muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/8733, Karar No: 2011/11905, Tarih: 07.12.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/8733 E.  ,  2011/11905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Edirne İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak iddiasının reddi davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün davalı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine mahkemece 20.05.2011 tarihli Ek karar ile eksik temyiz harcına ilişkin ihtarname gereğinin yerine getirilmemesi nedeniyle red edilmiş, bu ek kararda davalı (3.kişi) tarafından süresi dışında temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R-

Davalı 3.kişi vekilinin 18.03.2011 tarihli temyiz dilekçesi, mahkemece 20.5.2011 tarihli Ek Karar ile, eksik temyiz harcına ilişkin ihtarname gereğinin yerine getirilmemesi nedeniyle red edilmiş, bu karar davalı 3.kişi vekiline 31.05.2011 tarihinde tebliğ edilmiş olmasına rağmen anılan Ek karar İİK’nun 363. maddesinde öngörülen 10 günlük temyiz süresi geçtikten sonra 13.06.2011 tarihinde temyiz edilmiştir. İİK’nun 365/son maddesi gereği davalı 3.kişinin süresinde olmayan bu temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir

Kaldı ki, 2011 yılında icra mahkemelerince istihkak davaları sonucunda verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 4.420 00-TL.’sini geçmesi gerekir.

İstihkak davalarında dava konusunu, takip konusu alacak miktarı ile haczedilen mal değerinden hangisi az ise o miktar oluşturmaktadır.

Somut olayda, temyiz konusu dava değeri alacak miktarı olan 2.673,00 TL'dir.

Bu durumda hüküm kesin nitelik taşıdığından temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıdaki nedenlerle İİK’nun 363, 365/3 Eki 1. maddeleri uyarınca davalı 3.kişi vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı 3. kişiye geri verilmesine 07.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13752, Karar No: 2007/1603, Tarih: 05.02.2007

10. Hukuk Dairesi 2006/13752 E., 2007/1603 K.

**10. Hukuk Dairesi 2006/13752 E., 2007/1603 K.**

**- BAĞ-KUR SİGORTALILIĞI

- BORÇLANMA

- EKSİK ARAŞTIRMA VE İNCELEME SONUCU VERİLEN HÜKÜM

- PRİM BORCUNUN ÖDENMESİ**- 506 S. SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) [ Geçici Madde 18 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı, 10.03.1991 - 31.12.1997 tarihleri arasında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi Hatice Kamışlık tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava hukuki nitelikçe; 4956 sayılı kanunun yürürlüğe girdiği 02/08/2003 tarihine kadarki dönemde Bağ-Kur'a kayıt ve tescili bulunmayan, ancak, bu tarihten sonra Kurumca, 05/08/2003 tarihi itibariyle 1479 sayılı Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescili yapılan davacının; 10/03/1991 ile 31/12/1997 tarihleri arasındaki vergi kaydına dayalı kendi nam ve hesabına bağımsız çalışma süresinin tespiti istemine ilişkindir.

Davanın yasal dayanağını teşkil eden 1479 sayılı Kanuna 4956 sayılı kanunun 47. maddesiyle eklenen geçici 18. madde hükmüne göre; bu kanun kapsamında sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04/10/2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri 04/10/2000 tarihinden itibaren başlayacaktır. Nitekim, 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalılık niteliği taşımasına rağmen, 4956 sayılı kanunun yürürlüğe girdiği 02/08/2003 tarihi öncesinde kayıt ve tescili bulunmayan davacının, sonradan, 05/08/2003 tarihinde başlayan vergi mükellefiyeti nedeniyle, bu tarih itibariyle anılan kanun kapsamında zorunlu sigortalı olarak kayıt ve tescili yapılmıştır.

Diğer taraftan, aynı geçici maddede; "bu kanunun (4956 sayılı Kanun) yürürlük tarihinden itibaren 6 ay içinde (05/02/2004 tarihine kadar) Kuruma yazılı olarak başvuran sigortalıların, 20/04/1982 ile 04/10/2000 tarihi arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen sürelere ilişkin olarak 49. ve ek 15. maddelere göre hesaplanacak prim borçlarının tamamını, tebliğ tarihinden itibaren 1 yıl içinde, ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağının yürürlükte olan prim tutarı üzerinden ödemeleri kaydıyla bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği" hükmüne yer verilmiştir.

Bu yönde; geçici 18. madde hükmünde yer alan, "kuruma yazılı olarak başvuru" koşulu 02/08/2003 tarihi öncesinde Bağ-Kur'a kayıt ve tescili olmayan, ancak, vergi mükellefiyetine dayalı olarak sigortalılık niteliği taşıyanların, bu çalışma sürelerini sigortalılık süresi olarak değerlendirmeleri konusunda, geçerlik şartı olmayıp, bu yöndeki sigortalı iradesinin kuruma karşı ortaya konması bakımından, ispat şartıdır. Kaldı ki, yasa koyucu, borçlanma konusunda kuruma yazılı başvuruyu, herhangi bir şekil şartına da bağlamamıştır. Açıklanan bu esaslar yanında, sosyal güvenlik hakkının, anayasal güvenceye sahip, vazgeçilemez nitelikli temel insan haklarından biri olduğu da gözetildiğinde, sigortalıların, 04/10/2000 tarihi öncesindeki vergi kaydına dayalı çalışmalarını, primlerini ödemek kaydıyla, 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalılık süresi olarak değerlendirme yönündeki iradelerini,05/02/2004 tarihine kadarki süre için de, herhangi bir şekilde kuruma karşı ortaya koymaları halinde, anılan madde kapsamında kuruma yapılmış, geçerli bir başvurunun varlığı kabul edilmelidir. Şüphesiz, borçlanma konusu sürelerin, sigortalılık süresi olarak değerlendirilebilmesi, ancak, bu sürelere ilişkin olarak anılan madde çerçevesinde belirlenmiş primlerin kuruma ödenmesi halinde mümkün olabilecektir.

Dava konusu somut olayda, davacı, 6 aylık yasal süre içinde, 05/09/2003 tarihinde kuruma verdiği giriş bildirgesinde; yasal çerçevede sigortalılık hak ve mükellefiyetinin başladığı 05/08/2003 tarihi yanında, 04/10/2000 tarihi öncesine ilişkin olarak, 10/03/1991 ile 31/12/1997 tarihleri arasında da, vergi mükellefiyetinin bulunduğu ifadesine yer vermiş bulunmakla; bu döneme ilişkin süreleri, borçlanma suretiyle primlerini ödeyerek, sigortalılık süresi olarak değerlendirme konusundaki iradesini kuruma karşı ortaya koymuş olmaktadır. Hal böyle olunca da, davacının, geçici 18. madde kapsamında yasal süresi içinde, kuruma yazılı başvurusunun varlığı kabul edilerek, davaya konu, vergi kaydına dayalı çalışma sürelerinin; davacıya mehil verilmek suretiyle bu süre içinde anılan madde hükmüne göre belirlenecek prim borcunun ödenmesi durumunda, 1479 sayılı Kanun kapsamında geçerli sigortalılık süresi olarak kabulüne karar verilmelidir.

Açıklanan madde ve hukuki esaslar gözetilmeksizin, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı biçimde hüküm kurulması, usül ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine ,Üye M.Zafer Erdoğan'ın muhalefetine karşı; Başkan Coşkun Erbaş, Üyeler Ö.Şansal Erkam, Coşkun Öztürk ve Üye Neslihan Sever'in oylarıyla ve oyçokluğuyla, 05/02/2007 gününde karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

O halde, davacı vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine ,Üye M.Zafer Erdoğan'ın muhalefetine karşı; Başkan Coşkun Erbaş, Üyeler Ö.Şansal Erkam, Coşkun Öztürk ve Üye Neslihan Sever'in oylarıyla ve oyçokluğuyla, 05/02/2007 gününde karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

05.08.2003 tarihinde başlayan vergi kaydına istinaden davalı Bağ-Kur'ca 1479 Sayılı Kanuna göre sigortalı olarak tescili yapılan davacı, daha sonra 04.05.2004 tarihli dilekçe ile Kuruma başvurarak 1991 - 1997 yıllarında vergi kaydına dayalı bağımsız çalışmalarının değerlendirilmesini talep etmiştir.

Davanın yasal dayanağı 506 Sayılı Kanuna 4956 Sayılı Kanun ile eklenen geçici 18. maddesidir. 1982 - 2000 yılları arasında vergiye kayıtlı sürelerin değerlendirilmesi imkanını tanıyan ve 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren bu madde başvuru için maddenin yürürlük tarihinden itibaren 6 aylık bir süre tanımıştır. 6 aylık süre hak düşürücü süre olup 02.02.2004 tarihinde sona ermektedir. Davacının değerlendirmeye ilişkin başvurusu ise bu tarihten sonradır. Davacı bu süreyi geçirmiştir. Mahkemenin 6 aylık sürenin geçip geçmediğini re'sen araştırması gerekir.

Mahkeme davanın reddi kararını bu gerekçeye dayandırmıştır.Karar doğrudur. Onanması gerekir.

Açıklanan sebeplerle Daire çoğunluğunun bozma kararına katılmıyorum.

M.Zafer ERDOĞAN

ÜYE
Yargıtay — Esas No: 2019/5983, Karar No: 2022/847, Tarih: 18.01.2022

**8. Ceza Dairesi         2019/5983 E.  ,  2022/847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK.nın 225/1. maddesinde öngörülen düzenlemeye göre, hükmün ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve fail hakkında verilebileceği, hükmün konusunun iddianamede gösterilen eylemlerle sınırlı olduğu, bir suçtan dava açılırken başka suçtan bahsedilmesinin, o suçtan dava açılması anlamına gelmediği, bu kapsamda iddianamedeki anlatım ve nitelendirmeye göre, sanık hakkında 5271 sayılı CMK.nın 170/3. ve 225/1. maddelerine uygun olarak hürriyeti tahdit suçundan açılmış bir dava bulunmadığı, sanığın iddianamede anlatılan eylemlerinin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna dönüşmeyeceğide gözetilerek, cinsel istismar suçundan açılan davaya devam edilerek sonucuna göre bu suçtan bir karar verilmesi gerekir iken iddianame yerine geçmesi olanaklı bulunmayan ek savunma ile yetinilerek, sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafii ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18.01.2022 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Dairemizin 2019/5983 esas sayılı dosyasında sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılmak mümkün olmamıştır. Şöyle ki;

5271 sayılı CMK.nın 225/1. maddesinde " Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve fail hakkında verilir. "Mahkeme, fiilin nitelendirilmesinde iddia ve savunmalarla bağlı değildir." hükümleri yer almaktadır.

CMK.nın 225. maddesi incelendiğinde, mahkemenin iddianamede unsurları gösterilen fiil ile bağlı olduğu ancak, fiilin nitelendirilmesinde iddianameye bağlı olmadığı açıktır. Mahkeme, fiilin hangi suçu oluşturduğunu serbestçe tayin etme hakkına sahiptir. İddianamede yazılı olan fiil ile bağlı olma durumu, hatalı olarak yazılan kanun maddeleri ve suç adı ile bağlı olma anlamına gelmemektedir. Maddenin ikinci fıkrasındaki hüküm çok açık bir şekilde düzenlenmiştir.

Bu konuda Ceza Genel Kurulunun 2014/451 Esas 2015/401 Karar sayılı ilamında;

"CMK’nın 225. maddesinde yer alan; “hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir. Mahkeme, fiilin nitelendirilmesinde iddia ve savunmalarla bağlı değildir ” şeklindeki düzenleme gereğince de hangi fail ve fiili hakkında dava açılmış ise ancak o fail ve fiili hakkında yargılama yapılarak hüküm verilebilecektir.

Bu konuda Ceza Genel Kurulunun 2014/451 Esas 2015/401 Karar sayılı ilamında;

"CMK’nın 225. maddesinde yer alan; “hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir. Mahkeme, fiilin nitelendirilmesinde iddia ve savunmalarla bağlı değildir ” şeklindeki düzenleme gereğince de hangi fail ve fiili hakkında dava açılmış ise ancak o fail ve fiili hakkında yargılama yapılarak hüküm verilebilecektir.

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS) 6/3-a maddesine göre de; "bir suç ile itham edilen herkesin kendisine karşı yöneltilen suçlamanın niteliği ve sebebinden en kısa sürede, anladığı bir dilde ve ayrıntılı olarak haberdar edilmek" hakkı bulunmaktadır. İsnadın sebebi yargılama konusu fiildir, mahiyeti ise hukuki vasıflandırmasıdır. İsnat hem yargılamanın konusunu hem de sınırını teşkil etmektedir.

Anılan bu düzenlemeler uyarınca iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen eylemin dışına çıkılması, dolayısıyla davaya konu edilmeyen fiil veya olaydan dolayı yargılama yapılması ve açılmayan davadan hüküm kurulması yasaya açıkça aykırılık oluşturacaktır.

Öğretide “davasız yargılama olmaz” ve “yargılamanın sınırlılığı ” olarak ifade edilen bu ilke uyarınca hâkim, ancak hakkında dava açılmış bir fiil ve kişi ile ilgili yargılama yapabilecek ve önüne getirilen somut uyuşmazlığı hukuksal çözüme kavuşturacaktır.

Bu bağlamda davasız yargılama olmaz ilkesinin bir anlam ifade edebilmesi için isnadın dava açan belgede açıkça ve etraflıca açıklanması ve mahkemenin de dava açan bu belgedeki fiil ve fail ile bağlı olması gerekir. Aksi takdirde davasız yargılama olmaz ilkesinin ihlal edilerek dava konusu yapılmayan bir fiil ve fail hakkında yargılama yapılıp karar verilmesi durumunda iddia edenle yargılayan aynı makamda birleşmiş olacağından yapılan yargılamanın adil bir yargılama olduğundan da söz edilemez.

Ceza Muhakemesi Kanununun 226. maddesi ile de; “sanık, suçun hukukî niteliğinin değişmesinden önce haber verilip de savunmasını yapabilecek bir hâlde bulundurulmadıkça, iddianamede kanunî unsurları gösterilen suçun değindiği kanun hükmünden başkasıyla mahkûm edilemez.

Cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında aynı hüküm uygulanır.

Ek savunma verilmesini gerektiren hâllerde istem üzerine sanığa ek savunmasını hazırlaması için süre verilir.

Yukarıdaki fıkralarda yazılı bildirimler, varsa müdafıe yapılır. Müdafii sanığa tanınan haklardan onun gibi yararlanır” hükmü getirilmiştir.

Cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında aynı hüküm uygulanır.

Ek savunma verilmesini gerektiren hâllerde istem üzerine sanığa ek savunmasını hazırlaması için süre verilir.

Yukarıdaki fıkralarda yazılı bildirimler, varsa müdafıe yapılır. Müdafii sanığa tanınan haklardan onun gibi yararlanır” hükmü getirilmiştir.

Ancak kanun koyucu bu düzenlemeyle; iddianamede anlatılan eylem değişmemiş olmakla birlikte, o eylemin hukuksal niteliğinde değişiklik olmasını anılan ilkeye aykırı görmemiş, bu gibi hâllerde sanığa ek savunma hakkı verilerek değişen suç niteliğine göre bir hüküm kurulmasına olanak sağlamıştır. Bu düzenlemenin bir sonucu olarak mahkeme, eylemin hangi suçu oluşturacağına ilişkin nitelendirmede iddia ve savunmayla bağlı değildir. Örneğin iddianamede hırsızlık olarak nitelendirilen eylemin, suç eşyasının kabul edilmesi suçunu oluşturacağı görüşünde olan mahkeme, sanığa ek savunma hakkı vermek suretiyle suç eşyasının kabul edilmesi suçundan hüküm kurabilecektir. İddianamede anlatılan olayın dışında bir fail ve fiilin yargılanması söz konusu olduğunda ise, suç duyurusunda bulunulması ve iddianame ile dava açılması halinde de gerekli görüldüğünde her iki iddianame ile açılan davaların birleştirilmesi yoluna gidebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

İddianame, görevsizlik kararı ve yerel mahkeme kararında değerlendirilen eylemler aynı olup, yerel mahkemece de iddianamede ve görevsizlik kararında unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında hüküm kurulmuştur. Cumhuriyet savcılığı ve görevsizlik kararı veren asliye ceza mahkemesi bu eylemin “cinsel saldırı” suçunu, yerel mahkeme ise “kişiyi cinsel amaçlı hürriyetinden yoksun kılma suçuna teşebbüs” suçunu oluşturduğunu kabul etmiştir. CMK’nun 225/2. maddesinde de açıklandığı üzere mahkeme fiilin nitelendirilmesinde iddia ile bağlı olmadığından fiilin nitelendirilmesini serbestçe yapabilecektir.

Ceza Genel Kurulunun 2016/127 Esas, 2018/482 Karar sayılı ilamı da aynı yöndedir.

Dava dosyamızda bulunan Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 16.05.2012 tarih ve 2012/6939 iddianame sayılı iddianamesinde, aynen " Olay tarihinde "..." adresindeki evleri önündeki parkta oynamakta olan mağdurların yanına, "mavi kırmızı çizgili kısakollu gömlekli, kot pantolonlu, kulağında beyaz renkli kulaklık, elinde beyaz telefon olan, siyah saçlı, kısa sakallı, sivilceli" şüphelinin geldiği ve bankta oturduğu, bir süre sonra yağmur yağması üzerine mağdurların evlerine gitmek için apartman giriş kapısına doğru yürüdükleri sırada şüphelinin takip ettiğini gördükleri, apartmanda bulunan asansör önüne geldiklerinde şüphelinin mağdurlara isimlerini ve kaçıncı katta oturduklarını sorduğu, mağdur ...'ın durumdan şüphelenerek asansörle çıkmadığı ve merdivenlerden kardeşi ile birlikte çıkmaya başladığı, şüphelinin mağdurları takip ederek "mağdurlara burda başka

park varmı, nasıl gidebilirim, bana parkı gösterebilir misiniz" şeklinde sorular sormaya başladığı, mağdur ...'in red cevabı üzerine şüphelinin mağduru belinden tutarak sürüklemeye çalıştığı, yine diğer mağduru boynundan tutarak sürüklemeye çalıştığı, mağdurların bağırması üzerine şüphelinin binadan kaçarak uzaklaştığı," şeklinde suça konu fiil açıklanmış, ancak suç adı olarak "çocuğun basit cinsel istismarı" uygulanması istenen yasa maddesi olarak TCK.nın 103/1-a, 53(iki kez) talep edilmiştir.

Görüldüğü gibi iddianamede sanığa atfedilen kusurla eylem olarak "apartman merdivenlerinden evlerine gitmekte olan küçük mağdurların, birisinin boynundan, diğerinin belinden tutularak, rızaları haricinde merdivenlerden aşağıya doğru götürmesi ve mağdurların bağırması üzerine de eylemi tamamlamadan bırakıp kaçmasıdır. Açıklanan bu fiil CGK.nın yukarıda alınan kararında açıklandığı gibi TCK.nın 109. maddesinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturur. Cinsel saldırıya ilişkin hiçbir anlatım iddianame metninde yer almamaktadır.

CMK.nın 225/2. maddesi gereği fiille bağlı olan mahkemenin aynı yasanın 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı tanınmak suretiyle bu suçtan hüküm kurulması usul ve yasaya uygundur. 18.01.2022
Yargıtay — Esas No: 2013/2424, Karar No: 2013/1609, Tarih: 28.01.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/2424 E.  ,  2013/1609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava,elektrik abonelik sözleşmesinden kaynaklanan kayıp kaçak bedeliyle ilgili tüketici sorunları hakem heyeti kararının iptaline ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile tarafların sıfatına bakılmaksızın bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 7.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 7.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 28.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8413, Karar No: 2016/10914, Tarih: 20.06.2016

**8. Hukuk Dairesi         2016/8413 E.  ,  2016/10914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Terkin

Hazine ile ... ve müşterekleri dava hakkında ...Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 17.05.2012 tarih ve 164/357 sayılı hükmün Daire'nin 09.03.2015 gün ve 2014/23447-2015/5582 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Davalılar vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı Hazine vekili, tapuda davalılar adına kayıtlı 242 parsel sayılı taşınmazın bir kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını açıklayarak bu kısmın tapu kaydının iptali ile kıyı olarak terkinine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu 242 parsel sayılı taşınmazın 517 m2'lik kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesiyle bu kısmın tapu kaydının iptali ile kıyı olarak terkinine karar verilmiş; davalılar vekilinin temyizi üzerine Dairemiz'in 09.03.2015 tarih 2015/23447 Esas ve 2015/5582 Karar sayılı ilamıyla hüküm onanmıştır. Davalılar vekili, bu kez süresi içerisinde karar düzeltme isteğinde bulunmuştur.

Yargıtay 1. Hukuk Dairesi'nin 10.02.2005 tarih 2005/583-1135 Esas ve Karar sayılı bozma ilamında belirtildiği gibi davalı taşınmaza tapulama işleminde revizyon gören 09.06.1966 tarih 33 sıra nolu tapu kaydı Hazine'nin de taraf olduğu ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 23.06.1964 tarih 1962/541 Esas ve 1964/345 Karar sayılı dosyasında görülen dava sonucu hükmen tescil yoluyla oluşmuştur. Bu şekilde Hazine'nin de taraf olduğu mahkeme kararıyla oluşmuş tapu kayıtlarına dayalı tespit yapılmış olması durumunda taraflar arasında ''kesin hüküm'' durumu oluşabilir. Kesin hüküm, teknik anlamda bir itiraz olduğu kadar aynı zamanda bir dava şartıdır (HMK 114/1-i). Kesin hüküm ve dava şartı taraflarca ileri sürülmese bile yargılamanın her aşamasında re'sen göz önünde bulundurulur. Kesin hükmün mevcudiyeti halinde daha önce bir taraf yararına hüküm verilmiş olması usuli kazanılmış hak teşkil etmez. Diğer bir anlatımla; kesin hüküm, aynı zamanda usuli kazanılmış hak ilkesinin de bir istisnasıdır. Mahkemece taşınmazın bir bölümünün kıyı kapsamında kaldığı gerekçesiyle tapu iptal terkin kararı verilip Dairemiz'in 09.03.2015 tarih 2015/23447 Esas ve 2015/5582 Karar sayılı ilamıyla onama kararı verilmiş ise de; yukarıda açıklanan husus yapılan incelemede gözden kaçırıldığından HUMK'nun 440-442. maddeleri uyarınca karar düzeltme isteminin kabulüyle, dava konusu taşınmazın yukarıda anılan kesin hükmün kapsamında kalıp kalmadığının yukarıda tarih ve sayısı bildirilen dava dosyasının kapsamı göz önünde bulundurularak yeniden yapılacak keşifte belirlenmesiyle sonucuna göre bir karar verilmesi konusunda inceleme yapılmak üzere hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin karar düzeltmeye ilişkin itirazları yerinde olduğundan kabulüyle, Dairenin 09.03.2015 tarih 2015/23447 Esas ve 2015/5582 Karar sayılı onama ilamının KALDIRILMASINA, usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'nun 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, 3402 sayılı Kanunun 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına,

20.06.2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(Muhalif)

KARŞI OY

Temyiz incelemesinde karşı oyumda gösterdiğim gibi; davanın hak düşürücü süre yönünden reddine ilişkin verilen karar temyiz incelemesinden de geçerek kesinleşmiştir. Devam eden yargılama sadece yargılama gideri ve vekalet ücretine yöneliktir. Mahkemece “davanın esasına yönelik olarak” karar verilmesine yer olmadığı kararı verilmek üzere karar düzeltme talebinin kabul edilip, değişik bu gerekçeyle bozulması gerektiğini düşünüyorum. 20.06.2016