muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4718, Karar No: 2021/21762, Tarih: 29.11.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/4718 E.  ,  2021/21762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, güveni kötüye kullanma

HÜKÜMLER : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılanlar ... ve ...'un aşamalardaki istikrarlı beyanları ve bu beyanları destekleyen doktor raporu ve tüm dosya kapsamına göre, 04.06.2013 tarihinden bir hafta önce sanığın, katılan ...'dan, arkadaşı Recep ile konuştuğunu söyleyerek laptopunu bir geceliğine isteyip sonra iade edeceğine dair söz verdiği halde, katılanların tüm aramalarına rağmen laptopu iade etmediği, 04.06.2013 günü de sanığın, aldığı bilgisayarı geri vereceğini söyleyerek katılan ...'i çağırıp aracıyla ikametinin önünden aldığı, katılan ... araca bindikten sonra "hadi gidip laptopu alalım" deyip aracı katılanın bilmediği bir mandıraya doğru sürdüğü, katılan ...'i mandıraya götürüp burada "siz beni polise mi şikayet edecektiniz, seni burada öldürsem kimsenin haberi olmaz, seni kesip köpeklere yedirsem cesedini bulamazlar" şeklinde tehdit edip 15-20 dakika boyunca tuttuktan sonra gitmek istediğini söyleyen katılan ...'i darp etmeye başladığı, çevrede bulunan kişilerin müdahalesi ile darp eylemini sonlandırdığı ve katılanı araca bindirip kendisine yakıt ve sigara parası bulması için ikametinin önünde bıraktığı olayda, sanığın, katılan ...'a yönelik TCK'nın 157/1. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık; katılan ...'a yönelik TCK'nın 109/2. maddesinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği sabit olduğu halde, yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.11.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4411, Karar No: 2009/8030, Tarih: 06.10.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/4411 E.  ,  2009/8030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik 11.maddesinin 1.fıkrasının (f) bendi uyarınca bilirkişi kurulu, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda, bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki Tarım Müdürlüğü verilerinin esas alınması aranmaktadır.

Somut olayda; dosya içerisinde bulunan Tarım İlçe Müdürlüğünün bildirdiği 2005 yılına ait şeker pancarı verileri esas alınarak dava konusu taşınmazın değeri belirlenmesi gerekirken, bilirkişi kurulunca şeker fabrikası tarafından bildirilen ve değerlendirme tarihinden önceki bir tarih olan 1996 ve 1999 yıllarına ait verilerin ortalamasının alınması suretiyle taşınmazın değerinin belirlenmiş ve mahkemece de bu rapora göre hüküm kurulmuş olması,

2-Kıymet Takdir Komisyonu raporuna göre dava konusu taşınmazda kesim çağına gelmiş 50 adet kavak ağacı bulunmaktadır. Kesim çağına gelmiş olan bu ağaçlar zaten davalı tarafından kesilip nakledileceğinden ve ayrıca bu ağaçların enkaz değerleri nihai net üretim gelirine eşit olduğundan zemine artı değer katkıları yoktur. Bu nedenle sözü edilen kavak ağaçlarına herhangi bir değer verilmesinin söz konusu olamayacağı gözetilmeden kesim ve nakliye değeri adı altında bir değer takdir edilerek zemin değerine eklenmesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlerden davalılara iadesine, 06.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12799, Karar No: 2022/8816, Tarih: 28.04.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12799 E.  ,  2022/8816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca "Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56'ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100,00 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000,00 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılanın temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 28.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/438, Karar No: 2013/7300, Tarih: 06.05.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/438 E.  ,  2013/7300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri ibraz etmemek

HÜKÜM : 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi, 765 sayılı TCK'nun 59. maddesi gereğince sanığın 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmıasına yer olmadığına

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

213 sayılı Vergi Usul Kanununda defter ve belge ibrazı ile ilgili olarak, ibraz süresi konusunda bir açıklık bulunmamaktadır. Vergi Usul Kanununun 139/3. maddesinde "belli edilen zamanda" ifadesi kullanılmaktadır. Bu durumda Kanunun 14. maddesine göre bu sürenin 15 günden az olamayacağının kabulü gerekmektedir. Vergi inceleme elemanı, defler ve belge ibrazı için mükellefe 35 günden fazla süre verebilir. Ancak, defter ve belge ibrazını isteyen tebliğin yapıldığı günden itibaren 15 günden daha kısa bir sürede defter ve belgelerin ibrazını isteyemez.

Yetkili vergi inceleme elemanı tarafından, defter ve belge ibrazına ilişkin mükellefe gönderilen yazıda ibraz için her hangi bir süre öngörülmemişse, yazının tebliğini izleyen 16. gün suç tarihidir.

İbraz süresinin son gününün hafta tatiline veya resmi tatile rastlaması durumunda, takip eden ilk iş günü ibraz süresinin son günüdür. Bu durumda ilk iş gününden 1 gün sonrasının ise suç tarihi olduğunu kabul etmek gerekir.

Somut olaya gelince; Defterdarlık Vergi Denetmenleri Bürosunun 17.05.2005 tarihli ibraz, izahat ve bilgi verme konulu yazısında her ne kadar "VUK'nun 139. maddesine göre işyerinizin incelemeye müsait olması halinde, anılan döneme ait defter ve belgelerin incelenmek üzere işyerinde hazır tutularak üç günlük süre içerisinde VUK'nun 148. maddesine göre çalışma adresime bilgi verilmesi, belirtilen süre içerisinde bilgi verilmediği taktirde işyerinizin incelemeye müsait olmadığı kabul edileceği gibi, ibraz ve izahat görevinin de yerine getirilmediği sonucuna varılacaktır" denmiş ise de; bu ifadelerden önce, defter ve belgelerin ibrazı için tebliğ tarihinden itibaren 15 gün süre verildiğinin belirtildiği, bu yazının sanığa 20.05.2005 tarihinde tebliğ edildiği, yukarıda da açıklandığı üzere; sanığın istenilen defter ve belgeleri ibraz etmek için bu yazının kendisine tebliğ edildiği günden

itibaren 15 gün süresinin bulunduğu, 15 gün içerisinde ibraz edilmediği takdirde 16. günde suçun oluşacağı, tebliğ tarihini izleyen 15. gün olan 04.06.2005 tarihinin Cumartesi gününe isabet ettiği, bu nedenle ibraz süresinin, bu günü izleyen ilk iş günü olan 06.06.2005 pazartesi gününe kadar uzadığı, bu tarihte de ibraz edilmediğine göre, suç tarihinin 07.06.2005 olduğu ve bu tarihte yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK hükümlerine göre uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden, anılan yazıda sanığa 3 gün süre verildiği gerekçe gösterilerek, suç tarihinin 24.05.2005 olduğu kabulü ile 765 sayılı TCK hükümlerinin tatbik edilmek suretiyle yazılı şekilde uygulama yapılması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17661, Karar No: 2025/2730, Tarih: 17.02.2025

**2. Ceza Dairesi         2023/17661 E.  ,  2025/2730 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2013/102 E., 2014/594 K.

SUÇ: Hırsızlık

HÜKÜMLER: Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

23.10.2014 tarihinde tefhim edilen hükmü, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra 19.06.2015 tarihli dilekçe ile temyiz eden sanığın istemine yönelik yerel mahkemenin 23.06.2015 tarihli ek kararı ile süresinden sonra yaptığı temyiz talebinin reddine karar verilmiş ve bu karar sanığa bulunduğu cezaevinde 29.06.2015 tarihinde tebliğ edilmiş ve ek karara karşı temyiz talebinde bulunmamış ise de; 23.06.2015 tarihli ek kararda 5271 sayılı CMK’nın 263. maddesinde gösterilen usul ile de temyiz başvurusunda bulunabileceğinin hatırlatılmaması ile, ek karar tebliğ işleminin aynı Kanun'un 35/3. maddesinde öngörülen usule uygun olmadığı anlaşılması karşısında, sanığın daha sonra verdiği 01.06.2021 tarihli ve sonraki dilekçelerin 23.06.2015 tarihli ek karara ilişkin temyiz dilekçesi ve süresinde olduğunun kabulü ile 23.06.2015 tarihli temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın kaldırılmasına karar verilerek ve 23.10.2014 tarihli kararda 5271 sayılı Kanun’un 263. maddesinde gösterilen usul ile de temyiz başvurusunda bulunabileceğinin hatırlatılmaması nedeniyle sanığın 19.06.2015 ve sonraki tarihli temyiz dilekçelerinin süresinde olduğunun kabulü ile yapılan temyiz incelemesinde;

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7460, Karar No: 2017/24350, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/7460 E.  ,  2017/24350 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14469, Karar No: 2016/5200, Tarih: 04.04.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/14469 E.  ,  2016/5200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, cezaların türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

03.01.2012 tarihli ekspertiz raporunda, olay yerinde bulunmuş, ucu eğik vaziyetteki bıçaktan alınan svap örneğinin 1 ve 2 nolu kan örneklerinden elde edilen genotip ile uyumlu olduğunun belirtildiği ancak dosya içeriğinde raporda bahsi geçen 1 ve 2 nolu örneklerin kimden veya kimlerden alındığı belli olmadığından ve 14.05.2012 tarihli ... İl Emniyet Müdürlüğü'nün üst yazısında 31.12.2011 tarihinde müştekisi başka bir şahıs olan suçta iş yerinden elde edilen DNA'nın bıçakta bulunan DNA ile uyumlu olduğu da belirtildiğinden üst yazıya konu soruşturma dosyası getirtilip incelenerek gerekirse sanıktan alınacak örneklerle karşılaştırılması yapıldıktan sonra sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 04/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1137, Karar No: 2014/8665, Tarih: 24.03.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/1137 E.  ,  2014/8665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kadirli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/03/2013

NUMARASI : 2012/219-2013/181

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, Avukat olduğunu, davalı B.. A.. vekili olarak diğer davalı Belediye aleyhine işçilik haklarından doğan alacağın tahsili için icra takibi yaptığını icra takibinin kesinleşmesinden sonra tahsil aşamasında davalıların aralarında vardığı sulh anlaşması neticesinde kendisinin vekillikten azledildiğini ve akti vekalet ve kanuni vekalet ücreti ile yaptığı masraf bedellerinin davalılara göndermiş olduğu ihtarnameye rağmen ödenmediğini, ödenmeyen bedellerden davalıların müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla akti ve kanuni vekalet ücreti karşılığı 3.878 TL'nin, icra giderleri karşılığı 78 TL'nin temerrüt tarihinden itibaren işleyen yasal faizleriyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar; davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 2.181.39 TL'nin dava tarihi olan 19/06/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsil olunarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacının, davalı B.. A..’nın vekili olarak diğer davalı aleyhinde yürüttüğü icra takibi neticesinde, takibin kesinleştiği ancak, icra takibinin tarafları olan davalıların sulh oldukları, davacı vekil ile vekil edeni davalı arasında yazılı bir ücret sözleşmesinin bulunmadığı dosya kapsamı ile sabit olup, bu hususlar mahkemenin de kabulündedir. Davacı, takip ettiği icra dosyası nedeniyle vekalet ücretinin ödenmediği iddiasıyla hem vekil edeni, hem de onun hasmı olan diğer davalı hakkında Avukatlık Kanununun 165.maddesine dayanarak bu davayı açmıştır.

Bir davada görev yapan avukat, vekil edeninden aralarındaki sözleşmeye göre kararlaştırılan miktarı, şayet ücret kararlaştırılmamış ise Avukatlık Kanununun 164/4 Maddesine göre özetle “değeri para ile ölçülebilen dava ve işlerde asgari üret tarifelerinin altında olmamak koşulu ile davanın kazanılan bölümü üzerinden yüzde on ile yüzde yirmi arasında belirlenecek miktarı, şayet değeri para ile ölçülemeyecek işlerden ise Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre belirlenecek miktarı ücret olarak talep etmek hakkına sahip olduğu gibi, ayrıca yargılama sonunda haklı çıkılan kısım üzerinden hasma yüklenen vekalet ücretini de talep etmek hakkına sahiptir. Vekil eden avukatına belirlenen bu iki kalem ücreti ödemekle yükümlü olup, Avukatlık Kanunun 165. Maddesinde ise; “Sulh veya her ne suretle olursa olsun taraflar arasında anlaşmayla sonuçlanan ve takipsiz bırakılan işlerde her iki taraf avukat ücretinin ödenmesi hususunda müteselsil borçlu sayılırlar” hükmü yer almaktadır.

Dairemiz yerleşik içtihatlarında da vurgulandığı üzere, Avukat tarafından takip edilen dosyada tarafların sulh olmaları halinde vekil eden ile avukat arasında sözleşme bulunmaması, sözleşmedeki ücretin geçersiz olması halinde gerek vekil eden gerekse hasım, sulh olunan miktar, sulh olunan miktar belli değilse, mahkemece gerçek sulh olunan miktar araştırılarak bulunacak miktar, aksi takdirde dava veya icra takibine konu tutarın tamamı üzerinden Avukatlık Kanununun 164/4.maddesine göre belirlenecek ücret nedeni ile mütesilsilen sorumlu sayılmaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında gerçekleşen somut olay değerlendirildiğinde, davacı avukatın talebine ve vekalet ücretine esas ilgili icra takip dosyası kesinleşmiş olup, davalıların aralarındaki sulh anlaşmasının ve davacı avukatın azil işleminin bu tarihten sonra yapılmış olması da nazara alındığında, mahkemece davacı avukat tarafından takip edilen icra dosyasında, takip miktarının tamamı sulh olunan miktar olarak kabul edilerek bu miktar üzerinden hesaplama yapılması gerekirken, takip tutarının yarısı üzerinden vekalet ücreti hesaplaması yapılması gerektiği yönündeki bilirkişi raporuna atıf ile hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3-Davacı eldeki dava ile davalı B.. A.. vekili olarak tüm masrafların kendisi tarafından karşılandığını ileri sürerek, yapılan masraf bedellerinin de davalıdan tahsilini istemiş ise de, savunmasını bir belge ibraz ederek ispatlayamamıştır ancak davacının dava dilekçesinde “Yemin” delili demekle yemin deliline dayandığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, mahkemece davacıya bu hususta yemin delili hatırlatılarak hâsıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile bu husustaki talebin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. ve 3. bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 25.30 TL harcın istek halinde iadesine, 24.3.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/33303, Karar No: 2016/4649, Tarih: 22.02.2016

**22. Hukuk Dairesi         2014/33303 E.  ,  2016/4649 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatil ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı sebep olmaksızın feshedildiğini, işyerinde haftanın yedi günü 07:00-19:00 saatleri arası çalıştırıldığı halde fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini beyanla kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai, hafta tatili, yıllık ücretli izin ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarını talep etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesini haklı sebep olmaksızın feshettiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Fazla mesai yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen söz konusu alacakların ödendiği varsayılır.

Fazla mesainin ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla mesaisi olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda davacı işçinin, 07.11.2003-28.06.2013 tarihleri arasında davalı işyerinde fasılalı olarak çalıştığı, mahkemece hükme esas teşkil eden bilirkişi raporunda fazla mesai ve hafta tatili ücretlerinin tanık beyanlarına göre davacının haftanın yedi günü 07:00-19:00 saatleri arası çalıştığı ve ara dinlenme sonrası haftada yirmibir saat fazla mesai yaptığı ve hafta tatillerinde sürekli olarak çalıştığı kabulü ile hesaplanmıştır.