muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1043, Karar No: 2014/6761, Tarih: 09.04.2014

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'nın resmi nikahlı evli iken vefat eden babasının ölümünden dolayı, dul ve yetim maaşı alabilmek için, eşi ...'dan 08.05.1997 tarihinde anlaşmalı olarak boşandığı, ancak boşandıktan sonra fiilen hiç ayrılmayıp, birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmişse de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler çerçevesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 09.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11843, Karar No: 2018/7305, Tarih: 18.06.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/11843 E.  ,  2018/7305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : Akbank T.A.Ş.

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığa isnat edilen İİK'nın 332. maddesinde düzenlenen “aczine kendi fiiliyle sebebiyet veren vaziyetinin fenalığını bilerek ağırlaştırma” suçunun oluşabilmesi için, haciz yolu ile takip talebinden sonra veya bu talepten önceki iki yıl için borçlu, adet üzere kabul edilemeyecek bir hafiflikte hareket ederek veya haddinden ziyade masraflar yaparak yahut cüretli talih oyunlarına veya basiretsizce spekülasyonlara girişerek, yahut vaziyetinin fenalığını bildiği halde o gibi hareketlerle bu fenalığı ağırlaştırıyorsa, aleyhine aciz belgesi alınması veya alacaklı alacağını alamadığını ispat etmesinin gerekmesi karşısında, sanık hakkındaki şikayet dilekçesinde yukarıda anlatılan hususlar çerçevesinde, sanığın fiiliyle ilgili İİK.'nın 351. maddesi kapsamında herhangi bir somutlaştırma yapılmamış olması gözetildiğinde sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken hakkında mahkumiyet hükmü tesisi,

Kabule göre de;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 332. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Sanık hakkında verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrildiği dikkate alınmaksızın, "hapsin tatbikine başlandıktan sonra borçlu borcun tamamını veya o tarihe kadar icra veznesine yatırmak zorunda olduğu meblağı öderse tahliye edilmesine", karar verilmesi,

2-Sanık hakkında verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrildiği dikkate alınmaksızın, "hapsin tatbikine başlandıktan sonra borçlu borcun tamamını veya o tarihe kadar icra veznesine yatırmak zorunda olduğu meblağı öderse tahliye edilmesine", karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 18/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/32629, Karar No: 2015/17450, Tarih: 10.11.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/32629 E.  ,  2015/17450 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/394671

MAHKEMESİ : Eğirdir Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/10/2013

NUMARASI : 2012/73 (E) ve 2013/248 (K)

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuklar hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelenmesinde;

İşyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan üçer kez olmak üzere ayrı ayrı hükmolunan neticeten 1.500 TL adli para cezasına ilişkin hükümler miktar itibariyle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 305/1. maddesi uyarınca kesin olup temyiz kabiliyeti bulunmadığından suça sürüklenen çocuklar Y.. S.. ile R.. Ç.. müdafiinin temyiz isteminin aynı Yasanın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocukların her bir müştekiye yönelik eylemleri nedeniyle ayrı ve bağımsız biçimde değerlendirme yapılarak, uygulama maddeleri ayrı ayrı gösterilip denetime olanak sağlayacak biçimde ayrı ayrı hüküm kurulması gerekirken, toplu uygulama yapılması suretiyle CMK'nın 232. maddesine aykırı davranılması,

2-22.10.2011 tarihli tutanak içeriğine göre, ihbar üzerine olay yerine giden kolluk kuvvetlerinin suça sürüklenen çocukları müştekilerden M.. Ç..'e ait işyeri içerisinden çıkarak motosiklete binip kaçtıkları sırada kovalamaca sonucu kesintisiz takip ile yakaladıklarının anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocukların eylemlerinin teşebbüs aşamasında kaldığı gözetilmeden, suça sürüklenen çocuklar hakkında tamamlanmış hırsızlık suçundan hüküm kurulması,

3-Müşteki H.. A..'in 04.10.2012 tarihli celsede alınan beyanına göre; müştekinin işyerinden 4-5 TL para ile 10-15 TL tutarında kırtasiye malzemesi çalan suça sürüklenen çocuklar hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerekip gerekmediğinin karar yerinde tartışılmaması,

4-Müştekilerden M.. Ç..'e ait işyerinden hırsızlık yaptıkları sırada yakalanan suça sürüklenen çocukların yakalandıklarında, henüz müşteki H.. A..'in başvurusu olmadan önce hırsızlık yaptıkları yeri göstermek suretiyle, suça konu malların emanete alınmasını sağladıklarının anlaşılması karşısında, haklarında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

4-Müştekilerden M.. Ç..'e ait işyerinden hırsızlık yaptıkları sırada yakalanan suça sürüklenen çocukların yakalandıklarında, henüz müşteki H.. A..'in başvurusu olmadan önce hırsızlık yaptıkları yeri göstermek suretiyle, suça konu malların emanete alınmasını sağladıklarının anlaşılması karşısında, haklarında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

5-22.10.2011 tarihli olay yeri tespit tutanağı ile muhafaza altına alma tutanağı içeriğine göre; suça sürüklenen çocuklar polis aracı ile muayene için hastaneye götürüldükleri sırada müştekilerden S.. B..'in işyerinden çaldıkları sigaraları sakladıkları yeri göstermek suretiyle iadeyi sağladıkları halde, haklarında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

6-Suça sürüklenen çocuk Y.. S..'in, 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesinin yollamasıyla kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırıma çevrilmesine ilişkin olarak TCK'nın 50/1. maddesinin uygulanmamasına esas geçmişte hapis cezası var ise de, Isparta 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.04.2011 tarih, 2010/434 Esas ve 2011/151 Karar sayılı ilamına konu cezaların kısa süreli erteli hapis cezalarından ibaret olduğunun anlaşılması karşısında, anılan ilamdaki hapis cezalarının TCK'nın 50/1. maddesi gereğince uygulama yapılmasında zorunluluk olup olmadığı araştırılarak kısa süreli hapis cezalarının buna göre yeniden adli para cezası veya tedbirlerden birisine çevrilip çevrilmeyeceğinin değerlendirilmemesi,

7-Sosyal inceleme raporu için harcanması zorunlu kamu masrafı niteliğinde bulunması nedeniyle bilirkişiye ödenen 200 TL'nin suça sürüklenen çocuklara yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi suretiyle Çocuk Haklarına Dair Sözleşme'ye aykırı davranılması,

8-Sosyal inceleme raporu için bilirkişiye ödenen ücret çıkarıldıktan sonra geriye kalan toplam 39,25 TL'den suça sürüklenen çocuklara payları oranında yüklenen yargılama giderininin inceleme tarihi itibariyle 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan daha az olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesi gereğince Devlet hazinesine yüklenilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar Y.. S.. ile R.. Ç.. müdafiinin temyiz istemi bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 10.11.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6273, Karar No: 2012/5207, Tarih: 24.02.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/6273 E.  ,  2012/5207 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Haksız ödeme nedeniyle tazminat talebi

Hüküm : 2.000,00 TL adli para cezasının 14/12/2004 tarihinden faiziyle, 2.800,00 TL adli para cezasının 12/09/2005 tarihinden faiziyle davalıdan alınarak davacıya verilmesine.

Davacının tazminat talebinin kabulüne ilişkin hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükmün 1. fıkrasının a bendinde davacıya faiziyle birlikte geri ödenmesine karar verilen 2.000,00 TL’nin İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2003/2 Esas ve 2004/74 Karar sayılı ilamının infazına ilişkin davacı tarafından ödenen para cezası olup 14/12/2004 tarihinde infaz edildiği, 5320 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca 01/06/2005 tarihinden önce yapılan işlemler ile ilgili tazminat taleplerinin 466 sayılı Kanun hükümlerine göre incelenip karara bağlanması gerektiği, anılan kanunda ise davacının tazminat talebine konu işleme ilişkin herhangi bir yasal düzenleme bulunmadığından bu kanun kapsamında tazminat talep edilemeyeceği, diğer taraftan kararda uygulama maddesi olarak belirlenen 5271 sayılı CMK’nın 323/3 maddesinin delalet ettiği aynı kanunun 144/1-b maddesi uyarınca “tazminata hak kazanmadığı halde, sonradan yürürlüğe giren ve lehe düzenlemeler getiren kanun gereği, durumları tazminat istemeye uygun hale dönüşenler”in de tazminat isteyemeyecekleri, bu nedenle davacının para cezası olarak ödediği 2.000,00 TL’ye ilişkin tazminat talebinin idari yargıda dava konusu edilebileceği gözetilmeksizin yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı görülmekle, davalı vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerden dolayı yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, 24/02/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8420, Karar No: 2020/4007, Tarih: 06.07.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/8420 E.  ,  2020/4007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet, ret

1-Sanık ... hakkında “2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme” ve sanık ... hakkında “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçlarından verilen mükerrerlik nedeniyle ret kararlarına yönelik katılan vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesinde:

Sanıklar hakkında aynı fiillerle ilgili olarak mükerrer açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nin 223/7. maddesi uyarınca reddi gerekçeleri gösterilerek Mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanıklar hakkında “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanıklar müdafilerinin temyiz istemlerinin incelenmesinde:

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiilin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezaların kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümlerde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış, sanıklar müdafilerinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan hükümlerin ONANMASINA, 06/07/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3330, Karar No: 2023/3445, Tarih: 21.06.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/3330 E.  ,  2023/3445 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1666 E., 2023/252 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 11. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/254 E., 2022/514 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Kararın davalı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının esası incelenmeksizin kaldırılmasına, kaldırma kararına uygun şekilde işlem yapılmak üzere dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Kararın her iki taraf vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince tarafların istinaf başvurularının kısmen kabulü ile gerekçenin düzeltilmesine, İlk Derece Mahkemesi kararının kısmen kaldırılmasına, kaldırılan yönlerden yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; evlendikleri günden beri davalı kadının evlendiğine pişman olduğunu söylediğini, eski eşinden boşanmakla hata yaptığını, eski eşini hala çok sevdiğini söylediğini, davacı erkeğe ve ailesine hakaret ve tehdit ettiğini, maaşını ailesine verdiğini, davacı erkekten habersiz kredi çektiğini, eve alınanları ailesine verdiğini, 2017 Aralık ayında ameliyat olan davacı erkeğin ameliyat sonrasında annesinde kalmasını istediğini, 31 Aralık günü davacının çocuğu görmek istemesi üzerine davacının annesinin evine çocuğu getirdiğini, burada davacının annesine hakaret edip ona tokat attığını, davalı kadının cinsel birliktelik kurmadığını, sürekli tartıştıklarını, en son davalı kadının davacı erkeğin ailesinin evine gidip hakaret ve tehdit ettiğini, davacı erkeğin boşanmayı istemesi üzerine kendisini yatak odasına kilitleyip polis çağırdığını, davacı erkeğe kumpas kurduğunu iddia ederek tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebi ile boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin davacı babaya verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davacı erkek vekili süresinde verdiği cevaba cevap dilekçesi ile dava dilekçesindeki beyanlarına ek olarak davalı kadının babası ve erkek kardeşinin de kendisini tehdit ettiğini beyan etmiştir.

II. CEVAP

2. Davacı erkek vekili süresinde verdiği cevaba cevap dilekçesi ile dava dilekçesindeki beyanlarına ek olarak davalı kadının babası ve erkek kardeşinin de kendisini tehdit ettiğini beyan etmiştir.

II. CEVAP

Davalı kadın vekili süresinde verdiği cevap dilekçesinde özetle; davacı erkeğin iddialarının doğru olmadığını, davacı erkeğin davalı kadına psikolojik ve fiziksel şiddet uyguladığını, eşi ve çocuğuna ilgi ve alaka göstermediğini, tüm zamanını annesi ile geçirdiğini, davalı kadını sürekli boşanmakla tehdit ettiğini, evin ihtiyaçlarını karşılamadığını iddia ederek davanın reddine, ortak çocuğun velâyetinin davalı anneye verilmesine, çocuk için 1.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakası ile 50.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminatın davalı erkekten alınarak davacı kadına verilmesine, nafakalara artış yapılmasına, ziynetlerinin de aynen iadesine aksi halde bedelinin iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 04.11.2019 tarih ve 2018/1330 Esas 2019/846 Karar sayılı kararı ile; taraf vekillerine 25.02.2019 tarihli ön inceleme duruşmasına delillerini sunmaları için kesin mehil verildiği, davacı tarafça kesin mehil içinde delil listesi ibraz edilmediği, davalı vekili sistemden tanık listesi ibraz ettiğini bildirmesine rağmen sistemde davalı tanık listesinin bulunmadığı, dinlenen davacı tanığının davacının annesi olduğunu, mevcut evliliğin her iki tarafın ikinci evliliği olduğunu, tarafların birbirlerine uyum sağlayamadığını, tartışmaları sonrasında aralarını yapmak için gittiğinde davalının boşanmak istediğini söyleyerek davacıyı sevmediğini dile getirdiğini, geçtiğimiz yıl Haziran ayında ayakkabı çekeceğiyle gelip kapısını çaldığını, davalıdan çekindiği için kapıyı açmadığını, sokağa çıkan davalının sabah 07:00'de "köpekler, hepinizi öldüreceğim, Allah belanızı versin, pompalı tüfek alacağım" diye bağırdığını, sonrasında davacının kendisini dövdüğünü söyleyerek evden ayrıldığını, beraberlik süresi içinde ortak ev için alınan mutfak ve temizlik malzemelerini torbaya doldurup kendi ailesine götürdüğünü, davacı kasık fıtığı ve katarakt ameliyatı olduğunda eşine bakamayacağını söylediğini, bir telefon görüşmelerinde "ben annemi dövmüşüm, seni mi dövmeyeceğim, seni balkondan aşağıya atarım" diye söylediğini bildirdiği, dosyaya ibraz edilen mesaj içeriklerinden davalının eşine ve ailesine yönelik hakaretlerde bulunduğunun anlaşıldığı, davacının iddiaları sabit görüldüğünden evlilik birliğinin davalının kusurlu hareketleri nedeniyle temelinden sarsıldığı gerekçesi ile davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu`nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin davalı anneye verilmesine, baba ile kişisel ilişki kurulmasına, çocuk için 600,00 TL tedbir ve iştirak nafakasının davacı erkekten alınarak davalı kadına verilmesine, davalı kadının maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine, ziynet eşyası talebine ilişkin usulüne uygun açılmış bir dava bulunmadığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili davanın tümü yönünden istinaf başvurusunda bulunulmuştur.