muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/24777, Karar No: 2016/4929, Tarih: 17.03.2016

Hırsızlık suçunda korunan hukuki yararın, yasa metninde malın "zilyedinin rızası olmadan" alınması biçiminde ifade edilmiş olması nedeniyle, zilyetlik ve buna bağlı haklar olduğu kabul edilmektedir.

Somut olayımız yönünden, zilyetlik, zilyetliğin devri, asli ve fer'i zilyet, fiili hakimiyet ve katılanın (zilyedin) rızası kavramlarına kısaca değinmek faydalı olacaktır,

Olayımızda sanık, katılana ait suça konu cüzdanı katılanın istemi (rızası) üzerine bulunduğu yerden (konutundan) almış ve cüzdanın fer'i zilyedi olmuştur. Katılanın istemi ve sanığın da kabul etmesi üzerine; sanık, suça konu cüzdan ve içindekileri katılanın istediği yere götürmek üzere fer'i zilyet olarak fiili hâkimiyet kurmuştur. Başka bir ifadeyle, sanığın, katılanın istemi ve iradesi doğrultusunda suça konu cüzdanı bulunduğu yerden alarak üzerinde fiili hâkimiyet kurması biçimindeki fiili durumunu, TMK'nın 973/1. maddesinde, “bir şey üzerinde fiili hakimiyeti bulunan kimse onun zilyedidir.” biçimindeki düzenleme uyarınca, suça konu cüzdan ve içindekilerin zilyedi olarak tanımlanmıştır. Burada ayrıca katılanın suça konu cüzdanın zilyetliğini devretme iradesinin, bulunup bulunmadığını aramaya gerek yoktur. Çünkü katılan hukuken geçerli iradesiyle suça konu mal üzerinde sanığın tek başına fiili hakimiyet kurmasına izin vermek suretiyle, sanığın zilyetliğini kabul etmiştir. Bu durumda TMK'nın 974/2. maddesinde “Bir şeyde malik sıfatıyla zilyet olan asli zilyet, diğeri fer'i zilyettir.” biçimindeki düzenleme uyarınca, katılanın suça konu cüzdan ve içindekiler üzerinde malik sıfatıyla asli zilyetliği devam etmekle birlikte fiili hakimiyeti bulunmamaktadır. Suça konu mallar üzerinde fiili hakimiyeti bulunan sanık ise fer'i zilyettir.

Ceza hukukunun en önemli amacı maddi gerçeğe ulaşmaktır. Bu nedenle TMK'nın zilyetliğe ilişkin hükümlerini yorumlarken veya TCK'nın ilgili maddelerinin uygulanmasına dayanak yapılırken, maddi gerçeğin açığa çıkartılmasına fayda sağlayıp sağlamadığına veya Türk Ceza Kanu'nun genel kabul ve ilkeleriyle çelişki oluşturup oluşturmadığını gözardı etmemek gerekir. Tartışma konumuza bu açıdan bakacak olursak, burada önemli olan, katılanın hukuken geçerli bir iradeyle suça konu cüzdanı sanığa vermiş olması, sanığın da katılanın rızasıyla elde etmiş olduğu cüzdan üzerinde fiili hakimiyet kurmak suretiyle fer'i zilyet olmasıdır. Burada artık müştekinin, suça konu cüzdanın zilyetliğini devretme iradesinin bulunup bulunmadığını tartışmanın bir anlamı yoktur. Çünkü müştekinin dışa yansımayan düşünce veya iradesi, yukarıda ifade etmeye çalıştığımız gibi ceza hukukunun amacına hizmet etmez. En azından tartıştığımız TCK'nın 141/1 ve 155/1. maddeleri kapsamının belirlenmesi yönünden bir faydası yoktur. Aksi takdirde somut olayımızda olduğu gibi, katılan suça konu cüzdanın bulunduğu yeri sanığa tarif ederek, buradan almasını sağlamak suretiyle teslim edip, fiili hakimiyet kurarak taşımasına izin verdiği halde, eylemin hırsızlık suçunu oluşturacağı şeklinde yanlış bir sonuca ulaşılacaktır.

Sonuç olarak eylemin hırsızlık suçunu oluşturmayacağını iki aşamalı olarak ifade edecek olursak; birincisi, sanığın suça konu cüzdanı katılanın bilgisi ve istemi üzerine bulunduğu yerden almış olması nedeniyle bu aşamada hırsızlık suçunun unsurları itibariyle oluşmadığı açık olduğundan başka bir izaha gerek yoktur.

İkincisi, sanığın suça konu cüzdanı bulunduğu yerden katılanın istemi üzerine alıp, katılana götürdüğü sırada, suç işlemeye karar verip bu aşamada, suça konu cüzdan ve içindekilerini sahiplenmesi durumunda ise, yukarıda kısaca izah etmeye çalıştığımız üzere, suça konu cüzdan ve içindekilerinin fer'i zilyet olarak elinde bulunduran sanığın, suçun unsuru olan “zilyedinin rızası olmadan” başkasına ait malı bulunduğu yerden alma fiilini ne şekilde gerçekleştirmiş olacaktır. Yukarıdaki açıklamalar ışığında burada artık, katılanın suça konu cüzdanın zilyetliğini, sanığa devretmediğinden veya bu yönde bir istek veya iradesi olmadığından, sanığın suça konu cüzdan üzerinde zilyet olmadığı, bu nedenle de eyleminin hırsızlık suçunu oluşturduğunu ileri sürme olanağı yoktur.

Tartışma konumuzla benzerlik gösteren bazı olaylarda eylemi, güveni kötüye kullanma değil hırsızlık olarak kabul ettiğimiz yerleşmiş uygulamalarımız vardır. Ancak bu tip eylemlerin içeriği somut olayımızdan farklıdır. Örneğin, failin, mağdurdan konuşmak için kısa süreliğine telefonu isteyerek alıp, sonra konuşma yapıyormuş gibi, suça konu telefonla birlikte mağdurun yanından uzaklaşması; yine mağdurun işyerine veya büyük bir mağazaya müşteri gibi girip, bir kısım malları satın alacakmış gibi eline alıp veya mağdurun malı kendisine vermesini sağlayıp, sonra da bu mallar ile birlikte olay yerinden uzaklaşması biçimindeki eylemler somut olayımızla benzerlik göstermekle birlikte, suça konu mal üzerinde zilyetlik durumu itibariyle somut olayımızdan tamamen farklıdır. Çünkü, örnekteki eylemlerde fail, mağdurdan konuşmak için telefonu istemesi veya işyerinde satın almak için bir malı eline alması durumunda, bu malın zilyedi olmamakta, sadece “malı elinde bulunduran” durumundadır. Çünkü mağdur suça konu telefonu veya satmak istediği malı faile vermekte ancak fiili hakimiyetini devam ettirmektedir. Mağdur, failin suça konu mal üzerinde tek başına fiili hakimiyet kurmasını veya kendisinin fiili hakimiyetini sonlandırmasına izin vermemektedir. Fail bu durumdan yararlanarak yani suça konu malı elinde bulundurmanın kolaylığından yararlanarak, mağdurun izni olmadan faydalanmak amacıyla alıp uzaklaşması durumunda, mağdurun mal üzerindeki fiili hakimiyetini (zilyetliğini) rızasına aykırı olarak sonlandırdığından eylemi güveni kötüye kullanmak değil hırsızlık olarak kabul edilmektedir.

Bu nedenlerle somut olayımız, benzer hırsızlık eylemlerinden farklı olup, suça konu malın fer'i zilyedi olan sanığın eylemi hırsızlık değil güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacaktır.

Sanığın eylemini güveni kötüye kullanma suçu yönünden değerlendirecek olursak; TCK'nın 155/1. maddesinde güveni kötüye kullanma suçu “Başkasına ait olup da, muhafaza etmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere zilyedliği kendisine devredilmiş olan mal üzerinde, kendisinin veya başkasının yararına olarak, zilyedliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunan veya bu devir olgusunu inkar eden kişi, şikâyet üzerine, altı aydan iki yıla kadar hapis ve adlî para cezası ile cezalandırılır.” biçiminde tarif edilmiştir. Somut olayda; katılan evinde unuttuğu cüzdanının yerini sanığa tarif ederek kendisine getirmesini istemiştir. Yani sanığın cüzdan üzerinde fiili hâkimiyet kurmasına izin verip fer'i zilyetlik durumunu kabul etmiştir. Sanık da, zilyetliğin devir amacına (katılana götürme) aykırı olarak kendi yararına tasarrufta bulunarak güveni kötüye kullanma suçunu işlemiştir.

Yukarıda sanığın eylemini hırsızlık suçu yönünden irdelerken, ayrıntılı olarak tartıştığımız gibi, güveni kötüye kullanma suçu yönünden de katılanın suça konu cüzdanı sadece kendisine getirmek üzere sanığa teslim etmesi, sanığın da, aynı amaçla katılanın istemi üzerine teslim almış olduğu cüzdan ve içindekilerinin üzerinde zilyet (fer'i zilyet) olup olmadığı noktası önem arz etmektedir. Bu konuda TMK'nın 973/1 ve 974/2. maddelerine dayanarak yukarıda yaptığımız açıklama bu suç yönünden de geçerli olacaktır. Kısaca tekrar edecek olursak, sanık suça konu cüzdan ve içindekileri üzerinde, katılanın hukuken geçerli rızasına dayanarak, katılanın gözetim ve denetimi olmadan tek başına fiili hakimiyet kurmak suretiyle suça konu malların fer'i zilyedi olmuştur. Bu nedenle eylemi hırsızlık değildir. Yine bu nedenle ve yasal ifadeyle sanık, suça konu mallar üzerinde zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunduğundan eylemi güveni kötüye kullanma suçunu oluşturmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun 2012/15-1358 E ve 2013/389 sayılı kararında hırsızlık suçu ile güveni kötüye kullanma suçunun farklılıkları ifade edilirken; “Güveni kötüye kullanma suçunda malın teslimi, muhafaza edilmek veya belirli biçimde kullanılmak üzere hukuka ve yöntemine uygun, aldatılmamış özgür bir iradeye dayanılarak yapılmaktadır. Hırsızlık suçunda ise taşınır mal zilyedinin rızası olmadan alınmaktadır.” biçiminde, hırsızlık ve güveni kötüye kullanma suçlarında, suça konu malın sanık tarafından elde edilme/alınma biçiminin tamamen farklı olduğu belirtilmiştir. Yine aynı kararda; “Güveni kötüye kullanma suçunda malın teslimi, belirli biçimde kullanılmak için hukuka ve yöntemine uygun, aldatılmamış özgür bir iradeye dayanılarak tesis edilmektedir. Söz konusu suçun oluşabilmesi için eşya üzerinde mülkiyet hakkına sahip olan kişi ile lehine zilyetlik tesis edilen fail arasında bir sözleşme ilişkisi mevcut olmalı ve bu hukuki ilişkinin gereği olarak taraflar arasında oluşan güvenin korunması gerekmektedir. Bu amaçla eşya üzerinde mevcut sözleşme ilişkisiyle bağdaşmayan kasıtlı tasarruflar ve devir olgusunu inkâr yasa koyucu tarafından cezai yaptırım altına alınmıştır. Eğer mülkiyet hakkına sahip olan kişi ile lehine zilyetlik tesis edilen fail arasında hukuken geçerli bir sözleşme ilişkisi yoksa usulüne uygun bir teslim olmayacağı için güveni kötüye kullanma suçu da oluşmayacaktır. Zira, hukuksal anlamda geçerli bir sözleşmeden söz edilebilmesi için tarafların iradelerinin aldatılmamış olması gerekmektedir.” şeklinde, mağdur ile fail arasında aldatılmamış iradeye dayanan bir sözleşme olması gerektiği belirtilmiştir.

Ceza Genel Kurulunun anılan kararında ifade edilen, iki suçu bir birinden ayıran temel iki husus, somut olayımızda güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacak biçimde gerçekleşmiştir. Olayımızda katılan ile sanık, suça konu cüzdan ve içindekilerinin, sanık tarafından katılanın konutundan alarak, katılanın işyerine götürmesi için özgür ve yanıltılmamış iradeleriyle anlaştıkları ve suça konu cüzdan da katılan tarafından sanığa teslim edilmiştir. Bu şekilde gerçekleşen eylem, Ceza Genel Kurulunun kararı uyarınca hırsızlık suçunu değil güveni kötüye kullanma suçunu oluşturmaktadır.

Sonuç olarak somut olayda sanığın, katılanın tarifi ve istemi üzerine suça konu cüzdanı bulunduğu yerden alıp, ancak katılanın istediği yere götürmeyip, cüzdanı ve içindekilerini haksız olarak sahiplenmesi biçimindeki eylemi, TCK'nın 155/1. maddesinde tanımlanan güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğunu düşündüğümden, sayın çoğunluğun, hırsızlık suçundan kurulmuş olan mahkumiyet hükmünün onanmasına ilişkin kararının isabetli olmadığı kanaatindeyim.

...
Yargıtay — Esas No: 2016/11957, Karar No: 2017/25972, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/11957 E.  ,  2017/25972 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/798, Karar No: 2016/4844, Tarih: 20.04.2016

**1. Hukuk Dairesi         2016/798 E.  ,  2016/4844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkin olup, mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacılar, mirasbırakanları ...'nin, mirasçıdan mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak, 1659 ada 346 parsel sayılı taşınmazdaki payını, satış suretiyle, ikinci eşi olan davalıya temlik ettiğini, akitte gösterilen değer ile taşınmazın gerçek değeri arasında büyük fark olduğu gibi, davalının satış tarihi itibariyle taşınmazın yarı payını alabilecek ekonomik güce de sahip olmadığını işlemin saklı paylarını ihlal eder mahiyette olduğunu ileri sürerek; tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tescilini istemişlerdir.

Davalı, murisle 2001 yılında evlendiğini, 2012 yılında, 87 yaşında, ölene kadar murise tek başına bakıp gözettiğini, davacıların mirasbırakanla ilgilenmediklerini, alım gücü bulunduğunu, satışın gerçek olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazdaki payın davalıya temlikinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mirasbırakan ...’nin, çekişme konusu 1659 ada 346 parsel sayılı 156 m2'lik bahçeli kargir ev vasıflı taşınmazdaki 5/8 payından 1/8 payını üzerinde bırakıp geri kalan 4/8 payını 24.03.2004 tarihli akitle satış suretiyle ikinci eşi davalıya temlik ettiği kayden sabittir.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; murisin 1925 doğumlu, davalının ise 1953 doğumlu olduğu murisin davalı ile ilk eşinin ölümünden sonra 27.12.2001 tarihinde evlendiği, davalının 12 yıl süre ile muris ile birlikte yaşadığı, tanık beyanlarına göre murisin ölene kadar bakımının davalı tarafından yapıldığı, bakım karşılığı olarak dava konusu yerlerin davalıya devredildiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki; satışa konu edilen bir malın devrinin belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur. Semenin bir başka ifade ile malın bedelinin ise mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet ya da emek de olabileceği kabul edilmelidir. (HGK.'nun 29.4.2009 gün 2009/1-130 S.K.) Esasen, yukarıda da değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 1.4.1974 gün 1/2 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında miras bırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Başka bir ifade ile murisin iradesi önem taşır.

Yukarıda değinilen somut olgular, açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde, mirasbırakanın dava konusu taşınmazdaki payını temlikinde gerçek irade ve amacının diğer mirasçılardan mal kaçırma olmadığı, yıllardır kendisi ile ilgilenen, bakımını yapan eşi Gülten'e bakılmasından duyduğu minnet sonucu devri yaptığı sonucuna varılmaktadır.

Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalının bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün(6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 20.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6573, Karar No: 2019/2857, Tarih: 06.03.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/6573 E.  ,  2019/2857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Ret-onama

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1) Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümlerin temyiz incelemesinde:

Mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından doğrudan hükmolunan adli para cezalarının miktarları ve türlerine göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ...’ın temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ...’ın temyiz talebi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 06/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13361, Karar No: 2012/2369, Tarih: 16.02.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/13361 E.  ,  2012/2369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın ... yönünden husumetten reddine, ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece ... hakkındaki davanın husumetten reddine, ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu, taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca taşınmazın bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalılardan ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 16.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11241, Karar No: 2015/14155, Tarih: 15.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/11241 E.  ,  2015/14155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davalı ...'e ait aracın tam kusurlu olarak sebebiyet verdiği trafik kazası sonucunda, davacıya ait araçta hasar oluştuğunu ve hasarın tespit ettirildiğini ileri sürerek, 6.000 TL değer kaybına ilişkin tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 01.06.2010 tarihinde harcını tamamlayarak talebini 7.912,50 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre, davanın kısmen kabulü ile ... aleyhine açılan davanın feragat nedeni ile reddine, 6.000 TL tazminatın davalı ....'ten tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı..... ve davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hükmüne uyulan, Dairemizin 18.11.2013 tarihli, 2013/16021 Esas, 2013/15971 Karar sayılı bozma ilamında; "... davalı Taner'in %75 oranında kusurlu olduğunu belirten bilirkişi raporuna göre hüküm kurulmuş ise de, trafik kazası tespit tutanağında davalı araç sürücüsünün asli kusurlu olduğunun, ceza yargılaması sırasında alınan bilirkişi raporunda ise davalılardan ...ve dava dışı sürücü ....'in meydana gelen kazada bir kusurunun bulunmadığının belirtildiği, bu durumda, kusur oranları yönünden dosyada mevcut belgeler ve bilirkişi raporları arasında çelişki

meydana geldiği, mahkemece dosyanın İstanbul Teknik Üniversitesi ya da Karayolları Fen Heyeti gibi kuruluşlardan oluşturulacak yeni bir uzman bilirkişi kuruluna tevdi edilerek, kaza tespit tutanağı, yol durumu, tanık ifadeleri, resimler, araçların çarpışma noktaları, mevcut bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamı birlikte irdelenmek suretiyle, raporlar arasında kusur oranları yönünden meydana gelmiş olan çelişkilerin giderilerek, sürücülerin kusur oranlarının yeniden tespiti için rapor alınması ve dosyadaki tüm deliller birlikte değerlendirilip kazanılmış haklar da dikkate alınarak varılacak sonuca göre karar verilmesi" gereğine değinilmek suretiyle, davacı ve davalı Taner lehine bozma yapılmıştır.