muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/16704, Karar No: 2016/17321, Tarih: 20.06.2016

**12. Hukuk Dairesi         2016/16704 E.  ,  2016/17321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 24/11/2015 tarih, 2015/28404 Esas - 2015/29315 Karar sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu hakkında genel haciz yolu ile başlatılan ilamsız takipte borçlu icra mahkemesine başvurarak, iflasın ertelenmesi davasında verilen tedbir ara kararı nedeniyle takibin iptalini talep etmiş, mahkemece şikayetin kabulü ile takibin iptaline karar verilmiştir.

... 4. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/322 E. sayılı dosyasından verilen 03.01.2014 tarihli karar ile borçlu şirket hakkında iflasın 1 yıl süre ile ertelenmesine, kararda verilen iflasın ertelenmesi süresinin 03.01.2015 tarihinde sona ermesine bağlı olarak, borçlu tarafından, iflasın ertelenmesi süresinin yeniden 1 yıl süre ile uzatılması talebi üzerine aynı Mahkemenin 09.01.2015 tarihli ek kararı ile davacı şirket aleyhine hiç bir icra takibi yapılmamasına, evvelce yapılmış olan tüm icra takiplerinin olduğu aşamada durmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

Somut olayda, genel haciz yoluyla ilamsız icra takibi, iflasın ertelenmesi süresinin bitmesinden sonra, ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 09.01.2015 tarihinde sözü geçen tedbir kararından önce 08.01.2015 tarihinde başlatılmış olup, Mahkemece evvelce yapılmış olan icra takiplerinin "durdurulması" ile sınırlı olarak tedbir kararı verildiğinden ve icra hâkimi de mahkemenin vermiş olduğu bu kararı yorumlayamayacağından, takibin durdurulmasına karar verilmesi gerekirken, takibin iptali yönünde hüküm tesisi isabetsiz olup, hükmün bu nedenle bozulması gerekir ise de, anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından kararın düzeltilerek onanması gerekirken onandığı anlaşılmakla alacaklının karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ : Alacaklının karar düzeltme isteminin kabulü ile ... 11. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 15/01/2015 tarih ve 2015/48 E.-24 K. sayılı kararının hüküm bölümünün ikinci maddesinde yer alan "iptaline" sözcüğünün silinerek karar metninden çıkartılmasına, yerine "durdurulmasına" sözcüğünün yazılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekliyle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 20/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10629, Karar No: 2011/1780, Tarih: 07.03.2011

**5. Ceza Dairesi         2008/10629 E.  ,  2011/1780 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme, gasp ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılanması sonunda; gasp suçundan beraetine, reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve cinsi münasebette bulunma suçlarından mahkümiyetine dair, İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 06.06.2005 gün ve 2005/120 Esas, 2005/183 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle gasp suçundan verilen beraet hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün tebliğname gibi ONANMASINA,

Sanık hakkında reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve cinsi münasebette bulunma suçlarından kurulan hükümlerinin yapılan temyiz incelemesinde ise;

Sanığın oluşa uygun olarak işlediği kabul olunan reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve cinsi münasebette bulunma suçlarına 765 sayılı TCK.nun 416/3 ve 430/2. maddelerinde öngörülen cezaların üst sınırları itibariyle aynı Kanunun 102/4. maddesinde belirlenen beş yıllık asli dava zamanaşımına tabi olduğu, mahkümiyet hükmünün verildiği 06.06.2005 tarihi ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükümlerin 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca davaların zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 07.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14870, Karar No: 2012/21230, Tarih: 19.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/14870 E.  ,  2012/21230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14/06/2011 tarih ve 2010/87-2011/125 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının “FAMY” ibaresinin marka olarak tescili için yaptığı başvuruya müvekkili şirket tarafından yapılan itirazın YİDK tarafından nihai olarak reddedildiğini, oysa başvurunun müvekkilinin “dalan Family+D+şekil” ibareli markasıyla görsel, fonetik ve anlam olarak benzer olduğunu, bu benzerliğin ortalama tüketici nezdinde iltibas doğurduğunu, müvekkilinin markası ile uzun yıllardır üretim ve satış yaptığını, başvurunun tescili halinde davalının müvekkili markasının itibarından haksız olarak yararlanacağını ileri sürerek, TPE YİDK'nun 2010-M-391 sayılı kararının iptaline, tescili halinde davalının markasının hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Türk Patent Enstitüsü vekili, markaların benzer olmadığını, iltibas bulunmadığını savunmuştur.

Davalı şirket vekili, markaların işaret olarak farklı olduğunu, karıştırılma ihtimalı bulumadığını, davacının markasının tanınmış marka olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına dayanılarak, davalının başvurusunun asıl unsurunu "Famy", davacının itiraza dayanak markasının asıl unsurunu ise "dalan family" ibarelerinin oluşturduğu, markaların kapsadığı emtialar aynı olmakla beraber, işaretlerin okunuş, anlam, görünüm ve genel izlenim olarak farklı bulunduğundan 556 Sayılı KHK'nın 8/1-b ve 8/4 hükmünde belirtilen tescil engellerinin ve hükümsüzlük koşullarının oluşmadığı, işaretler benzer olmadığından tanınmışlık iddiasının da somut uyuşmazlıkta bir etkisinin olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 19.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17084, Karar No: 2013/9403, Tarih: 07.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/17084 E.  ,  2013/9403 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1086 sayılı Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanununda; yazılı, sözlü, basit ve seri olmak üzere dört yargılama usulü düzenlenmiş iken 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda yazılı ve basit yargılama usulleri düzenlenmiştir.

Bir davada hangi yargılama usulünün uygulanacağı uyuşmazlığın niteliği veya davanın görüleceği mahkemeye göre belirlenmektedir. Bu bağlamda; 5510 sayılı Kanununun 101’inci maddesinde, anılan Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili çıkan uyuşmazlıkların çözümlenmesinde İş Mahkemelerinin görevli olduğu belirtilmiş, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 7’nci maddesinde ise, İş Mahkemelerinde sözlü yargılama usulünün uygulanacağı hüküm altına alınmıştır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 447’nci maddesindeki diğer kanunların sözlü yahut seri yargılama usulüne atıf yaptığı hallerde bu Kanununun basit yargılama usulü ile ilgili hükümlerinin uygulanacağına ilişkin hüküm karşısında; artık, iş mahkemelerinde basit yargılama usulünün uygulanması gerekecektir.

Yazılı yargılama usulü 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda ayrıntılı olarak düzenlenmiş, basit yargılama usulü ise temel özellikleriyle kaleme alınmış, 322/1’inci maddesinde basit yargılama usulü hakkında hüküm bulunmayan hâllerde, yazılı yargılama usulüne ilişkin hükümler uygulanacağı belirtilmiştir. (Hakan Pekcanıtez, Oğuz Atalay, Muhammet Özekeş, Medeni Usul Hukuku, 12. Baskı, Ankara 2011, s.586).

Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320’nci maddesinin birinci fıkrasında “mümkün olan hallerde” mahkemenin tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar verebileceği öngörülmüş, ancak “mümkün olan haller”in neler olduğu madde metninde sayılmamıştır.

Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320’nci maddesinin birinci fıkrasında “mümkün olan hallerde” mahkemenin tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar verebileceği öngörülmüş, ancak “mümkün olan haller”in neler olduğu madde metninde sayılmamıştır.

Hukuk Muhakemeleri Kanununun “hukuki dinlenilme” başlıklı 27’nci maddesi, T.C. Anayasası’nın hak arama hürriyetini düzenleyen 36’ncı maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin adil yargılanma hakkına ilişkin 6’ncı maddesi nazara alındığında “bir dava hakkında karar verilirken duruşma yapılması esastır.” Gerek Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin ve gerekse Yargıtay ve doktrinin kabulü de bu yöndedir. Duruşma yapılmasında amaç, tarafların iddia ve savunmalarını yazılı beyanlar dışında bir kez de sözlü olarak hâkime aktarmalarına imkan tanıyarak, hâkime de bu iddia ve savunmalarda açık olmayan, tereddüt oluşturan konularda soru sormasını sağlamaktır. Tecrübeler bu uygulamanın uyuşmazlıkların sağlıklı çözümü için büyük önem taşıdığını, taraflar ve hâkimin yüzyüze gelmesinin gerçeğe erişimi kolaylaştırdığını göstermektedir (Ejder Yılmaz, Geçici Hukuki Himaye Tedbirleri, C1, Ankara 2001, s. 888).

Ayrıca, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Yargılama ile ilgili bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını mahkemenin açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini içeren bu hakkın ve yargılamanın aleniliği ilkelerinin gerçekleşmesinin en önemli aracı duruşma yapılmasıdır.

Duruşma yapılmaksızın dosya üzerinden karar verilmesi ise istisna olup, ancak bu konuda kanuni dayanak bulunması halinde mümkündür. Eş deyişle; ancak hukukun izin verdiği “ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz, delil tespiti, İcra ve İflas Kanununun 17 ve 18’inci maddelerinde öngörülen şikâyet davaları” gibi durumlarda dosya üzerinden karar verilebilir. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320/1’inci maddesi hükmünün de bu çerçevede değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

Öte yandan; Hukuk Muhakemeleri Kanunu, hukuk yargılama usulüne önemli bir yenilik olarak “ön inceleme” müessesesini getirmiştir. Kanun gerekçesinden “...yargılamanın gecikme sebebi olarak gösterilen, mahkemelerce tam hazırlık yapılmadan tahkikata başlanılmasını” engellemek amacına yönelik olduğu anlaşılan bu müessese ile; tarafların iddia ve savunmalarına ilişkin dilekçelerin verilmesinin ardından, ancak tahkikat aşamasına geçilmeden önce, ama bu aşamaya hazırlık niteliğinde tarafların sulhe teşviki, delillerin toplanması ve sunulması için gerekli işlemlerin yapılması, tarafların anlaştıkları ya da uyuşmadıkları konuların tespiti ve dava şartları ile ilk itirazların değerlendirilerek sonuca bağlanması ön incelemenin kapsamını oluşturmaktadır. Bu nedenle mahkeme ön inceleme için bir gün tespit ederek taraflara tebliğ edecektir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulduğunda; eldeki davada, ön inceleme ve tahkikata ilişkin duruşma açılıp, işin esasına girilerek çözümlenmesi gerekirken; Mahkemenin duruşma açılmaksızın dosya üzerinde karar vermiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07.05.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17161, Karar No: 2012/1335, Tarih: 09.02.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/17161 E.  ,  2012/1335 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... İş Mahkemesi

Davacı, 25/07/1992- 31/12/1995 yılları arasında çalıştığının tespitiyle, emekliliğe hak kazandığına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Uyuşmazlık, davacının oda kaydının geçersiz sayıldığı ve vergi kaydının da bulunmadığı 31/12/1995-31/05/1999 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun'a tabi sigortalı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

01/04/1972 tarihinde yürürlüğe giren, 1479 sayılı Kanun'un 24. maddesi ilk şekliyle, sigortalılığın oluşumu için, kendi ad ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmesi yanında, ayrıca, kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu da aramıştır. Bu kuruluşlara kayıt tarihi ise, sigortalılığın başlangıcı yönünden, yasal karine kabul edilmiştir. 04/05/1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Kanun, Bağ-Kur’lu olabilme yönünden, söz konusu 24. maddenin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu kaldırmış, sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulunun gerçekleşmesi durumunda, sigortalılığın oluşacağını yeterli görmüştür. Buna karşın, 20/04/1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanun bağımsız çalışanların sigortalı olabilmeleri yönünden vergi yükümlülüğünü öngörmüş, vergiden muaf olanların da kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olmaları durumunda yine sigortalı sayılacaklarını kabul etmiştir. Nihayet, 22/03/1985 yürürlük tarihli 3165 sayılı Kanun, sigortalılığa karine yönünden vergi kaydının, bu kaydın bulunmaması veya vergiden muaf olunması halinde, esnaf ve sanatkar sicili veya Kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarının esas alınacağını belirlemiştir.

Davacının şahsi sicil dosyasının incelenmesinden, 25/07/1992 tarihi itibariyle Bağ-Kur sigortalısı olarak kayıt ve tescilinin yapıldığı anlaşılmaktadır.

Davacının 27/07/1992-21/06/2006 tarihleri arasında Kurumca geçersiz olduğu saptanan Oda kaydı ve 25/07/1992-03/12/1995 tarihleri arasında vergi kaydı bulunmaktadır. Davacının meslek odası kaydının Kurumca, usulsüz olduğu saptandığından 31/12/1995-31/05/1999 tarihleri arasında zorunlu Bağ-Kur sigortalığı geçersiz sayılmıştır. Davacı, vergi kaydı geçersiz sayıldığı taktirde uyuşmazlık konusu dönem olan

Davacının 27/07/1992-21/06/2006 tarihleri arasında Kurumca geçersiz olduğu saptanan Oda kaydı ve 25/07/1992-03/12/1995 tarihleri arasında vergi kaydı bulunmaktadır. Davacının meslek odası kaydının Kurumca, usulsüz olduğu saptandığından 31/12/1995-31/05/1999 tarihleri arasında zorunlu Bağ-Kur sigortalığı geçersiz sayılmıştır. Davacı, vergi kaydı geçersiz sayıldığı taktirde uyuşmazlık konusu dönem olan

31/12/1995-31/05/1999 tarihleri arasında vergi kaydı, esnaf ve sanatkar sicili kaydı veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı bulunmadığından zorunlu Bağ-Kur sigortalısı değildir. Ancak davacının 31/12/1995-31/05/1999 dönemine ait prim borç ve cezalarını Kurum’a 1999 ve 2000 yıllarında geriye dönük olarak ödediği ve Kurumun uzun yıllar bu primleri kullandığı anlaşılmaktadır.

Davalı Kurum’un geçmişe yönelik (uyuşmazlık konusu dönemi de kapsar şekilde) prim tahsil etmesi ve uzun süre bu primleri kullanması ve daha sonra davacının sigortalılığını geçersiz sayması, Medeni Kanun’un 2. maddesinde ifadesini bulan objektif iyi niyet kurallarıyla bağdaşmayacaktır. Sosyal güvenlik kurumlarının anayasal görevlerini yerine getirirken, sigortalılara karşı olabildiğince yasal haklarını hatırlatması ve bu durumlarını izlemesi zorunlu görev olarak ortaya çıkar. Bağ-Kur’un bu anayasal sosyal güvenlik ödevinin gereği olarak, sigortalısını uyarmaması nedeniyle primleri tahsil edilen sürelerin 1479 sayılı Kanun'a tabi zorunlu sigortalı olarak kabul edilmesi gerekmektedir. Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 01/10/1997 gün ve Esas: 1997/10-578, Karar: 1997/758; 24/09/2003 gün ve 2003/10-489, 2003/490 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Yapılacak iş, davacının 31/12/1995-31/05/1999 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun'a tabi Bağ-Kur sigortalısı olduğu yönünde davanın kabulüne karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 09/02/2012 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8935, Karar No: 2022/677, Tarih: 24.01.2022

**5. Hukuk Dairesi         2020/8935 E.  ,  2022/677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki çekişmeli taşınmazın kesinleşen kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Kocaeli 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2016/100 Esas - 2018/347 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, çekişmeli taşınmazın kesinleşen kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı,taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; dava konusu Kocaeli İli, Başiskele İlçesi, Yeniköy Mahallesi 125 ada 2 parsel sayılı taşınmazın Hazine tarafından açılan dava sonucunda Kocaeli 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/534 Esas - 2013/758 Karar sayılı ilamı ile kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan 786,69 m²’lik kısmının tapusunun iptaline karar verildiği, kararın 17.12.2015 tarihinde kesinleştiği, eldeki davanın 08.03.2016 tarihinde 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Dava konusu taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ve taşınmazın gerçek bedelinin TMK'nın 1007. maddesi gereğince davalı Hazineden tahsiline karar verilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 24/01/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6847, Karar No: 2012/15801, Tarih: 31.10.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/6847 E.  ,  2012/15801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... ... tarafından, davalı .... vdl. aleyhine 15/12/2009 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/12/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalılardan .... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, yayın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalılardan .... tarafından temyiz edilmiştir.

Davaya konu yazıda, “Skandalların Kaymakamına Ödül” başlığı altında:

“...'ın Çınar ilçesinin eski Kaymakamı ... hakkında “nitelikli dolandırıcılık” yaparak devleti yaklaşık 6 milyon lira zarara uğrattığı gerekçesiyle dava açıldı. ... Cumhuriyet Başsavcısı ... tarafından hazırlanan iddianamede, ...'in nitelikli dolandıcılık yaptığı ve görevini kötüye kullandığı iddiasıyla toplam 21 yıldan 70 yıla kadar hapis cezasıyla cezalandırılması ve kamu hizmetlerinden men edilmesi talep edildi...Kaymakam ..., Çınar ilçesinde ve vekaleten görevli olduğu Bismil ilçesinde yapmış olduğu yolsuzluk iddiaları nedeniyle 10 ayrı soruşturma geçirdi. Tamamlanan 4 soruşturmadan ... hakkında soruşturma izni verildi. Bölge İdare Mahkemesi'ne yapmış olduğu itirazlar da reddedildi. Kararlar kesinleşti ve yargılama süreci başladı. Prim ödeme usulsüzlüğü dışında ... hakkında, “İhaleye fesat karıştırmak”, “Kendi yakınlarını usulsüz olarak işe almak” ve “Taşıt Kanunu'na muhalefet ve görevi kötüye kullanmak” suçundan 3 dava daha açıldı......'le ilgili şok bir gerçek de 1993'de PKK yanlısı yayınlarıyla bilinen Özgür Gündem Gazetesi'nin irtibat bürosundaki patlamayla ilgili olarak ortaya çıktı......'in 20 Eylül 1993'de alınan ifadesi tutanakla kayıtlara girdi...İnternette verdiği şahsi profilinde ünlü Ermeni yazar ... ve eski Ermeni Patriği... Efendi'ye atfen kullandığı iddia edilen “zavenbergen” rumuzu nedeniyle eleştirilen ...'in 2006'da ABD ... Konsolosu'yla görüşmesinin ardından eğitim için ABD'ye gitmesi tartışmalara neden oldu...” biçiminde haber yapılmıştır.

Dava dilekçesinde, haberin gerçek olmadığı; iftira niteliğinde bulunduğu; takipsizlik ve işlem yapılmama kararları verildiği ileri sürülerek, manevi tazminat isteminde bulunulmuştur.

Cevap dilekçesinde, yayının hukuka uygun sınırlar içinde yapıldığı savunulmuştur.

Mahkemece, dava ve soruşturmalarla ilgili haberlerin hukuka uygun olduğu benimsenmiş; ancak, 1993 yılında gerçekleştiği belirtilen olay ile internet ortamında kullanıldığı ileri sürülen rumuz konularındaki yayın bölümünün, asıl haber ile ilgili olmadığı ve hukuka aykırılık taşıdığı gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.