muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/10637, Karar No: 2011/3656, Tarih: 19.04.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/10637 E.  ,  2011/3656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı alacaklı vekili, borçlu hakkında borçlunun ortağı olduğu şirketin vergi borçlarından dolayı hakkında 6183 sayılı Yasa’nın 35.maddesine göre takip başlattıklarını, borçlunun adına kayıtlı Silivri Selimpaşa beldesi 54-55 pafta 9532 parseldeki taşınmazını, takipleri sonuçsuz bırakmak için davalı 3.kişiye sattığını belirterek borçlu ve 3.kişiler arasındaki tasarrufun iptalini talep etmiştir.

Davalı borçlu, ortağı bulunduğu şirketin 2001 yılından itibaren gayri faal olduğunu, hakkında tahakkuk ettirilen vergi borcu bulunmadığını davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı 3.kişi, duruşmalara katılmamış ve cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece, borçluya gönderilen ödeme emrinin vergi mahkemesince iptal edildiğini ve bu kararın kesinleştiği, bu durumda kesinleşmiş vergi borcu bulunmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, alacaklının 6183 sayılı yasanın 24 ve devamı maddelerine dayalı olarak açtığı tasarrufun iptali istemine ilişkindir.

Davacının sunduğu 15.07.2008 tarihli dava dilekçesinde ve yargılama boyunca borçlu hakkındaki hangi takip dosyaları ile ilgili olarak davanın açıldığına ilişkin bir açıklama yer alamamaktadır.

Davacı ve davalı borçlu, delil olarak vergi borçlarına ilişkin olarak farklı ilamlar ibraz etmişlerdir. Bu ilamlara esas olan takip dosyaları farklı olduğu gibi bir kısmında hangi takip dosyası için verildiği anlaşılmamaktadır.

Yapılacak iş, HMUK’nun 75.maddesi 2.fıkrası gereğince davanın hangi takip dosyaları için açıldığı davacıdan sorularak netleştirildikten sonra ilgili takip dosyalarının getirtilerek, sunulan delillerin bu dosyalara göre değerlendirilmesi yapıldıktan sonra oluşacak sonuca göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, dava konusu netleştirilmeden ve hangi takip dosyaları için karar verdiği anlaşılmayan ve bu suretle aynı zamanda infazda kuşku yaratacak şekilde karar vermesi usul ve yasaya aykırıdır

SONUÇ;Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı alacaklıya geri verilmesine 19.4.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27047, Karar No: 2017/3702, Tarih: 25.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/27047 E.  ,  2017/3702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

Sanığa isnat edilen suç İİK’nın 333/a maddesinde düzenlenmiş olup suçun oluşumu için takibin kesinleştiği gün itibariyle ticaret şirketinin borcu ödeme gücünün bulunması ve hukuken ya da fiilen yönetim yetkisine sahip olan kişi veya kişilerin de alacaklıları zarara uğratma kastıyla ticaret şirketinin borcunu kısmen veya tamamen ödememesi gerekmektedir. İİK'nın 331. maddedeki suçun oluşumu için ise takip kesinleşmeden önce ticaret şirketinin mallarını muvazaalı olarak devrederek, telef ederek veya asıl olmayan borçlar ikrar ederek alacağın tahsilini olanaksız hale getirmesi gerekmektedir. Bu nedenle müşteki vekilinin şikayet dilekçesinde ileri sürdüğü hususların ispatlanması halinde sanığın eyleminin İİK'nın 331. maddesinde müeyyideye bağlanan alacaklılarını zarara uğratmak kastiyle mevcudunu eksiltme suçuna uyabileceği anlaşılmakla, mahkemece sanığın beraati yerine yazılı şekilde cezalandırılmasına karar verilmesi,

Kabule göre de;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 333/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında,

sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-İİK'nın 333/a maddesinde düzenlenen suçun yaptırımı altı aydan iki yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adli para cezası olmasına rağmen mahkemece temel cezanın üç ay hapis cezası olarak belirlenip hüküm kurulması,

sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-İİK'nın 333/a maddesinde düzenlenen suçun yaptırımı altı aydan iki yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adli para cezası olmasına rağmen mahkemece temel cezanın üç ay hapis cezası olarak belirlenip hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 25.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12776, Karar No: 2022/8240, Tarih: 21.04.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12776 E.  ,  2022/8240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca "Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56'ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100,00 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000,00 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılanın temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 21.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/19520, Karar No: 2023/19159, Tarih: 07.12.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/19520 E.  ,  2023/19159 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/254 E., 2023/57 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 17.830,00 Türk Lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uygun olarak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, davacının geçici görevlendirme dönemine ilişkin toplu iş sözleşmesinden doğan harcırah ve yemek ücreti alacaklarına ilişkin olup hükmün ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı da dikkate alınarak,

İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarı ile kesinlik sınırı olan 17.830,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16285, Karar No: 2013/1709, Tarih: 05.02.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/16285 E.  ,  2013/1709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vd. vekili Avukat .... tarafından, davalı .... Ltd. Şti. vd. aleyhine 21/04/2010 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/03/2012 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili, duruşmasız olarak incelenmesi de davalılardan .... Ltd. Şti. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 05/02/2013 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine taraflardan kimsenin gelmediği görüldü. Davacılar vekili Avukat ...'ın mazeret dilekçesi gönderdiği görüldü. Alındı, okundu, mazeret yerinde görülmedi. Açık duruşmaya devam olundu. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacılar ile davalılardan .... Ltd.Şti.'nin manevi tazminatlara ilişkin temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların maddi tazminatlara ilişkin temyiz itirazlarına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacılar ile davalılardan .... Ltd. Şti. tarafından temyiz olunmuştur.

Mahkemece, davacıların maddi tazminat istemleri daha önceden hüküm altına alınarak tahsil edildiği gerekçesiyle reddedilmiştir.

Davacılar tarafından, dava dışı... Sigorta aleyhine açılan ve .... 5. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2009/13-2010/527 sayılı dosyasında yapılan yargılama sırasında, davacıların maddi zararları hesaplanmış; ancak, sigorta poliçesi ile sınırlı ve garameten sorumluluğun kapsamı belirlenmiştir.

Eldeki dava ise, sürücü ve işletene karşı açılmıştır. Davacıların maddi zararları, .... 5. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2009/13-2010/527 sayılı dosyasında düzenlenen bilirkişi raporu ile belirlenmiş olup; sigorta poliçesindeki limitin üzerinde bulunmaktadır. Şu durumda, sigorta aleyhine kurulan hüküm ve buna bağlı olarak yapılan ödeme nedeniyle

davacıların maddi zararlarının karşılandığı kabul edilemez. Mahkemece, haksız eylem faili ile işleteni aleyhine açılan bu davada, poliçe limiti üzerindeki maddi zararın saptanarak hüküm altına alınması gerekir. Karar, bu nedenle yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

davacıların maddi zararlarının karşılandığı kabul edilemez. Mahkemece, haksız eylem faili ile işleteni aleyhine açılan bu davada, poliçe limiti üzerindeki maddi zararın saptanarak hüküm altına alınması gerekir. Karar, bu nedenle yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle davacılar yararına BOZULMASINA; bozma nedenine göre, davalı ....Şti.'nin maddi tazminatlara bağlı olarak vekalet ücretine yönelik temyiz itirazının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına; temyiz eden tarafların manevi tazminata ilişkin itirazlarının ise (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve temyiz eden davacılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 05/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5189, Karar No: 2021/274, Tarih: 18.01.2021

**2. Hukuk Dairesi         2020/5189 E.  ,  2021/274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından kusur belirlemesi, tanıklarının dinlenmemesi, reddedilen manevi tazminat, maddi tazminat ve nafaka miktarı yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 18.01.2021 günü temyiz eden davalı ... ve vekili Av. ... ile karşı taraf davacı ... vekili Av. ... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalı kadın cevap dilekçesinde usulüne uygun şekilde tanık deliline dayanmış ve beş tanığının isim ve adreslerini bildirerek dinlenmelerini talep etmiştir. Mahkemece 28.06.2016 tarihli celsede davalı kadının iki tanığı dinlendikten sonra “Davalı tarafın bildirdiği tanıkların tamamı aynı konularda dinletilmek istendiğinden kalan tanıklardan seçilecek bir tanesinin daha dinlenmesi için işlem yapılmasına, bir haftalık kesin süre içerisinde bildirilmediği takdirde sıradaki tanığın dinlenmesi için işlem yapılmasına” şeklinde ara kararı verilmek suretiyle davalının üç tanığı dinlenilmiş, davalının bildirdiği diğer iki tanığının dinlenilmesinden vazgeçilmiştir. Davalı taraf yargılama sırasında bu tanıklarının dinlenmesinden açıkça vazgeçmemiş ve HMK 241. maddesinin şartları da oluşmamıştır. O halde mahkemece davalının dinlenmeyen tanıklarının Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 243. ve devamı maddeleri uyarınca usulüne uygun olarak dinlenilmesi ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre tarafların sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, duruşma için takdir olunan 3.050 TL vekalet ücretinin Yavuz'dan alınarak Türkan'a verilmesine, temyiz peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 18.01.2021 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2009/2219, Karar No: 2009/4031, Tarih: 01.04.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/2219 E.  ,  2009/4031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİLİVRİ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 21/12/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalılar adına kayıtlı olan çekişme konusu taşınmazın kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürerek, kaydın iptali ile tescil harici bırakılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalılardan bir kısmı, çekişmeli taşınmazla bir ilgilerinin olmadığını belirtip, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, çekişmeli yerin keşfen belirlenen kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, bir kısım davalılar tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, duruşma isteği değerden reddedilip, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çekişmeli taşınmazın kıyı-kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı iddiasına dayalı tapu iptal ve sicilin  kütükten  terkini  isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan  delillere göre; çekişme  konusu taşınmazın  kadastro  tespitinin 05.10.1972'de yapıldığı, 17.01.1974 tarihinde kesinleştiği ve davanın 12.08.1986 tarihinde açıldığı  anlaşılmaktadır.

Her ne kadar nizalı taşınmazın kıyı-kenar çizgisi içinde kalan bölümü devletin hüküm ve  tasarrufu  altında ve kamu malı niteliğinde  özel  mülkiyete  konu olamayacak  (Anayasanın 43, 3402 Sayılı  Kadastro Yasasının 16/C  maddesi gereğince)  yerlerden  olduğu  keşfen saptanmış ise de; 25.2.2009  tarihinde  kabul edilip, 14.3.2009  tarihinde yürürlüğe giren  5841 Sayılı Yasanın 2.  maddesi ile 3402 Sayılı Yasanın 12.  maddesinin 3. fıkrasına  eklenen  " bu hüküm iddia ve taşınmazın  niteliğine  yahut  Devlet ve  diğer kamu tüzel kişileri  dahil  tarafların sıfatına  bakılmaksızın  uygulanır" ve 3. maddesi ile eklenen geçici 8. maddesinin  " bu kanunun 12.  maddesinin 3. fıkrası hükmü devletin hüküm ve  tasarrufu altında  olduğu iddası  ile yürürlük  tarihinden önce  açılmış ve  henüz kesin   hükme  bağlanmamış olan davalarda  dahi  uygulanır"  şeklindeki  hükmü  gözetildiğinde  kadastro  tespitinin  kesinleştiği tarih olan  17.01.1974 ile davanın açıldığı tarih  arasında  3402 Sayılı Yasanın 12.  maddesinde  sözü edilen  10 yıllık  hak düşürücü sürenin  geçmiş  olduğu sabittir.

Bilindiği üzere, hak düşürücü süre olumsuz dava şartlarından olup, kamu düzeni ile ilgilidir. Mahkemece, davanın her aşamasında res'en gözetilmesi gerekli bir kuraldır.

Hal böyle olunca, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler karşısında davanın  hak düşürücü süreden  dolayı  reddine karar verilmesi  gerekirken, yazılı  olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  01.04.2009  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1805, Karar No: 2014/597, Tarih: 07.05.2014

**Hukuk Genel Kurulu         2013/1805 E.  ,  2014/597 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2013

NUMARASI : 2012/843-2013/232

Taraflar arasındaki “toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan fark işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul Anadolu 2. İş Mahkemesi’nce davanın kabulüne dair verilen 10.04.2012 gün ve 2010/664 E. 2012/354 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi’nin 02.07.2012 gün ve 2012/22199 E. 2012/25139 K. sayılı ilamı ile;

“…A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı işveren A.. Ş..nin alt işvereni .. Limited Şirketinin işçisi olarak çalışan davacının Nakliyat İş Sendikasına üye olduğunu, üye sendika ile .. Ltd.Şti şirketi arasında 26.12.2007 tarihli toplu iş sözleşmesinin imzalandığını, uzun yıllardan beridir süre gelen asıl işveren - alt işveren ilişkisinin, alt işverenin Sendika ile TİS imzalayacağını öğrenen davalı .. A.Ş tarafından 2008 yılında yenilenmeyeceğinin alelacele taşerona bildirilerek sonlandırıldığını, bu ilişkinin A.. Ş.. tarafından sonlandırılmasının tek nedeninin, sendikadan ve imzalanan toplu iş sözleşmesinin kendisine yükleyeceği külfetten kurtulmak olduğunu, davacının iade kararına rağmen işe başlatılmadığını, davacının Toplu İş Sözleşmesinin yürürlüğe girdiği tarihten geçersizliğine karar verilen fesih tarihine kadar sözleşmeden kaynaklanan fark alacakları bulunduğunu, ayrıca işe başlatılmayan davacıya Toplu İş Sözleşmesinin uygulanmaması nedeni ile kıdem, ihbar ve işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının eksik ödendiğini belirterek, fark kıdem, fark ihbar, fark sendikal (işe başlatmama) tazminatı ile fark ücret ve fark boşta geçen süre ücret alacağının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının fark talebinin .. Ltd.Şti. ile Nakliyat İş Sendikası arasında imzalanan Toplu İş Sözleşmesine dayandığını, buna karşın kesinleşen işe iade davalarında .. Ltd.Şti. ile davalı .. A.Ş arasındaki asıl işveren - alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığı ve .. Ltd.Şti. işçilerinin baştan itibaren işçisi olduğunun tespit edildiğini, bu nedenle .. Ltd.Şti şirketi ile imzalanan TİS’in uygulanmasının mümkün olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: