muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/69, Karar No: 2008/146, Tarih: 27.05.2008

Sanık A......... A...., baştan itibaren tüm aşamalarda Kaleşnikof tüfeğin kendisine ait olmadığını, bulunduğu yere bir başkası tarafından konulmuş olabileceğini, ruhsatsız tabancanın ise kendisine ait olduğunu ve babasından kaldığını söylemiştir.

Bununla birlikte; 28.01.2005 tarihli keşif sırasında; mahkeme heyeti tarafından ifadelerine başvurulmuş olan tutanak mümzilerinden jandarma görevlisi Hasan Şandır; “

“Olay günü aldığımız ihbar üzerine tutanakta yazılı olanlar ve köy muhtarını da alarak sanığın evine geldik. Sanığa seslenildi. Sanık ahırda idi, çıktı. Birlikte hemen bitişikte bulunan yem saklanan yere girdik, içeride tutanakta adı geçen Kaleşnikof tüfeğin sandığa asılı Kaleşnikof tüfek ile tüfeğe ait mermiler kavanozda, yine aynı çiviye asılı pazarlara götürülen el çantasının içinde tutanakta adı geçen 9 mm tabancaya ait şarjör ve mermiler ele geçirildi. Şu anda görmüş olduğunuz pencere çerçeveli camlı ve üzerinde örümcekler vardı, şu anda görüldüğü gibi pencere açık vaziyettedir, yine biz geldiğimizde şu anda yıkık olan duvar yıkık değil sağlam vaziyette idi. (Mahkeme heyetince, küçük bir pencerenin açık ve duvarın bir kısmının taşlarının sökülü vaziyette olduğu gözlemlendi) Yine silahın bulunduğu yerin tahta kapısı kapalı idi, ancak üzerinde kilit yoktu. (Mahkemece de tahta kapının kilidinin olmadığı gözlemlendi) Biz arama yaptığımız gün, ahıra bitişik direkte bir köpek bağlı idi, saldırgan bir köpek değildi.”

”; jandarma görevlisi M...... K.......; “

“Olay günü geldiğimizde sanığa ait bir köpek dışarıda bağlı idi, sanığı aradık bulduk, yaptığımız arama neticesinde mahkeme heyetine gösterdiğimiz yerde Kaleşnikof tüfek ile bu tüfeğe ait mermiler ve yine tutanakta geçen 9 mm tabancaya ait şarjörler bulundu. Daha sonra sanık bize evin içindeki tabancasını kendi gösterdi. Biz Kaleşnikofu bulduğumuz yere geldiğimizde şu anda yıkık olan duvar yıkık değildi, yeni arka taraftaki pencere çerçeveli ve camlı idi.”

”; jandarma görevlisi F..... E...; “

“Tutanak içeriğini aynen tekrar ederim, silahı bulmuş olduğumuz yer görmüş olduğunuz yerdir. Ancak duvarında böyle bir delik yoktu. Arka tarafta ise pencere kapalı idi. Avluya girdiğimizde de direğe bağlı orta boylu saldırgan olmayan bir köpek vardı.”

” dedikten sonra, aynı keşif sırasında tüm sanıklara ayrı ayrı sorulduğunda;“

“Biz silahı bulduğumuzda parmak izi incelemesi yaptıramadık, zira silahı bulduğumuzda çok tozluydu. Üzerinde herhangi bir parmak izi de yoktu, zira uzun süredir kullanılmadığı belliydi, bu nedenle parmak izi araştırması yaptırmayı düşünmedik, silah şu anda bulduğumuz şekilde idi, paslı da değildi.”

” demek suretiyle ambar odasının duvarının delik, penceresinin de açık olduğu yönündeki sanık savunmasını yalanlamışlardır. Buna karşılık; keşif sırasında ifadesine başvurulan köy muhtarı M..... C.......; “

” demek suretiyle ambar odasının duvarının delik, penceresinin de açık olduğu yönündeki sanık savunmasını yalanlamışlardır. Buna karşılık; keşif sırasında ifadesine başvurulan köy muhtarı M..... C.......; “

“Köy muhtarı olduğum için aramaya katıldım. Sanığa ait ahırda iki tane küçük köpek vardı. Sanığa ait evin bitişiğindeki yem saklanılan yerde Kaleşnikof tüfek ve mermiler bulundu. Görmüş olduğunuz yer şu an boş ama olay tarihinde burada yem çuvalları vardı, biz yem çuvallarının üstünde silahın bulunduğu yere doğru ilerledik ve Kaleşnikof silahı bulduk. Arama yapılan tarihte bu duvar yine yıkıktı, küçük pencere de açıktı, sanık köyümüzde yaşar, bekardır, evde kimse yoktur, bu avlu ve ev sanığa aittir.”

” diyerek sanık savunmasını desteklemiş; sanığın komşularından H........ A.... ise; “

“Tutanaktaki imza bana aittir. Köyde oturduğum için aramaya beni de kattılar. Biz sanığın evinde iken jandarmalar geldiler. Biz sanığın evinde iken jandarmalar Kaleşnikof silahı buldular, ben kaleşnikof silahın bulunduğu yere gitmedim, bu konu hakkında da bilgim yoktur, pencereler açık mıydı bilemiyorum, sanığın iki küçük köpeği vardı”

” şeklinde ifade vererek, savunma lehine ya da aleyhine bir beyanda bulunmamıştır.

Keşif sonunda tüm tutanak mümzilerinden ayrı ayrı sorulduğunda, hepsi de;”

”Kapının bitişiğindeki demirli pencerede biz geldiğimizde cam olmadığından tahta vardı. Bizim hatırladığımız kadarıyla burası kapalı idi.”

” demişlerdir. (Mahkeme heyeti ile birlikte pencerenin incelenmesinde pencerenin arkasında çerçevenin bıraktığı kerpiçten izler olduğu, yine tahtadan söküldüğüne dair yeni darbeler olduğu gözlemlenmiştir.)

Aynı köyden oldukları için ifadelerine başvurulan tanıklardan S.... S..., İ..... Gergin, M..... E...., U.... A...... ve İ...... G.. ise sanıkta Kaleşnikof silah görmediklerini beyan etmişlerdir.

” demişlerdir. (Mahkeme heyeti ile birlikte pencerenin incelenmesinde pencerenin arkasında çerçevenin bıraktığı kerpiçten izler olduğu, yine tahtadan söküldüğüne dair yeni darbeler olduğu gözlemlenmiştir.)

Aynı köyden oldukları için ifadelerine başvurulan tanıklardan S.... S..., İ..... Gergin, M..... E...., U.... A...... ve İ...... G.. ise sanıkta Kaleşnikof silah görmediklerini beyan etmişlerdir.

Sonuç olarak; sanığın bilinen bir hasmının bulunmaması, Çorum ve çevresinde edinilmesi oldukça zor ve pahalı olan Kaleşnikof tüfeğin iftira amaçlı olarak bir başkası tarafından sanığın ambarına konulmuş olmasının mümkün görülmemesi, sanığın evinin bitişiğindeki ambarda, yanında 7.62 mm. ve 9 mm. silahlara ait şarjör ve mermiler de olduğu halde ele geçirilen silahın aşırı tozlu olmasının silahın uzun zamandır aynı yerde bulundurulduğuna delil teşkil etmesi, tutanak düzenleyici kolluk görevlileri Hasan Şandır, M...... K....... ve F..... E...’in keşif sırasındaki yeminli ifadelerinde, arama yapıldığı esnada ambar duvarlarında delik bulunmadığını, pencerenin de kapalı olduğunu açıkça beyan etmiş olmaları, ambarın kapalı olan penceresinin olaydan sonra açıldığının, sağlam olan duvarının ise olaydan sonra delindiğinin yapılan keşifteki tespitler arasında yer alması hususları birlikte değerlendirildiğinde; evinin müştemilatı içerisinde bulunan ambar odasından ele geçirilen Kaleşnikof tüfeğin sanığa ait olduğunun kabul edilmesi gerektiğinden, sanık hakkında Kaleşnikof tüfek ve ruhsatsız tabanca bulundurma eylemleri nedeniyle 765 sayılı Yasanın 79. maddesi de dikkate alınmak suretiyle 6136 sayılı Yasanın 13/2. maddesi yerine, yazılı şekilde aynı Yasanın 13/1. maddesi uyarınca hüküm verilmesi yasaya aykırıdır.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Genel Kurul Başkanı O.Şirin; “

“Olay günü, Çorum Jandarma Komutanlığı İstihbarat Şube Müdürlüğüne yapılan isimsiz bir telefon ihbarı üzerine sanığın evine gidilerek yapılan aramada bir adet Kalaşhnikov tüfek, bir adet Browning marka 9 mm. tabanca ve bunlara ait şarjör ile çok sayıda mermi ele geçirilmiştir.

Dosya incelendiğinde;

1-Aramanın bir ihbar üzerine yapıldığı, bu ihbarın sanığın bilinmeyen bir hasmı olduğunu ve silah suçundan cezalandırılması amacını güttüğünü gösterdiği, bu durumun, sanık hakkında suçlayıcı mizansen yapılabileceğini güçlü bir olasılık haline dönüştürdüğü,

2-Jandarmanın eve gelişinde ilk olarak Kalaşhnikov tüfeğin bulunduğu ambarı aradıkları ve oradaki Kalaşhnikov tüfekle, pazar çantasındaki kavanoz içinde bulunan mermi ve şarjörleri rahatlıkla buldukları bilahare evde arama yapıp Browning tabancayı sanığın yer göstermesi sonucu ele geçirdikleri,

3-Kalaşhnikov tüfek bulunduğunda üzerinde toz olup olmadığının, varsa muhtemelen kaç günlük olduğunun saptanmadığı ve parmak izi araştırmasına konu edilmediği,

4-Arama tutanağına silahın bulunduğu yere ait ayrıntılı bilgilerin yazılmadığı, buna karşılık çok daha sonra mahkemece yapılan keşif sırasında “

3-Kalaşhnikov tüfek bulunduğunda üzerinde toz olup olmadığının, varsa muhtemelen kaç günlük olduğunun saptanmadığı ve parmak izi araştırmasına konu edilmediği,

4-Arama tutanağına silahın bulunduğu yere ait ayrıntılı bilgilerin yazılmadığı, buna karşılık çok daha sonra mahkemece yapılan keşif sırasında “

“burasının bir ambar olduğunun, ambarın penceresinde cam bulunmadığının, duvarının bir kısmının yıkılmış olduğunun ve kapısının kilitlenemez durumda olduğunun”

” tespit edildiği, asker olan zabıt mümzilerinin aksi yöndeki ifadelerine rağmen, aramaya katılan ve zabıt mümzilerinden olan köy muhtarının ambarın arama sırasında da aynı durumda olduğuna ilişkin tanıklık yaptığı,

5-Sanığın bu evde yalnız yaşadığı,

6-Ormanlık alanda ve köyün kenarında bulunan, etrafı da korumalı olmayan bu ambara dışarıdan gelen birilerinin rahatlıkla girebileceklerinin keşifte belirlendiği,

7-Ahırın önünde bağlı olan iki adet köpeğin oldukça uysal yapıda bulunduklarının ve üçüncü şahısların yaklaşmalarını engellemeyeceklerinin saptandığı,

8-Sanığın baştan itibaren tüm aşamalarda aynı savunmayı yaparak evinde bulunan tabancanın kendisine ait olduğunu kabul ettiği, hatta bu tabancayı jandarmaya kendisinin teslim ettiği, ancak Kalaşhnikov tüfeğin kesinlikle kendisine ait olmadığını bildirdiği,

Anlaşılmaktadır.

Tüm bu nedenlerle, Yerel Mahkeme direnme hükmünün yerinde olduğu, Kalaşhnikov tüfeğin sanığa ait olmayabileceği ve ihbar eden tarafından ya da onun girişimi altında sanığın cezalandırılmasını temin amacıyla ambara koyulabileceği yönünde çok ciddi bir şüphenin bulunduğu, aşılamayan bu şüphenin sanık lehine yorumlanması suretiyle Kalaşhnikov tüfeğin sanığa ait olmadığı, kendisine aidiyeti ikrarıyla saptanan Browning marka tabanca nedeniyle 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi kapsamında sorumlu tutulması gerektiği görüşünü taşımaktayım.

Bu itibarla; verildiği tarih itibarıyla hukuka uygun olan Yerel Mahkeme hükmünün, 5271 sayılı CYY.nın 231. maddesinde hükümden sonra yapılan değişiklik uyarınca “

“hükmün açıklanmasının geri bırakılması”

” yönünden değerlendirme yapılması zorunluluğundan bozulması icap ettiği kanaatindeyim.”

” şeklinde;

Çoğunluk görüşüne katılmayan diğer Genel Kurul üyeleri de; benzer gerekçelerle karşıoy kullanmışlardır.

Bu itibarla; yerel Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları yerinde görüldüğünden, Yerel Mahkemenin direnme kararının bozulmasına ve dosyanın Yerel Mahkemeye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:Açıklanan nedenlerle,

1-Mecitözü Asliye Ceza Mahkemesi’nin 15.06.2006 gün ve 42-91 sayılı direnme kararının tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA,

2-Dosyanın Mecitözü Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 13.05.2008 günü yapılan müzakerede yeterli oy çokluğu sağlanamadığından, 27.05.2008 günlü müzakerede oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/824, Karar No: 2018/21876, Tarih: 17.12.2018

**4. Ceza Dairesi         2018/824 E.  ,  2018/21876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bozma üzerine Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ile gerekçe içeriğine göre ve Dairemizin 15.01.2014 tarihli ve 2012/30205 esas, 2014/500 karar sayılı bozma ilamı üzerine, Yerel Mahkeme tarafından kurulan 30.10.2014 tarihli mahkumiyet hükmünün gerekçesinde, bozma ilamı öncesindeki kararın gerekçesinde yer almayan ve Dairemizin 15.01.2014 tarihli ilamına konu bozma nedenini karşılamak için yazıldığında tereddüt bulunmayan gerekçeye dayanılması karşısında, bozma sonrası kurulan hükmün, ilk hükümde yer almayan değişik gerekçeyle verilmesi nedeniyle, hukuken direnme niteliğinde bulunmayıp, yeni hüküm niteliğinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

TCK'nın 125/4. maddesinde ağırlaştırıcı neden olarak öngörülen aleniyetin gerçekleşmesi için, olay yerinde başkalarının bulunması yeterli olmayıp, hakaretin belirlenemeyen sayıda kişi ve herkes tarafından görülme, duyulma ve algılanabilme olasılığının bulunması, herhangi bir sınırlama olmaksızın herkese açık olan yerlerde işlenmesi gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay irdelendiğinde;... Adliyesi’ne duruşmaları için getirilen hükümlü ve tutukluların bekletildikleri emniyet odasının, Mahkeme kalem odalarının da bulunduğu adliye koridorunda yer aldığı, sanığın, olay günü bu odada tutulduğu sırada, adliye koridorundaki ceza infaz kurumunda görevli askerlere hakaret etmesi biçiminde gerçekleşen olayda, bozma öncesi yapılan keşif ile düzenlenen bilirkişi raporuna göre, aleni yerlerden sayılmayan emniyet odasının yalnızca demir parmaklıklarla adliye koridorundan ayrılması, sanığın sarf ettiği sözlerin, yüksek sesle bağırması nedeniyle, aleni yerlerden olan adliye koridorundaki belirlenemeyen sayıda vatandaşlarca ve sözü edilen odanında bulunduğu koridordaki kalem görevlilerince duyulma ve algılanabilme olasılığının bulunması karşısında, suçun alenen işlendiğinin kabulü gerektiğinden, tebliğnamede bu yöndeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

./..

.2.

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalardan ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık ...’ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 17.12.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/34568, Karar No: 2024/8512, Tarih: 11.06.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/34568 E.  ,  2024/8512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/3989 E., 2019/693 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Anayasanın 40 ıncı maddesinin ikinci, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci ve 232 nci maddesinin altıncı fıkraları gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklinde, 295 inci maddesinin ilk fıkrasında ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" biçiminde düzenlemeler bulunması, sanığın sunmuş olduğu temyiz dilekçesinin, hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi ve Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükümde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimin yer almadığının anlaşılması karşısında, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda tebliğden itibaren yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtarlı şekilde kararın tebliği ile tebliğ tebellüğ evrakının ve hükmü temyiz etmesi durumunda ek temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemi

hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının Dairemize gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 11.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8521, Karar No: 2017/16313, Tarih: 15.06.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/8521 E.  ,  2017/16313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı ... ile davacı idare vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki .... Mahallesi 38 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde, taşınmaz malın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle irtifak hakkı karşılığının tespit edilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın niteliği, geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin %1,5'unu geçemeyeceği gözetilmeden daha yüksek oranda değer düşüklüğü tesbit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tesbiti,

2-Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan meyve ağaçlarının yaş ve sayısına göre taşınmazda kapladığı alan belirlenip, ağaç sayısı, ağaçların sık dikilmesi nedeniyle verimin düşeceği gözetilerek, bu kısmın kapama karışık meyve bahçesi olarak bulunacak değerinden, zemininin tarım arazisi olarak ekilebilecek münavebe ürün

gelirine göre biçilecek değeri düşülmek suretiyle ağaçların bedellerinin tespit edilmesi ile resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşürülerek hesaplanacak yapı bedeline zemin bedeli de eklenerek taşınmazın irtifak hakkı kurulmasından önceki tüm değerinin belirlenmesi ve bundan sonra tespit edilen irtifak değer düşüklüğü oranına göre irtifak hakkı karşılığının hesaplanması gerektiği halde, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan, hükmün, açıklanan nedenle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 15/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15679, Karar No: 2015/9232, Tarih: 21.05.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/15679 E.  ,  2015/9232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 25. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/04/2014

NUMARASI : 2013/779-2014/200

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkili ile davalı M.. S..'in kardeş olup, ... Mahallesi .... Caddesi ... Sokak No: ... ... adresindeki binaya ortaklaşa malik olduklarını, söz konusu binanın birinci katında davalının, üçüncü katında ise müvekkilinin oturduğunu, müvekkilinin oturduğu katın en üst kat olup çatısının bulunmadığını, bu nedenle müvekkilinin dairesinin yağan yağmur dolasıyla su aldığını ve durulamaz hale geldiğini, müvekkilinin bu durumu davalı ve ikinci katta oturan diğer kardeşi İ.. S.. ile de paylaştığını, sıkıntısını dile getirdiğini, çatının yapılması gerektiğinde hemfikir olmalarına rağmen ortak alan olan çatının yapılması için gerekli masrafları olmadığından bahisle çatının yapımına katılmadıklarını, müvekkilinin yıllardır çektiği sıkıntılar nedeniyle bazı önlemler aldığını, ancak zaman içerisinde bu önlemlerin de işe yaramadığını, 3 yıl öncesinde müvekkilinin binanın üzerindeki betonun üstünü yine kendi imkanlarıyla altında 3 cm strafor olmak kaydıyla 12 cm kalınlığında beton döktürdüğünü, ancak zamanla dairenin yine su almaya başladığını, sıvalarının döküldüğünü ve evin kullanılamaz hale geldiğini, durumu kardeşlerine açan müvekkilinin yine olumsuz yanıt aldığını, bunun üzerine müvekkilinin zorunluluk halini alan çatı yapım işini bankadan kredi alarak tek başına yaptığını, müvekkilinin yaptığı masrafı ve uğradığı zararı davalı ve diğer kardeşinden talep ettiğini, ... 1. Noterliği'nin 23/07/2012 tarih ve ... yevmiye nolu ihtarnamesi ile yapılan tüm masrafların ayrıntılı olarak davalıya bildirildiğini, yapılan toplam masraf olan 20.348,61 TL'nin davalı hissesine düşen borcunun 6.782,87 TL'sini üç gün içerisinde ödemesinin ihtar edildiğini, ihtarı 01/08/2012 tarihinde tebellüğ eden davalının ödeme yapmadığı gibi ihtara cevap da vermediğini, bunun üzerine ödeme yapmayan davalı aleyhinde Sultanbeyli 1. İcra Müdürlüğünün 2012/1577 Esas sayılı dosyası ile takibe geçildiğini, davalının takibe itiraz ettiğini ve takibin durduğunu belirterek, davalının itirazının iptali ile %20'den az olmamak üzere icra inkar tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

./..

./..

İstanbul Anadolu 5. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/1853 Esas sayılı dosyasında davacı K.. S.. tarafından davalı İ.. S.. aleyhine aynı nedenden kaynaklanan alacağa ilişkin Sultanbeyli 1. İcra Müdürlüğünün 2012/1578 Esas sayılı dosyası ile takibe geçildiğini, davalının takibe itiraz ettiğini ve takibin durduğunu belirterek, davalının itirazının iptali ile %20'den az olmamak üzere icra inkar tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini talep etmiştir. Açılan davanın, davalar arasındaki bağlantı nedeniyle birleştirilmesine karar verilmiş ve yargılamaya devam olunmuştur.

Davalılar cevap dilekçelerinde; davacının iddia ve taleplerini kabul etmediklerini, öncelikle ana gayrimenkulde bulunan daireyi 23/12/2011 tarihinde belediye senedi ile devraldıklarını, davacının bu tarihten önce yapmış olduğu masrafları kendilerinden talep ettiğini, malik olunmayan bir gayrimenkulün giderinin o tarihte malik olmayan kişilerden istenemeyeceğini, bu tarihten önce davacının da malik olmadığını, bu nedenle yaptığını ileri sürdüğü bir masrafın ikmalini isteyemeyeceğini, dava dilekçesinde yer alan faturaların sonraki bir tarihte kesilmiş olsa da işin yapıldığı tarihin gayrimenkulün alındığı tarihten önceki bir tarih olduğunu, kat mülkiyeti olmayan bir gayrimenkulde kat mülkiyeti kanununun uygulanamayacağını, davacının kendisinin bir takım işlere kalkışmış olsa da bunun için bir apartman toplantısı veya aile içinde bir karar bulunmadığını, davacının tamamen kendi isteği ile bu işi yaptığını, bir çatının 21.000,00 TL tutmasının mümkün olmadığını, yapılan masrafın zorunlu bir gider olmadığını, zira çatının akmadığını, dairede dam akıtmasından kaynaklanan bir hasar olmadığını, bir hasar ortaya çıktı ise de bunun nedeninin davacının çatı üzerinde bulunan şap betonunu söktürmesinden kaynaklandığını, bu söküm işleminin kendisinin daireyi aldığı tarihten önce gerçekleştiğini, ilginç bir şekilde davacının bu işin parasını da dava ettiğini, davacının 12 senedir binada oturduğunu iddia ediyor olsa da binanın inşa tarihinin 2006 olduğunu, davacının bu beyanının gerçek durum ile çeliştiğini, davacının iş için kredi çekmesinin kendi tercihi olduğunu krediye ve faize ilişkin taleplerini kabul etmediklerini belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmişlerdir.