muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/26011, Karar No: 2013/19438, Tarih: 09.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/26011 E.  ,  2013/19438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların, resmi nikâhlı evli iken, sanık ...’nin 20.06.2003 günü vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 23.07.2003 tarihinde muvazaalı olarak boşanarak aynı evde yaşamaya devam ettikleri, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilmiş ise de;

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin de bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu hususları gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler çerçevesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11158, Karar No: 2014/15946, Tarih: 16.04.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/11158 E.  ,  2014/15946 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairemizin 29.01.2014 tarih 2014/2248 Esas - 2014/3464 sayılı bozma kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 13.03.2014 tarih 2013/397920 sayılı itiraznamesi ile; Kasten yaralama ve ruhsatsız bıçak taşıma suçlarından sanık ...’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/1-3-e, 29/1, 62/1 (iki kez), 52/2 (iki kez) ve 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun’un 15/1. maddeleri uyarınca 6.740,00 Türk Lirası adli para, 3.000 Türk Lirası adli para ve 400 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına, adli emanetin 2010/3565 sırasında kayıtlı suça konu bir adet bıçağın 5237 sayılı Kanun’un 54/4. maddesine göre müsaderesine dair Büyükçekmece 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/06/2013 tarihli ve 2011/317 esas, 2013/535 sayılı kararına; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun “Sanığın veya hükümlünün ölümü” kenar başlıklı 64. maddesinin 1. fıkrasında yer alan, "Sanığın ölümü halinde kamu davasının düşürülmesine karar verilir. Ancak, niteliği itibarıyla müsadereye tabi eşya ve maddi menfaatler hakkında davaya devam olunarak bunların müsaderesine hükmolunabilir.” şeklindeki düzenleme karşısında, dosyada mevcut nüfus kaydına göre yargılama devam ederken 21/03/2012 tarihinde öldüğü anlaşılan sanık hakkında açılan kamu davasının ölüm nedeniyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddesi gereğince düşürülmesine, bizatihi suç teşkil eden adli emanetin 2010/3565 sırasında kayıtlı bir adet bıçağın 5237 sayılı Kanun’un 54/4. maddesine göre müsaderesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde yargılamaya devamla hüküm kurulmasında, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309.maddesi gereğince kanun yararına bozma talebinde bulunulmuştur.

Dairemizin, 29/01/2014 tarihli ve 2014/2248 esas, 2014/3464 sayılı kararı ile özetle; kanun yararına bozma istemine dayanan ihbar yazısı yerinde görüldüğünden, Büyükçekmece 5.Asliye Ceza Mahkemesinin 11/06/2013 tarihli ve 2011/317 esas, 2013/535 sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309/4.maddesi uyarınca bozulmasına, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 13.03.2014 gün ve 2013/397920 sayılı itirazname ile; hükümlü ...’ın, yargılama devam ederken 21/03/2012 tarihinde vefat etmesine rağmen yargılamaya devam edilerek kamu davalarının, ölüm nedeniyle düşürülmelerine karar verilmesi yerine yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması sebebiyle yerel mahkeme kararı isabetsiz olup, Özel Dairece, kanun yararına bozma isteminin kabulüne karar verilmesi yerindedir. Ancak, yeniden yargılama yasağı nedeniyle belirlenen hukuka aykırılığın, Özel Dairece, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 64/1 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun

223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkındaki kamu davalarının düşürülmelerine karar verilmek suretiyle giderilmesi gerekirken, hükmün bozulmasına ve müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğu kanaati ile dosyanın itirazen incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi üzerine yapılan incelemede;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Yerinde görülen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının KABULÜNE,

2) Dairemizin 29/01/2014 tarihli ve 2014/2248 esas, 2014/3464 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3) Sanık ...'ın yargılama devam ederken 21.03.2012 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında, sanık hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK'nin 64/1. maddesi gereğince düşürülmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle, Büyükçekmece 5.Asliye Ceza Mahkemesinin 11/06/2013 tarihli ve 2011/317 esas, 2013/535 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4 ( d ) maddesi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi gereğince sanık hakkında açılan kamu davalarının 5237 sayılı TCK'nin 64/1. maddesi yollaması ile 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, bizatihi suç teşkil eden emanetin 2010/3565 sırasında kayıtlı bir adet bıçağın 5237 sayılı TCK'nin 54/4. maddesi gereğince müsaderesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14843, Karar No: 2012/1017, Tarih: 13.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/14843 E.  ,  2012/1017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza sera yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından tecavüze konu taşınmazın varsa pafta örneği getirtilerek gerektiğinde keşif yapılıp taşınmazın niteliği belirlenmek suretiyle sanığın bina yapmak suretiyle tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu yerin belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 13.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16855, Karar No: 2017/24924, Tarih: 15.11.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/16855 E.  ,  2017/24924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

... İlçesi ... mahallesi 188 ada 97 parsel sayılı taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu taşınmaza emsal karşılaştırması yapılmadan piyasa araştırmasından söz edilerek soyut ifadelerle değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro

parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 15/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12572, Karar No: 2022/6025, Tarih: 28.03.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12572 E.  ,  2022/6025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM :Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılanın temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak, REDDİNE, 28/03/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27128, Karar No: 2015/2677, Tarih: 27.01.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/27128 E.  ,  2015/2677 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/138382

MAHKEMESİ : Sinop 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2013

NUMARASI : 2012/447 (E) ve 2013/67 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın eylemi sonucu mağdur hayati tehlike geçirmekle birlikte kemik kırığı da meydana gelmiş olmasına göre, daha ağır cezayı gerektiren hayati tehlike geçirecek şekilde kasten yaralama eyleminden hüküm kurulması gerekirken, tayin olunan cezada sadece meydana gelen kemik kırığından dolayı TCK'nin 87/3. maddesi gereğince hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, sanığın CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakların saklı tutulmasına, 27.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4709, Karar No: 2018/7726, Tarih: 09.10.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/4709 E.  ,  2018/7726 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Dairemizin 09.05.2018 tarihli, 2017/15769 esas ve 2018/4401 karar sayılı ilamıyla, “2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz talebine ilişkin görüş bulunmadığından” tevdii kararı verildiği, ancak 2004 takvim yılına ilişkin kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz talebiyle ilgili görüş bildirilmediği anlaşılmakla, bu hususta ek tebliğname düzenlenmesi için dosyanın iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.10.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35442, Karar No: 2018/7493, Tarih: 21.06.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/35442 E.  ,  2018/7493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1-Suçun önem ve değeri ile kesilen ağaç sayısının fazla olması nedeniyle, sanık hakkında ceza tayin edilirken, alt sınırdan uzaklaşılarak temel cezanın belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Dosya kapsamında mevcut orman bilirkişisi raporundan, sanık tarafından kesilen meşe ağaçlarının yapacak vasıflı sanayi odunu olduğunun kesildikten sonra doğranarak yakacak vasfa dönüştürüldüğünün tespiti karşısında; sanık hakkında yapacak nitelikte emval veren ağaç kesme eylemi nedeniyle hüküm kurulması gerekirken emvalin yakacak vasıflı olduğundan bahisle cezasında indirim yapılması,

3-Suçta kullanılan motorlu testerenin müsaderesi hakkında herhangi bir karar verilmemesi,

4- Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 21/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2813, Karar No: 2011/2590, Tarih: 14.12.2011

**(Kapatılan)23. Hukuk Dairesi         2011/2813 E.  ,  2011/2590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin kooperatif üyeleri için çok katlı ve müstakil ev olmak üzere iki kısımdan oluşan binalar inşa ettiğini, davalının müstakil evlere ilişkin kısmının üyesi iken 31.03.2004 tarihinde kooperatiften istifa ettiğini, villalara ilişkin, kısmi ve geçici ilişik kesme belgesi verildiğini, ancak inşaatın bitiminde yeniden hesaplama yapılacağı ve ek bir bedel oluşacağı için üyelerden taahhütname alındığını, inşaatların bitme aşamasına geldiğini, davalıya düşen ek bedelin 1.667,96 TL olduğunu ileri sürerek, davalının kooperatife ilişik kesme yazısı nedeniyle 1.667,96 TL borçlu olduğunun tespiti ile 1.667,96 TL 'nin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili 31.03.2004 tarihi itibariyle müvekkil ve tüm villa sahiplerinin kooperatiften istifa ettiklerini, bu tarihte villa inşaatlarının bittiğini, villa sahiplerinin villalarda oturmaya başladıklarını, müvekkilinin ve diğer villa sahiplerinin bağımsız olarak oturma izinlerini aldıklarını, bu izinlerin SSK borcu ödenmeden alınmasının mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına ve toplanan tüm kanıtlara göre, villa sahipleri tarafından 5.922,77 TL ödenmesi gerektiği, villa sahiplerinin kooperatiften olan alacağı düşüldüğünde kalan 284,24 TL (fark pirim ) borcundan, davalının villa kullanım alanına göre 14.60 TL''lik kısmından sorumlu olacağı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 14,60 TL' nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar vermiştir

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 14.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.