muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/11402, Karar No: 2018/16376, Tarih: 27.09.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/11402 E.  ,  2018/16376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı ...Ş. vekili, dava konusu yerin daha önce davalıya kiralandıktan sonra ihtiyaç nedeniyle tahliye davası açıldığım, yapılan yargılama sonunda davanın kabul edilerek kesinleştiğini, davalının karara rağmen taşınmazı işgal ettiğini açıklayarak, haksız el atmanın önlenmesi ile taşınmaz üzerindeki tesislerin yıkılmasına, kiralanan 700 m2 yer bakımından 01.01.2011 tarihinden dava tarihine kadar, davalının kira sözleşmesinin haricinde kullandığı yer için ise dava tarihinden geriye doğru beş yıllık olmak üzere şimdilik 100.000 TL ecrimisilin tahakkuk tarihlerinden geçerli yasal faizi ile birlikte, taşınmazın eski hale getirilmesi bedeli olarak da şimdilik 10.000 TL’nin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin haklarının saklı tutulmasına karar verilmesini istemiş, ecrimisil isteğini harcını da yatırdığı 24.02.2014 tarihli ıslah dilekçesi ile 1.020.373,68 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı ...... Genel Müdürlüğü vekili, tesisin boşaltılması için süreye ihtiyaç olduğunu, daha önce davacıya 471.746,60 TL ödeme yapıldığını açıklayarak, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne, davalının taşınmaza müdahalesinin önlenmesine, taşınmaz üzerinde bulunan ve davalıya ait mevcut tesislerin kal'ine, 1.020.373,68 TL ecrimisil bedelinden 100.000TL’lik kısmının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından, daha önce davacıya 471.746,60 TL ödeme yapıldığı, ayrıca kullanılan aktif alanın 915,45 m2 olup, kıyı kenar çizgisi İçinde kalan 501,28 m2 alanın hesaplama dışında kalması gerektiği, katılma yolu ile davacı vekili tarafından ise, 471.746,60 TL’nin geçmiş dönemlere ilişkin mahkeme kararıyla kesinleşmiş kira alacağı olduğu, işletme devir hakkı sözleşmesi ile ......... ...... Sahası içerisinde kalan tapulu tapusuz tüm taşınmazların tasarruf hakkının kendisine geçtiği, bu nedenle hesaplamada yanlışlık bulunmadığı ancak ecrimisil alacağının dönem sonundan dava tarihine kadar işleyen faizinin ve ıslahla artırılan kısma ilişkin faizin hesaplanmadığı, eski hale getirme bedelinin belirlenmediği dolayısıyla lehine vekalet ücreti verilmediği ileri sürülerek, kararın bozulması isteği ile temyiz edilmiştir.

Dava, elatmanın önlenmesi, kal ve ecrimisil talebine ilişkindir. Taraflar arasında daha önce kira sözleşmesi yapıldığı, tahliye kararı verilip kesinleştiği hususunda bir ihtilaf bulunmamaktadır. İhtilaf, mahkemece yapılan keşif sonunda dosyaya konulan 18.06.2013 havale tarihli fen bilirkişisinin krokili raporunda, B harfiyle gösterilen ve 361 ada 89 nolu parsel dışında kalan, davalının kullandığı 501,28 m2Tik alan hakkında davacı tarafından ecrimisil talebinde bulunulup bulunulamayacağı, davacının tüm talepleri ile ilgili yeterli inceleme ve araştırma yapılıp yapılmadığına İlişkindir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmiş ise de;

Kıyıların, Anayasa’nın 43 üncü maddesi uyarınca, herkesin eşit ve serbest kullanımına açık olan ve kamu yararına kullanılması zorunlu olan alanlar olduğu, yasa koyucunun da kıyılardan herkesin eşit ve serbest şekilde yararlanmasını amaçladığı, kamu yararına öncelik verdiği, 3621 Sayılı Kanun ile Kıyı Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelikle, kıyılarda hangi yapıların yapılabileceğinin açıkça düzenlendiği de gözetilerek, dava konusu yerin bir kısmının 361 ada 89 parsel, bir kısmı ise kıyı kenar çizgisi içinde, tescil harici alanda kaldığı 18.06.2013 tarihli teknik bilirkişi raporunda bildirildiğinden, 361 ada 89 parselin ilk tesisinden itibaren tüm tedavülleriyle birlikte tapu kaydı istenmemiş, Özelleştirme Yüksek Kurulunun 31.10.2003 tarih ve 2003/76 sayılı karar ve ekleri ile......İşletmeleri A.Ş. tarafından, davacı ...Ş.’ye tahsis edilen yerlere ilişkin 20.11.2003 tarihli ......... ......ı İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi ve ekleri getirtilip, tasarruf hakkı açısından, 18.06.2013 havale tarihli fen bilirkişisi raporunda C harfli alan İle B harfiyle gösterilen ve kıyı kenar çizgisi içinde kalan 501,28 m2 miktarındaki alanın, gerek özelleştirilen gerek sonrasında davacıya tahsis edilen alan içinde kalıp kalmadığı uzman bilirkişi tarafından tespit edilmemiş, ayrıca 3621 Sayılı Kanun’un 6, 8, 9 ve 11 İnci, Kıyı Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 4, 12 ve 13 üncü maddeleri karar verilirken değerlendirilmemiş, dikkate alınmamış, eksik inceleme ile hüküm kurulmuştur.

Yine, 18.06.2013 havale tarihli fen bilirkişisi raporunda C harfi ile gösterilen 915,45 m2 miktarındaki alana ilişkin ecrimisil talebi yönünden; ......... 1. Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından 2008/1106 Esas 2009/1140 Karar sayılı ilamı ile verilen tahliye karannın kesinleştiği 28.4.2011 tarihinden sonra davalı işgalci duruma düşeceğinden, ecrimisil talebinin bu tarihten dava tarihine kadar taraflar arasındaki kira sözleşmesi hükümleri dikkate alınmadan davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Davacı vekili ile davalı vekilinin temyiz itirazları yukarıda açıklanan nedenlerle yerinde olduğundan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca

SONUÇ: Davacı vekili ile davalı vekilinin temyiz itirazları yukarıda açıklanan nedenlerle yerinde olduğundan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca

BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

27.09.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/40078, Karar No: 2025/3717, Tarih: 19.03.2025

**11. Ceza Dairesi         2021/40078 E.  ,  2025/3717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/3147 E. 2019/114 K.

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 17.01.2019 tarihli ve 2018/3147 Esas, 2019/114 Karar sayılı kararının, katılan tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2. maddeleri uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, mercii, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve 5271 sayılı Kanun'un 294/1. maddesinde, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' aynı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295/1. maddesinde ise; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; katılanın yokluğunda verilen ve 06.02.2019 tarihinde tebliğ olunan hükümde 5271 sayılı Kanun'un 295/1. maddesi uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmediği gibi bu hususun meşruhatlı tebligat ile de ihtar edilmediği anlaşıldığından, katılana yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usulüne uygun şekilde ''5271 sayılı Kanun'un 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verilmesi halinde ise bu hususta ek tebliğname düzenlenmesi için dosyanın iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7448, Karar No: 2014/18142, Tarih: 25.09.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/7448 E.  ,  2014/18142 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Akşehir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 20/03/2014

Numarası : 2013/55-2014/157

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, davalı şirketin Akşehir'deki Bölge Hastanesi inşaat alanındaki şantiyede bekçi olarak çalışan davacının iş aktinin işyerinde hırsızlık olduğu bahane edilerek haksız şekilde feshedildiği iddiasına dayalı kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, hafta tatili, yıllık izin ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücretlerinden oluşan işçilik alacaklarının ödetilmesi istemine ilişkindir.

Davalı, davacının inşaattaki hırsızlık olaylarını önlemek görevi olduğu halde ihmali nedeniyle işyerinde hırsızlık olayının meydana geldiğini, iş aktinin 4857 sayılı İş Kanununun 25/II. maddesi uyarınca haklı nedenle feshedildiğini ve herhangi bir ücret alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının kusurunun iş aktinin feshini gerektirir nitelikte bulunmadığı gerekçesiyle işveren feshinin haksız olduğundan bahisle kıdem ve ihbar tazminatına hükmedilmiş, diğer ücret alacaklarına ilişkin istemler reddedilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin haklı olarak işverence feshedilip feshedilmediği noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 25.maddesinin (II) numaralı bendinin (I) alt bendinde, işçinin isteği ile ya da işini ihmal etmesi sonucu işyerindeki işin güvenliğini tehlikeye düşürmesi hali işverenin haklı fesih nedenleri arasında gösterilmiştir.

İşçinin kasıtlı bir davranışı ya da görevini savsaması sonucu işin güvenliği yönünden bir tehlike meydana gelmesi durumunda, işveren açısından derhal "haklı nedenle fesih hakkı" ortaya çıkar.

İşçinin bu konuda uyarılması veya hatırlatmada bulunulmasına gerek olmadığı gibi belli bir zararın oluşması da gerekmez. Aynı bentte belirtilen işçinin otuz günlük ücretlerinin tutarıyla karşılanamayacak bir zarar vermesi, işin güvenliğini tehlikeye düşürmekten bağımsız bir fesih nedenidir.

Güvenlik hizmeti veren bekçinin uyuması veya görev yerini terk etmesi gibi davranışlar işin güvenliğini tehlikeye düşüren davranışlara örnek olarak verilebilir.

Somut olayda, davalının hastane inşaatı şantiyesi olan işyerinde görevi sadece inşaattaki hırsızlık olaylarını önlemek olan bekçi davacının ihmali sonucu şantiye içindeki bina inşaatının zemin katındaki depo olarak kullanılan bölümünde hırsızlık olayı meydana gelmiştir. Davacının sözlü savunmasından olayın meydana geldiği gece yaklaşık üç saat devriye görevini yapmadığı, böylelikle ihmalinin büyük olduğu sabit olup davalı işverenin iş aktini haklı nedenle feshettiğinin kabulü ile kıdem ve ihbar tazminatı istemlerinin reddi gerekir.

Anılan yön gözetilmeksizin verilen karar usul ve yasaya aykırı olup kararın davalı yararına bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harçlarının istek halinde taraflara iadesine, 25/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3821, Karar No: 2010/16137, Tarih: 10.11.2010

**7. Ceza Dairesi         2008/3821 E.  ,  2010/16137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4926 Sayılı Yasaya Aykırılık

HÜKÜM : Mahkemenin görevsizliğine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın dava konusu eşyayı gümrük işlemlerine tabi tutmadan yurda getirdiği gerekçesiyle kamu davası açılmış olup, tüm dosya içeriğine göre sanığın belirlenen gümrük kapısından yolcu olarak yurda giriş yaptığı, ele geçen ve yolcu beraberi statüsünde getirilen eşyanın ticari mahiyette bulunmadığı ve ithalinin yasak olmadığı saptanmıştır.

Fiil ve karar tarihlerinde yürürlükte bulunan 4926 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununun 13. maddesine göre;

"Yolcuların, gümrük mevzuatına göre zati ve hediyelik eşya kapsamı dışında olup beyanlarına aykırı olarak üzerlerinde veya eşyası arasında çıkan ya da başkasına ait olduğu halde kendi zati eşyasıymış gibi gösterdikleri eşyanın vergisine ek olarak bir kat para cezası uygulanır ve eşya sahibine teslim edilir.

Yolcuların yanlarında veya kaplarında bulunan ve yukarıdaki fıkra dışında kalan mahiyet ve miktarda olan eşya ile gümrükten kaçırılmak amacına yönelik olarak saklanmış veya gizlenmiş halde bulunan eşyaya ilişkin vergiler tahsil olunmakla birlikte eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katı kadar da para cezası alınarak eşya, sahibine teslim edilir.

Yolcuların beraberinde getirilen ticari mahiyet ve miktarda olan eşya için ithali lisansa, şarta veya izne, kısıntıya, standardizasyon kontrolüne veyahut belli kuruluşların vereceği uygunluk ve yeterlilik belgesine tabi olan eşya hakkında 4 üncü maddenin (d) bendi hükümleri uygulanır.

Türkiye'ye giren veya Türkiye'den çıkan yolcuların üzerlerinde veya eşyaları arasında yasak eşya bulunması halinde 4 üncü maddenin (b) bendinde belirtilen cezalar uygulanır."

Hükümden sonra yürürlüğe giren 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununun 6. maddesi ise;

"Yolcuların, gümrük mevzuatına göre zati ve hediyelik eşya kapsamı dışında olup beyanlarına aykırı olarak üzerlerinde, eşyası arasında veya taşıma araçlarında çıkan ya da başkasına ait olduğu halde kendi zati eşyasıymış gibi gösterdikleri eşyanın gümrük vergileri, gümrük idarelerince iki kat olarak alınır ve eşya sahibine teslim edilir.

Söz konusu eşyanın gümrükten kaçırılmak amacına yönelik olarak saklanmış veya gizlenmiş olarak bulunması durumunda gümrük idarelerince eşyanın gümrük vergileri üç kat olarak alınır ve eşya sahibine teslim edilir.

Birinci ve ikinci fıkralarda belirtilen eşya, gümrük vergileri ödenmediği takdirde, gümrüğe terkedilmiş sayılır.

Yolcuların, beyanlarına aykırı olarak üzerlerinde, eşyası arasında veya taşıma araçlarında çıkan eşyanın ticari mahiyette veya ithali veya ihracının yasak olması halinde 3 üncü madde hükümleri uygulanır." Hükümlerini içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler karşısında somut olay irdelendiğinde;

Birinci ve ikinci fıkralarda belirtilen eşya, gümrük vergileri ödenmediği takdirde, gümrüğe terkedilmiş sayılır.

Yolcuların, beyanlarına aykırı olarak üzerlerinde, eşyası arasında veya taşıma araçlarında çıkan eşyanın ticari mahiyette veya ithali veya ihracının yasak olması halinde 3 üncü madde hükümleri uygulanır." Hükümlerini içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler karşısında somut olay irdelendiğinde;

Fiil tarihi itibariyle eylemin, 4926 sayılı yasanın 13. maddesi uyarınca eşyanın vergisine ek olarak para cezasını gerektirmesine karşın, ele geçen eşyanın ticari mahiyette bulunmadığı ve ithalinin yasak olmadığı gözetildiğinde 5607 sayılı yasanın 6. maddesi gereğince gümrük idarelerince gümrük vergilerinin alınmasını gerektirir yaptırıma dönüştüğü sonuna varılmaktadır.

Bu açıklamaların ışığı altında 5607 sayılı yasadaki düzenlemenin sanık yararına bulunması nedeniyle, 5237 sayılı TCK.nun 7. maddesi gözetilerek, bir karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanığın BERAATİNE, dava konusu eşya yönüyle 5607 sayılı yasanın 6. maddesi ve gümrük mevzuatı çerçevesinde işlemlerin gümrük idaresince yerine getirilmesine, 10.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19537, Karar No: 2013/29204, Tarih: 19.09.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/19537 E.  ,  2013/29204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/12/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla yapılan takipte borçlunun, takibin 6 aydan fazla işlemsiz bırakıldığından dolayı zamanaşımının gerçekleştiğinden bahisle takibin iptalini talep ettiği, mahkemece istemin kabulü ile İİK.'nun 71/2 ve 33/a  maddeleri gereğince borçlu yönünden icranın geri bırakılmasına karar verildiği görülmüştür.

Her ne kadar borçlu başvurusunda İİK.nun 71.maddesine dayanmış ise de, takibin işlemsiz bırakıldığını iddia ettiği dönem ödeme emri tebliğinden ve dolayısıyla takibin kesinleşmesinden öncesine ilişkin olduğundan anılan maddenin olayda uygulama yeri yoktur. Borçlunun, icra mahkemesine başvurusu bu hali ile İİK.nun 169/a maddesi kapsamında takip öncesi zamanaşımı itirazına ilişkin olup, takibin kesinleşmesinden önceki devreye ilişkin olarak zamanaşımı itirazı, İİK.nun 168/5. maddesi gereğince yasal 5 günlük sürede yapılması zorunludur.

Somut olayda, ödeme emrinin,  borçluya 15/11/2011 tarihinde tebliğ edildiği, borçlunun ise yasal beş günlük süreden sonra (21/11/2012 tarihinde) icra mahkemesine itirazlarını bildirdiği görülmektedir.

O halde mahkemece, istemin süre aşımı nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken işin esası incelenerek yazılı şekilde sonuca gidilmesi isabetsizdir.

Öte yandan, HMK'nun 297. madesinin (1). fıkrasının (e) bendi gereğince hükümde “gerekçeli kararın yazıldığı tarihin” yer alması zorunlu olup,  kanunun bu emredici hükmüne aykırı davranılması da  doğru bulunmamıştır.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1523, Karar No: 2020/3013, Tarih: 24.09.2020

**6. Ceza Dairesi         2018/1523 E.  ,  2020/3013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : 1- Kasım 2005 tarihli suçtan sanığın beraatine

2- 06/01/2016 tarihli suç için TCK'nin 141/1, 31/2, 62/1, CMK'nin 231/5. maddeler uyarınca 5 ay hapis cezası, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 3 yıl denetim süresi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin 14.04.2016 gün 2016-38 esas, 2016-105 karar sayılı ilamı ile sanık ...’ın Kasım 2015 tarihinde gerçekleştirdiği yağma suçundan beraatine, 06.01.2016 tarihinde gerçekleştirdiği hırsızlık suçundan ise mahkumiyetine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, söz konusu beraat kararının O Yer Cumhuriyet Savcısı ve katılan vekili tarafından süresinde temyiz edildiği yine hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı da sanık savunmanı tarafından 21.04.2016 tarihinde itiraz edilmesi üzerine itirazın değerlendirilmek üzere dosyanın gönderildiği Bursa 2. Ağır ceza mahkemesinin 28.06.2016 tarih ve 2016-951 Diş sayılı kararı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırıldığı bu hali ile; sanığın 06.01.2016 tarihinde gerçekleştirdiği eylem yönünden dosyanın halen derdest olması nedeniyle inceleme dışı bırakılarak; Kasım 2015 tarihinde gerçekleştirdiği yağma suçundan verilen beraat kararının temyiz incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, O Yer Cumhuriyet Savcısı ve katılan vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 24.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14176, Karar No: 2014/16935, Tarih: 11.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/14176 E.  ,  2014/16935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 10. İş Mahkemesi

TARİHİ : 07/03/2014

NUMARASI : 2013/1425-2014/246

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, iş sözleşmesinin sendikal sebeple davalı işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren iş sözleşmesinin işçinin yetersiz performansı nedeniyle geçerli sebeple feshedildiğini, sendikal sebeple feshedilmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin sendikal sebeple feshedildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilerek boşta geçen süre ve işe başlatmama tazminatı

Temyiz:

Hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Davacının iş sözleşmesinin sendikal sebeple feshedilip feshedilmediği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 2. fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Diğer taraftan dava tarihinde yürürlükte bulunan 2821 sayılı Sendikalar Kanunu’nun 31. maddesinin 6. fıkrası ve 7. fıkrasına göre iş güvencesi hükümlerinden yararlanan işçinin iş sözleşmesinin sendikal sebeplerle feshedildiği noktasında ispat yükü işçide olup sendikal sebeple feshin sabit olduğu hallerde mahkemece belirlenecek iş güvencesi tazminatı işçinin bir yıllık ücretinden az olamaz.

Somut olayda, davacı iş sözleşmesinin sendikal sebeple feshedildiğini iddia ederken davalı performansı düşüklüğü sebebiyle iş sözleşmesinin geçerli sebeple feshedildiğini savunmaktadır. Bununla birlikte davalı tarafından performans düşüklüğü sebebiyle fesih ileri sürülürken, davacının savunmasının alınmadığı ve performans ölçümünün objektif kriterlerinin neler olduğunun, davacının performansının düşük olduğunun ve verilen uygun süre içinde de performansının yükseltilemediğinin ispat edilemediği ve bu itibarla geçerli sebebinin ispatlanamadığı anlaşılmaktadır.

Feshin geçerli sebebe dayanmadığının tespit edilmesinden sonra davacının sendikal fesih iddiasının yerinde olup, olmadığının belirlenmesi gerekmektedir.