muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/458, Karar No: 2019/270, Tarih: 02.04.2019

Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi Başkanlığının 27.04.2011 tarihli raporunda; sanık ...'nun, yönetimindeki arazi taşıtı ile yola gereken dikkati vermemesi, önündeki vasıta ile takip mesafesinde seyretmeye özen göstermeyip önünde yayalara yol vermek için durmuş olan diğer sürücünün idaresindeki vasıtaya arkadan mevcut hızı ile önlemsiz vaziyette çarparak olayın meydana gelmesine sebebiyet vermesi, dikkatsiz, özensiz ve nizamlara aykırı hareket etmesi nedenleriyle olayda asli ve tam kusurlu olduğu, sürücü...'ün olayın meydana gelmesinde hatalı tutum ve davranışı bulunmadığından, yayalar ... ve ...'ın da mevcut şartlarda tedbir alma imkânları olmadığından bu kişilerin kusurlarının bulunmadığı kanaatine yer verildiği,

Mahkemece yapılan keşif sonrasında düzenlenen 11.03.2012 tarihli bilirkişi raporunda; sanığın seyri esnasında havanın yağmurlu, kaplamanın ıslak ve kaygan olduğunu dikkate alıp hızını yol, hava ve trafik durumuna uyarlayarak aracını normalin üstünde bir dikkatle kullanması gerekirken bu hususlara riayet etmediğinden olayın meydana gelmesinde asli ve tam kusurlu olduğunun, diğer araç sürücüsü... ile yayalar Havahan ve ...'ın ise kusurlarının bulunmadığının belirtildiği,

Katılanlar hakkında Bakırköy Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen raporlara göre; katılan ...'ın plevral hemojik sıvı ve subsegmenter atelektaziye, skapula glenoid korokoid çıkıntı kırıklarına neden olan yaralanmasının, yaşamını tehlikeye sokan bir durum olduğu, basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığı ve vücuttaki kemik kırığının hayat fonksiyonlarını orta (3) derecede etkileyecek nitelikte olduğu; katılan ...'ın her iki elindeki yumuşak doku yaralanmasının ise basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif olduğu,

Sanığın, B sınıfı sürücü belgesinin bulunduğu ve kaza sonrası düzenlenen adli muayene raporuna göre alkolsüz olduğu,

Yerel Mahkemece, sanık hakkında temel cezanın belirlenmesi sırasında gerekçe olarak; “suçun işleniş şekli ve özelliği, katılanların yaralarının mahiyeti, sanığın taksirinin yoğunluğu” hususlarının gösterildiği,

Anlaşılmaktadır.

Katılanlar Havahan ve ... Kollukta; olay tarihinde karşıdan karşıya geçmek istedikleri sırada bir kadın sürücünün kendilerine yol vermek için durduğunu, karşıya geçmek için yolu yarıladıkları sırada sanığın, yol vermek için duran sürücünün aracına arkadan çarpması üzerine öndeki aracın savrulup kendilerine çarptığını, kaza sonucu yaralandıklarını, sanıktan şikâyetçi olduklarını, Mahkemede ayrıca; sanığın kaza sırasında aracını süratli bir şekilde kullandığını beyan etmişlerdir.

Katılanlar Havahan ve ... Kollukta; olay tarihinde karşıdan karşıya geçmek istedikleri sırada bir kadın sürücünün kendilerine yol vermek için durduğunu, karşıya geçmek için yolu yarıladıkları sırada sanığın, yol vermek için duran sürücünün aracına arkadan çarpması üzerine öndeki aracın savrulup kendilerine çarptığını, kaza sonucu yaralandıklarını, sanıktan şikâyetçi olduklarını, Mahkemede ayrıca; sanığın kaza sırasında aracını süratli bir şekilde kullandığını beyan etmişlerdir.

Sanık Kollukta; olay günü saat 15.30 sıralarında çalışmakta olduğu kafeye müşteri olarak gelen bir şahsın aracını park etmek için ...Sokak'tan dönmek istediğini, önündeki aracın birdenbire durması üzerine frene bastığını, ancak zeminin ıslak olması nedeniyle duramayıp öndeki araca vurduğunu, öndeki aracın da karşıdan karşıya geçmekte olan bir kadın ve erkeğe çarptığını, Mahkemede; müşteriye ait aracı park etmek için yavaş bir hızla seyir hâlindeyken önünde duran aracı görünce frene bastığını ancak frenin tutmadığını, duran araca çarptığını, kullandığı aracın sahibinden daha önce de bu araçla kaza yapılması nedeniyle frenin tutmadığını öğrendiğini, ancak bu konuda herhangi bir teknik rapor bulunmadığını savunmuştur.

5237 sayılı TCK'nun "Taksirle yaralama" başlıklı 89. maddesi;

"(1) Taksirle başkasının vücuduna acı veren veya sağlığının ya da algılama yeteneğinin bozulmasına neden olan kişi, üç aydan bir yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır.

(2) Taksirle yaralama fiili, mağdurun;

a) Duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına,

b) Vücudunda kemik kırılmasına,

c) Konuşmasında sürekli zorluğa,

d) Yüzünde sabit ize,

e) Yaşamını tehlikeye sokan bir duruma,

f) Gebe bir kadının çocuğunun vaktinden önce doğmasına,

Neden olmuşsa, birinci fıkraya göre belirlenen ceza, yarısı oranında artırılır.

(3) Taksirle yaralama fiili, mağdurun;

a) İyileşmesi olanağı bulunmayan bir hastalığa veya bitkisel hayata girmesine,

b) Duyularından veya organlarından birinin işlevinin yitirilmesine,

c) Konuşma ya da çocuk yapma yeteneklerinin kaybolmasına,

d) Yüzünün sürekli değişikliğine,

e) Gebe bir kadının çocuğunun düşmesine,

Neden olmuşsa, birinci fıkraya göre belirlenen ceza, bir kat artırılır.

(4) Fiilin birden fazla kişinin yaralanmasına neden olması hâlinde, altı aydan üç yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.

(5) Taksirle yaralama suçunun soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlıdır. Ancak, birinci fıkra kapsamına giren yaralama hariç, suçun bilinçli taksirle işlenmesi hâlinde şikâyet aranmaz." şeklinde düzenlenmiş olup maddenin birinci fıkrasına göre, taksirle başkasının vücuduna acı veren veya sağlığının ya da algılama yeteneğinin bozulmasına neden olan kişi, üç aydan bir yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılacaktır.

(5) Taksirle yaralama suçunun soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlıdır. Ancak, birinci fıkra kapsamına giren yaralama hariç, suçun bilinçli taksirle işlenmesi hâlinde şikâyet aranmaz." şeklinde düzenlenmiş olup maddenin birinci fıkrasına göre, taksirle başkasının vücuduna acı veren veya sağlığının ya da algılama yeteneğinin bozulmasına neden olan kişi, üç aydan bir yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılacaktır.

Maddenin iki ve üçüncü fıkralarında suçun nitelikli hâlleri belirtilmiş olup buna göre, mağdurun ikinci fıkrada gösterilen şekilde yaralanması durumunda birinci fıkra uyarınca belirlenen ceza yarı oranında, üçüncü fıkrada gösterilen şekilde yaralanması durumunda ise birinci fıkra uyarınca belirlenen ceza bir kat artırılacaktır.

Maddenin dördüncü fıkrasına göre, taksirle yaralama sonucunda şikâyeti devam eden birden fazla kişinin yaralanması durumunda, mağdurların ilk üç fıkra kapsamında kalan yaralanmaları göz önünde bulundurularak altı ay ile üç yıl arasında temel hapis cezası belirlenecektir.

5237 sayılı TCK’nın “cezanın belirlenmesini” düzenleyen 61. maddesinin birinci fıkrası; “Hâkim, somut olayda; a) Suçun işleniş biçimini, b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları, c) Suçun işlendiği zaman ve yeri, d) Suçun konusunun önem ve değerini, e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını, f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını, g) Failin güttüğü amaç ve saiki, göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler.”şeklindedir.

Buna göre; 01.06.2005 tarihinden sonra işlenmiş olan herhangi bir suç nedeniyle alt ve üst sınırlar arasında bir ceza belirlenmesi gerektiğinde, kural olarak göz önünde bulundurulması gereken ölçüt, 5237 sayılı TCK’nın 61. maddesinin birinci fıkrasındaki düzenlemedir. Ancak taksirle işlenen suçlar açısından kanun koyucu, aynı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü fıkrası ile "Taksirle işlenen suçtan dolayı verilecek olan ceza failin kusuruna göre belirlenir." şeklinde bir ölçüt daha eklemiştir. Bu durumda, taksirle işlenen suçlarda alt ve üst sınır arasında ceza belirlenirken, TCK’nın 61. maddesinin birinci fıkrası ile 22. maddesinin dördüncü fıkrasında yer alan ölçütlerin birlikte göz önüne alınması gerekmektedir.

Ancak, TCK’nın 61. maddesinin birinci fıkrasındaki bu ölçütler genel nitelikli olup her suça uymayabileceğinden, her suç için tüm ölçütlerin değil sadece ilgili suça uyan kısımların nazara alınması gerekir. Bu açıdan taksirli suçlarda ancak kasıtlı suçlarda uygulanması mümkün olan 61. maddenin birinci fıkrasının (b) bendinde yer alan "suçun işlenmesinde kullanılan araçlar", (f) bendinde yer alan "failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı" ve (g) bendinde yer alan “failin güttüğü amaç ve saik” ölçütleri uygulanamayacaktır.

Tüm bu kanuni düzenlemeler karşısında taksirli suçlarda temel cezanın belirlenmesinde öncelikle failin kusurunun değerlendirilmesinin zorunlu olduğu, ancak kusurluluğun yanında "suçun işleniş biçimi", "suçun işlendiği zaman ve yer", "suç konusunun önem ve değeri" ile "meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı" ölçütlerinin de dikkate alınacağı sonucuna varılmaktadır.

Öte yandan 5237 sayılı TCK’nın “Adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi” başlıklı 3. maddesi uyarınca işlenen fiil ile hükmolunan ceza ve güvenlik tedbirleri arasında “orantı” bulunması, böylelikle suç işlenmesiyle bozulan toplum düzeninde adaletin sağlanması için suç işleyen kimseye uygulanacak yaptırımın haklı ve ölçülü olması gerektiği de göz önünde bulundurulacaktır.

Bu nedenlerle taksire dayalı kusurun ağır olduğu durumlarda, alt sınırdan uzaklaşılarak, hafif olduğu durumlarda ise alt sınırdan veya alt sınıra yaklaşılarak temel ceza tayin edilmesi isabetli bir uygulama olacak ise de bundan her hâlde ağır kusurlu fail hakkında en üst hadden, hafif kusurlu fail hakkında ise alt hadden ceza tayin edilmesi gerektiği sonucu çıkarılmamalı, TCK'nın 61. maddesinin birinci fıkrasındaki olaya uyan diğer ölçütler ve "orantılılık" ilkesi bir bütün hâlinde değerlendirilerek haklı ve ölçülü bir ceza belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın, olay tarihinde gündüz vakti sevk ve idaresindeki araçla meskûn mahalde, tek yönlü, asfalt kaplama, ıslak, düz ve eğimsiz yolda seyrederken, yayalara yol vermek üzere durmakta olan...'ün aracına arkadan çarpması üzerine öndeki aracın savrularak yolu yaya olarak karşıdan karşıya geçmekte olan ... ve ...'a çarptığı, kaza sonucu katılan ...'ın yaşamını tehlikeye sokacak ve kemik kırığı oluşacak şekilde, katılan ...'ın ise basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte yaralandıkları olayda; sanığın, seyri esnasında yolun yağmur nedeniyle ıslak ve kaygan olduğunu da dikkate alıp hızını yol, hava ve trafik durumuna uyarlaması ve önündeki araç ile takip mesafesinde seyretmeye özen göstermesi gerekirken bu hususlara riayet etmeyip yayalara yol vermek için durmuş olan diğer sürücünün idaresindeki araca arkadan çarpmak suretiyle kazanın meydana gelmesinde asli ve tam kusurlu olması göz önüne alındığında taksire dayalı kusurunun ağırlığına göre temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayini doğru bir uygulama ise de birisi yaşamsal tehlike geçirecek ve kemik kırığı oluşacak şekilde, diğeri basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmak üzere iki kişinin yaralandığı somut olay ile yaralı sayısının daha fazla ve yaralanmaların daha ağır olduğu olaylar mukayese edildiğinde, temel cezanın alt sınırdan çok fazla uzaklaşılarak 2 yıl olarak belirlenmesi dosya kapsamı, adalet, hak ve nasafet kuralları ve “orantılılık” ilkesiyle bağdaşmamaktadır.

Bu itibarla, isabetli bulunmayan Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Bu itibarla, isabetli bulunmayan Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi; Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün isabetli olduğu düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Bakırköy 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.10.2014 tarihli ve 364-472 sayılı direnme kararına konu hükmünün, taksirle birden fazla kişinin yaralanmasına neden olma suçundan sanık hakkında temel cezanın, alt sınırdan makul ölçüde uzaklaşılarak belirlenmesi gerekirken dosya kapsamı, adalet, hak ve nasafet kuralları ve “orantılılık” ilkesiyle bağdaşmayacak şekilde 2 yıl olarak fazla tayin edilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 02.04.2019 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3077, Karar No: 2022/9826, Tarih: 02.11.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/3077 E.  ,  2022/9826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanığın sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyetine dair Konya 4. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 21.11.2016 gün ve 2016/201 Esas, 2016/367 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun kabulüyle hükümlerin kaldırılarak çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyetine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık müdafisinin temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 294/1. maddesinde yer alan “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” ve aynı Kanunun 295/1. maddesindeki "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" şeklindeki düzenlemeler gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanık müdafisinin tefhim edilen hükümlerle ilgili verdiği 29.03.2017 tarihli süre tutum dilekçesinde herhangi bir temyiz sebebi göstermeyip, 24.04.2017 günü usulüne uygun şekilde gerekçeli hükmün tebliğiyle işlemeye başlayan yedi günlük kanuni süresinden sonra 14.09.2018 tarihinde gerekçeli temyiz dilekçesini sunması karşısında, sanık müdafisinin temyiz isteminin CMK'nın 298. maddesi gereğince REDDİNE,

Katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteminin incelenmesine gelince;

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçesinde belirttiği nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun kabulüyle hükümlerin kaldırılarak sanığın çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyetine dair kurulan hükümlere yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükümlerin ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmesine, 02.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12769, Karar No: 2011/12647, Tarih: 14.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/12769 E.  ,  2011/12647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ,YIKIM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki kıyı kenar çizgisi içinde kalan taşınmaz ve ...... yüzeyini davalının çeşitli muhdesatlar yapmak ve kullanmak suretiyle işgal ettiğini ileri sürüp elatmasının önlenmesi ve üzerindeki muhdesatların yıkımına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı tarafından yapılan muhdesatların kıyı kenar çizgisi içinde kaldığının keşfen belirlendiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün (6100 sayılı HMK'nın geçici 3.maddesi yollamasıyla) HUMK'nın 436.maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı 405,00 .-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 14.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3200, Karar No: 2012/21183, Tarih: 19.06.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/3200 E.  ,  2012/21183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/12/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı vekili tarafından borçlu şirket hakkında kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibi başlatılmıştır. Borçlu tarafından mahkemeye yapılan başvuruda; takip dayanağı çekteki imzaya, takipte istenen faiz oranına itiraz edilmiş, ayrıca çekin keşide tarihinde tahrifat yapıldığı belirtilerek takibin iptali isteminde bulunulmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama neticesinde; 06.07.2010 tarihli celsede, takip edilemeyen davanın HUMK'nun 409. maddesi uyarınca işlemden kaldırılmasına ve 20.12.2011 tarihli celsede dosyanın ikinci kez takipsiz bırakıldığı gerekçesiyle HMK'nun 320/4. maddesine dayanılarak "davanın açılmamış sayılmasına" karar verildiği görülmüştür.

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Mahkemece HUMK'nun 409. maddesi gereğince dosyanın işlemden kaldırılma tarihi 06.07.2010 tarihi olup, bu tarihte HMK yürürlükte değildir. Bu nedenle somut olayda 1086 Sayılı HUMK'nun 409. maddesi uygulanacağından anılan madde şartlarının oluşması gerekir.

HUMK'nun 409. maddesinin 1. fıkrasında; "Oturuma çağrılmış olan tarafların hiçbiri gelmediği veya gelipte davayı takip etmeyeceklerini bildirdikleri takdirde dava yenileninceye kadar dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verileceği ...", üçüncü fıkrasında; "... işlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak üç ay içinde taraflardan birinin dilekçe ile başvurması üzerine yenilenebileceği...", beşinci fıkrasında; "... işlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak üç ay içinde yenilenmeyen davaların sürenin dolduğu gün itibariyle açılmamış sayılacağı ve mahkemece kendiliğinden karar verilerek kaydın kapatılacağı...", altıncı fıkrasında ise; "... işlemden kaldırılmasına karar verilmiş ve sonradan yenilenmiş olan davanın, ilk yenilemeden sonra bir defadan fazla takipsiz bırakılamayacağı, aksi halde davanın açılmamış sayılacağı ..." hususları açık hükme bağlanmıştır.

Dosyanın incelenmesinde, yukarıda açıklanan HUMK'nun 409. maddesi koşullarının gerçekleşmediği anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece işin esası incelenmeli oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Dosyanın incelenmesinde, yukarıda açıklanan HUMK'nun 409. maddesi koşullarının gerçekleşmediği anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece işin esası incelenmeli oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Ayrıca borçlu vekili tarafından mahkemeye hitaben 20.12.2011 tarihli duruşma ile ilgili olarak mazeret dilekçesi verildiği görülmektedir. Bu dilekçe, Manisa İcra Hukuk Mahkemesi aracılığıyla gönderilmiş ve mahkeme hakimince 19.12.2011 tarihinde (duruşma öncesinde) havale edilmiş ve dosya arasına alınmıştır. Mahkemece anılan mazeretle ilgiliolarak 20.12.2011  tarihli celsede kabul veya reddi yönünde bir değerlendirme yapılmaksızın davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi de doğru değildir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6565, Karar No: 2013/3488, Tarih: 16.04.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/6565 E.  ,  2013/3488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit, hakaret, görevi yaptırmamak için direnme, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen hüküm, talimatla savunmasının alındığı mahkemeye bildirdiği ve daha önce de tebligatın yapıldığı aynı adresine 24/11/2009 tarihinde 7201 sayılı Kanunun 35. maddesi uyarınca tebliğ edildiği ve geçerli olan bu tebliğe rağmen sanığa 09/12/2009 günü mahkeme kalemince yapılan tebliğin, temyiz süresini yeniden başlatmayacağı gibi kalemde yapılan tebliğe rağmen de sanığın hükmü, 1412 sayılı CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 17/12/2009 günlü dilekçe ile temyiz etmiş olduğu anlaşılmakla; temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 16/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2023/18100, Karar No: 2024/9593, Tarih: 10.06.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/18100 E.  ,  2024/9593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Her ne kadar sanık temyiz dilekçesinde suç ayrımı yapmamışsa da Bölge Adliye Mahkemesi tarafından 11.10.2022 tarihli ve 2022/3425 E., 2022/2008 K. sayılı kararla hakkında mala zarar verme suçundan beraatine karar verildiği,dolayısıyla bu suça ilişkin temyizde hukuki yararının bulunmadığı, sanığın temyiz dilekçesinin beraat kararının gerekçesine de yönelik olmadığı belirlenerek hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarına ilişkin verilen temyiz isteminin reddine dair ek kararın temyizine ilişkin yapılan incelemede;

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 25.10.2022 tarihli ve 2022/3425 E., 2022/2008 K. sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezaların miktar ve türleri gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 25.10.2022 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.