muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15919, Karar No: 2016/7340, Tarih: 25.04.2016

Diğer taraftan 08.05.2008 tarihli 5754 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik 5510 sayılı Kanun'un Geçici 8. maddesinde, “Bu Kanun'un 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (4) numaralı alt bendi hariç diğer alt bentlerine göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu Kanun'un yürürlük tarihine kadar kayıt ve tescillerini yaptırmayanların sigortalılık hak ve yükümlülüğünün bu Kanun'un yürürlük tarihinden itibaren başlayacağı; ancak, bu Kanun'un 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) ve (3) numaralı alt bentlerine göre sigortalı sayılanlardan bu Kanun'un yürürlük tarihinden itibaren sigortalılıkları başlatılanların, bu Kanun'un yürürlük tarihi ile 04.10.2000 tarihi arasında geçen vergi mükellefiyet süreleri bulunmak kaydıyla, sigortalının bu Kanun'un yürürlük tarihinden itibaren 6 ay içinde talepte bulunmak ve kendisine tebliğ edilen borçlanma tutarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren 6 ay içinde ödemesi halinde, bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği” bildirilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden; davacının 19/11/1993-25/06/2002 tarihleri arasında şehirlerarası yük taşımacılığı faaliyetinden dolayı vergi kaydının bulunduğu, 12/11/2002 tarihli boyacılık faaliyetinden dolayı oda kaydının bulunduğu, davacının Kurum'a yönelik yapmış olduğu herhangi bir tescil kaydı başvurusunun bulunmadığı, davacının herhangi bir sigortalılık tescil kaydının da bulunmadığı, yargılama esnasında alınan bilirkişi raporunun dosyaya ibraz olunduğu, duruşmalarda davacı tanıklarının dinlenilerek sonucuna göre yazılı şekilde hükmün kurulduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda; davacının zorunlu sigortalılık koşullarına sahip olduğu dönemde ve 1479 sayılı Kanun'un geçici 18. maddesinde ve 5510 sayılı Kanun'un geçici 8. maddesinde belirtilen sürede zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olarak tescili yönünde herhangi bir talebi bulunmadığı anlaşılmakla davanın reddine karar verilmesi gerekirken mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin davanın kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9960, Karar No: 2024/14140, Tarih: 22.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/9960 E.  ,  2024/14140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

22.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9307, Karar No: 2022/12284, Tarih: 17.10.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/9307 E.  ,  2022/12284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tahkim davası üzerine Uyuşmazlık Hakem Heyetince yapılan inceleme sonucunda; başvurunun kabulüne dair verilen kararın davalı vekilinin başvurusu üzerine yapılan itiraz incelemesinde; İtiraz Hakem Heyetince davalı vekilinin itirazının reddine dair verilen kararın davalı vekilince süresi içinde temyiz edilmesi üzerine temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Geri çevirme kararı üzerine noksan ikmalinin yapıldığı anlaşılmakla, tetkik hâkimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya incelendi, gereği görüşüldü.

K A R A R

Davacı vekili; 01/02/2013 tarihinde davacının, yolcu konumunda olduğu araçla, zorunlu trafik sigortası olmayan aracın karıştığı çift taraflı trafik kazası sonucu yaralandığını ve %13 oranında malul kaldığını, davalıya yapıla başvurunun 5271 sayılı CMK’nın 254/2. maddesi uyarınca uzlaşmanın sağlanması gerekçesiyle reddedildiğini belirterek, belirsiz alacak davası olarak 5.000,00 TL iş göremezlik tazminatının kaza tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş; 06/09/2018 tarihli miktar artırım dilekçesiyle talebini 173.004,82 TL ye artırmıştır.

Davalı vekili; ceza yargılamasında davacı ile kazaya kusuruyla sebebiyet veren araç sürücüsü arasında uzlaşmanın sağlanması nedeniyle başvurunun reddi gerektiğini savunmuştur.

Uyuşmazlık Hakem Heyetince; davacının uzlama ile sanığı ceza yargılamasından kurtarmayı amaçladığı, şahsi haklarından vazgeçtiğine dair herhangi bir beyanı olmadığı gerekçesiyle, başvurunun kabulü ile 173.004,82 TL maddi tazminatın 30/03/2018 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; karara karşı davalı vekili itiraz yoluna başvurmuştur. İtiraz Hakem Heyetince; zorunlu trafik sigortası bulunmayan araç sürücüsü hakkında açılan ceza davasında sanığın bilinçli taksirle yaralamaya sebebiyet verme suçundan cezalandırılmasına karar verildiği ve herhangi bir uzlaşma protokolüne rastlanmadığı gerekçesiyle, davalı vekielinin itirazının reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1) Dava, trafik kazası sonucu oluşan bedensel zarar nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

5271 sayılı CMK'nun 253/17. bendinde; "Cumhuriyet savcısı, uzlaşmanın, tarafların özgür iradelerine dayandığını ve edimin hukuka uygun olduğunu belirlerse raporu veya belgeyi mühür ve imza altına alarak soruşturma dosyasında muhafaza eder. "CMK'nun 253/19. bendine göre ise "... Uzlaşmanın sağlanması halinde, soruşturma konusu suç nedeniyle tazminat davası açılamaz; açılmış olan davadan feragat edilmiş sayılır.

5271 sayılı CMK'nun 253/17. bendinde; "Cumhuriyet savcısı, uzlaşmanın, tarafların özgür iradelerine dayandığını ve edimin hukuka uygun olduğunu belirlerse raporu veya belgeyi mühür ve imza altına alarak soruşturma dosyasında muhafaza eder. "CMK'nun 253/19. bendine göre ise "... Uzlaşmanın sağlanması halinde, soruşturma konusu suç nedeniyle tazminat davası açılamaz; açılmış olan davadan feragat edilmiş sayılır.

Şüphelinin, edimini yerine getirmemesi halinde uzlaşma raporu veya belgesi, 9/6/1932 tarihli ve 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun 38 inci maddesinde yazılı ilam mahiyetini haiz belgelerden sayılır." hükmü yer almakta olup, anılan Kanun maddesinin 253/19. bendine göre uzlaşmanın sağlanması halinde soruşturma konusu suç nedeniyle tazminat davası açılamaz, açılmış olan davadan feragat edilmiş sayılır. Uzlaşma belgesi, davadan ve taleplerden feragat anlamı taşır. Uzlaşma tutanağı da ilam mahiyetinde olacağından aksinin aynı kuvvetteki belge ile ispatlanması gerekir.

Yine 5271 sayılı Kanun’un 254. maddesinde; “Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, uzlaştırma işlemleri 253 üncü maddede belirtilen esas ve usule göre mahkeme tarafından yapılır. Uzlaşma gerçekleştiği takdirde, mahkeme, uzlaşma sonucunda sanığın edimini defaten yerine getirmesi halinde, davanın düşmesine karar verir. Edimin yerine getirilmesinin ileri tarihe bırakılması, takside bağlanması veya süreklilik arz etmesi halinde; sanık hakkında, 231 inci maddedeki şartlar aranmaksızın, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilir. Geri bırakma süresince zamanaşımı işlemez. Hükmün açıklanmasına karar verildikten sonra, uzlaşmanın gereklerinin yerine getirilmemesi halinde, mahkeme tarafından 231 inci maddenin onbirinci fıkradaki şartlar aranmaksızın, hüküm açıklanır” düzenlemesi yer almaktadır.

Somut olayın değerlendirilmesinde; karşı araç sürücüsünün alkollü olması nedeniyle hakkında bilinçli taksirle yaralama suçundan Milas 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/171 esas sayılı dosyasında yapılan yargılama sonucunda 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş; temyiz incelemesinde Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 15/06/2015 tarihli ve 2014/20955 esas, 2015/10712 karar sayılı ilamıyla; cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında bilinçli taksirin oluştuğuna dair mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş olmakla birlikte, CMK 253/1-b-2 maddesi gereğince suçun uzlaşmaya tabi suçlardan olduğu ve mağdurun soruşturma evresinde sanıkla uzlaşmak istediğini beyan ettiği halde sanıkla mağdur arasında uzlaştırma işlemi sağlanmadan kamu davası açılması, yargılama aşamasında da sanığa uzlaşmanın mahiyeti ve uzlaşmayı kabul veya reddetmesinin hukuki sonuçları anlatılıp sanığın bu yönde beyanı alındıktan sonra hukuki durumunun takdir ve tayini yönünde mahkumiyet kararının bozulmasına karar verilmiş, ceza mahkemesince bozmaya uyularak uzlaştırmacı görevlendirilmiş, tarafların uzlaştıklarına dair 13/11/2015 tarihli rapor mahkemeye sunulmuş, CMK’nın 254/2. maddesinin atfıyla CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca uzlaşma nedeniyle kamu davasının düşmesine 24/12/2015 tarihinde karar verilmiştir.

13/11/2015 tarihli uzlaştırma raporu incelendiğinde; davacı/müşteki ...’in sigorta yönünden talep hakkını saklı tutmadan, sanık Mehmet Ali Tunca’nın özür dilemesi karşılığında uzlaşmanın sağlandığı, tarafların hür ve özgür iradeleriyle uzlaşmayı kabul ettikleri, taraflara uzlaşmanın sonuçlarının anlatıldığı, uzlaşmadan sonra birbirlerinden talepte bulunamayacaklarının hatırlatıldığı, bunun üzerine birbirlerinden herhangi bir talepleri olmadığını ve uzlaştıklarını beyan ettikleri ve tarafların raporu imzaladıkları, raporun ceza hâkimince onaylandığı, davaya konu trafik kazası nedeniyle uyuşmazlığın ceza yargılaması aşamasında çözümlendiği, ceza mahkemesince de uzlaşmanın sağlanması nedeniyle kamu davasının düşmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Yukarıda yapılan açıklamalar ve yasal düzenlemeler ışığında; uzlaşmanın sağlanması halinde ceza davasına konu suç nedeniyle tazminat davası açılamayacağından, açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle başvurunun kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

2-Bozma sebep ve şekline göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 17/10/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23717, Karar No: 2014/26714, Tarih: 11.11.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/23717 E.  ,  2014/26714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 20. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/04/2014

NUMARASI : 2014/200-2014/230

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının bozulmasını mutazammın 24.06.2014 tarih ve 2014/16200-18288 Karar sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla icra takibine başlandığı, örnek 10 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine borçlunun İİK'nun 168/5.maddesinde öngörülen yasal süre içinde icra mahkemesine yaptığı başvurusunda, müvekkilinin ikametinin Adıyaman' da olduğunu ileri sürerek yetki itirazında bulunduğu, mahkemece, takibe konu çekin keşide yerinin, muhatap banka şubesinin, borçlunun ikamet adresinin Adıyaman olduğu gerekçesiyle yetki itirazının kabulüne karar verildiği, Dairemizin 24.06.2014 tarih, 2014/16200 E., 2014/18228 K. sayılı kararıyla “İİK.nun 261. maddesi hükmü doğrultusunda, ihtiyati haciz kararını veren İstanbul 21. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin bulunduğu İstanbul İcra Müdürlüğü'nde icra takibi başlatmasında yasaya aykırılık bulunmamaktadır.Dairemizin istikrarlı uygulaması bu yöndedir.

O halde, mahkemece, yetki itirazının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.” gerekçesiyle bozulduğu anlaşılmaktadır.

Dairemiz; ihtiyati haciz kararını veren Mahkemenin bulunduğu yerin yargı çevresindeki İcra Dairesinde takip yapılmasında yasaya aykırı bir yön bulunmadığı görüşünde iken, HGK'nun 15.01.2014 tarih ve 2013/12-476 Esas 2014/5 Karar sayılı kararı doğrultusunda içtihat değişikliğine gidilerek İİK’nun 261. maddesinin ihtiyati haciz kararının infaz edilmesi gereken yeri belirlediği, icra takibi yönünden icra dairesinin yetkisinin anılan maddede belirlenmediği, yetki konusunda İİK’nun 50. maddesi atfı ile HMK’nın genel yetki kurallarının uygulanması gerektiği yönündeki görüş benimsenmiştir.

Çeke dayalı takip, borçlunun ikametgahının bulunduğu yerdeki genel yetkili icra dairesinde (HMK. 6.md.) ve muhatap bankanın bulunduğu yer, ödeme yeri sayıldığından buradaki icra dairesinde (HMK. 10.md.) ve ayrıca İİK.nun 50/1.maddesi uyarınca çekin keşide edildiği yerdeki icra dairesinde yapılabilir.

Somut olayda, icra takibine konu çekin keşide yeri, muhatap banka şubesinin bulunduğu yer, borçlunun ikamet adresi Adıyaman olduğundan mahkemece, borçlunun yetki itirazının kabulüne karar verilmesi doğru olup, kararın onanması gerekirken Dairemizce bozulduğu anlaşılmakla, borçlunun karar düzeltme isteminin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

Somut olayda, icra takibine konu çekin keşide yeri, muhatap banka şubesinin bulunduğu yer, borçlunun ikamet adresi Adıyaman olduğundan mahkemece, borçlunun yetki itirazının kabulüne karar verilmesi doğru olup, kararın onanması gerekirken Dairemizce bozulduğu anlaşılmakla, borçlunun karar düzeltme isteminin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Borçlunun karar düzeltme itirazlarının kabulü ile Dairemizin 24.06.2014 tarih ve 2014/16200 E., 2014/18288 K. sayılı bozma ilamının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 11/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19795, Karar No: 2015/25287, Tarih: 20.10.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/19795 E.  ,  2015/25287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/09/2014

NUMARASI : 2014/48-2014/76

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 30/04/2015 tarih, 2015/9242-11804 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

İhale bedeli 780.000 TL olup bunun %10'u olan 78.000 TL yerine karar yerinde 7.800,00 TL'ye hükmedilmesi maddi hataya müsteniddir. Hatanın mahallinde her zaman düzeltilmesinin mümkün bulunmasına, düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK.nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK.nun 366. ve HUMK.nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 250,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınmasına, 57,60 TL karar düzeltme harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın karar düzeltme isteyenden tahsiline, 20.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2705, Karar No: 2011/3631, Tarih: 30.03.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/2705 E.  ,  2011/3631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ZONGULDAK 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/10/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, davalı Zonguldak Belediyesi'nin maliki olduğu 3 parsel sayılı taşınmazın tamamının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, kıyıların devletin hüküm ve tasarrufu altında olup, özel mülkiyete konu olamayacağını, ayrıca iskele üzerindeki yapıların davalı belediye tarafından diğer davalılara 618 Sayılı Yasanın 4 ve 5. maddesine aykırı olarak izin ve ruhsat alınmaksızın kiraya verildiğini ileri sürerek, taşınmazın tapu kaydının iptaline, elatmanın önlenmesine, davalılara ait muhtesatın masrafları ilgililere ait olmak üzere yıkımına, taraflar arasındaki muhdesatın niteliği ve niceliği itibariyle muarazanın önlenmesine karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı belediye, taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kalmadığını, 618 Sayılı Yasaya aykırı bir yapılanma olmadığını; diğer davalılar da belediyeyle yapılmış sözleşmeye istinaden kullandıklarını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar Dairece, 5841 Sayılı Yasa ile değişik 3402 Sayılı Yasa'nın 12/3. maddesi uyarınca davanın hak düşürücü süreden reddi gerektiğine değinilerek bozulmuş; mahkemece bozmaya uyularak davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, Hazine tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi . raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve yıkım isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, hak düşürücü süre nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Gerçekten de, 14.3.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa ile 3402 Sayılı Yasa'nın 12/3.maddesine getirilen ek düzenlemeler gereğince kadastro tespit tarihi ile dava tarihi arasında öngörülen hak düşürücü sürenin geçtiği sabit olduğundan, davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur. Davacı Hazinenin öteki temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Ancak, sonradan 19.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren ve 6099 Sayılı Yasa'nın 16. maddesiyle 3402 Sayılı Yasa'ya eklenen 36/A maddesindeki “Kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekâlet ücreti dâhil, yargılama giderine hükmolunmaz.” düzenlemesi karşısında; genel kuralın istisnası olarak hak düşürücü sürenin hukuki niteliği, yerleşik yargıtay kararları ve sonradan yürürlüğe giren geçmişe etkili yasa değişikliği hususları birlikte gözetilerek yargılama giderlerinin değerlendirilmesi ve sonucuna göre karar verilebilmesi için hüküm bozulmalıdır.

Davacı Hazinenin, temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulüyle hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.3.2011 tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14653, Karar No: 2021/18326, Tarih: 02.11.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/14653 E.  ,  2021/18326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanığın dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme suçu yönünden kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 294. maddesinde düzenlenen, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' şeklindeki düzenlemede gözetilerek sanığın temyiz dilekçesinde herhangi bir sebep göstermediğinin anlaşılması karşısında; sanığın temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

İlk derece mahkemesince sanık hakkında atılı dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme suçundan beraat kararı verildiği, o yer Cumhuriyet savcısının istinaf talebi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak sanığın dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme suçundan mahkumiyetine hükmedildiği anlaşılmakla, hükmün temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin, hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 50. maddesinin birinci fıkrasında yer alan seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğu gözardı edilerek hüküm kurulmasına ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olan ve suç tarihinde 65 yaşından büyük olan sanık hakkında belirlenen kısa süreli hapis cezasının TCK'nın 50. maddesinin 3. fıkrası gereğince aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi

Bozmayı gerektirmiş, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, dosyanın CMK'nın 304/2. maddesi gereğince Ankara Bölge Adliye Mahkemesi, 5. Ceza Dairesine gönderilmesine, 02.11.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.