muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/29705, Karar No: 2019/2983, Tarih: 07.02.2019

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davalı husumet itirazında bulunmuş ise de okul aile birliği tarafından çalıştırılan işçiler yönünden iş görme ediminin okul aile birliği ve Bakanlık'a karşı yerine getirildiği, okul aile birliği ve Bakanlık arasında işçinin çalıştırılma noktasında amaç ve menfaatte birliğin söz konusu olduğu , her bir işveren yönünden kısmi süreli iş ilişkisi biciminde ayrıştırılmasının mümkün olmadığı, bu nedenle okul aile birliği ile Bakanlık arasında birlikte istihdam olarak adlandırılabilecek ilişkinin varlığının kabul edilmesi gerektiği, her ikisinin işçi alacaklarından sorumlu olduğu bu nedenle bakanlığın husumet itirazının yerinde olmadığı, davacının okulda gece bekçisi olarak çalışmakta iken kendisine okulun temizliğini de yapmasını tebliğ edilmek istendiğini, bu teklifi kabul etmediği için kovulduğunu iddia ettiği, davalının ise davacının kendisine verilen görevi kabul etmeyerek görev yerini terk ettiğini ve bir daha gelmediğini savunduğu, savunmasını kanıtlamak üzere dosyaya görevi kabul etmediğini, görevine gelmediğine dair tutanakları dosyaya sunduğu, bu tutanaklar da tanıklarca doğrulandığından, davacının kendisine verilen temizlik görevini kabul etmeyerek iş akdini kendisinin feshettiği, davacının gece bekçisi olarak çalışırken temizlik görevinin de verilmesi iş şartlarının ağırlaştırılması niteliğinde olduğundan davacının iş akdinin feshinde haklı olduğu ve kıdem tazminatına hak kazandığı, davalı aynı zamanda davacının belirsiz süreli iş sözleşmesi ile çalıştığını iddia etmişse de buna ilişkin sözleşme sunulmadığı gibi sigortalı hizmet cetvelinde de davacının kesintisiz çalıştığı ve davalı tanığının beyanına göre de yaz aylarında da davacının çalışmaya devam ettiği beyan edildiğinden, davacının belirsiz süre iş sözleşmesi ile çalıştığının kabul edildiği, bilirkişi tarafından düzenlenen 14.06.2015 tarihli raporda; davacının kurum kayıtlarına göre 16.04.2010-24.09.2013 tarihleri arasında ücretsiz izinde olduğu sürenin tenzili ile 3 yıl 2 ay 8 gün süre davalı bakanlığın okulunda gece bekçisi olarak asgari ücretle çalıştığı, kullanmadığı 16 günlük yıllık izin alacağının bulunduğu, tanık beyanlarına göre fazla mesaisinin bulunduğu, haftada yedi gün çalıştığında hafta tatili alacağının bulunduğu, ulusal bayram ve resmi tatillerde çalıştığı belirtilerek hesaplama yapılmış olup, her ne kadar davacı ihbar tazminatı talebinde bulunmuş ise de iş akdini kendisi feshettiğinde bu talebin reddine, diğer alacaklar yönünden bilirkişi raporu doğrultusunda ancak fazla mesai alacağı, genel tatil alacağı, hafta tatili alacağı tanık beyanları ile ispat edildiğinden davacının gelmediği günler olabileceğinden takdiri indirim yapılarak karar verilmesi yönünde kanaate varılarak hüküm kurulduğu gerekçesi ile ihbar tazminatı haricindeki taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili ve davalı Bakanlık vekili tarafından temyiz edilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili ve davalı Bakanlık vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut uyuşmazlıkta, fesih ve ihbar tazminatı bakımından;

Dava dilekçesinde, davacının gece bekçisi olduğu, zaman geçtikçe davacıya yüklenen işlerin artırıldığı, en son 24/09/2013 tarihinde davacıya yazılı olarak geceleri okul temizliği de yapmasının tebliğ edilmek istendiği, davacının kabul etmediği için kovulduğu, davacının 25/09/2013 tarihinde İşkur'a şikayette bulunduğu ileri sürülmüştür.

Cevap dilekçesinde, 2013-2014 eğitim öğretim yılında yapacağı temizlik görevi hakkındaki yazının davacıya tebliğ edilmek istendiği, ama, davacının temizlik yapmayacağını belirterek tebligatı imzalamadığı ve görev yerini terkettiği, kendisine telefon edildiği ama okula gelmediği, bunun üzerine davalının iş aktini haklı feshettiği savunulmuştur.

Davacının görevi bakımından; dosyadaki davalı belgelerine göre davacı 2011-2013 arasında gece bekçisidir. 18/09/2013 tarihli yazıda 2013-2014 yılında davacının sabah 8:30'da geleceği, temizlik bitince gideceği, ve nerelerin temizliğini yapacağı belirtilmiştir. Böylece görevinde temizlik işi yönünde bir değişiklik olmuştur. Düzenleme tarihi içermeyen tutanakta 24/09/2013 tarihinde davacının çağırıldığı, 2013-2014 eğitim öğretim yılında görevin tebliğ edilmek istendiği, ancak davacının görevi kabul etmeyeceğini, bu şekilde çalışmayacağını söylediği belirtilmiştir. Davalının sunduğu karar defteri sayfası fotokopisinden, davacının 2013-2014 yılı için temizlik işinde görevlendirildiği anlaşılmaktadır. Aynı karar defteri fotokopisinde davacının temizliği kabul etmediği, göreve gelmediği, temizlik konusunda sıkıntı yaşandığı, davacının görevini yapmaması sonucu maduriyet yaşamamak için sigorta çıkışı yapılarak yerine acilen bir hizmetli alınması kararı verildiği görülmektedir.

Devamsızlık tutanaklarında, davacının 26/09/2013 tarihinde gelmediği, görev yeri olan katın temizlenmediği, "günlük nöbet defteri" başlıklı bazı fotokopilerde davacının gelmediği, temizlik yapmadığı gibi ifadeler bulunmaktadır.

Davalı, 22982 yevmiye sayılı, 22/10/2013 tarihli ihtarında, davacının 24, 25, 26/09/2013 tarihlerinde işe gelmediği, İş Kanunu'na göre istifa etmiş sayıldığından iş aktinin feshedildiği, 27/09/2013 tarihinde sigorta çıkışının yapıldığı belirtilmiştir.

Davacı, İşkur'a verdiği 25/09/2013 tarihli şikayet dilekçesinde, 24/09/2013 tarihinde iş sözleşmesinin sona erdiğini, 3 yıldır yaptığı güvenlik görevinden alınarak temizliğe verildiğini, yaşı ve sağlık durumu nedeni ile yapamayacağını dediğini, işten çıkarıldığını ifade etmiştir. İşkur davacıya cevaben, 25/09/2013 tarihli şikayetine ilişkin olarak karşılıklı iddialar nedeni ile idari bakımdan çözülemediğini ve Mahkeme'ye gidebileceğini bildirmiştir.

Davacı, İşkur'a verdiği 25/09/2013 tarihli şikayet dilekçesinde, 24/09/2013 tarihinde iş sözleşmesinin sona erdiğini, 3 yıldır yaptığı güvenlik görevinden alınarak temizliğe verildiğini, yaşı ve sağlık durumu nedeni ile yapamayacağını dediğini, işten çıkarıldığını ifade etmiştir. İşkur davacıya cevaben, 25/09/2013 tarihli şikayetine ilişkin olarak karşılıklı iddialar nedeni ile idari bakımdan çözülemediğini ve Mahkeme'ye gidebileceğini bildirmiştir.

Ayrılış bildirgesinde çıkışı kod 22, çıkış tarihi 27/09/2013, kuruma bildirim tarihi 27/09/2013 olarak belirtilmiştir.

Bir kısım tanıklar Mahkeme tarafından dinlenmiştir.

Tüm bu deliller birlikte değerlendirildiğinde, dosyadaki görev değişikliğine dair yazılardan, davacının temizliği yapmadığına dair tutanak ve benzeri sair belgelerden, ayrıca, davacının 25/09/2013 tarihinde maaş farkı ödemesi için okula çağırıldığı, ancak bu ücreti kabul etmeyeceğini söylediğine dair tutanaktan davacının, çağırıldığında okula gelmediğinin söz konusu olmadığı, aslında temizlik görevini kabul etmediği için temizlik görevine gelmediği anlaşılmaktadır. Davacının temizlik görevini yapmak için gelmemesi üzerine davalının, davacının SGK çıkışını yaptığı anlaşılmaktadır. Davacının İşkur'a işten çıkarıldığına dair şikayetini 25/09/2013 tarihinde yaptığı, bu şikayette 24/09/2013 tarihinde iş aktinin sona erdiğini belirttiği görüldüğünden, bu tarihten sonraki işe gelmemesine dair devamsızlık tutanaklarının hukuki bir sonucunun olmaması da ayrı bir husustur.

Neticeten davacının iş akti davalı tarafından, davacının iş koşullarında esaslı değişikliği kabul etmemesi nedeni ile haklı neden olmaksızın feshedildiğinden davacı lehine kıdem tazminatına hükmedilmesi yerinde olup, ihbar tazminatı talebinin reddi hatalıdır. Davacının kıdem tazminatı talebine ek olarak ihbar tazminatı talebi de kabul edilmelidir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesie, 07/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7642, Karar No: 2011/42550, Tarih: 26.12.2011

**2. Ceza Dairesi         2010/7642 E.  ,  2011/42550 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/185680

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/03/2008

NUMARASI : 2007/545 (E) ve 2008/136 (K)

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın “anne,baba ve kardeşleri ile aynı binada yaşadıklarına,babası haricinde bütün kardeşlerinin elektrik irtibatlarının bu şekilde yapıldığına,bunu elektrik işlerinden anlayan ölen kardeşi Necati'nin yaptığına” ilişkin savunmasına ve bilirkişinin “tutanak öncesi 04.08.2006-21.07.2007 tarihleri arasında aylık 302,2 kwh,tutanak sonrası 04.02.2008 tarihine kadar tüketim belgeleri olmasına rağmen 21.07.2007-03.11.2007 tarihlerini esas alarak aylık ortalama 320 kwh tüketim yapıldığına,tutanak sonrası meydana gelen % 5.9 oranındaki artışın elektrikli cihazların kullanım değişikliklerinden kaynaklandığına,kaçak tüketim bulunmadığına” dair raporuna dayanılarak sanığın beraatine karar verilmiş isede;dosyada tutanak tarihinde çekilmiş fotoğrafların fotokopilerinin bulunduğunun anlaşılması karşısında,öncelikle sanığın aynı binada oturduğunu bildirdiği kardeşleri ile ilgili kaçak tutanağı düzenlenip düzenlenmediği katılan kurumdan sorulup varsa buna ilişkin tutanaklar,tutanak sonrası en az bir yılı kapsayan tüketim belgeleri ve fotoğraf asılları getirtilip,bilirkişiden tutanak öncesi ve sonrası en az birer yıllık tüketimler arasında bariz fark olup olmadığı konusunda rapor alınarak ve kaçağa ilişkin olduğu bildirilen fotoğraflara da neden itibar edilmediği kararda tartışılarak sanığın hukuki durumunun buna göre değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 26/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31749, Karar No: 2017/15483, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/31749 E.  ,  2017/15483 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15604, Karar No: 2012/35777, Tarih: 26.11.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/15604 E.  ,  2012/35777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Para ve kıymetli damgaları yapmaya yarayan araçları bulundurma

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

ISanıkta yakalanan ve sahte madeni 1 YTL basımında kullanıldığı kabul edilen 6 adet klişe, 36.720 adet sarı metal pul ve 29.190 adet metal dış halkanın sahte madeni para yapmaya yarayan alet ve malzeme olup olmadıklarının CMK.nun 73/1. maddesi uyarınca Darphane ve Damga Matbaası Genel Müdürlüğünden sorularak sonucuna göre sanığın hukuki durmunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması

IIKabul ve uygulamaya göre ise:

1-Hüküm kurulurken gün para cezası üzerinden artırım veya indirim yapıldıktan sonra belirlenen sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı tayin olunan miktarın çarpılması sonucu belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle TCK.nun 61/8. maddesine aykırılık yapılması,

2-5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaının düzenlenmediği gözetilmeden, sanık hakkında hükmolunan, hapis cezasından çevrilen adli para cezası ile temel adli para cezasının toplanmasına karar verilmesi,

3-Sanığa verilen adli para cezasının taksitlendirmesine karar verilirken uygulanan yasa maddesinin TCK.nun 52/4. maddesi yerine TCK.nun 50/4. maddesi yazılarak CMK.nun 232/6. madde ve fıkrasına aykırılık yapılması,

4-Hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231. maddesi ve bu maddenin 6. fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7. maddesi ile eklenen cümle gözetilerek, hükmün açıklanmasının geri bırakılması yönünde mahkemesince değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 26.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2010/2791, Karar No: 2010/5344, Tarih: 06.04.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/2791 E.  ,  2010/5344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan ... vekili ile davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu düzenlenen rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen Yazıkonak Belediye Başkanlığının 03.02.2010 günlü yazısından dava konusu parselin belediye sınırları ve yoğun meskun alan içerisinde bulunduğu, kamulaştırılan taşınmazın yer aldığı mahallenin belediye ve diğer alt yapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon ve aydınlatma hizmetlerinden) tamamen yararlandığı ve imar planı dışında olduğu anlaşılmaktadır.

Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca da kısmen benimsenen 28.2.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, imar planında yer almayan bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd.) yararlanan ve meskun yerler arasında bulunması gerekir. Dosyada bulunan bilgi ve belgelerden özellikle Belediye Başkanlığının 03.02.2010 günlü yazısı içeriğinden dava konusu taşınmazın belediye sınırları içerisinde olduğu, çevresinin meskun halde bulunduğu ve belediye hizmetlerinden yararlandığı belirlenmiş olması ve Bakanlar Kurulu Kararnamesi gözetildiğinde taşınmazın arsa olduğunun kabulü ile bu niteliğine göre kamulaştırma bedelinin saptanması gerekirken bilirkişi kurulunun tarım arazisi niteliğini esas alan raporlarına itibarla hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 06.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3466, Karar No: 2013/18197, Tarih: 21.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/3466 E.  ,  2013/18197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir.Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ... ...'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 12.05.2006 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 21.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6387, Karar No: 2009/6862, Tarih: 23.10.2009

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/6387 E.  ,  2009/6862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 103 ada 31 parsel sayılı 37720.52 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, Toprak Tevzi Komisyonunca mera olarak ayrıldığı belirtilerek mera olarak sınırlandırılmıştır. Davacı ..., yasal süresi içinde irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne ve çekişmeli taşınmazın çayır niteliği ile davacı adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.