muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/56, Karar No: 2024/36, Tarih: 31.01.2024

18. Bu suretle, mülkiyet hakkının sağladığı yetkilerin müeyyidesi olan dava hakları malike tanınarak mülkiyet korunmuştur. Kanunun deyimiyle, “istihkak ve el atmanın önlenmesi” istemleri mülkiyet hakkından doğup, varlıklarını mülkiyet hakkına ayrılmaz bir biçimde bağlı olarak sürdürürler.

19. Mülkiyet hakkının içeriğine giren ödevler ise; yapmama, katlanma ve yapma ödevleridir. Komşuluk hukukuna ilişkin ödevler yapmama ödevine, kar, yağmur ve tutulamayan kaynak sularını kabule zorunluluk katlanma ödevine, taşınmaz mallar için vergi, resim ve harç ödeme yükümlülüğü de yapma ödevine örnek olarak gösterilebilir.

20. Bütün bu anlatılanların ortaya koyduğu sonuç şudur; mülkiyet, bireylerin bir şey üzerindeki egemenliği demektir (Türk Hukuk Lügatı, Cilt I, Ankara 2021, s. 828).

21. Dolayısıyla 16.5.1956 tarihli ve 1956/1 Esas, 1956/6 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da belirtildiği üzere, usulü dairesinde verilmiş bir kamulaştırma kararı olmadan ve bedeli ödenmeden taşınmazına el konulan kimse, ilgili kamu tüzel kişisi aleyhine el atmanın önlenmesi davası açabileceği gibi, değer karşılığının verilmesini de isteyebilir.

22. Somut olay ve dosya kapsamına göre; dava konusu taşınmaz 30.11.1962 tarihli ve 1095 sayılı kararla tasdik edilen imar planında "spor sahası" yeri olarak ayrılmıştır.

23. Taşınmaz sonrasında Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığının 01.06.2001 tarihli kararıyla onanan Etimesgut Belediye Meclisinin 02.02.2001 tarihli ve 28 sayılı kararı ile 1/1000 ölçekli imar planı değişikliği sonucu "oyun ve spor alanı" olmuştur.

24. Daha sonra Ankara Büyükşehir Belediye Meclisinin 13.10.2015 tarihli ve 2061 sayılı kararı ile onaylı 1/5000 nazım imar planı değişikliği ile taşınmazın oyun ve spor alanı kullanımından "özel spor alanı" kullanımına dönüştürüldüğü, sonrasında 1/1000 ölçekli uygulama imar planı değişikliği sonucu Etimesgut Belediye Meclisinin 04.06.2016 tarihli kararı ile dava konusu taşınmazın "özel spor tesisleri" olarak ayrıldığı, plan değişikliğinin Ankara Büyükşehir Belediye Meclisinin 09.02.2017 tarihli ve 220 sayılı kararı ile onandığı ve taşınmaza fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

25. Yapılan açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde, malikin taşınmaz üzerindeki egemenliği hukuk düzeninin sınırları içinde üçüncü kişilere karşı korunmuş ve 4721 sayılı Kanun’un 683 üncü maddesinde malike, hukuka aykırı olarak müdahalenin önlenmesini isteme hakkı tanınmıştır. Bir kişinin taşınmazına eylemli olarak el atıp tamamen veya kısmen kullanılmasına engel olunması ile imar uygulaması sonucu o kişinin mülkiyetinde olan taşınmaza hukuken kullanmaya engel sınırlamalar getirilmesi arasında sonucu itibari ile bir fark bulunmamakta, her ikisi de kişinin mülkiyet hakkının sınırlandırılması anlamında aynı sonucu doğurmaktadır.

26. Bu nedenle uzun yıllar programa alınmayan imar planının fiilen hayata geçirilmemesi nedeniyle kamulaştırma ya da takas cihetine gitmeyen davalı idare tarafından pasif ve suskun kalınmış ve işlem tesis edilmemek suretiyle taşınmaza müdahale edilmiş, aynı zamanda dava konusu taşınmazda paydaş olan idarenin mülkiyet hakkının özüne dokunan bu eylemi ile kamulaştırmasız el atma olgusu gerçekleşmiştir.

27. Hâl böyle olunca, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle dava konusu taşınmazın uzun yıllardan beri yapılan parselasyon planları ile kamu hizmetine tahsis edilmiş olması ve son olarak da özel spor tesisleri alanına tahsis edilmiş olması nedeniyle fiilen el atılmamış olsa dahi mülkiyet hakkının süresi belirsiz şekilde kısıtlandığı cihetle Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken önceki hükümde direnilmesi doğru olmamıştır.

28. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371 inci maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Dosyanın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 373 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

31.01.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6597, Karar No: 2007/7979, Tarih: 02.10.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/6597 E.  ,  2007/7979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava ve ıslah dilekçesinde, eğitim ve öğretim gideri olarak fazladan ödenen 18.975 YTL.nin 5.100 YTL.si için dava, 13.875 YTL.si için ise ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Davacının sorumlu olduğu kalemleri belirten yüklenme senedinde yer almayan personel, amortisman ve sağlık giderleri ile ilgili masraflar düşüldüğünde hazırlık sınıfı için geriye 1.467.159.128 TL ve 1. sınıf için ise 1.813.715.624 TL kalmasına rağmen hükme esas alınan bilirkişi raporunda bu miktarların sırasıyla 1.148.374.331 ve 1.440.125.290 TL alınması suretiyle eksik asıl alacak ve bunların sarf tarihinden itibaren faizinin hesaplanmış olması,

2-3.9.1985 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Askeri Okullara Alınan Öğrenciler ile Silahlı Kuvvetler Hesabına Fakülte ve Yüksek Okullarda Okuyan Öğrenciler İçin Yüklenme Senedi Düzenlenmesine ve Bu Okullardan Çeşitli Sebeplerle Ayrılacak Öğrencilere veya Kefillerine Ödettirilecek Tazminata Dair Yönetmeliğin 10. maddesinde, "Askeri Okullar ile Fakülte ve Yüksekokullardan yukarıda belirtilen sebeplerle ilişiği kesilen öğrencilerden; ana veya babalarının kamu kuruluşlarında görev yapmaları sebebiyle sağlık hizmetlerinin bu kuruluşlarca karşılanmasına dair yasal hakları olan ve sağlık giderlerine para ödemeyecek ve/veya belirli oranda ödeme yapacak kişilere, askeri okullardaki öğrenimleri süresince yapılan sağlık giderleri için tazminat ödettirilmez.

Ancak, örnek-2'deki "ilaç ve tedavi giderleri" bölümünde "anılan bu giderlerin ilgili yasalar gereğince zorunlu olarak ödenecek olan miktarları dikkate alınır ve tazminata dahil edilir" hükmüne yer verilmiştir. Bu durum karşısında davacının velisinin bir sosyal güvenlik kuruluşuna tabi olup olmadığı, tabi değil ise masraf çizelgesinde yer alan sağlık giderlerinin tamamından, bir sosyal güvenlik kuruluşuna tabi ise bu durumda idarece yapılan ilaç ve tedavi giderlerinin %20'sine tekabül edecek oranda sorumlu tutulması gerekirken, tamamından sorumlu tutulmaması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece 2. maddede belirtilen husus doğrultusunda araştırma yapılmalı, sonucuna göre 1. maddede belirtilen husus da dikkate alınmak suretiyle bilirkişiden ek rapor alınmalı, raporun bozmaya uygunluğu da denetlendikten sonra hasıl olacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece 2. maddede belirtilen husus doğrultusunda araştırma yapılmalı, sonucuna göre 1. maddede belirtilen husus da dikkate alınmak suretiyle bilirkişiden ek rapor alınmalı, raporun bozmaya uygunluğu da denetlendikten sonra hasıl olacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8055, Karar No: 2021/14873, Tarih: 09.12.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/8055 E.  ,  2021/14873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tapudan yol olarak terkini tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce istinaf isteminin kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı kaldırılmak suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tapudan yol olarak terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce HMK’nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1)Dosyada bulunan Belediye Başkanlığı yazı cevapları, dava konusu taşınmazın bilirkişi raporunda belirtilen özelikleri, Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü'nün parsel sorgulama uygulama sitesinden edinilen bilgiler ile Dairemizin 2020/5134 E. sayılı ilamı ile denetimden geçen ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nin 2018/1009-2020/15 E/K. sayılı, Dairemizin 2021/1859 Esas sayılı ilamı ile denetimden geçen ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nin 2018/3303 - 2020/1278 E/K. dava dosyalarında, dava konusu ... İli, ... İlçesi, ... Mahallesi 1067 parsel sayılı taşınmaz ile aynı özellikte bulunan ve komşu olan 1071,1072, 2743 ve 2747 parsel sayılı taşınmazlara arsa olarak değer biçildiği hususları gözetilerek dava konusu taşınmazın arsa vasfında olduğu kabul edilerek bu niteliğine göre değer biçilmesi gerekirken hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda taşınmaza arazi niteliğiyle değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu itibarla; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğü'nden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların re'sen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı0 ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

2-Anayasa Mahkemesi'nin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanun'un 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile HMK'nın 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09/12/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6623, Karar No: 2020/6310, Tarih: 03.11.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/6623 E.  ,  2020/6310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında düzenlenen Hesap Uzmanları Kurulu’nun 10.07.2009 tarih ve 98-95 sayılı mütalası ve eki suç raporunun 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarına ilişkin olduğu halde, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 05.08.2009 tarih ve 2009/31027 esas sayılı iddianamesi ile 2007 takvim yılı sahte fatura düzenleme suçundan kamu davası açılmış ve müsnet suçtan mahkemece hüküm kurulmuş ise de; dava zamanaşımının, olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun anlaşılması karşısında;

Sanığa yüklenen "2007 takvim yılı sahte fatura düzenleme" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan sanığın sorgusunun yapıldığı 09.02.2010 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun‘un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun‘un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen asli dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 03.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11966, Karar No: 2015/8192, Tarih: 01.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/11966 E.  ,  2015/8192 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siverek Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/08/2015

NUMARASI : 2015/305 - 2015/354

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Malatya 1. Sulh Hukuk ve Siverek Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

Malatya 1. Sulh Hukuk Mahkemesince, hükümlünün MERNİS adresinin “A. Mah., 27. Sk. N: 10 İçkapı N: 11 Siverek/ŞANLIURFA” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Siverek Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından ise, hükümlünün cezaevine girmeden önce “H. Mah., PTT Cad., No: 23 Battalgazi/MALATYA” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Hükümlünün beyanına göre hükümlünün cezaevine girmeden önce “Ha.Mah., PTT Cad., No: 23 Battalgazi/MALATYA” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Malatya 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Malatya 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 01/10/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2784, Karar No: 2024/2450, Tarih: 05.03.2024

**4. Hukuk Dairesi         2023/2784 E.  ,  2024/2450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/371 E., 2019/549 K.

DAVA TARİHİ : 23.12.2014

HÜKÜM/KARAR : Davanın Reddi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (kapatılan) 17. Hukuk Dairesi'nin 09.04.2019 tarih ve 2016/10833 Esas - 2019/4389 Karar sayılı ilamı ile yapılan temyiz incelemesi sonucunda kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının maliki olduğu aracın müvekkili şirket tarafından zorunlu trafik sigortası kapsamında sigortalı olduğunu, bu aracın 09 LS 090 plakalı araca çarpması sonucunda maddi hasarlı kaza meydana geldiğini, sigorta kapsamında 5.550,00 TL tazminat ile kazada yaralanan Kübra Sarp'a tedavi giderleri kapsamında toplam 7.147,00 TL ödemede bulunduklarını, bu nedenlerle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla ödenen tutarların yasal faizli ile birlikte davalıdan alınarak müvekkiline verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesi sunmamış, duruşmadaki beyanlarında; aracın önceki sahibi olduğunu, araç satış sözleşmesi ile Mehmet Özdemir'e sattığını bildirmiştir.

III. MAHKEMECE VERİLEN KARAR

Mahkemenin 21.12.2015 tarih ve 2015/3 Esas, 2015/554 Karar sayılı kararı ile; davanın kabulüne, 5.550,00 TL alacağın 15.01.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, 1597,04 TL alacağın ise ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

Mahkeme kararına karşı davalı temyiz yoluna başvurmuştur.

Yargıtay (kapatılan) 17. Hukuk Dairesi'nin 09.04.2019 tarih ve 2016/10833 Esas, 2019/4389 Kararı ile; "1-Dava, ZMSS poliçesi gereği dava dışı 3. kişiye ödeme yapan sigortacının, ödediği bedelin kendi sigortalısı olan davalıdan rücuen tahsili istemine ilişkindir. 2918 sayılı KTK.nun 48. Maddesinde; alkollü içki alması nedeniyle güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu ifade edilmiştir. Ayrıca Zorunlu Mali Mesuliyet Sorumluluk Genel Şartlarının B.4.d maddesinde; tazminatı gerektiren olay işletenin veya eylemlerinden sorumlu olduğu kişilerin veya motorlu aracın hatır için karşılıksız olarak kendilerine verilen kişilerin uyuşturucu veya keyif verici maddeler almış olarak aracı sevk ve idare etmeleri esnasında meydana gelmiş veya olay yukarıda sayılan kişilerin alkollü içki almış olmaları nedeniyle aracı güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş bulunmalarından ileri geliyorsa sigortacının sigorta ettirene rücu hakkı olduğu açıklanmıştır. Bununla birlikte Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartlarının B.4.d maddesinin dayanağını teşkil eden KTK'nun 48. maddesinin yasaklamayı düzenleyen ilk fıkrasında, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli araç sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmeleri yasaklanmış olup, aynı maddenin 2. fıkrasındaki yönetmelik düzenlenmesine yer verilmiştir. O halde, rücu şartlarının oluşması için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla sürücünün alkollü olması tek başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurların da olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin saptanması durumunda, oluşan hasar poliçe teminatı dışında kalacağından davanın kabulüne, aksi halinde reddine karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir. (YHGK 14.12.2005 gün 2005/11-624-713, YHGK 14.05.2014 gün ve 2013/17-1098, 2014-644; YHGK 13.05.2015 gün ve 2013/17-2156,). Somut olayda, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda da; davalının maliki bulunduğu araç sürücüsünün kazanın meydana gelmesinde 0.80 promil alkollü olması nedeniyle %75 oranında, karşı araç sürücüsünün ise %25 oranında kusurlu olduğu belirtilmiştir. Kaza sırasında sigortalı araç sürücüsünün 0.80 promil alkollü olduğu saptanmış ise de, yukarıda açıklanan ilkeler ışığında, sürücünün alkollü olması yalnız başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Kazanın salt alkolün etkisiyle oluşması ve başka etmenlerin bulunmaması gerekir

.80 promil alkollü olması nedeniyle %75 oranında, karşı araç sürücüsünün ise %25 oranında kusurlu olduğu belirtilmiştir. Kaza sırasında sigortalı araç sürücüsünün 0.80 promil alkollü olduğu saptanmış ise de, yukarıda açıklanan ilkeler ışığında, sürücünün alkollü olması yalnız başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Kazanın salt alkolün etkisiyle oluşması ve başka etmenlerin bulunmaması gerekir.Dosya kapsamından ve bilirkişi raporundan, davacıya ait araç sürücüsünün tek başına kazaya sebebiyet vermediği, dava dışı sürücünün de ikinci derece (%25) kusurlu davranışı ile olaya katılımının bulunduğu, dolayısıyla kazanın münhasıran alkolün etkisiyle meydana gelmediği anlaşılmaktadır. Bu durumda yerel Mahkemece, rizikonun teminat kapsamında kaldığı ve rücu şartlarının oluşmadığı kabul edilerek, davanın reddine karar vermek gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.