muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/906, Karar No: 2014/4498, Tarih: 15.10.2014

4) Sanıklar müdafiileri ve Cumhuriyet Savcısının temyizi üzerine .... 3. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 26.12.2012 gün ve 409/563 sayılı kararı ile 02.01.2013 gün ve 409/563 sayılı Ek kararının yapılan incelemesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’nın maktül ...’ı kastın aşılması suretiyle öldürme, yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, mağdur ...’ı kasten yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, mağdur ...’na kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve resmi belgede sahtecilik, sanık ...’in maktül ...’ı kastın aşılması suretiyle öldürme, yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, mağdur ...’ı kasten yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve mağdur ...’na kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, sanık ...’un maktül ...’ı kastın aşılması suretiyle öldürme, yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, mağdur ...'ı kasten yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, mağdur ...’na kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve resmi belgede sahtecilik, sanık ...’in maktül ...’ı kastın aşılması suretiyle öldürme, yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, mağdur ...’ı kasten yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve mağdur ...’na kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, sanık ...’un maktül ...'ı kastın aşılması suretiyle öldürme, yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, mağdur ...’ı kasten yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, mağdur ...’na kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, sanık ...’nun maktül ...’a yağma, mağdurlar ... ve ...’na kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, sanık ...’in maktül ...’a yağma, mağdurlar ... ve ...’na kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, cezayı azaltıcı bir sebep bulunmadığı takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri, düzeltme ve bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ....müdafilerinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemede delillerin takdirinde isabetsizlik bulunduğuna, sübuta, yağma suçunun unsurlarının oluşmadığına, iştirak iradesinin bulunmadığına, sanık ...müdafiinin delillerin takdirinde isabetsizlik bulunduğuna, sübuta, azmettirme koşullarının oluşmadığına, iştirak iradesinin bulunmadığına, cezanın fazla olduğuna, sanık İbrahim müdafiinin delillerin takdirinde isabetsizlik bulunduğuna, sübuta, TCK’nın 28.maddesinin uygulanması gerektiğine, takdiri indirim hükümlerinin uygulanması zorunluluğuna, vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine, sanıklar ... müdafiinin delillerin takdirinde isabetsizlik bulunduğuna, sübuta, iştirak iradesinin bulunmadığına, sanık ....ve müdafiinin delillerin takdirinde isabetsizlik bulunduğuna, sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazları ile sanık .... müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddiyle,

a) Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...’un mağdur ...’ı kasten yaralama suçundan kurulan hükümde, kemik kırığı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 87/3. maddesi uyarınca yapılan uygulama sırasında cezanın hangi oranda artırıldığının hüküm fıkrasında gösterilmemesi bozmayı gerektirmekte ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasının mahsus bölümüne "cezanın 1/3 oranında artırılarak" ibaresinin eklenmesine karar verilmesi suretiyle CMUK'nın 322.maddesiyle tanınan yetkiye dayanılarak DÜZELTİLEN,

Sanık ...'nın maktul ...’ı kastın aşılması suretiyle öldürme, yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, mağdur ...’ı kasten yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, resmi belgede sahtecilik, sanık ...’in maktül ...’ı kastın aşılması suretiyle öldürme, yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, mağdur ...’ı kasten yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, sanık ...’un maktül ...’ı kastın aşılması suretiyle öldürme, yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, mağdur ...’ı kasten yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma,resmi belgede sahtecilik, sanık ...’in maktül ...’ı kastın aşılması suretiyle öldürme, yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, mağdur ...’ı kasten yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, sanık ...’un maktül ...’ı kastın aşılması suretiyle öldürme, yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, mağdur ...’ı kasten yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, sanık ...’nun mağdurlar ...’a kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, sanık ...’in mağdur ...’a kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

b-aa) Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...’un mağdur ...’na yağma suçu yönünden;

Oluş, kabul ve mağdurların beyanlarından, fikir ve eylem birliği içerisinde hareket eden sanıkların, maktül İsmail ile mağdurlar.... ve ...’ı olay yerine götürdükleri, önce maktül ...’i, daha sonra da hem maktülü hem de mağdur ...’ı sopalarla dövdükleri, bu sırada sanık ..ün mağdur Kazım’a araçtan inmemesini, aksi takdirde kendisine de aynısının yapılacağını söylediği, bir süre sonra ....’ın yanına gelen diğer sanıkların ...’ı araçtan indirerek ceplerini boşaltmasını istedikleri, mağdurun cebindeki 50.-TL parasını aldıkları olayda, Cumhuriyet Savcısının kararı sadece bu sanıkların mağdur ....’a yönelik eylemleri bakımından aleyhe temyiz ettiği anlaşılmakla, sanıkların eylemlerine uyan mağdur Kazım’a yönelik yağma suçundan da ayrı ayrı cezalandırılmaları yerine yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

bb) Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...’in mağdur ...’na kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden;

Sanıkların, mağdur .....’ı hürriyetinden yoksun bıraktıktan sonra, mağdurun şahsına herhangi bir zarar vermeksizin .... il merkezinde serbest bıraktıkları olayda, 5237 sayılı TCK'nın 110.maddesi uyarınca etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

cc) Sanıklar ... ve ...’in maktul ...'a yağma suçu yönünden;

bb) Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...’in mağdur ...’na kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden;

Sanıkların, mağdur .....’ı hürriyetinden yoksun bıraktıktan sonra, mağdurun şahsına herhangi bir zarar vermeksizin .... il merkezinde serbest bıraktıkları olayda, 5237 sayılı TCK'nın 110.maddesi uyarınca etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

cc) Sanıklar ... ve ...’in maktul ...'a yağma suçu yönünden;

26.12.2012 gün ve 409/563 sayılı kararda sanıklar hakkında maktüle yağma suçundan açılan dava ile ilgili hüküm kurulması unutulduğundan bahisle, 02.01.2013 gün ve 409/563 sayılı Ek karar ile hüküm kurulmuş ise de, dosyadan el çektikten sonra duruşma açılıp, sanık ve müdafiileri duruşmada hazır edilmeksizin dosya üzerinden sanıklar hakkında hüküm kurulması,

dd) Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesi delaleti ile Ülkemizin de taraf olduğu Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi uyarınca, ayrıca Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, Sözleşmenin anılan maddesinde yer alan ücretsiz müdafii yardımından yararlanma koşullarından "adaletin selametinin gerektiresi" kıstası ile ilgili yerleşmiş içtihatları da dikkate alınarak; sanıkların, CMK’nın 150/2 maddesi uyarınca kendisine atanan müdafii yardımından ücretsiz olarak faydalanma hakkı bulunduğu halde, müdafii ücretinin yargılama giderleri arasında gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmekle, sanık ...müdafii, sanık .... müdafii, sanık İsmail müdafii, sanıklar .....müdafii, sanık... müdafiileri, sanık ...ve müdafii ile Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazlarının bu itibarla kabulüyle, sanıklar ...’ın mağdur..’a yağma, sanıklar..... ve ...’ün mağdur ...’a kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, sanıklar ....’ün maktül ....’e yağma suçundan kurulan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), ceza miktarı ve tutuklulukta kalınan süre nazara alınarak sanıklar .... ve ..... ile sanık ... müdafiilerinin tahliye taleplerinin reddine, 15/10/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.

15/10/2014 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı .....'nin huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'in yokluğunda 16/10/2014 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2025/2345, Karar No: 2025/3636, Tarih: 14.04.2025

**2. Hukuk Dairesi         2025/2345 E.  ,  2025/3636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1688 E., 2024/3277 K.

DAVA TÜRÜ : Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ: Konya 7. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/1167 E., 2023/723 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı olarak açılan boşanma davalarının yargılaması sonunda, İlk Derece Mahkemesi tarafından erkeğin davasının reddine, kadının davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davacı-davalı erkek tarafından, 05.06.2023 tarihinde boşanmanın fer'îleri yönünden istinaf edilmiş; böylelikle boşanma hükmü kesinleşmiş ve evlilik boşanmayla sona ermiştir.

Davacı-davalı erkek, boşanma hükmünün kesinleşmesinden sonra (24.12.2023 tarihinde) ölmüştür.

Bölge Adliye Mahkemesinin 31.12.2024 tarihli kararı ile erkeğin fer'îlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-davacı kadın tarafından temyiz edilmekle kesinlik, süre temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yargılama sistemine göre İlk Derece Mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf kanun yoluna başvurulmaktadır. İstinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir. Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde, aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Başka bir deyişle, istinaf başvurusunun reddi hâlinde Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup bu hâlde İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davacı-davalı tarafça istinaf kanun yoluna başvurulmuş ve istinaf başvurusu esastan reddedilmiştir. Hâl böyle iken, İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen davalı-davacı kadının erkeğin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz hakkı bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle, davalı-davacı kadının temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı-davacı kadının temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Temyiz peşin harcının istek halinde yatırana iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4738, Karar No: 2015/8729, Tarih: 13.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/4738 E.  ,  2015/8729 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, davalı işyerinde ATM ve Şube Sistemleri Teknisyeni olarak 01/06/2003-31/08/2012 tarihleri arasında çalıştığını belirterek fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında düzenlenen ibranamenin geçerliliği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Türk Hukukunda ibra sözleşmesi 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nda düzenlenmiş olup, kabul edilen Yasanın 132 inci maddesinde “Borcu doğuran işlem kanunen veya taraflarca belli bir şekle bağlı tutulmuş olsa bile borç, tarafların şekle bağlı olmaksızın yapacakları ibra sözleşmesiyle tamamen veya kısmen ortadan kaldırılabilir” şeklinde kurala yer verilmiştir.

İş ilişkisinde borcun ibra yoluyla sona ermesi ise 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 420 inci maddesinde öngörülmüştür. Sözü edilen hükme göre, işçinin işverenden alacağına ilişkin ibra sözleşmesinin yazılı olması, ibra tarihi itibarıyla sözleşmenin sona ermesinden başlayarak en az bir aylık sürenin geçmiş bulunması, ibra konusu alacağın türünün ve miktarının açıkça belirtilmesi, ödemenin hak tutarına nazaran noksansız ve banka aracılığıyla yapılması şarttır. Bu unsurları taşımayan ibra sözleşmeleri veya ibraname kesin olarak hükümsüzdür. Hakkın gerçek tutarda ödendiğini ihtiva etmeyen ibra sözleşmeleri veya ibra beyanını muhtevi diğer ödeme belgeleri, içerdikleri miktarla sınırlı olarak makbuz hükmündedir. Bu hâlde dahi, ödemelerin banka aracılığıyla yapılmış olması gerekir.

Somut olayda davalı , davacının tüm haklarını aldığına dair ibraname sunmuştur. 31.08.2012 tarihli ibraname başlıklı belgede de davacının çalışma dönemi içindeki fazla çalışma ve genel tatil ücretlerini aldığını, hiç hak ve alacağı kalmadığını, şirketi ibra ettiğini beyan ettiği. 31.08.2012 tarihli ikale sözleşmesinde de davacının iş akdinin 31.08.2012 tarihinde ikale yolu ile sona erdirildiği, işverenin işçinin hizmetlerine karşılık çalışanı mağdur etmemek için 7.200.00-TL"yi maaş hesabına ödeyeceği, iş sözleşmesi ikale ile sona erdiğinden davacının ihbar tazminatına hak kazanmadığı ve işe iade davası açma hakkı doğmadığını kabul ettiği, şirket aleyhine dava açılması halinde anlaşma bedeli olarak ödenen tutar ile son brüt ücretin 8 katı tutarında cezai şart ödeyeceği, davacının ücret ve ekleri, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil • ücretleri, yıllık ücretli izin alacakları yönünden işvereni ibra ettiğinin belirtildiği, yine 31.08.2012 tarihli Sulh ve İbra Sözleşmesine göre de; davacıya 2.250,00-TL ücret, 750,00-TL ikramiye, 2.887,50-TL izin ücreti, 28.064,32-TL kıdem tazminatı, 7.200,00-TL diğer ödeme olmak üzere toplam brüt 42.163,46-TL, net 37.444.38-TL ödeme yapıldığı, davacının çalıştığı süreye ilişkin tüm ücretlerini, hafta tatili ve genel tatil günlerinde kanunen ödenmesi gereken ücretleri, yapmış olduğu fazla mesai karşılığı ücretleri ile bunlara ait eklerinin tamamını aldığı, çalıştığı halde ücretini almadığı hiçbir ücret ve alacağı olmadığı, tarafların birbiri hakkında haksız isnatlarda bulunmayacaklarını kabul ettikleri, doğmuş ve doğabilecek hiçbir hak ve alacağının kalmadığını beyanla bilumum dava ve talep haklarından feragat ettiklerini beyan ettikleri, davacının işverenden kanun ve hizmet akdinden doğan hiçbir şekil ve nam altında herhangi bir alacağı kalmadığını, maddi ve manevi herhangi bir hak talebinde bulunmayacağını beyan ve ibra ettiği görülmektedir.

Mahkemece iş akdinin 31.08.2012 tarihinde sona erdiği, ibranamenin de aynı tarihte imzalandığı görülmekle iş akdinin sona erdiği tarihten itibaren 1 ay geçmeden imzalanmış ibra sözleşmesine itibar edilmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle ibraname dikkate alınmamıştır. Banka kanalı ile ödeme yapılması ispat vasıtası olup ödemenin banka kanalıyla yapılmamış olması yanlız başına ibranamenin makbuz niteliğini ortadan kaldırmaz. Ancak davacının ibranamede yazılı miktarların ödenmediği şekilde bir itirazı bulunmadığından yukarıda izah edilen ilkeler doğrultusunda söz konusu sulh ve ibraname makbuz hükmünde değerlendirilerek diğer alacaklar karşılığı olarak yapılan 7.200,00 TL ödemenin fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil alacaklarından mahsup edilmesi gerekirken yazılı şekilde ibraname ile ödenen miktar dikkate alınmadan karar verilmiş olması bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 13/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19050, Karar No: 2011/2227, Tarih: 14.02.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/19050 E.  ,  2011/2227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazların ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi olduklarının ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulması 15.03.2010 tarihli geri çevirme kararı ile istendiği ve emsal taşınmaz konusunda gereği yerine getirildiği halde, dava konusu taşınmaz ile ilgili olarak cevap verilmediği,

2-Değerlendirme tarihi olan 2006 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden sorulması 15.03.2010 tarihli geri çevirme kararı ile istendiği ve sorulan hususun, taşınmazların vergi kayıtları olmayıp, bulundukları cadde veya sokağa Belediyece takdir edilen asgari vergi değeri olduğu halde, Belediyece verilen cevapta, taşınmazların kayıtlarının olmadığı gerekçesi ile bildirilmediği,

Böylelikle, geri çevirme gerekleri tam olarak yerine getirilmediğinden, yukarıdaki esasların yerine getirilerek alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın, mahkemesine 2.KEZ GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10994, Karar No: 2021/22397, Tarih: 23.12.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/10994 E.  ,  2021/22397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I)Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan beraat hükmünün temyiz incelemesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle beraat hükmünün isteme aykırı olarak ONANMASINA,

II)Sanık ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan beraat hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Müştekinin sanık ... ile olaydan bir süre sonra tesadüfen karşılaşarak sanığı tanıması, ...in hastaneye gideceği mazeretlerine rağmen telefonundan kendisini aratarak numarasını alması, ardından teşhisi ve sanık ...’in eşi olan sanık ...’u da teşhis etmesi karşısında her iki sanığın atılı suçtan mahkumiyetlerine karar verilmesi yerine, yerinde olmayan gerekçe ile beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, beraat hükümlerinin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 23/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/646, Karar No: 2022/5651, Tarih: 05.04.2022

**8. Ceza Dairesi         2022/646 E.  ,  2022/5651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

...

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.12.2015 tarihli 2014/14-198 Esas 2015/428 Karar, 17.02.2015 tarihli 2014/14-307 Esas 2015/8 Karar sayılı kararları nazara alındığında, onbeş yaşını tamamlamamış olan mağdurenin kendi özgür iradesi ile serbestçe hareket etme hakkı, niteliği itibariyle üzerinde mutlak surette tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığından, bu hakkının ihlaline yönelik olarak sanık tarafından gerçekleştirilen eylemlerle ilgili gösterdiği rıza hukuken geçerli sayılmadığından, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK.nın 109/1, 3-f, 5 maddesinde düzenlenen kişiyi cinsel amaçla hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek sanığın TCK.nın 234/3. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Mağdurun 19.01.2015 tarihinde evini terk ederek sanık ile birlikte kaldığı, mağdurun babasının şikayeti üzerine sanık ve mağdurun 01.02.2015 tarihinde birlikte kaldıkları evde yakalandıkları, mağdur ve sanığın soruşturma aşamasında alınan beyanlarında, beyan tarihlerinden yaklaşık 3 ay önce cinsel ilişkiye girdiklerini beyan etmesi üzerine bu eylemlere ilişkin 16.02.2015 tarihli iddianame ile Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/67 Esas sayılı dava dosyasında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve cinsel istismar suçundan açılan kamu davası üzerine, sanık hakkında her iki suçtan da verilen mahkumiyete ilişkin hükümlerinin temyiz incelemesinden geçerek kesinleştiğinin ve sanık hakkında mağdurun 19.01.2015 tarihinde evi terk ederek sanık ile 10-15 gün birlikte kalmalarına ilişkin olarak incelemeye konu kamu davasının 05.03.2015 tarihli iddianame ile açıldığının anlaşılması karşısında; Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/67 Esas sayılı dava dosyası ile temyiz incelemesine konu dosya ./..

S/2

arasında suç ve iddianame tarihleri dikkate alındığında, hukuki ve fiili kesintinin bulunmadığı anlaşılmakla, sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nın 109/1, 3-f, 5 ve TCK.nın 43/1. maddesi uygulanarak belirlenecek cezadan Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/67 Esas sayılı dosyasında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan tayin olunan cezanın mahsup edilerek hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- 09.07.2015 tarihli duruşmada, tutanağın başı ve sonu itibarı ile sanığın duruşmada hazır bulunmadığı halde, duruşma tutanağın "sanıktan son sözü soruldu; suçsuzum beraatime karar verilsin dedi" ibaresinin yazılması suretiyle çelişkiye neden olunması,

3- 09.07.2015 tarihli duruşmada, tutanağın başı ve sonu itibarı ile sanığın duruşmada hazır bulunmadığı halde, duruşma tutanağın "sanıktan son sözü soruldu; suçsuzum beraatime karar verilsin dedi" ibaresinin yazılması suretiyle çelişkiye neden olunması,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı sonuç ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. ve 326/son maddeleri gereğince BOZULMASINA, 05.04.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13137, Karar No: 2017/25960, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/13137 E.  ,  2017/25960 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.