muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8511, Karar No: 2023/1359, Tarih: 21.03.2023

3. 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

4. 6545 sayılı Kanun'un 104. maddesi uyarınca Kanun'un yayımı tarihinde yürürlüğe gireceğinin belirtildiği, 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesinin 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiği ve suç tarihinin 18.06.2014 olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın hırsızlık eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan ve daha lehe olan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddesine uyduğu ve 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddesi ile hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden suç tarihinde yürürlükte olmayan ve sanık aleyhine olan 142/2-h maddesi ile hüküm kurulmak suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Konut Dokunulmazlığının İhlâli Suçu Yönünden;

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.05.2016 tarihli ve 2014/443 Esas, 2016/239 Karar sayılı kararında sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ve müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, ONANMASINA,

B. Hırsızlık Suçu Yönünden;

Gerekçe bölümünde (B.4.) bendinde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.05.2016 tarihli ve 2014/443 Esas, 2016/239 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, BOZULMASINA,

dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13190, Karar No: 2017/25934, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/13190 E.  ,  2017/25934 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7144, Karar No: 2024/7567, Tarih: 03.07.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/7144 E.  ,  2024/7567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/4955 E., 2024/730 K.

KARAR : Kısmen Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Develi 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2017/1 E., 2018/340 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen iş kazasına dayalı maddi ve manevi tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtay'ın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davalılar vekili yönünden temyize konu edilen miktarlar ayrı ayrı karar tarihi itibariyle kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalılar vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz alınan harcının istek halinde ilgililere iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

03.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5664, Karar No: 2011/4491, Tarih: 30.06.2011

**7. Hukuk Dairesi         2010/5664 E.  ,  2011/4491 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava ve temyiz konusu 411, 407, 444, 656, 718, 620, 1134, 1794, 1818, 1428, 1447, 1448, 1476, 1952, 2076, 1316, 221, 850, 1332, 1327, 1421, 1339 ve 1800 parsel sayılı taşınmazlar Asliye Hukuk Mahkemesinde davalı olmasına karşın malik haneleri doldurulmak suretiyle tespit edilmiştir. Davacılar ... ... ve paydaşlarının ... ... aleyhine açtığı paya yönelik elatmanın önlenmesi davası ile davacı ... ...'ın Hazine ve Köy Tüzel Kişiliği aleyhine açtığı tescil davaları görevsizlik kararıyla kadastro mahkemesine aktarılmıştır. Mahkemece dava dosyaları birleştirilerek yapılan yargılama sonunda dava ve temyiz konusu taşınmazların satışlarda nazara alınarak payları oranında kök muris ... mirasçıları adlarına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava ve temyiz konusu 411, 407, 444, 656, 718, 620, 1134, 1794, 1818, 1428, 1447, 1448, 1476, 1952, 2076, 1316, 221, 850, 1332, 1327, 1421, 1339 ve 1800 parsel sayılı taşınmazlar üzerinde adlarına tescil kararı verilen ... ... mirasçıları yararına zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre davalı ...'nin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

2-Davalı ...'nin dava ve temyiz konusu 238 ve 911 parsel sayılı taşınmazlara yönelik temyiz itirazlarına gelince; 911 parsel sayılı taşınmaz 1937 tarih 569, 238 parsel sayılı taşınmaz 1937 tarih 453 tahrir sayılı vergi kayıtlarının kapsamında kaldığı mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Ne var ki 569 tahrir sayılı vergi kaydının batı hududu 453 tahrir sayılı vergi kaydının da doğu hududu mera okumakta olup aynı yönlerde 915 ve 235 parsel sayılı mera niteliğiyle sınırlandırılan ve eylemli 8mera olarak kullanılan taşınmazlar bulunmaktadır. Vergi kayıtları batı ve doğuda okunan mera sınırları nedeniyle değişebilir ve genişletilmeye elverişli sınırlı kayıtlardan olduğu, bu nedenle kapsamının 3402 sayılı Kadastro Kanununun 20. maddesi hükmü uyarınca yüzölçümüyle belirlenmesinin zorunlu olduğu kuşkusuzdur. Hâl böyle olunca vergi kayıt miktar fazlasının meradan kazanıldığının kabulü gerekir. Kural olarak, meralar üzerinde sürdürülen zilyetlik süresi ne olursa olsun hukukça değer taşımaz.

Mahkemece bu olgular dikkate alınarak sabit sınırlarla irtibatlı olarak vergi kayıt miktarlarının davacı ...'in satın aldığı Döne, ..., ... mirasçısı ... ve ... mirasçılarının payı ile kendi kardeşleri ... ve ... payları nazara alınarak kök muris ... mirasçıları adlarına payları oranında tapuya tesciline, kalan bölümlerin mera vasfıyla sınırlandırılarak özel siciline yazılmasına karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz, davalı ...'nin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 30.06.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2577, Karar No: 2009/4366, Tarih: 09.04.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/2577 E.  ,  2009/4366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 4. ASLİYE HUKUK  MAHKEMESİ

TARİHİ : 31/05/2007
Yargıtay — Esas No: 2013/40376, Karar No: 2016/4513, Tarih: 09.03.2016

**4. Ceza Dairesi         2013/40376 E.  ,  2016/4513 K.**

**"İçtihat Metni"**

##########

MAHKEMESİ :##########Asliye Ceza Mahkemesi

##########

##########

##########

SUÇ : Tehdit

##########

HÜKÜM : Mahkumiyet

##########

##########

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın babası olan mağduru bıçakla tehdit ettiğinin ihbarı üzerine polisler geldiğinde, bıçağı teslim ederken yine tehditlerini sürdürdüğünün, mağdur ile sanığın soruşturma aşamasındaki beyanı ve olay tutanağından anlaşılması karşısında, sanık hakkında TCK'nın 106/2- a maddesi yerine; aynı maddenin 1. fıkrasının ilk cümlesi uyarınca hüküm kurulması,

2-Kabule göre de; sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının, TCK'nın 50/1-a maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesinden sonra aynı Kanunun 51. maddesi uyarınca ertelenemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısı’nın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

##########

##########

##########

##########

##########

##########
Yargıtay — Esas No: 2015/12925, Karar No: 2018/2199, Tarih: 12.03.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/12925 E.  ,  2018/2199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; müvekkili şirketin dava dışı ... Tersane ... A.Ş ne ait ... adresinde bulunan tesislerinin "Ticari Risk Kombine Sigorta Poliçesi" ile sigorta teminatı altına aldığını, 22.09.2010 tarihinde saat 22:30 sıralarında yüklenici davalı firma tarafından raspa boya aşamasında davalı firmaya ait kompresör besleme kablosunda meydana gelen kısa devre sonucunda yangın çıktığını, müvekkili şirketin meydana gelen hasarı 30.000,00 TL olarak 30.12.2010 tarihinde sigortalısı ... .... A.Ş ne ödeyerek tazmin ettiğini, hasarın meydana gelmesine davalı şirketin sebebiyet verdiğini, TTK.1301 madde gereği müvekkili şirketin sigortalısının talep ve dava haklarının yasal halefi olduğunu, belirtilen nedenlerle 30.000,00-TL alacağın 30.12.2010 tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.Davalı; davaya cevap vermemiştir. Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere ve dosya kapsamındaki benimsenen bilirkişi raporuna göre; dava dışı sigortalının yangına sebep olan kablonun davalıya ait olduğunu ve tersanede yüklenici sıfatıyla iş görürken elektrik kontağına bağlı yangına sebebiyet verdiğini kanıtlamadan uğradığı zararı davalıdan talep edemeyeceği, dolayısıyla davacı sigortacının da halefiyet ilkesinden

hareketle ödediği tazminat için davalıdan talepte bulunamayacağı kanaati ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Dava, işyeri sigorta poliçesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.Mahkemece yapılan araştırma inceleme hüküm vermeye yeterli değildir.Mahkemece,yargılama sırasında alınan heyet raporu hükme esas alınarak Davalının davacıya sigortalı tersanede; yüklenici sıfatıyla icra ettiği iş ve bu işi ifa ederken kusuru ya da dikkatsiz davranışı, kullandığı herhangi bir ekipman ile davada tartışılan zarar arasında illiyet bağı bulunduğu ya da;davalının zarar sorumlusu olduğunu ispatlayamadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş ise de; dava konusu olaya ilişkin olarak dosyaya sunulan yangın raporunda; yangının çıkış sebebi olarak; Tersanenin çalışma sahası içinde bulunan kızak üstü bölgesindeki elektrik kablolarında herhangi bir nedenden dolayı meydana gelen kısa devre sonucu yangının meydana geldiği tespit edilmiştir. Olaydan sonra düzenlenen eksper raporunda; Yangının yüklenici firma tarafından raspa boya yapım aşamasında yüklenici firmaya ait kompresör besleme kablosundaki kısa devre sonucu oluştuğu kanaatine varılmış. Bu besleme kablosunun sigortalı firmaya ait olan dağıtım panosuna fiş ile bağlı olduğu ve Kablo incelendiğinde; dağıtım panosundan itibaren yaklaşık 30 metre kadar kısmının dış izalasyonun tamamen yanarak iletkenlerin görünür halde olduğu ve burada 3 ayrı ek yapıldığı tespit edilmiştir. Bu ek noktalardan başlayan yangın sigortalı firmaya ait dağıtım panosuna kadar ilerlemiş ve dağıtım panosunun ve 2 adet 6lı grup redresörün yanmasına sebep olduğu tespit edilmiştir.

Ancak, hükme esas alınan heyet raporunda; eksper raporunda belirtilen davalı firmaya ait kompresörün ve kompresör besleme kablosunun kime ait olduğu, kim tarafından kullanıldığı, yangının çıkış sebebi değerlendirilmeden davalı tarafın yüklenici sıfatıyla icra ettiği iş ve bu işi ifa ederken kusuru ya da dikkatsiz davranışı, kullandığı herhangi bir ekipman ile davada tartışılan zarar arasında illiyet bağı bulunduğu ispatlanamadığı beyan edilmiştir. Eksik inceleme ile karar verilemez. O halde, mahkemece; tüm bu açıklanan maddi ve hukuksal olgular göz önüne alınarak,eksper raporunda belirtilen kompresör ve kompresör besleme kablolarının ve yangın raporunda belirtilen kızak üstü bölgesinde olduğu belirtilen kabloların yangının çıkışındaki etkisi, yangının çıkış sebebi gibi hususlarda İTÜ gibi kurum veya kuruluşlardan seçilecek, aralarında iki elektrik mühendisi ve gemi inşaat bilirkişilerinin bulunduğu farklı bir bilirkişi kurulundan rapor alınıp tüm deliller birlikte değerlendirilerek sigortalının ve davalının kusuru karşı kusuru olup olmadığı belirlenip sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ... şirketi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 12/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3225, Karar No: 2014/10383, Tarih: 03.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/3225 E.  ,  2014/10383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 31/10/2013 tarih ve 2012/148-2013/273 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkili şirket ortaklığından ayrılmasını istemesi üzerine 30.09.2010 tarihinde davalı ile müvekkili şirkete ortak olan dava dışı Ekcan İnş ve Oto San Tic. Ltd. Şti arasında bir protokol düzenlendiğini ve bu protokole göre, müvekkili şirkete ilişkin, şirketin kuruluş tarihinden 31.07.2007 tarihine kadar olan vergi ve cezaları, SSK prim ve cezaları, kamu kurum ve kuruluşlarına ve 3.şahıslara olan borçların tamamından davalının sorumlu olacağının, 31.07.2007 ila ...'ın hisselerini devir ettiği 30.09.2010 tarihleri arasına ait olmak üzere oluşabilecek vergi ve cezaları, SSK prim ve cezaları, Kamu kurum ve kuruluşları borçlarının %50'sinin ...'a %50 sinin Ekcan İnşaat ve Otomotiv Şirketi ne ait olduğunun belirlendiğini, ayrıca Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanunun limited şirketlerin amme borçları başlıklı 35. maddesi gereğince, şirket ortaklarının hem şirketin ortağıyken hem de ortaklıktan ayrıldıkları taktirde ortak oldukları döneme ilişkin amme borçlarından sorumlu olduğunu, tüm bunlara dayanarak müvekkili şirket tarafından 30.06.2011 tarihinde yapılan vergi ödemelerinden ...'ın payına düşen 26.026,45 TL ve Tülay Sevimli adli işçiye ödenen tazminattan ...'ın payına düşen 4.399,66 TL olmak üzere toplam 30.426,11 TL'nin ödemesi için ihtarname gönderdiklerini ancak ödemenin yapılmadığını ileri sürerek, 30.426,11 TL'nin ihtarnamenin tebliğ tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin sorumluluğunun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; matrah arttırımı yapılması ve stok beyanında bulunulmasının isteğe bağlı olduğu, davacının bu başvuruları yapmasının zorunlu olmadığı, muaccel olmuş bir vergi borcu olmaksızın zorunluluk bulunmadığı halde başvuruda bulunacak idiyse bundan davalıyı haberdar ederek onayını alması gerektiği, protokolde davalının sorumluluğunu gerektiren hususların davacı şirket tarafından ödenmek zorunda olunan vergi ve cezalarına ilişkin olduğu, vergi ödemelerinden kaynaklanan alacak isteminin yerinde olmadığı; Tülay Sevimli'ye yapılan tazminat ödemesi ile ilgili olarak, Tülay Sevimli'nin davacı şirkette çalıştığı, eski şirket ortağı davalının işçilere yapılan ödemelerden sorumlu olmadığı, gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, davacı tarafından ödenen ve dava konusu edilen tutarın davacı şirketin ödemesi gereken kendi borcu olup, davalının protokolle üstlendiği edimin dava dışı akidine yönelik bulunmasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 03.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1615, Karar No: 2020/20454, Tarih: 22.12.2020

**19. Ceza Dairesi         2020/1615 E.  ,  2020/20454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılan vekilinin temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 22/12/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12549, Karar No: 2024/13633, Tarih: 16.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/12549 E.  ,  2024/13633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250.00 Türk Lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre 01.01.2023-31.12.2024 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2023 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uygun olarak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.