muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5827, Karar No: 2022/7422, Tarih: 06.10.2022

Davalı; davanın reddini dilemiştir.

İlk derece mahkemesince; hastane çalışanları tarafından zamanından önce veya zamanı dolmadan reçetelerin düzenlendiği, reçete onaylarının dikkatsizce yapıldığı, onaylanan bu reçetelerin hastane eczanesinde yoktur kaşesi ile dışarı çıkarılarak kurum zararına yol açıldığı anlaşılmakla davacının davasının reddine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesince verilen karara karşı, davacı tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olup, kararın davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; Dairemizin 12/11/2020 tarihli, 2020/1135 esas, 2020/6542 karar sayılı ilamıyla "...mahkemece; SUT hükümleri ve ilgili mevzuat hükümlerinde yetkin; eczacı, kesintiye konu reçetelerin düzenlendiği enfeksiyon hastalıkları branşında uzman doktor ve sosyal güvenlik uzmanı kişilerden oluşan üç kişilik bilirkişi heyetinden tedavi kayıtları ve yazılan reçeteler her hasta bazında tek tek değerlendirilmek suretiyle, rahatsızlıklarına göre hastalar adına, davacı hastane doktorları tarafından, yazılan reçetelerin mükerrer olup olmadığı, kesinti yapılan her reçete yönünden hastaların yatan hasta olup olmadığı, yatan hasta değillerse kesintinin yerinde olup olmadığı tartışılarak, tarafların mahkemece alınan bilirkişi raporlarına karşı yaptıkları itirazlar da karşılanmak suretiyle, tereddüde yer vermeyecek şekilde, ayrıntılı, açıklayıcı, hüküm kurmaya elverişli ve Yargıtay denetimine uygun bir rapor aldırılarak, varılacak sonuç dairesinde bir hüküm kurulması gerekir” gerekçesi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılmış, İlk Derece Mahkemesi kararı davacı yararına bozulmuştur.

İlk derece mahkemesince, bozmaya uyulduğu belirtilerek, davacının, reçete onaylarını yaparken gerekli özeni göstermediği, birkaç gün ara ile aynı hastalara yazılan aynı ilaçların ait olduğu reçetelere onay yapıldığı, bu işlemin davalı kurumun zararına yol açtığı, davalı kurum işleminin yasal mevzuat gereğince yerinde olduğu, davacının talep edebileceği bir alacak bulunmadığı anlaşılmakla ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı taraf vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizce “davacının temyiz isteminin süre yönünden reddine dair verilen 15/02/2022 tarihli ve 2021/7841 E. 2022/1063 K. sayılı ilamına karşı davacı tarafından kararın düzeltilmesi talebinde bulunulmuştur.

Dosyanın incelenmesinde; ilk derece mahkemesi kararının davacı tarafa 04/10/2021 tarihinde tebliğ edildiği, mahkemece kararda istinaf yolu açık denildiği için davacı vekili tarafından istinaf dilekçesinin 15/10/2021 tarihinde Uyap üzerinden sunulduğu, mahkemenin dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay’a gitmesi gerektiğini anlaması üzerine davacının istinaf başvuru dilekçesini Uyap’tan silerek temyiz dilekçesi olarak 22/10/2021 tarihinde Uyap’a kaydetmesi neticesinde, sehven temyiz süresinin geçmiş bulunduğundan bahisle temyiz isteminin reddine karar verildiği bu kez yapılan inceleme ile anlaşılmakla; bu husus maddi hata kabul edilerek, Dairemizin 15/02/2022 tarihli ve 2021/7841 E. 2022/1063 K. sayılı ilamının kaldırılmasına ve davacının temyiz dilekçesinin incelenmesine karar verilmiştir. Yeniden yapılan inceleme sonucunda;

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan ilk derece mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK’nın 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 06/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20987, Karar No: 2014/19511, Tarih: 30.10.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/20987 E.  ,  2014/19511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın önlenmesi, tapu iptali, tescil veya tazminat

Davacı-karşı davalı ... ve davalı-karşı davacı ... aralarındaki elatmanın önlenmesi, tapu iptali, tescil veya tazminat davasının kabulüne dair Antalya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 26.12.2013 gün ve 14/424 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı-karşı davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı- karşı davalı vekili, davalının vekiledeni adına kayıtlı 26679 ada 4 parsele herhangi bir hakkı olmamasına rağmen el atıp 2002 yılından itibaren bedel ödemeden oturduğunu açıklayarak davalının bu yere ilişkin müdahalesinin önlenmesi ve 10.000 TL ecrimisil bedelinin tahsilini istemiştir.

Davalı- karşı davacı vekili, dava konusu taşınmaz 20.11.2000 tarihinde vekiledeni tarafından haricen 5.200 TL'ye satın alındığından asıl davanın reddine, davacı- karşı davalı üzerindeki kaydın iptaliyle vekil edeni adına tesciline, mümkün olmaması halinde bedelin iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalı- karşı davacının dayanmış olduğu senet altında bulunan imzanın davacı- karşı davalı tapu kayıt maliki ...'a ait olmadığından ve ödendiği iddia edilen satım bedeli itibariyle tanıkla ispat mümkün bulunmadığından karşı davanın reddine, davalı- karşı davacının taşınmazda herhangi bir hakkı bulunmadığından tapu kaydına dayalı meni müdahale isteğinin kabulüne, taşınmaz 2009 yılından önce davacı-karşı davalı adına kayıtlı bulunmadığından ecrimisil isteğinin reddine karar verilmiştir. Hüküm, davalı- karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller ve dosya kapsamından; dava konusu 26679 ada 4 parselin 301/1787 hissesinin 31.12.2009 tarihinde Hazineye ait iken ihale sonucunda ... adına tescil edildiği, bu taşınmaza revizyon gören 379 parselin 22.12.1992 tarihinde hükmen ... Vakfı adına tapuya tescil edilmiş olduğu anlaşılmaktadır. Bu itibarla, dava konusu taşınmaz davalı-karşı davacının satın aldığını iddia ettiği 20.11.2000 tarihinde tapuludur. Tapuda kayıtlı taşınmazların harici satışı TMK'nun 706, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 237 (818 sayılı BK’nun 213. m, 2644 sayılı Tapu Kanunu'nun 26 ve Noterlik Kanunu'nun 60 ve 89. maddeleri gereğince resmi şekilde yapılmadıkça hukuken geçerli bir sonuç doğurmayacağı kuşkusuzdur. Taşınmazın ... adına tapuda kayıtlı bulunduğundan davalı- karşı davacı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün esasının ONANMASINA,

Ancak, davalı-karşı davacı vekilinin bedelin iadesine ilişkin temyiz itirazına gelince: 10.07.1940 tarih ve 2/77 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararına göre harici satışın hüküm ifade etmemesi durumunda taraflar verdiklerini geri alabilirler. Bilindiği üzere, geçerli bir sebebe dayanmaksızın bir kişinin mal varlığından diğerinin mal varlığına kayan değerlerin eksiksiz iadesi, denkleştirici adalet düşüncesine dayanır. Denkleştirici adalet ilkesi ise, haklı bir sebep olmaksızın başkasının mal varlığından istifade ederek kendi mal varlığını artıran kişinin elde ettiği bu kazanımı geri vermek zorunda olduğunu ve eski hale getirmede mal varlığında artış olan tarafın yükümlülüğünün bulunduğunu ifade eder. Ülkemizde yaşanan ve uzun yıllar boyu yüksek oranlarda seyreden enflasyon nedeni ile belli bir miktar paranın verildiği tarihteki alım gücü ile aynı miktar paranın aradan geçen zamana bağlı olarak iade günündeki alım gücünün farklı ve çok daha az olduğu bir gerçektir.

Somut olayda, dosya içinde bulunan Antalya 12. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2011/291 Esas, 2012/76 Karar sayılı hükmün incelenmesinde; davacı-karşı davalı ...'in şikayeti üzerine Antalya Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından davalı- karşı davacı ... hakkında 20.11.2000 tarihli dayanak senedin sahteliği iddiasıyla özel belgede sahtecilik suçundan kamu davası açıldığı ve yapılan yargılama sonucunda "...sanığın dayanmış olduğu sözleşme de katılan ...'a atfen atılan imzanın müdahile ait olmadığı yönünde bilirkişi raporu düzenlenmişse de, tanık beyanları ile doğrulanan sanık savunmasında belirtildiği şekilde müdahile atfen atılan imzanın müdahil tarafından başkasına attırılmış olabileceği, öte yandan bahse konu taşınmazdaki evde sanığın 2000 yılından beri yaklaşık 11 yıldır oturmakta olduğu halde müdahil tarafından bu kadar süre beklenmesinin hayatın olağan akışına uygun olmaması nedeniyle sanığın sahtecilik suçunu işlediğine dair mahkumiyetini gerektirir yeterli derecede kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği...'' gerekçesiyle sanığın beraatine karar verilip hükmün katılan ... tarafından temyizi nedeniyle halen Yargıtay aşamasında olduğu anlaşılmaktadır. Bu halde, davalı- karşı davacı hakkında verilen beraat kararının sonucunun beklenerek kesinleşmesi halinde, olgu tespiti niteliğinde bulunduğundan eldeki dosyada bağlayıcı özellik kazanacağı dikkate alınarak bedelin iadesi hususunda yukarıda açıklanan denkleştirici adalet kuralları gereğince bir değerlendirme yapılarak, sonucuna göre karar vermek gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Davalı-karşı davacı vekilinin bedele yönelik temyiz itirazları açıklanan nedenle yerindedir. Kabulüyle hükmün, 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, HUMK'nun 388/4., HMK'nun m.297/ç) ve 440/I. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunabileceğine ve 1.449,00 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalı-karşı davacıya iadesine, 30.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21142, Karar No: 2016/12227, Tarih: 15.11.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/21142 E.  ,  2016/12227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Bilirkişi kurulu raporlarında, emsalin imar parseli olmasına karşın dava konusu taşınmazın kadastral parsel niteliğinde bulunması nedeniyle bu yönden aralarında denklik sağlanması bakımından dava konusu taşınmazın emsal ile karşılaştırılması sonucu bulunan değerinden somut emsalin imar parseli haline gelirken uğramış olduğu zayiat miktarı olan %17,379 oranında düzenleme ortaklık payına tekabül edecek bir indirim yapılmıştır. Oysa, bu gibi durumlarda düşülecek düzenleme ortaklık payı, dava konusu taşınmazın imar parseli haline getirilecek olması durumunda yüzölçümünün uğrayacağı kayıp oranında olması gerekir. Somut emsalin imar parsel haline gelirken uğramış olduğu zayiat miktarının, dava konusu taşınmazın bulunan değerinden düzenleme ortaklık payı için yapılacak indirimde oran olarak bir etkisi yoktur. Bu nedenle dava konusu taşınmazın dava tarihi itibariyle içinde bulunduğu imar planına göre imar parseli olması halinde (düzenlemeye tabi kılınması durumunda) uğrayacağı zayiat miktarının (düzenleme ortaklık payının) ne şekilde hesaplanacağı, 3194 sayılı İmar Kanunu'na ve bu kanuna göre çıkarılmış bulunan "İmar Kanununun 18.maddesi uyarınca yapılacak Arazi ve Arsa Düzenlenmesi ile İlgili Esaslar Hakkında Yönetmelik" hükümlerine göre belirlendiğinden, mahkemece ilgili belediye imar müdürlüğünden dava konusu taşınmazın imar düzenlemesi yapıldığında İmar Kanunu'nun 18.maddesi ve ilgili yönetmelik hükümleri uyarınca imar planı çerçevesinde tabi olacağı kayıp oranı sorulup bu oranda bedelden indirim yapılması gerekirken yeterli araştırma yapılmadan imar parseli olan emsalin düzenlenme sırasında uğradığı %17,379 oranındaki kayıp esas alınarak dava konusu taşınmazdan da bu oranda indirim yapılarak sonuca ulaşılmış olması ve bu raporlara itibarla hüküm kurulması,

2-Davacı ... Müdürlüğünün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/j maddesi hükmüne göre (1) sayılı tarifedeki yargı harçlarından müstesna tutulduğu gözetilmeden karar harcının alınmış olması,

Doğru görülmemiştir.

Ayrıca;

3-Anayasa Mahkemesi 1. Bölümünün 19.12.2013 tarih ve 2013/817 sayılı kararında, kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davada uzun süren bir yargılama sonunda, dava tarihi itibarıyla belirlenen bedele hükmedilmesinin Anayasa'nın 35. maddesinde güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edildiği kabul edilerek mal sahibine tazminat ödenmesi gerektiği belirtilmiştir.

Doğru görülmemiştir.

Ayrıca;

3-Anayasa Mahkemesi 1. Bölümünün 19.12.2013 tarih ve 2013/817 sayılı kararında, kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davada uzun süren bir yargılama sonunda, dava tarihi itibarıyla belirlenen bedele hükmedilmesinin Anayasa'nın 35. maddesinde güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edildiği kabul edilerek mal sahibine tazminat ödenmesi gerektiği belirtilmiştir.

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tesbiti için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tesbit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir.

Her ne kadar, getirilen bu faiz hükmü maddi hukuka ilişkin olup, aynı Yasanın 29. maddesi gereğince yayımı tarihinden sonra açılacak davalara uygulanması gerekir ise de; 30.04.2013 tarihinden sonra açılacak davalar için yapılan bu düzenleme ile Anayasa Mahkemesi'nin makul süreyi aşan yargılamanın hak ihlali oluşturduğuna ilişkin kararı birlikte değerlendirildiğinde, 30.04.2013 tarihinden önce açılmış ve henüz kesinleşmemiş kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davalarında öngörülen dört aylık yargılama süresinin makul süre kabul edilerek, hakkaniyet gereğince taşınmaz malikinin zararının giderilmesi amacıyla dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği 29.03.2013 tarihinden, karar tarihine kadar tespit edilen kamulaştırma bedeline faiz uygulanması gerektiğinden de hükmün bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı ve davacı yararına takdir edilen 1.350,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacı tarafa, davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 15.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/41256, Karar No: 2013/3517, Tarih: 30.01.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/41256 E.  ,  2013/3517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve maaş alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı asıl, Eylül 2003 yılında evde çocuk bakımı için işe başladığını, işverence hiçbir gerekçe gösterilmeden Ağustos 2008 tarihinde iş akdinin feshine karar verildiğini iddia ederek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla kıdem, ihbar tazminatı ve ücret alacaklarının faiziyle tahsilini istedi.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının ev işlerinde çalıştığını, İş Kanununun 4/e maddesi hükmüne göre ev hizmetlerinde çalışanların İş Yasasına tabi olmadığını, bu nedenle İş Mahkemesinin görev alanına girmediğini, Sulh Hukuk Mahkemesinin görevli olduğunu, ücretlerinin fazlasıyla ödendiğini, hiçbir ücret ve tazminat alacağı bulunmadığını, müvekkilinin tek çocuğu olan Yankı’nın 27.04.2006 tarihinde dünyaya geldiğini, müvekkilinin doğumdan iki buçuk yıl önce neden bakıcı tutsun, davacının iddiasının mantıklı bir tarafının olmadığını, müvekkilinin evlenme tarihinin ise 07.06.2003 olduğunu, 01.09.2005 tarihine kadar ... ... adresinde oturduğunu, bu tarihler arasında davacının gösterdiği adreste ikamet etmeyen müvekkilinin nasıl olur da bu tarihler arasında davacıyı o adreste istihdam etsin, davacının müvekkilinin yanında belirttiği tarihlerde çalışmadığını, müvekkilinin eşinin işe başlayana kadar çocuk bakımı ile ilgili olarak dışarıdan bir yardım alınmadığını, ancak 2007 yılı Ağustos ayında müvekkilinin eşi işe başlayınca ve böyle bir gereksinim ortaya çıkınca davacı ile görüşüldüğünü ve bu konuda yardımcı olması konusunda anlaşıldığını, bu tarihe kadar davacının müvekkilinin evi ve çocuğunun bakımı ile ilgili hiçbir bağlantısı olmadığını, davacının 08.08.2008 tarihinde tanıklar önünde “ben sizin her gittiğiniz yere gelmek zorunda değilim, işinize gelirse ben varım, işinize gelmezse işi bırakıyorum” diyerek işi terk ettiğini, davacının yaptığı işin İş Kanunu kapsamında olmadığını, kaldı ki 1 yıl dolmadan işi kendisi bıraktığı için hiçbir tazminat hakkı bulunmadığını savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının dava konusu dönemde, davalının evinde ev işleri ve davalının çocuğunun 27.04.2006 tarihinde doğumundan sonra çocuk bakımı işi yaptığının anlaşıldığı, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 4. maddesinin 1. fıkrasının e bendi uyarınca, “ev hizmetlerinde çalışanlar” hakkında bu kanun hükümlerinin uygulanmayacağı, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesi uyarınca İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözüm yerinin iş mahkemeleri olduğu, ev hizmetlerinde aşçı, uşak, temizlikçi gibi işlerde çalışan işçi ile ev sahibi işveren arasındaki uyuşmazlıklarda Borçlar Kanununun hizmet aktine ilişkin hükümlerinin uygulanması gerektiğinden, davanın iş mahkemesinde değil, görevli hukuk mahkemesinde görülmesi gerektiği, bu nedenle, davacının çocuk bakımı öncesindeki ev hizmetleri yönünden talepleri yönünden görevsizlik kararı verildiği, ancak, çocuk bakıcılığı, ev hizmetlerinden sayılmayacağından ve çocuk bakıcılığı ile ilgili dönemde, davacı ile davalı arasındaki ilişkinin 4857 s. İş kanunu kapsamında hizmet akdi niteliğinde bulunduğundan, davacının bu döneme ilişkin hizmetleri yönünden taleplerinin nazara alındığı, buna göre, davacının, davalının çocuğunun doğduğu 27.04.2006 tarihinden 08.08.2008 tarihine kadar çalıştığı gerekçesiyle davacının 27.04.2006 tarihine kadar olan talepleri yönünden dava dilekçesinin görevsizlik nedeniyle reddine, 27.04.2006 ve sonrası dönem için davanın kısmen kabulüne dair yazılı şekilde hüküm kurulmuştur.

D) Temyiz:

Karar taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 1 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4 üncü maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanunun uygulanacağı belirtilmiştir.

Davanın, İş Kanunu kapsamı dışında kalması halinde, Mahkemenin görevsizliğine ve dosyanın görevli hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekir. Davanın esastan reddi usule aykırıdır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 1 inci maddesi uyarınca, İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında, iş akdinden veya İş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözüm yeri iş mahkemeleridir.

Davanın, İş Kanunu kapsamı dışında kalması halinde, Mahkemenin görevsizliğine ve dosyanın görevli hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekir. Davanın esastan reddi usule aykırıdır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 1 inci maddesi uyarınca, İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında, iş akdinden veya İş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözüm yeri iş mahkemeleridir.

4857 sayılı Yasanın 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi uyarınca, “ev hizmetlerinde çalışanlar” hakkında bu kanun hükümleri uygulanmaz. Ev hizmetlerinde aşçı, uşak, temizlikçi gibi işlerde çalışan işçi ile ev sahibi işveren arasındaki uyuşmazlığın iş mahkemesi yerine genel mahkemelerde çözümlenmesi gerekir. İş Kanunu kapsamı dışında bırakılan bu hizmetleri gören kimselerle bunları çalıştıranlar arasındaki hukukî ilişkilerde Borçlar Kanununun hizmet akdine ilişkin hükümleri uygulanır. Aile bireylerini evden alarak alışverişe, şehir içinde gezmeye götüren, boş zamanında ev ve eklentilerinde zamanını geçiren şoföründe ev hizmeti yaptığı ve iş kanunu kapsamında olmadığı kabul edilmelidir (... 9.HD. 09.10.2008 gün ve 2007/27814 Esas, 2008/25988 K.).

Buna karşın evde hastaya bakan hemşire ve çocuk eğiticisi İş Kanunu kapsamında değerlendirilmelidir.

Davacının davalı nezdinde ev hizmetlerinde çalıştığı, İş Kanunu’nun 4/e maddesine göre, ev hizmetlerinde çalışanların İş Kanunu anlamında işçi sayılamayacakları ve bu durumda uyuşmazlığın çözümünün görev dışında kalıp, genel mahkemelerin görevine girdiği gözetilmeksizin işin esasına girilerek karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.01.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.