muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/11620, Karar No: 2025/437, Tarih: 07.01.2025

Erciş Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.11.2023 tarihli ve 2023/1493 Değişik iş sayılı Kararı ile Van Cumhuriyet Başsavcılığının yetkisizlik kararı kaldırılmıştır.

5271 sayılı Kanun'un 161/7. maddesinde "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir", aynı maddenin dokuzuncu fıkrasında ise "(Ek: 15/8/2017-KHK-694/146 md.; Aynen kabul: 1/2/2018-7078/141 md.) Seçimden önce veya sonra bir suç işlediği ileri sürülen milletvekili hakkında soruşturma ve kovuşturma yapma yetkisi, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı ve bu yer ağır ceza mahkemesine aittir. Soruşturmayı Cumhuriyet Başsavcısı veya görevlendireceği vekili bizzat yapar. Başsavcı veya vekili, suçun işlendiği yer Cumhuriyet savcısından soruşturmanın kısmen veya tamamen yapılmasını isteyebilir. Gecikmesinde sakınca bulunan hâllerde suçun işlendiği yer Cumhuriyet savcısı zorunlu olan delilleri toplar ve gerekmesi hâlinde alınacak kararlar bakımından bulunduğu yer sulh ceza hâkimliğinden talepte bulunur" düzenlemeleri yer almaktadır.

Yukarıda yer alan düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde, merciince soruşturma evrakının Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Van Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen kararın ilk yetkisizlik kararı olduğu, ikinci yetkisizlik kararının Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca verildiği ve uyuşmazlığın 5271 sayılı Kanun'un 161/7. maddesi uyarınca Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının bağlı olduğu ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesince çözülmesi gerektiği belirtilerek karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi yerine işin esasına yönelik değerlendirme yapılması,

Kabule göre de;

Dosya kapsamındaki Ankara Vergi İadeleri Denetim Daire Başkanlığının suç raporlarında atılı suçun 2017, 2018, 2019 ve 2020 yıllarında zincirleme şekilde işlendiğinin iddia edilmesi ve şüphelinin soruşturmanın başladığı tarih itibarıyla milletvekilliği sıfatının devam ettiğinin anlaşılması karşısında, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili kılınması yerine yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

II. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2.Erciş Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.11.2023 tarihli ve 2023/1493 Değişik iş sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun'un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3.5271 sayılı Kanun'un 309/4. maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için soruşturma dosyasının Mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/729, Karar No: 2020/3654, Tarih: 02.11.2020

**4. Hukuk Dairesi         2020/729 E.  ,  2020/3654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 12/06/2015 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 22/02/2018 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, trafik kazası sonucu araçta oluşan değer kaybı, aracın kullanılamaması sebebiyle kâr mahrumiyeti ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; müvekillinin sevk ve idaresinde bulunan aracı ile kırmızı ışıkta beklediği sırada davalı sürücünün hakimiyetini kaybederek müvekkilinin aracına arkadan çarptığını ve davalı sürücünün asli kusurlu olduğunu belirterek; araç değer kaybı ve aracın kullanılamaması nedeniyle yoksun kalınan kar ile manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili, daha önce iki kez kazaya karışan davalı aracında değer kaybı oluşmayacağını, değer kaybı tutarının fahiş olduğunu, ticari araç niteliğinde olmadığından araç mahrumiyeti zararının da kabul edilemeyeceğini ve manevi tazminat talep edilemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 1.000 TL değer kaybı ile, 5.000 TL yoksun kalınan kârın davalıdan tahsiline dair verilen ilk karar yalnızca davalı vekili tarafından temyiz edilmiş, Yargıtay 17. Hukuk Dairesi’nin 10/04/2017 gün 2016/9784 esas ve 2017/3859 karar sayılı ilamıyla; davacı vekiline maddi tazminat istemlerinin nelerden ibaret olduğu kalem kalem açıklattırılması gerektiği ayrıca manevi tazminat istemi hakkında olumlu olumsuz bir karar verilmesi gerektiği gerekçeleri ile bozulmuş; bozma kararında kabule göre de; araçtaki kazanç kaybının belirlenmesi yönünden, davacı tarafın ticari defter ve kayıtlarının getirtilerek, günlük kazancı belirlenmeksizin vicdani kanaate göre karar verilmesinin hatalı olduğu ve ikinci el piyasa rayiç değeri ile tamir edildikten sonraki ikinci el piyasa rayiç değeri arasındaki farkın değer kaybını göstereceği ilkesine göre aracın değer kaybının tespiti için yeniden rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesinin doğru olmadığı belirtilmiştir.

Mahkemece bozma ilamı doğrultusunda davacı vekiline taleplerin açıklanması yönünde süre verilmiş, davacı vekilinin 24/10/2017 tarihli dilekçesi ile maddi tazminata yönelik istemlerinin yalnızca müvekkiline ait aracın değer kaybı ile sınırlandırıldığına ilişkin yazılı beyanda bulunmuştur.

Mahkemece bozma ilamı doğrultusunda yeniden hüküm tesis edilmiş bu defa 3.000,00 TL değer kaybı ve 1.200,00 TL yoksun kalınan kârın davalıdan tahsiline şeklinde hüküm kurulmuş ise de aracın 1.000 TL değer kaybı ile, davacının 5.000 TL yoksun kalınan kârın kabulüne dair verilen ilk kararı temyiz etmediğinden kesinleşmiştir. Davacı tarafın verilen ilk kararı temyiz etmemesi nedeni ile hükmün kesinleştiği ve davalı yararına usuli kazanılmış hak oluştuğu sabittir. Aynı zamanda davacı vekilinin 24/10/2017 tarihli dilekçesi ile de maddi tazminata yönelik istemlerinin yalnızca aracın değer kaybı ile sınırlandırıldığı da açıktır.

Şu halde; değer kaybına yönelik verilen ilk karar davacı tarafından temyiz edilmediğinden değer kaybı yönünden davalı yararına usulü; kazanılmış hak oluşmuştur. Mahkemece bu durum gözetilmeksizin davalının usulü; kazanılmış hakkını ihlal eder şekilde değer kaybı tazminatına hükmedilmesi ve davacı vekilinin 24/10/2017 tarihli dilekçesinde de tekrar maddi tazminata yönelik istemlerinin yalnızca aracın değer kaybı ile sınırlandırmasına ve yoksun kalınan kâr talebinin bulunmamasına rağmen bu kaleme de hükmedilmesi usul ve yasaya uygun düşmemiş, bu durum kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA; davalının diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/11/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26362, Karar No: 2013/12691, Tarih: 11.09.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/26362 E.  ,  2013/12691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Vergi Dairesinin mütalaası ve kaçakçılık suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında 2005, 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında “sahte fatura düzenlemek” suçlarından kamu davalarının açıldığı, her takvim yılında işlenen suçun ayrı ve bağımsız suçlar olduğu ve birden fazla fatura düzenlenmesi nedeniyle zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden dört farklı takvim yılında işlenen suçların tek suç kabul edilip yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik ceza tayini ve tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 58. maddesinin uygulanmaması isabetsizlikleri karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan önce kasıtlı bir başka suçtan mahkumiyeti bulunması nedeniyle 5728 sayılı Yasayla değişik CMK.nun 231. maddesinin uygulanması olanağı bulunmayan sanık hakkında toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasıfları tayin, cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiriler dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 11/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4576, Karar No: 2016/4395, Tarih: 12.04.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/4576 E.  ,  2016/4395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada Ankara 7. Sulh Hukuk ve Antalya 5. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 408. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

Ankara 7. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının MERNİS ve yerleşim yeri adresinin "... Mah. ... Sk. No: ... .../..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Antalya 5. Sulh Hukuk Mahkemesince ise, “... Mah. ... Sk. No: ... .../...” adresinde yapılan zabıta araştırmasına verilen cevapta kısıtlı adayının vasi adayı olan davacı ile bu adreste ikamet ettiğinin tespit edildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca da, “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

... İlçe Emniyet Müdürlüğünün 20.11.2015 ve ... İlçe Emniyet Müdürlüğünün 23.11.2015 tarihli yazılarından kısıtlı adayının vasi adayı ile birlikte “... Mah. ... Sk. No: ... .../...” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından, uyuşmazlığın Ankara 7. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Ankara 7. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 12.04.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2959, Karar No: 2013/26332, Tarih: 13.11.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/2959 E.  ,  2013/26332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCY.nın 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin, suçun tamamlanmış olması halinde uygulanacağı, sanığın üzerine atılı hırsızlık suçunun ise teşebbüs aşamasında kaldığı oluşa uygun olarak kabul edildiği halde, hükmolunan cezadan anılan madde uyarınca indirim yapılması ve hırsızlık suçundan TCY.nın 142/1-b, 143 ve 35/2.maddeleri gereğince tayin olunan 1 yıl 9 ay hapis cezasının 168/1-2.madde gereğince 1/2 oranında indirilmesi sırasında 10 ay 15 gün yerine 9 ay 15 gün ve 62.madde gereğince 1/6 oranında indirilmesi sırasında sonuç cezanın 8 ay 22 gün hapis yerine, hesap hatası sonucu 7 ay 27 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi karşı temyiz olmadığından, mala zarar verme suçundan ise TCY.nın 151/1.maddesi gereğince tayin olunan 1 yıl hapis cezası üzerinden 168/1-2.maddesi ile 1/2 oranında indirim yapılırken 6 ay yerine, 6 ay 15 gün hapis yazılması sonuç cezanın doğru tayini karşısında sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Hırsızlığa konu aracın çalınmasına teşebbüs edilmesi sırasında, şikayetçi tarafından tüm güvenlik önlemleri alınarak park edildiği belirtilen aracın, sol ön kapı kilidi zorlanarak açıldıktan sonra, direksiyonun altında bulunan kutu kırılıp dışarı çıkarılan kabloların kesilmesi suretiyle araca zarar verilmiş olunması karşısında; eylemlerin ayrıca mala zarar verme suçuna uyduğu yönündeki mahkemenin oluşa, dosya kapsamına ve delillere uygun hukuki nitelendirmesinde ve değerlendirmesinde bir isabetsizlik bulunmaması nedeniyle tebliğnamedeki 2/a no'lu bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Kasten işlemiş olduğu suçtan hapis cezası ile mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanığın 5237 sayılı TCY.nın 53/1.maddesinin “a, b, c, d, e” bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, ancak “kendi altsoyu” üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3.fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kasten işlemiş olduğu suçtan hapis cezası ile mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanığın 5237 sayılı TCY.nın 53/1.maddesinin “a, b, c, d, e” bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, ancak “kendi altsoyu” üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3.fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 Sayılı CYUY.nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Yasanın 322.maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından 5237 sayılı TCY.nın 53/1.maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine, “sanığa verilen hürriyeti bağlayıcı ceza gereği 5237 sayılı TCY.nın 53/1, a, b, c, d, e bentlerindeki haklardan infaz tamamlanıncaya kadar, aynı Yasanın 53/1-c maddesinde belirtilen “kendi altsoyu” üzerindeki velayet hakkından; vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılma güvenlik tedbirinin koşullu salıverme tarihine kadar uygulanmasına” karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13/11/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

KARŞI OY:

Mala zarar verme suçunun konusu ile hırsızlık suçunun konusunun aynı olması durumunda, ayrıca mala zarar verme suçundan ceza verilemeyeceği; çünkü somut olayımızda olduğu gibi sanık hırsızlık suçundan cezalandırılırken suçun konusunu oluşturan aracı (kırılan veya zarar gören kapı ve kontak kilidiyle birlikte) çaldığı için zaten ceza almaktadır. Bu nedenle aracın kapı kilidinin zorlanması ve kontak kilidı kırılıp kabloların kesimesi nedeniyle ayrıca mala zarar vermek suçundan hüküm kurulması halinde; sanık, mala zarar verme suçunun konusunu oluşturan zorlanan kapı kilidi ve kırılan kontak kapı kilidini (araçla birlikte) hem çaldığı için hemde kırdığı için olmak üzere iki kez cezalandırılmaktadır. Aslında bir malın çalınması, mala zarar verme suçundaki zarar kavramından daha geniş ve kapsamlı olarak zarar kavramını da içerisinde barındırmaktadır. Bu durumu biraz açacak olursak; her iki suç da 5237 sayılı TCK.nun onuncu bölümünde "mal varlığına karşı suçlar" başlığı altında düzenlenmiştir. İki suçunda koruduğu hukuki değer kişinin mal varlığıdır. Tamamlanmış tipik bir hırsızlık eyleminde sanık, zilyedinin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı, kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden tamamını veya bir kısmını almak suretiyle, müştekinin mal varlığına zarar vermektedir. Mala zarar verme suçunda ise sanık, başkasının taşınır veya taşınmaz malını kısmen veya tamamen yıkıp, tahrip edip, yok edip, bozmak suretiyle kullanılamaz hâle getirip veya kirleterek zarar vermektedir. Her iki suç tipinde de mağdur mal varlığı itibarıyla zarar görmektedir. Hırsızlık suçunda sanık suça konu malı alıp götürmek suretiyle tamamen ortadan kaldırmaktadır. Bu durumda mağdur yönünden artık bunun ötesinde daha fazla bir zarar olasılığı bulunmamaktadır. Sanıkta bu eyleminin karşılığı olarak 5237 sayılı TCK.nun 61. maddesindeki kriterler gözetilerek hırsızlık suçundan cezalandırılmaktadır. Mala zarar verme suçunda ise, sanık çoğu zaman malın tamamını ortadan kaldırmamakta, tahrip etmek suretiyle kısmen veya tamamen kullanılmaz hale getirmektedir. iki suçu bir birinden ayıran önemli özellik ise; hırsızlıkta sanık faydalanma amacıyla eylemini gerçekleştirdiği halde, mala zarar verme suçunda, mağdura zarar verme saiki ile hareket etmektedir. Ancak iki suçu bir birinden ayıran sanığın bu saikinin, korunan hukuki yarar/değer yönünden bir önemi olmadığı için, somut olayımızda olduğu gibi, suça konu aracı kapı kilidinin zorlanması ve kontak kilidinin kırılıp kablolarının kesilmesi suretiyle çalınmasında; suçun konusunu oluşturan mal, aracın tamamı olup, zararda aracın çalınmasıdır. korunan hukuki yararda mağdurun mal varlığı/otomobilidir. Bu nedenle en ağır cezayı içeren hırsızlık suçundan ceza verilmekle yetinilmelidir.

Mağdur yönünden suça konu aracın kapı kilidinin zorlanması ve kontak kilidini kırılıp kablolarının kesilmesi suretiyle çalınması ile kırılmadan çalınması arasında bir fark olmadığı gibi, aracın tamamen çalınarak uğratılmış olduğu zarar dışından, ayrıca korunacak bir hukuki yararı veya aracın çalınma biçimine ilişkin korunacak hukuki bir değerde söz konusu değildir. Bu nedenle sanığın aracı çalmak amacıyla araca zarar vermesi eyleminin ayrıca mala zarar verme suçunu oluşturmayacağı gözetilmeden yerel mahkemenin yazılı şekilde hırsızlık suçunun yanı sıra mala zarar verme suçundan da mahkumiyet kararı vermesi yanlıştır.

Bir kısım yazarlar, 5237 sayılı TCK.nun 142/4. maddesinde“ (Ek fıkra: 06/12/2006 - 5560 S.K.6.md) Hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla konut dokunulmazlığının ihlâli veya mala zarar verme suçunun işlenmesi halinde, bu suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılabilmesi için şikâyet aranmaz” biçimindeki düzenlemeye göre sanığın, suça konu aracı çalmak için aracın camını kırması, kapısını veya kapı kilidini aletle zorlayarak kırıp veya zarar vererek açması biçimindeki eyleminin, malı çalmak için yapılmış olması halinde ayrıca mala zarar verme suçunun da oluşturduğu ileri sürülmekte ise de; maddenin düzenleniş biçimi irdelendiğinde yeni bir suç düzenlenmediği açıktır. Soruşturulması ve kovuşturulması şikayet koşuluna bağlı iki suç yönünden, şikayet koşuluyla ilgili olarak istisnai bir düzenleme yapmıştır. Aslında anılan madde Yasaya konulmadan öncede hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla konut dokunulmazlığını ihlâl veya mala zarar verme suçlarının işlenmesi halinde, ayrıca bu suçlarında oluştuğu, yerel mahkemelerce ve yüksek Yargıtay tarafında kabul edilmiş olup, halen uygulama da bu şekilde devam etmektedir. Örneğin, aracın camı kırılıp içerisinden teyp veya çantanın çalınması, konut veya işyerinin kapı veya kilidi kırılarak içeriden eşyanın çalınması hallerinde, ayrıca mala zarar verme suçunun da oluştuğu tartışmasız kabul edilmektedir.

Ancak tartışma konumuz yukarıda da açıkladığımız gibi bu durumdan farklıdır. Hırsızlık suçunun konusu ile mala zarar verme suçunun konusunun aynı olması, başka bir ifadeyle sanığın, çalmak istediği veya çalmış olduğu malı, bulunduğu yerden aldığı sırada zarar vermesi halinde ayrıca mala zarar verme suçundan ceza verilip verilemeyeceğine ilişkindir. Örneğin sanığın, kapısı açık aracın kontak kilidini bozarak veya kırarak düzkontak yapıp aracı çalması, aracın teybini yerinden çıkardığı sırada teybin düğmesini veya baş kısmını kırarak teybi çalması veya yakınanın omuzundaki çantanın sapını hissettirmeden keserek çantayı çalması biçimindeki eylemlerinde, ayrıca mala zarar verme suçundan mahkumiyet kararı verilip verilemeyeceğidir. Bu örneklerde de olduğu gibi hırsızlık ve mala zarar verme suçlarının konusu aynı mal olup korunan hukuki yarar tektir. Daha ağır ceza içeren hırsızlık suçundan ceza verilmesiyle yetinilmelidir.

Bu nedenlerle sanığın, suça konu aracın kapı kilidi zorlanıp kontak kilidi kıralark kablolara kesilmek suretiyle düzkontak yaparak çalması biçimindeki eylemi nedeniyle, hırsızlık suçundan mahkumiyet kararı verilmesiyle yetinilmesi gerektiğini, ayrıca mala zarar verme suçundan mahkumiyet kararı verilmesinin yanlış olduğu düşüncesiyle sayın çoğunluğun, mala zarar verme suçundan kurulmuş olan mahkumiyet hükmünün onanmasına ilişkin görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2007/5744, Karar No: 2007/8404, Tarih: 22.05.2007

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2007/5744 E.  ,  2007/8404 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacılar, murisinin, iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen 61.000.00.-YTL. maddi ve manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmesi ve davacılar vekilince de duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 22.05.2007 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacılar vekili Avukat ... ile karşı taraf vekili ...... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği konuşulup düşünüldü, ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle temyiz kapsamına ve nedenlerine göre taraf vekillerinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Davalı yararına takdir edilen 450.00 YTL duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, aşagıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden davacıya yükletilmesine, 22.05.2007 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, hak sahibi olan davacıların yakınlarının iş kazası sonucu ölümü nedeniyle uğradıkları maddi ve manevi zararın giderilmesi istemine ilişkindir.

Dosyadaki belgelerden 26.08.2004 tarihinde orman yangın söndürme çalışmaları sırasında ... ve ... isimli davalı idarenin iki işçisinin rüzgarın yön değiştirmesi sonucu oluşan yangının içinde kalarak öldükleri, kazanın meydana gelmesinde davalı işveren idarenin % 70 oranında kusurlu olduğu, % 30 oranında kaçınılmazlığın etkili bulunduğu hükme esas alınan bilirkişi raporundan anlaşılmaktadır. Görüldüğü gibi, olayın meydana gelmesinde ölen işçilere kusur izafe edilmediği tartışmasızdır.

Bu olay nedeniyle ölen işçilerden ...’ın eş ve çocuklarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemiyle açtıkları ve Anara 12.İş Mahkemesinin 2005/66 esasına kayıtlı dava sonucunda, mahkemece 31 yaşındaki eş ... için 40.000.-YTL. 7 ve 3 yaşındaki çocuklar ..., ... ve ...’ın her biri içir ayrı ayrı 20.000.-YTL. manevi tazminata hükmedilmiş, tazminatın fazlalığı nedenine dayalı davalı işverenin temyizi kabul görmemiş ve mahkeme kararı, dairemizin 04.05.2006 gün ve E. 2006/3215, K. 2006/4633 sayılı ilamı ile onanarak kesinleşmiştir.