muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4054, Karar No: 2014/7164, Tarih: 14.04.2014

Somut olayda; işin esasının ve dava konusu taşınmazın, 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararıyla belirlenen veya belirlenecek olan kıyı kenar çizgisine göre değerlendirilmesi, tapu kayıt maliklerinin sağ olup olmadığının tespiti ve vefat etmişler ise, varsa tüm mirasçılarına davanın yöneltilmesi suretiyle taraf teşkilinin tamamlanması, ve ayrıca 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesiyle 3402 sayılı Yasanın 36. maddesine bazı ilaveler getiren 36/A maddesi hükmüne göre kadastro işlemleri sebebiyle açılan davalar nedeniyle yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı hususunun da gözetilmesi, Mahkemece bu konudaki görüşünün ortaya konulması ve ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Açıklanan nedenle davacı Hazine temsilcisinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla halen yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK. 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'nun 388/4. (HMK. m.297/ç) ve HUMK'nun 440/1. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 14.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/299, Karar No: 2015/20909, Tarih: 18.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/299 E.  ,  2015/20909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Belirlenen hapis cezası, adli para cezasına çevrilirken, uygulama maddesi olarak 5237 sayılı TCK'nın 50/1-a maddesi yazılmamış ise de, bu eksikliğin mahallinde tamamlanması mümkün görülmüştür.

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma,yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanıkla teyzesinin oğlu katılan arasında alacak verecek meselesi nedeniyle husumet bulunması nedeniyle sanığın, katılana ait taşınmazdaki on adet fındık ağacını kestiği, kendisini arayan tanık ...'ya da, fındıkları kendisinin kestiğini, alacağını ödenmemesi durumunda yine keseceğini söylediği, sanığın da tanığa bunları söylemesine rağmen ağaçları kendisinin kesmediğini söylediği, yapılan araştırmada, söz konusu ağaçların gerçekten kesildiğinin belirlendiği, böylece sanığın nitelikli mala zarar verme suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık, katılan ve tanık beyanları, tespit tutanağı ile tüm dosya kapsamına göre, suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 18/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5054, Karar No: 2012/1531, Tarih: 29.02.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/5054 E.  ,  2012/1531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı, davalı kooperatiften 11.11.1998 tarihinde 1.500,00 TL tutarında altı ay vadeli kredi kullandığını, toplam 2.625,00 TL ödeme yapmasına rağmen bazı dönemlerde geciken anapara ödemesinden dolayı fazla faiz hesaplandığını, ayrıca bloke edilen 170,00 TL de dikkate alınmadan 1.726,00 TL haksız borç çıkartıldığını ileri sürerek, bu miktar yönünden borçlu olmadığının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, ana para borcu bitmesine rağmen faiz borcu çıkartıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı,davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, İcra ve İflas Kanunu' nun 72. maddesine dayalı olarak menfi tespit istemine ilişkindir.

1- Hükme esas alınan ilk bilirkişi raporunda, davacının davalı kooperatife borcu olmadığı, 365,15 TL fazla ödemesi olduğu tespit edilmiş iken, alınan ikinci raporda davacının, davalı kooperatiften anapara ödemesinden dolayı 200,24 TL, sermaye blokesi nedeniyle 95,275 TL alacağının, 5.640,87 TL ise faiz borcunun bulunduğu tespit edilmiş, bilirkişinin 461,713 TL ödeme belgesini dikkate alarak düzenlediği ek raporda ise, davacının, davalı kooperatiften 661,95 TL anapara fazla ödemesi ile 95,27 TL sermaye blokesi alacağı, 3.012,03 TL de faiz borcunun bulunduğunun hesaplandığı görülmüş, mahkemece ilk rapora itibar edilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, raporlar arasındaki çelişki giderilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, kabul görmeyip ikinci rapor alındığı halde hukukçu olmayan bilirkişi raporuna itibar edilmediği gerekçesiyle, ilk rapor esas alınarak davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

2) Bozma nedenine göre, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin anılan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının kabulüyle kararın davalı yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte belirtilen sebeple, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 29.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7530, Karar No: 2019/2167, Tarih: 21.02.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/7530 E.  ,  2019/2167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümleri temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün yapılan incelemesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 2.400,00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin yapılan incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuğun aşamalarda atılı suçları işlemediğini, güvenlik kamera görüntülerindeki kişinin kendisi olmadığını savunması karşısında; kamera görüntülerinde yer alan iki kişiden birinin, daha sonra yakalanan suça sürüklenen çocuk ... olup olmadığı konusunda, ...'ın muhtelif fotoğrafları temin edilerek, gerekirse görüntü iyileştirmesi ve diğer teknik işlemler yaptırılarak, uzman bilirkişilere inceleme yaptırılıp tespiti gerektiği halde, olaya canlı olarak tanık olmayan adli kolluk görevlilerinin tanık sıfatı ile alınan ifadeleri ve tuttukları 31.05.2013 tarihli CD İzleme ve araştırma tutanağı ile yetinilerek, eksik kovuşturma ile üzerine atılı hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz sebepleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 21.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4158, Karar No: 2010/10438, Tarih: 18.10.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/4158 E.  ,  2010/10438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bursa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27.10.2008 tarih ve 2007/186 - 2008/469 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ... markasının 01.11.1993 tarihinde tescil edildiğini, davalının “...” ibaresini tabela, kartvizit ve reklamlarında kullanarak tüketicide yanılgıya yol açtığını ileri sürerek, haksız rekabetin men’ini, davalı firma unvanındaki ... ibaresinin kayıtlı olduğu sicillerden terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin kumaş ticareti ile iştigal ettiğini, ... unvanını 1982 yılından beri kullandığını, farklı sınıflarda faaliyet gösterdiklerini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere dayanılarak, alınan bilirkişi raporunda her ne kadar davalı kullanımının, davacıya ait marka hakkına tecavüz ettiği görüşü bildirilmiş ise de davacının markaya tecavüz ile ilgili talebinin bulunmadığı, davalının “... Manifatura” işyeri unvanının 25.01.1982 tarihinde İnegöl Terziler ve İşçiler Esnaf ve Sanatkarlar Odasına kaydedildiği, davacının ticaret unvanının 5.4.1993 tarihinde Bursa Ticaret Sicil Memurluğuna kaydedildiği, ”...” markasının 24 ve 25. sınıflarda 01.11.2003 tarihinden itibaren davacı adına tescil edildiği, davalının esnaf odasına kayıt tarihinin, davacının ticaret odasına kayıt ve marka tescil belgesinden çok daha önce olduğu gibi davacının 24. ve 25.sınıflarda kumaş ve eşarp üretimi işi ile davalının ise 35.sınıfta kumaş satış işi ile iştigal ettiğinden “...” ibaresinin davalının unvanından silinmesine ilişkin isteğin hukuki dayanaktan yoksun bulunduğu ve davalının bu kullanımı hukuken mevcut ve geçerli olan oda kaydına dayandığından haksız rekabet oluşturmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,55 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 18.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10843, Karar No: 2022/24586, Tarih: 06.12.2022

**4. Ceza Dairesi         2022/10843 E.  ,  2022/24586 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A R A R

Görevli memura mukavemet ve hakaret suçlarından sanık ...'in, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 258/1, 266/1, 59 ve 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 4. maddeleri gereğince 1.800,00 yeni Türk lirası ve 600,00 yeni Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 72. maddesi gereğince sanığın almış olduğu cezaların içtima ettirilerek 2.775,00 yeni Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezasının 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 6. maddesi uyarınca ertelenmesine dair ... Asliye Ceza Mahkemesinin 19/02/2008 tarihli ve 2005/58 esas, 2008/36 sayılı kararının 14/04/2009 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içinde 19/09/2011 tarihinde yeniden suç işlediğinden bahisle yapılan ihbar üzerine, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 95. maddesi uyarınca erteli 2.775,00 yeni Türk lirası adli para cezasının aynen infazına ilişkin ... Asliye Ceza Mahkemesinin 08/10/2013 tarihli ve 2005/58 esas, 2008/36 sayılı ek kararına karşı yapılan itirazın, 01/06/2005 tarihinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda adli para cezalarının ertelenmesine dair hüküm yer almaması nedeniyle erteli para cezalarının aynen infazına da karar verilmeyeceğinden bahisle kabulü ile anılan ek kararın kaldırılmasına dair ... Ağır Ceza Mahkemesinin 27/11/2013 tarihli ve 2013/1462 değişik iş sayılı kararının Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 23/06/2022 gün ve 2022/85915 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında;

"Sanığın inceleme konusu ... Asliye Ceza Mahkemesinin 19/02/2008 tarihli ve 2005/58 esas, 2008/36 sayılı kararının diğer dosyalarda tekerrüre esas alınmamasına yönelik talebinin, bu kararı tekerrüre esas alan mahkemelerce değerlendirilebileceği gözetilerek yapılan incelemede,

İstem yazısında;

"Sanığın inceleme konusu ... Asliye Ceza Mahkemesinin 19/02/2008 tarihli ve 2005/58 esas, 2008/36 sayılı kararının diğer dosyalarda tekerrüre esas alınmamasına yönelik talebinin, bu kararı tekerrüre esas alan mahkemelerce değerlendirilebileceği gözetilerek yapılan incelemede,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27/12/2011 tarihli ve 2011/-8-183 esas, 2011/304 karar sayılı ilamında da; “…kesinleşmiş olmak koşuluyla hükmolunan cezanın 647 sayılı Yasanın 6. maddesi uyarınca ertelenmesi durumunda, 765 sayılı TCY’nın 95/2. maddesine göre, sanığın hüküm tarihinden itibaren beş sene içinde önceki verilen ceza türünden, bir cezaya ya da hapis cezasına mahkûm olması halinde, aynen infazına karar verilmesi gerekmektedir…Aynen infaz kararının hangi Yasa hükümleri uyarınca verilmesi gerektiği konusunun değerlendirmesine gelince; 5237 sayılı TCY’nın 51. maddesinde, yalnızca özgürlüğü bağlayıcı cezaların ertelenebileceği öngörülmüştür. Bu nedenle, erteli cezanın 51/7. maddesi uyarınca çektirilmesine karar verilebilmesi, ancak erteli cezanın da özgürlüğü bağlayıcı cezaya ilişkin olması halinde olanaklıdır. Kaldı ki somut olayda, sanığın önceki cezasının 647 sayılı Yasanın 6. maddesi uyarınca ertelenmiş para cezası olduğu nazara alındığında, aynen infaz kararının karma uygulama olmaması açısından 765 sayılı TCY’nın 95/2. maddesi uyarınca verilmesi gerekmektedir. Bu nedenle, yerel mahkemece sanığın erteli mahkumiyetinin aynen infazına karar verilmesi isabetli ise de; 765 sayılı TCY'nın 95/2. maddesi yerine, 5237 sayılı TCY'nın 51/7. maddesi uyarınca aynen infaz kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.” şeklinde belirtildiği üzere, sanığın önceki cezasının 647 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca ertelenmiş para cezası olduğu ve denetim süresinde kasıtlı suç işlemesi nedeniyle 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 95/2. maddesi uyarınca erteli para cezasının aynen infazına karar verildiği gözetilmeden, itirazın reddi yerine, karma uygulamaya yol açacak şekilde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'na göre adli para cezalarının ertelenemeyeceğinden söz edilerek itirazın kabulü ile erteli para cezasının aynen infazına dair kararın kaldırılmasına karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Erteli cezanın aynen infazı 765 sayılı TCY’nın 95. maddesinin ikinci fıkrasında; “...Cürüm ile mahkum olan kimse hüküm tarihinden itibaren beş sene içinde işlediği diğer bir cürümden dolayı evvelce verilen ceza cinsinden bir cezaya yahut hapis veya ağır hapis cezasına mahkum olmazsa, cezası tecil edilmiş olan mahkumiyeti esasen vaki olmamış sayılır. Aksi takdirde her iki ceza ayrı ayrı tenfiz olunur”,

5237 sayılı TCY'nın 51. maddesinin yedinci fıkrasında ise; “Hükümlünün denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere, hâkimin uyarısına rağmen, uymamakta ısrar etmesi hâlinde; ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verilir” şeklinde düzenlenmiştir.

5237 sayılı TCY'nın 51. maddesinin yedinci fıkrasında ise; “Hükümlünün denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere, hâkimin uyarısına rağmen, uymamakta ısrar etmesi hâlinde; ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verilir” şeklinde düzenlenmiştir.

İnceleme konusu somut olayda; sanığın önceki kesinleşen cezasının 647 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca ertelenmiş para cezası olduğu ve denetim süresinde kasıtlı suç işlemesi nedeniyle 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 95/2. maddesi uyarınca erteli para cezasının aynen infazına karar verildiği gözetilmeden, merciince itirazın reddi yerine, karma uygulamaya yol açacak şekilde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'na göre adli para cezalarının ertelenemeyeceğinden söz edilerek itirazın kabulü ile erteli para cezasının aynen infazına dair kararın kaldırılmasına karar verilmesi hukuka uygun görülmemiştir.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- ... Ağır Ceza Mahkemesinin 27/11/2013 tarihli ve 2013/1462 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- CMK’nın 309. maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 06/12/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7715, Karar No: 2019/10500, Tarih: 22.10.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/7715 E.  ,  2019/10500 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b, e, 27/1, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve katılan vekilinin tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin ve katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Olay günü saat 19.40 sıralarında olay yerinde trafik kontrolü yapan görevli polis memurları sanık ... ve ...'ın yüksek sesle çevresine rahatsızlık veren bir motosikletin sürücüsünü durdurmak istediklerinde, ...'ın kullanımındaki motosikleti görevlilerin yaklaşık on metre ilerisinde durdurup "bekleyin burada o. çocukları, sizinle hesaplaşacağız" sözlerini sarfederek ilerlediği, takriben on beş dakika sonrasında beraberinde ... ve ... ile birlikte olay mahalline geldiklerinde her birinin elindeki bıçağı teşhir ederek polisler ... ve ...'ın üzerine yürüdükleri, ... ve ...'ın şahısları sakinleştirmeye çalıştıkları ancak ...'ın diğerlerini tahrik ederek yüksek sesle bağırması ve elindeki bıçağı ...'a yöneltmesi neticesinde sonuçsuz kaldığı, ...'ın polis memuru ...'a vurduğu ve yere düşmesine sebebiyet verdiği, ...'a ait yerdeki jopu alarak yine ...'a vurmaya devam ettikleri ve silahını almaya çalıştıkları bunun üzerine diğer polis memuru olan sanık ...'ın bir el havaya ateş etmesi sonrasında sahısların olay mahallinden hızlı adımlarla uzaklaşmaya başladıkları, sanık ...'ın yakalama gayesi ile bir el daha havaya ateş ederek arkalarından ilerlediği, şahıslardan ...'ın elinde bıçak ile geri dönerek ...'a hamle yaptığı esnada sanık ...'ın da yere doğru birer el ateş ederek ...'ın yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda; sanığın kendisine ve ekip arkadaşına yönelmiş ve tekrarı muhakkak olan haksız bir saldırıyı hâl ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde defetmek zorunluluğu ile eylemi gerçekleştirdiği anlaşılmakla TCK'nın 25/1. maddesi uyarınca sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA; 22.10.2019 tarihinde oybirliğiyle ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11402, Karar No: 2018/2753, Tarih: 14.03.2018

**2. Ceza Dairesi         2015/11402 E.  ,  2018/2753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

... ...’un savunmasının alındığı Asliye Ceza Mahkemesi’nin suç tarihi itibariyle görevli olduğu anlaşılmakla, tebliğnamedeki 3 numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiş; oluşa, gerekçeye ve dosya içeriğine uygun mahkemenin kabulüne göre, suça sürüklenen çocuklara atılı hırsızlık suçunun TCK'nın 142/1-a maddesinde tanımlanan kamu kurum ve kuruluşlarındaki eşya hakkında hırsızlık suçunu oluşturduğu anlaşılmakla birlikte hüküm fıkrasında uygulama maddesinin aynı Kanun'un 142/2-b maddesi olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

I) ... ... hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan ... ...’nün kamu malına zarar verme suçundan eylemine uyan 6545 sayılı yasa ile değişik 152/1-a, 31/2. maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 4 yıllık zamanaşımının karar tarihi olan 27.02.2014 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, ... ... ve müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, ... hakkında açılan kamu davasının, CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

II) ... ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma, suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ... ve ... hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma ve kamu malına zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında, alt sınırı 1 yıl olan ve suça sürüklenen çocukların eylemlerine uyan TCK'nın 152/1-a maddesinde düzenlenen kamu malına zarar verme suçundan hüküm kurulurken alt sınırdan hüküm kurulduğu halde, teşdiden hüküm kurulduğu belirtilerek hükümde çelişkiye neden olunması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Tüm dosya içeriğine göre; suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ...’un müştekiye yönelik suçlamayı kabul etmemeleri, suça sürüklenen çocuklar ... ve ...’nın suça konu okul kantinine iki kişi girdiklerini ve diğerlerinin gözcülük yapmadıklarını beyan etmeleri karşısında, suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ...’un müştekiye yönelik eylemlere iştirak ettiklerine ilişkin delillerin nelerden ibaret olduğu denetime imkân verecek şekilde kararda gösterilmeden yazılı şekilde atılı suçlardan mahkûmiyetlerine karar verilmesi,