muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3952, Karar No: 2024/2344, Tarih: 03.04.2024

Davacı-davalı erkek vekilinin tüm, davalı-davacı kadın vekilinin reddedilen yön dışındaki temyiz itirazları yönünden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-davalı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; kadının sürekli olarak maddî ve lüks taleplerde bulunduğunu, birlik görevlerini yerine getirmediğini, günlerce küs kaldığını, kapris yaptığını, şüpheli tavırlar sergilediğini, yatakları ayırdığını, bipolar rahatsızlığı bulunduğunu evlendikten sonra kadının kaprisli tavır ve davranışları nedeniyle atak geçirdiğini, geçirdiği atak sonrasında Ereğli'ye ve Konya'ya tedavi için gittiğinde davacının ve ailesinin üzüntü dahi duymadıklarını, bayramda tek başına ailesinin yanına gittiğini, davalının da plajlardan kafelerden durum paylaştığını belirterek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince boşanmalarına, 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı-davacı kadın vekili cevap dilekçesinde özetle; erkeğin birlik görevlerini yerine getirmediğini, aşağıladığını, ailesinin küçük gördüklerini, erkeğin bunlara sessiz kaldığını, ailesinin sürekli evliliklerine müdahale ettiğini, rehberindeki eski iş arkadaşlarının telefonlarını kendi telefonuna kaydettiğini, kardeşi ve kuzeniyle yazışmalarını okuduğunu, sosyal medya hesaplarını denetimi altına aldığını, ailesi ile bile görüşecek serbest alan bırakmadığını, sosyal anlamda kendisini kısıtladığını, bayramda tek başına ailesine gittiğini, 10 gün sonra davacının ablasının arayarak davacının boşanmak istediğini söylediğini, o tarihten bu yana birlikte olmadıklarını, bayram sonrası erkeğin geldiğinde kendisini evde görmek istemediğini ortak konutu boşaltmasını ailesinin söylediğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı-davacı kadın birleşen dava dava dilekçesinde özetle; cevap dilekçesinde belirttiği nedenlerle evlilik birliğinin çekilmez hal aldığını bildirerek tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince

boşanmalarına, aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 100.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2.Davalı-davacı kadın birleşen dava dava dilekçesinde özetle; cevap dilekçesinde belirttiği nedenlerle evlilik birliğinin çekilmez hal aldığını bildirerek tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince

boşanmalarına, aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 100.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile erkeğin tarafların en son ayrılığından sonra Konya Ereğli'de bulunan akrabalarını da yanına alarak davalı kadınla ile barışmak amacıyla Alanya'ya geldiği ve barışma girişiminde bulunduğu, özellikle erkek tanıklarının beyanlarında erkeğin kadın ile barışmak istediği için bu yola başvurduğunun ifade edildiği görülmekle erkeğin dava konusu ettiği olayları affettiği, en azından hoşgörüyle karşıladığı kanaatine varıldığı, tarafların yaşadıkları ilk ayrılıktan sonra barışmalarının akabinde bayramın geçirileceği yer konusunda tartışma yaşadıkları ve bu tartışmadan sonra erkeğin ertesi gün eşine haber vermeden evden ayrılıp tek başına bayramı geçirmek için ailesinin yanına gittiği ve daha sonra ailesi aracılığıyla kadına boşanmak istediği ve evden eşyalarını alarak ayrılması hususunda haber yolladığı, bu haliyle erkeğin tam kusurlu olduğu gerekçesi ile; erkeğin davasının reddine, kadının davasının kabulüne ve tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince boşanmalarına, taraflar için tedbir nafakasına hükmolunmasına yer olmadığına, kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine, kadın yararına12.000,00 TL maddî, 10.000,00 TL manevî tazminatın kadına ödenmesine, erkeğin manevî tazminat talebinin reddine karar verilmiştir

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı taraflar istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı- davalı erkek vekili; asıl davanın reddi ve karşı davanın kabulü yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.Davalı-davacı kadın vekili; tazminatların miktarı yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı taraflar istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı- davalı erkek vekili; asıl davanın reddi ve karşı davanın kabulü yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.Davalı-davacı kadın vekili; tazminatların miktarı yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesininyukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; erkek ile ailesinin dava öncesinde görüşme talep etmiş olmalarının ancak görüşmenin gerçekleşememiş olmasının erkeğin kadını affettiği, en azından hoşgörü ile karşıladığı yönündeki kabulün doğru olmadığı, kadının evlilik birliği içinde tarafların sosyal ve ekonomik durumlarının üzerinde olacak şekilde dışarıda yemek yemek, araba kiralayıp gezmek şeklinde maddi isteklerinin bulunduğu, isteklerin yerine gelmemesi halinde kapris yaparak küstüğü, erkeğe ve ailesine iyi davranmadığı, surat astığı, ayrıca aile müdahalesine sessiz kaldığı, erkeğin ise; kıskanç davranışlar sergilediği, kadını kısıtladığı, aile müdahalesine sessiz kaldığı, son olayda eşyalarını alarak evi terk ettiği, evlilik birliğinin sona ermesinde tarafların eşit kusurlu oldukları, buna göre erkeğin kusur belirlemesi ve asıl davanın reddine, kadın yararına hükmedilen tazminatlara ilişkin istinaf başvurusunun kabulü ile kararının kusur belirlemesine ilişkin gerekçesinin açıklanan şekilde düzeltilmesine, asıl davanın da kabulüne karar vermek gerektiği, toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu oldukları anlaşıldığından kadının talep ettiği maddî-manevî tazminat talepleri ile erkeğin talep ettiği manevi tazminatın ayrı ayrı reddine karar verilmesi gerektiği, gerekçesi ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili bentlerin kaldırılmasına, erkeğin davasının da kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince boşanmalarına, kadının maddî ve manevî tazminat talebinin koşulları oluşmadığından reddine, erkeğin sair yönlere ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı-davalı erkek vekili; kusur belirlemesi ve manevî tazminat talebinin reddinin usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı-davacı kadın vekili; kusur belirlemesi, erkeğin davasının kabulü, tazmınatların reddi, nafakaların reddi

nin usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı-davalı erkek vekili; kusur belirlemesi ve manevî tazminat talebinin reddinin usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı-davacı kadın vekili; kusur belirlemesi, erkeğin davasının kabulü, tazmınatların reddi, nafakaların reddi

nin usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflarca 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebine dayalı olarak açılan boşanma ve fer'îleri istemine ilişkin davalarda taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, erkeğin boşanma davasının kabulü kararının yerinde olup olmadığı, tazminat şartlarının somut olayda gerçekleşip gerçekleşmediği, noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı-davacı kadın vekilinin nafakalar yönünden temyiz dilekçesinin istinaf edilmeyen yön temyiz edilemeyeceğinden REDDİNE,

2.Davalı-davacı kadın vekilinin diğer hususlara yönelik, davacı- davalı erkek vekilinin tüm temyiz itirazlarına yönelik yapılan incelenmeye gelince;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/103, Karar No: 2015/7108, Tarih: 12.11.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/103 E.  ,  2015/7108 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2014/386614

Bileti olmaksızın spor müsabakalarını izlemek amacıyla spor alanlarına girmek suçundan sanık A.. Y..’in, 6222 sayılı Sporda Şiddet ve Düzensizliğin Önlenmesine Dair Kanun’un l5/1, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 160,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı Kanun'un 231/8. maddesi gereğince 5 yıl süreyle denetime tabi tutulmasına, 6222 sayılı Kanunun 18/1. maddesi gereği güvenlik tedbiri olarak spor müsabakalarını seyirden yasaklanmasına, tedbirin hükmün kesinleşmesinden itibaren 1 yıl süre ile uygulanmasına, aynı maddenin 8. fıkrası gereği sanığa “yasaklama kararının sebebini oluşturan fiilin işlendiği müsabakanın tarafı olan ve taraftarı olduğu Galatasaray Futbol takımının katıldığı spor müsabakalarının yapılacağı gün, yurt içinde bulunduğu takdirde, müsabakanın başlangıç saatinde ve bundan bir saat sonra bulunduğu yere en yakın genel kolluk birimine başvurmakla yükümlü olduğunun aksine hareket hâlinde 6222 sayılı Kanun’un 18/9. maddesi gereği adlî para cezası ile cezalandırabileceği hususunun ihtarına dair İstanbul Anadolu 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 14/02/2014 tarihli ve 2013/635 esas, 2014/171 karar sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 21/11/2014 gün ve 70148 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02/12/2014 gün ve KYB. 2014-386614 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

6222 sayılı Kanun'un 18/8 maddesindeki “ Bu madde hükümlerine göre spor müsabakalarını seyirden yasaklanan kişi, yasaklama kararının sebebini oluşturan fiilin işlendiği müsabakanın tarafı olan ve taraftarı olduğu takımın katıldığı spor müsabakalarının yapılacağı gün, yurt içinde bulunduğu takdirde, müsabakanın başlangıç saatinde ve bundan bir saat sonra bulunduğu yere en yakın genel kolluk birimine başvurmakla yükümlüdür.” şeklindeki düzenleme karşısında, fiilin işlendiği müsabakanın tarafı ve taraftarı olmayan sanık hakkında seyirden yasaklama kararı uygulanamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

6222 sayılı Sporda Şiddet ve Düzensizliğin Önlenmesine Dair Kanun’un 18/1. maddesindeki “ Kişinin, bu Kanunda tanımlanan veya yollamada bulunulan ilgili kanunlardaki suçlardan dolayı mahkemece kurulan hükümde, hakkında güvenlik tedbiri olarak spor müsabakalarını seyirden yasaklanmasına karar verilir. Seyirden yasaklanma ibaresinden kişinin müsabakaları ve antrenmanları izlemek amacıyla spor alanlarına girişinin yasaklanması anlaşılır. ....” hükmü, 18/6. maddesindeki “...hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, ...karar verilmesi halinde, kararın kesinleştiği tarihten itibaren; ....bir yıl süreyle spor müsabakalarını seyirden yasaklama tedbirinin uygulanmasına devam edilir.” hükmü ile 18/8. maddesindeki “ Bu madde hükümlerine göre spor müsabakalarını seyirden yasaklanan kişi, yasaklama kararının sebebini oluşturan fiilin işlendiği müsabakanın tarafı olan ve taraftarı olduğu takımın katıldığı spor müsabakalarının yapılacağı gün, yurt içinde bulunduğu takdirde, müsabakanın başlangıç saatinde ve bundan bir saat sonra bulunduğu yere en yakın genel kolluk birimine başvurmakla yükümlüdür." hükmü gözönüne alınarak, 25/04/2013 günü oynanan Fenerbahçe – SL Benfica futbol müsabakası öncesinde biletsiz olarak stada girmek suçundan mahkemece kurulan hükümde 6222 sayılı Kanun'un 18/1. maddesi gereğince hakkında güvenlik tedbiri olarak spor müsabakalarını seyirden yasaklanmasına karar verilen sanığın müsabakanın tarafı olan takımın (somut olayda Fenerbahçe ve SL Benfica futbol takımları) veya taraftarı olduğu takımın (somut olayda sanığın taraftarı olduğu Galatasaray fotbol takımının) katıldığı spor müsabakalarında kolluğa başvurmakla yükümlü tutulabileceğinin anlaşılması karşısında; mahkemece sanığın taraftarı olduğu Galatasaray futbol takımının katıldığı spor müsabakalarında kolluğa müracaat yükümlülüğü yüklenmesine karar verilmesinde usul ve hukuka aykırılık görülmediğinden; yerinde görülmeyen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 12/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6018, Karar No: 2011/8176, Tarih: 14.07.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/6018 E.  ,  2011/8176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Mersin 2. İcra Mahkemesi

KARAR TARİHİ :27.8.2010

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu aleyhine tahliye istemli olarak başlatılan icra takibine itiraz edilmesi üzerine davacı alacaklı icra mahkemesinden itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece istemin reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı icra müdürlüğündeki takip talepnamesinde her ne kadar 15.5.2010 başlangıç tarihli yazılı kira sözleşmesine dayanmış ise de, takip talebine eklediği kira sözleşmesi 15.5.2007 başlangıç tarihli olup kiralayan ... ile kiracı ... arasında yapılmıştır. Davacının kiralananı 4.12.2008 tarihinde ...'dan satın almak suretiyle iktisap ettiği anlaşılmaktadır. Davacı satın aldıktan sonra kiracıya iktisabını ihtarname göndererek usulünce bildirmiş ve fuzuli işgal nedeniyle tahliye davası açmış ise de, bu dava davalının kiracı olduğundan bahisle reddedilmiş, davacı bu defa davamıza konu icra takibi ile kiraların ödenmesi, olmadığı takdirde tahliye isteminde bulunmuştur. Davalı kira paralarının kiralayana ödendiğini, davacının kiralayan olmadığını, malik görünse de mülkiyet hakkının tartışmalı olduğunu, davacının iktisap dayanağı olan ihalenin feshedildiğini bildirerek borca itiraz etmiştir. Mahkemece dava, davacının kiralayan olmaması sebebiyle dava hakkı olmadığı gerekçesiyle reddedilmiştir.

Yukarıda açıklananlara göre davacı kiralayan değil ise de, usulünce taşınmaza malik olmuş ve kiracıya mülkiyet hakkını bildirerek kira alacağının ödenmesi istemiyle icra takibi yapmıştır. Malikin mülkiyet hakkı nedeniyle kira alacağını istemesi ve ödenmemesi halinde temerrüt nedeniyle tahliye isteminde bulunmasında bir usulsüzlük bulunmamaktadır. Mahkemece icra takibinde davacı tarafından dayanılan yazılı kira sözleşmesi hükümleri de değerlendirilerek işin esasının incelenmesi gerekirken yazılı gerekçeyle istemin reddine karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 14.7.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5373, Karar No: 2021/6861, Tarih: 17.06.2021

**19. Ceza Dairesi         2021/5373 E.  ,  2021/6861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 17/06/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/287, Karar No: 2007/571, Tarih: 06.03.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/287 E.  ,  2007/571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 4. İcra Mahkemesi

Alacaklısını zarara uğratmak için mevcudunu eksiltmek suçundan sanık ... hakkında açılan davada müştekinin şikayet hakkının İİK'nun 349.maddesi gereğince düşürülmesine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının onama istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Şikayetçi vekilinin hazır bulunduğu 23.5.2006 tarihli oturumda, yargılamanın 27.6.2006 tarihine ertelendiğinden haberdar olmasına karşın, anılan günde duruşmaya katılmadığı gibi mazerette bildirmediği anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca istem gibi ONANMASINA, 6.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25521, Karar No: 2013/18614, Tarih: 27.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/25521 E.  ,  2013/18614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir.Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine

başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir.İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir.Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.