muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/426, Karar No: 2022/9293, Tarih: 25.05.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/426 E.  ,  2022/9293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

1-Dava konusu edilen ... parsel sayılı taşınmazın ilk tesisinden itibaren tüm tedavüllerini gösterir şekilde tapu kaydı ile tapulama tutanağının ilgili Tapu Müdürlüğü'nden getirtilmesinden,

2-Dava konusu taşınmazın 3621 sayılı Yasa uyarınca, onaylanmış kıyı kenar çizgisi içerisinde kalıp kalmadığı hususu Sakarya Valiliği'nden sorularak, onaylı kıyı kenar çizgisi içerisinde kalıyorsa buna ilişkin karar ve paftaların istenilmesinden,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25/05/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6945, Karar No: 2014/19841, Tarih: 03.07.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/6945 E.  ,  2014/19841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/09/2013

NUMARASI : 2013/373-2013/706

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan nar ağaçlarının dosya içerisindeki fotoğraflarına göre dava tarihi itibari ile 2 yaşında olduğundan, bu yaşdaki nar ağaçları ile 25 yaş üstü fıstık ağacının dava tarihi itibari ile ve adet olarak maktu bedelleri İl Tarım Müdürlüğünden getirtilip, bilirkişi raporu denetlenmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 03.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18498, Karar No: 2015/15799, Tarih: 17.09.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/18498 E.  ,  2015/15799 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2. Davacı, davalıya ait eczanede kalfa olarak çalıştığını, fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek fazla çalışma ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı tarafından yapılan ıslahın, süresinde olup olmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

6100 sayılı HMK'nun 176 ve devamı maddelerinde düzenlenmiş olan ıslah müessesesi, mahkemeye yöneltilmesi gereken tek taraflı ve açık bir irade beyanı ile tarafların dilekçelerinde belirttikleri vakıaları, dava konusunu veya talep sonucunu değiştirebilmesi imkânını sağlamaktadır. İki taraf da duruşmada hazır iseler ıslah sözlü olarak yapılabilir. Usule ilişkin işlemlerin tamamen ya da kısmen ıslahı mümkündür. Ancak, her iki durumda da usulüne uygun açılmış bir davanın bulunması şarttır. Başka bir anlatımla ıslah, açılmış bir davada taraflarca yapılmış usule ilişkin işlemlere yönelik olarak yapılmalıdır.

HMK 181.maddesinde kısmi ıslah için, bir haftalık süre verileceği ve süresi içinde yapılmaması durumunda ıslah hiç yapılmamış gibi davaya devam edileceği açıkça hükme bağlanmıştır. Ayrıca HMK'nun 90. maddesinde sürelerin kanunda belirtileceği veya hakim tarafından tespit edileceği, kanunda belirtilen istisna durumlar dışında hakimin kanundaki süreleri artırıp eksiltemeyeceği bildirilmiştir.

Somut olayda davacı vekili, bilirkişi raporunun dosyaya sunulmasında sonra 04/06/2014 tarihli duruşmada davasını ıslah etmek üzere mahkemeden talepte bulunmuş, mahkemece kendisine iki haftalık süre verilmiştir. Davacı, kendisine verilen süre içinde ancak yasal bir haftalık süreden sonra 16/06/2014 tarihinde davasını ıslah etmiş ve harcını da aynı gün yatırmış, mahkemece de ıslah edilen değerler üzerinden hüküm kurulmuştur. Mahkemece süresinde yapılmayan ıslaha değer verilerek hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

3. Taraflar arasında davacı işçinin fazla mesai çalışması yapıp yapmadığı uyuşmazlık konusudur.

Fazla mesai yaptığını ispat yükü işçiye, çalışma olgusunun ispatlanması halinde ücretlerinin ödendiğini ispat yükü ise işverene düşmektedir.

3. Taraflar arasında davacı işçinin fazla mesai çalışması yapıp yapmadığı uyuşmazlık konusudur.

Fazla mesai yaptığını ispat yükü işçiye, çalışma olgusunun ispatlanması halinde ücretlerinin ödendiğini ispat yükü ise işverene düşmektedir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalarda bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda davacı dava dilekçesi ile haftanın 6 günü 08.00-19.00 saatleri arasında çalıştığını bir ayda Pazar günü nöbeti ile birlikte 3 nöbet şeklinin olduğunu, nöbet günleri dışında günlük fazla çalışmasının 3 saat olduğunu iddia ederek fazla çalışma ücret alacağı talebinde bulunmuştur. Davalı ise davacının 31 Ekim-28 Kasım Mart dönemleri arasında haftanın 6 günü 08.30-18.00 geri kalan zamanlarda 08.30-19.00 saatleri arasında çalıştığını iş yerinde 4 ayda bir Pazar günü nöbet tutulduğunu belirtmiştir. Hükme esas bilirkişi raporunda davacının kış döneminde haftada 6 gün 08.30-18.00 saatleri arası çalışarak ayda 24 saat fazla mesai yaptığı, yaz döneminde ise haftada 6 gün 08.30-19.00 saatleri arasında çalışarak ayda 48 saat fazla mesai yaptığı nöbet tuttuğu günlerde de 22.00/23.00 e kadar çalıştığının tespit edildiği belirtilmiştir. Dosya içerisinde yer alan ... Eczacı Odasından gelen yazı cevabında sadece davalı eczanenin nöbet tuttuğu günlerin yer aldığı ancak çalışma saatlerinin belirtilmediği görülmektedir. Bu durumda mahkemece yapılacak iş, Eczacılar odasından eczanenin çalışma saatlerinin sorularak gelen yazı cevabındaki saatler arasında davacının çalıştığının kabulü ile varsa bu saatler arasındaki fazla çalışmanın bilirkişiye hesaplattırılarak çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

O halde taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

O halde taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının taktiri indirim ile ilgili temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 17/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/43393, Karar No: 2022/3556, Tarih: 03.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/43393 E.  ,  2022/3556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2. maddeleri uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, mercii, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve 5271 sayılı CMK'nin 294/1. maddesinde, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' aynı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295/1. maddesinde ise; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; sanık müdafisinin yüzüne karşı 19.11.2019 tarihinde tefhim olunan hükümde, 5271 sayılı CMK’nin 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiği açıklamasına yer verilmediği gibi bu hususun meşruhatlı tebligat ile de bildirilmediği gözetilerek, sanık müdafisinin gerekçeli kararın 20.12.2019 tarihinde tebliğinden itibaren yedi gün geçtikten sonra sunduğu 31.12.2019 tarihli temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçesinin süresinde olduğunun kabulü ve 5271 sayılı CMK’nin 289. maddesinde sayılı kesin hukuka aykırılık halleri ile sanık müdafisinin temyiz dilekçesinde belirttiği sebepler de gözetilerek yapılan incelemede;

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği tüm dosya kapsamından anlaşılmakla; sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, 5271 sayılı CMK'nin 302/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin ESASTAN REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmesine, 03.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5214, Karar No: 2018/4047, Tarih: 30.05.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/5214 E.  ,  2018/4047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan verilen beraat hükmü o yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılanın kiracı olarak tuttuğu mermer ocağında katılanın yanında sigortalı işçi olarak çalıştığı, katılanın kış dönemi olması nedeniyle ... iline bağlı ... ilçesindeki mermer fabrikasına döndüğü, bu süre zarfında ... ilçesinde şantiyede bıraktığı malzemeleri sanık ...'a teslim ettiği, ancak, katılanın ... ilçesine döndüğünde sanığa teslim ettiği malzemeleri yerinde bulamadığının iddia edildiği olayda, sanık tüm aşamalardaki savunmasında katılan ile davaya konu mermer ocağını birlikte işlettiklerini savunması ve bu savunmanın tutarlı olması, yine tanıklar...ve ... da beyanlarında sanığın savunmasını doğrulamaları ve tanık anlatımlarında mermer ocağını işleten kişi olarak sanık ile sürekli muhatap olduklarını ve onun işlettiğini bildiklerini beyan etmeleri karşısında; taraflar arasındaki ihtilafın hukuki mahiyette olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin beraat yönünde kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, o yer Cumhuriyet Savcısının mahkumiyet hükmü kurulması gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA; 23.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3811, Karar No: 2014/8564, Tarih: 29.12.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/3811 E.  ,  2014/8564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul(Kapatılan) Anadolu 9. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 11/09/2013

NUMARASI : 2013/103-2013/244

Taraflar arasındaki kayıt kabul davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davacı vekili ile süresi içinde müflis davalı şirket iflas idaresi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin işyerini işyeri paket sigorta poliçesi ile sigortaladığını, 17.10.2000 tarihinde işyerini su basması nedeniyle mağazada bulunan eşyaların lağım ve yağmur sularıyla hasara uğradığını, davalıya süresinde yapılan ihbar üzerine hasar tespiti yapıldığını, hasar bedelinin tahsili amacıyla yapılan takibin vaki itiraz üzerine durduğunu ileri sürerek, itirazın iptali ile %40 icra inkar tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı şirketin aynı olay nedeniyle A.Sigorta ve B. Sigorta şirketlerinden de tazminat talep ettiğini, işe yaramaz eşyalar hasarlandırılmak suretiyle haksız menfaat temin etmeye çalıştığını, üçüncü kez aynı şekilde aynı eşyaların hasarlandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine, Yargıtay 19. Hukuk Dairesi'nin 24.02.2010 tarih ve 2009/4226 E,2010/1851 K. sayılı ilamıyla, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacı şirket yöneticisinin sigorta şirketini dolandırmak suçundan mahkumiyetine ilişkin kararın bozulduğu ve bozmadan sonra dosyanın akıbetinin belli olmadığı belirtilmişse de temyiz dilekçesinin ekinde sunulan İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 14.5.2008 tarihli kararında sanığa atılı suçun sabit olmadığı gerekçesiyle sanığın beraatine hükmedildiğinin anlaşıldığı, öte yandan davacıya ait işyerlerinde olağan sayılamayacak sıklıkta risklerin gerçekleştiği şeklinde genel ve varsayıma dayalı gerekçeye dayanılması yerine somut olay bakımından taraflara düşen ispat yükü belirlenerek bir değerlendirme yapılması gerektiği, nitekim, hükme esas alınan bilirkişi raporunu hazırlayan heyetteki sigorta prodüktörü-uzman sigortacı bilirkişi ispat yükünün davalıda olması ve somut belgeler karşısında teknik açıdan davalının davacıya tazminat ödemesi gerektiği şeklinde karşı oy yazısı yazdığı, 29.09.2004 tarihli heyet raporunda da denetime elverişli ve ayrıntılı gerekçe ile aynı sonuca ulaşıldığı, bu durumda mahkemece, dosya içeriğine göre hasarlanan malların davacıya ait olmadığı veya riskin gerçekleşmediği şeklindeki iddiaların davalı tarafından ispat edilmesi gerektiği ve davacı şirket yöneticisinin beraat ettiği dikkate alınıp, söz konusu beraat kararının gerekçesindeki maddi vakıalara ilişkin tespitler de gözetilip tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi suretiyle varılacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerektiği belirtilerek, bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda iddia, savunma, dosya kapsamı ve benimsenen ek bilirkişi raporuna göre, 17.10.2000 tarihinin, hasarın meydana geldiği tarih olmayıp, sigortalının zararı öğrendiği tarih olarak kabulünün gerektiği, İstanbul 2.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2007/177 Esas sayılı dosyasında ve sigorta yetkilisi hakkında verilen beraat kararında atıf yapılan 02.10.2007 tarihli meteoroloji raporunda geriye dönük 7,8,9,10 Ekim tarihlerinde sağanak yağış olduğunun belirlendiği, 28.04.2003 tarihli ilk meteoroloji yazısında dahi sigortalı rizikonun bulunduğu F. bölgesi değil, buradan yaklaşık 30-40 km uzakta olan Sarıyer istasyon verilerine göre "17.10.2000" günü yağış olmadığının bildirildiği, sigortacı tarafından "Dahili Su Klozu" 5.madde hükmünde "Kanalizasyon ve foseptik çukurlarından geri tepen pis suların neden olacağı zararlar" düzenlemesine yer verilerek söz konusu hasarın teminat kapsamına alındığı, rizikonun teminat dışında kaldığını ispat yükünün sigortacının üzerinde olduğu, ispat yükümlülüğünün davalı tarafça yerine getirilmediği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile davacının 29.018,00 TL hasar bedeli alacağının müflis masasına kayıt ve kabulüne, fazlaya dair istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile müflis davalı şirket iflas idaresi vekili temyiz etmiştir.

1-Davacı vekilinin temyiz istemi yönünden;

Mahkemece kayıt kabul davası hakkında verilen hüküm temyiz eden davacı vekiline 20.02.2014 günü tebliğ edildiği halde, temyiz dilekçesi İİK'nın 164. maddesinde öngörülen 10 günlük yasal süre geçirildikten sonra 06.03.2014 tarihinde verilmiştir. Davacı vekilince tebligatın usulsüz olduğu da ileri sürülmemiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 1989/3 Esas, 1990/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında Yargıtay tarafından da karar verilebileceği kabul edilmiş olmakla, temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

2- Müflis davalı şirket iflas idaresi vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, müflis davalı şirket iflas idaresi vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Müflis davalı şirket iflas idaresi vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, müflis davalı şirket iflas idaresi vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenle, davacı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı iflas idaresi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davacıdan peşin alınan harcın istek halinde iadesine, davalıdan alınması gereken harç peşin olarak yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29.12.2014 tarihinde (1) numaralı bent yönünden oyçokluğuyla, (2) numaralı bent yönünden oybirliğiyle karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

İİK'nın 235/1. maddesi uyarınca ticaret mahkemesinde açılan iflasta kayıt kabul davaları sonunda verilen kararlara karşı temyiz kanun yolu bakımından, temyiz süresinin kaç gün olduğu, sürenin tefhimden mi tebliğden mi başlayacağı konusunda İİK'da açıklık yoktur. Dairemizin sayın çoğunluğu İİK'nın 164/1. maddesi uyarınca temyiz süresinin 10 gün olduğunu kabul etmektedir. İİK'nın 164/1. maddesi iflas davasında kararın tebliğinden itibaren temyiz süresinin 10 gün olduğunu düzenlemiştir. Bu hüküm istisna getiren bir düzenleme olup sadece iflas davasına ilişkin verilen kararla sınırlı uygulanabilir. İstisnanın dar yorumlanması, kıyas yoluyla genişletilmemesi ana kural olduğuna göre aynı hükmün ticaret mahkemesinde görülen iflasta kayıt kabul davalarında uygulanamayacağı açıktır. Kanunda istisnai bir düzenleme yer almadığından, temyiz süresi de genel hükümlere göre belirlenmelidir.

Nitekim İİK, icra mahkemesi dışında görülen davalar bakımından genel uygulamadan ayrılıp istisna getirmişse bunu iflas davası yönünden İİK'nın 164/1'de olduğu gibi kararın tebliğinden, iflasın ertelenmesinde İİK'nın 181 atfıyla 164/1'de kararın tebliğinden, iflasın kaldırılması davasında İİK'nın 182'de kararın tebliğinden, iflasın kapatılması davasında İİK 254/4'de kararın tebliğinden, konkordatonun tasdik ya da reddinde İİK 299'da kararın tefhiminden, konkordatonun bir alacaklı yönünden feshinde İİK 307'de kararın tebliğinden, konkordatonun tamamen feshinde İİK'nın 308/2 atfıyla 299'da kararın tefhiminden itibaren 10 gün olduğunu, icra mahkemesinden verilen istisnaen temyiz yolu tanınan kararlar için de İİK'nın 363'de 10 günlük temyiz süresi olduğunu kanun düzenlemiştir.

Dairemiz kurulmadan önce bu tür davalara bakan Yargıtay 19. Hukuk Dairesi'nin 17.02.2010 tarih 2009/12367 E., 2010/1590 K. sayılı kararındaki karşı oydaki görüş ile doktrinde Prof. Dr. B. Kuru, İcra İflas Hukuku El Kitabı Ankara 2013 s. 1332-1333'de temyiz suresinin genel hükümlere uygun olarak 15 gün olduğunu ileri sürmekte, yine Prof. Dr. T. M. da İcra İflas Hukuku 5. baskı Ankara 2013 s. 1409-1410'da yukarıda zikredilen karşı oydaki görüşe atıfla gerekçelendirerek temyiz süresinin genel hükümlere göre belirlenebileceğini zikretmektedir.

Genel hükümlere uygun şekilde temyiz süresinin 15 gün olduğu kabulümde olduğundan, aynı şekilde karar düzeltme süresinin de HUMK'nın 440/1. maddesi uyarınca 15 gün olduğunun kabulü gerekir.

Hal bölye olunca iflas kayıt kabul davalarında iflas davası için hüküm içeren İİK'nın 164/1. maddesinin uygulama yeri bulunmadığını, genel hükümlerin uygulanması ile HUMK'nın 432. maddesi uyarınca temyiz süresinin 15 gün olduğunu (uygulanması halinde 6100 s. HMK'nın 361. maddesi uyarınca bir ay olduğunu) kabul ettiğimden, temyiz süresinde olduğundan, işin esasının incelenmesi görüşünde olduğumdan aksi yönde oluşan Dairemizin sayın çoğunluğunun görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/14732, Karar No: 2012/949, Tarih: 13.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/14732 E.  ,  2012/949 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza baraka ev yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; tecavüze konu taşınmazda keşif yapılıp inşaatın niteliği, bina vasfında olup olmadığı belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanununun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 13.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.