muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11004, Karar No: 2015/12407, Tarih: 22.06.2015

Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320’nci maddesinin birinci fıkrasında “mümkün olan hallerde” mahkemenin tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar verebileceği öngörülmüş, ancak “mümkün olan haller”in neler olduğu madde metninde sayılmamıştır.

Hukuk Muhakemeleri Kanununun “hukuki dinlenilme” başlıklı 27’nci maddesi,...ı’nın hak arama hürriyetini düzenleyen 36’ncı maddesi, ... Hakları Sözleşmesinin adil yargılanma hakkına ilişkin 6’ncı maddesi nazara alındığında “bir dava hakkında karar verilirken duruşma yapılması esastır.” Gerek ... Hakları Mahkemesi’nin ve gerekse Yargıtay ve doktrinin kabulü de bu yöndedir. Duruşma yapılmasında amaç, tarafların iddia ve savunmalarını yazılı beyanlar dışında bir kez de sözlü olarak hâkime aktarmalarına imkan tanıyarak, hâkime de bu iddia ve savunmalarda açık olmayan, tereddüt oluşturan konularda soru sormasını sağlamaktır. Tecrübeler bu uygulamanın uyuşmazlıkların sağlıklı çözümü için büyük önem taşıdığını, taraflar ve hâkimin yüzyüze gelmesinin gerçeğe erişimi kolaylaştırdığını göstermektedir (... Geçici Hukuki Himaye Tedbirleri, C1, Ankara 2001, s. 888).

Ayrıca, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Yargılama ile ilgili bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını mahkemenin açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini içeren bu hakkın ve yargılamanın aleniliği ilkelerinin gerçekleşmesinin en önemli aracı duruşma yapılmasıdır.

Duruşma yapılmaksızın dosya üzerinden karar verilmesi ise istisna olup, ancak bu konuda kanuni dayanak bulunması halinde mümkündür. Eş deyişle; ancak hukukun izin verdiği “ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz, delil tespiti, İcra ve İflas Kanununun 17 ve 18’inci maddelerinde öngörülen şikâyet davaları” gibi durumlarda dosya üzerinden karar verilebilir. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320/1’inci maddesi hükmünün de bu çerçevede değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

Öte yandan; Hukuk Muhakemeleri Kanunu, hukuk yargılama usulüne önemli bir yenilik olarak “ön inceleme” müessesesini getirmiştir. Kanun gerekçesinden “...yargılamanın gecikme sebebi olarak gösterilen, mahkemelerce tam hazırlık yapılmadan tahkikata başlanılmasını” engellemek amacına yönelik olduğu anlaşılan bu müessese ile; tarafların iddia ve savunmalarına ilişkin dilekçelerin verilmesinin ardından, ancak tahkikat aşamasına geçilmeden önce, ama bu aşamaya hazırlık niteliğinde tarafların sulhe teşviki, delillerin toplanması ve sunulması için gerekli işlemlerin yapılması, tarafların anlaştıkları ya da uyuşmadıkları konuların tespiti ve dava şartları ile ilk itirazların değerlendirilerek sonuca bağlanması ön incelemenin kapsamını oluşturmaktadır. Bu nedenle mahkeme ön inceleme için bir gün tespit ederek taraflara tebliğ edecektir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulduğunda; eldeki davada, ön inceleme ve tahkikata ilişkin duruşma açılıp, işin esasına girilerek çözümlenmesi gerekirken; Mahkemenin duruşma açılmaksızın dosya üzerinde karar vermiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 22.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/14334, Karar No: 2008/7883, Tarih: 03.06.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/14334 E.  ,  2008/7883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan bugün \* temyiz eden davalı asıl ... geldi vekili gelmedi. Av. ...'in mazeret telgrafı okundu. Davalı savunmamı kendim yapacağım dedi. Karşı taraf tebligata rağmen gelmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 03.06.2008 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2017/10891, Karar No: 2019/13140, Tarih: 12.06.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/10891 E.  ,  2019/13140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 12/12/2007-19/08/2013 tarihleri arasında ön muhasebe elemanı olarak resmi kayıtlardaki ücretle 125,00 TL yol ve 75,00 TL yemek sosyal haklarından faydalanarak tüm ulusal bayram genel tatil günleri dahil olmak üzere 08.00/21.00 saatleri arasında çalıştığını, hatta kışın 22.00'a kadar öğlen molası verilmeden arada 5 dakikalık atıştırmalara izin verilerek çalıştırıldığını, fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini, merkezden müvekkilinin çalışma saatlerini belirleyen maıllerin geldiğini, yıllık izinlerinin az kullandırıldığını, artan kısmın ücretinin de ödenmediğini, kıdem ve ihbar tazminatının eksik ödendiğini iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının Mudanya showroomunda muhasebe elemanı olarak 13/12/2007-19/08/2013 tarihleri arasında çalıştığını, net maaşının yemek dahil 1.119,40 TL olduğunu, showroomun kapanması nedeniyle iş akdinin sona erdiğini, davacıya 8.673,45 TL kıdem tazminatı, 2.271,32 TL ihbar tazminatı, 2.380,97 TL fazla mesai, 518,40 TL yıllık izin ücreti ödemesinin banka hesabına göre yapıldığını, davacının müvekkili şirkette tüp servis elemanı olarak çalıştığını, servis elemanlarının 08.30-18.00 saatleri arasında çalıştığını, çalışmanın Cumartesi saat 13.00'da sona erdiğini, günde enaz 1-1,5 saat ara dinlenme yaptığını, servise çıktığında servisten dönüşünü de kendisinin belirlediğini ve istediği kadar dinlenme fırsatı bulduğunu, davacının haftada 45 saati aşan bir çalışma yapmadığını, Yargıtay uygulamalarının da davacının iddialarında sayıldığı şekilde bir çalışma olmayacağının belirtildiğini, davacının dini ve milli bayramlarda izinlerini kullandığını, toplam 15 gün yıllık izin kullandığını, bakiye yıllık izin süresinin ücretinin ödendiğini, davacının her gün fazla mesai yapmasının, tüm hafta tatillerinde, genel ve resmi tatillerde çalışmasının insan bünyesine ve hayatın olağan akışına aykırı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı tarafından iş akdinin hitamında davacıya ihbar tazminatı ödemesi yapılmış, alınan hesap raporunda bu miktarın mahsubu yoluna gidilmiştir. Ancak davalı tarafından ödenen miktarın mahsubunun net tutar üzerinden yapıldığı anlaşılmakla mahsup işleminin ödenen ihbar tazminatı miktarının brüt tutarı üzerinden yapılması gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

3-Davacı fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti talebinde bulunmuş, bu alacakları tanıkla ispat yoluna gitmiştir. Ancak dinlenen davacı tanıklarının çalışma süreleri davacının tüm hizmet süresini kapsamadığı anlaşıldığından bu alacakların tanıkların kendi çalışma süreleri ile sınırlı olarak hesaplanması gerekirken davacının tüm hizmet dönemi için hesap yapan bilirkişi raporuna itibarla sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıdaki sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12/06/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/575, Karar No: 2011/2978, Tarih: 16.03.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/575 E.  ,  2011/2978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : NAZİLLİ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/12/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakanı babası E.Ö.23 parsel sayılı taşınmazdaki 2 nolu bağımsız bölümün çıplak mülkiyetini mirasçıdan mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak davalı eşine temlik ettiğini ileri sürerek, miras payı oranında tapu iptal ve tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .. . raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali-tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, temlikin mirasçıdan mal kaçırmak amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; çekişme konusu 23 parsel sayılı taşınmazdaki 2 nolu bağımsız bölüm miras bırakana ait iken, murisin taşınmazın intifa hakkını uhdesinde bırakıp, çıplak mülkiyetini 6.7.2001 tarihinde davalıya satış suretiyle temlik ettiği, 1934 doğumlu olan murisin 3.2.2002 tarihinde öldüğü, mirasçıları olarak davanın tarafları olan davalı eşi, davacı çocukları ile dava dışı oğlu Bigal'in kaldıkları kayden sabittir.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, miras bırakanın sağlığında mal varlığının tamamını veya bir kısmını,mirasçıları arasında hoşgörü ile karşılanabilecek makul ölçüler içerisinde paylaştırmışsa, mirasçısından mal kaçırma iradesinden söz etme olanağı yoktur. O halde, miras bırakanın denkleştirme yapıp yapmadığı üzerinde durulması, miras bırakandan tüm mirasçılarına intikal eden, taşınır, taşınmaz ve hakların araştırılması,tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve belgelerin mercilerinden getirtilmesi, her bir mirasçıya geçirilen malların ve hakların nitelikleri ile değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınarak, paylaştırmanın mı yoksa mal kaçırma amacının mı üstün tutulduğunun aydınlığa kavuşturulması zorunludur.

Somut olaya gelince, davacıların, miras bırakan E.in oğulları, davalı Ö.'ın ise üçüncü eşi olduğu, miras bırakan ile davalının 25.12.1994'te evlendikleri ve çekişme konusu taşınmazda ikamet ettikleri, felç geçirmesi nedeniyle tek başına hayatını ideame ettirmesi mümkün olmayan murise davalının baktığı, her türlü gereksinimini giderdiği hasta olması sebebiyle murisin gerekli her türlü tedavisi ile ilgilendiği, davalının, murise ölünceye kadar bir eşin bakmakla ve göstermekle yükümlü olduğu şartların fevkinde ilgisini ve hizmetini esirgemediği dosya kapsamı ile sabittir.

Oysa, çekişme konusu taşınmazın satış şeklinde davalıya temlik edildiği görülmektedir. Hemen belirtilmelidir ki, satışa konu edilen bir malın devrinin belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur.S. bir başka ifade ile malın bedelinin ise mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet veya bir emekte olabileceği kabul edilmelidir. Esasen yukarıda da değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 01.04.1974 tarih ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında miras bırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Bir başka ifade ile murisin iradesi önem taşır.

O halde, yukarıda değinilen somut olgular açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde, miras bırakanın yapmış olduğu temlikle ilgili olarak gerçek amaç ve iradesinin mirasçıdan mal kaçırmak olmadığı ve bu amaçla temlikin gerçekleştirilmediği kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca, açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü yönünde hüküm kurulmuş olması doğru değildir. Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 16.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/537, Karar No: 2010/800, Tarih: 11.02.2010

**5. Ceza Dairesi         2010/537 E.  ,  2010/800 K.**

**"İçtihat Metni"**

Resmi belgede sahtecilik, banka veya kredi kartının kötüye kullanılması, özel belgede sahtecilik, kayıp malda tasarruf, dolandırıcılık ve suçluyu kayırma suçlarından sanıklar ... ve ...’in yargılanmaları sırasında; Denizli 6. Asliye Ceza Mahkemesi ile Denizli 3. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerlerine atılı suçların niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Denizli 6. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Denizli 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.07.2009 gün ve 2009/239 E. 2009/194 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7445, Karar No: 2023/6469, Tarih: 03.05.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/7445 E.  ,  2023/6469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davalılar ... ve ... aleyhine açılan davanın kısmen kabulüne, davalı ... aleyhine açılan davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 341 ... maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri karar tarihi itibarıyla 8.000,00 TL'yi geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir. Temyiz kesinlik sınırı belirlenirken yalnız dava konusu edilen taşınır malın veya alacağın değeri dikkate alınır. Faiz, icra (inkar) tazminatı, vekâlet ücreti ve yargılama giderleri hesaba katılmaz. Alacağın bir kısmının dava edilmesi hâlinde, kısmi davada kesinlik sınırı dava edilen miktara göre değil, alacağın tamamına göre belirlenir.

Dosya içeriğine göre İlk Derece Mahkemesince, kararı temyiz eden davalı ... yönünden davanın reddine karar verildiği ve bu davalı aleyhine hüküm altına alınan bir miktar bulunmadığı anlaşılmakla; İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 8.000,00TL'nin altında kalan davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

03.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9463, Karar No: 2022/19416, Tarih: 28.12.2022

**7. Ceza Dairesi         2022/9463 E.  ,  2022/19416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : İlk Derece Mahkemesinin kararı kaldırılarak sanıklar hakkında beraat

Bölge adliye mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere göre katılan Gümrük İdaresi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Gümrükler Muhafaza Genel Müdürlüğü'ne e-mail yoluyla ulaşan Kurt Mühendislik firmasının gerçekleştirdiği ithalatlarda 84.32 yedek parçalarını 84.33 yedek parçası gibi göstermek suretiyle GTİP saptırması yaparak %18 yerine %8 KDV ödediği, böylece vergi kaybı ve haksız rekabete sebebiyet verdiği şeklindeki ihbar üzerine; Ambarlı Gümrük Müdürlüğünce sanık ...'un yetkilisi olduğu Kurt Mühendislik Makine Sanayi ve Dahili Ticaret Ltd. Şti adına tescilli, 02/04/2015 tarih ve IM 060835 sayılı gümrük giriş beyannamesi ile 84.33.90.00.90.00 GTİP'inde beyan edilen 1 kalem 29 kap 6950 adet ''tarım makine aksamı'' cinsi eşya üzerinde, muayene memurlarınca yapılan incelemede beyannameye konu malların kap ve adet olarak beyanname içeriğine uygun olmakla birlikte 8433.90.00.90.19 GTİP'indeki ''toprağı hazırlamaya işlemeye ve ekmeye mahsus tarla ve bahçe tarımında ya da ormancılıkta kullanılan makine ya da cihazlar olduğu, beyan edilen eşyanın %8 KDV ye tabi iken tespit edilen eşyanın %18 KDV'ye tabi olduğu, sanığın böylece gümrük beyannamesinde gerçeğe aykırı beyanda bulunarak gümrük vergilerini kısmen ödemeden eşyayı yurda sokmaya teşebbüs ettiği iddiasıyla kaçakçılık suçundan kamu davası açılmış olup, Dairemizin 06/04/2021 tarihli bozma ilamı içeriği doğrultusunda alınan 16/07/2021 tarihli bilirkişi raporunda; dava konusu eşyanın gerçekte Gümrük Tarife pozisyonunda 8432 de sınıflandırıldığı ve %18 KDV ye tabi olduğunun, alınan vergilerin 7.397,62 TL, alınması gereken vergilerin 16.508,53 TL, beyan edilen tarife pozisyonuna göre eksik alınan vergilerin ise 9.110,91 TL olduğunun belirtilmesi karşısında; ihbar içeriğini doğrular şekilde sanık ...'un ithalata konu malların GTİP'i konusunda resmi belge niteliğindeki gümrük giriş beyannamesi içeriğinde saptırma da bulunarak eşyayı vergilerini kısmen eksik ödemek suretiyle ülkeye sokmaya çalıştığı, eylemin suç tarihinde yürürlükte bulunan 5607 sayılı Yasanın 3/2. ve 3/22 maddeleri kapsamında bulunduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5271 sayılı CMK'nun 302/2. maddesi gereğince BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nun 304. maddesi uyarınca dosyanın gereği için İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 28/12/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.