muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/24719, Karar No: 2014/9181, Tarih: 13.05.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/24719 E.  ,  2014/9181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Sanıklar ..., ..., ... suç tarihlerine ilişkin olarak ayrı ayrı CMK'nun 223/2-e maddeleri uyarınca Beraatlerine Sanık ... hakkında 2002-2003-2004-2005 Suç tarihlerine ilişkin olarak ayrı ayrı dört kez 213 sayılı Kanunun 359/b-1, 765 sayılı TCK'nun 59. maddeleri uyarınca neticeten 15 ay hapis ceza

I- Sanıklar ..., ... ve ... hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura kullanma ve düzenleme suçlarından kurulan hükümlere ilişkin olarak katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II- Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında 2002-2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura kullanma ve düzenleme suçlarından kurulan hükümlere ilişkin olarak sanık ... müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

“Sahte fatura kullanmak” ve "sahte fatura düzenlemek" suçlarının birbirinden bağımsız ve ayrı suç oluşturması karşısında; her yıl için iki suçtan ayrı ayrı hüküm kurulması gerekirken sanık ... yönünden eylemlerin tek suç olarak kabulü ile tek ceza tayini isabetsizliği yasaya aykırı ise de;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “2002-2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak" suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, en aleyhe 16.04.2005 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık ... müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar

2

hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

III- Sanık ... hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura kullanma ve düzenleme suçlarından kurulan hükme ilişkin olarak sanık ... müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

2

hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

III- Sanık ... hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura kullanma ve düzenleme suçlarından kurulan hükme ilişkin olarak sanık ... müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafii ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1- 5271 sayılı CMK.nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, kamu davasının kaçakçılık suçu ve vergi tekniği raporlarına uygun olarak “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve sahte fatura kullanmak” suçlarından açıldığı, düzenlemek ve kullanmak eylemlerinin birbirinden bağımsız ayrı suçları oluşturduğu, aynı takvim yılında farklı dönemlerde birden çok sahte fatura düzenlenmesi veya kullanılması durumunda faturaların adet ve tutarları, zarar miktarı, kastın yoğunluğu ve suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınıp temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi, zincirleme suç hükümlerinin uygulanması ve her bir takvim yılı için hem kullanmaktan hem de düzenlemekten ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, tek suçtan hüküm kurulması,

2-Suça konu faturaların, 2005 yılı Kurumlar vergisinde de kullanılması nedeniyle, 16.04.2006 olan suç tarihinin karar başlığında eksik gösterilmesi,

3- Suç tarihi itibariyle 5237 sayılı Yasanın TCK'nın yürürlükte olduğu gözetilmeden, uygulama yeri olmayan 765 sayılı TCK'nun 59. maddesinin tatbiki suretiyle karma uygulama yapılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

4- Tekerrüre esas geçmiş hükümlülüğü bulunan sanık haklarında TCK'nun 58. maddesi hükümlerinin uygulanmaması,

5- Kendini vekille temsil ettiren katılan idare lehine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücreti yerine dilekçe yazım ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6245, Karar No: 2012/8307, Tarih: 12.09.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/6245 E.  ,  2012/8307 K.**

**"İçtihat Metni"**

Fuhuş suçundan sanık ...'nun yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Diyarbakır 8. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 07.02.2008 gün ve 2007/502 Esas, 2008/49 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafiin 31.01.2008 tarihli mazereti kabul edildiği halde, duruşma günü usulüne uygun şekilde kendisine tebliğ edilmeden, sonraki duruşma gününü kalemden öğrenmesine denmek suretiyle esas hakkındaki son savunması tespit edilmeksizin, yokluğunda mahkûmiyet hükmü kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 12.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5644, Karar No: 2013/17880, Tarih: 19.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/5644 E.  ,  2013/17880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... Saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ... 'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 14.04.1999 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 19.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1405, Karar No: 2013/520, Tarih: 26.11.2013

**Ceza Genel Kurulu         2012/2-1405 E.  ,  2013/520 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname :2010/284968

Yargıtay Dairesi : 2. Ceza Dairesi

Hırsızlık suçundan sanık H. Ö.'in 5237 sayılı TCK'nun 142/1-e, 143/1 ve 53/1. maddeleri uyarınca iki yıl sekiz ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin, Tuzla Asliye Ceza Mahkemesince verilen 12.09.2008 gün ve 293-1073 sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 2. Ceza Dairesince 16.05.2012 gün ve 12440-14077 sayı ile;

"5237 sayılı TCK'nun 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili tüm hükümlerinin somut olaya ayrı ayrı uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, somut olayda sanığın suça konu aracı kapıları açık ve kontak anahtarı üzerinde olduğu halde yüklü bulunduğu çekicinin üzerinden çalması biçimindeki eyleminin 765 sayılı TCK'nun 491/ilk, 5237 sayılı Yasaya göre ise 141/1. maddelerinde tanımlan hırsızlık suçunu oluşturduğu, buna göre 765 sayılı Yasa hükümlerinin sanık lehine olduğu düşünülmeden 765 sayılı Yasaya göre nitelendirme yapılıp, hükmolunması gereken ceza denetime olanak sağlayacak şekilde saptanmadan, 5237 sayılı Yasa hükümlerinin lehe olduğu kabul edilerek yanlış nitelendirme sonucu aynı Yasanın 142/1-e maddesiyle hüküm kurulmak suretiyle fazla cezaya hükmolunması" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 26.06.2012 gün ve 284968 sayı ile;

"Sanığın geceden sayılan zamanda diliminde, tesis içerisinde park halinde bulunan iki katlı çekicinin alt katında ve en sonunda anahtarı üzerinde ve kapıları açık halde bulunan aracı, çekicideki kızakları yere indirdikten sonra çalıştırarak çaldığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda eylemin 765 sayılı TCK'nun 493/2. maddesinde düzenlenen 'haksız yere elde bulundurulan asıl anahtarla işlenen hırsızlık' suçuna uyduğu, cezasının üç seneden sekiz seneye kadar hapis, 5237 sayılı TCK hükümlerine göre değerlendirildiğinde aynı kanunun 142/2-d maddesinde düzenlenen 'haksız yere elde bulundurulan anahtar ile işlenen hırsızlık' suç tipine uyduğu ve cezasının üç yıldan yedi yıla kadar hapis olduğu anlaşılmaktadır. Suç geceden sayılan zaman dilimi içinde işlendiği için hükmolunan cezada 143. madde uyarınca üçte birine kadar artırım yapılacağı da göz önüne alındığında 765 sayılı TCK hükümlerinin sanık lehine olduğu" görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurarak, Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına ve sanığın 765 sayılı TCK'nun 493/2. maddesi uyarınca mahkumiyetine karar verilmesi isteminde bulunulmuştur.

CMK'nun 308/1. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 2. Ceza Dairesince 01.11.2012 gün ve 23569-44922 sayı ile, itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CMK'nun 308/1. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 2. Ceza Dairesince 01.11.2012 gün ve 23569-44922 sayı ile, itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; yerel mahkemece lehe kanunun belirlenmesi aşamasında usulüne uygun karşılaştırma yapılıp yapılmadığı ve eylemin vasıflandırılmasının isabetli olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanığın olay gecesi, sürücüsü tarafından bir benzin istasyonuna park edilen taşıyıcı aracın iki katlı römorkunun alt katında ve en arkada bulunan, kapıları açık ve kontak anahtarı şoför mahallinin bulunduğu sol ön kapısının iç yan kısmında, "kapı cebi" olarak adlandırılan bölmesine bırakılan otomobili, römorkun kızaklarını indirmek ve araç içinde bulduğu kontak anahtarını kullanmak suretiyle çaldığı, iki gün sonra aracın terk edilmiş vaziyette bulunduğu, yapılan incelemede; kaporta ve tamponunda ezik ve çizikler olduğu, anahtarının üzerinde bulunmadığı, düz kontak yapılarak çalıştırılmadığı, sol ön kapı kenarına metal cisimle zorlanması sonucu zarar verilmiş olduğunun tespit edildiği,

Araçtan alınan parmak izleri ve sigara izmaritlerinden hareketle ikisi oto hırsızlığı olmak üzere onsekiz hırsızlık ve bunun dışında pek çok suçtan sabıka kaydı bulunan sanığa ulaşıldığı, sanığın suçlamaları kabul etmediği,

Suça konu otomobilin üzerinde bulunduğu çekicinin şoförünün; olay gecesi aracını benzin istasyonuna park ettiğini, içerisinde uyuduğu sırada bir sallantı hissettiğini, baktığında römorktaki bir otomobilin indirildiğini gördüğünü, şaşkınlıkla olaya müdahale edemediğini, iki kişinin aracı alıp uzaklaştıklarını, boşaltma noktası yakın olduğu için çekicinin üzerindeki araçların kapılarını kilitlemediğini, kontak anahtarlarının ise sol ön kapı cebinde olduğunu beyan ettiği,

Anlaşılmaktadır.

Hırsızlık, suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 491. maddesinde; "her kim, diğerinin taşınabilir malını rızası olmaksızın faydalanmak için bulunduğu yerden alırsa altı aydan üç seneye kadar hapsolunur" şeklinde tanımlanmış, aynı Kanunun 493. maddesinin ikinci fıkrasında; "cürmü işlemek veya çalınmış eşyayı başka yere kaldırmak için taklit anahtar yahut sair aletler kullanarak veya sahibinin terk veya kaybettiği anahtarı elde ederek yahut haksız yere elinde bulundurduğu asıl anahtarla bir kilidi açarak" işlenmesi, suçun nitelikli hali olarak kabul edilmiştir.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe girmiş olan 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 141. maddesinde hırsızlık suçunun basit şekli; "zilyedinin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı, kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden alma" biçiminde tanımlanmış, suçun nitelikli halleri ise aynı kanunun 142. maddesinde sayılmış, uyuşmazlık konusuna ilişkin olan maddenin ikinci fıkrasının d bendinde; "hırsızlık suçunun haksız yere elde bulundurulan veya taklit anahtarla ya da diğer bir aletle kilit açmak suretiyle" işlenmesi suçun nitelikli hallerinden biri olarak düzenlenmiştir.

Her iki düzenlemede de, haksız yere elde bulundurulan veya taklit anahtarla ya da diğer bir aletle kilit açmak suretiyle hırsızlık suçundan söz edilebilmesi için, eylemin haksız yere elde bulundurulan gerçek veya taklit anahtar ya da diğer bir aletin anahtar boşluğuna sokulması suretiyle kilit açılarak gerçekleştirilmesi, diğer bir anlatımla kilidin, hırsızlık fiilini işlemek veya çalınmış malı başka bir yere nakletmek amacıyla açılmış olması gerekmektedir. Kilidin muhafaza altına alma görevini yerine getirmesi yeterli olup, ayrıca muhkem olmasına gerek yoktur.

Bu nitelikli halin uygulanabilmesi için kilit açmanın, haksız yere elde bulundurulan gerçek veya taklit anahtar ya da diğer bir aletle işlenmesi gerekmektedir. Haksız yere elde bulundurulan anahtar, sahibi ya da zilyedinin rıza ve haberi olmadan herhangi bir şekilde ele geçirilen anahtardır. Suçun geri verilmek veya başka bir amaçla kullanmak için alınan gerçek anahtarla işlenmesi bu kapsamda değerlendirilmelidir. Ancak anahtar faile mağdur tarafından verilmiş ve verme iradesi de kilidin açılarak hırsızlık suçunun işlenmesi aşamasında devam ediyor ise bu nitelikli hal uygulanamayacaktır.

Nitekim öğretide de; "Haksız yere elde bulundurulan anahtar, sahibi ya da anahtarı elinde bulunduranın rıza ve haberi olmadan herhangi bir şekilde ele geçirilen anahtardır. Haksız olarak anahtarı elinde bulundurmak, sahibini hataya düşürmek veya zorla ya da hile, hatta mal sahibinin emniyetini suiistimal etmek suretiyle elde etmektir. Geri verilmek üzere alındığı halde iade etmeyerek elde bulundurulan ya da çalınarak ele geçirilen anahtar buna örnek gösterilebilir. Anahtarı haksız yere elde bulundurma unsuru sahibini hataya düşürerek veya hile ile veya güveni kötüye kullanmak suretiyle anahtarın ele geçirilmesi hallerini de kapsamaktadır" (Osman Yaşar-Hasan Tahsin Gökcan-Mustafa Artuç, Yorumlu Uygulamalı Türk Ceza Kanunu, C. 3, s. 4229; Vural Savaş-Sadık Mollamahmutoğlu, Türk Ceza Kanunu Yorumu, Cilt 4, s. 4986; Sedat Bakıcı, Ceza Hukuku Özel Hükümleri, C. 2, s. 117; Haydar Erol, Türk Ceza Kanunu, Cilt 2, s. 2425; İsmail Malkoç, Yeni Türk Ceza Kanunu, C. 1, s. 951; Ali Parlar, Muzaffer Hatipoğlu, Türk Ceza Kanunu Yorumu, C. 2, s. 1078; Prof Dr. Zeki Hafızoğulları-Doç. Dr. Muharrem Özen, Hırsızlık, Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi C. 12, Yıl. 2008, S. 1-2, s. 794) şeklinde açıklamalara yer verilmektedir.

Bu genel açıklamalardan sonra uyuşmazlık konusunda doğru bir hukuki çözüme ulaşılabilmesi bakımından kapıları açık, kontak anahtarı kapının yan cebine bırakılan aracın, anahtarı bulunup çalıştırılarak götürülmesi fiilinin vasıflandırılmasında fayda bulunmaktadır.