muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7859, Karar No: 2023/831, Tarih: 16.03.2023

5.Kovuşturmada düzenlenen 23.02.2018 tarihli heyet bilirkişi raporunda; ölen ...'in şirkette usta olarak çalışmakta olup,düzenli ... güvenliği eğitimleri verilmesine rağmen yetkisi olmadığı halde ... ekipmanı donanımı ile oynayarak kendi ve diğer çalışanların can güvenliğini tehlikeye atması nedeniyle % 75 kusurlu olduğu, sanık ...'ın işveren konumunda olup şirkette işveren vekili mesul müdür olarak bir atama yapmadığı,sanık ...'ı atadığını söylese de resmiyette ve pratikte bu durumun olmadığı bu nedenle % 10 kusurlu olduğu, sanık ...'ın ticaret sicil gazetesinde % 1 ortak olup işveren konumunda olduğundan aynı nedenlerle % 10 kusurlu olduğu, sanık ...'ın ayda 120 dakika ... güvenlik uzmanı olarak çalıştığı, görev yaptığı süre içerisinde, risk değerlendirmesi yaparak, eğitimlerini vererek, acil eylem planı oluşturarak, onaylı tespit ve öneri defterini doldurarak, saha gözlemlerinde bulunarak görevini yasalara uygun bir şekilde yerine getirdiği, ... güvenlik uzmanı olarak fiziki gözlemini yaptığı ve bunu da onaylı tespit ve öneri defterine işlediği ancak; bir ... ekipmanı olan silonun kapasitesinin aşılması durumu ve bu durumun sıklık derecesi sonucunda oluşabilecek tehlike ve risklere karşı alınması gereken önlemleri risk değerlendirmesinde ele almaması nedeniyle % 5 (yüzdebeş) kusurlu olduğu tespitleri yer almaktadır.

6. Sanıkların adlî sicil kaydı ve nüfus kaydı, dosyada bulunmaktadır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesi'nin, 11.06.2019 tarih ve 2018/2765 E., 2019/1622 K. sayılı kararında;

"Olay günü saat 07:45 sıralarında ...-Eğil ilçesi karayolu üzerinde Kalkan Köyü civarında kurulu bulunan BTK Madencilik Nakliye İnşaat ... ve Orman Ürünleri Ticaret Sanayi Pazarlama Limited Şirketinde ki silonun üzerinde bulunan üst seviye sensörü devre dışı bırakılmak suretiyle işçi olarak çalışan maktul ...'in silonun üzerine çıkarak siloya daha fazla malzeme doldurmaya çalıştığı esnada silonun devrilmesi sonucu ...'in hayatını kaybettiği, dosya kapsamında bulunan 01/03/2018 havale tarihli bilirkişi raporuna göre maktul ...'in % 75 oranında, sanıklar ...'un % 10 oranında, ...'nın % 10 oranında ve ...'ın % 5 oranında kusurlu bulundukları anlaşılmıştır. Dairemizce itibar edilen raporlar doğrultusunda tali kusurlu şekilde olaya sebebiyet veren sanıkların suçun işleniş şekli ve özellikleri, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı ile sanıkların taksire dayalı kusur durumları göz önünde bulundurularak sanıkların taksirle öldürme suçundan cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yapılan inceleme neticesinde bölge adliye mahkemesinin kararında, oluş ve kabulde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı görülmüştür.

A. Sanıklar ... ve ... Hakkında Taksirle Öldürme Suçundan Verilen Mahkumiyet Kararları Yönünden

Eksik İncelemeye, Kusura, Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılması Kararı Verilmemesine İlişkin Temyiz İstemleri ve Tebliğnamenin Bu Hususa İlişkin Bozma Görüşü Yönünden

IV. GEREKÇE

Yapılan inceleme neticesinde bölge adliye mahkemesinin kararında, oluş ve kabulde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı görülmüştür.

A. Sanıklar ... ve ... Hakkında Taksirle Öldürme Suçundan Verilen Mahkumiyet Kararları Yönünden

Eksik İncelemeye, Kusura, Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılması Kararı Verilmemesine İlişkin Temyiz İstemleri ve Tebliğnamenin Bu Hususa İlişkin Bozma Görüşü Yönünden

Soruşturma aşamasında düzenlenen 30.03.2017 tarihli rapor ile uyumlu 23.02.2018 tarihli bilirkişi heyet raporunun, oluş ve dosya kapsamı ile uyumlu olduğu, kusur durumunu kesin bir şekilde tespit ettiği, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, sanıkların dosyada bulunan deliller kapsamında tayin olunan eylemleri bakımından, 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesinde yer verilen, suçun işleniş biçimi, sanığın taksirinin yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı gibi ölçütler ile aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasına belirtilen cezada orantılılık ilkesi dikkate alınarak tali kusurlu olarak ölüme sebebiyet veren sanıklar hakkında, katılanların şikayetinin devam ettiği, tüm zararın karşılandığına dair dosyaya yansıyan bir tutumları bulunmadığı anlaşılmakla hükümlerde bu yönler itibariyle hukuka aykırılık bulunmamış olup Tebliğname'de açıklanan görüşe iştirak olunmamıştır.

B. Sanık ... Hakkında Taksirle Öldürme Suçundan Verilen Mahkumiyet Kararı Yönünden

Dosya kapsamında bilgi ve belgeler incelendiğinde, Sanık ...'ın BTK Madencilik şirketinde ayda 120 dakika ... güvenlik uzmanı olarak çalıştığı, işyerinde risk değerlendirmesi yaptığı, ... güvenliği eğitimlerini verdiği, acil eylem planı oluşturduğu, ... güvenlik uzmanı olarak işyerinde fiziki gözlemini yaptığı ve bunu da onaylı tespit ve öneri defterine işlediği, ölenin katıldığı 04-05/07/2016 tarihli "temel ... sağlığı ve güvenliği" konulu eğitimde ... ekipmanının güvenli kullanımı eğitiminin verildiği, ölene bu kapsamda katılım belgesi verildiği, sanığın yasal yükümlülüklerini yerine getirdiği, meydana gelen olayda kusuru bulunmadığı anlaşılmakla, sanık hakkında ceza tayin edilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Sanıklar ... ve ... Hakkında Taksirle Öldürme Suçundan Kurulan Mahkumiyet Kararları Yönünden

Gerekçe bölümünde A bendinde açıklanan nedenlerle, ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Dairesi'nin, 11.06.2019 tarih ve 2018/2765 E., 2019/1622 K. Sayılı kararında; sanıklar müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle

TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

B. Sanık ... Hakkında Taksirle Öldürme Suçundan Kurulan Mahkumiyet Kararı Yönünden

TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

B. Sanık ... Hakkında Taksirle Öldürme Suçundan Kurulan Mahkumiyet Kararı Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Dairesi'nin, 11.06.2019 tarih ve 2018/2765 E., 2019/1622 K. Sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdiren ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13907, Karar No: 2014/6822, Tarih: 25.03.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/13907 E.  ,  2014/6822 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İzmir 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 28.03.2013

No : 2012/150-2013/126

Davacı, 15.04.1992 tarihinde yaptığı 1.000,000 TL ödemenin geriye doğru 1479 sayılı Yasa kapsamında Bağ-Kur sigortalılık süresi olarak sayılması gerektiğinin ve 22.12.1996 – 11.11.1997 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında Bağ-Kur sigortalılığın tespitini, aksine kurum işleminin iptalini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu. Temyiz konusu hükme ilişkin dava, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. Maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 1479 sayılı Kanunun 24 ve 25’inci maddeleri, anılan kanun kapsamındaki Bağ-Kur sigortalılığı koşullarını ve bu sigortalılığa yasal karine sayılan olguları belirlemektedir. Zaman zaman anılan maddelerdeki değişikliklerle farklı kurallar öngörülmüş ise de; “kendi nam ve hesabına bağımsız çalışma” Bağ-Kur sigortalılığının temel ve ön koşulu olarak varlığını korumuştur. Başka bir deyişle, belirtilen bu ana koşulun gerçekleşmesinden sonra diğer kural ve unsurlar değerlendirilebilir.

01.10.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanunun 24. maddesi ilk şekliyle, çalışma olgusunun gerçekleşmesi yanında, sigortalılığın oluşumu için, kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu da aramıştır. Bu kuruluşlara kayıt tarihi ise, sigortalılığın başlangıcı yönünden, yasal karine kabul edilmiştir. 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Kanun, Bağ-Kur'lu olabilme yönünden, söz konusu 24. maddenin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu kaldırmış, sadece Kanunun temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulunun gerçekleşmesi durumunda, sigortalılığın oluşacağını yeterli görmüştür. Buna karşın, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanun bağımsız çalışanların sigortalı olabilmeleri yönünden vergi yükümlülüğünü öngörmüş, vergiden muaf olanların da kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olmaları durumunda yine sigortalı sayılacaklarını kabul etmiştir. 22.03.1985 yürürlük tarihli 3165 sayılı Kanun, sigortalılığa karine yönünden vergi kaydının, bu kaydın bulunmaması veya vergiden muaf olunması halinde, esnaf ve sanatkâr sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarının esas alınacağını belirlemiştir. Bu arada, 04.10.2000 tarihinde yürürlüğe giren 619 sayılı KHK. İle vergi kaydı olanlar ile vergiden muaf olanlardan esnaf ve sanatkâr siciline veya kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olanlar Bağ-Kur sigortalısı kabul edilmiş ve anılan KHK. Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, 08.08.2001 tarihinde yürürlükten kalkmıştır. Ancak bu defa 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanunla düzenleme aynen korunmuştur.

İnceleme konusu davada; davacı tarafından İzmir 1. İş Mahkemesi'ne açılan davada, 15.04.1992 tarihinden itibaren 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olduğunun tespiti istenmiş, mahkemece, davacının ... Bağ Kur numarası ile 15.04.1992 tarihinde yatırdığı prim ödemesine istinaden, anılan tarihi tescil kaydı kabul ederek, davacının ilk prim ödemesine göre 15.04.1992 tarihinden itibaren 1479 sayılı Yasanın 24 ve 25. maddeleri uyarınca Bağ Kur sigortalısı sayılmasının tespitine dair kurulan hükmün, Dairemizin 27.05.2010 tarihli ilamı ile, ilk prim ödemesine göre, 03.06.1996 – 11.11.1997 tarihleri arası dönem dışlanmak suretiyle 15.04.1992 – 03.06.1996 ve 11.11.1997 – 04.10.2000 tarihleri arası dönemde 1479 sayılı Yasanın 24. ve 25. maddeleri uyarınca Bağ-Kur sigortalısı sayılması gerektiğinin tespitine yönelik hüküm düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir. Mahkemece; davacının istemi, 11.02.1989 – 13.09.1996 tarihine kadar vergi kaydı olmasına rağmen tescilsiz prim ödemesinin 15.04.1992 tarihi itibariyle başladığından ve 22.12.1996 – 11.11.1997 tarihleri arasındaki döneme yönelik istemin ise kesin hüküm mevcut olduğundan bahisle davanın reddine dair karar verilmiştir.

Mahkemece, 22.12.1996 – 11.11.1997 tarihleri arasındaki döneme yönelik istemin reddine dair kurulan hükümde isabetsizlik bulunmamakla birlikte, davacının 15.04.1992 tarihi itibariyle tescili gerçekleştiği kabul edilerek, 15.04.1992 tarihi öncesine ilişkin yukarıda açıklanan 1479 sayılı Yasanın 24. maddesindeki değişiklikle getirilen yasal düzenlemeler çerçevesinde, sigortalılık niteliğinin varlığı sorunu çözümlenmelidir. Belirtmek gerekirse anılan düzenlemenin açıkça değindiği üzere, sigortalılığın oluşumu yönünden “kendi adına ve hesabına bağımsız çalışma” olgusunun varlığı zorunlu ve asli unsur olup, vergi dairesine, meslek kuruluşuna ve Esnaf Sanatkar Sicil Memurluğuna kayıtlı olmak; anılan çalışmayı doğrulayan bir şekil şartından ibaret olduğu cihetle aksinin kanıtlanması olanaklıdır. Diğer bir anlatımla, bu gibilerin mesleki faaliyetlerine son verdiklerinin kanıtlanması halinde, artık somut bir çalışmaya dayanmayan, soyut ve sadece evrak üzerindeki oda/vergi/Esnaf Sicil Memurluğu kaydına itibar edilerek kişiyi sigortalı saymak, Kanunun amacına aykırı olacağı açıktır.

Hâl böyle olunca, mahkemece, davacının talebi açıklattırılarak 15.04.1992 tarihinden önceki dönemde, kendi nam ve hesabına çalışmasına ilişkin yaptığını iddia ettiği, iş; yada, işyeri ile ilgili kayıtlar araştırılarak, vergi kaydının mevcudiyeti karşısında, 1479 sayılı Yasanın 26. maddesinde düzenlenen, “sosyal güvenliğin vazgeçilmez ve kaçınılamaz” kamusal yapısı gereği yöntemince ve re’sen araştırma yapılarak, 1479 sayılı Yasanın 24. ve 25. maddeleri kapsamındaki sigortalılığı irdelenmeli ve varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek, eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, istek halinde temyiz harcının davacıya iadesine, 25.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/20884, Karar No: 2023/4893, Tarih: 27.09.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/20884 E.  ,  2023/4893 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/3560 E., 2022/2951 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

Sanık müdafinin temyiz talebinin hırsızlık suçu ile sınırlı olduğu, İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.07.2021 tarihli ve 2021/3690 Esas numaralı iddianamesi ile sanık hakkında saat 03.40 sıralarında Vilayetler Birliği Anaokulu penceresinden içeriye girerek okula ait ... marka fotoğraf makinesini çalması eylemi nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143 ve 53. maddelerinin uygulanması istemiyle dava açılmıştır.

2. Manisa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.09.2022 tarihli ve 2021/593 Esas, 2022/551 Karar sayılı kararıyla, sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143 ve 53. maddeleri uyarınca 11 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Kararın sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 10.11.2022 tarihli ve 2022/3560 Esas, 2022/2951 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyizi; hırsızlık suçunun maddi ve manevi unsurlarının oluşmaması nedeni ile beraat kararı verilmesi gerektiğine, mahkemece aldırılan ek bilirkişi raporunda sanık ile görüntülerdeki kişinin aynı kişi olmadığı değerlendirmesi yapıldığına, suçun sanık tarafından işlendiğini gösterir delil bulunmadığına, aksi kanaat halinde ise sanık hakkında lehe olan hükümlerin uygulanması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık müdafinin temyizi; hırsızlık suçunun maddi ve manevi unsurlarının oluşmaması nedeni ile beraat kararı verilmesi gerektiğine, mahkemece aldırılan ek bilirkişi raporunda sanık ile görüntülerdeki kişinin aynı kişi olmadığı değerlendirmesi yapıldığına, suçun sanık tarafından işlendiğini gösterir delil bulunmadığına, aksi kanaat halinde ise sanık hakkında lehe olan hükümlerin uygulanması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık hakkında Vilayetler Birliği Anaokulu binasının penceresinden içeriye girerek okula ait fotoğraf makinasını çalması eylemi nedeniyle açılan davada, sanığın ikametinde yapılan aramada çalınan fotoğraf makinasının ele geçirildiği, sanık her ne kadar soruşturma aşamasında ikametinden ele geçirilen suç eşyasını hurda toplarken çöp kutusunda bulduğunu beyan etmekle üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiş ise de; sanığın savunmalarının hayatın olağan akışına aykırı ve suçtan kurtulmaya yönelik beyanlar olduğu değerlendirilerek sanığın atılı hırsızlık suçu işlediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Mahkemenin kararında usûle ve esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı, atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin toplanıp hükümlerde gösterilen ve tartışılan delillerle sübuta erdiği, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, cezanın takdir ve tayininde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden istinaf başvurusunda bulunan sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1.Dosya kapsamında yer alan CD İzleme Tutanakları, bilirkişi ve kriminal raporları, İkamet Arama Tutanağı, katılan beyanları ve sanık savunmaları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın dosya kapsamında yer alan CD İnceleme Tutanağına göre, hırsızlık eyleminin meydana geldiği okula gece 03.30 sıralarında gelerek, içeriden okula ait fotoğraf makinasını çaldığı, aynı gece 04.10'da okula yakın mesafede bulunan ... market isimli iş yerinden meydana gelen hırsızlık eylemi ile ilgili olarak yakalanan ...'ın eşkal bilgileri ile olay anında giymiş olduğu kıyafetlerin birebir aynı olduğu, olay yerlerinin birbirine 300 metre mesafede olduğu, iki olay arasında 25 dakika zaman aralığı olduğu, şahsın önce okula girip, daha sonra markete doğru bisiklet ile gittiğinin tespit edildiği, okul içerisinde meydana gelen eylemi gerçekleştiren şahsın sanık olup olmadığına yönelik yapılan ilk bilirkişi incelemesinde; okula ait güvenlik kamerası görüntülerinin yetersiz olması ve sanığın eşkalini gizleyerek hareket etmiş olması nedeniyle bu görüntüler kullanılarak mukayese işlemi yapılamadığı, ancak olay gününde aynı zaman aralığında başka bir iş yerinde meydana gelen hırsızlık olayında kamera görüntüsüne aynı kişinin girdiği, cezaevinde teşhis resimleri çekilen sanığın ayağındaki ayakkabı ile güvenlik kamerası görüntülerindeki kişinin ayağında bulunan ayakkabının aynı renk ve özellikte olması, okuldan çalındığı belirtilen fotoğraf makinasının sanığın evinde yapılan arama-el koyma işleminde ele geçirilmiş olması ve fotoğraf makinasının çantasından okuldaki bir öğretmenin el yazısı ile yazdığı bir not kağıdının da çıkmış olması ile ele geçirilen fotoğraf makinasının okuldan çalınmış olan fotoğraf makinası olduğunu göstermesi birlikte değerlendirildiğinde, kamera görüntüsünde görülen şahsın dosyadaki sanık ... isimli kişi olduğunun tespit edildiği, Mahkemece aldırılan ek raporda; kamera görüntülerinde görülen her iki şahsın, teşhis fotoğrafları çektirilen ... isimli kişi ile aynı kişi olmadıkları değerlendirilmiş ise de, bu karşılaştırma yapılırken aynı gece meydana gelen ... Market isimli iş yerindeki görüntüler ile değil, 23.05.2021 tarihinde meydana gelen ... Marketteki hırsızlık eyleminin görüntülerinin karşılaştırılarak hatalı değerlendirme yapıldığı, daha sonra alınan Kriminal raporunda da bu hususu doğrular nitelikte karşılaştırma amaçlı gönderilen görüntüler içerisinde aynı gece meydana gelen ... Marketten hırsızlık eylemine dair görüntü içeriğinin olmadığının tespiti yapıldığı göz önüne alındığında; eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiği sabit görülmüştür.

2. Olay anını gösterir kamera görüntülerinde, sanığın okul bahçesine girdiği andan itibaren başında şapka olduğu, yüzünde covid maskesi takılı olduğu, eliyle yüz bölgesini kapattığı, kamerada eşkal bilgilerinin görüntülenmesini engellemeye çalıştığı belirtildiğinden, sanık hakkında hüküm kurulurken 5237 sayılı Kanun'un 142/2-f maddesinin uygulanması gerekmekte ise de bu husus sonuç cezayı değiştirmeyeceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

3. Sanık hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h ve 143.maddelerinin uygulanması sonucu 10 yıl 15 ay hapis cezasına hükmedilmesi gerekirken, sanığın 11 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuş, ancak bu aykırılık Yargıtay tarafından düzeltilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde yer alan (3) numaralı bendinde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 10.11.2022 tarihli ve 2022/3560 Esas, 2022/2951 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesi uyarınca belirlenen 7 yıl 6 ay hapis cezasından aynı Kanun'un 143. maddesi uyarınca 1/2 oranında artırım yapılarak 10 yıl 15 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1.maddesi uyarınca Manisa 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20158, Karar No: 2015/31120, Tarih: 10.12.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/20158 E.  ,  2015/31120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ...tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

İİK'nun 65. maddesine uygun mazeret bildirilmemiş olmasına, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), alınması gereken 27,70 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.