muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5396, Karar No: 2021/6966, Tarih: 17.05.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/5396 E.  ,  2021/6966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: İlk derece mahkemesince istinaf talebinin reddine ilişkin verilen ek karara karşı davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş, bu karar davacı idare vekilince temyiz edilmiş, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince ek karar ile hükmün miktar itibariyle kesin olduğundan bahisle temyiz talebinin reddine dair verilen yukarıda gün ve sayılı yazılı ek kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince istinaf talebinin reddine ilişkin verilen ek karara karşı, davalı vekilince yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine ilişkin olarak Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4.Hukuk Dairesince verilen karar; davalı vekilince temyiz edilmiş, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin 05/03/2021 gün 2021/254 Esas 2021/466 sayılı ek kararı ile hükmün miktar itibariyle kesin olduğundan bahisle temyiz isteminin reddine karar verilmiş olup, bu ek karar, davalı vekilince süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 362/1-a maddesi gereğince, miktarı veya her paydaş için değeri 72.070,00-TL'yi geçmeyen davalara ilişkin olarak Bölge Adliye Mahkemesi kararları kesin olup bu kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz. Bu nedenle davacı idare vekilinin temyiz talebinin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 17/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3838, Karar No: 2011/6917, Tarih: 08.12.2011

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/3838 E.  ,  2011/6917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının şirket ürünleri olan ilaçları tanıtmak, doktor ve eczaneleri düzenli ziyaret etmekle sorumlu olduğunu, görevi süresince başarılı şekilde ürün tanıtımında bulunan davacının, davalı şirket adına farklı bölgeler ve illerde çalıştığını, başarılı çalışmalarından dolayı her dönem prim ödemesine layık görüldüğünü, davalı işverenin fesih gerekçesi olarak davacının hekim raporlama sisteminde yalan beyanda bulunduğunun ileri sürüldüğünü, savunması alınmadan iş akdinin feshedildiğini, iş akdinin feshinin hukuka aykırı ve kötüniyetli olduğunu, yapılan feshin kötü niyetli olduğunu belirterek müvekkilinin işe iadesine ve yasal haklarına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının görevinin doktor ve eczaneleri düzenli olarak ziyaret etmek ve sorumlu olduğu ilaçları tanıtmak, reçetelerde yer almasını sağlamak olduğunu, davacının 22/04/2003 tarihinde mesai saatleri içerisinde programında yazılı olan ünitede bulunmaması, hedef hastanedeki baş eczacıyı ziyaret etmemesi ve yapılan program değişikliğini bölge müdürüne haber vermemesi nedeniyle yazılı olarak savunmasının alındığını, davacının alınan savunmasında hatalı davranışlarını kabul ettiğini, bir daha tekrarlamayacağını belirttiğini, ancak davacının daha sonra ziyaret etmediği eczaneleri ... analizlerinden alınan verilere göre ziyaret etmiş gibi rapor düzenlendiğinin tespit edildiğini, doğruluk ve bağlılıkla bağdaşmayan davalı şirketin güvenini kötüye kullandığının göstergesi olan davacının bu davranışının derhal fesih sebebi olduğunu, davacının uzun yıllar çalışmış olması ve kendisi açısından olumsuz bir referans oluşturmamak adına iş sözleşmesinin 4857 sayılı yasanın 17. maddesine göre yasal hakları ödenmek suretiyle feshedildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin işçinin davranışlarından kaynaklanan sebebe dayalı olarak feshedildiği, işverence davacının savunması alınmış ise de bu savunmasındaki davalının ileri sürdüğü yalan beyana ilişkin davalı beyanlarının ispatlanamadığı, kaldı ki dinlenen davacı tanıklarının davacının savunmasının geçen olayların 2008 yılı ekim ve kasım ayları ile ilgili olduğu, 2008 yılındaki olaylar nedeniyle davacının işine son verildiğini beyan ettikleri, davalı tanıklarının da bu olayı doğruladığı, işverence alınan savunmanın 4857 sayılı Kanunun 19/2. maddesinde öngörülen savunma alma şartını yerine getirmediği, davacının başarılı performans göstererek prim aldığının da tanıklar tarafından ifade edildiği, feshin geçerli nedene dayanmadığı gerekçesiyle işe iadeye karar vermiştir.

Hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İşçinin geçerli bir feshe neden olabilecek davranışları İş Yasasının 25. maddesinde öngörülen ve işverene derhal fesih yetkisi tanıyan haklı nedenlerden farklıdır. Yargılama sırasında bu nedenlerin ağırlıkları her olayın özelliğine göre değerlendirilmelidir. İşçinin iyiniyet ve ahlak kurallarına uymayan davranışı sonucunda iş ilişkisine devam etmek işveren açısından çekilmez hale gelmişse, diğer bir anlatımla güven temeli çökmüşse işverenin haklı nedenle derhal fesih hakkı doğar. Buna karşılık işçinin davranışı taraflar arasında bulunması gereken güven temelini çökertecek ağırlıkta bulunmamakla, iş ilişkisine devamı tam anlamıyla çekilmez hale getirmemekle birlikte, işin normal işleyişini bozuyorsa, işyerindeki uyumu olumsuz yönde etkiliyor ve işverenden bu nedenle iş ilişkisini yürütmesi normal olarak beklenemiyorsa İş Yasasının 18/1. maddesi gereği geçerli fesih hakkı doğar.

Somut olayda, tıbbi tanıtım temsilcisi olarak çalışan davacının iş sözleşmesi işverence, Nisan 2008 ayından itibaren Genesys analizlerinden alınan verilere göre farklı tarihlerde bazı hekimleri ziyaretleri işlemiş olduğu halde, ilgili hekimlerle yapılan görüşmelerde kendilerini aslında ziyaret etmediğinin ortaya çıkması nedeniyle ihbar ve kıdem tazminatları ödenerek feshedilmiştir. Dosya içeriğine göre, davalı işverenin Van’da bölge müdürlüğü bulunmamakta, bu ildeki bir irtibat bürosu yardımıyla tanıtım işleri yürütülmektedir. Bu amaçla davacının zaman zaman ...’a gittiği, işin yapılan ziyaretleri işverene raporlama şeklinde yürütüldüğü anlaşılmaktadır. İşçi daha önce de gerçekleştirmediği doktor ziyaretlerini yapmış gibi işverene raporlamada bulunmuş, bu anlamda savunması alınmıştır. Feshe neden olan eylemi ile arada uzun bir zaman aralığı bulunduğu düşünülse dahi, işçinin yaptığı işin ilgili doktor ve eczacıları bire bir ziyaret şeklinde gerçekleşmesi gerektiği, işin başarısının işçinin samimiyeti ile doğrudan ilgili olduğu açıktır. Yargılama sırasında dinlenen davacının amiri konumundaki davalı tanıkları, ...’a gidip gelen davacının yaptığı işin denetimi sırasında bazı ziyaretleri hiç gerçekleştirmediğini, ilgili eczacı ve kalfaların kendisini hiç tanımadıklarını söylemeleri üzerine anladıklarını, savunmasında da eczaneleri refleks olarak işaretlediğini beyan ettiğini, bu şekilde çalışmayı alışkanlık haline getirdiğini düşünmeleri nedeniyle iş sözleşmesini feshettiklerini ifade etmiştir. İşçinin hizmet süresine göre bu eylemleri gerçekleştirmesi iş akışını bozucu niteliktedir. Artık işverenden iş ilişkisini devam ettirmesi normal ölçülerde beklenemez. Fesih geçerli nedene dayanmaktadır ve davanın reddi gerekirken yazılı şekilde kabul edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunun 20.maddesinin 3.fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1-)Yerel Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-)Davanın REDDİNE,

3-)Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-)Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 30.00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-)Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.100.00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-)Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 08.12.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18497, Karar No: 2015/26182, Tarih: 03.06.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/18497 E.  ,  2015/26182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7.5.2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikâhlı evli iken, sanık ... Kara'nın ölen babasından yetim maaşını alabilmek için 05/05/2011 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanıklar resmi nikâhlı evli iken, sanık ... Kara'nın ölen babasından yetim maaşını alabilmek için 05/05/2011 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 03.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1755, Karar No: 2019/6776, Tarih: 08.04.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/1755 E.  ,  2019/6776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26.maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazının incelenmesine gelince;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Olay günü belirlenemeyen bir zamanda mağdurun işlettiği... kuaför isimli işyerine kapı kilidine zarar vermek suretiyle girilip 40.00 TL paranın alındığı, aynı gün saat 05.00 sıralarında kolluğun devriye görevi sırasında hırsızlığın yapıldığı ... kuaför isimli işyerine yaklaşık 15 metre mesafede bulunan ... Ticaret isimli iş yeri önünde üç şahsın olduğu, bu şahıslardan birinin bu işyerine ait kepengin önünde diz çökmüş vaziyette olduğu, diğer iki şahsın ise ayakta çevreye baktıklarının görülmesi üzerine şahıslara doğru gidilmiş, bunun üzerine şahıslar kaçmaya başlamış, kovalamaca sonucu suça sürüklenen çocuk ... ve hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen suça sürüklenen çocuk ...'ın yakalandığı, diğer üçüncü şahsın ise izini kaybettirip kaçtığı,... kuaför isimli işyerinde gerçekleşen hırsızlık eylemini suça sürüklenen çocuklar ... ve ...'ın yaptığı iddiasıyla kamu davasının açıldığı olayda, suça sürüklenen çocuk ... aşamalardaki savunmasında, “olay tarihinde arkadaşım ... ile birlikte esrar içmiştik, bu nedenle polisi görünce kaçmaya başladık, bizi takip ederek yakaladılar, helvacılar çarşısında bulunan ... Kuaför isimli işyerinden yapılan hırsızlıkla hiç bir ilgim bulunmamaktadır, böyle bir işyerini bilmiyorum,... Kuaför isimli işyerindeki hırsızlık olayını da bizim üzerimize attılar, hakkımdaki suçlamayı kesinlikle kabul etmiyorum. Suçsuzum" şeklinde beyanda bulunduğu, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen ...'ın da suçlamaları reddettiği, suça sürüklenen çocuk ... ile aynı yönde beyanda bulunması karşısında, suça sürüklenen çocuk ...'ün savunmasının aksine atılı suçu işlediğine ilişkin her türlü şüpheden uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı herhangi bir delil bulunmadığı anlaşılmakla beraati yerine yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

2-Kabule göre de;

a- Mağdurun işyerini olay günü gece kapattığı, suça sürüklenen çocukların ise saat 05.00 sıralarında kolluk tarafından yakalandığının ve UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre yaz saati uygulaması da dikkate alındığında, suç tarihinde, güneşin saat 05.00'da doğduğu, gece vaktinin saat 04.00'da bittiğinin anlaşılması karşısında, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği, hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarının suça sürüklenen çocuk lehine gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden ve hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarının gece vakti işlendiğine ilişkin kanıtlar denetime olanak verecek biçimde karar yerinde gösterilip tartışılmadan, hırsızlık suçundan hükmolunan cezanın 5237 sayılı TCK'nın 143/1. maddesiyle artırılması ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan aynı Kanun'un 116/2. maddesi yerine 116/4. maddesinin uygulanması,

b- İddianamede, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143., 119/1-c ve 116/4. maddelerinin uygulanması talep edilmediği halde, ek savunma hakkı verilmeden uygulanmak suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 226. maddesine aykırı davranılması,

c- Suç tarihi itibariyle TCK'nın 143. maddesi uyarınca 1/2 oranında artırım yapılması gerektiği gözetilmeden 1/6 oranında artırım yapılarak eksik ceza tayini,

d- Suça sürüklenen çocuğun, mağdurun işlettiği... kuaför isimli işyerine kapı kilidine zarar verip girerek 40 TL parayı çaldığı daha sonrada yakalandığı iddiasıyla kamu davasının açılması karşısında, eylemin sübutu halinde hırsızlık suçunun tamamlandığı gözetilmeden teşebbüs hükümlerinin uygulanması,

e- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 15-18 yaş aralığında bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Kanun'un 35/1. maddesi uyarınca sosyal inceleme yaptırılıp rapor aldırılmasının zorunlu olmadığı ancak rapor aldırılmaması halinde gerekçesinin kararda gösterilmesi gerektiği halde, suça sürüklenen çocuk hakkında sosyal inceleme raporu aldırılmama nedeninin gerekçeli kararda gösterilmemesi,

f-... kuaför isimli işyerinden 40.00 TL paranın çalınması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 08/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16543, Karar No: 2017/175, Tarih: 19.01.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/16543 E.  ,  2017/175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş ise de dosyada davetiye gideri bulunmadığından duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz nedenleri bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir.

Davalı vekilinin temyizine gelince;

Dava konusu taşınmazın acele el koyma dosyasında takdir edilen m2 bedeli ile idare tarafından takdir edilen m2 değerinin 725 TL olduğu anlaşılmakla, bozmadan önceki bilirkişi raporunda m2 değerine 820 TL, hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise m2 değerine 410 TL değer biçilmiş olup, alınan raporlar arasında çelişki olduğundan inandırıcı olmayan bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu

taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.