muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/18389, Karar No: 2024/2978, Tarih: 20.03.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/18389 E.  ,  2024/2978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 24.01.2023

EK KARAR SAYISI : 2022/2744 E., 2022/3015 K.

SUÇ : Çekle ilgili karşılıksızdır işlemi yapılmasına sebebiyet verme

HÜKÜM :Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen ek kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 286/2-e maddesinde yer verilen; “Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanık müdafiin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Konya 4. İcra Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2222, Karar No: 2006/4100, Tarih: 15.05.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/2222 E.  ,  2006/4100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde eğitim ve öğretim gideri olarak 87.140.074.000 TL alacağın dava tarihinden itibaren faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalılardan ...'ın Eğitim Fakültesi İlköğretim Bölümü, Sosyal Bilimler Eğitimi Anabilim Dalında araştırma görevlisi iken lisansüstü eğitim yapmak amacıyla 2547 Sayılı Yükseköğretim Kanununun 35. maddesi gereğince Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsüne gönderildiğini, davalının yüksek lisansı tamamladığını ama doktora eğitiminde yabancı dil sınavından başarısız olması üzerine kadrosunun davacı üniversiteye iade edildiğini ve 7.4.2003 tarihinde ilişiğinin kesildiğini, bu nedenle davalıya yapılan masrafların 2 katı olan 87.140.074.000 TL.nın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle beraber davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiş; mahkemece, davalılar tarafından verilmiş olan yüklenme senedinde, lisansüstü çalışma sırasında başarısız olunması halinde tüm harcamaların alınacağı şeklinde hüküm mevcut ise de bunun maaşları kapsamayacağı, kaldı ki 657 Sayılı Devlet Memurları Kanununa göre ödenen ve çalışmanın karşılığı olan maaşın istenemeyeceği gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere, özellikle davalılar tarafından verilen Kırıkkale 3. Noterliğince 5.11.2002 tarihinde düzenlenen 20166 yevmiye nolu taahhüt ve kefalet senedinin 8. ve 12. maddesinde, davalı ...'ın göreceği öğretimde başarılı olmaması halinde Niğde Üniversitesinden izinli sayılarak Gazi Üniversitesinde yapacağı doktora öğrenimi süresince Niğde Üniversitesi tarafından kendisi için yapılmış olan bütün maaş ve ücret ödemelerinin herbiri için ödeme tarihinden itibaren tahakkuk ettirilecek kanuni faiz vesair vergi ve kanuni ödemeleriyle birlikte 2 kat olarak üniversitenin hazine emrine nakden ve defaten ödeneceği belirtilmiştir.

Davalılar sözü edilen bu taahhüt ve kefalet senedinin hata, hile veya zorla kendilerine imzaladığını ileri sürmemişlerdir. Davalıların özgür iradeleri ile davacı üniversiteye böyle bir yüklenme senedi verilmesini yasaklayan bir yasal düzenleme olmadığı gibi, davalı ... Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsüne kendi iradesi dışında da gönderilmiş değildir. O halde bu taahhüt ve kefaletname davalıları bağlar niteliktedir. Davada davacı kurum taahhütname kapsamındaki meblağın tahsilini istemekte, bunun dışında bir istemi de bulunmamaktadır. Ortada taahhütnameyi geçersiz kılan bir durumda olmadığına göre, mahkemece taahhütname kapsamı doğrultusunda istenen tazminatın hesaplanarak hüküm altına alınması gerekirken yerinde olmayan gerekçelerle davanın reddedilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 15.5.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10217, Karar No: 2008/10879, Tarih: 23.10.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/10217 E.  ,  2008/10879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu düzenlenen rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen ... Belediye Başkanlığının 18.08.2008 günlü yazısından dava konusu parselin belediye sınırları ve yoğun meskun alan içerisinde bulunduğu, kamulaştırılan taşınmazın yer aldığı mahallenin belediye ve diğer alt yapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon ve aydınlatma hizmetlerinden) tamamen yararlandığı ve imar planı dışında olduğu anlaşılmaktadır.

Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca da kısmen benimsenen 28.2.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, imar planında yer almayan bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd.) yararlanan ve meskun yerler arasında bulunması gerekir. Dosyada bulunan bilgi ve belgelerden özellikle Belediye Başkanlığının 18.8.2008 günlü yazısı içeriğinden dava konusu taşınmazın belediye sınırları içerisinde olduğu, çevresinin meskun halde bulunduğu ve belediye hizmetlerinden yararlandığı belirlenmiş olması ve Bakanlar Kurulu Kararnamesi gözetildiğinde taşınmazın arsa olduğunun kabulü ile bu niteliğine göre kamulaştırma bedelinin saptanması gerekirken bilirkişi kurulunun tarım arazisi niteliğini esas alan raporlarına itibarla hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 23.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9641, Karar No: 2025/6129, Tarih: 18.06.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/9641 E.  ,  2025/6129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/4 E., 2024/50 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Manisa 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/442 E., 2021/5 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın vekili tarafından kusur belirlemesi, davanın kabulü, reddedilen tazminat ve nafaka talepleri yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul

eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne, tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Kararın kadın vekili tarafından kusur belirlemesi, reddedilen tazminat ve nafaka talepleri yönünden istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, tazminatlar yönünden talep sonucunun açıklanması gerektiği gerekçesi ile kararın kaldırılmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne, tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Kaldırma kararı sonrası verilen İlk Derece Mahkemesi kararı kadın vekili tarafından kusur belirlemesi, davanın kabulü, reddedilen tazminat ve nafaka talepleri yönünden istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince yeniden hüküm tesisine karar verilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) öngördüğü yargılama sistemine göre İlk Derece Mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir. İstinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, başvuran tarafın istinaf başvurusunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir. Bu durumda Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı, istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi hâlinde Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup bu hâlde İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen ilk karara karşı davalı kadın vekili boşanma davasının kabulü yönünden istinaf yoluna başvurmamıştır. Hâl böyle iken İlk Derece Mahkemesi ilk kararına karşı boşanma davasının kabulü yönünden istinaf yoluna başvurmayan davalı kadının bu konuda Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle; davalı kadın vekilinin "boşanma davasının kabulü" yönünden temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen ilk karara karşı davalı kadın vekili boşanma davasının kabulü yönünden istinaf yoluna başvurmamıştır. Hâl böyle iken İlk Derece Mahkemesi ilk kararına karşı boşanma davasının kabulü yönünden istinaf yoluna başvurmayan davalı kadının bu konuda Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle; davalı kadın vekilinin "boşanma davasının kabulü" yönünden temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Davalı kadın vekilinin diğer yönlerden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı kadın vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı kadın vekilinin, boşanma davasının kabulüne yönelik temyiz dilekçesinin istinaf edilmeyen yön temyiz edilemeyeceğinden REDDİNE,

2.Davalı kadın vekilinin diğer hususlara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2172, Karar No: 2017/5108, Tarih: 13.12.2017

**1. Ceza Dairesi         2017/2172 E.  ,  2017/5108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yakın akrabayı kasten öldürme

HÜKÜM : TCK'nun 82/1d, 29, 62, 53, 63, 20 yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında, Yusra’yı kasten öldürme suçundan açılan kamu davasına, 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun'un 20/2. maddesi gereğince katılma hakkı olan Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığını temsilen Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı ilgili İl müdürlüğüne davanın ihbarı ve gerekçeli kararın tebliği, verilirse temyiz dilekçesi ve bu durumda düzenlenecek ek tebliğnameyle birlikte Dairemize iadesi için, dosyanın incelenmeksizin mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5155, Karar No: 2024/2237, Tarih: 07.03.2024

**12. Hukuk Dairesi         2023/5155 E.  ,  2024/2237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından borçlu aleyhine bonoya dayalı olarak genel haciz yolu ile ilamsız takip başlatıldığı, ödeme emrinin tebliği üzerine borçlunun süresinde borca itirazı ile duran takibin devamını sağlamak amacıyla, alacaklının itirazın kaldırılması talebiyle icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, talebin kabulüyle itirazın kaldırılmasına karar verildiği, kararın borçlu tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği anlaşılmaktadır..

İİK'nın 68/1. maddesi gereğince; talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenitse, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

6102 Sayılı TTK'nın 776/1-f maddesi gereğince bonoda düzenlenme yerinin yazılı olması zorunludur. Aynı Kanun'un 777/4. maddesinde ise; düzenlendiği yer gösterilmeyen bir bononun, düzenleyenin adının yanında yazılı olan yerde düzenlenmiş sayılacağı hükme bağlanmıştır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 02.10.1996 gün ve 1996/12-590 sayılı kararında da benimsendiği üzere tanzim yeri olarak idari birim adının (kent, ilçe, bucak, köy gibi) yazılması zorunlu ve yeterlidir, ayrıca adres gösterilmesi mecburiyeti bulunmamaktadır. Diğer yandan, kambiyo senedi niteliğinde olmayan belgelerdeki (adi senetlerdeki) hakkın ciro yolu ile devri mümkün olmayıp, böyle bir hak, ancak alacağın temliki suretiyle devredilebilir. 6098 sayılı TBK'nın 184. maddesi uyarınca usulüne uygun olarak yapılmış bir temlik bulunmaması halinde, kambiyo senedi niteliği taşımayan senedi ciro ile alan kişinin, yetkili hamil sıfatının bulunmadığının, dolayısıyla takip hakkının da olmadığının kabulü gerekir.

Somut olayda, takip dayanağı bonoda düzenlenme yerinin bulunmadığı gibi tanzim edenin adı ve soyadı yanındaki adreste de idari birim yazılı değildir. Bu durumda, tanzim yeri içermeyen dayanak bono 6102 sayılı TTK'nın 776/1-f maddesi gereğince kambiyo senedi vasfını haiz olmayıp adi yazılı senet niteliğindedir. Borçlu ... tarafından Hüseyin Bişi emrine düzenlenen senedin, lehtarın cirosu ile alacaklıya devredildiği anlaşılmakta ise de bu senet bono niteliğinde olmadığı için lehtarın cirosu ile senette mündemiç hak takip alacaklısına geçmez. TBK'nın 184. maddesi uyarınca usulüne uygun olarak yapılmış bir temlik de bulunmadığından senetteki hakkın takip alacaklısı ...'e devredilmediği, bu durumda adı geçen kişinin takip hakkının da bulunmadığı anlaşılmaktadır.

O halde, mahkemece; takip dayanağı senet yönünden yetkili hamil sıfatı bulunmayan alacaklının itirazın kaldırılması isteminin reddine karar verilmesi gerekirken, ilk derece mahkemesince itirazın kaldırılması talebinin kabulüne ilişkin karara yönelik istinaf başvurusunun Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddedilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile, yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin 17.04.2023 tarih, 2021/2321E.-2023/44 K. sayılı kararının (KALDIRILMASINA), Tarsus İcra Hukuk Mahkemesinin 25.03.2021 tarih, 2020/306 E.- 2021/117 K. sayılı kararının (BOZULMASINA), peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 07.03.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7998, Karar No: 2018/5674, Tarih: 20.06.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/7998 E.  ,  2018/5674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanık hakkında 2006, 2007, 2008 takvim yıllarında işlenen suçlardan: Mahkumiyet

Sanık hakkında 2009, 2010 takvim yıllarında işlenen suçlardan: Beraat

1- Sanık hakkında 2006, 2007, 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, suçlamayı kabul etmediğini, adı geçen şirketin yetkilisi olmadığını, geçmiş tarihte ismini bilmediği kişilerin işe girmek için bazı kağıtlar imzalattıklarını, bu olayın onlarla ilişkisi olup olmadığını bilmediğini beyan etmesi, 2009 ve 2010 yılına ilişkin fatura örneklerinin de dosya arasında bulunmadığının anlaşılması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için; sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmüne binaen 2009 ve 2010 takvim yılında düzenlendiği iddia olunan faturalardan kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi, şirketin kuruluş aşamasında sanığın imzasının bulunduğu evrak asılları ve faturalar üzerindeki imzaların sanığın eli ürünü olup olmadığı hususunda bilirkişi raporu aldırılması, faturaları kullanan şirket yetkilisi ya da şahıslar dinlenerek faturaları kimden, hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıklarının ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması ile toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2- Kabule göre de;

a- 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1. maddesinde onsekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası öngörülmüş olup, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b maddesi ile cezanın üç yıldan beş yıla kadar hapis cezasına çıkarıldığı ve 2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçunda suç tarihi itibariyle alt sınırın 3 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi gerektiği gözetilmeden temel cezanın 18 ay olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

b- 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

b- 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 20.06.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2325, Karar No: 2011/2581, Tarih: 14.12.2011

**(Kapatılan)23. Hukuk Dairesi         2011/2325 E.  ,  2011/2581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı temsilcileri ve davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı temsilcileri, davacı kooperatifin ortağı olan davalı hakkında, kooperatifin vergi borçları ve tasfiye giderlerinden dolayı davalının hissesine isabet eden ve ödemesi gereken 3.600 TL kooperatif alacağı için başlattıkları icra takibine, davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptali ile % 40 oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, takip konusu alacağın miktarının ve ödeme şeklinin genel kurul kararı ile tayin ve tesbit edilmesi gerektiğini, yönetim kurulu tarafından bu yetkinin kullanılamayacağını, takip konusu 3.600 TL nin neye göre belirlendiği ve ne kadarının vergi borcu ne kadarının tasfiye gideri olduğunun belli olmadığını beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; vergi borçlarının ortaklardan tahsilinde yönetim kurulunun yetkili olduğu, vergi borcundan tüm ortaklar gibi davalının da eşit olarak sorumlu olduğu, diğer ortakların ödeyip davalının ödememesinin düşünülemeyeceği, davalının 1.685,92 TL vergi borcu olduğu ancak kooperatif yönetiminin genel kuruldan yetki almadan faiz taahhuk ettiremeyeceği,faiz talebinin yerinde görülmediği gerekçesi ile 1.685,92 TL yönünden davanın kısmen kabulune,1.914,68 TL alacak yönünden ise davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı temsilcileri ve davalı vekili temyiz etmiştir.

1) 6100 sayılı HMK' nun 298/2. maddesi uyarınca, "Gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz." hükmünü taşımaktadır.(HUMK 388, 389) Mahkemece kısa kararın 3 nolu bendinde faiz talebinin reddine karar verildiği halde, gerekçeli kararın hüküm bölümünde bu konuda olumlu ve olumsuz bir karar verilmemiş olması HMK' nun 298/2. maddesine aykırılık teşkil etmiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2) Bozma nedenine göre davacı temsilcileri ile davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle davacı temsilcileri ile davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gerek olmadığına, peşin harcın istek halinde temyiz edenlere iadesine, 14.12.2011 günüde oybirliğiyle karar verildi.