muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/8588, Karar No: 2012/13486, Tarih: 24.09.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/8588 E.  ,  2012/13486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; aralarındaki ticari ilişki nedeniyle davalı şirketin borcuna karşılık olarak 2 adet bono düzenlediğini, borcun ödenmemesi üzerine bonolarla ilgili olarak başlattıkları icra takibinde davalı tarafın bonodaki imzaya itiraz ettiğini, yapılan yargılama sonucu imzanın davalı şirket yetkilisine ait olmadığından bahisle takibin durdurulmasına karar verildiğini belirterek,25.000 TL ana para alacaklarının, bu alacağa icra takibi temerrüt tarihi olan 07.04.2008 tarihinden itibaren avans faizi işletilerek davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davayı kabul etmediklerini, davacı taraf ile müvekkili arasında sözlü ya da yazılı ticari ilişki bulunmadığını beyan etmiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre; davalının hukuki ilişkiyi inkar etmesi nedeniyle davacı tarafın bu ilişkinin varlığını yazılı delille ispat etmesi gerektiği, ancak kanıtlayamadığı, davacının tek taraflı olarak düzenlediği fatura ve defterlerinin delil olarak değerlendirilemeyeceği, mal teslimine ilişkin tanık dinletme talebinin de yerinde görülmediği,faturaların tebliğine ilişkin yazılı delil bulunmadığı ve hukuki ilişkinin varlığı inkar edildiğinden davalıdan defterlerinin ibrazının istenemeyeceği,davacıya yemin hakkının hatırlatıldığı,ancak kullanılmadığı, davanın kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, faturaya dayalı alacağın tahsili istemine ilişkindir. Davacı,fatura ve ekinde sevk irsaliyeleri ibraz etmiş olup,ayrıca delil olarak ticari defter ve belgelere de dayanmış bulunmaktadır. Bu durumda mahkemece davacı tarafından sunulan sevk irsaliyesinde isim ve imzası bulunan kişilerin kim olduğu taraflardan sorularak,davalı şirket çalışanı olup olmadığı araştırılıp ayrıca tarafların ticari defter ve belgeleri üzerinde bilirkişi incelemesi de yaptırıldıktan sonra toplanan tüm deliller değerlendirilerek varılacak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi yerinde görülmemiştir. Bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 24.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14452, Karar No: 2016/188, Tarih: 12.01.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/14452 E.  ,  2016/188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Tüm sanıklar yönünden beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın dikmiş olduğu güllerin ekili olduğu alanın sanıklar tarafından sitenin ortak alanına dahil olduğu gerekçesiyle sökülmesi suretiyle mala zarar verme suçunun işlendiği iddia olunan olayda;

Katılanın dikmiş olduğu gül ağaçlarının bilirkişi raporuna göre sitenin ortak alanında olması, alınan site genel kurulu kararı ile gül ağaçlarının sökülmesi karşısında suçun unsurları itibariyle oluşmadığı yerine delil yetersizliğinden beraat kararı verilmesi neticeyi değiştirmeyeceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 12.01.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23365, Karar No: 2015/5959, Tarih: 25.03.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/23365 E.  ,  2015/5959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1)Dosyada mevcut ... Belediye Başkanlığının 31.12.2013 tarihli yazı cevabında dava konusu taşınmazın 1/5000 ölçekli nazım imar planında bir kısmının “gelişme konut alanında” bir kısmının “demiryolu” içerisinde kaldığı, meskun sahada yer almadığı, belediye hizmetlerinden faydalanmadığı bildirildiği halde, hükme esas alınan 04.03.2014 tarihli bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmazın 1/1000 ölçekli uygulama imar planında bir kısmının “gelişme konut alanı” kullanımında, bir kısmının “demiryolu” içerisinde kaldığı belirtildiğinden,

a)Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 13.12.2013 gününde 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde olup olmadığı, içinde değil ise belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı, istenildiğinde belediye hizmeti götürülüp götürülemeyeceği, etrafının meskun olup olmadığı,

b)Taşınmaz 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde ise İmar Kanunu 18. madde uygulamasına tabi tutulup tutulmadığı hususları ilgili Belediye Başkanlığından sorulduktan,

c)Dosyanın fenci bilirkişiye tevdi edilip dava konusu taşınmazın meskun mahale ne kadar mesafede olduğu hususunda ek rapor alındıktan,

2)Hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduğunun ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulduktan,

3)Değerlendirme tarihi olan 2013 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerleri, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırıldıktan,

4)Bilirkişi kurulunca incelenen ve değer biçmeye esas alınan .. mahallesi 445 parsel sayılı taşınmazın, bilirkişi raporunda belirtilen tarihteki satışına ilişkin alıcı, satıcı, satış tarihi, satış bedeli ve yüzölçümünü gösterir şekilde tapu kayıtları Tapu Müdürlüğü’nden istenildikten,

4)Bilirkişi kurulunca incelenen ve değer biçmeye esas alınan .. mahallesi 445 parsel sayılı taşınmazın, bilirkişi raporunda belirtilen tarihteki satışına ilişkin alıcı, satıcı, satış tarihi, satış bedeli ve yüzölçümünü gösterir şekilde tapu kayıtları Tapu Müdürlüğü’nden istenildikten,

5)Şehir Hali Hazır Haritası üzerinde dava konusu taşınmaz ile emsal kabul edilen taşınmazın birbirlerine olan mesafeleri ve bu taşınmazların ilçenin merkezi yerlerine (Adliye, Hükümet Konağı, Belediye Binası, ticari nitelikte olan yerler gibi) olan uzaklıkları fen bilirkişiye işaretlettirildikten,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/720, Karar No: 2019/11372, Tarih: 25.06.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/720 E.  ,  2019/11372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçu tamamlandığı halde teşebbüste kaldığından bahisle TCK’nın 35. maddesi uyarınca cezadan indirim yapılmış olup, lehe hükümlerin uygulanmasını isteyen suça sürüklenen çocuk hakkında, hükmedilen kısa süreli hapis cezasının TCK’nın 50. maddesi gereğince seçenek yaptırımlara çevrilmesi gerekip gerekmediğinin tartışılmamış ise de, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 04.03.2008 gün ve 47/43 sayılı kararında açıklandığı üzere, yukarıda eleştiri konusu yapılan ve suça sürüklenen çocuğun gerçekte alması gereken ceza miktarından daha az bir ceza almasına yol açan mahkeme uygulamasının suça sürüklenen çocuğun lehine olması nedeniyle, bu yanılgılı uygulamada yapılan hatadan ötürü ikinci kez atıfet sağlayacak şekilde bozma yapılmasının adalet ve hakkaniyete uygun olmayacağı anlaşıldığından bu husus da bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

İş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun zarar doğurmaya elverişli suçlardan olmadığı gözetilmeden, adli sicil kaydına göre suç tarihinde sabıkasız olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuk hakkında 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 6. fıkrasının (b) bendinde belirtilen suça sürüklenen çocuğun “kişilik özelliği ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre hukuki durumlarının belirlenmesi ve Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde takdirin gerekçelerinin kararda gösterilmesi gerekirken, ''katılanın zararı giderilmediğinden CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına'' biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 25/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11334, Karar No: 2025/7412, Tarih: 05.05.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/11334 E.  ,  2025/7412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1077 E., 2024/1563 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kırıkkale 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/310 E., 2023/359 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalı iş yerinde buhar makinasında çalışmakta iken 28.09.2019 tarihinde iş kazası geçirdiğini belirtilerek, 300 TL maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesi talep etmiştir.

Davacı vekili 3.11.2023 tarihli dilekçesi ile talebini 9.812,63 TL geçici iş göremezlik, 775.801,52 TL sürekli iş göremezlikten kaynaklı maddi tazminat istemi olarak arttırmıştır.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 28.09.2019 tarihinde ... LPG Dağıtım San. ve Tic. A.Ş. iş yerinde, iş yeri çalışanlarından ... buhar makinasında LPG tüpüne etiket giydirme işlemi yaparken bacaklarının buhar makinasının sviçlerine dokunması sonucu sol kolunun buhar makinası içerisinde kaldığı ve sol kolunda kızgın buharın etkisiyle yanıkların meydana geldiği, kaza sonrası kazazedenin sol kolundan yanık tedavisi gördüğü, 3 adet ameliyat geçirdiği, işveren ... LPG Dağıtım San. ve Tic. A.Ş.’nin dava konusu iş kazasının meydana gelmesinde %100 kusurlu olduğu, kazazede ...’nın dava konusu iş kazasının meydana gelmesinde kusurunun bulunmadığı, davacının %13,1 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı, kusur raporu yönünden 29.04.2023 tarihli bilirkişi heyet raporu, tazminat hesabı yönünden de 10.10.2023 tarihli bilirkişi raporunun hükme esas alındığı gerekçesiyle davanın kabulüne, "775.801,52 TL sürekli iş göremezlik tazminatının kaza tarihi olan 28.09.2019 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, 9.812,63 TL geçici iş göremezlik tazminatının kaza tarihi olan 28.09.2019 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davalının %100 kusurlu bulunduğu düşünüldüğünde hükmedilen tazminat miktarının az olduğunu, davacının uğradığı zararın Mahkemece hükmedilen maddi tazminatla karşılanamayacak boyutta olduğunu beyanla Mahkemece hükmedilen maddi tazminat miktarının arttırılmasını talep ederek kararı temyiz etmiştir.

Davalı ... Dağıtım ve End. A.Ş. vekili temyiz dilekçesinde özetle; iş kazasının davacının ağır kusuru ile meydana geldiğini, davacıya kusur izafe edilmemesinin hatalı olduğunu,müvekkilinin kusurunun bulunmadığını, davacıya iş güvenliği eğitimi verildiğini, davacının tüp giydirme hattına müdahale etmesi neticesinde iş kazasının meydana geldiğini, bu hususun tanık beyanları ile de sabit olduğunu, SGK inceleme raporu ile bilirkişi heyet raporu arasında çelişki bulunduğunu, bu çelişkinin giderilmesinin gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

A) Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1. Davacının, dava açmada hukuki yararının bulunması dava şartlarından olduğu gibi temyiz kanun yoluna başvuracak olan tarafın da temyiz yoluna başvuruda hukuki yararının bulunması gerekir. HMK 361/2 nci fıkrasında "Davada haklı çıkmış olan taraf da hukuki yararı bulunmak şartıyla temyiz yoluna başvurabilir" düzenlemesi vardır.

2. Temyiz yoluna başvuran tarafın hukuki yararının bulunup bulunmadığı, öncelikle onun davadaki talebi ile Mahkemenin hükmü karşılaştırılarak belirlenir. (HMK 364/2-f bendine göre temyiz dilekçesinde "Temyiz sebepleri ve gerekçesi" bulunmak zorundadır) Aksi halde temyiz talebinin kötü niyetle yapıldığı kabul edilir. Kötü niyetle temyiz, davanın gereksiz yere uzamasına ve yargı organlarının yersiz meşgul edilmesine yol açar.

3. Aynı zamanda 6100 sayılı HMK.'daki yeni düzenleme ile getirilen istinaf yolu, İlk Derece Mahkemesi ile temyiz incelemesi arasında, ikinci derece bir denetim mekanizması ve kanun yoludur. İstinaf yolu uygulamasında, İlk Derece Mahkemesi kararından sonra, karar önce istinaf denetimine tâbi tutulmakta, istinaf denetiminden sonra temyiz yolu açıksa temyize başvurulmaktadır. Bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle yargılama üç aşamalı hale gelmiştir. Önce İlk Derece Mahkemesinde ilk derece yargılaması yapılarak karar verilmekte, ardından Bölge Adliye Mahkemesinde istinaf incelemesi ile vakıa ve hukukilik denetimi yapılmakta, son olarak da Yargıtay’da temyiz incelemesine gidilmektedir. Yeni sistemde temyiz edilen karar İlk Derece Mahkemesinin kararı değil, Bölge Adliye Mahkemesinin kararıdır. Artık İlk Derece Mahkemesi kararının doğrudan temyiz edilmesi yani "atlamalı kanun yolu incelemesi" mümkün değildir.

4. Somut olayda, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmayan davacı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesinin davalının istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararına karşı temyiz başvurusunda bulunmasında hukuki yarar bulunmadığından temyiz başvurusunun reddine karar vermek gerekmiştir.

B) Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1. İnsan yaşamının kutsallığı çevresinde işverenin, iş yerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77. maddesinin açık buyruğu iken, 4857 sayılı Kanun'un 77. ve devamı bir kısım maddeleri 30.06.2012 tarih ve 28339 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 37. maddesiyle, 01.01.2013 tarihinde yürürlüğe girmek üzere yürürlükten kaldırılmış olup 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu, işverenin sağlık ve güvenlik önlemlerini alma yükümünü daha ayrıntılı bir biçimde düzenlemiştir.

2. Buna göre, 6331 sayılı Kanun’un "İşverenin Genel Yükümlülüğü" kenar başlıklı 4. maddesinde:

"İşveren, çalışanların işle ilgili sağlık ve güvenliğini sağlamakla yükümlü olup bu çerçevede;

a)Mesleki risklerin önlenmesi, eğitim ve bilgi verilmesi dahil her türlü tedbirin alınması, organizasyonun yapılması, gerekli araç ve gereçlerin sağlanması, sağlık ve güvenlik tedbirlerinin değişen şartlara uygun hale getirilmesi ve mevcut durumun iyileştirilmesi için çalışmalar yapar.

b)İş yerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği tedbirlerine uyulup uyulmadığını izler, denetler ve uygunsuzlukların giderilmesini sağlar.

c)Risk değerlendirmesi yapar ve yaptırır.

ç)Çalışana görev verirken, çalışanın sağlık ve güvenlik yönünden işe uygunluğunu gözönüne alır.

d)Yeterli bilgi ve talimat verilenler dışında ki çalışanların hayati ve özel tehlike bulunan yerlere girmemesi için gerekli tedbirleri alır." hükmü düzenlenmiştir.

Aynı Kanun’un 5. maddesinde de risklerden korunma ilkeleri düzenlenmiştir. Buna göre maddede, "İşverenin yükümlülüklerinin yerine getirilmesinde aşağıdaki ilkeler göz önünde bulundurulur:

a)Risklerden kaçınmak,

b)Kaçınılması mümkün olmayan riskleri analiz etmek,

c)Risklerle kaynağında mücadele etmek,

ç)İşin kişilere uygun hale getirilmesi için iş yerlerinin tasarımı ile iş ekipmanı, çalışma şekli ve üretim metotlarının seçiminde özen göstermek, özellikle tekdüze çalışma ve üretim temposunun sağlık ve güvenliğe olumsuz etkilerini önlemek, önlenemiyor ise en aza indirmek,

d)Teknik gelişmelere uyum sağlamak,

e)Tehlikeli olanı, tehlikesiz veya daha az tehlikeli olanla değiştirmek,

f)Teknoloji, iş organizasyonu çalışma şartları, sosyal ilişkiler ve çalışma ortamı ile ilgili faktörlerin etkilerini kapsayan tutarlı ve genel bir önleme politikası geliştirmek,

g)Toplu korunma tedbirlerine, kişisel korunma tedbirlerine öncelik vermek,

ğ)Çalışanlara uygun talimatlar vermek." hükmü yer almaktadır.

d)Teknik gelişmelere uyum sağlamak,

e)Tehlikeli olanı, tehlikesiz veya daha az tehlikeli olanla değiştirmek,

f)Teknoloji, iş organizasyonu çalışma şartları, sosyal ilişkiler ve çalışma ortamı ile ilgili faktörlerin etkilerini kapsayan tutarlı ve genel bir önleme politikası geliştirmek,

g)Toplu korunma tedbirlerine, kişisel korunma tedbirlerine öncelik vermek,

ğ)Çalışanlara uygun talimatlar vermek." hükmü yer almaktadır.

3. Görüldüğü üzere, işverenin çalışanlarla ilgili sağlık ve güvenliği sağlama yükümünün genel çerçevesi, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 4. maddesinde çizilmiştir. Bu çerçevede işverenin, “çalışanların işle ilgili sağlık ve güvenliğini sağlamakla yükümlü” olduğu belirtildikten sonra, yapacağı ve uymakla yükümlü bulunacağı birtakım esaslara yer verilmiştir. Bunun gibi 5. maddede, işverenin anılan yükümlülükle gerçekleştireceği korunma sırasında uyacağı ilkeler belirlenmiştir. 10 ncu maddede ise, iş yerinde sağlık ve güvenlik sağlanırken, işverenin yapacağı risk değerlendirmesi çalışmasında dikkate almakla yükümlü bulunduğu hususlar belirlenmiştir (Hukuk Genel Kurulunun 09.10.2013 tarih 2013/21-102 Esas 2013/1456 sayılı kararı).

4. 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 4. ve 5. maddeleri ile buna uygun olarak çıkarılan iş güvenliği yönetmelikleri hükümleri, işverenin sorumluluğunu objektifleştiren kriterler olarak değerlendirilmelidir. Bu sebeple mevzuatta yer alan teknik iş güvenliği kurallarına uyulmaması işverenin kusurlu davranışı olarak kabul edilmelidir. Ancak, işveren sadece anılan yazılı kurallara değil, yazılı olmayan ve teknolojinin gerekli kıldığı önlemlere aykırı davrandığında da kusurlu görülerek oluşan zararı karşılamalıdır.

5. Öte yandan, objektifleştirilen kusur, kusur sorumluluğunu kusursuz sorumluluğa yaklaştırsa da, onu kusursuz sorumluluk haline dönüştürmez. Çünkü, bu halde dahi işverenin sorumluluğu için kusurun varlığı şarttır. Kusurun objektifleştirilmesi kriterinin yanısıra, Türk Borçlar Kanunu’nun 417/2 nci maddesinin, Anayasa hükümleri ve 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 4. maddesi kapsamında yorumlanması da işverenin sorumluluğunu oldukça genişletecektir.

6. Yukarıda belirtilen açıklamalar doğrultusunda; işvereni zararlandırıcı olay nedeniyle sorumluluk halinden kurtaracak olan durum iş sağlığı ve güvenliği alanındaki ihmalleri ile oluşan zarar arasındaki uygun nedensellik bağının kesildiğini ispat etmekten ibarettir. Hukuk Genel Kurulunun 20.03.2013 tarih 2012/21-1121 E. 2013/386 sayılı kararında da belirtildiği üzere uygun nedensellik bağı üç durumda kesilebilir. Bunlar mücbir sebep, zarar görenin kusuru ve üçüncü kişinin kusurudur. Bu hallerden birinin varlığı halinde işverenin sorumluluğuna gidilmesi mümkün değildir.