muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7757, Karar No: 2024/435, Tarih: 15.01.2024

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulü Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesinin davanın reddine dair hükmünün Dairenin çoğunluk görüşü doğrultusunda onanmasına karar verilmiş ise de bu görüşe katılmamaktayım. Şöyle ki;

4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesinde, tapu sicilinin tutulmasından doğan bütün zararlardan Devletin sorumlu olacağı hükme bağlanmıştır. Devletin tapu sicilinin tutulmasından doğan sorumluluğunun, nitelik itibarıyla kusursuz sorumluluk olduğu hususu gerek doktrinde gerekse Yargıtay kararlarında kabul edilmektedir. Sicillerin doğru tutulmasını üstlenen ve taahhüt eden Devlet, gerçeğe aykırı ve dayanıksız olarak tutulmuş olan kayıtlar nedeniyle doğan zararları da ödemekle yükümlüdür. Tapu işlemleri, kadastro tespiti işlemlerinden başlayarak birbirini takip eden işlemler olduğundan, tapu kütüğünün oluşumu aşamalarında kadastro işlemleri ile tapu işlemlerinin bir bütün oluşturduğu kuşkusuzdur.

4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesinde kabul edilip sorumluluğun doğabilmesi için ilk şart, Tapu Sicil Tüzüğü'nün 7 nci maddesinde sayılan ana ve yardımcı sicillerin Devlet tarafından tutulması için gerekli bir eylem veya işlemin bulunmasıdır. Bildirim yükümlülükleri, sicilin tutulmasına ilişkin araçların korunması, saklanması, kayıtların yazımından önce gerekli araştırmaların yapılması, siciller ile ilgili örneklerin ilgilisine verilmesi, sicildeki bilgilerin eksik ya da yanlış ve eksik çıkartılması gibi hususlar da tapu sicilinin tutulması kavramı içine girmektedir. Devletin sorumluluğundan sözedebilmek için bu kayıtların tutulması sırasında bir hatanın mevcut olması veya gerçeğe aykırı bir sicilin tutulmuş olması gerekir.

Tapu sicilinin tutulması nedeniyle Devletin sorumlu tutulmasının ikinci şartı bir zararın oluşmuş olmasıdır. Zarar tehlikesi var olmakla birlikte henüz zarar doğmamış ve başka türlü zararın önlenmesi imkanı var ise, ayni hakkını kaybeden veya ayni hakkı sınırlandırılan kişi, tapu kaydının düzeltilmesi davası ile ya da tapu memurunun bir işlemi ile hakkına kavuşabilecekse, zararın doğduğundan söz edilemez. Zararın varlığının kesin olarak anlaşıldığı hâllerde Devletin sorumluluğundan söz edilebilecektir.

Yerleşmiş Yargıtay ugulamalarında; kesinleşmiş orman sınırları ya da kesinleşmiş kıyı kenar çizgisi içinde kalan taşınmazların tapu kaydı henüz iptal edilmemiş bile olsa, zararın doğduğu kabul edilmektedir. Kesinleşmiş kıyı kenar çizgisi ya da orman tahdidi içinde kalan taşınmaz için tapu sicilinin yolsuz oluşturulduğu benimsenmektedir.

Yerleşmiş Yargıtay ugulamalarında; kesinleşmiş orman sınırları ya da kesinleşmiş kıyı kenar çizgisi içinde kalan taşınmazların tapu kaydı henüz iptal edilmemiş bile olsa, zararın doğduğu kabul edilmektedir. Kesinleşmiş kıyı kenar çizgisi ya da orman tahdidi içinde kalan taşınmaz için tapu sicilinin yolsuz oluşturulduğu benimsenmektedir.

4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesine göre Devletin sorumluluğunun doğabilmesi için meydana gelen zarar ile, tapu sicilinin tutulması arasında illiyet bağının bulunması, ayrıca zarar görenin bu illiyet bağını kesecek derecede bir kusurunun bulunmaması gerekir. Eğer zarar görenin bir kusuru var ve bu kusur illiyet bağını kesecek yoğunlukta ise, Devletin sorumluluğundan söz edilemeyecektir.

Bu nedenle davacının tapu kaydındaki “taşınmaz kıyı kenar çizgisi içinde kalmaktadır” şerhine rağmen taşınmazı satın almış olmasında davacıya bir kusur yüklenebilecek mi, davacı kötü niyetli sayılabilecek mi, davacı kötü niyetli sayılacak ise, bu kusur illiyet bağını kesecek yoğunlukta mıdır sorularının cevabı önem taşımaktadır.

Tapu sicilinin tutulmasından doğan Devletin sorumluluğu bir kusursuz sorumluluk hali olduğundan, sorumluluğun ortadan kalkması için illiyet bağının kesildiğinin kanıtlanması gerekir. Burada zararın doğduğu anın tespiti illiyet bağının kesilip kesilmemesi yönünden önem arz etmektedir. Zira davacının tapu kaydındaki “kıyı kenar çizgisi” şerhini görerek ve bilerek taşınmazı satın almış olmasının zararın oluşumuna katkısının bulunup bulunmaması, devletin sorumluluğunun tespiti açısından önemlidir. Bir taşınmazın orman tahdidi ya da kıyı kenar çizgisi içinde kalmış olması ve bu hususların kesinleşmesi ile birlikte talep hakkının doğduğu kabul edilmektedir. Bu sınırlar içinde kalan tapunun iptal edilmiş olması şartı aranmamaktadır. Yani zarar Devletin tapu verdiği bir taşınmazın kıyı kenar çizgisi sınırlarına alınmasıyla doğmuş olmaktadır. Zarar doğduktan sonra bu tür bir taşınmazı satın alan davacının zararın doğumunda bir katkısının olduğundan söz edilemez. Zira davacı taşınmazı satın almadan evvel zarar oluşmuştur. Ancak tapu iptal edilmeği için bu tür tapu devrinin önünde bir engel de bulunmamaktadır.

Önceki malikin talep hakkının bulunmadığı bir durumda yeni malik talep hakkı elde edecek olsa ve devir sırf bu amaçla yapılmış olsaydı, davacının eyleminin illiyet bağının kesilmesine neden olduğu kabul edilebilirdi. Zira burada zarar görenin bu eylemi zararın meydana gelmesinin sebebi olarak ortaya çıkmış olacaktı. Zarar görenin eyleminin zararın ortaya çıkmasının bir sebebi halini almadığı durumlarda illiyet bağının kesildiğinden söz edilemez. Çünkü zarar ve sorumluluk zaten doğmuştur.

Önceki malikin talep hakkının bulunmadığı bir durumda yeni malik talep hakkı elde edecek olsa ve devir sırf bu amaçla yapılmış olsaydı, davacının eyleminin illiyet bağının kesilmesine neden olduğu kabul edilebilirdi. Zira burada zarar görenin bu eylemi zararın meydana gelmesinin sebebi olarak ortaya çıkmış olacaktı. Zarar görenin eyleminin zararın ortaya çıkmasının bir sebebi halini almadığı durumlarda illiyet bağının kesildiğinden söz edilemez. Çünkü zarar ve sorumluluk zaten doğmuştur.

Mülkiyet hakkı gerek Anayasa ve kanunlarla iç hukuk yönünden, gerekse Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve ek protokolleri ile kabul edilmiş temel haklardandır. (Anayasa md. 35/1 AİHS ek protokol 1-1) 4721 sayılı Kanun'un 683 üncü maddesinde de bir şeye malik olan kimsenin hukuk düzeninin sınırları içerisinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisi olarak belirtilmiş, malikin malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi her türlü haksız el atmanın önlenmesini de dava edebileceği hüküm altına alınmıştır. Bütün bunların yanında mülkiyet hakkı kamu yararının bulunduğu hallerde sınırlandırılabilir ya da tamamen kaldırılabilir. Ancak bu sınırlandırma ya da kaldırma gerçekleştirilirken T.C. Anayasa'sının 90 ıncı maddesinin beşinci fıkrası ile iç hukukun üstünde sayılan AİHS hükümleri gereğince AİHM tarafından oluşturulan 30.05.2006 tarihli ve 1262/02 sayılı kararında ifade edildiği üzere; "...bir kişiyi mülkünden yoksun bırakan bir önlemin..." "...kamu yararına meşru bir amaç gütmesi gerektiği..." bu önlem alınırken başvurulan yollar ve gerçekleştirilmesi amaçlanan hedef arasında makul bir denge olması gerektiği "kişinin kişisel ve haddinden fazla yük taşımak zorunda kalması halinde gerekli dengenin kurulamayacağı," açıktır. Bir başka ifadeyle kamu yararı mülkiyet hakkından kısmen veya tamamen yoksun bırakılan kişinin menfaati arasında makul, kabul edilebilir, hak ve adalet dengesini sağlayacak bir oranın kurulması asıldır.

Devlet tarafından verilen, doğru esasa ve geçerli kayda dayalı mülkiyet hakkına değer verileceği kuşkusuzdur. Böyle bir yer özel mülkiyet kapsamından çıkarılarak kamu malı niteliğini kazanmakla birlikte, kişinin ya da kişilerin söz konusu tapuya dayalı hakkının yukarıda ifade edildiği gibi hukukî güvenlik ilkesinin sonucu olarak korunması gerektiği muhakkaktır. Aksi düşünce tarzının, devletin, verdiği tapunun geçersizliğini ileri sürerek, hiçbir karşılık ödemeksizin iptalini istemesi, zamanında geçerli bir şekilde ve kayda dayalı olarak oluşturulan mülkiyet hakkı ile bağdaşmayacağı gibi, kamu vicdanını yaralaması yanında hukuk devleti ilkesini de zedeleyen bir tutum oluşturacaktır.

Somut olayda davacı kıyı kenar çizgisinde bulunan taşınmazı satın almış ve eldeki davayı açmış, mahkemece dava ret edilmiştir. Yukarıda açıklamış olduğum nedenlerden dolayı davanın kabulü gerektiği ve bu nedenle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması görüşünde olduğumdan çoğunluğun onama kararına katılmıyorum. 15.01.2024
Yargıtay — Esas No: 2012/11038, Karar No: 2013/17713, Tarih: 06.06.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/11038 E.  ,  2013/17713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) Sanık ... ve arkadaşlarının, Milli Eğitim Müdürlüğü'ne ait atölyenin bahçesinde bulunan okul sıra demirlerini el arabasına yükleyip götürecekleri sırada tesadüfen kendilerini gören devriye görevlilerince yakalandıkları; teşebbüs aşamasında kalan suç nedeniyle Milli Eğitim Müdürlüğü'nün bir zararı bulunmamasına karşın, yasal ve yeterli olmayan bir şekilde zararın giderilmediği gerekçe gösterilerek sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verildiği anlaşılmakla; 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesindeki diğer koşulların değerlendirilerek sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hakkında yeniden karar verilmesinde zorunluluk bulunması;

2)5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesine aykırı olarak, daha önce hapis cezası ile mahkum edilmemiş olan sanık ... hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının aynı yasa maddesinin 1. fıkrasındaki seçenek tedbirlerden birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi;

3)Suç tarihinde 18 yaşından küçük olan sanık hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35/1 maddesi uyarınca sosyal inceleme yaptırılmaması ve sosyal inceleme raporu aldırılmama nedeninin gerekçeli kararda belirtilmemesi;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 06/06/2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2661, Karar No: 2015/7282, Tarih: 31.03.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/2661 E.  ,  2015/7282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Borçlu Belediye vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda, borçlu Belediye aleyhine kamulaştırmasız elatma davasında verilen karara dayanılarak başlatılan icra takibinde Belediye'nin İstanbul Defterdarlığı'ndaki vergi niteliğinde olan alacakları üzerine haciz konulduğunu, birleşen 2014/408 esas sayılı dosyada vergi niteliğindeki ........... uhdesinde bulunan alacaklarına haciz konulduğunu, birleşen 2014/417 esas saylı dosyada Belediye'nin ......... Büyükşehir Belediye Başkanlığı uhdesinde bulunan alacakları üzerine haciz konulduğunu ve birleşen 2014/113 esas sayılı dosyasında ise Belediye'nin ...... Bankası ..... Şubesi'nde bulunan .......... nolu hesabına haciz konulduğunu, Kamulaştırma Kanunu'na eklenen 6487 sayılı Kanun'un 21. maddesi gereğince haciz yasağı bulunduğunu ve Belediye Kanunu'nun 15. maddesine göre de vergi, resim ve harç gelirlerinin haczedilemeyeceğini belirterek tüm hacizlerin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiş ve bu taleplerini aşamalardaki beyanlarında yinelemiştir.

Mahkemece 11.09.2014 tarihli 29116 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6552 sayılı Yasa ile 5393 sayılı Belediye Kanunu'nda yapılan değişiklik dikkate alınarak ilgili yasal düzenleme nedeniyle......... İcra Müdürlüğü'nün 2012/9457 esas sayılı İcra dosyasında 22/01/2014 tarihinden önce konulan hacizler ile davacının İstanbul Defterdarlığı, ..........., ve İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı uhdesinde bulunan hesapları üzerine konulan hacizlerin kaldırılmasına karar verilmiştir. Hüküm alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

11.09.2014 tarihli 29116 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6552 sayılı Kanun'un 121. maddesi ile 5393 sayılı Belediye Kanunu 15. maddenin son fıkrasına "İcra dairesince haciz kararı alınmadan önce belediyeden borca yeter miktarda haczedilebilecek mal gösterilmesi istenir ve haciz işlemi sadece gösterilen bu mal üzerine uygulanır. On gün içinde yeterli mal beyan edilmemesi durumunda yapılacak haciz işlemi alacak miktarını aşacak veya kamu hizmetini aksatacak şekilde yapılamaz" hükmü eklenmiştir.

Yine aynı Yasa'nın 123. maddesi ile 5393 sayılı Kanun'a eklenen Geçici 8. maddede “15 inci maddenin son fıkrası hükümleri, devam eden her türlü icra takipleri hakkında da uygulanır. Bu maddenin yürürlük tarihinden önce yapılmış icra takipleri gereğince konulan tüm hacizler, söz konusu fıkra hükümleri dikkate alınarak kaldırılır.” hükmü yer almaktadır.

Yine aynı Yasa'nın 123. maddesi ile 5393 sayılı Kanun'a eklenen Geçici 8. maddede “15 inci maddenin son fıkrası hükümleri, devam eden her türlü icra takipleri hakkında da uygulanır. Bu maddenin yürürlük tarihinden önce yapılmış icra takipleri gereğince konulan tüm hacizler, söz konusu fıkra hükümleri dikkate alınarak kaldırılır.” hükmü yer almaktadır.

Yasa hükümleri incelendiğinde 6552 sayılı Kanun'un 123. maddesi ile 5393 sayılı Kanun'a eklenen Geçici 8. maddesinin son cümlesinde hacizlerin kaldırılması usul ve yöntemini “söz konusu fıkra hükümleri dikkate alınarak kaldırılır.” şeklinde açıkça belirtmiştir. Bu durumda Mahkemece İcra Müdürlüğü'ne 6552 sayılı Kanun'un 121. maddesi ile 5393 sayılı Belediye Kanunu'nda 15. maddenin son fıkrasına eklenen hüküm gereğince işlem yapılması yönünde talimat vermekle yetinilmesi gerekirken anılan yasal prosedürün işletilmesi sağlanmadan mevcut hacizlerin kaldırılması şeklinde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m. 297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 31.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/279, Karar No: 2020/518, Tarih: 10.12.2020

**Ceza Genel Kurulu         2018/279 E.  ,  2020/518 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : (Kapatılan) 13. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 343-873

Sanık ...'nun hırsızlık suçundan TCK'nın 142/1-b, 143 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna; mala zarar verme suçundan aynı Kanun'un 151/1 ve 52. maddeleri uyarınca 2400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Şanlıurfa 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 21.04.2011 tarihli ve 849-386 sayılı hükümlerin, sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesince 18.02.2014 tarih ve 10830-4908 sayı ile;

"Sanığın 08.06.2010 tarihli duruşmada, kiralık ev aradığı dönemde suça konu eve de baktığı ve demir parmaklıklar üzerindeki parmak izinin bu şekilde çıkmış olabileceğine, tanık ...'nın kesin ve açık adreslerini hatırlayamamakla birlikte sanığa aynı bölgede, zemin katta birkaç tane ev gösterdiği ve ev bakan kişilerin evin odalarıyla birlikte çevresini de incelediğine dair beyanları karşısında; suça konu evin sahibi tanık ... ile müştekiden, sanığın iddia ettiği mayıs ayı içinde söz konusu yerin kiralık olup olmadığı, evin müşteki tarafından kiralandığı tarih ile müştekinin kullanımdaki iken kiralık ilanı verilip verilmediği belirlendikten sonra, kanıtlar bir bütün hâlinde değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 11.11.2014 tarih ve 343-873 sayı ile;

"...Yargıtay bozma ilamında dinlenilmesi gerektiği belirtilen suça konu evin sahibi olan tanık ... zaten mahkememizce 18.01.2011 tarihli celsede dinlenmiş, tanık ifadesinde evinin kiraya verme işlemlerini emlakçının yaptığını, sanığın kendisiyle hiç görüşmediğini, müşteki kiracısı olduğu hâlde onu dahi ilk defa duruşmada gördüğünü açıklamış, evin kiralama işleriyle ilgili yine duruşmada tanık olarak dinlenen emlakçıyı işaret etmiş, böylece evin kiralama işlerinden habersiz olduğunu açıkça beyan etmiştir. Artık bu beyanlarından sonra evin sahibi olan bu tanıktan sorularak ulaşılabilecek hiç bir maddi gerçek olmadığı bizce aşikardır. Dolayısıyla bu tanığın yeniden dinlenmesine yönelik yargıtay bozma gerekçesi yerinde değildir. Müşteki ise 08.06.2010 tarihli celsede sanık ve ailesinin şikâyetten vazgeçirmek için baskı yaptıklarını beyan ederek sanık savunmalarının yerinde olmadığını belirtmiştir. Bozma ilamında müştekiye sorulması istenen hususların mahkemenin mahkûmiyet yönünde oluşan kanaatini değiştirecek kesinlikte hususlar olmadığı düşünülmektedir. Müştekiden sorularak ulaşılabilecek bir maddi gerçeğin olmadığı açıkça ortadır. Sanık mahkememizce alınan ilk ifadesinde müştekinin adresi belirtilen evini hiç bilmediğini söylemiş, 04.03.2010 tarihli zapta geçen beyanında da iddianamede belirtilen müştekinin suça konu evinin adresini bilmediğini ısrarla beyan etmiş, ancak avukatıyla temas edip müdafi eşliğinde geldiği ilk duruşmada bu açıklamalarından dönerek mahkememizce afaki ve inandırıcılıktan uzak görülerek itibar edilmeyen suç konusu evi kiralamak için gezdiği sırada parmak izinin kalmış olabileceği şeklindeki oluşa, hayatın olağan akışına ve mahkemenin kabulüne uygun olmayan bu savunmasını geliştirmiştir. Tanık olarak sanık tarafından gösterilen emlakçı ... ifadesinde somut adres vermekten ısrarla kaçınarak bazı evlere sanığı götürdüğünü açıklamış, soyut ifadelerle sanık tarafından sonradan kurgulandığı açık olan savunmaya dayanak beyanlar vermeye çalışmıştır. Mahkememizce ilk kararda tanık beyanları, sanık savunmaları, müştekinin açıklamaları, parmak izi gibi maddi deliller ayrıntısıyla irdelenerek oluşan vicdani kanaate göre açıklanan gerekçelerle mahkûmiyet hükmü kurulmuştur. Dosyadaki delillerle bu meyanda tanıklarla ve olayın süjeleriyle doğrudan temas kuran yerel mahkemedir. Bunun sonucu oluşan kanaat bizce hukuki ve yerindedir. Evi kiralamak için diğer birkaç kişi ile birlikte evi gezdiği iddia edilen sanığın ve diğer kişilerin değilde yalnızca onun parmak izinin, evin başka bölümlerinde sözgelimi evin iç mekanlarında, kapı kollarında v.s değilde özellikle suçun işlendiği pencere parmaklıklarında tespit edilmesi hayatın olağan akışına uygun değildir ve bu husus bile tek başına kanaat oluşturmak için yeterli bir tespittir. Kriminal laboratuarının cevap yazısı oldukça temkinli yazılmıştır. Bu anlaşılabilir bir durumdur

. Evi kiralamak için diğer birkaç kişi ile birlikte evi gezdiği iddia edilen sanığın ve diğer kişilerin değilde yalnızca onun parmak izinin, evin başka bölümlerinde sözgelimi evin iç mekanlarında, kapı kollarında v.s değilde özellikle suçun işlendiği pencere parmaklıklarında tespit edilmesi hayatın olağan akışına uygun değildir ve bu husus bile tek başına kanaat oluşturmak için yeterli bir tespittir. Kriminal laboratuarının cevap yazısı oldukça temkinli yazılmıştır. Bu anlaşılabilir bir durumdur. Oysa mahkeme hâkiminin benzer olaylardan edindiği tecrübe, yaptığı bilimsel araştırmalarla vardığı kesin kanaat oldukça hukukidir. Dış mekanda, rüzgar, yağmur, güneş, rutubet v.s. tüm dış etkilere açık bir yüzeyde parmak izinin bir kaç günden fazla kalmayacağı izahtan varestedir. Sanık mayıs ayında ev baktığını söylerken suç 16.07.2009 tarihinde işlenmiş ve aynı tarihlerde parmak izi tespiti yapılmıştır. Yani iki aya yakın bir zaman geçmiştir. Bu süre içinde parmak izinin o yüzeyde kalmayacağı aşikardır. Malumun ispatı gerekmez. Açıklanan bu gerekçelerle bizce Yargıtayın bozma ilamı ve gerekçeleri usul ve yasaya uygun değildir." şeklindeki gerekçe ile bozmaya direnerek önceki hükümler gibi sanığın mahkûmiyetine karar vermiştir.

Bu hükümlerin de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.01.2015 tarihli ve 4629 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 14.12.2016 tarih ve 123-1264 sayı ile; 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Özel Dairece 22.05.2018 tarih ve 283-7921 sayı ile; direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen beraat kararı temyiz edilmeksizin kesinleşmiş olup temyizin ve direnmenin kapsamına göre inceleme sanık hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa atılı suçların sabit olup olmadığının tespiti bakımından eksik araştırmaya dayalı olarak hüküm kurulup kurulmadığının belirlenmesine ilişkin olup ayrıca sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün, adli para cezasının tutarına göre temyizen incelenmesinin mümkün olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

Uyuşmazlık konularının sırayla ele alınmasında fayda bulunmaktadır.

I- Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün, adli para cezasının tutarına göre temyizen incelenmesinin mümkün olup olmadığı;

İncelenen dosya kapsamından;

Sanığın hırsızlık ve mala zarar verme suçundan cezalandırılması talebiyle açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Yerel Mahkemece 21.04.2011 tarih ve 849-386 sayı ile, mala zarar verme suçundan temel cezanın, TCK’nın 151/1. maddesi uyarınca “120 gün adli para cezası” olarak belirlendiği ve bir günü 20 TL’den paraya çevrilerek, sonuç olarak sanığın 2400 TL adli para cezası; hırsızlık suçundan ise aynı Kanun’un 142/1-b ve 143. maddeleri uyarınca 2 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği,