muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/4637, Karar No: 2013/17133, Tarih: 11.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/4637 E.  ,  2013/17133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına....saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 19/12/2006 tarihinde anlaşmalı olarak eşinden boşandığı, ancak boşandığı eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,hükmün ONANMASINA, 11.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3949, Karar No: 2018/12295, Tarih: 18.12.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/3949 E.  ,  2018/12295 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 62, 50/1-a, 4, 52/4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirlenmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 2. bendinin 5. paragrafı çıkarılarak yerine "Sanığa verilen 2 yıl 11 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi yollamasıyla 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 1.060 tam gün olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL hesabıyla 21.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11739, Karar No: 2021/11701, Tarih: 08.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/11739 E.  ,  2021/11701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

S. SÜRÜKLENEN ÇOCUKLAR : ..., ...

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocukların, şikayetçiye ait iş yerinin yan tarafında bulunan ve kollukça düzenlenen olay yeri görgü tespit tutanağında iş yerinin bahçesi olarak belirtilen, etrafı duvarla çevrili alandan gündüz vakti suça konu malzemeleri çalmaya teşebbüs etmeleri şeklinde gerçekleşen olayda, suça sürüklenen çocukların eylemlerinin suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b ve 116/2, 119/1-c maddelerine uyan suçları oluşturduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocukların hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından eylemlerine uyan TCK’nın 142/1-b, 116/2, 119/1-c ve 31/3. maddelerinde öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre TCK'nın 66/1-e, 66/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 5 yıl 4 aylık dava zamanaşımının mahkumiyet hükmü olan 12/11/2015 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 08.06.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12483, Karar No: 2020/1454, Tarih: 17.02.2020

**8. Hukuk Dairesi         2016/12483 E.  ,  2020/1454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Zilyetliğe Dayalı Tapu İptal ve Tescil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili, muris ...'dan davacılara 10 ada 22 parsel 178 m2 yer ve üzerindeki taşınmazı miras olarak bıraktığını, 178 m2 arazi tapu kayıtlarında 61/345 ... ve 284/345 ... adına kayıtlı olduğunu, vekil edenlerin mirasbırakanının 178 m2 arsayı ölmeden önce ... ve ...'dan satın aldığını, ... ve ... adına kayıtlı olan taşınmazların tapu kayıtları iptal edilerek muteveffa muris ...'nın adına kayıt edilmesini talep etmiştir.

Davalılar ... ve ..., ön inceleme duruşmasında alınan imzalı beyanında davayı kabul ettiklerini bildirmişlerdir.

Mahkemece, davalıların kabul beyanlarını dikkate alınarak, davanın kısmen kabul kısmen reddi ile 10 ada 22 parsel taşınmaza yönelik açtığı davanın 17.09.2014 tarihli kadastro teknisyeni bilirkişinin raporuna ekli krokide (A) harfi ile gösterilen ve 11.05.2015 tarihli ek rapor ile kordinatlı alanı 100,19 metrekare olan kısmın davalılar adına kayıtlı bulunan tapu kayıtlarının iptali ile; davacıların Gölpazarı Sulh Hukuk Mahkemesinin 2003/14 esas 2003/14 karar sayılı veraset ilamında belirtilen miras hisseleri oranında davacılar adına tapuya tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir. Hüküm, süresi içerisinde vekalet ücreti ve yargılama gideri yönünden davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

1-Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve ilâmda belirlenip dayanılan gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 22. maddesi "Davadan feragat veya davayı kabul veya sulh, muhakemenin ilk celsesinde vuku bulursa, karar ve ilam harcının üçte biri, daha sonra olursa üçte ikisi alınır." düzenlemektedir. HMK'nin 312. maddesinde de feragat ve kabul hâlinde yargılama giderleri düzenlenmiş olup buna göre "(1) Feragat veya kabul beyanında bulunan taraf, davada aleyhine hüküm verilmiş gibi yargılama giderlerini ödemeye mahkûm edilir. Feragat ve kabul, talep sonucunun sadece bir kısmına ilişkin ise yargılama giderlerine mahkûmiyet, ona göre belirlenir. (2) Davalı, davanın açılmasına kendi hâl ve davranışıyla sebebiyet vermemiş ve yargılamanın ilk duruşmasında da davacının talep sonucunu kabul etmiş ise yargılama giderlerini ödemeye mahkûm edilmez." şeklindedir.

Karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 6.maddesi "Anlaşmazlık, davanın konusuz kalması, feragat, kabul, sulh veya herhangi bir nedenle; ön inceleme tutanağı imzalanıncaya kadar giderilirse, Tarife hükümleriyle belirlenen ücretlerin yarısına, ön inceleme tutanağı imzalandıktan sonra giderilirse tamamına hükmolunur. Bu madde yargı mercileri tarafından hesaplanan akdi avukatlık ücreti sözleşmelerinde uygulanmaz." hükmünü, 13.maddesi ise "Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için Tarifenin İkinci Kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (yedinci maddenin ikinci fıkrası, dokuzuncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile onuncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla,) tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir. Ancak, hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez." hükmünü amirdir.

Mahkemece ön inceleme duruşmasında davalıların davacıların davayı kabul etmesi nedeniyle davanın kabulüne karar verildiğinden, karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan AAÜT' nin 6 ve 13. maddelerine göre hesaplacak vekalet ücreti davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Davalı tarafın temyiz itirazı açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulüyle, usul ve kanuna aykırı bulunan yerel mahkeme hükmününün 6100 sayılı HMK’nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/1 maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 17.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10982, Karar No: 2023/5260, Tarih: 30.11.2023

**12. Ceza Dairesi         2020/10982 E.  ,  2023/5260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/664 E. 2016/334 K.

SUÇ : 2863 sayılı Kanun'a aykırılık

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Muğla 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.05.2016 tarihli ve 2015/664 Esas, 2016/334 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 12.11.2020 tarihli ve 2016/247183 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği;

1.Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2.Suçun unsurlarının oluştuğuna,

3.Diğer temyiz sebeplerine,İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemenin Kabulü

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemenin Kabulü

1. "Sanıklar ... ve Vasfi Sumur Gazezoğlu hakkında Muğla İli Menteşe İlçesi Karabağlar Mahallesi Ayvalı Mevkii'nin İzmir II numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 08/07/1992 gün ve 2783 sayılı kararı ile 3. derece doğal sit alanı olarak belirlenen ve sanıkların da tapulu taşınmazlarının bulunduğu, 3. derece doğal sit alanı sınırları içerisinde izin almaksızın toprak malzeme ile dolgu yaptıkları ve su taşkınlıklarına sebebiyet verdikleri, yağmur sonrası biriken sulardan kendi arazilerini korumak amacıyla bu eylemleri gerçekleştirdikleri iddiası ile cezalandırılmaları istemi ile mahkememize kamu davası açılmış isede, sanıklar tarafından suça konu Muğla Merkez Karabağlar yaylasında bulunan 208 ada, 1, 3 ve 14 parseller arasında kalan çıkmaz yola dolgu malzemesi doldurulmak sureti ile müdahalede bulunulduğu, dosya kapsamı ile sabittir. Sanıkların müdahalede bulundukları yer sanıkların tapulu taşınmazı değil, 208 ada 1, 3 ve 14 parseller arasında kalan ve umumun kullanımına bırakılmış çıkmaz yoldur. Her ne kadar sanıklar savunmalarında buranın sit alanı olduğunu bilmediklerini beyan etmişler ise de, doğma büyüme Muğla'lı olan ve Muğla'da yaşayan herhangi bir kişinin Muğla'nın mesire ve yayla yeri sayılan bu yerin uzun yıllardır sit alanı olarak belirlendiğini bilmemesi hayatın olağan akışına uygun değildir. Sanıklara ait taşınmazların tapu kayıtlarında bu ibarenin bulunmaması, sanıkların buranın yayla olduğunu bilmediklerine ilişkin kesin karine teşkil etmeyeceği gibi bu şekilde geniş bir alanın sit alanı ilan edilmesi durumunda orada yaşayanlara tek tek ilan ve tebliğ edilmesi lüzumu yeni yasa ile bile kabul edilmemiş, iletişim vasıtaları ile tebligatın yapılması yeterli görülmüş olduğundan sanık vekilinin ilan, tebliğ, tapu kaydı ve bölgenin sit alanı olduğunu sanıkların bilmediğine ilişkin beyanlarına itibar edilmemiştir. Her ne kadar sanıklar tarafından umuma ayrılmış çıkmaz sokağa dolgu yapılmak sureti ile müdahale edildiği sabit ise de, Muğla Karabağlar yayla mevkiinde fiziki konum itibariyle tarlalar arasındaki dar sokak ve geçitlerden ulaşımın sağlandığı, bazı taşınmazların genel yola çıkmak için dahi yollarının bulunmadığı, mevkiinin devamlı olarak tarım yapılan bir yer olması ve Muğla ilinde yıllık yağışın çok olması nedeni ile zaman zaman toprak yapısı ve eğiminin değişebildiği, sanıkların olay tarihinde taşınmazlarına su basmasını önlemek amacıyla çıkmaz sokağa dolgu malzemesi koydukları, bu işlemin kalıcı nitelikte olmadığı ve keşif günü itibariyle çıkmaz sokağın eski hale getirilmiş olduğu ve sanıkların eylemi nedeni ile gerek komşu taşınmazlarda, gerekse üçüncü derece doğal ve kentsel sit alanı içerisinde bulunan suça konu yerde herhangi bir zarar meydana gelmediği bilirkişi raporları ve keşifte yapılan inceleme ile anlaşıldığından unsurları itibariyle oluşmayan müsnet suçtan sanıkların ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir." denilmektedir.

2. Sanık ... savunmasında; "Üzerime atılı suçlamayı kabul etmiyorum. Benim bu olay ile herhangi bir ilgim yoktur. Bu parsel numaralarındanda bellidir. Ben orada devamlı ikamet ettiğim için beni de olaya dahil etmişler. Suçlamaları kabul etmiyorum." demiştir.

3. Sanık ... savunmasında; "Üzerime atılı suçlamayı kabul etmiyorum. Ben daha önce bu hususda savunmamı yapmıştım. Tekrar ederim. Komşularımın talebi üzerine bu toprağı döktürdüm. Bende 5 yıldır yaylada bulunan evime gidip gelemiyordum. Bu nedenle yolu düzeltmek istedim. Ancak daha sonra yaşananlar nedeni ile toprağı geri aldırdım. Benim bu işlemi yaptırmam nedeni ile çevre taşınmazların daha çok su altında kalması söz konusu değildir. Karşı tarladaki kesik kapatıldığında su basması olayı sona ermiştir. Bu olay nedeni ile ben taşınmazımı satmaya karar verdim." demiştir.

4.Mahkemece mahallinde 15.04.2016 tarihinde keşif icra edilmiş olup, inşaat bilirkişi raporunda, keşif günü itibariyle dolgu malzemesinin kaldırıldığı, yükseltme kalmadığının tespit edildiği, arkeolog bilirkişi raporunda, taşınmaz üzerinde herhangi bir müdahale tespit edilmediğinin belirtildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1.Sanıklar hakkında doğal sit alanına izin almaksızın toprak malzeme ile dolgu yaptıklarından bahisle açılan kamu davası kapsamında, sanık ...'nin savunmasında, komşularının talebi üzerine toprağı döktürdüğünü, yolu düzeltmek istediğini, ancak daha sonra yaşananlar nedeni ile toprağı geri aldırdığını beyan ettiği, sanık ...'un savunmasında, dava konusu eylem ile ilgisi olmadığını, dolguyu sanık ...'nin yaptırdığını beyan ettiği, mahkemece mahallinde icra edilen keşif neticesinde, dolgu malzemesinin kaldırıldığı, herhangi bir müdahalenin kalmadığının tespit edildiği anlaşılmakla, mahkemece sanıkların beraatine karar verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2.Sanık ...'nun davaya konu dolgu malzemesini kaldırdığı, sit alanında müdahalenin ortadan kalktığı, bu hali ile sanığın suç işleme kastının olmadığı anlaşılmakla, mahkemece sanığın üzerine atılı suçun manevi unsuru oluşmadığından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi gereğince beraatine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde aynı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereğince beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

3. Sanık ...'nin dolguyu yaptırdığını beyan etmesi, sanık ...'un da eylemle ilgisi olmadığını, dolguyu Vasfi'nin yaptırdığını beyan etmesi karşısında, sanık ...'un 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi gereğince beraatine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde aynı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereğince beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

3. Sanık ...'nin dolguyu yaptırdığını beyan etmesi, sanık ...'un da eylemle ilgisi olmadığını, dolguyu Vasfi'nin yaptırdığını beyan etmesi karşısında, sanık ...'un 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi gereğince beraatine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde aynı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereğince beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

4. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, kararda (2-3) nolu bentlerde açıklanan husus dışında hukuka aykırılık görülmemiş olup, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (2-3) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle Muğla 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.05.2016 tarihli ve 2015/664 Esas, 2016/334 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün ikinci paragrafı çıkartılarak yerine " Sanık ...'nun yüklenen suç açısından kastının bulunmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraatine, sanık ...'ın yüklenen suçun sanık tarafından işlenmediğinin sabit olması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca beraatine," ibaresinin eklenmesi ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.11.2023 tarihinde karar verildi.