muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/526, Karar No: 2025/3718, Tarih: 15.04.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/526 E.  ,  2025/3718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2276 E., 2023/1850 K.

DAVA TÜRÜ : Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Mersin 5. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/266 E., 2021/459 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın vekili tarafından kusur belirlemesi, eksik inceleme, tazminatların miktarı yönünden, davalı erkek vekili tarafından ise kusur belirlemesi ile tazminatlar yönünden duruşma istemli olarak temyiz edilmiş olup kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 15.04.2025 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde duruşmalı temyiz eden davalı ... vekili Avukat ... ve karşı taraf temyiz eden davacı ... ile vekili Avukat ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Davalı vekili Avukat ...'nun mazeret bildirdiği görüldü. Usul ve yasaya uygun bulunmayan mazeretin reddine karar verildi. Gelenlerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen günde Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı erkek vekilinin tüm, davacı kadın vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddî ve manevî tazminat azdır. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 4 üncü maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddesi hükümleri dikkate alınarak daha uygun miktarda maddî ve manevî tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının kadın yararına hükmedilen maddi ve manevi tazminatın miktarı yönünden BOZULMASINA,

2.Davalı erkek vekilinin tüm, davacı kadın vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Duruşma için takdir olunan 28.000,00 TL'lik vekâlet ücretinin ...'den alınıp, ...'a verilmesine,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz eden ...'a iadesine,

2.Davalı erkek vekilinin tüm, davacı kadın vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Duruşma için takdir olunan 28.000,00 TL'lik vekâlet ücretinin ...'den alınıp, ...'a verilmesine,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz eden ...'a iadesine,

Aşağıda yazılı temyiz karar harcının temyiz eden ...'e yükletilmesine,

Dosyanın ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.04. 2025 tarihinde oy birliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/16024, Karar No: 2016/5422, Tarih: 17.03.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/16024 E.  ,  2016/5422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 26,09.2013 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorulduktan,

2-Değerlendirme tarihi olan 2013yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırıldıktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2075, Karar No: 2015/3471, Tarih: 04.05.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/2075 E.  ,  2015/3471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayete ilişkin davada .... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca akıl hastalığı nedeniyle, vasi atanması istemine ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, kendisine vasi atanması istenen şahsın, mernis adresine göre, "... Mahallesi, ... Caddesi, No: ... ...-..." adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi ise, kendisine vasi atanması istenen şahsın, ".... Mahallesi, ... Sokak, No: ... ....," adresinde ... bakımevinde kaldığını belirterek yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca da; “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir." hükümlerine yer verilmiştir. Türk Medenî Kanununun 22. maddesi uyarınca bakım ve sağlık kurumuna konulmanın, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.

Dosya kapsamından, kısıtlı adayının ...'te bulunan ...Bakımevinde bulunduğu anlaşılmakla, kısıtlı adayının bakımevine girmeden önceki adresinin kaldığı Bakımevi Yönetiminden sorulmadığı ve son ikamet ettiği adresi hakkında kolluk araştırması yapılmadığı anlaşılmıştır. Bu durumda kısıtlı adayının bakımevine girmeden önceki son yerleşim yeri adresinin, kaldığı Bakımevi Yönetiminden sorularak ve kolluk marifetiyle araştırılarak tespiti ile konuya ilişkin belgelerin dosya arasına konulması, ondan sonra merci tayini incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 04/05/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/986, Karar No: 2024/7170, Tarih: 10.06.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/986 E.  ,  2024/7170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2905 Esas, 2023/3142 Karar

DAVA TARİHİ: 07.08.2018

KARAR : Düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ: Manisa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/86 Esas, 2022/86 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesince 31.05.2022 tarihli ek karar ile davacı idare vekilinin istinaf dilekçesinin süre yönünden reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkeme hükmü kaldırılarak, yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, davacı idare vekili tarafından İlk Derece Mahkemesince verilen karara karşı süresi içinde istinaf yoluna başvurulmadığı gözetilerek Bölge Adliye Mahkemesince yeniden kurulan hükümde davacı idare aleyhine düzeltilen hususların sınırlı olarak temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Manisa ili, ... ilçesi, ... 5797 parsel sayılı taşınmazın 1.332,53 m²lik kısmının kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmazın kamulaştırılan kısmının davalı adına olan tapu kaydının iptali ile davacı idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı tarafça cevap dilekçesi sunulmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

II. CEVAP

Davalı tarafça cevap dilekçesi sunulmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; arazi vasfının yanlış değerlendirilerek taşınmazın arsa niteliğinde olduğu kabulü ile hatalı değer biçildiğini, emsalin uygun olmadığını, belirlenen değerin yüksek olduğunu belirterek istinaf isteminde bulunmuş ise de, istinaf talebinin süresinde yapılmadığından bahisle İlk Derece Mahkemesinin 31.05.2022 tarihli kararı ile istinaf dilekçesinin reddine karar verildiği görülmüştür.

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesince ilk karar ile hükmedilen 4.144,16 TL fark kamulaştırma bedeline davanın açıldığı tarihten 4 ay sonrası olan 08.12.2018 tarihinden ilk karar tarihi olan 18.07.2019 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine karar verildiğini, Manisa 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 18.07.2019 tarihli ve 2018/276 Esas, 2019/232 Karar sayılı ilk kararında 4.144,16 TL kamulaştırma bedelinin kesinleşecek karara göre hak sahibine ödenmesine karar verildiğinden ve karar henüz kesinleşmediğinden davalı müvekkiline ilk karar tarihi ile birlikte bu bedelin ödemesinin yapılmadığını, bu yüzden bu kısım için de faizin bitiş tarihinin son karar tarihi olan 11.03.2022 olması gerektiğini, bilirkişilerin dosyada emsal olarak kullandığı ... 5663 parselin 131,64 m² olduğunu, dava konusu taşınmazın ise 9.435,13 m² yüzölçüme sahip olup emsal taşınmazdan yaklaşık olarak 71 kat büyüklükte olduğunu, yapılan kıyaslamanın reel durumu karşılamadığını, ilk kararın Daire tarafından "Emsal olarak alınan 5880 parselin geldisi olan 5615 parselde, bedelsiz olarak yola terk işleminin olmasına ve dolayısıyla imar parseli olarak kabul edilmesi gerekmesine rağmen, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, dava konusu taşınmazın ve emsal alınan taşınmazın kadastro parseli olarak değerlendirme yapılarak değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir." gerekçesi ile kaldırıldığını, 5880 parselin istinaf kararı uyarınca düzenleme ortaklık payı kesintisi yapılarak somut emsal olarak kullanılması ve buna göre kamulaştırma bedelinin belirlenmesinin daha hakkaniyetli olacağını, 2942 sayılı Kanun uyarınca dava konusu taşınmazda kamulaştırma sonrası oluşacak değer azalışının hesaplanmamasının kanuna aykırı olduğunu belirterek istinaf isteminde bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinin yöntem olarak doğru olduğu; ancak 04.10.2021 tarihli kök raporun incelenmesinde emsal olarak Manisa ili, ... ilçesi, Horozköy Mahallesi 1776 ada 4 parsel sayılı 5.205,00 m² miktarlı taşınmazın kıyas sonrası birim değerinin 381,72 TL bulunduğu, dava konusu taşınmazın kadastral, emsal alınan taşınmazın imar parseli olması nedeniyle yapılabilecek %40 oranında düzenleme ortaklık payı kesintisi sonrasında birim değerin 229,03 TL olarak bulunacağı, tapu kaydında yer alan ... Genel Müdürlüğü lehine kurulu 983,53 m²lik irtifak kaydı nedeniyle değer düşüklüğü yaşayacak olup bu nedenle ulaşılacak birim değerin 219,87 TL olacağı görülmüş, hükme esas alınan bilirkişi raporunda bulunan birim değer 241,14 TL olup, yapılan hesaplamaya göre bulunan birim değerden (219,87 TL) fazla olduğu, davacı tarafın, süresinde vermediği istinaf dilekçesinin reddine dair ek karar verildiği ve bu ek kararın istinaf edilmediği, dolayısıyla davacı tarafın istinaf etmemiş konumunda olup belirlenen değere göre davalı lehine kazanılmış hak doğduğu, dolayısıyla kamulaştırma bedeli olarak belirlenen 324.780,12 TL'nin değiştirilemeyeceğinin açık olduğu dolayısıyla, davalı vekilinin bedele yönelik istinaf talebine itibar edilmemiş, kamu düzeni açısından yapılan incelemeye göre; 27.11.2020 tarihinde, 31317 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan ve 16.07.2020 tarihli ve 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı Anayasa Mahkemesi kararı ile, 2942 sayılı Kanun'a 7139 sayılı Kanun ile eklenen 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrasının dördüncü cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hakim tarafından tespit edilen bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile aynı maddenin yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibarelerinin iptaline karar verildiğinden, mevcut dava için, belirlenen kamulaştırma bedelinden acele kamulaştırma bedeli olarak tespit edilen 258.097,74 TL'nin mahsubu ile bakiyesinin hesapta biriken neması ile derhal davalıya ödenmesine karar verilmesi yerinde olduğu, bakiye kalan 66.682,38 TL bedelin 4.144,16 TL'si İlk Derece Mahkemesinin ilk kararı ile 7139 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi ile 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrasında yapılan değişikliğe göre, kamulaştırma bedelinin kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verilen bedel, 62

.097,74 TL'nin mahsubu ile bakiyesinin hesapta biriken neması ile derhal davalıya ödenmesine karar verilmesi yerinde olduğu, bakiye kalan 66.682,38 TL bedelin 4.144,16 TL'si İlk Derece Mahkemesinin ilk kararı ile 7139 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi ile 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrasında yapılan değişikliğe göre, kamulaştırma bedelinin kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verilen bedel, 62.538,22 TL'sinin ise İlk Derece Mahkemesinin Daire kaldırma kararından sonra yaptığı yeni yargılamada depo ettirdiği fark kamulaştırma bedeli olduğu dolayısıyla, Mahkemenin son kararı ile davalıya ödenmesine karar verildiğinden, faizin bitiş tarihi de acele kamulaştırma bedelinin mahsubundan sonra bakiye kalan 66.682,38 TL bedelin tamamı için, 11.03.2022 tarihi olması gerekirken, 4.144,16 TL'lik kısım için faizin bitiş tarihinin 18.07.2019 olarak belirlenmesinin doğru olmadığı anlaşıldığından davalı vekilinin, bu kısım için faizin bitiş tarihine yönelik yaptığı istinaf talebi yerinde görülerek İlk Derece Mahkeme kararı kaldırılarak düzeltilerek yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın tarla vasfında olduğunu, bedelin yüksek belirlendiğini ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, ... olarak davacı idare ile davalı tapu maliki arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci ve 12 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arsa niteliğindeki Manisa ili, ... ilçesi, ... eski 5797 parselin 1.332,53 m²lik kısmının ifrazı ile oluşan 6144 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacı idare adına tesciline karar verilmesi yerindedir.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idareden peşin alınan temyiz harcının hazineye irat kaydına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/995, Karar No: 2017/2857, Tarih: 13.04.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/995 E.  ,  2017/2857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanıklar hakkında 2002,2003 ve 2004 yılları için: DüşmeSanıklar ... ve ... haklarında 2005 yılı için: Beraat

1)Katılan vekilinin sanıklar hakkında 2002-2003-2004 takvim yıllarına ilişkin kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılması kararlarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “2002-2003-2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının düşürüldüğü, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2)Katılan vekilinin sanıklar ... ve ... hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen beraat kararlarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 13.04.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/7801, Karar No: 2005/9502, Tarih: 24.10.2005

14. Hukuk Dairesi 2005/7801 E., 2005/9502 K.

**14. Hukuk Dairesi 2005/7801 E., 2005/9502 K.**

**- GEÇİT HAKKI KURULMASI**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 747 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı tarafından, davalı aleyhine 28.03.2005 gününde verilen difekçe ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 08.06.2005 güniü hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

Dava, Türk Medeni Kanunu'nun 747 (önceki Medeni Kanunu'nun 671.) maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir. Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine mutlak geçit ihtiyaç veya geçit yoksunluğu, ikincisine de nispi geçit ihtiyacı ya da geçit yetersizliği denilmektedir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz müşterek mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir. Geçit ihtiyacı olan kişi davasını öncelikle taşınmazların mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun taşınmaz malikine karşı ve daha sonra bundan en az zarar görecek olana yöneltmelidir.

Mahkemece uygun geçit yeri saptanırken öncelikle taraf yararlarının gözetilmesi gerekir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil objektif esaslara uygun belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergâh saptanırken, aleyhine geçit kurulan taşınmazın kullanım bütünlüğü bozulmamalıdır. Taşınmazın kullanım bütünlüğünün bozulmasının zorunlu olduğu hallerde bu husus gerekçelendirilerek geçit hakkı tesisi edilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak, özellikle tarım alanların nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu miktarı aşan bir yol verilecekse bunun gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.