muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/16522, Karar No: 2021/21765, Tarih: 16.12.2021

“(1) Bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin bozma dışında kalan hükümleri temyiz edilebilir.

(2) Ancak;

a) İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları,

b) İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları,

c) (Ek: 20/7/2017 - 7035/20 md) Hapis cezasından çevrilen seçenek yaptırımlara ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak bölge adliye mahkemesince verilen; seçenek yaptırımlara ilişkin her türlü kararlar ve istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararlar,

d) (Değişik: 18/6/2014 - 6545/78 md.) İlk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

f) (Değişik: 18/6/2014 - 6545/78 md) Sadece eşya veya kazanç müsaderesine veya bunlara yer olmadığına ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları,

g) On yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları,

h) (Değişik: 18/6/2014 - 6545/78 md.) Davanın düşmesine, ceza verilmesine yer olmadığına, güvenlik tedbirine ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak bölge adliye mahkemesince verilen bu tür kararlar veya istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararlar,

ı) Yukarıdaki bentlerde yer alan sınırlar içinde kalmak koşuluyla aynı hükümde, cezalardan ve kararlardan birden fazlasını içeren bölge adliye mahkemesi kararları,

Temyiz edilemez.” şeklinde değiştirilmiş,

CMK’nın 286/2-d. maddesindeki istisnaya ilişkin önceki düzenleme, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararının istinaf edilmesi üzerine bölge adliye mahkemesinin mahkumiyet kararı vermesi halinde de temyiz yolunun kapalı olmasının Anayasaya aykırı olduğu gerekçesiyle Anayasa Mahkemesinin 15/02/2019 tarihili R.G’de yayımlanan 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 Esas, 2018/118 Karar sayılı kararı ile iptal edilmesi üzerine 28/02/2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 20/02/2019 tarih ve 7165 sayılı Yasanın 7. maddesi ile iptal gerekçesi doğrultusunda yeniden düzenlenerek;

d) İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları”

d) İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları”

Temyiz edilemez. şeklinde son halini almıştır.

6545 sayılı yasa ile yapılan değişiklik öncesi bu madde, “sulh ceza mahkemesinin görevine giren suçlarla ilgili olarak ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararlarının” temyiz edilemeyeceği şeklindeydi. 6545 sayılı yasa ile sulh ceza mahkemeleri kaldırılıp yerine sulh ceza hâkimlikleri kurulunca, maddedeki “sulh ceza mahkemesinin görevine giren suçlar” ibaresi çıkarılarak yerine daha önce sulh ceza mahkemesinin görevine giren ceza miktarı ilave edilmiştir. 5235 sayılı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görevleri ve Yetkileri Hakkında Kanunun 10. maddesine göre, iki yıla kadar hapis cezası ve bunlara bağlı adli para cezaları ile bağımsız olarak hükmedilecek adli para cezaları ve güvenlik tedbirlerine ilişkin hükümlerin uygulanması sulh ceza mahkemesinin görevindeydi.

Temyiz edilebilirlik açısından önemli olan, ilk derece mahkemesinin hükmettiği sonuç ceza miktarı değil, o suç için kanunda öngörülen hapis cezasının üst sınırıdır. Üst sınır iki yıl (iki yıl dahil) veya daha az hapis cezası olmalıdır. Üst sınırı iki yıl veya daha az hapis cezası gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin ilk derece mahkemesinin verdiği kararın istinaf edilmesi üzerine bölge adliye mahkemesinin verdiği her türlü karar (İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç) temyiz edilemez. Üst sınırın belirlenmesinde cezadan indirim yapılmasını gerektiren hafifletici sebepler ile cezadan artırım yapılmasını gerektiren ağırlaştırıcı sebeplerin dikkate alınmaması gerektiğini düşünüyoruz. Kanun koyucu tarafından öngörülebilecek olan bu konuda açık bir düzenleme yapılmamış olması nedeniyle cezayı artıran veya azaltan nedenler dikkate alınmaksızın temel cezanın esas alınması gerekir.

Kanun koyucu cezayı artıran veya azaltan nedenlerin dikkate alınmasını istediği hususlarda açıkça düzenleme yapma yoluna gitmektedir. Nitekim mahkemelerinin görevinin belirlenmesine ilişkin 5235 sayılı Yasanın 14. maddesinde; mahkemelerin görevlerinin belirlenmesinde ağırlaştırıcı veya hafifletici nedenler gözetilmeksizin kanunda yer alan suçun cezasının üst sınırının göz önünde bulundurulacağını açıkça düzenlendiği gibi, zamanaşımına ilişkin TCK’nın 66. maddesinin 3. fıkrasında da dava zamanaşımı süresinin belirlenmesinde dosyadaki mevcut deliller itibarıyla suçun daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hallerinin de göz önünde bulundurulacağını tereddüte yer vermeyecek şekilde vurgulamıştır. Temyiz sınırı bakımından nitelikli hallerin gözetileceğine dair bir düzenleme bulunmadığı için kanunda yer alan suçun cezasının üst sınırının esas alınması daha uygun olacaktır.

Kural olarak üst sınırı iki yıl veya daha az hapis cezası gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin olarak ilk derece mahkemesinin verdiği kararlar hakkında bölge adliye mahkemesinin istinaf incelemesi sonucu verdiği kararlar temyiz edilemez. Üst sınırı iki yıl veya daha az hapis cezasını gerektiren suçlara ilişkin ilk derece mahkemesinin kararındaki cezayı artıran, eksilten, hapis cezasını adli para cezasına çeviren veya mahkumiyet kararı yerine ceza verilmesine yer olmadığına, düşmeye veya beraate karar veren bölge adliye mahkemesinin kararları temyiz edilemez. Örneğin, TCK’nın 116/1. maddesinde tanımlanan gündüz vakti konut dokunulmazlığını bozma suçu için altı aydan iki yıla kadar hapis cezası öngörülmüştür. Üst sınır iki yılı aşmadığı için; ilk derece mahkemesi tarafından verilen mahkumiyet kararının istinaf edilmesi üzerine bölge adliye mahkemesince cezanın artırılması, eksiltilmesi veya beraat, düşme ya da ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi durumlarında temyiz yolu açık değildir. Ancak konut dokunulmazlığını bozma suçu gece vakti işlenmişse bu suç için TCK’nın 116/4. maddesinde bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü ve cezanın üst sınırı iki yılı aştığından TCK’nın 116/4. maddesi uyarınca kurulan hüküm bu bent kapsamına girmeyecek ve diğer bentlere göre sorun çözülecektir.

Anayasa Mahkemesinin iptal gerekçesi doğrultusunda bu kurala bir istisna getirilmiştir. Buna göre, ilk derece mahkemesinin ceza verilmesine yer olmadığına, düşmeye veya beraate karar vermesi üzerine istinaf incelemesi yapan bölge adliye mahkemesinin ilk kez mahkumiyet karar vermesi ve verilen bu mahkumiyet kararının CMK’nın 272/3. maddesi uyarınca kesin nitelikte olmaması halinde temyiz yolu açık olacaktır. Örneğin; ilk derece mahkemesinin TCK’nın 86/2. maddesi kapsamında kalan kasten yaralama suçundan verdiği beraat kararının istinaf edilmesi üzerine, istinaf mahkemesinin ilk derece mahkemesinin kararını kaldırarak TCK’nın 86/2. maddesi uyarınca 4 ay hapis cezasına hükmetmesi halinde karar temyize tâbi olacaktır. Ancak seçimlik cezalardan adli para cezası seçilerek 2.400,00 TL adli para cezasına hükmetmesi halinde ise karar CMK’nın 272/3. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğundan temyize tâbi olmayacaktır. (...., Yargıtay Kararları Işığında Ceza Yargılamasında İstinaf ve Temyiz, 2. baskı, 2020, Ankara, Adalet yayınevi, s.343 vd)

Yukarıda açıklanan nedenlerle, üst sınırı iki yıl veya daha az hapis cezası gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin olarak ilk derece mahkemesinin verdiği kararlar hakkında bölge adliye mahkemesinin istinaf incelemesi sonucu verdiği beraat kararı temyiz edilemez. Kanun koyucunun amacı madde metninin ilk halinde olduğu gibi sulh ceza mahkemesinin görevine giren suçlarla ilgili olarak ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararlarının” temyiz edilemeyeceği şeklinde olup 6545 sayılı yasa ile sulh ceza mahkemeleri kaldırılıp yerine sulh ceza hâkimlikleri kurulunca, maddedeki “sulh ceza mahkemesinin görevine giren suçlar” ibaresi çıkarılarak yerine daha önce sulh ceza mahkemesinin görevine giren ceza miktarı ilave edilmiştir. Temyiz sınırı bakımından nitelikli hallerin gözetileceğine dair bir düzenleme bulunmadığı için kanunda yer alan suçun cezasının üst sınırının esas alınması gerektiği düşüncesiyle üst sınırı iki yıl veya daha az hapis cezasını gerektiren suçlara ilişkin ilk derece mahkemesinin kararındaki cezayı artıran bölge adliye mahkemesinin kararlarının temyiz edilemeyeceğini düşündüğümüzden sanıkların temyiz istemlerinin CMK’nın 286/2-d maddesi uyarınca reddine karar verilmesi yerine hükümlerin temyizi kabil olduğu kabul edilerek sanık ...’ın temyiz dilekçesinde herhangi bir sebep göstermediğinden bahisle temyiz isteminin CMK’nın 298. maddesi uyarınca reddine, sanık ... hakkında ise esasa ilişkin inceleme yapan sayın çoğunluğun düşüncesine iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2014/7844, Karar No: 2014/15893, Tarih: 17.10.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/7844 E.  ,  2014/15893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 36. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 15/11/2011 gün ve 2011/127-2011/53 sayılı kararı düzelterek onayan Daire’nin 21.11.2013 gün ve 2012/3995-2013/21126 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili ve borcu üstlenen ... vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili tarafından davalı bankaya el konulmadan önce yatırdığı paranın hiçbir yazılı talimatı olmadan davalı banka yetkilileri tarafından ...’de kurulan paravan ... Off Shore Bank Ltd. adlı kıyı bankası hesabına aktarıldığını, müvekkilinin alacağının tahsili amacıyla kıyı bankası aleyhine başlattığı icra takibinin kıyı bankasının hiçbir mal varlığının bulunmaması ve kapatılmış olması nedeniyle sonuçsuz kaldığını, davalı banka kuruluş sermayesini de temin etmek suretiyle ...'de kurmuş olduğu paravan banka ile organik ilişki içinde olup, müvekkilinin mevduatının kanuna karşı hile yapılarak davalı banka tarafından kullanıldığını, davalı bankanın kötü niyetli olduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı tutularak açılan davada 16.295,82 TL'nin vade sonuna kadar akdi faiziyle, vade sonundan itibaren de fiili ödeme tarihine kadar bankalarca mevduata uygulanan en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalı bankadan tahsilini talep ve dava etmiş, yargılama sırasında yapılan ıslah ile dava konusu edilen alacağın dışında 01.10.1999 tarihinde yatırılmış olup, sehven dava edilmemiş bulunan 4.371,29 TL ile birlikte toplam 20.667,11 TL'nin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı ve borcu üstlenen vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, davalı ve borcu üstlenen ... vekili tarafından temyiz edilen karar, Dairemizin 21.11.2013 günlü kararında yazılı gerekçelerle düzeltilerek onanmıştır.

Davalı vekili ve borcu üstlenen ... vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuşlardır.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekili ve borcu üstlenen ... vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekili ve borcu üstlenen ... vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, ödediği karar düzeltme harcının isteği halinde karar düzeltme isteyen davalıya iadesine, 17.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8651, Karar No: 2021/4204, Tarih: 07.04.2021

**12. Hukuk Dairesi         2020/8651 E.  ,  2021/4204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1- Şikayet konusu Aydın İcra Dairesi’nin 2018/19453 E. sayılı takip dosyası hakkında verilen karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Kambiyo senetlerine mahsus yolla takibin ve ilamsız takibin aynı alacağa ilişkin olarak tahsilde tekerrür olmamak kaydıyla birlikte sürdürülmesi mümkün olup, mükerrer tahsilat yapıldığı takdirde bu hususta şikayet yoluna gidilebileceğinin tabi bulunmasına, tarafların iddia ve savunmalarına, dosya içeriğindeki bilgi ve belgelere ve kararın gerekçesine göre borçluların yukarıda zikredilen takip dosyası hakkındaki temyiz itirazlarının REDDİNE,

2- Şikayet konusu Aydın İcra Dairesi’nin 2018/19452 E. sayılı takip dosyası hakkında verilen karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Alacaklı tarafından borçlular ... Tarım Ürün. Ltd. Şti. ve ... aleyhinde Aydın İcra Dairesi’nin 2018/19452 E. sayılı takip dosyası ile 07.06.2018 tarihinde ipoteğin paraya çevrilmesi yolu ile ilamlı takip başlatıldığı, borçluların icra mahkemesine başvurusunda, aynı hukuki ilişkiden kaynaklanan borcun tahsili için daha önce yine aynı icra müdürlüğünün 2018/18728 E. sayılı takip dosyası ile bonoya dayalı olarak borçluların tamamı hakkında kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile 31.05.2018 tarihinde takip başlatıldığını, alacaklının seçimlik hakkını kambiyo senetlerine özgü haciz yolu ile takipten yana kullandığını ileri sürerek mükerrer 2018/19452 E. sayılı takip dosyasının iptalinin talep edildiği, ilk derece mahkemesince, İİK’nun 45. maddesi gereğince şikayetin reddine karar verildiği, borçlular tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun HMK’nun 353/1-b(1) maddesi uyarınca esastan reddine karar verildiği görülmüştür.

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

İİK'nun 45. maddesinde rehinle temin edilmiş bir alacağın borçlusunun iflasa tabi şahıslardan olsa bile alacaklının yalnız rehnin paraya çevrilmesi yoluyla takip yapabileceği, poliçe ve emre muharrer senetlerle çekler hakkındaki 167'nci madde hükmünün mahfuz olduğu, aynı kanunun 167. maddesinde ise alacağı çek, poliçe veya emre muharrer senede müstenit olan alacaklının, alacak rehinle temin edilmiş olsa bile, kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takipte bulunabileceği düzenlenmiştir.

İİK'nun 45. maddesinde rehinle temin edilmiş bir alacağın borçlusunun iflasa tabi şahıslardan olsa bile alacaklının yalnız rehnin paraya çevrilmesi yoluyla takip yapabileceği, poliçe ve emre muharrer senetlerle çekler hakkındaki 167'nci madde hükmünün mahfuz olduğu, aynı kanunun 167. maddesinde ise alacağı çek, poliçe veya emre muharrer senede müstenit olan alacaklının, alacak rehinle temin edilmiş olsa bile, kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takipte bulunabileceği düzenlenmiştir.

Somut olayın incelenmesinde; 31.05.2018 tarihinde Aydın İcra Dairesi’nin 2018/18728 E. sayılı takip dosyası ile alacaklı tarafından 1.045.822,85 TL asıl alacağa ilişkin olarak şikayetçi borçluların tamamı hakkında kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibi başlatıldığı, 07.06.2018 tarihinde ise aynı icra dairesinin 2018/19452 E. sayılı takip dosyasında alacaklı tarafından 1.034.959,81 TL asıl alacağa ilişkin olarak şikayetçi borçlular ... Tarım Ürün. Ltd. Şti. ve ... hakkında ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla ilamlı icra takibi başlatıldığı, takip talebinde ve icra emrinde; “2018/18728 E. dosya ile tahsilde tekerrür olmamak kaydıyla” ibaresinin yer aldığı görülmüş olup, anılan takip dosyalarında yer alan alacak miktarları tam olarak aynı olmasa da takip talebinde yazılı ibareler ve alacaklı vekilinin cevap dilekçesi ile her iki takip dosyasına konu borcun aynı borç ilişkisinden kaynaklandığı anlaşılmaktadır.

Her ne kadar yukarıda anılan kanun hükümleri uyarınca borç ipotek ile temin edilmiş olsa bile, elinde kambiyo senedi bulunan alacaklı, kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takip yapabilirse de, somut olayda, öncelikle bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takibe geçildiğinden, alacaklı tercih hakkını bu takip türünden yana kullanmış olup, aynı borca ilişkin olarak ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla takip yapamaz. Bu husus kamu düzeni ile ilgili olup süresiz şikayete tabidir.

O halde mahkemece, şikayetin kabulü ile mükerrer olan Aydın İcra Dairesi’nin 2018/19452 E. sayılı takip dosyası ile başlatılmış olan ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla ilamlı icra takibinin borçlular ... ve ... yönünden iptaline karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde ile hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçluların temyiz isteminin kısmen kabulü ile yukarıda 2 nolu bentte yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca, ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nin 22.09.2020 tarih ve 2019/2949 E. - 2020/1459 K. sayılı kararının (KALDIRILMASINA), Aydın 1. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 10.10.2019 tarih ve 2019/74 E. - 2019/356 K. sayılı kararının (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 07/04/2021 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

Üye ...'un Karşı Oy Yazısı:

Üye ...'un Karşı Oy Yazısı:

İİK'nun 45. maddesinin 1. fıkrasında "Rehinle temin edilmiş bir alacağın borçlusu iflasa tâbi şahıslardan olsa bile alacaklı yalnız rehinin paraya çevrilmesi yolu ile takip yapabilir. Ancak rehinin tutarı borcu ödemeye yetmezse alacaklı kalan alacağını iflas veya haciz yoluyla takip edebilir" hükmüne, aynı maddenin 3. fıkrasında ise:

"Poliçe ve emre muharrer senetlerle çekler hakkındaki 167 nci madde hükmü mahfuzdur" hükmüne yer verilmiştir.

Anılan madde ile borç rehinle temin edilmiş ise, önce rehine başvurma zorunluluğu bulunmaktadır. Ancak, maddenin 3 üncü fıkrası ile İİK'nun 167. maddesi saklı tutulmuş ve istisnaya yer verilmiştir. Yani alacak rehinle temin edilmiş olsa dahi alacaklı sadece ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla takip yapabileceği gibi aynı alacak için kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluna da başvurabilecektir.

İlk derece mahkemesince Aydın İcra Dairesi'nin 2018/19452 E. sayılı takip dosyasında ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla yapılan takibin mükerrer olduğu iddiasının ilk derece ve Bölge Adliye Mahkemesince reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Yukarıda açıklanan gerekçeden de anlaşılacağı üzere Bölge Adliye Mahkemesince istinaf talebinin esastan reddine ilişkin kararın onanması gerekirken, bozulması yönünde sayın çoğunluğun görüşlerine katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2017/2048, Karar No: 2017/10332, Tarih: 11.12.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/2048 E.  ,  2017/10332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 28/11/2017 günü için yapılan tebligat üzerine, temyiz eden ile karşı taraftan gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde; ..., ..., ... mah. 501 ada, 139 parselde kayıtlı 918 m2 yüzölçümlü ana gayrimenkulün 10. nolu bağımsız bölümün maliki olduğu, binanın diğer kat malikleri tarafından yıktırılarak yeniden yaptırılmak istendiği, ancak bağımsız bölümlere ayrılan arsa paylarının bazı bağımsız bölümler aleyhine olacak şekilde orantısız olduğu, ortaya çıkan bu orantısızlığın hukuka ve hakkaniyete aykırı bulunduğu, taşınmaz üzerine ihtiyati tedbir konularak arsa paylarının yeniden düzenlenmesi istenilmiş, mahkemece; davanın kabulüne, mahkemece verilen tedbir kararının kaldırılmasına karar verilmiş hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, arsa paylarının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Kat Mülkiyeti Kanununun 3. maddesine göre, bağımsız bölümlere özgülenmiş arsa paylarının, kat irtifakının veya kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerleri ile oranlı olup olmadığının açıkça saptanması gerekir. Bu inceleme yapılırken bağımsız bölümlerden her birine özgülenen arsa payının o bölümlerin değerinde sonradan oluşan çoğalma veya azalmanın dikkate alınmaması, her bir bağımsız bölümün değerlerinin ve dolayısıyla özgülenmesi gereken arsa paylarının belirlenmesinde bağımsız bölümlerin nev'i, konumu (cephesi, katı v.s) ile büyüklüklerinin gözönünde tutulması, buna göre dava konusu edilen bağımsız bölümlerin tapuda yazılı arsa payları ile saptanan arsa payları arasında bir oransızlık bulunması halinde davanın kabulü gerekir. Dosya kapsamından; 31.03.1977 olan kat irtifakına geçiş tarihinde bağımsız bölümlerin değerinde ve dolayısıyla arsa paylarının tespitinde dikkate alınmayan bu nedenle arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenler ortaya konulmadığı gibi, kat irtifakının kurulduğu tarihten bu yana geçen uzun süre içerisinde arsa paylarına karşı bir itiraz da ileri sürülmemiştir. Açıklanan nedenlerle arsa payı düzeltimi davasının reddi yerine kabulü doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 11/12/2017 günü oy birliği ile karar verildi.