muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5378, Karar No: 2016/2954, Tarih: 01.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/5378 E.  ,  2016/2954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili davacının 29.10.2011 tarihinde kendilerine ait evin teras katında halı silkelediği sırada, halının elektrik tellerine temas etmesi sonucu yaralandığını, davalı kuruma ait tellerin çok yakınından geçtiği ve kazanın meydana gelmesinde elektrik hattını güvenlik mesafelerine uygun şekilde tesis etmeyen davalı kurumun ihmal ve sorumluluğunun bulunduğunu, müvekkilinin babasının kazadan önce defalarca kez davalı kuruma başvurarak bu hattın gerekli mesafelere alınmasını istediğini ancak davalı kurumun bu talebe ilişkin hiçbir işlem yapmadığını belirterek, fazlaya ilişkin hakların saklı kalması kaydıyla davacı için 1.000,00 TL maddi tazminat ile 60.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davacı vekili ıslah dilekçesi ile maddi tazminat talebini 175.030,07 TL olarak artırmış ve eksik harcı yatırmıştır.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu olayın meydana gelmesinde davalı kurumun bir kusurunun bulunmadığını, tam aksine tüm kusurun gerekli dikkat ve özeni göstermeyen davacıya ait olduğunu, ayrıca dava dilekçesinde belirtildiği şekilde davacının babasının kazadan önce kuruma başvurarak evin yakınından geçen elektrik tellerine konsol atılmasını istediğinin, bunun üzerine yapılan incelemede şebeke tadilatının can ve mal güvenliği açısından zorunlu olduğu tespit edilerek, talep sahibi şahsa, maliki olduğu eve dair yapı kullanım izin belgesi ile elektrik şebekesina dair aplikasyon krokisinin sunulması ve 5.390 TL tadilat bedelinin belirtilen süre içinde kuruma yatırılması halinde işlem yapılacağının bildirildiğini ancak talep sahibinin bu yükümlülükleri yerine getirmemesi nedeni ile herhangi bir işlem yapılmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile, 175.030,07 TL maddi tazminat ile 10.000 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 29/10/2011 den itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, davacının davalı kuruma ait elektrik tellerine temas etmesi sonucu yaralanması nedeni ile uğranılan maddi ve manevi zararın tazmini istemine ilişkindir.

Davalı şirket, bölgedeki elektrik enerjisinin dağıtımını yerine getirmektedir. Bu faaliyet varlığı ve niteliği itibariyle tehlike ve dolayısıyla zarar ihtimali taşıdığından davalı şirketin sorumluluğu, kusursuz sorumluluktur.

Dava, davacının davalı kuruma ait elektrik tellerine temas etmesi sonucu yaralanması nedeni ile uğranılan maddi ve manevi zararın tazmini istemine ilişkindir.

Davalı şirket, bölgedeki elektrik enerjisinin dağıtımını yerine getirmektedir. Bu faaliyet varlığı ve niteliği itibariyle tehlike ve dolayısıyla zarar ihtimali taşıdığından davalı şirketin sorumluluğu, kusursuz sorumluluktur.

Borçlar Yasasının 58/1.maddesi gereğince imal olunan bir şeyin sahibi o şeyin korunmasındaki kusurundan dolayı oluşan zararlardan kusursuz sorumluluk ilkesi gereğince sorumludur. Enerji nakil hatları da maddede belirtilen imal olunan şey kapsamında olduğundan enerji nakil hattının sahibi bu tesisin korunmasından, bu bağlamda bakım eksikliğinden doğan zarardan kusursuz olarak sorumludur.

BK. m. 58'de öngörülen sorumluluğun söz konusu olması için, yapı eserinin yapım bozukluğu veya bakım eksikliğinden bir zarar doğması gerekir. Anılan maddedeki sorumluluk kusura dayanmayan kusursuz sorumluluk hallerinden olup, yapı eseri sahibi ancak davacının kusuru, üçüncü kişinin kusuru ve mücbir sebebin varlığının ispatı halinde sorumluluktan kurtulabilir.

Bu sebeple, sorumluluğun bağlandığı olgu ile zarar arasında uygun illiyet bağı kurulduğu zaman, sorumluluk gerçekleşmiş olacağından bu işletme veya nesnelerin sahip veya işletenleri, bunların sebep oldukları zararı gidermek zorundadır. (Prof.Dr. Fikret Egen, Borçlar Hukuku Genel Hükümler 1991 Baskı, Cilt 2 sy.14-15)

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacının, 29.10.2011 tarihinde, evlerinin teras kısmında halı silkelediği sırada, bina dışından geçen elektrik teline temas etmesi sonucu yaralandığı ve bir kolunu kaybettiği anlaşılmaktadır.

Bu bağlamda temyize konu uyuşmazlık; meydana gelen olayda tarafların kusur ve sorumluluğunun tespiti noktasında toplanmaktadır.

Yargılama sırasında elektrik mühendisi bilirkişi tarafından düzenlenen 12/11/2012 tarihli kök rapor ile 07/03/2013 tarihli ek raporda; dava konusu kazanın meydana geldiği evin hemen yakınından geçen elektrik tellerinin ilgili yönetmelik hükümlerine göre olması gereken mesafeden çok daha yakın olduğu, ayrıca davalı kurumun kazadan önce yapılan başvurulara karşın gerekli önlemleri almak için hiçbir işlem yapmadığı, bu nedenle davalı kurum olayın meydana gelmesinde %35 oranında kusurlu olduğu, bununla birlikte dava konusu olayın meydana geldiği evin terasına çıkışını engelleyecek bir kapı bulunmadığı gibi elektrik hattının geçtiği kısma yaklaşılmasını engelleyecek de hiçbir önlem olmaması ve davacının babası Ahmet Alyan'ın kuruma yaptığı başvuruyu takip etmemesi nedeni ile davacının babasının %35 oranında kusurlu olduğu, yine dava konusu binanın ruhsatsız olması nedeni ile ruhsatsız bina yapımına engel olamayan dava dışı Şahinbey Belediyesi'nin %20 ve nihayetinde olay tarihinde 24 yaşında olmasına karşın gerekli dikkat ve özeni göstermeyen davacının ise %10 oranında kusurlu olduğu belirtilmiştir.

Davalı vekili, bilirkişi raporuna karşı sunmuş olduğu itiraz dilekçesinde; müvekkili kuruma izafe edilen kusur oranını kabul etmediklerini, davacının babasının kuruma başvurduğunu ancak cevap dilekçesinde de açıklandığı üzere gerekli işlemleri yerine getirmediği için dava konusu hatta bir müdahalede bulunmadıklarını, müvekkili kurumun bir anonim şirket olduğunu ve ancak bedeli ödenmesi halinde hizmet sunabileceğini, ayrıca bilirkişi raporunda, kazanın meydana geldiği meskenin yasaya uygun yapılıp yapılmadığı hususu da değerlendirilmediğini belirtmiştir.

HMK. 281/2, 3.maddesinde; "mahkeme bilirkişi raporundaki eksiklik yahut belirsizliğin tamamlanması veya açıklığa kavuşturulmasını sağlamak için, bilirkişiden yeni sorular düzenlemek suretiyle ek rapor alabileceği gibi tayin edeceği duruşmada sözlü olarak açıklamalarda bulunmasını da kendiliğinden isteyebilir. Mahkeme, gerçeğin ortaya çıkması için gerekli görürse yeni görevlendireceği bilirkişi aracılığıyla, tekrar inceleme de yaptırabilir", 282.maddesinde; "Hakim, bilirkişinin oy ve görüşünü diğer delillerle birlikte serbestçe değerlendirir" düzenlemesi yer almaktadır.

Mahkemece, davalı vekilinin bu itirazları dikkate alınarak aynı bilirkişilerden ek rapor ya da yeni bir bilirkişi kurulundan yeni bir rapor alınması gerekirken, HMK. 281.maddesine aykırı olacak şekilde itiraza konu bilirkişi raporuna dayalı hüküm tesis edilmiş olması isabetsizdir.

Bu durumda mahkemece dosyanın önceki bilirkişi dışında oluşturulacak üç kişilik uzman bilirkişi kurulu tevdii ile taraf vekillerinin iddia ve savunmaları ile bilirkişi raporlarına karşı itirazları dikkate alınmak ve aynı zamanda kazanın meydana geldiği evin yapılış tarihi ile davalıya ait dava konusu elektrik hattının yapılış tarihleri de karşılaştırılarak hangi yapının diğerinden daha sonra ilgili yönetmelik hükümlerine göre belirlenen mesafalere aykırı olarak inşa edildiği hususu da değerlendirilmek sureti ile tarafların kusur ve sorumluluklarının belirlenmesi için taraf ve Yargıtay denetimine elverişli bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, itiraza uğrayan bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15381, Karar No: 2017/617, Tarih: 26.01.2017

**4. Hukuk Dairesi         2016/15381 E.  ,  2017/617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : 1-....Özel Eğitim Okulunu temsilen ... -.... vekilleri Avukat ... 2-..... Özel Eğitim Kurumları Sağ. Eğt. Med.ve Dan. Hiz. Ltd. Şti. -... Özel Eğitim Okulunu temsilen Ahmet Karabulut vekili Avukat ...

Davacı ... vekili Avukat ... ve Avukat... tarafından, davalılar ... Özel Eğitim Okulunu temsilen ... -... ve ... ... Eğitim Kurumları Sağ. Eğt. Med.ve Dan. Hiz. Ltd. Şti. - Özel ... Özel Eğitim Okulunu temsilen Ahmet Karabulut aleyhine 20/11/2012 gününde verilen dilekçe ile kurum zararı nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 23/06/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalılar vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre davacının temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların temyiz itirazına gelince;

Dava, kurum zararı nedeniyle alacak istemine ilişkindir. Mahkemece davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hüküm taraflarca vekalet ücreti yönünden temyiz edilmiştir.

Davalılar ...Eğitim Okulları ve.... Özel Eğitim Kurumu vekilleri temyiz dilekçelerinde; her bir davalı için ayrı ayrı nispi vekalet ücreti verilmesi gerektiğini belirtmişlerdir.

Mahkemece, davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verildiğine göre, her bir davalı lehine hüküm tarihinde geçerli Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi 10. maddesine göre, 1.800’er TL maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 3/2, 6. ve 7. maddeleri gereğince davalılar yararına tek maktu vekâlet ücretine hükmedilmesi doğru değildir. Ne var ki; belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7 maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle hükmün 3. paragrafının hükümden çıkarılarak yerine ‘’Davalılar yargılamada kendilerini vekil ile temsil ettirdiklerinden hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca her bir davalı yararına ayrı ayrı takdir olunan 1.800 TL maktu vekalet ücretinin, davacıdan alınarak davalılara verilmesine’’ ibarelerinin yazılmasına, davacının temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle reddi ile kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9423, Karar No: 2017/7012, Tarih: 19.09.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/9423 E.  ,  2017/7012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

1- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik yapılan incelemede;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın üzerine atılı “Alacaklıyı Zarara Uğratmak İçin Mevcudu Eksiltme” suçunun takibi şikayete bağlı olup, şikayete konu olan muvazaalı takibin 30/10/2012 tarihinde başlatılmasına ve suç tarihinin de takip tarihi olarak kabulünün gerektiği, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 347. maddesinde düzenlenen” şikâyet hakkı, fiilin öğrenildiği tarihten itibaren üç ay ve her halde fiilin işlendiği tarihten itibaren bir yıl geçmekle düşer” hükmü karşısında şikayetçi vekilinin suça konu olayda bir yıllık süre geçtikten sonra 08.11.2013 tarihinde şikayette bulunması nedeniyle sanık hakkında şikayet hakkının düşürülmesi yerine yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanarak karar verilmesi mümkün bulunduğundan, tebliğnameye uygun olarak İİK'nın 347. maddesi uyarınca şikayet hakkının DÜŞÜRÜLMESİNE,

2- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik yapılan incelemede;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

2- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik yapılan incelemede;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 19.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8155, Karar No: 2024/7947, Tarih: 10.07.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/8155 E.  ,  2024/7947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 23.05.2024

KARAR : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ermenek Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2021/115 E., 2023/698 K.

Taraflar arasındaki rücuan tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararın davacı Kurum ve davalılardan Bakanlık vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Bakanlık vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 23.05.2024 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin kesinik nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı Bakanlık vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davalı Bakanlık vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 23.05.2024 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre temyize konu edilen rücuan tazminat miktarı Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar, yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 23.05.2024 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11518, Karar No: 2021/404, Tarih: 20.01.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/11518 E.  ,  2021/404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM: Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1) Dosya içerisinde bulunan 01.09.2015 tarihli CD inceleme ve tespit tutanağına göre, suça sürüklenen çocuğun saat 4:34 de kameranın görüş alanına girerek müştekinin iş yerine doğru gittiği, saat 4.38 de geri gelerek kameranın görüş alanından çıkan suça sürüklenen çocuğun tekrardan saat 4:39 da iş yerinin bulunduğu tarafa doğru yürüdüğü,saat 5:39 da da iş yerinin bulunduğu taraftan elinde bir malzeme ile çıkarak uzaklaştığı ve UYAP’tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre suç tarihinde gece vaktinin saat 04.53’te bittiğinin anlaşılması karşısında, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarının suça sürüklenen çocuk lehine gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden; hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarının gece vakti işlendiğine ilişkin kanıtlar denetime olanak verecek biçimde karar yerinde gösterilip tartışılmadan, hırsızlık suçundan hükmolunan cezanın 5237 sayılı TCK'nın 143/1. maddesiyle arttırılması ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan aynı Kanun'un 116/1. maddesi yerine 116/4. maddesinin uygulanması,

2) Müştekinin soruşturma aşamasındaki beyanına göre, içinde hat takılı bulunan suça konu cep telefonun değerinin yaklaşık 70-80 TL olduğunu beyan etmesi karşısında; çalınan cep telefonunun değeri nazara alınarak suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılmaması,

3) Kararda, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan verilen adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısının gösterilmeyerek TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 20.01.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3276, Karar No: 2023/7258, Tarih: 11.12.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/3276 E.  ,  2023/7258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/471 Esas, 2022/206 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 3. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2015/913 E., 2018/206 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; taraflar arasında 04.12.2013 tarihinde hurda satış sözleşmesi imzalandığını, Türksat Hurda Satış Sözleşmesi ve ekindeki genel şartnameye göre yedi farklı malzemenin birim fiyatları üzerinden 1.801.219,20 TL'nin davalının hesabına yatırıldığını, sözleşme hükmüne göre 250.000,00 TL kati teminat mektubunun şirkete teslim edildiğini, 17.100,00 TL damga vergisinin yatırıldığını, sözleşme hükümlerine göre İstanbul'daki hurdaların beş ... boyunca taşındığını, daha sonra Ankara'daki hurdaların taşınmasına başlandığını, 16.12.2013 tarihinde davalı tarafça Ankara deposunda bulunan malların sevkiyatının durdurulması üzerine 20.12.2013 tarihli dilekçe ile sözleşmeye aykırı davranılmamasının davalı tarafa bildirildiğini, davalının 18.01.2014 tarihli noter ihtarnamesi ile sözleşmeyi 03.12.2013 tarihli hurda satış sözleşmesinin 20 nci maddesi gereğince feshettiklerinin ihtar edildiğini, ihtarname ekinde müvekkili adına tanzim edilmiş 23.12.2013 tarihli 270.008,61 TL’lik fatura ve 23.12.2013 tarihli 379.932,74 TL’lik faturanın gönderildiğini, bu faturaların Ankara ve İstanbul ilinde gerçekleştirilen hurda satış bedeline ilişkin olduğunun, ancak yaptıkları incelemede ilk faturadaki hesabın hatalı olduğu anlaşıldığından kısmi iade faturası düzenlendiğini, diğer faturanın ise sözleşme gereği uygulanan cezai şarta ilişkin olduğunun anlaşıldığını, fesih ihtarnamesinde, işin ifası sırasında tartımı etkilemek amacıyla nakliye kamyonu kasasına saç levha yerleştirildiği yolu ile usulsüzlük yapıldığının belirtildiğini, Genel Şartnamede 7 kalem olarak tasnif edilmiş hurdaların taşıma sırasında birbirine karıştırılmadığını, Genel Şartname hükümleri ve sözleşme hükümleri doğrultusunda kamyonun boş tartımı ve dolu tartımı sırasında tüm işlemlerin TÜRKSAT tarafından görevlendirilen komisyon başkanı ve üyelerinin direktifleri ile gözetim ve denetimleri altında sözleşmeye uygun olarak gerçekleştirildiğini, kantar tartımlarına komisyon üyelerinin katıldığını, müvekkilinin usule aykırı bir işlemi olmadığından sözleşmenin davalı tarafından feshinin haklı olmadığını, cezai işlem uygulanma şartlarının oluşmadığını, teminat mektubunun tazmini şartlarının oluşmadığını, teminat mektubunun irat kaydedilmesi mümkün olmadığından davalıya ödenen miktarın faizi ile iadesi gerektiğini, müvekkiline mal tesliminin durdurulması üzerine ilgili idare ile görüşen müvekkiline geçmişe dönük evrak imzalatıldığını, müvekkilinin tehlikeli ... lisansı olmadığından farklı plakalı bir araçla yapılan taşımadan sonra müteakip taşımaların aynı ağırlıkta bir araçla yapılması gerektiğinin komisyon üyelerince söylenmesi üzerine, o araca yakın ağırlıkta bir araç temin edilerek aradaki farkın sac levha ile kapatıldığını ileri sürerek davalı tarafça müvekkili adına tanzim edilmiş 23.12.2013 tarihli 270.008,61 TL’lik faturanın 37.993,28 TL’lik kısmı ve 23.12.2013 tarihli 379.932,74 TL’lik fatura için düzenlenen iki adet iade faturası miktarı toplamı olan 417.926,01 TL’nin, 250