muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/28108, Karar No: 2015/15048, Tarih: 15.09.2015

Aynı şekilde 5 aylık sürenin sonunda işçiye işe başlaması için yazı gönderilmiş ise de aynı tarihte bu sefer bir kısım başka işçiye de ( 30 kadar işçiye) yine askıya alma teklifinde bulunulmakla bu hali ile işverenin çelişkili davranışta bulunduğu anlaşılmıştır.

Bununla birlikte aynı gün temyiz incelemesi yapılan bir kısım dosyada işçilere 2008 ya da 2009 yıllarında sadece 1 ay ile sınırlı olacak şekilde askı işlemi ya da ücretsiz izin uygulaması yapıldığı, işçilerin buna itiraz etmedikleri görülmüş ise de; bu uygulamanın işyeri uygulaması haline geldiği de söylenemez. Çünkü sürekli ve uzun dönem bu yönde bir uygulama yapıldığına dair dosyaya başkaca delil sunulmamış, takip eden dönemlerde sigorta kayıtlarından da bu yönde bir tespit yer almadığı anlaşılmıştır.

Medeni Kanunun 2.maddesi uyarınca herkes haklarını kullanırken dürüstlük kuralına uymak zorundadır. Kimse hakkını kötüye kullanarak sonucundan hak elde edemez. Davalı işveren bir yandan iş yoğunluğunun azaldığını belirtirken bir yandan da 133 yeni işçi almıştır. Dolayısıyla davalı işverence yapılan tek taraflı askıya alma işlemi bir işveren feshidir. Feshin geçerli nedene dayanmadığı anlaşılmakta olup, yargılama sürecinde davacı işçi işe başlatılmış olmakla davanın bu yönden konusuz kaldığı görülmüştür.

2- Somut olayda davalı işveren feshi söz konusu olup geçersiz olduğu kabul edilmekle çözülmesi gereken diğer husus feshin sendikal nedenlere dayanıp dayanmadığıdır.

Askıya alma işlemi teklif edilen işçi sayısı 64 kişidir. Bunlardan 61'i sendikaya üyedir. Davalı işveren ile sendika arasındaki uyuşmazlık 15.07.2014 tarihinde Yüksek Hakem Kurulu'nca çözülmüş olup işyerinde T.İ.S. de uygulanmaktadır.

İşyerinde yetkili sendika tarafından 12.01.2015 havale tarihli yazı ile bildirildiği üzere, davacı ve arkadaşlarının Şubat-Mayıs-Haziran 2014 aylarında sendikaya üye oldukları, Şubat 2014 ayından cevap tarihine kadar 206 işçinin sendikaya üye olduğu, sendikaya üye olduktan sonra 156 üye işçinin istifa ettiğini, halen işyerinde çalışan 32 üye bulunduğu, fesih tarihinde işyerinde çalışan sendikalı işçi sayısının ise 139 kişi olduğunu belirtmiştir.

Dolayısıyla belirtilen deliller ile tanık beyanları birlikte değerledirildiğinde, davalı işveren tarafından askı hali uygulanmak istenen sendikalı işçi sayısı 61 kişidir. İşverenin daha sonra bu işçileri işe davet etmesi sendikal nedeni ortadan kaldırmaz. İşveren, fesih tarihinde sendikalı işçi sayısının yarısı kadar işçiye askı hali yazısı tebliğ etmek isterken, geri kalan sendika üyesi olmayan işçilerden sadece 3 tanesine böyle bir yazı teklifinde bulunması karşısında yapılan fesih işleminin sendikal nedene dayandığı sonucuna varılmıştır.

Davalı işveren tarafından yapılan fesih işleminin sendikal nedenlere dayandığı ve geçersiz olduğu anlaşılması karşısında; davacının yargılama devam ederken davalı işveren bünyesinde işe başladığı, dolayısıyla işe iade yönünden dava konusuz kaldığı, işe iade yönünden karar verilmesine yer olmadığı, ancak sendikal nedenle fesih yapıldığı sabit olduğundan ve 6356 sayılı Yasanın 25/5 gereği işe başlatmama ( sendikal ) tazminatı işe başlatmama şartına bağlı olmadığından, sendikal tazminata hükmedilmeli; davacının en çok 4 aya kadar boşta geçen süre ücretine hükmedilirken 4 ayı geçmemek kaydıyla işe başlatıldığı tarihe kadar boşta geçen süre ücreti ve diğer hakları ile birlikte hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece bu yönler gözetilmeksizin karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE, davacının yargılama sırasında işe başlatılması nedeniyle dava konusuz kaldığından işe iade yönünde KARAR VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

3-Davalı işverence yapılan feshin sendikal nedene dayandığı anlaşılmakla 6356 sayılı Yasanın 25/5 fıkrası uyarınca işe başlatma -başlatmama şartına bağlı olmaksızın ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni ve talebi de dikkate alınarak takdiren davacının 1 (bir) yıllık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4-Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının ( fesih tarihinden davacının işe başladığı tarihe kadar) davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli 27,70 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 25,20 TL harcın mahsubuyla bakiye 2,50 TL karar ve ilam harcının davalıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan A.A.Ü.T.’ye göre 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan toplam 117,25.-TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Taraflarca yatırılan gider ve delil avanslarından varsa artan miktarının ilgili tarafa iadesine,

9-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 15.09.2015 tarihinde oybirliği ile KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7616, Karar No: 2011/17344, Tarih: 20.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/7616 E.  ,  2011/17344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 07/12/2009 tarih ve 2007/792-2009/956 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı Ergoisviçre Sigorta A.Ş. acentesi olan diğer davalı Dil-Han Sigorta Ltd.Şti. ile müvekkili arasında tali acentelik sözleşmesi imzalandığını , bu sözleşme nedeniyle doğacak zararın temini için 10.000,00 TL tutarlı teminat mektubu verdiğini, davalı Dil-Han Ltd.Şti.nin borçları nedeniyle teminat mektubunun paraya çevrildiğini belirterek teminat bedeli olan 10.000,00 TL nin 06.09.2007 tarihinden itibaren ticari faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Ergoisviçre Sigorta A.Ş. vekili , teminat mektubunun Dil-Han Sigorta Ltd.Şti.nin borcunu temin için verildiğini ve yine bu sebeple paraya çevrildiğini belirterek usule aykırı bir işlem yapılmadığını , davanın reddini istemiştir.

Davalı Dil-Han Sigorta Aracılık Hiz. Ltd Şirketi davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece , iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı Dil-Han Sigorta Aracılık Hizmetleri Limited Şirketi hakkında açılan davanın kabulüne, davalı Ergoisviçre Sigorta A.Ş hakkında açılan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1,25 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 20/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10620, Karar No: 2022/2109, Tarih: 16.03.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/10620 E.  ,  2022/2109 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : CMK’nın 223/2-a maddesi uyarınca beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin karar, müşteki vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Duruşma günü ve iddianame tarafına 24/11/2014 tarihinde usulünce tebliğ edilen Kültür ve Turizm Bakanlığı vekilinin usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmalara katılmadığı, celse arasında UYAP üzerinden göndermiş olduğu 11/03/2015 tarihli mazeret dilekçesinde davaya katılma hususunda bir irade beyanı içerir ibarenin de bulunmadığı, mahkemece katılma kararı verilmediği ve katılan sıfatını almaması nedeniyle hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmayan müşteki vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince REDDİNE, 16/03/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6350, Karar No: 2016/4194, Tarih: 10.05.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/6350 E.  ,  2016/4194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesinin tatbiki ile verilen 8 ay hapis cezasına ilişkin 10.12.2009 günlü hükmün sanık tarafından temyizi üzerine,Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 12.05.2014 gün ve 2012/24716 Esas, 2014/9155 Karar sayılı kararıyla; 5271 sayılı CMK'nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, sanık hakkında düzenlenen iddianamede her ne kadar sevk maddesi olarak 213 sayılı Yasa'nın 359/a-2. maddesi gösterilmiş ise de, dosya içinde bulunan Vergi İnceleme Raporları ve vergi mütalaasına uygun olarak, 'sahte fatura kullanmak' eyleminin tarif edilip kamu davası açıldığı, nitekim kararın gerekçe kısmında da 'gerçekten de sanığın yapmış olduğu iş dikkate alındığında akaryakıt alışverişi yapmasının zorunluluk olduğu, bu bağlamda söz konusu alışverişlerin bir kısmının yapıldığı ancak bilirkişi raporunda da açıkça gösterildiği üzere, sanığın faturasız gerçekleştirmiş olduğu bu alışverişleri belgelendirmek için sahte fatura ticareti yapan kişilerden dava konusu faturaları aldığı ve defter ve kayıtlarına işlemek suretiyle vergi ziyaına neden olduğu, söz konusu faturaları düzenleyen matbaaların gerçekte var olmayan matbaalar olduğu,' denilmek suretiyle sahte fatura kullanmak eyleminin kabul edildiği cihetle, usulünce ek savunma hakkı da verilerek sanığın, eylemine uyan 213 sayılı Yasa'nın 359/b-l. maddesinde düzenlenen 'sahte fatura kullanma' suçundan mahkumiyeti yerine, suç vasfının tayininde hataya düşülerek yazılı şekilde 'muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura kullanma' suçundan hüküm kurulması, gerekçesiyle CMUK'nun 326/son maddesinin gözetilmesine karar verildiği eylemli uyma sonunda, sanığın bu kez 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359/b-l, TCK 43/1, TCK 62. maddelerinin tatbiki ile 18 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilip CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca cezanın 8 ay hapse indirilerek TCK'nun 50/3 ve 50/1-b madde ve fıkraları uyarınca seçenek yaptırıma çevrildiği, oysaki sanığın eylemine uygun düşen yasa maddeleri ile cezalandırılması durumunda bulunacak sonuç hapis cezasının 1 yılın üstünde kalacağı cihetle, sanık suç tarihinde 65 yaşını bitirmiş olsa da, seçenek yaptırıma çevrilemeyeceği, ancak ilk hükmün sadece sanık tarafından temyiz edilmiş olması nedeniyle önceki ceza gözetilerek 8 ay hapisle cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken bu cezanın, 2. kez sanık lehine uygulama yapılmasına yol açacak şekilde bu kez de seçenek yaptırıma çevrilmiş olması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, her ne kadar bozmaya uyulup uyulmadığı hususunda bir karar verilmemiş ise de, kabul ve uygulamaya göre eylemli uyma kararı verildiği görülmekle tebliğnamede yazılı bozma düşüncesine iştirak olunmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş ve incelenen dosya içeriğine göre bozmaya eylemli uyularak verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 10.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6020, Karar No: 2007/7335, Tarih: 04.06.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/6020 E.  ,  2007/7335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 05.06.2006 gün ve 2005/208-436 sayılı bozma kararında özetle: "Tarım uzmanı ziraat bilirkişi raporunda çekişmeli taşınmaz üzerinde muhtelif yaşlarda meyve ağaçları bulunduğu söylendiği halde Dairece aynı gün incelemesi yapılan diğer dava dosyalarında 107 ada 13, 16 ve 17 ve 101 ada 39 nolu parsellerin kısmen orman sayılan 107 ada 11 parsel ise, tamamının orman sayılan yerlerden olduğu uzman orman bilirkişi raporunda bildirilmiştir. Bu dosyalarda görüşüne başvurulan ziraat yüksek mühendisi ayrıntılı raporunda taşınmazlar üzerinde genel olarak 45-50, 70-89 yaşlarında ceviz, (20-25) yaşlarında kavak, (25, 30 ve 35 yaşlarında) kiraz, erik, armut ağaçları bulunduğu, eğimin % (2-3) (7-8) olduğu, orman bütünlüğünü bozmadığı açıklanmıştır. Uzman orman bilirkişi raporunda ise, taşınmazların 1957 tarihinde bütünlemesi yapılan memleket haritasında ve hava fotoğrafında kısmen yeşile boyalı orman alanı içerisinde kaldığı ve kısmen orman sayılan yerlerden olduğu söylenmiştir. Orman raporu ile ziraat raporu çelişmektedir. Bu nedenle, yeniden yapılacak keşifte hava fotoğraflarının çekim tarihinde tüm parseller üzerinde ne tür ağaçların bulunduğu, (geniş yapraklı meyve ya da dikenli yapraklı orman ağaçları v.s.) memleket haritasına yeşil olarak aktarılmasının nedeni, hangi rumuzlarla aktarıldığı ve işaretlendiği saptandıktan sonra bu hususun rapora tereddüte meydan vermeyecek biçimde yansıtılması, ziraat bilirkişi raporu ile olan çelişkinin giderilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın reddine ve dava konusu ... Köyü 112 ada 10 sayılı parselin tesbit gibi davalı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tesbitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 04/06/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2406, Karar No: 2024/4305, Tarih: 26.06.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/2406 E.  ,  2024/4305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/903 E., 2021/692 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun taraf sıfatı olmadığından reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Mazıdağı Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/105 E., 2020/109 K.

Taraflar arasındaki tapu iptal ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının, dahili davalı ... Belediyesi vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun taraf sıfatı bulunmadığından usulden reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... vekili dava dilekçesinde; tapuda Hazine adına orman vasfıyla kayıtlı bulunan Mardin ili Mazıdağı ilçesi Kocakent Köyü 545 parsel sayılı 1.493.000 m2 yüzölçümündeki taşınmaz içerisinde kalan ve K 13 olarak belirtilen yaklaşık 28.992,77 m2 yüzölçümündeki yeri yaklaşık 27 yıldır müvekkili olan davacının malik sıfatıyla kullandığını, öncesinde ise davacının babası ve dedesi tarafından kullanıldığını ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile söz konusu taşınmaz bölümünün davacı adına tescilini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulü ve kısmen reddi ile Mardin ili Mazıdağı ilçesi Kocakent Mahallesi 545 parsel sayılı taşınmaz sınırları dahilinde kalan fen bilirkişisi Hamit Alav'ın 29.08.2019 havale tarihli raporuna ekli krokide A ile gösterilen ve koordinatları bildirilen 20.277,41 metrekarelik taşınmaza yeni parsel numarası verilmek suretiyle davacı ...'in adına tapuya kayıt ve tesciline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hükme karşı, dahili davalı ... vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince, taraf sıfatı bulunmadığı gerekçesiyle, dahili davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun reddine karar verilmiş ve iş bukarar, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Kural olarak; İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmayan tarafın Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz ... bulunmamaktadır. Zira, Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz yoluna başvurmada hukuki yararın bulunması gerekmektedir (HMK mad. 361/2) İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf kanun yoluna başvurmayan taraf yönünden, verilen karar kesinleşeceği için artık bu tarafın temyiz yoluna başvurmasında hukuki yararı bulunduğundan söz edilemez.

Kural olarak; İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmayan tarafın Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz ... bulunmamaktadır. Zira, Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz yoluna başvurmada hukuki yararın bulunması gerekmektedir (HMK mad. 361/2) İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf kanun yoluna başvurmayan taraf yönünden, verilen karar kesinleşeceği için artık bu tarafın temyiz yoluna başvurmasında hukuki yararı bulunduğundan söz edilemez.

Ancak, davanın taraflarından birisinin istinaf yoluna başvurması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesinin kararı kaldırılarak esas hakkında yeniden karar verilmesi ve bu yeni kararla aleyhine hukuki bir durum yaratılması durumunda, İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmayan taraf, bu yeni kararı temyiz edebilecektir.

Somut uyuşmazlıkta; İlk Derece Mahkemesi kararı, sadece dahili daval ... vekili tarafından temyiz edilmiş ve Bölge Adliye Mahkemesince de, dahili davalı ... Başkanlığının taraf sıfatı bulunmadığından bahisle başvurusunun reddine karar verilmiş olup davalı Hazine, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmadığından ve Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması suretiyle esasa ilişkin yeni bir karar verilmek suretiyle aleyhine yeni bir hukuki durum yaratılmadığından, davalı Hazinenin Bölge Adliye Mahkemesi kararını müstakilen ya da katılma yoluyla temyiz ... bulunmamaktadır.

Aksi düşüncede istinaf başvurusunda bulunmayan tarafa İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf kanun yolunu atlayarak temyiz etme ... tanınmış olur ki, bu durum 6100 sayılı HMK ile hayata geçirilen üç kademeli yargılama sistemini iki kademeli yargılama sistemine dönüştürür ve istinafın devre dışı bırakılmasına yol açar.

Bu itibarla; İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen davalı Hazinenin, Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığından, temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle;

Davalı Hazine temsilcisinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27432, Karar No: 2013/20223, Tarih: 17.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/27432 E.  ,  2013/20223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır

kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.