muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/656, Karar No: 2023/1162, Tarih: 14.02.2023

2-Fer'i müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde; davalı şirketin işyeri dosyasında davacının çalıştığını iddia ettiği dönemlerle ilgili herhangi bir belge bulunmadığını, davacının çalışmaları için kuruma dava konusu edilen dönemlerde herhangi bir bildirimin yapılmadığını, davacının sürekli çalışma iddiasının sadece tanık beyanlarıyla ispatlanamayacağından resmi kayıtlara itibar edilmesi gerektiğini, bu nedenle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kurum kayıtları, ...'e ait işyerinden adlarına hizmet bildiriminde bulunan (kaldırma kararı öncesinde ve sonrasında dinlenen) tanıkların anlatımları, ticaret sicil kayıtları, kaldırma kararı ve tüm dosya kapsamından, dinlenilen tanıkların sigorta bildirimlerinin de talep tarihteri arasında ...'e ait işyerinden yapıldığı ve davacının da bu tespitler karşısında 17.07.2007-13.01.2012 tarihleri arasında hizmet akdi ile çalıştığı, Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararından, taraflar arasında hizmet akdinin varlığın kabul edildiği ancak süre yönünden araştırma yapılmasının istendiği anlaşılmakla, kaldırma kararı öncesindeki ve sonrasındaki tanık anlatımları ve diğer verileri değerlendirerek davacının 17.07.2007-13.01.2012 tarihleri arasında çalıştığı ve bu dönemde işverenin ... olduğunu; 13.01.2012-02.10.2013 tarihleri arasında ...'e ait 1011107,1067751 ve 1086606 sicil sayılı işyerlerinden ve sonrasında davalı şirket tarafından davacı için hizmet bildiriminde bulunulmuş olduğu, 13.01.2012 sonrasında eksik bildirim olmadığı nazara alınarak davanın kısmen kabulü ile davacının 17.07.2007-13.01.2012 tarihleri arasında davalı ...'e ait olan ve belirtilen tarihlerde kanun kapsamında olan 1067751 sicil nolu işyerinde kesintisiz hizmet akti ile çalıştığının tespitine karar verilerek, davanın dahili davalı ... yönünden kısmen kabulüne, davacının 17.07.2007-13.01.2012 tarihleri arasında davalı ...'e ait 1067751 sicil nolu işyerinde kesintisiz hizmet akti ile çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin istemin hukuki yarar yokluğundan reddine, davanın davalı ... Yapı İnşaat ve San. A.Ş. yönünden reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı, dahili davalı ... ve fer'i müdahil Kurum vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı, dahili davalı ... ve fer'i müdahil Kurum vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1)Davacı vekili istinaf dilekçesinde; müvekkili ... davalı şirkette çalışmaya başladığı tarihten iş akdinin işverence feshedildiği tarihe dek yaklaşık 10 yıl boyunca aynı işveren bünyesinde çalıştığını, müvekkil işvereni olarak 2006 yılından 2017 yılına dek hep, sahibini ... ve firma adını... Yapı olarak bilmiş ve maaş ödemelerini de bu işveren tarafından kendisine yapıldığını, yerel mahkeme huzurunda ve talimat mahkemelerinde dinlenen tanıkların tamamının talep edilen dönemde davalı firmada davacı müvekkil ile birlikte çalıştıklarını tereddüte mahal vermeyecek şekilde belirttiklerini, bu iki firmanın (... ve demir yapı) demir yolu yapım işinde faaliyet göstermeleri, sahiplerinin aynı kişiler olması ve aynı şirket merkezinde hizmet vermelerinin aralarındaki bağlantıyı ortaya koyduğunu, mahkemeye sunulan, 2011 yılı Şubat ayına ait teslim ve tesellüm fişleri ile marmaray projesi için alstom firmasından davalı ... yapıya gönderilen mallara ilişkin olarak tutulan teslimat emirlerinde alıcının davalı ... yapı firması olduğunun görüleceğini, davanın talep edilen tüm dönemleri yönünden (17.07.2007-28.02.2017 tarihleri arasında) her iki işverenlik yönünden kabulü gerekirken kısmen kabul kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğunu, yerel mahkeme kararının kaldırılarak, davacı müvekkilin bildirilen tüm tarihler arasında kesintisiz ve sürekli olarak çalıştığının tespitini ve talep edilen dönemden ... ile Demir Yapı firmasının müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmasına karar verilmesini talep ettiklerini belirterek istinaf taleplerinin kabulüne ve davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2)Davalı ... vekili istinaf dilekçesinde; SGK kaydı yapılmadan bir kişinin çalışma imkanı olmadığını, davacı tarafın hizmet tespiti yapılan tarihlerde yeşil kartlı olduğunu, müvekkile ait iş yerlerinde çalışılmasına imkan olmadığını, tanık beyanları davacının müvekkil yanında sigortasız çalıştığının ispata elverişli olmadığını, davacının dava dilekçesindeki iddialarının kendi beyanlarıyla açıkça çelişkili olduğunu, ancak davacı taraf sunduğu ıslah dilekçesi ve "dahili dava dilekçesi" ile davanın en başından beri iddia edilen çalışma tarihlerinin gerçek olmadığını kabul ettiklerini, bu yönüyle davacının beyan ve iddialarına itibat edilemeyeceğinin açık olduğunu belirterek istinaf taleplerinin kabulü ile davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

3)Fer'i Müdahil Kurum vekili istinaf dilekçesinde; davalı SGK vekili istinaf dilekçesinde özetle; yerel mahkemece davanın dahili davalı ... yönünden kısmen kabulü ile; davacının 17.07.2007-13.01.2012 tarihleri arasında davalı ...'e ait ... sicil nolu işyerinde kesintisiz hizmet akti ile çalıstığının tespitine, fazlaya iliskin istemin hukuki yarar yokluğundan reddine,davanın davalı ... Yapı İnsaat ve San. A.Ş. yönünden reddine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırılık teşkil ettiğini, talep edilen hizmet tespit süresi için dava açma süresi olan 5 yıllık hak düşürücü sürenin dolduğunu, davacının davasının hak düşürücü süreye uğraması nedeniyle reddi gerekeceğini, davacının çalışmasını ispatlayacak çalışma olgusunu ortaya koyabilecek inandırıcı ve yeterli kanıt olmadığını, yerel mahkemece eksik ve hatalı tespitler içeren bilirkişi raporuna göre hüküm kurulmuş olduğunu belirterek istinaf taleplerinin kabulüne ve davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile yargılama sürecinde dinlenen tanıklardan bordro tanığı oldukları anlaşılan ..., ..., ..., ..., ... ile işyerine komşu işyerlerinde veya işyeri ile ticari ilişki içinde olan firmalarda çalıştığı anlaşılan tanıklar ..., ..., ..., ..., ...'ın beyanları neticesinde davacının 17.07.2007-13.01.2012 tarihleri arasında davalı ...'e ait ... sicil nolu işyerinde kesintisiz hizmet akti ile çalıştığının tespitine karar verilmesi, davacının 13.01.2012 sonrasında eksik bildirimi olmadığı nazara alınarak davanın kısmen kabulü ile fazlaya ilişkin istemin hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmesi yerinde bulunarak, davacı, davalı kurum ve dahili dahalı ...'in istinaf başvurularının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 353/1-b-1 maddesi gereğince ayrı ayrı esastan reddine, karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı, dahili davalı ... ve fer'i müdahil Kurum vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı, dahili davalı ... ve fer'i müdahil Kurum vekilleri istinaf dilekçesi ile aynı sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 506 sayılı Kanun 79 uncu, 5510 sayılı Kanun 86/9 uncu maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 506 sayılı Kanun 79 uncu, 5510 sayılı Kanun 86/9 uncu maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Davacının talep ettiği dönem içerisinde 13.01.2012-03.03.2012, 04.03.2012-25.09.2012, 26.09.2012-02.10.2013 tarihleri arasında dahili davalı ... yanından bildirimlerinin bulunması, devamla 03.10.2013-30.11.2015, 02.12.2015-28.02.2017 tarihleri arasında da davalı ... Yapı San. ve Tic. A.Ş. yanından bildirimlerinin bulunması, dahili davalı ve davalı şirket yanından bildirimleri bulunan tanıkların ifadeleri, komşu işyeri tanıklarının ifadeleri, kabul kararı verilen 17.07.2007-13.01.2012 döneminde 1067751 işyeri sicil nolu işyerinin 02.05.2005 tarihinde kapsama alındığının bildirilmiş olması karşısında mahkeme kabulünün yerinde olduğu anlaşılmaktadır.

3)Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davacı, dahili davalı ... ve fer'i müdahil Kurum vekilleri temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere ayrı ayrı yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2013/3838, Karar No: 2013/17185, Tarih: 11.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/3838 E.  ,  2013/17185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...’ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 10/06/2003 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...’ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 10/06/2003 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 11/11/2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27912, Karar No: 2017/3069, Tarih: 05.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/27912 E.  ,  2017/3069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Ticareti usulüne aykırı olarak terk etme suçu açısından ise şikayetçi vekilinin 13.11.2012 tarihli haciz işleminde suçtan haberdar olduğuna dair herhangi bir beyanı veya buna ilişkin bir bilgi bulunmadığı, dolayısıyla şikayetin İİK’nın 347. maddesinde belirtilen 3 aylık süreden sonra yapıldığının tespit edilmemesi nedeniyle tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1- Sanığın yetkilisi olduğu şirketin zabıta araştırması ve vergi dairesi kayıtlarına göre faal olduğu, alınan bilirkişi raporuna göre borçlarını ödeyebilecek durumda bulunduğu anlaşıldığından sanığın ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

3- Şikayetçi vekilinin, 19.02.2013 havale tarihli şikayet dilekçesinde, İİK'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılması isteği ile birlikte aynı Kanun'un 333/a maddesi uyarınca da cezalandırılmasını talep etmesi karşısında, mahkemece, şikayetçi vekilinin İİK'nın 333/a maddesi uyarınca da hüküm kurulması gerekirken bu konuda hüküm kurulmaması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 05.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11142, Karar No: 2010/11806, Tarih: 05.10.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/11142 E.  ,  2010/11806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü 107 ada 343 parsel sayılı 3829.82 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, zeytinlik niteliğinde kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kısmen kabulüne ve dava konusu parselin tespitinin iptali ile bilirkişi krokisinde (A) harfi ile gösterilen 564.71 m2'lik bölümünün orman niteliğinde Hazine adına, (B) harfi ile gösterilen 13265.11 m2'lik bölümünün tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiş, temyiz dilekçesi H.Y.U.Y.’nın 432/4 maddesi gereğince süresinden sonra verilmiş olduğu gerekçesi ile reddedilmiştir. ... bu kez ret kararını temyiz etmektedir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 1965 yılında Kurtbeleni serisi içinde yapılıp 08/12/1965 tarihinde ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1991 yılında 3302 Sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulamaları yapılmış, bu çalışma da 18/12/1992 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

Dosya arasında bulunan ve Orman Yönetimine karar tebliğini içeren evrakın incelenmesinde bu belgenin, yönetim vekili Avukat Anıl Türkiş adına düzenlendiği, “bizzat kalemde kendisine“ tebliğ edildiğinin belirtilmiş olmasına rağmen imza kısmına “yerine” ibaresi yazıldığı gözlenmiştir. İmzanın kime ait olduğu da anlaşılamamaktadır. 7201 Sayılı Tebligat Yasanın 10. maddesine göre “Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır.

Şu kadar ki; kendisine tebliğ yapılacak şahsın müracaatı veya kabulü şartıyla her yerde tebligat yapılması caizdir.” Dolayısıyla kalemde tebliğin geçerliliği bizzat ilgiliye yapılmış olması şartına bağlıdır. Orman Yönetimine yapılan tebligat bu şartı taşımadığından geçerliliği bulunmamaktadır. Bu nedenle; mahkemenin, temyiz dilekçesinin reddi yolundaki kararının kaldırılması gerekmiş ve işin esasının incelenmesine geçilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından kesinleşmiş orman kadastro haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada çekişmeli taşınmazın kısmen orman kadastrosu dışında

kalan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 05/10/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.