muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/31406, Karar No: 2013/19487, Tarih: 09.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/31406 E.  ,  2013/19487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'un vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 22.05.1985 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16504, Karar No: 2012/10496, Tarih: 07.05.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/16504 E.  ,  2012/10496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın kendisine vekaletname ile atadığı müdafii bulunmasına karşın baro tarafından atanan müdafiinin yüzüne karşı karar verildiğinin ve vekaletnameli müdafiye kararın tebliğ edilmediğinin anlaşılması karşısında temyiz talebi süresinde kabul edilmiştir.

Sanığın kendisine vekaletname ile müdafii atadığının ve bu müdafiinin son celse vekaletname ve mazeret dilekçesi sureti gönderdiğinin anlaşılması karşısında; bu müdafiye savunma yapabilmesi için makul bir süre verilmesi gerekirken atandığı konusunda sanığın bilgisi bulunmayan zorunlu müdafii huzurunda karar verilerek savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 07/05/2012 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4040, Karar No: 2016/6289, Tarih: 20.10.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/4040 E.  ,  2016/6289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : 2004 takvim yılı için: Düşme

2005 takvim yılı için: Mahkumiyet

2004 takvim yılında KDV indiriminde kullanılan son fatura tarihinin 28.09.2004; 2005 takvim yılında kullanılan son fatura tarihinin 12.09.2005 olması nedeniyle sahte fatura kullanmak suçları bakımından suç tarihlerinin 21.10.2004 ve 21.10.2005 olarak; Defter ve belgeleri ibraz etmemek" suçunun varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit ve saklama mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin vergi incelemesine yetkili kimselere ibraz edilmemesi ile oluştuğu, ibraz için verilen sürenin bitimini izleyen tarihin suç tarihi olduğu cihetle; mükellef şirket yetkilisine 22.10.2008 tarihinde tebligat yapıldığı ve ibraz için 15 gün süre verildiği gözetildiğinde suç tarihinin 06.11.2008 olduğu nazara alınarak gerekçeli karar başlığına '2004' olarak eksik yazılan suç tarihlerinin, 21.10.2004 ve 21.10.2005 ve 06.11.2008 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüş; sanık ...'ın yetkilisi olduğu mükellef şirket hakkında düzenlenmiş bulunan vergi suçu/tekniği raporları ile bu şirket tarafından kullanılan sahte faturaları düzenleyen şirketler hakkında tanzim edilmiş olup dosya arasına getirtilen karşıt inceleme raporları ve tüm dosya kapsamından edindiği kanaate göre sanık ... yönünden 2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçunun sübut bulduğunu kabul eden mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bu yönden bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

1-Katılan vekilinin, sanıklar ... ve ... hakkında “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan kurulan zamanaşımı nedeni ile düşme ve sanık ... hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre katılan vekilinin, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak:

T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre katılan vekilinin, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak:

T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş ise de, yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık ... hakkında “2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan kurulan hüküm fıkrasındaki TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin olan tüm kısımların çıkartılması ile yerine "TCK'nun 53. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına' ibaresi eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hüküm DÜZELTİLEREK; sanıklar ... ve ... hakkında “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan kurulan zamanaşımı nedeni ile düşme hükmünün ise doğrudan ONANMASINA,

2-Katılan vekili ile sanık ... müdafinin sanıklar ... ve ... hakkında defter ve belge ibraz etmeme; sanık ... hakkında ayrıca 2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelen temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a)Sanık ...'ın aşamalardaki beyanlarında ve müdafii vasıtasıyla sunduğu temyiz dilekçesinde ısrarla atılı suçlamayı kabul etmediğini, 2005 yılı ocak ayı itibariyle fiilen şirketteki ortaklıktan ayrıldığını, şirketin işlerini diğer ortakların yürüttüğünü savunması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenebilmesi amacıyla; sanık ...'ın şirket yetkilisi olup olmadığı, fiilen şirket işlerini yürütüp yürütmediği, şirket adına mal alım satımı, fatura düzenleme işlerini yapıp yapmadığı hususunda diğer ortakların tanık sıfatıyla beyanlarının alınması, sanık tarafından şirket faaliyetleriyle ilgili beyanname, fatura, şirkete ait bir belge düzenlenip düzenlemediği, müdür veya ortak sıfatıyla şirketten bir maaş yada pay alıp almadığının araştırılması, bu konuda fatura alınan/verilen kişiler tespit edilip tanık sıfatıyla dinlenerek ticari ilişkiyi kiminle gerçekleştirdikleri hususunda bilgilerinin sorulması ve gerekli görüldüğü takdirde faturalardaki el yazısı ve imzaların sanığa ait olup olmadığının bilirkişi aracılığıyla saptanmasından sonra toplanan delillere göre defter ve belge ibraz etmeme ve sahte fatura düzenlemek suçları yönünden sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

b-Suç tarihi itibariyle defter ve belge ibraz etmeme suçunu düzenleyen 213 sayılı Yasa'nın 359/a-2 maddesinde anılan eylem için öngörülen cezanın alt sınırının “1 yıl" olduğu gözetilmeden, suç tarihinin hatalı tespiti ile temel cezanın “6 ay hapis” olarak belirlenmesi suretiyle sanıklar hakkında eksik ceza tayini,

3-Kabule göre de;

a)5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesi uyarınca defter ve belge ibraz etmeme suçu bakımından hatalı olarak belirlenen suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesiyle, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/a-2. maddesinde yapılan değişiklikten önceki haliyle 213 sayılı VUK'nun hükümleri olaya ayrı ayrı uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Yasanın tespiti gerektiği, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/a-2. maddesinde yapılan değişiklikten önceki hali lehe kabul edildiği halde, hükmolunan hapis cezasının paraya çevrilmesinde hapis cezasının her bir günü için sanayi sektöründe çalışan onaltı yaşından büyük işçiler için hüküm tarihinde yürürlükte bulunan asgari ücretin bir aylık brüt tutarının yarısının esas alınması gerektiği gözetilmeden, netice cezanın 5728 sayılı Yasayla yapılan değişiklikten önceki haliyle 5 ay hapis cezası olarak belirlenip, hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nun 50 ve 52. maddeleri uyarınca bir gün karşılığı 20 TL hesabıyla adli para cezasına çevrilmesi suretiyle uygulamalı karşılaştırma yapmadan karma uygulama ile hüküm tesisi,

b)Mükerrirlere özgü infaz rejimi ve denetimli serbestlik tedbirinin ne şekilde uygulanacağı, süresi ve bu konuda karar verecek merci 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 108. maddesinde düzenlenmiş olup, aynı maddenin 5. fıkrası ile de tekerrür dolayısıyla belirlenen denetim süresinde şartla salıverilmeye ilişkin hükümlerin uygulanacağının hükme bağlandığı, bu sebeplerle denetimli serbestlik tedbirinin süresinin infaz aşamasında tayin ve tespitinin yapılması gerektiği gözetilmeden, sanık ... hakkında infazı kısıtlar biçimde 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmesi yasaya aykırı,

c)T.C. Anayasa Mahkemesi'nin TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan vekili ile sanık ... müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 20.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8358, Karar No: 2019/7486, Tarih: 03.10.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/8358 E.  ,  2019/7486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kira sözleşmesinin iptali ve menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, 08.10.2013 tarihinde açtığı işbu davada, davalı İdarenin, ... ili ... ilçesi ... çayı üzerinde bulunan Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki 1 (a) grubu madenler kapsamında 87,196,31 m²'lik sahanın maden işletme hakkını ihaleye çıkardığını, ihaleye çıkarılan sahanın görünen rezervinin jeoloji mühendisi raporuna göre tahmini tespit edildiğini, bu rezerv üzerinden toplam saha bedelinin 150.000,00 TL olarak kabul edildiğini ve ihale bedelinin 3213 sayılı Maden Kanunun ilgili hükümleri gereği bu bedel üzerinden belirlenerek ihaleye çıkarıldığını, söz konusu saha üzerinde 162.500,00 TL bedelle Giresun İl Özel İdaresi'nin 09.03.2006/54 sayılı kararı ile tarafına ihale edildiğini ve adına 30.03.2006 tarihinden geçerli olmak üzere 5 yıl süreli 1 (a) grubu maden işletme ruhsatı düzenlendiğini, ancak davalı İdarenin söz konusu ihaleden sonra bu ihale bedelini tahsil ederek 5 yıl süreli 1 (a) grubu madenlerine ilişkin ruhsat vermekle yetinmesi gerekirken Maden Yasası'nın amir hükümlerine aykırı şekilde tarafı ile ayrıca 30.03.2006 tarihinden geçerli olmak üzere 5 yıl süreli kira sözleşmesi yaptığını, yapılan kira sözleşmesi gereği 5 yıllık ihale bedelinin 1 yıllık kira bedeli olarak kabul edildiğini ve sözleşmedeki bu bedel üzerinden her yıl artış şartı getirildiğini, İdarenin kamu gücü, o sahada vazgeçilmez yatırımları,ticari bağlantıları ve ticari faaliyetini devam ettirmek zorunda kalması nedeniyle bu sözleşmeyi mecburen imzaladığını beyanla sözleşmenin geçersiz olduğunu ileri sürerek kira sözleşmesinin iptaline (hükümsüzlüğünün tespitine) ve davalı İdare'ye borcu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 30.06.2006 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesinin varlığı hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşme ile ... ili ... ilçesi ... çayı üzerinde bulunan 87.196,31 m² alanlı 1 ( a ) grubu kum-çakıl ocağı sahası davalıya kiralanmıştır. Sözleşmede yıllık kira bedelinin 162.500 TL olduğu, üçer aylık dönemler halinde ödeneceği ve takip eden yıllar kira bedellerinin ise bir önceki yıl kira bedelinin DİE’nce yayınlanan ÜFE oranında artırılması suretiyle bulunacağı kararlaştırılmıştır. Davacı açtığı işbu davada, maden sahasının ihale bedelinin tamamını ödeyerek beş yıl süre ile işletme hakkına sahip olduğunu, ancak davacının hatalı uygulama yaparak her yıl kira bedeli almak istediğini, oysa Maden Kanunu gereği bu tür alanlardan kira alınamayacağını, davacıya kira borcu olmadığını belirtmiştir.

3213 Sayılı Maden Yasası’nın 46.maddesine 5177 Sayılı Kanun ile eklenen fıkra gereğince Hazinenin özel mülkiyetinde veya devletin hüküm ve tasarrufundaki yerlerde yapılan madencilik faaliyetleri için bu kanunun yürürlüğe girdiği 5.6.2004 tarihinden sonra kira, ecrimisil alınmayacaktır. Taraflar arasındaki kira sözleşmesi anılan fıkrasının yürürlüğe girmesinden sonra düzenlenmiş ve uygulanmıştır. Yargılama sırasında mahkemece emekli banka müfettişi tarafından bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de uyuşmazlığa ilişkin hükme esas aldığı bilirkişi raporu hüküm kurmaya elverişli değildir. Mahkemece ; maden ruhsatı ,maden hukuku ve madencilik konusunda uzman üç kişilik bilirkişi heyeti teşkil ettirilerek yukarıda anılan yasa gereği kiralananın niteliği itibariyle yasal düzenlemenin kapsamında kalıp kalmadığı konusunda rapor alınarak tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi suretiyle hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440 maddesi uyarınca tebliğden itibaren karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4336, Karar No: 2011/5646, Tarih: 11.05.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/4336 E.  ,  2011/5646 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 108 ada 4 parsel sayılı taşınmaz üzerinde ilköğretim okulunun yer aldığını, 222 Sayılı Yasa gereğince okul arsasının İl Özel İdaresine devri gerektiğini ileri sürerek, tapu iptal tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taşınmaz üzerinde ilköğretim okulu bulunduğu gerekçesiyle 222 Sayılı Yasanın 65. maddesi hükmü uyarınca tapunun iptali ile davacı adına tesciline karar verilmiştir.

Karar, davalı Hazine vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’ün raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalı Hazine'in temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 11.5.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.