muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/4573, Karar No: 2011/8652, Tarih: 29.12.2011

2-Sanık ... müdafiinin 29.11.2010 tarihli temyiz istemini içeren dilekçesinin içeriği ve temyiz eden sıfatı dikkate alınarak, sanık ... hakkında maktuller Adem ve ...'ü kasten öldürme, mağdurlar ..., ... ve ...'ı öldürmeye teşebbüs, mağdur ...'ı kasten yaralama, tehdit, hakaret ve 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliklerini tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin meşru savunmaya yönelen temyiz itirazlarının reddiyle;

A)Sanık hakkında maktul ... ve ...'ü kasten öldürme, mağdurlar ... ve ...'i öldürmeye teşebbüs, mağdur ...'ı kasten yaralama, tehdit, hakaret ve 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin tebliğnamadeki düşünce gibi ONANMASINA;

B)Sanık hakkında mağdur ...'ı öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hüküm yönünden;

Sanığın av tüfeğiyle ateş ederek, mağdurda sağ uyluk, sol diz arka bölümü ve sol uyluğunda basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek nitelikte ancak kemik kırığı, büyük damar yaralanması ve yaşamsal tehlike oluşturmayan yaralanmalara neden olduğu olayda;

Sanık hakkında teşebbüs hükümlerini düzenleyen ve 9 ila 15 yıl hapis cezası öngören TCK.nun 35. maddesinin uygulanması sırasında meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza belirlenmesi gerektiği düşünülmeyerek, yazılı şekilde 12 yıl hapis cezası tayin edilmek suretiyle fazla ceza tayini;

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamadeki düşüncegibi BOZULMASINA,29/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22354, Karar No: 2019/35977, Tarih: 16.10.2019

**7. Ceza Dairesi         2015/22354 E.  ,  2019/35977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1.Sanık hakkında takdiri indirim uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nun 62/1. maddesi yerine TCK'nun 62. maddesi yazılması suretiyle CMK'nun 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

2.Dava konusu beyannamenin muhteviyatı dışı olduğu tespit edilen 1520 adet kemer cinsi eşya yanında 7520 adet kemer tokası cinsi eşyanın da müsaderesinin gerektiğinin düşünülmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca,

1.Hükümden takdiri indirim nedeni uygulanmasına ilişkin ikinci paragrafından ''TCK.nun 62 maddesi" ifadesinin çıkartılarak yerine "TCK'nun 62/1. madde ve fıkrası'' ifadesinin eklenmesi,

2.Hükmün yedinci paragrafının hükümden çıkartılarak, müsadereye ilişkin olan altıncı paragrafına '' 1520 adet kemer cinsi eşyanın'' ifadesinden sonra gelmek üzere ''ve 7520 adet kemer tokası cinsi eşyanın'' ifadesinin eklenmesi ve diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,16/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16518, Karar No: 2023/303, Tarih: 12.01.2023

**9. Hukuk Dairesi         2022/16518 E.  ,  2023/303 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 05.10.2022

SAYISI : 2022/1513 E., 2022/1288 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 11. ... Mahkemesi

SAYISI : 2020/712 E., 2022/18 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı ve davalı ... Su ve Kanalizasyon Genel Müdürlüğü vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 352 nci maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 05.10.2022 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 05.10.2022 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davacının iddia ettiği ücret ve çalışma süresi doğrultusunda yapılan hesaplama neticesinde tespit edilen ve davacı vekilinin ıslah dilekçesi gözetildiğinde reddedilen ve temyize konu edilen miktar, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 05.10.2022 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9230, Karar No: 2022/8396, Tarih: 27.06.2022

**10. Ceza Dairesi         2022/9230 E.  ,  2022/8396 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ESKİŞEHİR 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Temyiz incelemesi; duruşmalı inceleme talebinde bulunan sanık müdafiinin yöntemine uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmemesi ve geçerli bir mazeret de bildirmemesi nedeniyle duruşmasız olarak yapılmıştır.

TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişikliklerin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, hükmolunan hapis cezasının süresine göre sanık hakkındaki adli kontrol kararının kaldırılması talebinin reddine, 27/06/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4818, Karar No: 2012/8637, Tarih: 26.11.2012

**1. Ceza Dairesi         2012/4818 E.  ,  2012/8637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanık ...'ın, bıçak ile mağduru epigastrium, ksifoid, spina iliaca posterior, sırt bölgelerinden beş bıçak darbesiyle yaralayarak, karaciğer yaralanması ile pnömotoraksa ve mağdurun hayati tehlike geçirmesine neden olduğu olayda, 5237 sayılı Yasanın 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 35. maddesinin uygulanması sırasında meydana gelen tehlike ve zararın ağırlığı dikkate alınarak, alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza tayini yerine 10 yıl hapis cezası verilerek eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından ve kazanılmış hakkı nedeniyle sonuca etkisi olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde eleştiri nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sübuta, suç niteliğine, tahrik bulunduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 26/11/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7217, Karar No: 2019/2808, Tarih: 07.03.2019

**5. Ceza Dairesi         2015/7217 E.  ,  2019/2808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suç tarihinde Çankırı Merkez ... İnal Anadolu Güzel Sanatlar ve Spor Lisesi müdürü ve 31/05/2005 tarih ve 25831 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Milli Eğitim Bakanlığı Okul Aile Birliği Yönetmeliğinin 12/a maddesi uyarınca Okul Aile Birliği yönetim kurulu üyesi olarak görev yapan ve söz konusu Yönetmeliğin 19. maddesine göre tek imza ile para çekme yetkisi de bulunmayan sanığın, okul adına ... Makarna fabrikası tarafından yapılan 6.000 TL bağışı okul aile birliği hesabına yatırmadan, 097933 numaralı faturaya istinaden 1.800 TL müzik aletleri, 2.799 TL ise muhtelif giyim malzemeleri için elden ödeme yaptığı ve kalan 1.400 TL'yi birlik hesabına yatırıp gelir defterine de ''... makarna bağış elbise alımından kalan 1.400 TL'' şeklinde işlediği, bu sırada Okul Aile Birliği yönetim kurulunun bir kararı olmadan kendisini para çekmeye tek başına yetkili kılan 12/07/2011 tarihli bir yazıyı Ziraat Bankası Çankırı Şubesine sunarak birlik hesabından aynı tarihte 3.700 TL para çektiği ve muhtelif giyim malzemesi alındığına dair 097933 numaralı faturanın parasını daha önce elden ödemesine ve gelir kaydından da bu fatura miktarını düşmesine rağmen gider defterinde aynı faturayı ikinci kez gider olarak gösterip fatura tutarı olan 2.799 TL parayı zimmetine geçirdiği iddiasıyla yapılan yargılamada; yukarıda belirtilen yönetmelik hükümleri uyarınca suça konu paraların sanığa görevinin normal fonksiyonu uyarınca verilmediği, bu nedenle yasal tevdi unsuru oluşmadığı gibi sanığın paralar üzerinde koruma ve gözetim yükümlülüğünün de mevcut olmaması karşısında, zimmet suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilip, okul aile birliğinin Çankırı Ziraat Bankası Şubesinde bulunan hesabına ait tüm bilgi ve belgelerin getirtilip birlik hesabından para çekmeye kimlerin yetkili olduğuna dair bankada imza sirkülerinin bulunup bulunmadığı tespit edildikten sonra nakit para çekmeye tek başına yetkili olduğuna ilişkin Çankırı Ziraat Bankası Şubesine hitaben sanık tarafından yazılan 12/07/2011 tarihli yazı içeriği de dikkate alınarak dolandırıcılık ve sahtecilik suçlarının oluşumu tartışılıp sonucuna göre bir karara varılması gerektiği halde, eksik araştırma ve suç niteliğinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

1-TCK'nın 247/1, 249, 248, 62. maddelerinin bu sıra dahilinde uygulanması gerektiği gözetilmeyerek aynı Kanunun 61. maddesine aykırı davranılması,

2-12/07/2011 olan suç tarihinin karar başlığında 20/04/2011 olarak gösterilmesi suretiyle CMK'nın 232/2-c maddesine muhalefet edilmesi,

3-Yüklenen suçu TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesinin uygulanmaması,

Kabule göre de;

1-TCK'nın 247/1, 249, 248, 62. maddelerinin bu sıra dahilinde uygulanması gerektiği gözetilmeyerek aynı Kanunun 61. maddesine aykırı davranılması,

2-12/07/2011 olan suç tarihinin karar başlığında 20/04/2011 olarak gösterilmesi suretiyle CMK'nın 232/2-c maddesine muhalefet edilmesi,

3-Yüklenen suçu TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesinin uygulanmaması,

4-Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve E. 2014/140, K. 2015/85 sayılı Kararının 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nın 53. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca hükmün BOZULMASINA, 07/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9026, Karar No: 2021/2434, Tarih: 20.05.2021

**9. Ceza Dairesi         2020/9026 E.  ,  2021/2434 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi,

Sanık hakkında 213 sayılı Kanunun 359/a-2 maddesine aykırılıktan suç duyurusunda bulunulmasına ilişkin karar temyizi kabil kararlardan olmaması nedeniyle sanık müdafiinin temyiz talebi ile sanığa yüklenen 5464 sayılı Kanuna aykırılık suçundan CMK'nın 237. maddesine göre doğrudan zarar görmeyen Hazinenin bu suçtan açılan kamu davasına katılmasının mümkün olmaması, mahkemece usulsüz olarak verilen katılma kararının hükmü temyiz hakkı vermeyeceği, bu itibarla söz konusu suçtan kurulan hükmü temyiz yetkisi bulunmadığından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca katılan vekilinin temyiz isteminin REDDİNE,

İncelemenin katılan hazine vekilinin tefecilik ve 213 sayılı kanuna aykırılık suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanığa yüklenen 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında 213 sayılı VUK'nun 359/b-1. maddesinde düzenlenen sahte fatura düzenleme suçu ile TCK'nın 241. maddesinde düzenlenen tefecilik suçunun cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla, 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık olağanüstü zamanaşımının, “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunda; 31/12/2007 olan suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği, “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçu yönünden 31/12/2008 olan suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği, “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve tefecilik” suçları yönünden ise, Mart 2009 olan suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış olup, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE, 20/05/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18068, Karar No: 2020/412, Tarih: 23.01.2020

**1. Hukuk Dairesi         2016/18068 E.  ,  2020/412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 23.01.2020 Perşembe günü saat 10.40'da daireye gelmeleri için taraf vekillerine tebligat yapıldığı halde gelmedikleri anlaşıldı, incelemenin dosya üzerinde yapılmasına, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakanları ...'ın, ... ada ... parsel sayılı taşınmazını satış göstermek suretiyle önce dava dışı ... isimli şahsa temlik ettiğini, dava dışı ... tarafından ise yine satış yolu ile davalıya devredildiğini, murisin ölünceye kadar bu taşınmazda yaşamaya devam ettiğini, işlemin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek dava konusu taşınmazdaki kendisine ait ¼ payın tapusunun iptali ile adına tescil istemiştir.

Davalı, dava konusu taşınmazı muristen değil, üçüncü kişiden bedeli karşılığında annesinin oturması için, iyiniyetli olarak satın aldığını, pek çok sağlık problemi olan murisin çekişme konusu taşınmazı satmak zorunda kaldığını, mirasbırakanlarının tüm bakım ve gözetim ve tedavi masrafları ile ilgilendiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temliki işlemlerin muvazaalı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1931 doğumlu mirasbırakan ...’ın 12.03.2010 tarihinde ölümü üzerine geride mirasçı olarak davacı kızı ..., davalı oğlu ..., dava dışı eşi ... ile dava dışı oğlu ...’nin kaldıkları, murisin adına kayıtlı ... ada ... parsel sayılı taşınmazı 13.04.2006 tarihinde satış yolu ile dava dışı ...’e devrettiği, ...z tarafından ise satış yolu ile 19.06.2008 tarihinde dava dışı ... Tarım Ürünleri Besicilik Nakliyat Sanayi ve Ticaret Ltd.Şti’ne, bu şirket tarafından da 19.12.2013 tarihli satış işlemi ile davalıya temlik edildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanunun (TMK) 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir.

Somut olayda; tüm dosya içeriği itibari ile dava dışı üçüncü kişi ...’e yapılan ilk temlikin muvazaalı olduğu hususunun kanıtlanamadığı, öte yandan yine dava dışı ... Tarım Ürünleri Besicilik ve Nakliyat Sanayi ve Ticaret Ltd.Şti ile davalı arasındaki ilginin belirlenemediği, ayrıca mirasbırakan adına kayıtlı başkaca taşınmazlarının da bulunduğu, bu taşınmazlardan bir kısmının mirasçılarına intikal ettiği, murisin mal kaçırma amacı olsaydı diğer taşınmazların da davalıya temlik edilebileceği, dolayısıyla dosya kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, yukarıda değinilen ilkeler uyarınca muvazaa iddiasının davacı tarafından ispat edilemediği sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 23.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/37315, Karar No: 2017/16484, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/37315 E.  ,  2017/16484 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.