muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/13232, Karar No: 2017/4393, Tarih: 08.06.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/13232 E.  ,  2017/4393 K.**

**"İçtihat Metni"**

Alacaklısını zarara sokmak kastıyla mevcudunu eksiltmek suçundan sanıklar ... ve ... hakkında yapılan yargılama sonunda; mahkumiyetlerine ilişkin Ankara 13. İcra Ceza Mahkemesi’nce verilen 28.01.2014 tarihli 2008/1035 E, 2014/23 K sayılı hükmün, Dairemizin 18.12.2014 gün ve 2014/11689 Esas- 2014/21985 Karar sayılı ilamı ile bozulmasından sonra yerel mahkemenin 26.02.2015 tarih ve 2015/74 Esas, 2015/57 sayılı kararı ile direnmesine müteakip Dairemizce ilk hükümde yer almayan, Daire denetiminden geçmeyen yeni ve değişik gerekçeyle hüküm kurulmuş olması nedeniyle yeni hüküm kabul edilerek onanmasına karar verilen hükme karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 11.05.2017 gün ve 2017/27157 sayılı yazısı ile itirazda bulunulması üzerine, dosya yeniden okunarak gereği görüşülüp düşünüldü;

Ankara 13 İcra Ceza Mahkemesi’nin 26.02.2015 gün ve 2015/74 E, 2015/57 K sayılı mahkumiyet kararı ile temyiz inceleme tarihi arasında 02.12.2006 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunu’nun 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmediğinin belirlenmesi ve atılı suç yönünden uzlaştırma yoluna gidilmesinde zorunluluk bulunması karşısında; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın yaptığı itirazın bu yönden yerinde olduğundan kabulü ile Dairemizin 02.03.2017 gün ve 2017/167 Esas 2017/1491 Karar sayılı ilamının, KALDIRILMASINA, karar verilerek yapılan incelemede;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar müdafii ile sanık ...’in temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.06.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1301, Karar No: 2019/2842, Tarih: 19.03.2019

**11. Ceza Dairesi         2019/1301 E.  ,  2019/2842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri gizlemek

HÜKÜM : Beraat

Defter ve belgeleri ibraz etmemek suçunun varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit ve saklama mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin vergi incelemesine yetkili kimselere ibraz edilmemesi ile oluştuğu, defter ve belgeleri saklama sorumluluğunun kendi rızası ile vergi mükellefi olan sanığa ait olduğu, 213 sayılı Yasanın 253. maddesi uyarınca defter ve belgelerin ait olduğu yılı takip eden takvim yılından başlamak üzere beş yıl saklama ve tekrar istendiğinde ibraz edilme zorunluluğu bulunduğu, somut olayda da; 2008 yılına ait defter ve belgelerin vergi incelemesine esas olmak üzere inceleneceğini bildiren 04.05.2012 tarihli yazının, sanığın aynı çatı altında ikamet etmediği yeğeni...'ya 04.05.2012 tarihinde tebliğ edildiği ancak yapılan bu tebligatın geçersiz olduğu, fakat 02.05.2012 tarihli yazının sanığın sorgusunda da beyan ettiği bilinen son adresine 09.05.2012 tarihinde aynı çatı altında oturan gelini ...'ya tebliğ edildiği ve yapılan bu tebligatın geçerli olduğu ancak 02.05.2012 tarihli defter belge isteme yazısının dosya arasında bulunmadığı anlaşılmakla, 02.05.2012 tarihli defter ve belge isteme yazısı temin edilip, defter ve belgelerin vergi incelemesi amacıyla istenip istenmediği belirlendikten sonra, tebligattan itibaren 15 günlük yasal süre geçmesine rağmen defter ve belgelerin mücbir sebep olmaksızın yasal süresinde ibraz edilmediği ve bu nedenle atılı suçun unsurları itibariyle oluşacağı gözetilmeden sanığın mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısı ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.03.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2635, Karar No: 2012/19829, Tarih: 12.11.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/2635 E.  ,  2012/19829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, etkili eylem

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Ceza Genel Kurulu'nun 2011/274-300 27/11/2010 tarih; 06/12/2008 gün 144-234, 23/09/1974 gün 224-408 ve 16/04/1973 gün 213-345 sayılı kararlarında açıkça vurgulandığı üzere temyiz süresinin geçirilmesinden sonra eski hale getirme başvurularını değerlendirme yetkisinin Yargıtayda olduğu belirtilmiştir.

Somut olayımıza gelince, sanık ... hakkında İzmir 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nin 29.11.2007 tarihli sanık savunmanının yüzüne karşı verilen karar temyiz edilmeyerek 15.01.2008 tarihinde kesinleşmiştir. Sanık savunmanı 20/06/2008 tarihli dilekçesi ile karar gününde Bergama İlçesi'nde başka duruşmalarda bulunacağından bu dosyaya mazeret bildirdiğini, karar günü oturumuna katılmadığı halde sehven ya da başka bir avukatın yanlışlıkla duruşmaya katılması sonucu sanık savunmanı olarak hazır gösterilmek suretiyle dosyanın karara çıkarıldığını, ancak yokluğunda karar verildiğini, gerekçeli kararın da kendisine tebliğ edilmediğini bu nedenle eski hale getirme talebinde bulunduğunu ve kararı temyiz ettiğini belirtmiş, aynı tarihli olarak temyiz dilekçesi de sunmuş, dilekçesine 28/11/2007 tarihli mazeret dilekçesini ve Bergama Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2007/227 Esas sayılı dosyasının vekil olarak bulunduğu duruşma tutanaklarını eklemiştir. Sanığın taleplerini değerlendiren mahkeme 20.06.2008 tarihli iki ayrı ek karar ile sanık savunmanının taleplerinin reddine karar vermiş, bu kararlar sanık savunmanına 07/07/2008 tarihinde tebliğe çıkmış, sanık savunmanı 14/07/2008 tarihinde her iki karara karşı dilekçe sunmuş, temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın bozulmasını, eski hale getirme talebinin reddine ilişkin kararın itirazen kaldırılmasını istemiştir. İzmir 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nin 21/07/2008 tarihli kararı ile mahkemenin eski hale getirme isteminin ve sürenin geçirilmiş olması nedeniyle temyiz reddine ilişkin kararların temyize açık hükümler olarak değerlendirilmesi gerektiğinden incelenmek üzere Yargıtay'a gönderilmesine karar verilmiştir. Anılan Ceza Genel Kurul Kararları ışığında ve 5271 sayılı CMK'nın 42.maddesi uyarınca eski hale getirme istemi konusunda karar verme görevinin, bu istemle birlikte temyiz itirazı da yapılmış olduğundan Yargıtay’a ait olduğu gözetilmeden mahkemece ret karar verilmiş ise de, mahkemenin bu kararlarının yok hükmünde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede, sanık savunmanının yüzüne karşı açıklanan hükme karşı 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 310.maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra temyiz ettiği anlaşıldığından sanığın eski hale getirme ve temyiz taleplerinin isteme aykırı olarak REDDİNE, 12.11.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9441, Karar No: 2024/10859, Tarih: 09.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/9441 E.  ,  2024/10859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/605 E., 2024/112 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki ücret tespitinin ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

İlk Derece Mahkemesi tarafından kabul edilen ve davalı tarafça temyize konu edilen miktar 3.765,92 TL olup bu miktar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, karar tarihi itibarıyla ilk derece mahkemeleri tarafından verilen kararların kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL'nin altında kaldığından; 6100 sayılı Kanun'un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

09.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5475, Karar No: 2020/7882, Tarih: 07.07.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/5475 E.  ,  2020/7882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükümlü ... hakkında Bakırköy 22. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 15.06.2010 tarihli ve 2010/140 E., 2010/395 K. sayılı kararıyla hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından verilen erteli hapis cezalarının 12.07.2010 tarihinde kesinleşmesinden sonra, denetim süresinde 02.03.2011 tarihinde işlediği hırsızlık suçundan dolayı İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/284 E, 2013/175 K sayılı dosyasından yapılan ihbar üzerine, TCK'nın 51/7. maddesi gereğince erteli hapis cezasının aynen infazına karar verilip verilmeyeceğine yönelik bir değerlendirme yapılıp hükmün gerekçe kısmında “sanığın ertelenen cezasının tamamen infaz kurumunda çektirilmesine” karar verildiği halde hüküm fıkralarında erteli hapis cezalarının kısmen ya da tamamen aynen infazına hükmedilmesi gerekirken; hükümlü hakkında hırsızlık suçundan 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, mala zarar verme suçundan 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, sanık da söz konusu kararı temyiz etmiş ise de; hapis cezasının kısmen ya da tamamen aynen infaz edilip edilemeyeceğine dair kararların infaza ilişkin olması nedeniyle temyizi olanaklı bulunmayıp, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 98. maddesi uyarınca mahkumiyet hükmünün yorumunda veya çektirilecek cezanın hesabında duraksama olması nedeniyle bu kararların, aynı Kanun'un 101/3. maddesi gereğince itiraz yasa yoluna tabi olduğundan, 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesine göre de kanun yolunun ve merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, hükümlünün 14/10/2015 tarihli dilekçesi itiraz niteliğinde kabul edilerek itirazın merciince incelenmesi için dosyanın mahalline İADE edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 07.07.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/698, Karar No: 2020/7651, Tarih: 06.07.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/698 E.  ,  2020/7651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli karar başlığında suç adının da "iş yeri dokunulmazlığını bozma" yerine "konut dokunulmazlığını bozma" ve "kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınan eşya hakkında hırsızlık" yerine "elde veya üste taşınan eşyayı çekip almak suretiyle hırsızlık" olarak yazılması ve mahkemece hüküm kısmında suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 142/1-b maddesi uyarınca cezanın takdiren asgari hadden belirlendiğinin anlaşılması karşısında; uygulama maddesinin sehven 142/1-b yerine 142/2-b olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 116/4, 31/2. maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırına göre TCK'nın 66/1-e, 66/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 4 yıllık zamanaşımının, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 11.03.2014 tarihi itibariyle durduğu ve suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içerisinde işlediği kasıtlı suçtan dolayı verilen hükmün kesinleşmiş olması karşısında, denetim süresi içerisindeki suçun işlendiği 19.03.2014 günü yeniden işlemeye başladığı nazara alındığında, dava zamanaşımının kararın verildiği 01.07.2015 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarına gelince;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarına gelince;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141, CMK'nın 34/1., 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirmesi için gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi ve ulaşılan kanaat, suça sürüklenen çocuğun suç oluşturduğu sabit görülen fiili ve bunun nitelendirilmesinin belirtilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkında açıklanması geri bırakılan hükmün neden açıklandığına ilişkin gerekçeyle yetinilip yazılı şekilde gerekçesiz hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

15.11.2013 tarihli Yakalama Tutanağı’na göre; olayın görgü tanığı olan ve kollukta bilgisi alınan ... ’ın, suça sürüklenen çocuğu şikayetçinin Cafein isimli işyerinin kapısını açarak içeriye girdiğini gördüğü ve suça sürüklenen çocuğun tanık ...’yi görmesi üzerine hızlı bir şekilde işyerinden çıkarak kaçtığı ve tanık ...’nin verdiği eşgal doğrultusunda ekiplerce yapılan araştırma ile suça sürüklenen çocuğun şikayetçinin işyerinden çaldığı bozuk paralarla yakalandığının anlaşılması karşısında; hırsızlık eyleminin tamamlandığı gözetilmeden suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 35. maddesi uyarınca teşebbüs hükümleri uygulanmak suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 06/07/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10418, Karar No: 2022/18908, Tarih: 21.12.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/10418 E.  ,  2022/18908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki Kahramanmaraş İli, Onikişubat İlçesi, Barbaros Mahallesi 1435 ada 1 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibarıyla doğru ise de, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1- Dava konusu taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin birinci fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda kıyasi emsal olarak incelenen emsalin satış tarihi dava tarihinden sonraki satış olup emsal alınması doğru olmadığı gibi, aynı kamulaştırma kapsamında dava konusu taşınmaza yakın konumda bulunan Barbaros Mahallesi 6608 ada 7 parsel sayılı taşınmaz için Kahramanmaraş 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/658 Esas, 2019/43 Karar sayılı dosyasında 23.02.2015 değerlendirme tarihi itibarıyla 454,14 TL/m²; yine Barbaros Mahallesi 6608 ada 8 parsel sayılı taşınmaz için Kahramanmaraş 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/660 Esas, 2019/44 Karar sayılı dosyasında aynı değerlendirme tarihi itibarıyla 461,27 TL/m² değer biçildiği tespit edilmiş olup, Dairemiz denetiminden geçerek kesinleşen bu dosyalardaki bedellerden ayrılma nedenleri konusunda ayrıntılı açıklamaya yer vermeyen hükme esas alınan bilirkişi raporu da hüküm kurmaya elverişli ve inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibarıyla, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibarıyla imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

3- Anayasa Mahkemesinin 27.11.2020 tarihli 31317 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 16.07.2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanun'la Değişik Kamulaştırma Kanunu'nun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Taraf vekillerinin temyiz itirazları doğrultusunda hükmün açıklanan nedenlerle HUMK’un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 21.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23384, Karar No: 2013/16018, Tarih: 05.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/23384 E.  ,  2013/16018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Beraat

2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından açılan kamu davasında; suç tarihlerinin vergi dairesine anılan takvim yıllarında en son verilen matrahlı KDV beyannameleri dikkate alınarak 2003/Aralık ve 2004/Nisan ayları olduğunun kabulüyle yapılan incelemede gereği görüşüldü;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen '2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek' suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, yüklenen suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekili ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 05.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.