muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1951, Karar No: 2025/1405, Tarih: 04.02.2025

10. Yukarıda yapılan açıklamalardan sonra Mahkemece yapılacak iş; davalı sürücü ...'ın kusursuz olduğunun anlaşıldığı ve fakat işveren yönünden hüküm altına alınacak tazminat miktarlarına etkisi bakımından, aynı olaya ilişkin ceza dosyası ile rücu dava dosyasındaki kusur raporlarının irdelenmesi suretiyle - verilen kararların kesinleşip kesinleşmediğinin gözetilerek, delillerin toplanması hususunda sigortalı tarafından açılan tazminat davasının özü itibariyle taraflarca getirilme ilkesine tabi davalardan olup re’sen araştırma ilkesinin olmadığı hususunun da göz önünde bulundurulması ve bu şekilde toplanacak delillerle birlikte, yukarıda bahsedilen kusur raporunu düzenleyen heyetten farklı, A sınıfı iş güvenliği uzmanlarından oluşturulacak 3 kişilik bilirkişi heyetine; öncelikle maddi olguyu tam olarak ortaya koydurmak, işveren yönünden SGK inceleme raporunda belirlenen tespitleri (özellikle işbu raporda işverenin kusurlu bulunmasına neden olan tespitleri) irdeletmek, eldeki dosya ile arasındaki çelişkiyi gidertmek, tarafların iş kazasının gerçekleşmesindeki kusur oranlarını - tarafların dosyada mevcut kusur raporlarına itirazları da göz önünde tutulmak suretiyle- her türlü şüpheden uzak şekilde tespit ettirmek ve sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.

11. O halde, davacılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli istinaf itirazlarının esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9344, Karar No: 2025/3069, Tarih: 20.03.2025

**12. Ceza Dairesi         2022/9344 E.  ,  2025/3069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/2215 E. - 2022/2176 K.

SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın, katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, aynı Kanunun 74/1-1. cümle, 5237 sayılı TCK'nın 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanunun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı Kanunun 231/8. maddesi gereğince 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiş, karar 12.03.2018 tarihinde kesinleşmiş, sanığın denetim süresi içerisinde 16.05.2018 tarihinde sesli yazılı veya görüntülü bir ileti ile hakaret suçunu işlediği sabit kabul edilerek Ankara 30. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.11.2020 tarihli ilamı ile kesin nitelikte mahkûmiyetine hükmedilmiş, ihbar üzerine ilk derece mahkemesince dosya yeniden ele alınarak önceki hüküm 5271 sayılı CMK'nın 231/11. maddesi gereğince açıklanmış, Bölge Adliye Mahkemesince katılan vekilinin ve sanığın istinaf başvurularının kabulü ile dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 280/1-a ve 303/1-a maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılması ile sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraat kararı verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği, eksik inceleme ile beraat kararı verildiğine, resen gözetilecek nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği, eksik inceleme ile beraat kararı verildiğine, resen gözetilecek nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay günü saat 16.00 sıralarında Köykıranı Mevkiinde kaçak kazı yapıldığının bildirilmesi üzerine olay yerine giden kolluk kuvvetlerinin kaçak kazı yapılmış olduğunu gördükleri, olay yerinde yapılan incelemelerde siyah renkli bir aracın olduğu, park halindeki aracın içerisinde kimsenin bulunmadığı, bir müddet sonra aracın yanına gelen sanığa ne yaptığı sorulduğunda mantar toplamak için geldiğini beyan ettiği, bu sırada sanığın telefonunu ... isimli bir şahsın aradığı ve bir sorun olup olmadığını sanığa sorduğu, sanıktan şüphelenilerek Höyük Mevkiine gidildiği, bu sırada sanığın telefonunu ... ve ... isminde iki şahsın aradığı ancak sanığın telefonlara cevap vermediği, daha sonra eşinin aradığı ve sanığa "Ne oldu, yakalandınız mı?" diye sorduğu, sanığın de cevaben "Ne yakalanması, şu an jandarmanın yanındayız sorun yok." dediği, sonrasında ...'ın telefonla arayıp "Merak ettik, ne oldu?" diye sorduğu, sanığın da cevaben "Bir sorun yok, jandarmalarla oturuyoruz" dediği, höyükte üç metreye yedi metre genişliğinde ve beş metre derinlikte çukur kazılmış olduğunun tespit edildiği, çukur içinde dört adet kazma, dört adet kürek, bir adet demir levye, onbeş metre uzunluğunda ip ve bir adet plastik kova olduğunun görüldüğü, olay yerinde herhangi bir şahsın bulunmadığı, aracın olduğu yerden kazı yapılan alanın rahatlıkla görülebildiğinin belirlendiği, sanıkla karşılaşıldığının kazı mahallindeki şahıslar tarafından görülmesi üzerine kazı yapan şahısların malzemeleri bırakıp kaçtıklarının, sanığın da gözcülük yaptığının değerlendirildiğinin olay yeri görgü ve tespit tutanağında belirtildiği, sanığın aşamalardaki savunmalarında üzerine atılı suçlamayı kabul etmeyerek kazı yapmadığını, mantar toplamak için yaylaya gittiğini beyan ettiği, tanık ... ifadesinde, babaannesinin hastanede yatmasından dolayı amcası olan sanığı aradığını ve "Merak ettik, ne oldu?" diye sorduğunu beyan ettiği, tanık ...'ın ifadesinde, olay günü havanın yağışlı olması nedeniyle mantar toplamaya giden eşini merak ettiğini, sanığı telefonla arayıp "Yağmura yakalandın mı?" diye sorduğunu beyan ettiği anlaşılmıştır.

İlk derece mahkemesince, dosyada mevcut bilgi ve belgeler, bilirkişi raporları, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede, "Sanığın yağmurlu havada tek başına mantar topladığı iddiasının hayatın olağan akışına aykırı ve suçtan kurtulmaya yönelik olduğu, tanık ...’ın sanığın yakın akrabası olduğu gözetilerek beyanına itibar edilemeyeceği değerlendirildiğinden sanığın üzerine atılı kültür varlıkları bulmak amacıyla izinsiz olarak kaçak kazı veya sontaj yapmak suçunu işlediği sonuç ve kanaatine varılmıştır." şeklindeki gerekçe ile sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyet hükmü tesis edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, katılan vekilinin ve sanığın istinaf başvuruları üzerine dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde, "Somut olayda sanığın aracının suça konu yerin yakınlarında bulunması dışında cezalandırılmasına yetecek derecede, kesin ve yeterli delil mevcut değildir. Zira, sanığın eşiyle veya yakınlarıyla yaptığı telefon görüşmelerinde suçu ikrar ettiğine dair bir emare bulunmadığı gibi kazı yapıldığı iddia edilen sanığın aracına 1,3 km uzaklıkta bulunan kazı yeri ile sanık arasında bir bağlantı kurulmamış, sanığın aracında da suç konusu veya suçta kullanılan herhangi bir malzeme ele geçirilememiştir." kanaatine varılarak, İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılıp sanık hakkında beraat hükmü tesis edilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, atılı suçu işlediğine dair sanığın savunmalarının aksine, her türlü şüpheden uzak, kesin, somut ve inandırıcı delil elde edilemediğinden suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğu anlaşılmakla, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesinin kararında, katılan vekili tarafından öne sürülen tüm temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Beylikova Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Ceza Mahkemesi 23. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7470, Karar No: 2021/6539, Tarih: 01.04.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/7470 E.  ,  2021/6539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Akşehir Cumhuriyet Başsavcılığının 03.09.2015 gün 2015/928 sayılı iddianamesiyle açılan kamu davasını yürüten Akşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.01.2016 günlü 2015/193 E 2016/48 K sayılı ilamının sanık ...’a Tebligat kanunun 21. maddesine göre 07.03.2016 ve 29.03.2016 tarihlerinde iki kez tebliğ edildiği, Akşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.08.2016 gün 2015/193 E 2016/48 sayılı Ek kararında sanık ...’ın yasal süresinden sonra 08.08.2016 tarihli dilekçe ile yaptığı temyiz başvurusunun reddedildiği dosya kapsamından anlaşılmakla;

Sanık ... tarafından verilen temyiz dilekçesi ve sanık hakkında verilen 25.08.2016 günlü ek kararın sanık ...’a tebliğ edildiğini gösterir tebligat parçasının dosyaya getirtilip denetime olanak verecek şekilde bulundurulması, tebliğ edilmemişse, usulü eksiklik giderilip tebliğ edildikten sonra sanık ... tarafından anılan ek karara karşı bir temyiz başvurusunda bulunulması halinde buna yönelik ek tebliğname düzenlendikten sonra dosyanın dairemize gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.04.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9405, Karar No: 2009/11840, Tarih: 12.11.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/9405 E.  ,  2009/11840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ŞİLE ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/03/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalı adına kayıtlı olan 114 ada 2 parsel sayılı taşınmazın 1440 m2 lik kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürüp, tapu iptali ve terkin isteğinde bulunmuş 04.03.2009 tarihli ıslah dilekçesiyle çekişmeli taşınmazın 1586 m2 lik bölümün kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığının saptandığını belirterek, bu miktarın tamamı bakımından davasının kabulünü istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur

Mahkemece, dava konusu taşınmazın 1586 m2 lik kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığının keşfen saptandığı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili  tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve terkin isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın belirlenen kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kalan bölümü yönünden davanın kabulüne karar  verilmiştir. Hükmü, davalı, kabul kapsamına giren bölüm yönünden temyiz etmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu taşınmazın kadastro tespitinin 13.03.1961 tarihinde kesinleştiği, davanın  ise 29.02.2008  tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Her nekadar, çekişmeli taşınmazın kıyı-kenar çizgisi içinde kalan bölümünün devletin hüküm ve tasarrufu altında ve kamu malı niteliğinde özel mülkiyete konu olamayacak (Anayasanın 43, 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 16/C maddesi gereğince) yerlerden olduğu keşfen saptanmış ise de; 25.2.2009 tarihinde kabul edilip, 14.3.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasanın 2. maddesi ile 3402 Sayılı Yasanın 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen "bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmasızın uygulanır" ve 3. maddesi ile eklenen geçici 10. maddesinin " bu kanunun 12. maddesinin 3. fıkrası hükmü devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz  kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır" şeklindeki hükmü gözetildiğinde kadastro tespitinin kesinleştiği tarih olan 13.03.1961 ile davaların açıldığı tarihler arasında 3402 Sayılı Yasanın 12.maddesinde sözü edilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu sabittir.

Hemen belirtilmelidir ki; kural olarak sonradan yürürlüğe giren yasa hükümlerinin ve İçtihadı Birleştirme Kararlarının kazanılmış hak (usulü müktesep hak) ilkesinin 28.6.1960 tarih, 21/9 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince istisnai niteliği gereği kesin hüküm halini almamış eldeki davalarda da gözetilmesi ve uygulanması gerekeceği tartışmasızdır. Öte yandan, yürürlüğe konulan hükümler kamu düzeniyle ilgili bulunduğundan ve re'sen gözetilmesi gerektiğinden somut olayda, aleyhe bozma yasağı ilkesinin de uygulanma yeri bulunmadığı izahtan varestedir.

Hal böyle olunca; yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler  ayrıca, bu dava açıldığı tarihteki koşullara tabi olduğu, açtığı davada haklı olmasına karşın yargılama sırasında çıkan yasa düzenlemeleri sebebiyle davanın reddedilecek olması yargılama giderleri ve bu giderlerden sayılan avukatlık ücreti sorumluluğundan davalıyı kurtarmayacağı gözetilerek davanın hak düşürücü süreden dolayı reddine karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince, BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 12.11.2009  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22381, Karar No: 2015/34247, Tarih: 10.12.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/22381 E.  ,  2015/34247 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Elazığ İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/05/2014

NUMARASI : 2013/744-2014/507

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, izinli iken iş sözleşmesinin haklı sebep olmaksızın işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma alacağını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının sorumluluğu altındaki işleri ifa etmediği için kurumu zarara uğrattığını iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini, biriminde en üst pozisyonda çalıştığı için mesai sınırlamasının olmadığını, fazla mesai gerektirecek bir işinin olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili ve davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla mesai yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dosya içeriğine göre hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık beyanlarına göre davacının haftada altı gün 08.00-19.00 arası çalıştığı, kışın bir saat yazın ise birbuçuk saat ara dinlenme düşülmesi sonucu kış ayları haftalık onsekiz, yaz ayları ise onbeş saat üzerinden fazla mesai alacağının hesaplandığı anlaşılmaktadır. Davacı tanıkları mesailerinin 08.00-17.30 arası olduğunu, davacının tekbaşına çalışması sebebi ile 19.00'a kadar çalışmasının devam ettiğini beyan etmiştir. Tanıkların beyanları ancak kendi çalışma saatleri ile sınırlı olarak ispat aracı olabileceğinden davacının 17.30'dan sonraki çalışmalarını açık ve net şekilde bilmeleri mümkün değildir. Varsayıma dayalı olarak fazla çalışma kabul edilemez. Bu sebeple tarafların iddia ve savunmaları, tanık anlatımları, davacının çalıştığı işyeri, yaptığı işin niteliği ve işin gerektirdiği çalışma düzeni birlikte değerlendirildiğinde; davacının haftanın beş günü 08:00-17:30 saatleri arası Cumartesi ise 08.00-13.00 arası çalıştığı; haftaiçi bir saat ve Cumartesi yarım saat ara dinlenme mahsup edilerek fazla çalışma alacağının kabulü dosya içeriğine daha uygun düşecektir. Davacının fazla çalışma alacağı belirtilen çalışma saatlerine göre hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.

Öte yandan taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesinde davacının sabit ücret ile çalışacağı yazılı olduğu için kararlaştırılan ücretin içinde fazla çalışmaların da bulunduğu belirtildiğinden, yıllık ikiyüzyetmiş saatlik fazla çalışma yapılacak hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6246, Karar No: 2016/5916, Tarih: 12.05.2016

**17. Hukuk Dairesi         2016/6246 E.  ,  2016/5916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı idari yargının görevli olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; müvekkiline işyeri sigorta poliçesiyle sigortalı olan işyerinde kanalizasyon hattının tıkanarak geri tepmesi nedeniyle hasar meydana geldiğini, hasarlanan mallar için sigortalıya hasar ödemesi yapıldığını, zararın meydana gelmesinde davalının tam kusurlu olduğunu, zararın tahsili amacıyla davalı aleyhine başlatılan icra takibine itiraz edildiğini ve takibin durduğunu belirterek takibe yapılan itirazın iptaliyle takibin devamına ve icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; zararın meydana gelmesinde kusurları olmadığını, zarar ile idare arasında illiyet bağı bulunmadığını, zararın sigortalının kusuru nedeniyle meydana geldiğini ve talebin fahiş olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; iddia, savunma ve toplanan delillere göre; idari yargının görevli olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, işyeri sigorta sözleşmesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 16. maddesinde ticaret şirketleriyle, amacına varmak için ticari bir işletme işleten vakıflar, dernekler ve kendi kuruluş kanunları gereğince özel hukuk hükümlerine göre yönetilmek veya ticari şekilde işletilmek üzere Devlet, il özel idaresi, belediye ve köy ile diğer kamu tüzel kişileri tarafından kurulan kurum ve kuruluşların da tacir sayılacakları hüküm altına alınmıştır.

2560 sayılı İstanbul Su ve Kanalizasyon İdaresi Genel Müdürlüğü Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanunun ek 5. maddesinde bu kanunun diğer büyükşehir belediyeleri hakkında da uygulanacağı düzenlenmiştir. Belediyeler tarafından özel hukuk hükümlerine göre yönetilmek ve ticari şekilde işletilmek amacıyla 2560 sayılı Kanunda belirtilen görevleri yerine getirmek için kurulan kurum ve kuruluşlar 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 16. maddesi gereğince tacir sayılırlar.

Davalı İstanbul Su ve Kanalizasyon İdaresi tacir sayıldığından ve davacı tarafından halefiyet yoluyla davalıya yöneltilen uyuşmazlık haksız fiilden kaynaklandığından davaya bakma görevi adli yargınındır. Nitekim Yargıtay kararlarında da bu durum benimsenmiştir. (HGK'nın 21.09.1983 gün ve 1980/1 1-2721; 1983/823 ile 29.11.1995 gün ve 1995/11-647; 1995/1043 sayılı kararları. HGK 2007/4-597 E.-2007/694 K.).

Bu nedenle mahkemece adli yargının görevli olduğu nazara alınarak işin esasına girilip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu nedenle mahkemece adli yargının görevli olduğu nazara alınarak işin esasına girilip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 12/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1850, Karar No: 2021/2867, Tarih: 22.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/1850 E.  ,  2021/2867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme, sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Beraat

Sanıklar hakkında 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın, 2007 ve 2008 yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarına ilişkin olduğu, iddianameye konu 2007 takvim yılında sahte fatura kullanma suçu bakımından mütalaa bulunmadan hüküm kurulduğu anlaşılmış ise de; zamanaşımı, olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğundan, sanıklara yüklenen "2007 takvim yılında sahte fatura kullanma ve 2007-2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarının Kanun'daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun'un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 22/03/2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.