muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/13756, Karar No: 2010/4513, Tarih: 16.04.2010

Bazı haller vardır ki zararın miktarını kesin olarak tayin ve ispat etmek o an için imkansızdır. Zarar görenin zarar miktarını ispat edemediği gerekçesiyle tazminat talebinden yoksun bırakılması halinde haklı bir hüküm verilmiş olamaz. BK’nun 42/2 maddesi hükmü bu sebeple düzenlenmiştir. Bu maddeye göre: “Zararın hakiki miktarını ispat etmek mümkün olmadığı takdirde hakim halin mutat cereyanını ve mutazarrır olan tarafın yaptığı tedbirleri nazara alarak onu adalete tevkifan tayin eder.”

Kural olarak, haksız fiilden sorumlu olan kişinin, meydana gelen zararı tümü ile tazmin etmesi gerekir. Tayin edilen tazminat miktarının da zararı tümü ile gidermesi gerekir. Tazminat miktarının denk olması ve böylece zarar görenin malvarlığındaki bu eksilmeyi gidermesi asıldır.

Ancak bazı durumlarda zararın meydana gelmesinde ya da miktarının artmasında bizzat zarara uğrayan tutumu ve davranışının da payı bulunur. Başka bir deyişle, zararın doğumunda ya da çoğalmasında bizzat zarar gören de kusurlu olabilir. Uğranılan zararın artmasını önlemek, makul düşünen ve hareket eden herkes için normal bir davranıştır. Buna rağmen şayet bu normal davranış tarzının dışında kalınmış ve bu yüzden meydana gelen zararın artmasına sebep olunmuşsa, zarar görenin bu kusurunu hiç dikkate almaksızın

haksız fiil failini zararın bu artmış hali ile tamamından sorumlu tutmak adil ve doğru olmaz.

Bu nedenle, tazminata karar verirken, zarar görenin birlikte kusurunu da göz önünde bulundurmak şarttır.

BK. md. 44/1 e göre: "mutazarrır olan taraf, zarara razı o yahut kendisinin fiili, zararın ihdasına veya zararın tezayüdüne yardım ettiği ve zararı yapan şahsın hal ve mevkiini ağırlaştırdığı takdirde hâkim, zarar ve ziyan miktarını tenkis yahut zarar ve ziyan hükmünden sarfınazar edebilir.”

Zarar görenin, anılan bu tutum ve davranışları, onun müterafik kusuru olarak adlandırılır. Bu kavramı “birlikte kusur” ya da “zarar görenin kendi kusuru” deyimi ile açıklamak da mümkündür. Bu deyimler kısaca, zararın doğmasında ya da çoğalmasında zarar görenin de kusurlu olması halini ifade etmektedir.

Haksız fiil failinin sorumluluğuna ilişkin bu genel açıklamalardan sonra somut olaya gelince;

Davada “kar kaybı” zararı istenmiştir. Bir tanımlama yapmak gerekirse; kar kaybı kardan mahrum kaybına karşı meydana gelen zarardır. Burada davacı davalının kusurlu davranışından dolayı malvarlığındaki ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalmıştır. Başka bir anlatımla, davacı davalının haksız fiilinden dolayı maden sahasını işletseydi mamelekinin olması gereken durumundan davalının eylemi nedeniyle mahrum kalmıştır.

Bilirkişiler davacının kar kaybı zararını 479.474 TL olarak hesaplamışlar, mahkemece taleple bağlı kalınarak bu miktarın 12.000 TL’si hüküm altına alınmıştır.

Bilirkişiler davacının kar kaybı zararını 479.474 TL olarak hesaplamışlar, mahkemece taleple bağlı kalınarak bu miktarın 12.000 TL’si hüküm altına alınmıştır.

Ne var ki, bilirkişilerin esasen bir varsayımla hesapladıkları kar kaybı zararını bulurken bu husustaki Yargıtay uygulamasıyla getirilen bazı kıstasları gözetmedikleri görülmektedir. Gerçekten; bir maden sahası işletilirken sahanın bütününün davacının elinden alınıp alınmadığı, toprak dökülen yer dışında kalan bazı bölümlerde örneğin yeniden ocak açılarak işletmeye devam edilip edilemeyeceği devamı mümkünse davacının bu girişimde bulunmamasının onun karşı kusurunu oluşturup oluşturmayacağı, bu sebeple zararda indirip gerekip gerekmediği yönü düşünülmemiştir. Diğer taraftan, davacının işletme sahasına davalının bütünüyle toprak dökerek işletmeyi engellediği saptansa dahi bu dönem içinde davacının bir başka iş yapıp yapmadığı veya yapmaktan kasten kaçınıp kaçınmadığı, onun ticari defter ve kayıtları incelenerek tespit edilmemiştir. Hiç şüphesiz davacı maden sahasını işletemediği dönemde bir

başka işten gelir sağlamış veya sağlamaktan kaçınmışsa bu tutumu da talep edebileceği kar kaybı miktarını etkiler. Bunun gibi davacının çalışmadığı dönemde tasarruf ettiği (malzeme, işçilik vs.) giderlerinde bulunacak kar kaybından düşülmesi gerekir. Çünkü, yukarıda da değinildiği üzere uğranılan zararın artmasını önlemek makul düşünen ve hareket eden herkes için normal bir davranıştır. Buna rağmen şayet bu normal davranış tarzının dışında kalınmış ve bu yüzden meydana gelen zararın artmasına sebep olunmuşsa haksız fiil failini zararın bu artmış hali ile tamamından sorumlu tutmak adil ve doğru olmaz.

Mahkemece gerekirse yerinde yeniden keşifte yapılarak yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluna işletme sahası incelettirilmeli, yukarıdaki ilkeleri de kapsar Yargıtay denetimine açık ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı, davacının kar kaybı zararı hakkında bunun sonucuna uygun bir karar verilmelidir.

Değinilen yönler gözardı edildiğinden eksik araştırma ve incelemeye dayalı hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte ve 2.bentte yazılı nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harçların iadesine, 6.04.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10740, Karar No: 2010/6390, Tarih: 28.04.2010

**8. Ceza Dairesi         2008/10740 E.  ,  2010/6390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın suç tarihinde adli sicil kaydında silinme koşulları geçekleşmemiş kasıtlı suçtan dalayı mahkumiyetinin bulunduğu anlaşılmakla, tebliğnamedeki bozma düşüncesine katılınılmamıştır.

Yerinden görülmeyen itirazların reddine, ancak:

5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3 maddesinde de "lehe olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir" hükmü uyarınca; 5237 sayılı TCK.nun 51 maddesinin, 647 sayılı Yasanın 6. maddesine göre lehe erteleme koşulları taşıdığı gözönüne alınıp, 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesine uygun olarak karşılaştırma, değerlendirme ve belirleme yapıldıktan sonra karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı sonuçta istem gibi (BOZULMASINA), 28.4.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14022, Karar No: 2025/27, Tarih: 06.01.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/14022 E.  ,  2025/27 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/49 E., 2024/136 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen Bağ-Kur sigortalılık tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne dair karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, 22.08.1994-31.12.1995 tarihleri ve 02.11.1996-14.04.2003 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalılığın tespitini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili, cevap dilekçesinde özetle; davacının iddiaları ile Kurum kayıtlarının eşleşmediğini belirterek davanın reddine dair karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 18.10.2021 tarihli ve 2020/91K Esas-2021/323 Karar sayılı kararıyla; davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davalı Kurum vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesi kararıyla istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Daire kararında; ".... Belirtilen açıklamalar ışığında davacının kendi nam ve hesabına çalışma olgusunu kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlemesi gerekmektedir. Bu nedenle mahkemece, davacının vergi kaydı dışında kalan süreler yönünden, davacının mesleki faaliyeti dikkate alınmak suretiyle, zabıta araştırması yapılmalı, ilgili dönemde aynı işi yapan kamu tanıkları re’sen tespit edilmeye çalışılarak beyanlarına başvurulmalı, oda kaydına dayanak bilgi ve belgeler getirtilmeli, davacı adına ticari araba, sürücü belgesi vs. olup olmadığı yöntemince araştırılmalı, tarafların bu yöndeki kanıtları sorulmalı ve 1479 sayılı Kanun'un 26. maddesinde düzenlenen, “sosyal güvenliğin vazgeçilmez ve kaçınılamaz” kamusal yapısı gereği yöntemince araştırma yapılıp elde edilecek sonuca göre karar verilmesi gerekmektedir. ..." şeklindeki gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne dair karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne dair karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, davalı vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; eksik araştırmaya dayalı hüküm kurulduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesince verilen kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Bağ-Kur sigortalılık tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369. maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371. maddeleri, 1479 sayılı Kanun'un ilgili maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

06.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3256, Karar No: 2013/9084, Tarih: 12.09.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/3256 E.  ,  2013/9084 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...'’nün bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; eylemin reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunu oluşturduğu kabul edilerek kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine dair Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 02.11.2010 gün ve 2010/289 Esas, 2010/310 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan verilen zamanaşımı nedeniyle düşme hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 12.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12983, Karar No: 2021/7796, Tarih: 09.11.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/12983 E.  ,  2021/7796 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii, katılanlar Muharrem ve ... vekili, katılan ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre katılanlar Muharrem ve ... vekili ile katılan ... vekilinin bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine, sanık müdafinin takdiri indirim hükümlerinin uygulanması ve müvekkili hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Sanık idaresindeki minibüsle, gündüz vakti, meskun mahalde, iki şeritli bölünmüş asfalt kaplama caddede sağ şeritte seyrederken, dönel kavşağa geldiğinde, manevra kurallarına uymayarak sola dönüş yaptığı esnada, aracının sol yan ve ön kapı kısımlarına, arkasından düz gelen sürücü Halil idaresindeki motosikletin ön kısımlarıyla çarpması şeklinde meydana gelen ve iki kişinin ölmesi ile sonuçlanan olayda, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde; TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle, aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu iki kişinin ölmesine neden olan sanık hakkında, ... ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması;

Kanuna aykırı olup, sanık müdafii, katılanlar Muharrem ve ... vekili, katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 09/11/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11876, Karar No: 2013/18604, Tarih: 04.11.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/11876 E.  ,  2013/18604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tesbiti ve taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1)Dava konusu taşınmaz dosyada bulunan kıymet takdir tutanağı, tapu kaydı ve bilirkişi raporuna göre 122 ada 5 (ifraz sonrası 122 ada 39) parsel olduğu halde 10.04.2012 tarihli fen bilirkişi raporunda dava konusu olmayan 112 ada 5 parsel sayılı taşınmaza ilişkin kroki düzenlendiği anlaşılmış olup, bu husustaki çelişkinin giderilmesi için ek rapor alınması için dosyanın 10.04.2012 tarihli raporu düzenleyen fen bilirkişisi ... tevdi edildikten,

2)Şehir Hali Hazır Haritası üzerinde dava konusu taşınmaz ile emsal kabul edilen taşınmazın birbirlerine olan mesafeleri ve bu taşınmazların ilçenin merkezi yerlerine (Adliye . ...., Belediye Binası gibi) olan uzaklıkları fen bilirkişiye işaret ettirildikten,

3)Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 8.04.2011 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorulduktan,

4)Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi olduklarının ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulduktan,

5) Değerlendirme tarihi olan 2011 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerleri, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırıldıktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7459, Karar No: 2020/341, Tarih: 16.01.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/7459 E.  ,  2020/341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesinde;

Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura kullanma eylemlerinin zincirleme suç oluşturduğunun ve sanık hakkında TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal hükmü ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamada toplanan deliller, gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak, yüklenen suçun sübutu kabul, kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebebin bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın temyiz nedenlerinin reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2-2006-2007 takvim yıllarında vergi kaçakçılığı suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesinde;

A)Konya Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 21.11.2011 tarih, 2011/18062 esas sayılı iddianamesi ile 213 sayılı Kanun'un 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaa ve ekindeki vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarından kamu davası açıldığı, fatura kullanma ve düzenleme suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, düzenleme ve kullanma suçlarından ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden hangi suçtan hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin, tek hüküm kurulması,

B)Kabule göre; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasının, 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sonuç ceza miktarı itibariyle sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 16.01.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/37193, Karar No: 2017/16453, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/37193 E.  ,  2017/16453 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/864, Karar No: 2011/728, Tarih: 10.02.2011

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/864 E.  ,  2011/728 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, bakiye iş bedelinin ve işlemiş temerrüt faizi alacaklarının davalıdan tahsili istemiyle açılmış; mahkemece, davanın kısmen kabulüyle 79.778,38 TL işlemiş temerrüt faizi alacağının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş ve verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, yanlar arasında 14.12.2006 tarihli ve 33153 yevmiye numaralı sözleşme yapıldığını; davacının sözleşme ile yüklendiği edimini tamamen ifa ettiği halde 6.092.399,00 TL tutarındaki iş bedelinin 2.999.250,00 TL tutarındaki kısmının 03.07.2007 tarihinde, 3.001.101,00 TL tutarındaki kısmının ise 02.08.2007 tarihinde ödendiğini, sözleşmenin (36.4) maddesi gereğince iş bedelinin en geç 24.06.2007 tarihinde ödenmesi gerektiği halde borçlu temerrüdüne düşen davalının iş bedelini temerrüde düşerek ödemesi sebebiyle 119.174,00 TL işlemiş temerrüt faizini ödemesi gerektiğini ileri sürerek; belirtilen bu miktardaki faiz alacağıyla, ödenmeyen 1.750,00 TL bakiye iş bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Yanlar arasında yapılan tarih ve sayısı az yukarıda belirlenen eser sözleşmesi, davacı tarafından yüklenici; davalı tarafından ise iş sahibi sıfatlarıyla imzalanmıştır. Yüklenici davacı, sözleşmenin 5. maddesinde tanımlanan “iki kalem tam donanımlı çadır sistemi”'nin imâlini ve montajını yüklenmiştir. Sözleşme konusu işin davalıya teslim ve onun tarafından da kabul edilmiş olduğu çekişmesizdir. Davacının hakettiği ve istenebilir alacağının 6.001.101,62 TL olduğu çekişmeli olmadığı gibi; bu miktardaki alacağın 3.000.000,62 TL tutarındaki kısmının 03.07.2007 tarihinde; 3.001.101,00 TL tutarındaki kısmının ise, 01.08.2007 tarihinde davalıya ödenmiş olduğu tarafların kabulündedir.