muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/27023, Karar No: 2013/20173, Tarih: 16.12.2013

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS. madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse… aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına… saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya

açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 05/03/2008 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 05/03/2008 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 16/12/2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1200, Karar No: 2012/17534, Tarih: 16.10.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/1200 E.  ,  2012/17534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 01/05/2009 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitiyle ödenmeyen aylıklara ilişkin alacağın saklı tutulmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı kurum tarafından kabul edilen hizmet sürelerine ek olarak 20.4.1982 - 1.4.1988 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanuna tabi sigortalı sayılarak, 1.5.2009 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine, birikmiş aylıklara tahakkuk edecek faiz hakkının saklı tutulmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, davanın kabulü ile davacının Kurumca kabul edilen sürelerin yanı sıra 20.4.1982 - 1.4.1988 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanuna tabi sigortalı kabul edilmesi gerektiğine, davacıya 1.5.2009 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanmasına ve bağlanacak aylıklara tahakkuk edecek faiz alacağı hakkının saklı tutulmasına karar vermiştir.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren, 1479 sayılı Kanunun 24. maddesi ilk halinde sigortalılığın oluşumu için, kendi ad ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmesi yanında kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunun da arandığı, bu kuruluşlara kayıt tarihinin sigortalılığın başlangıcı yönünden yasal karine kabul edildiği, 4.5.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Kanuna göre ...’lu olabilme yönünden, söz konusu 24. maddenin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunun kaldırıldığı, sadece Kanunun temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulunun gerçekleşmesi durumunda, sigortalılığın oluşması için yeterli görüldüğü, 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanunun bağımsız çalışanların sigortalı olabilmeleri yönünden vergi yükümlülüğünü öngördüğü, vergiden muaf olanların da kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olmaları durumunda yine sigortalı sayılacaklarını kabul ettiği, nihayet 22.03.1985 yürürlük tarihli 3165 sayılı Kanuna göre, sigortalılığa karine yönünden vergi kaydının, bu kaydın bulunmaması veya vergiden muaf olunması halinde, ... ve sanatkar sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarının esas alınacağı belirtilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 5.3.1982 – 5.11.1983 tarih aralığında askerlik yaptığı, 20.1.1978 – 1.2.1981 tarih aralığında tamircilikten, 1.4.1988 – 27.12.1991 tarih aralığında da minibüs işletmeciliğinden dolayı vergi kaydının bulunduğu, 16.1.1989 – 15.12.1998 tarih aralığında şoförler ve otomobilciler odası kaydının, 13.2.1996 tarihinde başlayıp devam eden Ticaret ve Sanayi Odası kaydının ve 19.1.1989 – 7.4.2009 tarih aralığında Manisa ... ve ... kaydının olduğu, 24.4.1978 tarihinde başlayan Salihli Madeni Sanatkarlar Odası kaydının 5362 sayılı Kanun uyarınca 10.8.2005 tarihinde resen silindiği, 2.2.1996 tarihinden itibaren limited şirket ortaklığı ile ticaret sicil kaydının olduğu, 15.4.1992 tarihli ... giriş bildirgesi ile davacının 1.4.1982 tarihi itibari ile tescilinin yapıldığı, davacının 1.4.1992 tarihinden 1.3.1999 tarihine kadar düzenli şekilde, sonra da 15.8.2008, 24.3.2009 ve 2.4.2009 tarihlerinde prim ödemesi yaptığı, 2.4.2009 tarihi itibari ile prim borcunun olmadığı, davacının 24.4.1978 – 10.8.2005 tarih aralığındaki ... kaydının Kurumca usulüz kabul edilerek sigortalılıkta dikkate alınmadığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda; davacının 24.4.1978 tarihinde başlayıp 10.8.2005 tarihinde sona eren Salihli Madeni Sanatkarlar Odası kaydını geçerli saymanın doğru olduğu, ancak davacının 5.3.1982 – 5.11.1983 tarih aralığında askerlik yapması karşısında, ... sigortalılığının bu tarih aralığındaki bir tarih olan 1.4.1982 tarihinde başlatılmasının doğru olmadığı, askerliğini bitirdiği 5.11.1983 tarihinden 31.3.1985 tarihine kadar ... sigortalılığın başlayabilmesi için 1479 sayılı Kanunun 2654 sayılı Kanun ile değişik 24. maddesi uyarınca gelir vergisi mükellefi olma şartının arandığı, bu tarih aralığında gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olmanın yeterli olduğu, vergi kaydı 1.2.1981 tarihinde sona erdiğinden ve vergiden muaf olduğuna dair delil bulunmadığından davacının 21.3.1985 tarihine kadar ... sigortalılık şartlarını taşımadığı, 22.3.1985 tarihinden sonra ... sigortalılığın başlayabilmesi için 1479 sayılı Kanunun 3165 sayılı Kanun ile değişik 24. maddesi uyarınca vergi kaydı veya ... sicil kaydı veya oda kaydının bulunmasının yeterli olduğu, davacının geçerli bir oda kaydının olması karşısında ... sigortalılığının 22.3.1985 tarihinde başlaması gerektiği anlaşılmıştır.

Ayrıca; her ne kadar davacı prim borçlarını ödemiş olsa da, davacının 1.4.1982 sigortalılık başlangıcında, sigortalılık için gerekli şartları taşımaması karşısında M.K. 2 maddeye göre 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalı olduğunu kabul etmek veya başlangıçta gerekli şartları taşımadığından sonradan ödenen primlere göre geçmişe yönelik isteğe bağlı sigortalı kabul etmek de doğru değildir.

Ayrıca; her ne kadar davacı prim borçlarını ödemiş olsa da, davacının 1.4.1982 sigortalılık başlangıcında, sigortalılık için gerekli şartları taşımaması karşısında M.K. 2 maddeye göre 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalı olduğunu kabul etmek veya başlangıçta gerekli şartları taşımadığından sonradan ödenen primlere göre geçmişe yönelik isteğe bağlı sigortalı kabul etmek de doğru değildir.

Yapılacak iş; davacının ... sigortalılığını bu açıklamalar doğrultusunda tekrar değerlendirerek tespit etmek ve tespit edilen verilere göre yaşlılık aylığının şartlarınının oluşup oluşmadığını araştırmak ve çıkan sonuca göre karar vermekten ibarettir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16/10/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/32081, Karar No: 2020/4170, Tarih: 04.03.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2016/32081 E.  ,  2020/4170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının davalı işyerinde iş sözleşmesinin feshedildiği tarihe kadar kesintisiz şöför olarak çalıştığını, fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının karşılığının ödenmediğini belirterek kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, adi ortaklığa yöneltilen davada, taraf teşkilinin nasıl sağlanacağı konusundadır.

Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamadan haberdar edilmeleri ile olanaklıdır. Hasımsız davalar hariç olmak üzere, dava dilekçesi ile duruşma gün ve saati karşı tarafa tebliğ edilmeden ve taraf teşkili sağlanmadan davaya bakılamaz ve yargılama yapılamaz.

Hukuk Genel Kurulunun 08/10/2003 tarih, 2003/12-574-564 sayılı kararında vurgulandığı üzere ortak girişim iki veya daha fazla gerçek veya tüzel kişinin belli bir amaca ulaşmak için katkılarını birleştirdikleri bir ortaklık türü olup, bu ortaklığın tek başına tüzel kişiliği bulunmamaktadır.

Dosya içeriğine göre dava, Enkaya İnşaat-İşkaya İnşaat-Pimtek İnşaat Adi Ortaklığına yöneltilmiş, dava dilekçesi ortaklık adına tebliğ edilerek yargılama yapılmıştır. Ortaklığa karşı açılmış olan dava, diğer ortakların tümüne karşı yöneltilmiş demektir. Bu durumda, adi ortaklığı oluşturan tüzel kişilerin ayrı ayrı davalı olarak gösterilmesi ve taraf teşkilinin sağlanması gereklidir. Eldeki davada, davalı tarafın yanlış gösterilmesi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 124/5. maddesi uyarınca, kabul edilebilir bir yanılgıya dayanmaktadır. Bu sebeple davacı vekiline, adi ortaklığı oluşturan tüm davalılara tebligat yapılması için süre verilmeli ve taraf teşkili sağlanarak yargılamaya devam edilmelidir. Tüzel kişiliği olmadığı halde, adi ortaklık adına davetiye çıkartılarak, dosyada taraf teşkili sağlanamadan işin esasına girilerek adi ortaklık aleyhine hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma sebebine göre tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.03.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10962, Karar No: 2017/2538, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/10962 E.  ,  2017/2538 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8957, Karar No: 2015/6946, Tarih: 17.02.2015

**9. Hukuk Dairesi         2013/8957 E.  ,  2015/6946 K.**

**"İçtihat Metni"**

ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)

Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai, genel tatil, yıllık izin ücreti, asgari geçim indirimi alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle reddine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davacı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 17.02.2015 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına Avukat ... geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, genel tatil, yıllık izin ve ödenmeyen asgari geçim indirimi alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının kendisinin işi bıraktığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, davacının yeni bir işyeri açmak için işyerinden ayrıldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davacının davalı işyerinde PVC ustası olarak çalışmıştır. Her ne kadar mahkemece taraflar arasında adi ortaklık bulunduğu belirtilmiş ise de dosya kapsamı ve tanık beyanlarından davacının işverene bağlı olarak ve belirli ücret alarak çalıştığı,

Bölge Çalışma Müdürlüğü iş müfettişi tespiti ile davacının kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücretinin ödenmesi gerektiğinin tespit edildiği, buna göre taraflar arasında işçi – işveren ilişkisi olduğu anlaşılmaktadır.

Davalı davacının işten ayrıldığını ve istifa ettiğini savunmuşsa da, dosyada bir istifa dilekçesi olmadığı gibi dinlenilen davalı tanıkları dahi davacının 4 gün işyerine geldiğini ve davalı tarafından davacıya iş verilmediğini belirtmişlerdir. Bu durumda iş akdinin davalı tarafından haksız feshedildiğinin kabulü ile davacının kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının kabulüne karar verilmesi gerekir.

3- Dinlenen davalı tanıkları, işyerinde haftanın 6 günü 08.30 kışın 18.00, yazın ise 19.00 a kadar çalışıldığını belirtmişlerdir. Bu durumda davacının haftada 45 saati aşan fazla çalışmasının olduğu anlaşılmaktadır. Davacının fazla çalışma alacağının hesaplanıp hüküm altına alınması gerekir.

3- Dinlenen davalı tanıkları, işyerinde haftanın 6 günü 08.30 kışın 18.00, yazın ise 19.00 a kadar çalışıldığını belirtmişlerdir. Bu durumda davacının haftada 45 saati aşan fazla çalışmasının olduğu anlaşılmaktadır. Davacının fazla çalışma alacağının hesaplanıp hüküm altına alınması gerekir.

4-Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır.

Aktin feshi halinde kullanılmayan yıllık izin sürelerine ait ücret, işçinin kendisine veya hak sahiplerine ödenir. Böylece, iş sözleşmesinin feshinde kullanılmayan yıllık ücretli izin hakkı izin alacağına dönüşür. Bu nedenle zamanaşımı da iş sözleşmesinin feshinden

itibaren işlemeye başlar.

Davacı T.C.Çalışma Bakanlığı müfettişlerine şikayette bulunduğunu belirtmiş, sadece üst yazı dosya içine alınmıştır. Üst yazıda davacının kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacağının ödenmesi gerektiği belirtilmiş, soruşturma evrakının ekleri dosyaya getirtilmemiştir. Soruşturma evrakları istenerek ve davacının yıllık izinlerini kullanıp kullanmadığı, işyeri kayıtları getirilerek yukarıdaki açıklamalar ışığında bir değerlendirmeye tabi tutularak sonucuna göre bir karar verilmelidir.

5-Davacı asgari geçim indirimi alacaklarını istemiştir. Mahkemece bu konu üzerinde hiç durulmamıştır. Ücretin ve eklerinin ödendiğini ispat külfeti işveren üzerindedir. Ücret bordroları ve işyeri kayıtları getirtilip, incenelenerek asgari geçim indirimi alacağı hususunda bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ile red kararı verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, davacı yararına takdir edilen 1.100.00 TL.duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.02.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7518, Karar No: 2017/1753, Tarih: 10.03.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/7518 E.  ,  2017/1753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Düşme

I-Sanık ... hakkında 2004 ve 2005 takvim yıllarında “sahte fatura düzenlemek” suçlarından verilen hükümlere ilişkin katılan vekilinin temyiz incelemesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri uyarınca; sanığa yüklenen 2004 ve 2005 takvim yıllarında “sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden, kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırıldığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında 2004 ve 2005 takvim yıllarında “sahte fatura düzenlemek” suçlarından verilen hükme ilişkin katılan vekilinin temyiz incelemesinde;

Sanık hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan 213 Sayılı Kanunun 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa alınmadan dava açılıp karar verilmişse de; zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğu ve suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle davanın ortadan kaldırıldığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 10.03.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10869, Karar No: 2024/9, Tarih: 08.01.2024

**12. Ceza Dairesi         2021/10869 E.  ,  2024/9 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

DAVA TARİHİ : 27.10.2017

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı 27.10.2017 tarihli dava dilekçesinde özetle;Bursa Cumhuriyet Başsavcılığında yürütülen 2016/65035 sayılı soruşturmanın işlemsiz bırakılması CMK 234 ten olan haklı taleplerinin hiçbirinin yerine getirilmemesi, toplanmayan bütün delillerin yok olması, iş yerinin başkalarına satılarak halen ekonomik çıkar elde edilmeye devam edildiği, iş yerine giremediği için vergi dairesince yapılan tüm soruşturmalarda ve teftişlerde yaşadığı sıkıntılarda devlette devamlılık ilkesine aykırı olarak dosyanın soruşturma eksiklerinin tamamlanmaması nedeni ile dosya içerisinde birçok belgenin de ya eksik ya da yok edilmesine sebep olunduğu, şüphelilerin bu soruşturmaya bağlı olarak yaptıkları bazı suçlardan da ısrar ile kovuşturmaya yer yoktur kararları ile aklanmasına, kendisininde haksız tahrik unsurları ile meşru müdafaa hükümlerine dahi yer verilmeden basit suçlardan cezalandırıldığı, meşru müdafaa hükümlerine dahi yer verilmeden basit suçlardan cezalandırıldığı ve suç işlemeye teşvik edilmesine neden olunduğundan dolayı 100.000,00 TL maddi ve 150.000,00 TL manevi tazminatın tarafına verilmesi talep edilmiştir.

2. Davalı vekili 04.12.2017 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini talep etmiştir.

3. Bursa 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.10.2019 tarihli ve 2017/540 Esas, 2019/388 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

4. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 04.06.2020 tarihli ve 2020/74 Esas, 2020/488 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacının ve davacı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 15.12.2021 tarihli, davacının temyiz isteminin esastan reddiyle hükmün onanması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ