muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/5777, Karar No: 2007/9317, Tarih: 02.10.2007

O halde, somut bu olgular, yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde miras bırakanın temlikteki amacının mirastan mal kaçırmak olduğu kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek davanın reddedilmiş olması hatalıdır. Davacının temyiz itirazı yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren avukatlık ücret tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz edilen vekili için 500.00.-YTL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 02.10.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15054, Karar No: 2016/4159, Tarih: 03.03.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/15054 E.  ,  2016/4159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Rize 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmazlara emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğru olmakla birlikte alınan rapor hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaz ile aynı yerde olan 1009 ada, 11 parsele ilişkin Rize 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/377 esas sayılı dava dosyasında belirtilen vergi değeri ile, emsal alınan taşınmazın bu dosyaya gönderilen Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin karşılaştırılmasında; dava konusu taşınmazın, emsal taşınmazdan daha değersiz olduğu anlaşılmasına rağmen, bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın, emsal taşınmazdan daha değerli olduğu kabul edilerek değer biçildiğinden alınan rapor inandırıcı değildir.

Bu durumda taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu

Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 03/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10161, Karar No: 2023/10790, Tarih: 06.11.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/10161 E.  ,  2023/10790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1286 E., 2023/1011 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: Yalova İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/536 E., 2023/276 K.

Taraflar arasındaki yaşlılık aylığı işlemlerine esas doğum tarihinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının 15.12.1964 tarihinde doğduğu, o yıllarda nüfusa kaydının 06.01.1975 olarak işlendiği, davacının doğum tarihinin düzeltilmesi için açtığı dava sonrasında 06.01.1975 tarihinin iptal edilip 15.12.1964 olarak yeni doğum tarihinin nüfusa kayıt ve tesciline karar verildiği, davacının SGK müdürlüğüne başvuruda bulunup emeklilik yaşının yeni doğum yılı üzerinden hesaplanmasını talep ettiği, ancak Kurumun bu talebi reddettiği, Kurum işleminin haksız olduğu iddiasıyla davalı idare tarafından davacının nüfus kütüğünde kayıtlı bulunan gerçek doğum yılı olan 15.12.1964 tarihi esas alınarak emeklilik işlemlerinin hesaplarının yapılması gerektiğinin tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II.CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; 5510 sayılı Kanun'un 57 nci maddesi uyarınca ilk kez sigortalı olarak çalışmaya başladıktan sonra yapılan yaş düzeltmelerinin sosyal sigortalar yönünden etkili olmayacağı, bu hususun Anayasa Mahkemesi kararında da belirtildiği savunmasıyla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

II.CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; 5510 sayılı Kanun'un 57 nci maddesi uyarınca ilk kez sigortalı olarak çalışmaya başladıktan sonra yapılan yaş düzeltmelerinin sosyal sigortalar yönünden etkili olmayacağı, bu hususun Anayasa Mahkemesi kararında da belirtildiği savunmasıyla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi tarafından; muhtar ...'ın beyanında davacının kendisinin muhtarlık yaptığı dönemde kaçarak evlendiğini beyan ettiği, bu şahsın muhtarlık yaptığı dönemlerin 1970 - 1975 yılları olduğu, davacının ilk çocuğu İbrahim'in 1992'de nüfusa beyan üzerine tescil edilmekle birlikte 1985 yılında doğduğunun yazıldığı, davacı ile aynı yerde çalışan personelin de davacının ilk işe başladığı tarihte 30'lu yaşların üzerinde olduğunu söyledikleri, bu durumda davacı 1975 yılında doğdu şeklinde nüfusa kaydedilse de muhtarın beyanına göre o tarihte halasının oğluna kaçtığı, yine ilk çocuğun 1985 yılında doğup, 10 yaşında birinin doğum yapmasının beklenemeyeceği, bu durumda Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin hayatın olağan akışı ile bağdaşmayan hallerde sigortalıların ilk defa çalışmaya başladığı tarihten sonraki yaş tashihlerine itibar etmesi gerektiğine ilişkin emsal kararı da gözetilerek (2009/17537 esas) davacının emeklilik işlemlerinde SGK tarafından gerçek doğum tarihi olan 15.12.1964 tarihi esas alınarak işlemlerin yürütülmesi gerektiği gerekçesiyle davacının davasının kabulü ile davalı idare tarafından davacının nüfus kütüğünde kayıtlı bulunan gerçek doğum tarihi olan 15.12.1964 tarihi esas alınarak emeklilik işlemlerinin yapılması gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; 5510 sayılı Kanun'un 57 nci maddesi uyarınca ilk kez sigortalı olarak çalışmaya başladıktan sonra yapılan yaş düzeltmelerinin sosyal sigortalar yönünden etkili olmayacağı, bu hususun Anayasa Mahkemesi kararında da belirtildiği iddiasıyla İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının oğlunun 26.01.1985 tarihinde doğmuş olması, düzeltilmemiş 06.01.1975 doğum tarihine göre 10 yaşında iken doğum yapmasının hayatın olağan akışına aykırı olması; dinlenilen tanıkların davacının iddiasını doğrulaması, davacının yaşının düzeltilmesine ilişkin mahkeme kararının; klasik yaş tashihi değil kayıt tashihi niteliğinde bulunması, dosya kapsamı, mevcut delil durumu, İlk Derece Mahkemesi gerekçesi hep birlikte değerlendirildiğinde; İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen kararda isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz isteminde bulunmuştur.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava; davacı tarafından ilk işe giriş tarihinden sonra alınan yaş tashihi kararının yaşlılık aylığı tahsis işlemlerinde nazara alınması gerektiğinin tespiti davasıdır.

2.İlgili Hukuk

1- 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanun'un mülga 120 nci maddesinin ilgili 2 nci fıkrası ile anılan Kanun'a 24.06.2004 tarihli ve 5198 sayılı Kanun'un 16 ncı maddesi ile eklenen 3 üncü fıkrası şöyledir:

"...Malullük, Yaşlılık ve Ölüm Sigortalarına ilişkin yaş ile ilgili hükümlerin uygulanmasında, sigortalıların ve hak sahibi çocuklarının, sigortalının yürürlükten kaldırılmış 5417 ve 6900 sayılı kanunlara veya bu kanuna tabi olarak ilk defa çalışmaya başladığı tarihte nüfus kütüğünde kayıtlı bulunan doğum tarihleri, sigortalının sigortaya tabi olarak ilk defa çalışmaya başladığı tarihten sonra doğan çocuklarının da nüfus kütüğüne ilk olarak yazılan doğum tarihleri esas tutulur.

İş kazalarıyla meslek hastalıkları, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortasından gelir ve aylık tahsisleri ile sermaye değerinin hesabında, iş kazasının olduğu veya meslek hastalığının hekim raporuyla ilk defa tespit edildiği veya sigortalıların yürürlükten kaldırılmış 5417 ve 6900 sayılı kanunlara veya 506 sayılı Kanun ile diğer sosyal güvenlik kurumlarına tâbi olarak ilk defa çalışmaya başladığı tarihten sonraki yaş tashihleri dikkate alınmaz..."

2- 31/05/2006 tarihli ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun ilgili 57 nci maddesinin ilk üç fıkrası şöyledir:

"İş kazasıyla meslek hastalığı halinde, hak sahiplerine bağlanacak gelirlerin hesabında, iş kazasının olduğu veya meslek hastalığının hekim veya sağlık kurulu raporu ile ilk defa tespit edildiği tarihte nüfus kütüğünde kayıtlı bulunan doğum tarihleri esas alınır.

Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına ilişkin yaş ile ilgili hükümlerin uygulanmasında, sigortalıların ve hak sahibi çocuklarının, mülga 2/6/1949 tarihli ve 5417 sayılı Kanun ve mülga 4/2/1957 tarihli ve 6900 sayılı Kanun ile 17/7/1964 tarihli ve 506 sayılı, 2/9/1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17/10/1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17/10/1983 tarihli ve 2926 sayılı ve 8/6/1949 tarihli ve 5434 sayılı kanunlara, 17/7/1964 tarihli ve 506 sayılı Kanunun geçici 20 nci maddesine tâbi sandıklara veya bu Kanuna göre ilk defa malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tâbi olduğu tarihte, nüfus kütüğünde kayıtlı bulunan doğum tarihleri, sigortalının bu Kanuna göre ilk defa çalışmaya başladığı tarihten sonra doğan çocuklarının ise nüfus kütüğüne ilk olarak yazılan doğum tarihleri esas alınır.

İş kazası, meslek hastalığı, malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından gelir ve aylık tahsisleri ile sermaye değerinin hesabında, iş kazasının olduğu veya meslek hastalığının hekim raporuyla ilk defa tespit edildiği veya sigortalıların bu Kanuna ve bu Kanunla yürürlükten kaldırılmış kanunlara tâbi olarak ilk defa çalışmaya başladığı tarihten sonraki yaş düzeltmeleri dikkate alınmaz..."

3. 25/04/2006 tarihli ve 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu'nun ilgili maddeleri şöyledir:

"Madde 10 - (1) Kurumlarda kişiyle ilgili olarak yapılan işlemlerde nüfus kayıtları esas alınır. Kayıtlar arasında farklılık olması halinde nüfus kayıtlarında değişiklik yapılmaz, usûlüne göre diğer kayıtlar düzeltilir."

"Madde 35 - (1) Kesinleşmiş mahkeme hükmü olmadıkça nüfus kütüklerinin hiçbir kaydı düzeltilemez ve kayıtların anlamını ve taşıdığı bilgileri değiştirecek şerhler konulamaz. Ancak olayların aile kütüklerine tescili esnasında yapılan maddî hatalar nüfus müdürlüğünce dayanak belgesine uygun olarak düzeltilir..."

4. 22.11.2001 tarihli ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun ilgili 30 ve 39 uncu maddeleri şöyledir:

"Madde 30 - Doğum ve ölüm, nüfus sicilindeki kayıtlarla ispat olunur.

Nüfus sicilinde bir kayıt yoksa veya bulunan kaydın doğru olmadığı anlaşılırsa, gerçek durum her türlü kanıtla ispat edilebilir.

"

"Madde 39- Mahkeme kararı olmadıkça, kişisel durum sicilinin hiçbir kaydında düzeltme yapılamaz.

"

3. Değerlendirme

1. Yaş tashihi hukuki bir terim olarak "kişinin nüfus tesciline esas olan tarihlerin ve yaş kaydının nüfus kütüğündeki düzeltme" işlemini ifade etmektedir. Bireyin evlenmesi, askere alınması, seçme ve seçilme hakkını kullanması, sigortalı olabilmesi, emeklilik hakkına kavuşması gibi birçok sosyal, ekonomik, siyasal hak ya da ödevin yaş şartına bağlanmış olması birtakım hakların kazanılmasında ya da ödevlerden imtina edilmesinde yaş unsurunun önemli bir parametre olduğunu ortaya koymaktadır (...nun 27.10.2022 tarih ve 2020/(21)10-680 E. 2022/1397 K. sayılı kararı).

2. Kişilerin yaşının kamu ve özel hukuka ait hakların edinilmesi ve kullanılması ile mükellefiyetlerin yükletilmesi açısından hukuki sonuçları itibariyle bahsedilen önemi nedeniyle kişinin yaşının doğru tespit edilmesi ve varsa hataların giderilmesi bir zorunluluktur.

3. 4721 sayılı Kanun'un 39 uncu maddesi uyarınca kişinin nüfus tesciline esas olan doğum tarihlerinin ve yaş kaydının düzeltilmesi işlemi ancak mahkeme kararı ile mümkündür. Bu bağlamda 5490 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinde kesinleşmiş mahkeme hükmü olmadıkça nüfus kütüklerinin hiçbir kaydının düzeltilemeyeceği ve kayıtların anlamını ve taşıdığı bilgileri değiştirecek şerhler konulamayacağı ancak olayların aile kütüklerine tescili esnasında yapılan maddi hataların nüfus müdürlüğünce dayanak belgesine uygun olarak düzeltileceği düzenlenmiştir.

4. Kişinin yaşı, düzeltme (tashih) davası mahkemece kabul edilerek düzeltildiğinde doğuracağı hukuki sonuçlar artık kişinin mahkemece düzeltilen yaşına göre belirlenir. Bir başka deyişle kişinin yaşıyla ilgili işlem ve kararlarda bu değişen yaş esas alınır.

5. Sosyal güvenlik haklarının bir kısmından yararlanmak belli bir yaşı ikmal etmek ya da ikmal etmemiş olmak şartlarına bağlanmaktadır. 506 sayılı Kanun'un 120 nci maddesi uyarınca Malullük, Yaşlılık ve Ölüm Sigortalarına ilişkin yaş ile ilgili hükümlerin uygulanmasında, sigortalıların ve hak sahibi çocuklarının, sigortalının yürürlükten kaldırılmış 5417 ve 6900 sayılı kanunlara veya bu kanuna tabi olarak ilk defa çalışmaya başladığı tarihte nüfus kütüğünde kayıtlı bulunan doğum tarihleri, sigortalının sigortaya tabi olarak ilk defa çalışmaya başladığı tarihten sonra doğan çocuklarının da nüfus kütüğüne ilk olarak yazılan doğum tarihleri esas tutulur. Anılan maddenin 3 üncü fıkrasında ise İş Kazası, Meslek hastalığı, Malûllük, Yaşlılık ve Ölüm sigortalarından gelir ve aylık tahsisleri ile sermaye değerinin hesabında, iş kazasının olduğu veya meslek hastalığının hekim raporuyla ilk defa tespit edildiği veya sigortalıların bu Kanuna ve bu Kanunla yürürlükten kaldırılmış kanunlara tâbi olarak ilk defa çalışmaya başladığı tarihten sonraki yaş düzeltmelerinin dikkate alınmayacağı düzenlenmiştir. 506 sayılı Kanun'un söz konusu hükümleri 5510 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesiyle yürürlükten kaldırılmış ise de benzer düzenlemeler 5510 sayılı Kanun'un 57 nci maddesinde korunmuştur.

6. Sigortalı olarak ilk tescil tarihinden sonra yapılan yaş tashihlerinin yaşlılık aylığı bağlanmasında dikkate alınamayacağına ilişkin söz konusu düzenlemelerin asıl amacı yaş büyütmek suretiyle daha erken yaşlılık aylığı almak gibi kötü niyetli uygulamaların önüne geçmektir. Böylesi bir durumda yaş tashihine ilişkin mahkeme kararı geçerliliğini ve değerini korumakla birlikte sadece kanun hükmü nedeniyle emeklilik yönünden sonuç doğurmamaktadır (...nun 27/10/2022 tarih ve 2020/(21)10-680 E. 2022/1397 K. sayılı kararı).

7. Nüfus kayıtlarının sel, deprem gibi doğal afetler veya yangın gibi nedenlerle zayi olması nedeniyle dayanak kayıtlara ulaşılmaması ya da açık maddi hata durumlarında kişinin gerçek yaşının kayda yansıtılmasına ilişkin davalar, nüfusa asıl doğum günü yazılmayıp da küçük veya büyük yazılan kişi tarafından açılan doğum günün düzeltilmesi sonucunu doğuran klasik yaş tashihi davalarından farklıdır. Kayıt tashihi niteliğindeki bu tür davalar yaş tashihi ile ilgili olmayıp 506 sayılı Kanun'un 120 ve 5510 sayılı Kanun'un 57 nci maddelerinin uygulanma yeri yoktur (...nun 24.12.2018 tarih ve 2008/10-784 E. 2008/768 K. sayılı kararı).

8. Somut olayda davacı sigortalının sigortalı ilk çalışma tarihi 01.11.2003'tür. Davacının 21.01.2019 tarihinde açtığı yaş tashihi davasında, mahkeme tanık beyanının iddiayı doğruladığı ve davacının 1985 doğumlu bir çocuğu olduğu gerekçesiyle 06.01.1975 olan doğum tarihini davacının talep ve beyanı uyarınca 15.12.1964 olarak tashih etmiştir. Yalova 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 15.04.2019 tarih 2019/29 E. 2019/158 K. sayılı anılan kararı istinaf edilmeyerek kesinleşmiştir.

9. Eldeki davada davacının sigortalı olarak ilk defa çalışmaya başladığı tarihinden sonra alınan söz konusu yaş tashihi kararının yaşlılık aylığı tahsis işlemlerinde nazara alınması gerektiğinin tespitine ilişkin talebi, talebe konu ilamın "klasik yaş tashihi değil kayıt tashihi niteliğinde olduğu" gerekçesiyle kabul edilmiştir. Ne var ki davacının nüfus kaydının dayanak belgelerine ulaşılabildiği, 1985 doğumlu çocuğunun nüfus kaydının da 14.02.1992 tarihli ilmuhaberle sonradan oluşturulduğu, davacının tashih edilen yaşının doğum yapmasına engel nitelikte olduğunun ileri sürülemesini makul gösterecek delil bulunmadığı ve kayıtlarında açık maddi bir hatanın söz konusu olmadığı anlaşılmaktadır. Dolayısıyla davacının açtığı ve kesinleşen söz konusu kararın yaş tashihi niteliğinde olduğunun kabulü gerekir. Şu hâlde yukarıda değinilen yasal düzenlemeler uyarınca ilk sigortalılık tescilinden sonra yapılan yaş tashihi niteliğindeki ilamın emeklilik / yaşlılık aylığı işlemlerinde dikkate alınmasının mümkün olmadığı gözetilerek davanın reddi gerekirken yazılı şekilde kabulü yönünden hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18087, Karar No: 2014/25483, Tarih: 12.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/18087 E.  ,  2014/25483 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2014/254940

Mahkemesi : İzmir 5. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 20/12/2010

Numarası : 2010/645 - 2010/903

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar ve mağdur vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Şikayetçinin, CMK'nın 260. maddesi uyarınca katılan sıfatını alabilecek surette suçta zarar gören sıfatıyla temyiz hakkının bulunduğu kabul edilerek, yaralanması nedeniyle suçtan doğrudan zarar gördüğü anlaşılan ve vekili aracılığı ile hükmü temyiz etmek suretiyle katılma iradesini ortaya koyan şikayetçinin CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

TCK'nın 22/4-5. fıkralarına göre taksirle işlenen suçtan dolayı verilecek cezanın failin kusuruna göre belirleneceği, birden fazla kişinin taksirle işlediği suçlarda, herkesin kendi kusurundan dolayı sorumlu olacağı ve cezalarının da kusura göre ayrı ayrı belirleneceği hükmü nazara alınmaksızın, mahkemece itibar edilen oluşa uygun bilirkişi raporunda sanık Y.. G..'in asli, sanık Y.. U..'ın tali kusurlu olduğunun belirlenmesi karşısında; yaralanmaların niteliği de göz önüne alınarak, kusur oranına göre sanıklar hakkında ayrı ayrı hüküm kurulması yerine, olayın meydana gelmesinde asli kusurlu olan sanık Y.. G.. ile tali kusurlu sanık Y.. U.. hakkında aynı cezaya hükmedilmesi; yine iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın alt sınırı ile mağdurlarda meydana gelen yaralanmaların nitelikli oluşu da göz önüne alınarak, her iki sanık hakkında kusur oranları da değerlendirilip adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanıkların temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca, hükümlerin isteme uygun olarak BOZULMASINA, 12.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.