muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/21635, Karar No: 2017/3645, Tarih: 13.03.2017

**9. Hukuk Dairesi         2015/21635 E.  ,  2017/3645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ulusal bayram ve genel tatil, fazla mesai ücreti ve hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde teknisyen olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiğini, fesih sonrası bir kısım ödeme yapılmış ise de tüm haklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının, iş sözleşmesinin, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 24/III hükmüne istinaden işyerinde bir haftadan fazla süre ile işin durmasını gerektirecek zorlayıcı sebebin ortaya çıkması ve bununla birlikte eksik ücret almasından dolayı fesh ettiğini, kıdem tazminatının ödendiğini, ihbar tazminatı hakkı olmadığını, diğer taleplerinin de haksız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş sözleşmesinin davalı tarafça haksız şekilde fesh edildiği, yapılan ödemenin mahsubu ile davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı ayrıca hafta tatili ve genel tatil ücreti alacakları da olduğu ancak işyerinde üçlü vardiya olduğundan fazla çalışma alacağı bulunmadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının, davalı işyerinde fazla çalışma yapıp yapmadığı hususunda, taraflar arasında uyuşmazlık vardır.

Mahkemece, davalı işyerinde üçlü vardiya sistemi olduğu gerekçesi ile talep red edilmiştir

Alacağın varlığını ispatlama yükü davacıda olup davacı delil olarak tanık beyanlarına dayanmıştır. Dinlenen davacı tanıklarına göre işyerinde fazla çalışma yapılmaktadır. Ancak davacı tanıklarından ikisinin işverene karşı benzer şekilde dava açtıkları anlaşılmıştır.

Öte yandan işverene karşı fazla çalışma istemi de içeren bir işçinin açtığı davada 22. HD since 2012-28949 E. 2013/26691 K. ve 26/11/2013 tarihli ilamla haftalık 4 saat fazla çalışma kabul edildiği görülmüştür.

Yine benzer nedenlerle başka işçiler tarafından davalıya yöneltilen İstanbul 15. İş Mahkemesince görülüp karara bağlanan 2012/591-592-593 E. ve davacı tanığı Nimet Bostancıya ait 594 E.Sayılı davalar da Dairemizde incelenmiş ve fazla çalışma alacağı yönünden de bozulmuştur.

Öte yandan işverene karşı fazla çalışma istemi de içeren bir işçinin açtığı davada 22. HD since 2012-28949 E. 2013/26691 K. ve 26/11/2013 tarihli ilamla haftalık 4 saat fazla çalışma kabul edildiği görülmüştür.

Yine benzer nedenlerle başka işçiler tarafından davalıya yöneltilen İstanbul 15. İş Mahkemesince görülüp karara bağlanan 2012/591-592-593 E. ve davacı tanığı Nimet Bostancıya ait 594 E.Sayılı davalar da Dairemizde incelenmiş ve fazla çalışma alacağı yönünden de bozulmuştur.

Mahkemece yukarıda açıklanan emsal davalar ve mevcut dosyadaki delil durumu birlikte değerlendirilerek 6100 sayılı HMK'nın 25. maddesi gereği davacının dava dilekçesindeki çalışma saatlerine ilişkin anlatımı da dikkate alınarak, davacının haftalık çalışma düzeninin belirlenmesi gerekirken yazılı gerekçe ile talebin reddi hatalıdır.

3- Davacının hafta tatili ve genel tatil alacağı da tanık beyanlarına göre belirlenmiştir. Yukarıda sözü edilen emsal İstanbul 15. İş Mahkemesince görülüp karara bağlanan 2012/591-592-593-594 E. sayılı davalar da ise bu talepler red edilmiştir.

Mahkemece hafta tatili ve genel tatil çalışması ile ilgili de açıklanan emsal davalar ve dosyadaki mevcut delil durumu bir değerlendirmeye tabi tutularak davacının bu alacaklarının olup olmadığı belirlenmelidir.

4- Davacının tazminata esas giydirilmiş ücreti belirlenirken tanık beyanlarına göre yılda 4 kez ikramiye verildiği kabul edilip ayrıca yol ve yemek ücreti de eklenmiştir.

Sözü edilen emsal davalarda ikramiye uygulamasıyla ilgilli tanıkların beyanları ve Mahkeme kabulü de farklıdır. Öte yandan yol ve yemek ücreti ile ilgili işveren anılan emsal davalarda bir kısım belgeler sunmuştur.

Mahkemece giydirilmiş ücret tespitinde de açıklanan emsal davalardaki durum ile eldeki somut deliller birlikte değerlendirilerek sonuca gidilmelidir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 13/03/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5160, Karar No: 2023/4816, Tarih: 04.05.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/5160 E.  ,  2023/4816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalılığın tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 20.04.1999 tarihinde, ... Vergi no’su ile Kocasinan Vergi Dairesine kayıtlı olduğunu, ancak Bağ-Kur kaydının 04.10.2000 tarihinde başlatıldığını belirterek, Bağ-Kur kaydının, vergi kaydı olan 20.04.1999 tarihinden itibaren tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum cevap dilekçesinde; davanın usulden reddine karar verilmesi gerektiğini, bağkur hizmetlerinin borçlanılmasına ilişkin çeşitli dönemlerde süreli yasalar konulduğunu, sigortalı olarak kayıt ve tescilli bulunmak kaydı ile vergi dairelerine kayıtlı olarak kendi nam ve hesabına bağımsız çalıştıklarını belgeleyen sigortalılar belgeledikleri süreyi bu kanunlarda öngörülen sürelerde borçlanabileceğini, süresinde borçlanılmayan veya borçlanılıp ödenmeyen sürelerin tekrar borçlanılması veya dava yolu ile tespitinin mümkün olmadığını, yasal düzenlemeler uyarınca davacının süresinde sigortalılığının tescil ettirmediğini, bundan dolayı bağkur sigortalılığı tespitinde bulunmasının mümkün olmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 05.11.2020 tarihli ve 2020/9 Esas, 2020/150 Karar sayılı kararıyla; 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalılık başlangıç tarihinin belirlenmesi amacıyla sigortalının 1 günlük hizmet tespitinin yaşlılık aylığı bağlanırken herhangi bir katkısı olmayacağından hukuki yararda bulunmadığı kanaatine varılmakla dava açılmasında hukuki yarar bulunmadığından davanın usulü yönünden reddine dair karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 15.09.2021 tarihli ve 2021/255 Esas, 2021/1391 Karar sayılı kararıyla; başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 15.09.2021 tarihli ve 2021/255 Esas, 2021/1391 Karar sayılı kararıyla; başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizce, temyiz kanun yolu başvurusunun kabulü ile bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak, İlk Derece Mahkemesi kararı bozulmuş olup, bozma ilamında, davacının talebinin 20.04.1999-04.10.2000 tarihi olduğu dikkate alınarak, davacının vergiye kayıtlı olduğu dönem yönünden, 1479 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesinde düzenlenen, “sosyal güvenliğin vazgeçilmez ve kaçınılamaz” kamusal yapısı gereği yöntemince ve re’sen araştırma yapılarak, varılacak sonuç uyarınca, açıklanan yasal düzenlemeler çerçevesinde değerlendirme yapılıp, davacının 1479 sayılı Kanun kapsamında, zorunlu sigortalı olarak kabul edilmesi gereken dönem, kuşku ve duraksamaya neden olmayacak şekilde tespit edilip, varılacak sonuca göre karar verilmesi belirtilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile incelenen dosya kapsamı, toplanan deliller, Yargıtay ilamı ve aldırılan bilirkişi ek raporu birlikte değerlendirildiğinde; davacı, vergi kaydına istinaden 20.04.1999-04.10.2000 tarihleri arasında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitini talep etmiş olup; davacı tarafça sunulan işe giriş bildirgesinin 16.08.2001 tarihinde kuruma ibraz edilmiş olması karşısında, anılan tarih itibarıyla 619 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin ve 4956 sayılı Kanun ile değiştirilen 1479 sayılı Kanun'un Geçici 18 inci maddesinin yürürlükte olmadığı, davacının vergi mükellefiyetinin 20.04.1999 tarihi itibari ile başlamış olduğunun dosya kapsamına sunulan vergi kayıtları, fiili çalışmayı doğrulayan tanık beyanları ve dava dosyasına celb edilen Bağ-Kur dosyasından anlaşılmakla, 1479 sayılı Kanun kapsamında davacının 20.04.1999-04.10.2000 tarihleri arasında bağ-kur sigortalısı olduğunu kanıtladığı kanaatine varılmakla davanın kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı kurum temyiz dilekçesinde, davacının davayı açmakta hukuki yararı bulunmadığını, davacının tescili süresinde yapmadığını, salt vergi mükellefi olduğu için başlangıç tespiti talebinde bulunamayacağını belirterek, kararın bozlumasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının vergi kaydına istinaden 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalı kabul edilmesi istemine istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

B. Temyiz Sebepleri

Davalı kurum temyiz dilekçesinde, davacının davayı açmakta hukuki yararı bulunmadığını, davacının tescili süresinde yapmadığını, salt vergi mükellefi olduğu için başlangıç tespiti talebinde bulunamayacağını belirterek, kararın bozlumasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının vergi kaydına istinaden 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalı kabul edilmesi istemine istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 1479 sayılı Kanun'un 24, 25, geçici 18, 5510 sayılı Kanun'un geçici 8 inci maddeleridir.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı kurumun yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,04.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/17900, Karar No: 2011/7812, Tarih: 12.05.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/17900 E.  ,  2011/7812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalının çocuğu Cenk’in kendi okullarında öğrenci olduğunu, davalının eğitim ve yemek ücretine ilişkin 31.10.2008 tarihli fatura bedelini ödemediği gibi başlattıkları icra takibine de itiraz ettiğini ileri sürerek, davalının icra takibine vaki itirazının iptali ile icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Mahkemece, kabul edilen asıl alacağa takip tarihinden itibaren TCMB avans işlemlerine uygulanan faiz yürütülmesine karar verilmiş ise de, taraflar arasında ticari bir ilişki bulunmadığı gözetilerek mahkemece yasal faize hükmedilmesi gerekirken avans faizi üzerinden hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. Ne var ki yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK.nun 438/7.maddesi gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının ikinci bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bent gereğince temyiz edilen kararın “Hüküm” başlıklı bölümünün 1. bendinde bulunan "…TCMB avans işlemlerine uygulanan…" sözlerinin karar metninden çıkarılarak yerine "yasal" sözünün yazılmasına,hükmün DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, 5.5.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8309, Karar No: 2011/10297, Tarih: 13.10.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/8309 E.  ,  2011/10297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EDREMİT 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/02/2011

Taraflar arasında birleştirilerek  görülen davada;

Davacı, kayden davalılara ait 11 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, kıyıların Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup, özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek, tapu iptal, elatmanın önlenmesi ve yıkıma karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Davanın reddine ilişkin olarak verilen karar, Dairece; yargılama giderleri yönünden bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmiştir. Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi .. ...raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava; tapu iptal, kayıt terkini, elatmanın önlenmesi ve yıkım  isteğine ilişkin olup, yerel mahkemece son kurulan hükmün temyizi üzerine; 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa hükümleri uyarınca hak düşürücü süreden dolayı davanın reddinin doğru olduğu, ancak yargılama giderleri ve avukatlık ücretinden davalının sorumlu tutulması gerektiği gerekçesiyle bozulduğu görülmektedir.

Gerçekten de; işin esası bakımından 5841 sayılı Yasanın yürürlüğü döneminde davanın hak düşürücü süreden reddedilmiş olması doğrudur. Ancak anılan yasa Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 tarih 2009/31 E. 2011/77 K. sayılı kararı ile iptal edilmiş ve 23.7.2011 tarihinde de karar resmi gazetede yayımlanarak iptal hükmü yürürlüğe girmiştir.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibarıyla doğru olduğu düşünülse  ve ayrıca Anayasanın 153.maddesine göre iptal kararı geriye yürümezse de 10.3.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Öyleyse, davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesi’nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Hal böyle olunca; işin esasının 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına göre değerlendirilmesi, davanın kısmen veya tamamen kabulü halinde de, 19.1.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa hükümleri de gözetilerek taraf iddiaları doğrultusunda gerekli araştırma ve inceleme yapılmak suretiyle uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması bakımından karar bozulmalıdır.

Hal böyle olunca; işin esasının 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına göre değerlendirilmesi, davanın kısmen veya tamamen kabulü halinde de, 19.1.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa hükümleri de gözetilerek taraf iddiaları doğrultusunda gerekli araştırma ve inceleme yapılmak suretiyle uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması bakımından karar bozulmalıdır.

Davacı Hazine’nin temyiz itirazı yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesine göre) açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15036, Karar No: 2017/26341, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/15036 E.  ,  2017/26341 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16202, Karar No: 2023/1740, Tarih: 04.04.2023

**2. Ceza Dairesi         2022/16202 E.  ,  2023/1740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/265 E., 2022/429 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, düşme

20.07.2017 tarihli ve 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesiyle yapılan değişiklik uyarınca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 291/1. maddesinde yedi gün olarak belirtilen temyiz süresinin on beş gün olarak değiştirildiği, ancak Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihinden önce verilen ve Yargıtay'dan geçen dosyalar hakkında 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca hüküm kesinleşinceye kadar 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305-326. maddeleri uygulanmakta olduğundan, daha önce Yargıtay incelemesinden geçmiş dosyada temyiz süresine ilişkin bir değişiklik yapılmadığı dikkate alındığında; 20.09.2022 tarihli kararda temyiz süresinin tefhimden itibaren 15 gün olduğu belirtilerek yanıltmaya neden olunduğunun anlaşılması karşısında, yüzüne karşı verilen kararı 04.10.2022 tarihli temyiz dilekçesi ile temyiz eden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine hırsızlık suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Marmaris Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.07.2014 tarihli ve 2014/1628 Esas sayılı iddianamesi ile; suça sürüklenen çocuğun, olay tarihinde saat 05.13 sularında mağdurun iş yerine, kepengin arkasında bulunan kapıyı kırarak girdiği, iş yerindeki mevcut alarm sisteminin çalmaya başladığı, alarm sistemine ait kodlama cihazını da vurarak kırdığı, alarmdan haberdar olan mağdurun olay yerine geldiği ve suça sürüklenen çocuğu suç üstü yakaladığı, bunun üzerine suça sürüklenen çocuğun, mağdura ait iş yerinin kasasından alarak cebine koyduğu 60,00 TL parayı çıkararak yere attığı iddiasıyla, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2.h, 35/1 ve 31/3. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.