muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/28106, Karar No: 2015/15046, Tarih: 15.09.2015

Davalı işveren tarafından yapılan fesih işleminin sendikal nedenlere dayandığı ve geçersiz olduğu anlaşılması karşısında; davacının yargılama devam ederken davalı işveren bünyesinde işe başladığı, dolayısıyla işe iade yönünden dava konusuz kaldığı, işe iade yönünden karar verilmesine yer olmadığı, ancak sendikal nedenle fesih yapıldığı sabit olduğundan ve 6356 sayılı Yasanın 25/5 gereği işe başlatmama ( sendikal ) tazminatı işe başlatmama şartına bağlı olmadığından, sendikal tazminata hükmedilmeli; davacının en çok 4 aya kadar boşta geçen süre ücretine hükmedilirken 4 ayı geçmemek kaydıyla işe başlatıldığı tarihe kadar boşta geçen süre ücreti ve diğer hakları ile birlikte hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece bu yönler gözetilmeksizin karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE, davacının yargılama sırasında işe başlatılması nedeniyle dava konusuz kaldığından işe iade yönünde KARAR VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

3-Davalı işverence yapılan feshin sendikal nedene dayandığı anlaşılmakla 6356 sayılı Yasanın 25/5 fıkrası uyarınca işe başlatma -başlatmama şartına bağlı olmaksızın ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni ve talebi de dikkate alınarak takdiren davacının 1 (bir) yıllık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4-Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının ( fesih tarihinden davacının işe başladığı tarihe kadar) davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli 27,70 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 25,20 TL harcın mahsubuyla bakiye 2,50 TL karar ve ilam harcının davalıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan A.A.Ü.T.’ye göre 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan toplam 117,25.-TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Taraflarca yatırılan gider ve delil avanslarından varsa artan miktarının ilgili tarafa iadesine,

9-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 15.09.2015 tarihinde oybirliği ile KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1054, Karar No: 2010/1942, Tarih: 24.02.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/1054 E.  ,  2010/1942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ ,ELATMANIN ÖNLENMESİ, YIKIM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden davalıya ait 1744 parsel sayılı taşınmazın 20 m2 lik kısmının kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığını, bu bölümde bahçe duvarının bulunduğunu ileri sürerek bu bölümün tapusunun iptaline, elatmanın önlenmesi ve yıkıma karar verilmesini istemiştir.

Davalı, bir savunma getirmemiştir.

Davanın reddine ilişkin olarak verilen karar Dairece " ...3621 Sayılı Yasa hükümleri uyarınca işlem yapılması, sonucuna göre bir karar verilmesi" gereğine değinilerek bozulmuş olup, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda belirlenen kıyı kenar çizgisi ile mülkiyet sınırının çakıştığı, bir işgalin bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı Hazine vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacı Hazinenin temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 24.2.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9449, Karar No: 2022/2733, Tarih: 07.04.2022

**12. Ceza Dairesi         2021/9449 E.  ,  2022/2733 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : I- Sanık ... hakkında; TCK'nın 85/1, 62/1, 51/1-3-7-8.

maddeleri uyarınca mahkumiyet

II- Sanık ... hakkında; TCK'nın 85/1, 62/.1 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hüküm, sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 14:00 sıralarında ölen ...’ın, arkadaşlarıyla birlikte sanıklardan ...’ün işletme sahibi; diğer sanık ...’ün ise işletmenin mesul müdürü olduğu Pınar Yüzme Havuzunda yüzerken, havuzun 120 cm derinlikte olan kısmına tepe üstü atladığı, kafasını tabana çarparak suyun içinde bayıldığı, arkadaşlarının yaralı olarak ...’ı havuzdan çıkardıkları, sevk edildiği hastenede hayatını kaybettiği, yapılan otopsi ile havuza atlama sırasında meydana gelmesi mümkün, tam olmayan atlantooksipital eklem ayrılması ve bunun komplikasyonları sonucu öldüğünün tespit edildiği, olay yerinde yapılan incelemeler ve olayın hemen akabinde dinlenen tanıkların beyanlarından da anlaşılacağı üzere, olayın meydana geldiği havuzun üç değişik derinlikten meydana geldiği ve tek parçadan oluştuğu, havuzun kenar kısımlarında havuzun derinliğine dair ölçülerinin yazmadığı, havuzun tabanında büyük yazıyla derinliklerin yazıldığı, havuzda cankurtaranın bulunmadığı; Açılması İzne Bağlı Yerlerde Uygulanacak İşlemler Hakkındaki Yönetmelik kapsamında; açılacak iş yerinin 25 Nisan 2000 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren TS 11899’a göre havuzun yönetmelikte belirtilen esaslara uygun yapılıp yapılmadığının ve işletmesinin genel kuralları sağlayıp sağlamadığı hususlarının ruhsatta belirtilmesi gerekirken; sanıklardan işletme sahibi olan ...’ün işletmenin sınırları çerçevesinde bağlı bulunduğu belediyeden iş yeri açma ruhsatı almaması sebebiyle asli kusurlu;

Halka açık yüzme havuzlarında derinliği gösteren yazıların yanında 120 cm derinliği olan sığ havuzlara "Dik olarak dalmak ve takla atarak havuza girmek yasaktır" uyarılarını gösteren levhaların ve işaretlerin konulması gerekirken, havuzun mesul müdürü olan diğer sanık ...’ün, bu standartlara uygun olarak genel kurallar çerçevesinde havuzu işletmemesi sebebiyle tali kusurlu olduğu,

Olayın meydana geldiği Turgutlu İlçe Belediyesi yetkililerinin ise; sanıkların ruhsatsız olarak işletmeciliğini yaptıkları yüzme havuzunu Açılması İzne Bağlı Yerlerde Uygulanacak İşlemler Hakkındaki Yönetmelik kapsamında, standartlara uygun bir işletme olup olmadığını denetlememeleri sebebiyle hükme esas alınan 05.08.2010 havale tarihli bilirkişi raporuna göre olayın meydana gelmesinde tali kusurlu oldukları belirtildiğinden, bu yetkililer hakkında zamanaşımı süresi içerisinde dava açılması mümkün görülmüştür.

A- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

A- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın CMK’nın 231. maddesinde tanımlanan müessesenin uygulanmamasının hatalı olduğuna ve hatalı bilirkişi raporuna dayanıldığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

B- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 50/4, 50/1-a. maddelerinde, taksirli suçlardan dolayı hükmolunan uzun süreli hapis cezasının, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre, adli para cezasına çevrilebileceği hususunun belirtildiği, asli kusurlu olduğu tespit ve kabul edilen sanık hakkında hükmolunan uzun süreli hapis cezasının, TCK'nın 50/4. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmemesinde “ Sanık hakkında kısa süreli hapis cezası öngörülmemekle; sanığın cezasının TCK’nın 50. maddesinde öngörülen seçenek yaptırımlara çevrilmesine yer olmadığına” şeklindeki yasal olmayan gerekçe ile TCK’nın 50. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 07.04.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26572, Karar No: 2014/15809, Tarih: 08.07.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/26572 E.  ,  2014/15809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (kadın) tarafından, her iki dava yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 08.07.2014 günü temyiz eden davacı-karşı davalı ... ... gelmedi. Karşı taraf davalı-karşı davacı ... vekili Av. ... geldi. Murafaa talebinde bulunan davacı-karşı davalı ... ...'in duruşmaya katılamayacağına dair mazeret dilekçesi bildirdiği anlaşıldı. Aynı dilekçesinde yokluğunda karar verilmesini istediği de görüldü. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

İncelenmesi gerekli görülen ... 1. Aile Mahkemesinin 2012/773 esas sayılı taraflar arasında görülen boşanma davasına ilişkin dosyanın eklenerek birlikte gönderilemek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 08.07.2014 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2024/13708, Karar No: 2024/15988, Tarih: 11.12.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/13708 E.  ,  2024/15988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 14.02.2024 tarihli ilâmı ile ikinci kez bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince Dairemizin 14.02.2024 tarihli bozma ilâmına uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Bakanlığa bağlı hastanede çalıştığını, 02.04.2018 tarihinde 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, alt işveren bünyesinde çalışmakta iken ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini ve ödendiğini, kadroya geçerken bireysel iş sözleşmesi imzaladığını ve ücretinin yine asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini ancak davalı tarafından eksik ödeme yapıldığını ileri sürerek ödenmeyen ücret, ilave tediye, ikramiye, fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti fark alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı def'inde bulunduklarını, kadroya geçiş sonrası Yüksek Hakem Kurulu kararınca bağıtlanan toplu iş sözleşmesi dikkate alınarak ücretin belirlendiğini ve hukuka aykırı bir uygulamanın söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 05.11.2021 tarihli kararı ile; davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesinin 05.04.2022 tarihli kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden yerinde olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesinin 05.04.2022 tarihli kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden yerinde olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 14.09.2022 tarihli ilâmı ile; dava dilekçesinde talep konusu alacaklarla ilgili olarak davalıya karşı daha öncesinde dava açıldığı ve açılan davanın kabulüne karar verildiği, şimdiki talep konusu dönemin ise ilk davanın açıldığı tarihten sonrası ile işbu dava tarihi arasındaki döneme ilişkin olduğu açıklanmış olup davacı tarafın bu beyanı dikkate alınarak sözü edilen dava dosyası getirtilip davanın açıldığı tarih belirlenerek talep konusu dönem için fark ücret alacaklarının hesaplanması gerektiği, bu konuda araştırma yapılmadan eksik inceleme ile dava konusu alacakların hüküm altına alınmasının hatalı olduğu, 31.10.2020 tarihinden sonraki dönem için ulusal bayram ve genel tatil ücreti fark alacağının 4857 sayılı İş Kanunu (4857 sayılı Kanun) hükümlerine göre hesaplanması gerekirken bu yön gözetilmeden sonuca gidilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle kararın bozulmasına ve dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 21.09.2023 tarihli kararı ile; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 14.02.2024 tarihli ilâmı ile; bozma kararından önce İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan bilirkişi raporunda ücret farkı alacağının 14.12.2020 tarihine kadar hesaplanması karşısında bozma sonrası hükme esas alınan bilirkişi ek raporunda 14.01.2021 tarihine kadar hesaplama yapılmasının davalı yararına oluşan usuli kazanılmış hak ilkesine aykırı olduğu, arabuluculuk masrafının yargılama gideri olduğu ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 326 ncı maddesinin ikinci fıkrasına göre yargılama giderlerinin tarafların haklılık oranına göre paylaştırılması gerektiği dikkate alınmadan arabuluculuk masrafının tamamının davalıdan tahsiline karar verilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

D. İlk Derece Mahkemesince İkinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

D. İlk Derece Mahkemesince İkinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; ücret bordrolarından anlaşılacağı üzere davacının 31.12.2018 tarihli ücreti korunarak üzerine %4'lük zam yapıldığı, herhangi bir ücret indirimine gidilmediği, ücretin düşürülmesi söz konusu olmadığından davacının talep konusu alacaklara hak kazanmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; dava konusu ücret farkı alacağının hesaplanması ve arabuluculuk masrafına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı Kanun'un 22, 32, 34 ve 47 nci maddeleri, 696 sayılı KHK ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye eklenen geçici 23 üncü madde, 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması ve 6452 Sayılı Kanunla 6212 Sayılı Kanunun İkinci Maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun'un 1 vd. maddeleri, 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 3 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

11.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3525, Karar No: 2020/3899, Tarih: 09.09.2020

**1. Hukuk Dairesi         2018/3525 E.  ,  2020/3899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, mirasbırakanları ...'ın paydaşı olduğu 183, 284, 300, 301, 319, 392, 440, 441, 446, 495, 527 ve 653 parsel sayılı taşınmazları 16/08/1976 tarihinde kız kardeşi olan ...'ye devrettiğini, yaşamının son günlerinde ağır bir tedavi gören mirasbırakanın taşınmazları kardeşine satmasının mümkün olmadığını, resmi akitte devir yapan kişinin ... olup devir işlemi için mühür kullanıldığını ancak mührün yanında parmak basılmadığını, sağlık raporu aldırılmadığını, resmi satış akdinin geçersiz olduğunu ileri sürerek dava konusu taşınmazların davalılar adına olan tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline, talebin kabul edilmemesi durumunda 10000,00 TL nin davalı ...'dan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, satış işlemini gerçekleştiren kişinin ...(...) olduğunu, satış esnasında sehven resmi akde mirasbırakanın kızlık soyadının yazıldığını, ...'ın dava konusu taşınmazlar için daha önce satış vaadi sözleşmesi düzelediğini, davalı ...'ın dava konusu taşınmazı tapu kaydına güvenerek iyi niyetle iktisap ettiğini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar Dairece, ‘’miras bırakanın akit tarihinde ya da akit tarihine yakın zamanlarda sağlığı ile ilgili tüm belge, rapor ve hasta müşahade evraklarının temin edilip Adli Tıp Kurumu Dördüncü İhtisas Kurulundan ehliyet konusunda rapor alınması, murisin akit tarihinde ehliyetinin bulunmadığı saptanırsa davanın kabul edilmesi; ehliyetinin bulunduğu tespit edilirse sahtecilik bakımından miras bırakanın akit tarihine yakın zamanlardaki parmak izinin resmi kurumlardan araştırılması, resmi akitlerdeki parmak izinin miras bırakana ait olup olmadığı yönünde bilirkişi incelemesi yaptırılması ve hasıl olacak sonuç uyarınca karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde noksan soruşturma ile karar verilmesi doğru değildir.’’ gerekçesi ile bozulmuş, mahkemece bozma kararıan uyularak yapılan yargılama neticesinde iddianın kanıtlanamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; duruşma isteği değerden reddedildi, Tetkik Hakimi ...’nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacıların yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 18.50. TL bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 09.09.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/158, Karar No: 2015/1242, Tarih: 22.04.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/158 E.  ,  2015/1242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kütahya 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2014

NUMARASI : 2014/907-2014/1185

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kütahya İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 10.03.2014 gün ve 2013/198 E. 2014/238 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 23.06.2014 gün ve 2014/14996 E. 2014/18523 K. sayılı ilamı ile;

“…Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı EÜAŞ’ın Seyitömer Termik Santrali İşletme Müdürlüğü bünyesinde işçi olarak çalıştığını, Türkiye Enerji Su ve Gaz İşçileri Sendikasına (TES-İŞ) üye olduğunu, üyeliğin davalı işverene bildirildiğini, ancak davalı tarafın davacı işçinin kendi personeli olmadığı için üyelik formunu iade ettiğini, davacıyı İşletme toplu iş sözleşmesinden yararlandırmadığını; oysa davacının muvazaalı olarak alt işveren işçisi olarak gösterildiğini, aslında davalının asıl işçisi olduğunu, davalının daha az maliyetle kadro açığını kapatmak için alt işveren işçisi istihdam ettiğini; alt işverenlik sözleşmelerinin Alt İşverenlik Yönetmeliğinde belirtilen unsurları taşımadığını, alt işveren işçisi olarak gösterilen işçilerin asıl işverenle birlikte termik santralın, elektrik bakım, kazan bakım, değirmen bakım gibi elektrik üretiminin asıl işlerinde çalıştıklarını; davalının asıl işini bölerek alt işverenlere verdiğini; davacı işçilerin uzun yıllardır aynı işlerde çalıştıklarını; alt işverenler değişse de işçilerin değişmediğini; zaten bu şirketlerin de elektrik üretim işinde bir uzmanlıklarının bulunmadığını; alt işverenlerin kendi işçi kadrolarının bulunmadığını, çalıştırılacak işçilerin EÜAŞ tarafından belirlendiğini; alt işverenlerin asıl işverenden bağımsız bir organizasyonlarının bulunmadığını; çalışma şartlarının EÜAŞ tarafından belirlendiğini, emir ve talimatın EÜAŞ çalışanları tarafından verildiğini; bu sebeplerle alt işverenlik ilişkilerinin muvazaalı olduğunu; davacı işçinin sendika üyesi ve asıl işverenin işçisi olarak işletme toplu iş sözleşmesinden yararlandırılması gerekirken yararlandırılmadığını, davacının 13. ve 14. dönem toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan taban ücret, yevmiye, ikramiye, iş güçlüğü tazminatı, bakım tazminatı, yemek yardımı, sosyal yardım ve vardiya tazminatından oluşan işçilik alacaklarının ödenmediğini bildirerek, bu alacakların işletme kredilerine uygulanan en yüksek faizleri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti: