muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/5350, Karar No: 2021/9805, Tarih: 03.06.2021

**1. Ceza Dairesi         2020/5350 E.  ,  2021/9805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : Sanığın, TCK'nin 81/1, 35, 29, 62, 53, 63, 58 maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ... 'nın katılan ...'e yönelik eyleminin sübutu kabul kılınmış, bozma nedeni saklı olarak tahrik ve takdiri indirim sebeplerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, sanık savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, katılanın sanıktan sigara istemesi nedeniyle yaşanan tartışma, sonrasında katılanın sanığı darp ettiği, bir müddet sonra katılanın sanığın ikametinin kapısını tekmeleyerek hakaret ettiği ve arkadaşı ...'in evine gittiği, jandarma ekip aracının katılanın bulunduğu ikametin önünden geçmesi üzerine katılanın kavga olayı nedeniyle jandarmanın geldiğini düşünürek ikametten dışarı çıktığı, bu sırada sanığın katılanın arkasından yaklaşarak 10 yerinden bıçakladığı, sırt bölgesindeki kesilerin sol akciğerde pnömotoraksa ve katılanın hayati tehlike geçirmesine neden olduğu olayda;

1) Suç tarihi itibariyle nüfus kayıtlarına göre, katılan ...'in 18 yaşından küçük olduğu halde, sanığın eylemine uyan TCK'nin 82/1.e maddesi uyarınca cezalandırılması yerine, TCK 81/1 maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle hakkında eksik ceza tayini,

2) 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin iptal edilen bölümleri yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3) Kabul göre de;

a) Sanığın katılanın arkasından yaklaşarak savunma kesileri de dahil olmak üzere göğüs, omuz, sırt, ense, bel ve kol bölgelerinden 10 yerinden bıçakladığı, kesilerden bir kısmının sol akciğerde pnömotoraksa, sol kaşta hafif derecede kısıklığa ve katılanın hayati tehlike geçirmesine neden olduğu anlaşıldığından, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığına göre teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar ceza öngören 5237 sayılı TCK'nın 35. maddesi ile yapılan uygulama sırasında makul derecede ceza tayin edilmesi gerekirken, 10 yıl hapis cezası tayin edilerek eksik ceza tayini,

b) Katılandan kaynaklanan haksız tahrik içeren eylemlerin niteliği dikkate alındığında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde belirtilen haksız tahrik hükümlerinin uygulanması sırasında asgariye yakın bir oran yerine azamiye yakın hadden indirim yapılarak eksik ceza belirlenmesi,

b) Katılandan kaynaklanan haksız tahrik içeren eylemlerin niteliği dikkate alındığında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde belirtilen haksız tahrik hükümlerinin uygulanması sırasında asgariye yakın bir oran yerine azamiye yakın hadden indirim yapılarak eksik ceza belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükmün CMUK'nin 326/son maddesi gözetilmek kaydıyla tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 03/06/2021 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19609, Karar No: 2019/16998, Tarih: 23.09.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/19609 E.  ,  2019/16998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin sulama teknisyeni olarak çalıştığını, üyesi olduğu Türkiye Enerji Su Gaz İşçileri Sendikası (... ) ile davalı ... ile arasında toplu iş sözleşmeleri imzalandığını, toplu iş sözleşmesinden kaynaklı sosyal yardım alacaklarının ödenmediğini, haftanın altı günü sulama mevsimi olan nisan – eylül arası yoğun olarak fazla çalışma yaptığını, Nisan ayı 07:00-18:00 arası Mayıs ayları 07:00-20:00 arası, Haziran, Temmuz, Ağustos ayları 07:00-24:00 arası, Eylül ayı 07:00-20:00 arası çalıştığını, sulama mevsimi olmayan diğer aylarda haftanın altı günü 08:00-18:00 arası çalıştığını, dini ve resmi bayramlarda çalıştığı halde karşılığının ödenmediğini ileri sürerek fazla çalışma ücret alacağı, ulusal bayram -genel tatil ücret alacağı ile topli iş sözleşmesinden kaynaklanan bir takım sosyal yardım alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, alacakların zamanaşımına uğradığını, fazla çalışma ve buna ilişkin alacağı bulunmadığını, çalışanların bu konudaki alacaklarını tahsil ettiğini, ulusal bayram genel tatil günleri çalışma yapılmadığını, toplu iş sözleşmesinden kaynaklı ücret alacağı kalmadığını savunarak davanın reddini istemiştir .

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle temyiz edenin sıfatına ve temyiz nedenlerine göre davalının aşağıdaki bent kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun "taleple bağlılık ilkesi" başlığını taşıyan 26. maddesindeki “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” hükmü uyarınca taleple bağlılık kuralına aykırı olarak talepten fazlasına karar verilmesi usule aykırıdır.

2-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun "taleple bağlılık ilkesi" başlığını taşıyan 26. maddesindeki “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” hükmü uyarınca taleple bağlılık kuralına aykırı olarak talepten fazlasına karar verilmesi usule aykırıdır.

Somut uyuşmazlıkta, her ne kadar dava dilekçesinde sulama döneminin Nisan – Eylül arası olduğu iddia edilmiş ise de hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla çalışma ücret alacağı hesaplamasına esas alınan sulama döneminın Haziran Temmuz Ağustos Eylül ve Ekim ayları olarak kabul edildiği anlaşılmaktadır. Dosya içeriğine göre davacı ve davalı tanıklarının beyanlarına göre davacının sulama dönemi 07:00-22:00 arası çalıştığı, 2 saat ara dinlenme düşülmesi sonucu günlük 13 saat haftalık 78 saat olmak üzere 45 saati aşan 33 saat fazla çalışma yaptığı; sulama dönemi dışında ise 08:00-17:00 arası çalıştığı kabul edilerek 1 saat ara dinlenme düşülerek haftalık 45 saati aşan 3 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek yapılan hesaplama mahkemece hüküm altına alınmıştır. Oysa davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkili davacının Eylül ayı 07:00-20:00 arası çalıştığını, sulama dönemi dışındaki çalışmaların ise 08:00-18:00 arası olduğunu açık ve net bir biçimde belirtmiştir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun "taleple bağlılık ilkesi" başlığını taşıyan 26. maddesine göre davacının Eylül ve Ekim aylarına ilişkin fazla çalışma saatlerine yönelik talebi aşılarak yapılan hesaplama doğrultusunda karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4383, Karar No: 2024/1001, Tarih: 20.02.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/4383 E.  ,  2024/1001 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2141 E., 2023/558 K.

DAVA TARİHİ : 07.07.2021

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 10. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/407 E., 2022/459 K.

Taraflar arasındaki davacı tarafından açılan boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne ve boşanmanın ferilerine karar verilmiştir.

Kararın, davacı kadın vekili ve davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince erkeğin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, kadının istinaf başvurusunun kısmen esastan reddi ve kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümleri kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde; davalının davacının haberi olmadan çok fazla borca girdiğini, davalı erkeğin sorumsuz davrandığını, ekonomik sorunlar nedeniyle dengesinin bozularak saldırganlaştığını, davacı kadını aşağılandığı, fiziksel şiddet uyguladığını, davacının ailenin geçimi için maaşlı işe girdiğini, davalının lüks harcamaları nedeniyle babasına ait tarlayı ekip biçtiğini, davacıdan habersiz borç senedi imzaladığını, davalı erkeğin davacı kadın ve ortak hane ile bağını kestiğini, 21.08.2019’da davalının davacıya şiddet uyguladığını, davacı kadının şikayetçi olduğunu, davacı kadının davalının ailesinin evinden, icra marifetiyle tahliye edildiğini, bu süreçten sonra davalının davacı ve çocuklara karşı maddî ve manevî sorumluluğunu yerine getirmediğini iddia ederek hayata kast, pek fena muamele, onur kırıcı davranış, davalının evlilik birliğinin devamı süresince yükümlülüklerini yerine getirmemesi, şiddetli geçimsizlik nedeniyle tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesine, çocukların her biri yararına aylık 3.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 250.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; evlilik birliği boyunca tüm harcamaların davalı erkeğin babası tarafından karşılandığını, davalı erkeğin iş hayatındaki başarısızlıkları karşısında davacının müvekkilini aşağıladığını, "Sen ne biçim erkeksin? Babanın ağzına bakıyorsun. Asalak" dediğini, davacı kadının davalı erkeğe bıçakla saldırdığını, davalının elindeki bıçağı düşürmek için davacının kolunu büktüğünü, davalı erkek hakkında kasten yaralama gerekçesi ile aleyhinde hüküm kurulduğunu, olay tarihinin 21.08.2019 tarihi olup, boşanma dava tarihinin 07.07.2021 olduğunu, uzaklaştırma kararı sonrasında davacı kadının evin anahtarlarını değiştirerek davalının eve girmesine mani olduğunu, ortak konutun davalı erkeğin babasına ait olduğunu eve ait giderleri kadının ödememesi üzerine davalının babasının davacıyı evden icra yoluyla tahliye ettiğini beyan ederek tarafların boşanmalarına, çocukların velâyetinin davacı anneye verilmesini, ortak çocuklarla davalı erkek arasında şahsi münasebet tesis esilmesini, davanın açılmasında davacının kusurlu olması sebebiyle manevî tazminat taleplerinin reddini, davalının herhangi bir geliri bulunmadığı dikkate alınarak asgari hat üzerinden katkı payı nafakasına hükmedilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı erkeğin sürekli olarak yanlış yatırımlar yapması ve iş değiştirmesi nedeniyle taraflar arasında sürekli olarak tartışma çıktığı, bu tartışmalar neticesinde davalının eşine fiziksel şiddet uyguladığı, son olarak 21.08.2019 tarihinde fiziksel şiddet uyguladığı, davalı erkeğin hakaret, tehdit ve basit yargılama suçundan yargılandığı ve mahkumiyetine karar verildiği davalının eşine karşı tehdit, hakaret ve basit yaralama suçunu işlemesi nedeniyle taraflar arasındaki evlilik birliğinin temelden sarsıldığı, evlilik birliğinin temelden sarsılmasında davalı erkeğin tam kusurlu olduğu, boşanma sebebiyle kişilik hakları saldırıya uğrayan kadın eş yararına manevî tazminata hükmedilmesi gerektiği, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesinin üstün yararlarına olacağı ve velâyet kendisine verilmeyen eşin çocukların bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmakla yükümlü olduğu gerekçesiyle tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci-ikinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, davacının dava dilekçesinde 4721 sayılı Kanun 162 inci maddesinde yer alan pek kötü davranış, hayata kast ve pek kötü muamele hukuki sebebine dayanmış ise de davalıya yüklenen eylemler bu madde kapsamında değerlendirilemeyeceği bu talebin reddine, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesine, çocuklar ile baba arasında kişisel ilişki kurulmasına, ortak çocukların her biri yararına aylık 1.200,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, ÜFE oranında artırım talebinin reddine, kadın yararına 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili ve davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle;erkeğe yüklenmesi gereken başkaca kusurların da bulunduğu, talep edilen kadar iştirak nafakalarına ve manevî tazminata hükmedilmesi gerektiği, nafakaların sonraki yıllarda ÜFE oranında artırılması taleplerinin reddini hatalı olduğu gerekçeleriyle istinaf etmiş, kararın boşanma ve velâyet dışındaki hükümlerinin kaldırılarak talepleri gibi yeniden karar verilmesini istemiştir.

2. Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; hükme esas alınan ceza mahkemesi kararına konu olay tarihi ile boşanma dava tarihi arasında 1,5 yıldan fazla süre geçtiğini, bu sürede evlilik birliğinin devam etmesi sebebiyle yaşananların affedilmiş sayılması gerektiği, kusur belirlemesinin hatalı olduğu, hükmedilen nafaka ve tazminatın hukuki dayanaklarının olmadığı, tazminat miktarının çok yüksek olduğu, reddedilen hayata kast, pek kötü muamele veya onur kırıcı davranış sebebiyle boşanma talebi yönünden davalı yararına vekâlet ücretine hükmedilmemesinin hatalı olduğu gerekçeleriyle istinaf etmiş, kararın kaldırılmasını, talepleri doğrultusunda davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesi'nin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile her iki tarafın da mali müşavir olmasına ve davacı kadının karşı çıkmasına rağmen davalı erkeğin borçlanması bu nedenle taraflar arasında tartışmalar yaşanması, erkeğin evin ve çocukların sorumluluğunu davacıya bırakması, davalı erkek hakkında yapılan yargılama soncunda kesinleşen ilama göre davalı erkeğin fiziksel şiddet uygulaması, tehdit ve hakaret etmesi, bu olay nedeniyle tarafların fiilen ayrılması ve ortak hayatın yeniden kurulmamış olması, bu dönemde erkeğin çocuklarına zaman ayırmaması, maddî destekte bulunmaması, davalının davacıdan ailesine ait olduğu belirtilen ve daha önce ortak konut olarak kullanılan taşınmazı boşaltmasının istenmesi, bu amaçla davalının annesi tarafından kadın aleyhine kira alacağı ve tahliye talepli takip başlatılması sebebiyle taraflar arasındaki evlilik birliğinin temelinden sarsıldığının anlaşıldığı, kadına yüklenecek kusur bulunmadığını davalı erkeğin tam kusurlu olduğu, aİlk Derece Mahkemesi'nin davacı kadının davasının kabulüne karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı ancak gerekçesinin düzeltilmesi gerektiği, İlk Derece Mahkemesi'nin erkeğin tam kusurlu olduğunu belirlenmesine rağmen hüküm fıkrasında 4721 sayılı Kanun'un 166 ıncı maddesi yerine 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci-ikinci fıkrasının yazılmış olmasının mahallinde düzeltilebilir yazım hatası niteliğinde olduğu, davacı kadının kusur belirlemesine, ortak çocuklar için hükmedilen iştirak nafakasının, kadın lehine hükmedilen manevî tazminat miktarının artırım talebine ve nafakaların sonraki yıllarda ÜFE oranında artırılmasına yönelik istinaf talebinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesi'nin ilgili hükümlerinin kaldırılması ve yeniden hüküm kurarak, kararın gerekçesinin karar içeriğinde belirtilen şekilde düzeltilmesine, ortak çocuklar için aylık 1.750,00'şer TL iştirak nafakasına, iştirak nafakalarının her yıl hükmün kesinleşme tarihinde TÜİK tarafından açıklanacak yıllık TÜFE oranını geçmemek kaydıyla ÜFE oranı üzerinden artırılmasına, kadın yararına 100.000,00 TL manevî tazminata, davalı erkeğin tüm istinaf sebeplerinin, kadının diğer istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; kadın lehine hükmedilen manevî tazminat miktarı ile ortak çocuklar lehine hükmedilen iştirak nafakalarının miktarının fazla olduğu davacı tarafından açılan hayata kast ve pek kötü muamele ye dayalı olarak açılan boşanma davası ret edildiğinden davalı lehine vekâlet ücreti hükmedilmesi gerekirken bu konuda lehe vekâlet ücreti hükmedilmemesinin hatalı olduğu belirtilerek kadın yararına hükmedilen manevî tazminat ile çocuklar yararına hükmedilen iştirak nafakasının miktarı ile lehine hükmedilmeyen vekâlet ücreti yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kadın yararına hükmedilen manevî tazminat miktarı, iştirak nafakası miktarları ve vekâlet ücreti noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesi, 174üncü maddesinin ikinci fıkrası, 182 inci, 327 nci, 328 inci ve 330 uncu maddeleri. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci, 371 inci maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8113, Karar No: 2015/8109, Tarih: 07.12.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/8113 E.  ,  2015/8109 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/261222

MAHKEMESİ : Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/05/2012

NUMARASI : 2012/109 (E) ve 2012/314 (K)

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Adli para cezasının alt sınırının 5237 sayılı TCK'nın 52/1. maddesi gereğince 5 gün adli para cezası olduğu ve mahkemece de hükmün alt sınırdan verildiği belirtildiği halde, yazılı şekilde 120 gün adli para cezasına hükmolunması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz iddiaları yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, bozma sebebi 5320 sayılı Kanun'un 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktalarının; tebliğnameye aykırı olarak, hükmün birinci fıkrasındaki adli para cesanının 5 gün ve sonuç adli para cezasının da 80 TL olarak değiştirilmek ve adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin kısımın çıkatılması suretiyle hükmün DÜZELTİLMESİNE ve başkaca yönleri kanuna uygun bulunan hükmün bu bağlamda ONANMASINA, 07/12/2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Muhalefet Şerhi

Daire çoğunluğu ile aramızdaki görüş farklılığı, konut ve işyeri gibi kapalı yerlerde arama yapılırken, ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişinin bulundurulmaması nedeniyle arama işleminin hukuka aykırı sayılması, dolayısıyla ele geçirilen suç eşyasının hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş delil olmasından dolayı hükme esas alınamaması karşısında; sanığın ikrar niteliğinde kabul edilebilecek beyanlarının bulunup bulunmadığına, ikrarının olduğu kabul edilse bile maddi delillerle desteklenmeyen ikrarına itibar edilip edilemeyeceği ve mahkumiyetine yeterli başkaca delil olup olmadığı, bu hususların CMK'nun 230/1-b maddesi hükmü gereğince yerel mahkemece gerekçeli kararda tartışılması gerekip gerekmediğine ilişkindir.

Ceza usul hukukunda, re’sen araştırma ilkesi ve vicdani delil sistemi geçerli olup, amaç maddi gerçeğe ulaşmaktır. Maddi gerçek, hukuka uygun elde edilen her türlü delille ispatlanabilir. Anayasa'ya göre, kanuna aykırı olarak elde edilen bulgular delil olarak kullanılamaz (m.38/6). CMK uyarınca, yüklenen suç, ancak hukuka uygun şekilde elde edilmiş olan delillerle ispat edilebilir (m. 217/2). Delil, kanuna aykırı olarak elde edilmişse, reddolunur (m.206/2-a). Hükmün hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delile dayanması, hukuka kesin aykırılık sebebidir (m. 289).