuk Dairesi         2012/11030 E.  ,  2013/1350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ve müşterekleri ile ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 23.11.2011 gün ve 200/234 sayılı hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 12.02.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden kimse gelmedi, karşı taraftan ... vekili Avukat ... geldi. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar vekili, dava konusu 189 ada 1 parselin kadastro sırasında davacıların miras bırakanı İsmail oğlu ... adına tespit edilmesi gerekirken isim benzerliği sebebiyle Salih oğlu ölü ... adına tespit gördüğünü, Salih oğlu ... mirasçılarının yanlışlığı fark edip taşınmazı iade etmek istediklerini, bu arada İsmail oğlu ... mirasçılarından Şenol Erdin'in devreye girerek Salih oğlu ... mirasçılarını kandırıp kendisinin tanıdığı... üzerine vekaletname aldırdığını, vekaletnameye göre...’nun da tanıdığı ...’ya köydeki gayrimenkulü 42.000 TL bedelle satış gösterdiğini, ancak evde halen Şenol ile annesinin oturduğunu, üçüncü şahıs olan ...'nın iyi niyetli olmadığını, satın aldığı evde hiç oturmadığını, köyü bilmediğini, satış değeri olan 42.000 TL'nin Salih oğlu ... mirasçılarına ödenmediğini açıklayarak dava konusu taşınmaza ait tapu kaydının iptaliyle mirasçılık belgesindeki hisseleri oranında İsmail oğlu ölü ... mirasçıları adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, dava konusu parselin Salih oğlu ... adına tapuda kayıtlı olup davacı ile uzaktan yakından bir alakası bulunmadığını, davacılar yönünden husumet itirazında bulunduklarını, davalının 189 ada 1 parseli tapuda malik görünen Salih oğlu ... mirasçılarından satın aldığını, paralarını da ödediğini, kötü niyetli olmadığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, açılan davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir