muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/19407, Karar No: 2019/9113, Tarih: 08.10.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/19407 E.  ,  2019/9113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili; davalıların sürücüsü, işleteni ve trafik sigortacısı olduğu aracın davacının sürücüsü olduğu motorsiklete çarpması neticesinde meydana gelen trafik kazasında davacının yaralandığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla kaza nedeniyle yaptığı tedavi giderleri, işyeri kaybı alehine açılan icra takipleri nedeniyle uğradığı zararlar ve ömrü boyunca sakat kalacağı için uğradığı işgücü ve kazanç kaybı için 30.000,00 TL maddi tazminat ile 30.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren yasal faizi ile davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalılar ... ve ... vekili; kazanın meydana gelmesinde davalı sürücünün herhangi bir kusurunun bulunmadığını, davacının olayda kusurlu olduğunu, kaza sonrası davalıların davacıya her türlü yardımı yaptığını, talep edilen tazminat miktarlarının fahiş olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ...Ş. vekili; kazaya karışan davalı sürücünün idaresindeki aracının müvekkili nezdinde trafik sigortasının olduğunu, sorumluluğun sigortalının kusuru

oranında poliçe limiti ile sınırlı olduğunu, hasar dosyası açılarak 750,00 TL ödeme yapıldığını, manevi tazminat taleplerinin poliçe teminatı kapsamı dışında kaldığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre; maddi tazminat yönünden davacı taraf feragat etmekle maddi tazminat talebinin reddine, manevi tazminat yönünden; kusur oranı, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, manevi tazminat koşulları gözönünde tutulduğunda takdiren, 8.000,00 TL'nin 16/04/2010 tarihi itibarı ile işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

6098 sayılı TBK.'nın md. 56. maddesi hükmüne göre, hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Manevi tazminat, zarara uğrayanda, manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. Takdir edilecek miktarın, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.6.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanır iken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkındaki hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli de gözönünde tutularak, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, Türk Medeni Kanununun 4. maddesinde, kanunun takdir hakkı verdiği hallerde hakimin hukuka ve hakkaniyete göre hükmedeceği öngörülmüştür.

Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, takdir olunan manevi tazminatın bir miktar az olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 08/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10476, Karar No: 2017/2567, Tarih: 30.03.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/10476 E.  ,  2017/2567 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili ile şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suçtan zarar gören ... adına yapılan temyiz istemi davaya katılma talebi olarak değerlendirilmiş olup, şikayetçi kurumun, 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca kamu davasına katılan sıfatı ile kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;

1- Katılan Kültür ve Turizm Bakanlığı vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

17/08/2011 tarih ve 28028 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 648 sayılı Kanun Hükmünde Kararname uyarınca, doğal sit alanlarında izinsiz gerçekleştirilen müdahaleler nedeniyle açılan davalara katılma hakkının ...'na ait olması karşısında, mahkemece katılan olarak kabul edilen Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın, sanık hakkında tesis edilen hükmü temyiz etme hak ve yetkisi bulunmadığı anlaşılmakla, katılan Kültür ve Turizm Bakanlığı vekilinin temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE,

2- Katılan ... vekilinin temyiz isteminin incelenmesine gelince;

2863 sayılı Kanunun 65. maddesinin, 20/08/2016 tarihinde kabul edilip, 07/09/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6745 sayılı Kanunun 25. maddesi ile değiştirildiği ve anılan değişikliğin, “izinsiz inşai ve fiziki müdahale” fiili yönünden, 2863 sayılı Kanunun 6498 sayılı Kanun ile değişik 65. maddesine göre aleyhe bir düzenleme getirdiği dikkate alınarak yapılan incelemede;

2863 sayılı Kanunun 7. maddesinde 6498 sayılı Kanun ile getirilen değişikliğin amacının, korunması gerekli taşınmaz kültür ve tabiat varlığı ya da sit alanı olarak tescil kararlarının, ilgililerince öğrenilmesini sağlamak olduğu, başka bir deyişle, tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları yönünden tebliğ; sit alanları yönünden Resmi Gazete'de yayım ve internet üzerinden duyuru kurallarının, kişilerin, sahip oldukları veya kullandıkları taşınmazların durumunu bilmelerini ve ona göre hareket etmelerini sağlama amacı taşıdığı, belirtilen kuralların, 2863 sayılı Kanunun 65. maddesinde düzenlenen suçun oluşumu için şekil şartı niteliği bulunmayıp, aksi yöndeki kabulün, 6498 sayılı Kanunun amacına da ters düşeceği;

Dolayısıyla, sözü edilen değişiklik öncesinde yapılan tescil işlemleri bakımından, tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları ile korunma alanlarına ilişkin olarak, taşınmaza ait tapu kaydının beyanlar hanesinde tescil şerhi bulunup bulunmadığına; sit alanları, tabiat varlıkları ve tek yapı ölçeğinde tescil edilen taşınmazlar da dâhil olmak üzere malikleri idarece tespit edilemeyen taşınmazlara ilişkin olarak, şerhin varlığına veya tescil kararının mahallinde mutat vasıtalarla ilan edilip edilmediğine bakılması gerektiği;

Diğer yandan, taşınmaz bir varlığın korunması gerekli kültür ve tabiat varlığı olarak tescil edilmesinin ya da bir bölgenin, doğal, tarihi ve kültürel özellikleri nedeniyle sit alanı olarak belirlenmesinin, taşınmazın veya bölgenin özel bir statüye tabi tutulması gerektiği ve taşınmaz üzerinde ya da bölge içerisinde keyfi uygulamalarda bulunulamayacağı anlamına geldiği, bu bakımdan kural olarak, 6498 sayılı Kanun değişikliği sonrası tebliğ - yayım - internette duyuru; anılan değişiklik öncesi ise şerh - ilan yöntemleri ile taşınmazın ya da bölgenin tescilinden ilgililerin haberdar olmalarının sağlanacağı;

Bununla birlikte, Türk Medeni Kanunu'nda yer alan “iyi niyet” kuralının genel bir hukuk ilkesi olarak kabul edilip, 2863 sayılı Kanunun 65. maddesinde düzenlenen suç tiplerine yönelik sübut değerlendirmesinde de dikkate alınmasının zorunlu olduğu, başka bir deyişle, 6498 sayılı Kanun değişikliği öncesinde yapılan tescil işlemleri yönünden, taşınmaza ait tapu kaydının beyanlar hanesinde şerh bulunmayıp, tescil kararı mahallinde mutat vasıtalarla ilan edilmemiş olsa dahi, failin, taşınmazın ya da bölgenin tescilinden haberdar olduğuna dair beyanının göz ardı edilemeyeceği, zira, maliki olduğu veya kullandığı taşınmazın korunması gerekli nitelik taşıdığını ya da sit özelliğiyle bölgesel bazda koruma altına alınan bir alanda bulunduğunu bilen kişinin, taşınmaz üzerinde dilediği zaman dilediği şekil ve kapsamda uygulama yapamayacağını, taşınmazın ya da bölgenin özel statüsünün mümkün kıldığı ölçüde, kamu kurumlarınca yürütülecek izin prosedürü çerçevesinde inşai ve fiziki müdahalelerde bulunabileceğini de bilmesi gerektiği, yapı ya da bölge bazında tescil kararından haberdar olduğu halde, ilgili kurumlara başvurarak, gerçekleştirmeyi düşündüğü inşai uygulamaya yönelik izin almayıp keyfi hareket eden kişinin iyi niyetinden söz edilemeyeceği, dolayısıyla, taşınmazın ya da bölgenin niteliğini bilerek izinsiz inşai ve fiziki müdahalede bulunan ya da başlangıçta bilmeyip, kamu görevlilerince düzenlenen zabıt ve tutanaklar ile durumu öğrendiği halde müdahalesine devam eden failin, hukuki koruma altına alınamayacağı;

Ayrıca, hukuka aykırı zeminde gerçekleştirilen fiiller bakımından da failin iyi niyetinden bahsetmenin mümkün bulunmadığı, başka bir deyişle, Dairemizce incelenen dosyalarda sıkça karşılaşıldığı gibi, hazineye ait veya devletin hüküm ve tasarrufundaki taşınmazlar üzerinde inşai ve fiziki müdahale yapılması durumunda, tescil kararının mahallinde mutat vasıtalarla ilan edilip edilmemesinin sonuca etkili olmayacağı, zira bu halde failin, maliki olmadığı veya hukuka uygun şekilde yararlanma hakkını elde etmediği taşınmaza müdahalede bulunduğunu ve fiilinin hukuki korumadan yoksun olduğunu bildiğinin kabulü gerektiği, hukuka aykırı zeminde gerçekleştirilen inşai ve fiziki müdahaleler yönünden ilan kuralı aranmasının, hayatın olağan akışına ve mantık ilkelerine de uygun düşmediği;

Bu kapsamda somut olay değerlendirildiğinde; sanığın, İstanbul III Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 15/11/1995 tarih ve 7755 sayılı kararı ile tescilli 1 no'lu doğal sit alanı içerisinde yer alıp, 01/04/2010 tarihinden itibaren kiracısı olduğu tapulu taşınmaz üzerine izin almaksızın, 72 metre uzunluğunda, 0.80 metre yüksekliğinde betonarme bahçe duvarı inşa ettiği, sanığın kovuşturma aşamasında verdiği ifadede, bölgenin sit alanı olduğunu bildiğini, yağmur nedeniyle toprağın yola kaymasını önlemek için duvar ördüğünü söylediği, gerek sanığın bölgenin niteliğini bildiğine dair savunması, gerekse kolluk kuvvetlerince çekilen olay yeri fotoğrafları ile fen bilirkişi raporunda mevcut fotoğrafların karşılaştırılması sonucu sanığın, altında imzasının bulunduğu 18/01/2013 tarihli yapı tespit tutanağı ile izinsiz müdahale tespit edildikten ve bahse konu müdahale nedeniyle 21/01/2013 tarihinde kolluk kuvvetlerine ifade verdikten sonra da fiilini devam ettirdiğinin anlaşılması karşısında, atılı suçun manevi unsurunun oluştuğunda tereddüt bulunmadığı, Kültür ve Turizm Bakanlığı Kültür Varlıkları ve Müzeler Genel Müdürlüğünce Dairemize gönderilen 18/10/2016 tarih ve 185334 sayılı cevabi yazı eki listelerde sayılan koruma uygulama ve denetim bürosunun faaliyet gösterdiği idari birimler arasında İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı'nın da yer aldığı anlaşılmakla; izinsiz gerçekleştirdiği inşai müdahaleden dolayı sanığın, 2863 sayılı Kanunun 6498 sayılı Kanun ile değişik 65/4. maddesi uyarınca eylemin niteliği ve suç kastının yoğunluğu dikkate alınarak mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, anılan kanun değişikliğine şekli bir anlam yüklenmek suretiyle, işin esasına ilişkin değerlendirme yapılmadan beraat hükmü tesisi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 30/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6077, Karar No: 2013/21388, Tarih: 30.10.2013

**6. Ceza Dairesi         2011/6077 E.  ,  2013/21388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanığın birahane açmak için kiralandığı iş yerinin ruhsat takip işlemlerini yapması için gayrimenkul müşavirlik bürosu bulunan yakınan ... ile 2007 yılı eylül ayında anlaşarak ona 1500 TL ücret ödediği, yakınan ...'in aynı ay içinde sanık adına yaptığı ruhsat başvurusunun emniyetin “başvurusu yapılan yerin içkili yerler krokisinden çıkarıldığı” gerekçesiyle olumsuz görüş belirtmesi nedeniyle belediye tarafından reddedildiği, yakınan ...'in içkili yerler krokisinin değişebileceğini söylediği sanıktan biraz daha süre isteyerek 2-3 ay daha uğraşmasına rağmen ruhsat alamadığı, bunun üzerine sanığın 2008 yılı Ocak ayından itibaren değişik zamanlarda yakınan ...' i işyerine çağırıp “Seni asarım, seni keserim, kulağını keserim, parmaklarını doğrarım” şeklinde tehdit ederek kendisine güvenip birahane açmak için kiraladığı iş yerine masraf yaptığında bahisle yakınan ...'den 13.000 TL ve 17.000 TL olmak üzere toplam 30.000 TL parayı elden ve nakit olarak aldığı, yakınan ...'e iki adedi 70.000. TL ve bir adedi 50.000 TL olmak üzere toplam 190.000 TL bedelli senedi ve boş takvim yaprağını imzalattığı, takvim yaprağının üzerini sonradan yakınan ...'in kendisine 157.500 TL borcu olduğunu yazarak doldurduğu, etkili eylemde bulunduğu yakınan ...'i basit tıbbi müdahale ile iyileşir şekilde yaralayıp cebinden 1.250 TL parasını zorla aldığı ve en son yakınan ...'in üzerine kayıtlı gayrımenkullerini araştırıp bunların kendisine devrini istediği olayda; yakınan ...'in sanığın işyerine ruhsat verilip verilmeyeceği konusunda karar mercii konumunda olmadığı, sadece ruhsat takip işlemleri yapmak için sanıkla anlaştığı, bu işlemler bitmeden işyeri kirayıp masraf yapılması halinde bundan yakınan ...'i sorumlu tutamayacağını bilebilecek sosyal olgunluktaki sanığın eylemi yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son.maddesinin gözetilmesine, 30.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6469, Karar No: 2019/1959, Tarih: 21.03.2019

**16. Ceza Dairesi         2018/6469 E.  ,  2019/1959 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Mardin 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.04.2018 tarih ve 2017/1-2018/95 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62/1, 53, 58/9, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyete dair istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Sanığın çocuğunu örgüte müzahir okullara göndermesinin örgütsel bir eylem olarak değerlendirilemeyeceği kabul olunarak yapılan değerlendirme sonucunda;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Mardin 4.Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3.Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4916, Karar No: 2025/659, Tarih: 17.02.2025

**1. Hukuk Dairesi         2024/4916 E.  ,  2025/659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1645 E., 2024/939 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Mersin 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/95 E., 2022/20 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 12.06.2024 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin değerden reddine karar verilmiş; ek karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1-b. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğinden, 483 ada 5 parsel sayılı taşınmazda bulunan dava konusu 15 nolu bağımsız bölümün keşfen belirlenen dava tarihindeki değerinin 250.680,00 TL olduğu anlaşılmış olup dava konusu değer Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi 2024 yılı itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin miktardan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen 12.06.2024 tarihli ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu ek kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adiye Mahkemesince verilen 12.06.2024 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 187,80 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.02.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3600, Karar No: 2014/5098, Tarih: 24.03.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/3600 E.  ,  2014/5098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Katılma alacağı

K A R A R

Hükmü vekili marifetiyle temyiz eden davacı ... vekili Avukat ... ... Asliye Hukuk Mahkemesi kanalıyla gönderdiği ....03.2014 tarihli dilekçesi ile temyiz isteğinden feragat ettiğini bildirmiştir. Ne var ki anılan imzalı dilekçesinde kimlik tespiti yapılmamıştır. Mahkemece, davacı ... vekili tarafından sunulduğu açıklanan temyizden feragat dilekçesinin davacı vekili tarafından verilip verilmediği hususundaki tereddütün giderilmesi ve tarafların bu sebeple oluşabilecek kayıplarının önlenmesi bakımından davacı vekili ...’ın anılan dilekçe nedeniyle usulüne uygun kimlik tespiti yapıldıktan sonra, temyiz incelemesi yapılmak üzere geri çevrilmesi için dosyanın Yerel Mahkemesi'ne İADESİNE, ....03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1089, Karar No: 2018/20228, Tarih: 12.11.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/1089 E.  ,  2018/20228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 32. HUKUK DAİRESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kabul kararına karşı davalı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi davalı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 03.03.2015 tarihinden itibaren iş sözleşmesinin feshedildiği 07.03.2016 tarihine kadar en son Finans Departmanında Raporlama Müdürü olarak çalıştığını, fesih bildiriminde yer alan fesih gerekçesinin, gerçeğe, fiili duruma ve İş Yasası’nın emredici hükümlerine aykırı olduğunu iddia ederek; davacının iş akdinin feshinin geçersizliğinin tespitine, davacının işe iadesine, boşta geçen sürelere ilişkin olarak 4 aylık brüt maaşı ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin ve işe iadesinin gerçekleşmemesi halinde 8 aylık brüt maaşı tutarında tazminatın davacıya ödenmesi gerektiğinin tespite karar verilmesini ve yargılama giderleri ile vekalet ücretinin davalıya yüklenmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin davalı şirket tarafından İş Kanunu’nun 18. maddesi çerçevesinde işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanarak almış olduğu YK kararı neticesinde feshedildiğini, bu kararın alınma sürecinde davalı şirketin yurtdışında yerleşik yabancı ortaklarının uygun gördükleri kararla bağlı oldukları konusunda davalı işçi ile görüşülüp açıklama yapıldığını, YK kararı gereği davacı işçinin çalıştığı departmanın kapatılıp buna bağlı iş ve işlemlerin devamlı ve kalıcı surette Türkiye’de yerleşik davalı şirket bünyesinde yapılmayacak olduğunu, yurtdışında yerleşik yabancı ortakların bildireceği kişilere, satın alma birimine ait iş ve işlemlerin geçtiğini, fesih işlemi ile birlikte davacı işçinin çalıştığı birimin kapatıldığını ve davacı işçinin yerine de başka bir işçinin işe alınmadığını, finansal raporlamanın yapılması için mali verilerin şimdilik şirketin sisteminde bekletildiğini, finansal raporlama biriminin finans departmanına bağlı olmadığını, kendine münhasır bir birim olduğunu ve iş sözleşmesinin işletmesel gereklerle feshedildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

C) İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti: