muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/24290, Karar No: 2013/18923, Tarih: 02.12.2013

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların, resmi nikâhlı evli iken, sanık ...’nin 1989 yılında vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 14.05.2002 tarihinde muvazaalı olarak boşanarak aynı evde yaşamaya devam ettikleri, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de;

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin de bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu anlaşıldığından, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler çerçevesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 02.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/975, Karar No: 2008/9002, Tarih: 07.10.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/975 E.  ,  2008/9002 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı ... ...’den mal aldığını ve 5.500.00 YTL borcu kaldığını, davalının dava dışı kişi adına 2.400.00 YTL bedelli bono alıp kendi adına icra takibini yaptığını ... sürerek müvekkilinin icra takibinden dolayı davalıya borçlu olmadığının tespitine, karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı davacıya 2.400.00 YTL borç verip karşılığında davaya ve takibe konu senedi aldığını beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece senedin davacıya teslim edilen mal karşılığında alındığını davalının ispatlaması gerektiği, davacının senedi davalıya dava dışı ... ...’e olan borcunu ödemek için verdiği gerekçesiyle davanın kabulüne, davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine, %40 tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı 21.2.2007 tarihli duruşmadaki beyanında ve Cumhuriyet Savcılığına vermiş olduğu ifadesinde ihdas nedeni olarak “malen” kaydı bulunan bononun borç para karşılığında düzenlendiğini savunarak bononun veriliş nedenini talil etmiştir. Bu nedenle ispat külfeti davalı yandadır. Bu durum mahkemenin de kabulündedir.Ancak mahkemece tanık dinlenilmesinin mümkün olduğu kabul edilerek ve tarafların tanıkları dinlenerek hüküm kurulması yoluna gidilmiştir. Dava konusu bonoda malen kaydı bulunduğuna göre davalının bu bono karşılığında davacıya borç verdiğini yazılı delille kanıtlaması gerekir.Davalı taraf 26.02.2007 havale tarihli delil listesinde “vesair yasal delil” demek suretiyle yemin deliline de dayanmıştır. O halde mahkemece davalının davacıya yemin teklif etme ... hatırlatılarak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken bu yön düşünülmeden eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 07.10 .2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/34930, Karar No: 2024/7987, Tarih: 04.06.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/34930 E.  ,  2024/7987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/4077 E. 2019/1278 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf talebinin düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükmün sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Anayasanın 40 ıncı maddesinin ikinci, 5271 sayılı Ceza Muhakkemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci ve 232 nci maddesinin altıncı fıkraları gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklinde, 295 inci maddesinin ilk fıkrasında ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" biçiminde düzenlemeler bulunması, sanığın sunmuş olduğu temyiz dilekçesinin, hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi ve Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükümde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimin yer almadığının anlaşılması karşısında, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda tebliğden itibaren yasal süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtarlı şekilde kararın tebliği ile tebliğ - tebellüğ evrakının ve hükmü temyiz etmesi durumunda ek temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemi hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının Dairemize gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 04.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31233, Karar No: 2018/430, Tarih: 22.01.2018

**13. Hukuk Dairesi         2015/31233 E.  ,  2018/430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, ...'ün A blok 303,403,503 ve 603 nolu, ...'in A blok 803 nolu,...'ın B blok 603 nolu, ...'in A Blok 1304 nolu dairelerin malikleri olduğunu, dairenin bulunduğu ..... sitesinin inşaatının davalı yüklenici tarafından yapıldığını, davalı inşaat şirketi tarafından yapılan reklamlarda, tanıtım broşürlerinde dairelerin iç kısmında yer alan mutfak, banyo malzemeleri, kapılar vs. malzemelerde dünya standartlarında marka kullanılacağı, birinci sınıf malzeme kullanılacağı, her daire için bir otopark 3+1 ve 4+1 daireler için 2 adet otopark alanı ayrılacağının belirtildiğini ve buna itibar ederek bağımsız bölümlerin satın alındığını, taahhüde rağmen belirlenen otopark yerlerinin ayrılmadığını, sitede her üç daireye bir otopark alanı düştüğünü, yine taahhütlere rağmen dairelerin içinde birinci sınıf malzeme kullanılmadığını beyan ederek, bu mevcut ayıp ve eksiklikler sebebiyle her bir daire için dairelerin iç kısmında birinci sınıf malzeme kullanılmaması sebebiyle fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla şimdilik 3.000,00 TL, taahhüt edilen sayıda otopark alanı ayrılmaması nedeniyle şimdilik her bir daire için 5.000,00 TL satış bedelinin ayıp oranında indirilmesini talep ve dava etmişlerdir.

Davalı, davacıların ayıp iddiaları doğru olmamakla birlikte ayıplarla ilgili bugüne kadar herhangi bir bildirimde de bulunmadıklarını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, ana ve birleşen dosyalar ile ilgili davacı vekilinin açmış olduğu davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, satış esnasında sunulan katalog, proje ve tanıtımlarda belirtilen ancak bunlara uygun olarak yapılmayan veya eksik yapılan işler nedeni ile davacıların satın aldığı dairede oluşan değer kaybının satış bedelinden indirilmesine ilişkindir. Davacılar tüketici olduğuna göre, tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır. Anılan maddenin birinci fıkrasında; “Ambalajında, etiketinde, tanıtma ve kullanma kılavuzunda yer alan veya satıcı tarafından vaat edilen veya standardında tespit edilen nitelik ve/veya niceliğine aykırı olan ya da tahsis veya kullanım amacı bakımından değerini veya tüketicinin ondan beklediği faydaları azaltan veya ortadan kaldıran maddi, hukuki veya ekonomik eksiklikler içeren mal veya hizmetler, ayıplı mal veya ayıplı hizmet olarak kabul edilir.” denilmekte, devam eden fıkralarda ise buna ilişkin biçimsel koşullar sayılmaktadır.

Ayıp; yasa yada sözleşmede öngörülen unsurlardan birinin veya birkaçının eksikliği yada olmaması gereken vasıfların olmasıdır. Yukarıda da ayrıntısı ile açıklandığı üzere; malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun’la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.

Maddeye göre, tüketici kendisine sağlanan mal ve hizmetle ilgili ayıplı olup olmama konusunda gerekli muayeneyi (denetimi) yapacak ve bu muayene sonucu, mal yada hizmetle ilgili saptadığı ayıpları, mal veya hizmetin sağlanmasından itibaren ihbar süreleri içinde, kendisine mal yada hizmet sağlayan sözleşmenin tarafına bildirecektir; bu bildirim (ayıp ihbarı) ödevi ihmal edildiğinde, tüketici, ayıba dayalı yasal haklarını kaybedecektir. 6098 Sayılı TBK.’nun bu konudaki 223. (818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 198/2’de) maddesinde ifade edildiği gibi, ayıp ihbarının yapılmaması, tüketicinin ifa konusu mal ya da hizmeti, bulunduğu hal üzere kabul ettiği sonucunu doğuracak ve bu yönde gerçekleşen varsayımın aksi, hiçbir suretle kanıtlanamayacaktır.

Dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK.’nun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür.

Dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK.’nun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür.

Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, dava tarihinde yürürlükte bulunan 6098 Sayılı TBK.’nun bu konudaki 223. maddeye göre, (818 sayılı BK'nun 198.maddesi), alıcı, teslim aldığı malı işlerin olağan akışına göre, imkân bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp gördüğü zaman bunu satıcıya uygun süre içinde ihbar etmekle yükümlüdür. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirme ile meydana çıkarılamayacak bir ayıp bulunması halinde, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa, bu durumu da hemen satıcıya bildirmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra hemen (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; davacılardan ...'e taşınmazın 27.12.2007, ...'e 26.02.2008, ...'e 20.06.2009 ve .... 18.08.2008 tarihinde tapuda devir ve teslim edildiği ve 15.08.2011 tarihinde de eldeki ana ve birleşen davaların açıldığı dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; davacılardan ...'e taşınmazın 27.12.2007, ...'e 26.02.2008, ...'e 20.06.2009 ve .... 18.08.2008 tarihinde tapuda devir ve teslim edildiği ve 15.08.2011 tarihinde de eldeki ana ve birleşen davaların açıldığı dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır.

Hükme esas alınan bilirkişi ana ve ek raporunda ....A ve B blokta toplamda 127 adet dairenin yer almakta olduğu ancak sitede 69 adetlik otopark alanı olduğu, daireler kapalı olduğu için iç malzemeler hakkında bir inceleme yapılmadığının bildirildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacıların yalnızca eksik otopark alanı ile ilgili talepleri için değerlendirme yapılmış ve 30 günlük süre içerisinde ayıp ihbarında bulunmadıklarından davanın reddine karar verilmiştir. Davacıların daireleri içinde brinci sınıf malzeme kullanılmadığını beyan ederek bu ayıplar için de satış bedelinden indirim yapılmasına ilişkin talepleri yönünden herhangi bir inceleme ve değerlendirme yapılmamış, bilirkişiler daireler kapalı olduğu için daire içi malzemeler hakkında bir inceleme yapılamadığını beyan etmişlerdir. Mahkemece, davacıların talepleri doğrultusunda bilirkişi eşliğinde keşif yapılarak daire içinde bulunan ayıpların açık mı gizli ayıp mı olduğunun tespit edilmesi, tespit edilecek gizli ayıplar yönünden kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki tüketicinin ne zaman farkedebileceği ile bağımsız bölümün teslim tarihi ve tespit tarihi de göz önünde bulundurularak yasal süresi içinde ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı ve yine açık ayıplar yönünden yasal süresi içinde ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı hususlarına yer verilerek taraf ve yargı denetimine esas gerekçeli ek rapor tanzimi sağlanarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde ana ve birleşen davaların reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davacıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davacıların temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz edilen kararın BOZULMASINA, 2.bentte açıklanan nedenlerle davacıların sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu davacı ... yönünden açık, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu diğer davacılar yönünden kapalı olmak üzere, 22/01/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5235, Karar No: 2008/6068, Tarih: 09.05.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/5235 E.  ,  2008/6068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 14.09.2005 gününde verilen dilekçe ile temliken tescil ve alacak istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; temliken tescil talebinin reddine, alacak davasının kısmen kabulüne dair verilen 03.05.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, tarla vererek onun yerine bahçe yaptırma sözleşmesine dayalı temliken tescil, ikinci kademedeki istek ise artırılan kamulaştırma bedelinin 1/2 sinin tahsili istemlerine ilişkindir.

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece Türk Medeni Kanunun 724.maddesine dayalı davanın reddine, alacak yönünden açılan davanın kısmen kabulü ile 34.930,89 YTL’nin davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Hükmü, davacı ve davalılar temyiz etmiştir.

Başkasının tarlası üzerine kendi fidanlarını dikerek bağ ve bahçe yapılması halinde uygulanacak yasa hükmü 5.7.1944 tarih 12/26 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere Türk Medeni Kanunun 724. maddesidir.

Gerçekten, Türk Medeni Kanununu 724. maddesi ile Yasanın 718. maddesinde hükme bağlanan mülkiyet hakkı kapsamına sınırlama getirilmiş, bazı koşulların varlığı halinde arazi mülkiyeti ile üzerindeki ağaçlar arasındaki irtibat kesilmiş ve bazı koşulların varlığı halinde ağaç sahibine mülkiyeti talep yetkisi tanınmıştır. Kanunun tanıdığı bu hakkın kişisel hak niteliğinde olduğu tartışmasızdır.

1-Somut uyuşmazlıkta, davacı tarafından fıstık bahçesi haline getirildiği taşınmaz 51 ada 19 parsel sayılı taşınmazdır. 42.336 metrekare yüzölçümündeki

bu taşınmazın 8732.42 metrekaresinin kamulaştırıldığı, kalan bölümün 51 ada 40 ve 41 parseller olarak davalılar adına paylarına göre tapuya tescil edildiği anlaşılmaktadır. Az önce sözü edildiği üzere davacının dayanağı 51 ada 19 parsel üzerinde varlığını iddia ettiği fıstık ağaçlarından kaynaklanan kişisel haktır. Taşınmazın tapulama tespiti 10.3.1989 tarihinde yapılmış, hükmen davalılar adına 17.10.1991 tarihinde tescil edilmiştir. Eldeki dava ise, 19.4.2005 tarihinde açılmış bulunmaktadır. 3402 sayılı Kadastro Kanunun 12/3. maddesi hükmünce tutanaklarda belirtilen haklara, sınırlandırma ve tespitlere ait tutanakların kesinleştiği tarihten itibaren 10 yıl geçtikten sonra kadastrodan önceki hukuki sebeplere dayanarak itiraz olunup dava açılamayacağından 9.4.2005 tarihinde açılan dava 10 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra açılmıştır. Dolayısıyla re’sen gözetilmesi zorunlu hak düşürücü sürenin varlığı davacının temliken tescil istemine ilişkin davasının dinlenmesine engeldir. Temliken tescil istemi değişik nedenlerle red edilmiş ise de hüküm sonuçta bu istemin reddine ilişkin bulunduğundan davacının bütün temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalıların temyiz itirazlarına gelince;

Davadaki tazminat isteminin nedeni başlangıçta 51 ada 19 parsel sayılı olan taşınmaza dikilen fıstık ağaçları sebebi ile kayıt maliklerine kamulaştırma suretiyle yapılan ve ancak davalıların sebepsiz zenginleşmelerine neden olan ödemelerdir. Davalılara kamulaştırma sebebi ile yapılan ödemelerin 2/3 inin arazi değerine, 3/5’ininde taşınmaz üzerinde yetişen mahsule karşılık geldiği saptanmıştır. Davacı 51 ada 19 parselde 1/2 oranında hak sahibi olduğunu ileri sürdüğünden ağaçlar sebebiyle davalılara yapılan ödemelerden davacının talep edebileceği pay ödemelerin 1/2’sidir. Bu miktar 17465.40 YTL olduğundan mahkemece kamulaştırma sonucu davalılara ağaçlar sebebiyle ödenen payın tümü davacıya aitmiş gibi daha fazlanın hüküm altına alınması doğru olmadığından karar davalılar yararına bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle mahkeme karar gerekçesinin HUMK’nun 437/son maddesince değiştirilerek düzeltilmesine ve davacının bütün temyiz itirazlarının reddine, hükmün 2.bent uyarınca temyiz eden davalılar yararına BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın iadesine, 09.05.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6668, Karar No: 2021/8158, Tarih: 04.11.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/6668 E.  ,  2021/8158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 42. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından, 06.05.2021 tarihli ek karar ve asıl kararda aleyhine hükmedilen tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Bölge adliye mahkemesince 06.05.2021 tarihli ek kararla; davacı-davalı erkeğin çıkartılan muhtıraya rağmen temyiz posta giderini yatırmadığı gerekçesi ile davacı-davalı erkek tarafça temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiş, bu ek karar davacı-davalı erkek tarafından temyiz edilmiştir. Davacı-davalı erkek tarafından temyiz başvurusunda gereken harç ve bir miktar gider avansı yatırılmıştır. Yatırılan gider avansının posta gideri için yeterli olduğu anlaşılmakla posta gideri için muhtıra çıkartılması ve muhtıra gereği yerine getirilmemesi nedeni ile verilen ek kararın ortadan kaldırılmasına karar verilmesi gerekmiştir.

2- İşin esasının incelenmesine gelince;

Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan 12.01.2021 tarihli hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple 06.05.2021 tarihli ek kararın KALDIRILMASINA, yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple 12.01.2021 tarihli hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 292.10 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine kesin olarak oy birliğiyle karar verildi. 04.11.2021 (Prş.)