muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/4689, Karar No: 2012/6728, Tarih: 26.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/4689 E.  ,  2012/6728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa aykırılık

HÜKÜM : 1-213 sayılı VUK 359/b-1, 765 sayılı TCK 80, 5237 sy. TCK 51. maddesi gereğince erteli 21 ay hapis cezası (2003 suç tarihi)

2-213 sayılı VUK 359/b-1, 765 sayılı TCK 80, 5237 sayılı TCK 51. maddesi gereğince erteli 21 ay hapis cezası (2004 suç tarihi)

3-213 sayılı VUK 359/b-1, 5237 sayılı TCK 43, 51. maddesi gereğince erteli 22 ay 15 gün hapis cezası (2005 suç tarihi)

4-213 sayılı VUK 359/b-1, 765 sayılı TCK 80, 5237 sayılı TCK 51. maddesi gereğince erteli 22 ay 15 gün hapis cezası (2006 suç tarihi)

Katılan vekiline yokluğunda verilen kararın 09.06.2011 tarihinde tebliğ edildiği ve dosya içinde 26.04.2011 tarihli bir temyiz dilekçesi bulunmaması karşısında sanık müdafiinin temyizine hasren, incelenerek gereği görüşüldü:

1-Sanık hakkında "2004, 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik müdafiin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

2005 ve 2006 takvim yıllarında kurulan hükümlerde hükmolunan cezaların sonucu olarak 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının infazda göz önünde bulundurulması mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezaları arttırıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükümde; suç tarihi itibariyle lehe olan 765 sayılı Yasa hükümleri uygulanmasına rağmen, tecil halinde denetim süresinin yeni bir suç işlenmeden geçirilmesi halinde 765 sayılı TCK. nun 95/2. maddesi uyarınca “tecil edilmiş olan mahkumiyetin esasen vaki olmamış sayılacağı” dikkate alındığında 647 sayılı Yasanın 6. maddesinin lehe olacağı ve 5237 sayılı Yasanın aleyhe sonuç doğurduğu da gözetilmeden cezanın 5237 sayılı TCK’nun 51. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verilmek suretiyle karma uygulama yapılması,

Yasaya aykırı ise de; yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 2. bendinde 2004 takvim yılına ilişkin suçtan kurulan hükümdeki ertelemeye ilişkin kısımda yer alan “TCK 51. maddesinin” ibaresi yerine “647 sayılı Yasanın 6. maddesi” yazılmak ve bentteki TCK’nun 51/3-7-8. fıkraların uygulanmasına ilişkin bölümler ile “sanık hakkında herhangi bir yükümlülük belirlenmesine yer olmadığına” ibareleri çıkarılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK, 2005 ve 2006 takvim yıllarında kurulan hükümlerin ise DOĞRUDAN ONANMASINA,

2-Sanık hakkında 2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik müdafiin temyiz itirazlarına gelince:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının 27.12.2003 suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 26.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6974, Karar No: 2015/9413, Tarih: 15.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/6974 E.  ,  2015/9413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Patnos Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2015

NUMARASI : 2014/236-2015/158

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Bakırköy 3. Sulh Hukuk ve Patnos Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 404. maddesi uyarınca evlilik dışı doğup tanıma yoluyla nüfusa tescil edilen ve annesinin de yaşının küçük olması nedeniyle küçüğe vasi tayini istemine ilişkindir.

Bakırköy 3. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayı küçüğün MERNİS adresinin “No:36 Baltacık Merkez Patnos/AĞRI” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Patnos Sulh Hukuk Mahkemesince ise, kısıtlı adayının “F.Mah. Elvan Sok. No:13A Bağcılar/İSTANBUL” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Küçüğün annesinin beyanına göre küçüğün “” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Bakırköy 3. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Bakırköy 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 15/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/11298, Karar No: 2014/25270, Tarih: 06.11.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/11298 E.  ,  2014/25270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/01/2014

NUMARASI : 2013/288-2014/11

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 06.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25739, Karar No: 2013/19069, Tarih: 03.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/25739 E.  ,  2013/19069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'un vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 11.11.2008 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 03.12.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5825, Karar No: 2024/3988, Tarih: 06.05.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/5825 E.  ,  2024/3988 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/190 E., 2015/37 K.

Şikayetçi Bakanlık vekilinin temyiz isteği yönünden; ... vekilinin kanun yolu muhakemesinde davaya katılma talebinde bulunamayacağı belirlenmiştir.

Sanık müdafiinin katılan mağdureye karşı eylemleri nedeniyle çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz isteği yönünden; sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ-OLAY VE OLGULAR

I. HUKUKÎ SÜREÇ-OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın katılan mağdure Merve'ye yönelik eylemleri nedeniyle çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, mağdure Beyza'ya yönelik eylemi nedeniyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında, İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.03.2015 tarihli ve 2014/190 Esas, 2015/37 Karar sayılı kararı ile; katılan mağdure ve mağdurenin okuldan kaçarak kendi rızaları ile gezmek amacıyla sanığın aracına bindikleri, bir süre sonra mağdurenin herhangi bir engellemeyle karşılaşmaksızın araçtan indiği, sanığın katılan mağdureyi istismar ve hürriyetini tahdit amacıyla bir ikamete götürdüğü, burada rızasına aykırı olarak ve maddi cebir kullanarak kanepeye yatırdığı katılan mağdurenin dudaklarından öptüğü, elbiselerini çıkartmadan gögüslerini sıktığı, cinsel organına dokunduğu şeklinde kabul edilen olayda, sanığın katılan mağdureye yönelik eylemleri nedeniyle çocuğun cinsel istismarı suçundan, katılan mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu göz önünde bulundurularak lehe olan 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi delaletiyle birinci fıkrasının birinci cümlesi, dördüncü fıkrasının birinci cümlesi ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 10 yıl, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, mağdure Beyza'ya yönelik eylemi nedeniyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin (c) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 07.06.2018 tarihli ve 14-2018/33319 sayılı, şikayetçi Bakanlık vekilinin davaya katılmasına karar verilmesi, katılan mağdure yönünden kurulan hükümlere ilişkin onama, mağdure Beyza yönünden kurulan hükme ilişkin bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Öncelikle sanığın beraatine karar verilmemesi, aksi halde ceza miktarının hakkaniyete uygun olmaması nedeniyle kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Şikayetçi Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Öncelikle sanığın beraatine karar verilmemesi, aksi halde ceza miktarının hakkaniyete uygun olmaması nedeniyle kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Şikayetçi Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

1.6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun'un 20 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca davaya katılma hakkı bulunan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına yokluğunda yapılan yargılamaya ilişkin olarak Mahkemelerce re'sen ihbarda bulunulmasının zorunlu olup olmadığı hususunda Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunca yapılan toplantı sonucunda verilen 13.12.2019 gün ve 2019/6 Esas, 2019/7 sayılı içtihadı birleştirme kararı ile Bakanlığa bildirimde bulunulmasının zorunlu olmadığının kabul edilmesi ve 5271 sayılı Kanun'un 237 nci maddesinin ikinci fıkrasına göre kanun yolu muhakemesinde davaya katılma talebinde bulunulamayacağının anlaşılması karşısında, vaki temyiz isteğinin 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince reddine karar vermek gerekmiş, bu nedenle Tebliğnamede şikayetçi Bakanlık vekilinin davaya katılmasına karar verilmesine yönelik görüşe iştirak edilmemiştir.

2. Mağdure Beyza yönünden kurulan beraat hükmünün şikayetçi Bakanlık vekili tarafından temyiz edildiği, şikayetçi Bakanlık vekilinin temyiz isteğinin birinci bentte belirtilen nedenle reddedildiği, bu hükme yönelik başkaca temyiz isteğinin bulunmadığı anlaşılmıştır.

B. Sanığın Katılan Mağdureye Karşı Eylemleri Nedeniyle Çocuğun Cinsel İstismarı ve Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçlarından Kurulan Mahkumiyet Hükümlerine İlişkin Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Yönünden

2. Mağdure Beyza yönünden kurulan beraat hükmünün şikayetçi Bakanlık vekili tarafından temyiz edildiği, şikayetçi Bakanlık vekilinin temyiz isteğinin birinci bentte belirtilen nedenle reddedildiği, bu hükme yönelik başkaca temyiz isteğinin bulunmadığı anlaşılmıştır.

B. Sanığın Katılan Mağdureye Karşı Eylemleri Nedeniyle Çocuğun Cinsel İstismarı ve Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçlarından Kurulan Mahkumiyet Hükümlerine İlişkin Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Yönünden

1.Katılan mağdurenin 28.03.2012 tarihli emniyet ifadesi ile 10.04.2012 tarihli savcılık beyanında sanığın kendisine yönelik cinsel eyleminin olmadığını beyan ettiği, 24.04.2012 tarihinde savcılık aşamasında sanığın evine rızasıyla gittiğine, burada sanığın maddi cebir kullanmak suretiyle istismarda bulunduğuna dair anlatımda bulunduğu, bu anlatımlarını duruşmalarda tekrarladığı ancak cinsel eylem ve ilk ifadelerinin farklılık sebebi yönünden kısmen çelişkili beyanlarda bulunduğu, sanığın katılan mağdure ve mağdureyle kendisine ait araçla bir süre gezdikten sonra ayrıldıkları, katılan mağdurenin bahsettiği eve hiç gitmedikleri, böyle bir ev olmadığı yönünde savunmada bulunduğu, bu savunmasının katılan mağdurenin olay yerinde aynı ortamda bulunduklarını iddia ettiği tanık Ahmet tarafından doğrulandığı, katılan mağdurenin göğüs bölgesindeki ekimozları tespit eden 10.04.2012 tarihli raporun olay tarihinden 13 gün sonra alındığı, olay tarihinde düzenlenen 28.03.2012 tarihli adli raporda katılan mağdurede darp izinin bulunmadığının bildirildiği, mağdure Beyza'nın aşamalardaki beyanları ve tüm dosya kapsamı dikkate alındığında; katılan mağdurenin sanığın arkadaşının dedesine ait eve gittiklerine, burada sanığın katılan mağdureye yönelik cinsel eylemde bulunduğuna, böylelikle sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Bozma sebebine uygun olarak Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

A. Şikayetçi Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle, İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.03.2015 tarihli ve 2014/190 Esas, 2015/37 Karar sayılı kararırına yönelik şikayetçi Bakanlık vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanığın Katılan Mağdureye Karşı Eylemleri Nedeniyle Çocuğun Cinsel İstismarı ve Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçlarından Kurulan Mahkumiyet Hükümlerine İlişkin Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle, İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.03.2015 tarihli ve 2014/190 Esas, 2015/37 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle, İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.03.2015 tarihli ve 2014/190 Esas, 2015/37 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.05.2024 tarihinde karar verildi.