muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/15662, Karar No: 2023/3354, Tarih: 22.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/15662 E.  ,  2023/3354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Cinsel taciz, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Şikayetçi sanığın katılan mağdura karşı kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden; hükmolunan netice cezanın türü ve miktarı gözetildiğinde 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca hükmün kesin nitelikte olduğu ve temyiz kabiliyetinin bulunmadığı anlaşılmıştır.

Şikayetçi sanığın katılan mağdureye karşı cinsel taciz ile sanık ...'ın şikayetçi sanığa yönelik kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İnegöl 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.03.2016 tarihli ve 2015/692 Esas, 2016/214 Karar sayılı kararı ile;

a) Şikayetçi sanığın katılan mağdureye yönelik cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 3.000 TL adli para cezası,

b) Şikayetçi sanığın katılan mağdura yönelik kasten yaralama suçundan aynı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 2.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

c) Sanık ...'ın şikayetçi sanığa yönelik kasten yaralama suçundan aynı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birici fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına,

Karar verilmiştir.

2. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20.09.2020 tarih ve 14-2016/240661 sayılı Tebliğnamesi ile ret ve onama görüşlü olarak Dairemize tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Şikayetçi Sanık ...'ın Temyiz İsteği

Tüm delillerin toplanmadığına, toplanan delillerin takdirinde hataya düşüldüğüne ve yasal olmadığına, vekili olmadan beyanının alınması nedeniyle savunma hakkının kısıtlanmasına ilişkindir.

B. Sanık ...'ın Temyiz İsteği

Sebep bildirmeksizin kararın bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Şikayetçi Sanık ...'ın Temyiz İsteği

Tüm delillerin toplanmadığına, toplanan delillerin takdirinde hataya düşüldüğüne ve yasal olmadığına, vekili olmadan beyanının alınması nedeniyle savunma hakkının kısıtlanmasına ilişkindir.

B. Sanık ...'ın Temyiz İsteği

Sebep bildirmeksizin kararın bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde on beş yaşından küçük katılan mağdurun yolda yürümekteyken mahalleden tanışıklığı bulunan şikayetçi sanığın eline bir kağıt vererek sokağın köşesinde bulunan bir şahsa götürmesini istediğini, kabul etmemesi üzerine kendisini darp ettiğini, katılan mağdurun ablası olan ve olay tarihinde on sekiz yaşından küçük katılan mağdurenin ise olay yerine geldiğinde ne olduğunu sorması üzerine sanığın kendisine hitaben "Sen boş ver ne olduğunu kocanı bırak ben de karımı bırakayım, sana ben bakarım, seni alacam gel beraber olalım, senden hoslanıyorum, seni kaçıracağım, sen kocana yakışmıyon, benim karım olacan" şeklinde sözler söylediğini iddia ettikleri, şikayetçi sanığın katılan mağdur yönünden atılı suçlamayı kısmen kabul ettiği ancak katılan mağdureyi olay günü hiç görmediği ve katılan mağdurenin eşi sanık ... ile diğer yakınları tarafından darp edildiği yönünde beyan ve iddiada bulunduğu, sanığın ise şikayetçi sanığa yönelik yaralama eylemini ikrar ettiği, kolluk kuvvetlerine kavga anonsunda bulunulması üzerine intikalin gerçekleştiği, Mahkemece yapılan yargılama neticesinde taciz suçu yönünden katılan mağdurenin katılan mağdur tarafından doğrulanan istikrarlı beyanları, kasten yaralama suçları yönünden ise şikayetçi sanık ve sanığın ikrarları, adli raporda katılan mağdurda ve şikayetçi sanıkta yaralanmaların tespit edilmesi dikkate alınarak müşteki sanık ve sanığın atılı suçlardan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Şikayetçi Sanık ... Hakkında Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Hükmolunan netice cezanın türü ve miktarı gözetildiğinde 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca hükmün kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, karar tarihi itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesinin birinci fıkrası ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 317 nci maddesi gereği, şikayetçi sanığın bu hükme ilişkin temyiz talebinin reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

B. Şikayetçi Sanık ... Hakkında Cinsel Taciz Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

B. Şikayetçi Sanık ... Hakkında Cinsel Taciz Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1. Mahkemenin; yargılama sürecindeki işlemlerinin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin şikayetçi sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından şikayetçi sanık hakkında cinsel taciz suçundan kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Şikayetçi sanık hakkında cinsel taciz suçundan hüküm kurulurken uygulanan kanun maddesinin 5237 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin birinci fıkrası yerine, 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi yazım hatası olarak değerlendirilmiştir.

C. Sanık ... Hakkında Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1. Sanığın işlediği kabul edilen eylemin 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen kasten yaralama suçunu oluşturup, öngörülen cezanın üst sınırının iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını ve adli para cezasının gerektirmesi ile Mahkemece mahkûmiyet hükmü kurulmasının ardından 17.10.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'la yeniden düzenlenen 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesindeki basit yargılama usulüne dair kanuni düzenlemeden sonra 7188 sayılı Kanun'un geçici 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendine yönelik olarak 19.08.2020 günlü, 31218 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 25.06.2020 tarih ve 2020/16 Esas-2020/33 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddesinin (d) bendinde yer alan “Kovuşturma evresine geçilmiş” ibaresinin, aynı bentte yer alan “Basit yargılama usulü” yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptal edilmesi karşısında, anılan karara istinaden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Bozma sebeplerine uygun olarak Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

A. Şikayetçi Sanık ... Hakkında Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle, İnegöl 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.03.2016 tarihli ve 2015/692 Esas, 2016/214 Karar sayılı kararına yönelik şikayetçi sanığın temyiz isteğinin, 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Şikayetçi Sanık ... Hakkında Cinsel Taciz Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle, İnegöl 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.03.2016 tarihli ve 2015/692 Esas, 2016/214 Karar sayılı kararına yönelik şikayetçi sanığın temyiz isteğinin, 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Şikayetçi Sanık ... Hakkında Cinsel Taciz Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle, İnegöl 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.03.2016 tarihli ve 2015/692 Esas, 2016/214 Karar sayılı kararında şikayetçi sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden şikayetçi sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

C. Sanık ... Hakkında Kasten Yaralama Suçundan kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (C) bölümünde açıklanan nedenlerle, İnegöl 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.03.2016 tarihli ve 2015/692 Esas, 2016/214 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.05.2023 tarihinde karar verildi.

Hükme iştirak eden üye ...'un karar yazımından önce 28.07.2023 tarihinde vefat etmesi nedeniyle imza eksikliğinin giderilemediğine dair 5271 sayılı CMK'nın 232/5. maddesine istinaden düşülen iş bu şerhin altı imzalanmıştır.
Yargıtay — Esas No: 2017/13379, Karar No: 2019/2474, Tarih: 20.03.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/13379 E.  ,  2019/2474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik, dolandırıcılık

HÜKÜM : 1-Sanıklar hakkında; TCK’nun 207/1, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

2-Sanıklar hakkında; TCK’nun 157/1, 62, 52/2-4, 50/1-a maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarından, sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinin gerekçeli karar başlığında "06.04.2007" olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanık ...'ın Digitürk alt bayiliği yapan Teknomarket isimli iş yerinin yetkilisi, sanık ...'ın ise aynı iş yerinde teknisyen olarak çalıştığı dönemde, sanıkların katılanın kimlik bilgilerini bir şekilde ele geçirerek, bu bilgiler ile abonelik sözleşmesi tanzim edip katılan ile ilgisi olmayan ve kimin kullandığı tespit edilemeyen bir adrese Digitürk aboneliği yaparak ödenmeyen fatura borçları nedeniyle katılan hakkında icra takibi yapılmasına sebep olarak dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarını işlediklerinin iddia edildiği olayda;

1-Sanıklar hakkında dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık savunması, katılan beyanı, bilirkişi raporu ve dosya kapsamından; sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanıkların sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 60 gün olarak tayin edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanıkların temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından, adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla ''60 gün'', ''50 gün'' ve ''1.000 TL'' adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla "5 gün", "4 gün", "80 TL" adli para cezası ibaresinin eklenmesi suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-Sanıklar hakkında özel belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

2-Sanıklar hakkında özel belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıkların, katılanın kimlik bilgilerini kullanarak Digitürk abonelik sözleşmesi düzenlemesi şeklindeki eylemlerinin, 19.02.2014 tarih ve 28918 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6518 sayılı Kanunun 104 ve 105. maddeleri ile değişik 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63. maddesinin 10. fıkrası ile yaptırıma bağlanan 56. maddesinin 4. fıkrasındaki "Kişinin bilgisi ve rızası dışında işletmeci veya adına iş yapan temsilcisi tarafından abonelik tesisi, işlemi veya elektronik kimlik bilgisini haiz cihazların kayıt işlemi yapılamaz ve yaptırılamaz, bu amaçla gerçeğe aykırı evrak düzenlenemez, evrakta değişiklik yapılamaz ve bunlar kullanılamaz" ve 5. fıkrasındaki "Gerçeğe aykırı evrak düzenlemek veya değiştirmek suretiyle kişinin bilgi ve rızası dışında tesis edilmiş olan abonelikler kullanılamaz" hükmü karşısında; özel hüküm niteliğinde bulunan ön ödemeye tabi olan 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 56. maddesindeki suçu oluşturacağı gözetilmeden, suç vasfının özel belgede sahtecilik olarak kabulü ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12754, Karar No: 2022/8235, Tarih: 21.04.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12754 E.  ,  2022/8235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca "Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56'ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100,00 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000,00 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 21.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22621, Karar No: 2016/6480, Tarih: 31.03.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/22621 E.  ,  2016/6480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Aile Konutunun Tespiti

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava aile konutunun tespiti davası olup, mahkemece dava konusu taşınmazın yazlık olarak kullanıldığı, aile konutu olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece, dinlenen davacı tanıkları, ... ve .. davacının, eşinin ölümünden önce ve halen taşınmazı aile konutu olarak kullanıldığını, sadece kış aylarında iki ay ... da yaşadıklarını beyan ettikleri, dosya içerisinde bulunan nüfus kaydına göre de muris ...'ın mernis adresinin bu taşınmaz olarak gözüktüğü anlaşılmaktadır. Mahkemece davacı kadının dava tarihinde ve eşi ölmeden önceki mernis adresinin araştırılıp, nerede ikamet ettiğinin belirlenmesi ve diğer bütün delillerin birlikte değerlendirilip sonucu uyarınca karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.31.03.2016(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2024/12646, Karar No: 2024/13876, Tarih: 17.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/12646 E.  ,  2024/13876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2023 - 31.12.2024 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2023 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

17.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20745, Karar No: 2015/22552, Tarih: 30.11.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/20745 E.  ,  2015/22552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 4. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 22/09/2014

NUMARASI : 2013/945-2014/626

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; onanmasına dair Dairemizin 29.06.2015 gün ve 459-13919 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 1.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, bu Kanuna 6217 sayılı Kanunla ilave edilen geçici 3. maddenin (1.) bendinde. Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun kanun yollarına ilişkin hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlandığından, karar düzeltme talebinin incelenmesi gerekmiştir.

Mahkemece davacı kadının boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'ilerine karar verilmiş, davalı erkek tarafından temyiz edilen hükmün Dairemizce onanmasına karar verilmiştir. Dairemizce yapılan ilk inceleme sırasında, davalı erkek vekiline sözlü duruşma günü usulünce bildirilmeden ve davalı erkek vekilinin 19.08.2014 havale tarihli mazeret dilekçesi ile ilgili mahkemece olumlu ya da olumsuz bir karar verilmeden, davalı vekilinin yokluğunda karar verilmesi hususu gözden kaçırılmıştır. Mahkeme, tahkikatın bitiminden (HMK m. 184) sonra sözlü yargılama ve hüküm için tayin olunacak gün ve saatte mahkemede hazır bulunmalarını sağlamak amacıyla iki tarafı davet eder. Taraflara çıkarılacak davetiyede belirlenen gün ve saatle mahkemede hazır bulunmadıkları takdirde yokluklarında hüküm verileceği hususu bildirilir. (HMK. m. 186/1). Sözlü yargılamada mahkeme, tarafların son sözlerini sorar ve hükmünü verir (HMK. m. 186/2). Hakim, Türk Hukukunu re'sen uygular (HMK m. 33). Mahkeme, Hukuk Muhakemeleri Kanununun emredici düzenlemelerinin gereğini yerine getirmek zorundadır (HGK 13.0.3.2013. 2013/802 esas, 2013/347 karar). Mahkemece, taraflara tahkikatın tümü hakkında açıklama ve son sözlerini söyleme hakkı verilmeyerek Hukuk Muhakemeleri Kanununun 184 ve 186. maddelerinin emredici ve açık hükmü uygulanmadığı gibi davalı vekilinin mazeret dilekçesi ile ilgili bir karar verilmemesi de usul ve kanuna aykırıdır. Açıklanan sebeplerle; davalı erkeğin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 29.06.2015 gün ve 2015/459 esas, 2015/13919 karar sayılı onama kararının kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Davalının karar düzeltme isteminin Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440- 442.maddeleri gereğince kabulü ile, Dairemizin 29.06.2015 gün ve 2015/459 esas, 2015/13919 karar sayılı onama kararının yukarıda gösterilen sebeple tamamıyla kaldırılmasına, hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre, diğer karar düzeltme itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, karar düzeltme harcının istek halinde yatırana geri verilmesine oybirliğiyle karar verildi. 30.11.201 5 (Pzt.)