muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/26560, Karar No: 2013/19403, Tarih: 09.12.2013

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...’ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 16/07/2004 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 09/12/2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/540, Karar No: 2021/7213, Tarih: 16.12.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/540 E.  ,  2021/7213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 12. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 17. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 07.02.2018 tarih ve 2015/246 E- 2018/20 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine - kısmen kabulüne dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi'nce verilen 18.10.2019 tarih ve 2018/739 E- 2019/1306 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekilince duruşmalı, davalı vekili tarafından duruşmasız olarak istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 14.12.2021 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi Dr. ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, dava dışı temlik eden Bordo ..A.Ş. tarafından muhtelif tarihlerde yurtdışından ithal edilen ürünlerin deniz yolu ile taşıma işini davalının üstlendiğini, davalının yükleri teslim ettiğini ve davalı tarafından kesilen navlun faturaları ile lokal masraf faturalarının temlik eden tarafından davalıya ödendiğini, ancak davalının hukuka aykırı olarak konteyner demurajı olarak 463.220,00 USD demuraj ücreti talep ettiğini, ancak navlun sözleşmesinde ve konişmentolarda bu yönde bir hüküm olmadığını, oluşacak demuraj için bu demuraja ait sürelerin de belirtilmediğini, ayrıca davalı tarafından temlik edene gemilere varış ihbarnamelerinin de gönderilmediğini, geminin limana ulaştığı tarih, boşaltma süreleri, demuraj süresi ve ücretlere ilişkin bilgi verilmediğini, davalının 73.916,00 USD tutarında dayanağı olmayan ek ödeme talep ettiğini, temlik edenin yükünü bir an önce teslim almak için ödemeleri yapmak zorunda kaldığını, toplam 603.919,00 USD bedelli çekleri 05.03.2014 tarihinde davalıya verdiğini, 06.03.2014 tarihinde ise ihtarname göndererek ihtirazi kaydını belirttiğini, demuraj faturalarını iade ettiğini, ayrıca davalının demuraj talep ettiği konteynerlerin sahibi veya işleteni olmadığını iddia ederek müvekkilinin 603.919,00 USD tutarındaki ödemenin 537.136,00 USD’si yönünden davalıya borçlu olmadığının tespitine ve bu tutarın ödeme tarihinden itibaren bankalarca bir yıl vadeli USD cinsinden mevduata uygulanan en yüksek faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, zaman aşımı definde bulunduklarını, temlik eden taşıtan ile müvekkili arasında navlun sözleşmesi akdedildiğini, dolayısıyla TTK’nın 1246. maddesi uyarınca davanın 1 yıllık zamanaşımı süresinden sonra açıldığını, zira dava konusu konteynerlerin 2013 yılı ekim ve kasım ayları içinde limana tahliye edildiğini, müvekkilinin 05.03.2014 tarihli ordinolar ile yükleri temlik edene teslim ettiğini ve teslimle birlikte taşıma akdinin sona erdiğini, zamanaşımı süresinin bu tarihte işlemeye başladığını ve 05.03.2015 tarihinde sona erdiğini, müvekkilinin forwarder olarak deniz nakliye işleri ile iştigal ettiğini, temlik eden taşıtanın forwarder olarak faaliyet gösteren Jit Ulus...Ltd. Şti. aracılığı ile müvekkili ile temas kurduğunu ve yurt dışından ithal ettiği yükleri müvekkiline taşıttığını, müvekkilinin ise taşımayı üstlendiği konteynerleri farklı firma hatlarına ait gemilerle taşıttığını, temlik edenin isteği ile yazışmaların Jit Ulus. Nak, Ltd. Şti. ile yapıldığını, ancak işin ileri safhalarında temlik edenin doğrudan davalı ile yazışma yaptığını, temlik edenin dava konusu 46 adet konteyner nakliyesine ilişkin konteynerlerden İzmir limanına gelen birisini teslim almadığını ve o konteyner muhteviyatı yükün tasfiyeye girdiğini, Ambarlı ve İzmir Aliağa Limanlarına getirilen diğer konteyner yüklerini ise uzun süreli gecikmeyle teslim aldığını ve büyük miktarda konteyner demuraj bedelleri oluştuğunu, müvekkili taşımayı donatanlara yaptırdığından konteyner gecikme bedellerini fiili taşıyanlara ödediğini, icra edilen bahse konu yedi adet taşımaya ilişkin olarak davacının temlik edenine ve yetkili kıldığı aracıya varış bildirimlerinin faks ve e-maille gönderildiğini, ancak konteynerlerin uzun süre teslim alınmadığını, ayrıca davacının beyan ettiği navlun, lokal masraf ve demuraj hesaplarının hatalı olduğunu, temlik edenin halen müvekkiline bakiye 12.028,63 USD borcu bulunduğunu, davalı müvekkilinin navlun ve lokal masraf faturaları tutarının 121,527,63 USD, demuraj faturaları tutarının 494.420,00 USD olduğunu, dava konusu 7 taşımaya ilişkin davalı taşıtanın navlun, ardiye ve demuraj faturaları toplamının 615.947,63 USD olduğunu, buna karşılık taşıtan temlik edenin söz konusu 7 taşıma ile ilgili çeklerle yaptığı ödemesinin 603.919,00 USD olduğunu, olmayan alacağın temliki mümkün olmadığı için dayanak temliknamenin geçerli olmadığını, ayrıca temlik edenin bu borcu kabul ettiğinin 17.12.2014 tarihli yazısı ile kanıtlı olduğunu, bu yazıda temlik edenin kur farkından kaynaklanan 35.705,25 TL bakiye alacağı olduğunu iddia ettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi’nce, davanın, dava dışı temlik eden Bordo şirketinin İngiltere'den ithal ettiği ve gemi ile İzmir-Aliağa ve Ambarlı Limanlarına taşınan yükler nedeniyle davalı taşıyıcı firma tarafından fazladan tahsil edildiği ileri sürülen konteyner demuraj ücreti ve ek masrafların ödeme tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre davalıdan tahsili istemine ilişkin olduğu, taraflar arasındaki ilişki navlun sözleşmesinden kaynaklanmakta ise de, davalı tarafın haksız ve hukuka aykırı şekilde fazladan tahsilat yaptığı iddia edildiğinden uyuşmazlığa TBK'nun 82. maddesinde düzenlenen sebepsiz zenginleşmeye ilişkin zamanaşımı süresinin uygulanması gerektiği, temlik eden Bordo şirketinin davalıya çeklerle ödeme yaptığı, davanın 05.03.2014 olanödeme tarihinden itibaren BK'nun 82. maddesinde öngörülen iki yıllık zamanaşımı süresi içerisinde açıldığı, bu sebeple davalının zaman aşımı itirazının yerinde görülmediği, somut olayda Bordo'nun taşıtan, MCL şirketinin ise akdi taşıyan konumunda olduğu, davalının üstlendiği taşıma işini dava dışı donatanlar vasıtasıyla yerine getirdiği, uyuşmazlık konusu olan konteyner demuraj ücretinden dolayı taşıtanın sorumlu tutulabilmesi için navlun sözleşmesinde ya da konişmentoda demuraj ödeneceğine ve demuraj tarifesine ilişkin hüküm bulunması gerektiği, davaya konu taşıma ilişkisinde konişmentolarda demuraja ilişkin herhangi bir hüküm bulunmadığı, dosyaya sunulan elektronik posta yazışmalarının içeriğinden Jit firmasının yükün taşındığı konteynerler için aracılık yani forwarderlik hizmeti verdiği ve davalının Jit firmasına gönderdiği mesajlar ile demuraj uygulamasının yapılacağı konusunda uyarılarda bulunduğu, tarafların demuraj konusunda bilgilendirildiğinin kabulü

gerektiği, öte yandan taşıyan tarafından tahliye limanında varış ihbarnamesi gönderildiği dosya kapsamına göre ispatlanamamış olsa da, yük ilgilisi Bordo'nun konteynerler limana indikten yaklaşık 2 - 3 ay sonra yükü teslim almasının sebebini açıklayamadığı, Jit firmasının Bordo adına hareket ettiği kanaatine ulaşıldığından elektronik yazışmalar dikkate alındığında Bordo'nun 19.12.2013 tarihi itibariyle konteynerlerin teslim alınmamasından doğacak demuraj ücretinden sorumlu tutulabileceği, akdi taşıyan konumundaki MCL'nin Bordo'dan demuraj ücreti isteyebilmesinin bir başka koşulunun ise fiili taşıyanlara demuraj ödediğini ispatlaması gerektiği, MCL'nin ticari defterlerinde dava dışı donatanlarca MCL adına toplam 240.124,00 USD tutarında demuraj faturasının kesildiğinin tespit edildiği, ancak davalı MCL'nin bu tutardan 152.064,00 USD'yi ödediğinin dosya kapsamına göre ispatlandığı, dava dışı Bordo'dan istenebilecek demuraj ücretinin en fazla 152.064,00 USD olabileceği, öte yandan MCL'nin dosyaya sunduğu navlun faturası tutarının 48.719,74 USD olduğu, davacının kabulünde olan navlun miktarının ise 66.783,00 USD olduğu, 66.783,00 USD'nin esas alınması gerektiği, bu durumda 152.064,00 USD demuraj ücreti ile birlikte Bordo'nun ödemesi gereken toplam demuraj ve navlun tutarının 218.847,00 USD olduğu, temlik edenin davalıya toplam 603.919,00 USD ödeme yaptığının taraflar arasında ihtilafsız olduğu, bu durumda davalının dava dışı Bordo’dan 385.072,00 USD fazladan tahsilat yaptığı, bu tutarın hukuki dayanağı bulunmadığından sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre temlik alan davacıya iade edilmesi gerektiği, dava tarihinden önce davalıya ödeme ihtarnamesi gönderilmediği, faizin dava tarihinden itibaren işletilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davacının davalıya 385.072,00 USD borçlu olmadığının tespiti ile bu tutarın dava tarihinden itibaren 3095 sayılı Yasa'nın 4/a maddesi gereğince işleyecek USD faizi ile birlikte davalıdan tahsil edilerek davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hükme karşı taraf vekillerince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi’nce, tüm taşımalarda fiili taşıyanın navlun faturalarına akdi taşıyanın karı konularak temlik edene fatura edildiği, davalı akdi taşıyanın hiç karsız olarak taşıma işini yaptığının kabul edilemeyeceği, 6.ve 7. taşımaya ilişkin navlun ve masraf bedellerinden temlik edenin sorumlu olduğu, buna göre dava dışı olan ihtilafsız bedele ...6105 numaralı konşimento için 05.03.2014 tarihli 38.912,00 USD, ...6139 nolu konşimento için 12.232,33 USD bedelli navlun ve 3.600,00 USD bedelli ardiye faturalarının ilavesi gerektiği, tüm taşımalar için 66.782,90 (66.783,00) + 54.744,33= 121.527,33 USD ödenmesi gereken navlun ve masraf bedeli olduğu, bu gerekçeye göre davacı vekilinin temlik edenin demuraj bedelinden sorumlu olmadığı, tebliğ olunmayan faturalardan da sorumlu olmadığına yönelik istinaf nedenlerinin yerinde olmadığı, esastan reddi gerektiği, ilk derece mahkemesinin davalının fiili taşıyanlara ödediği demuraj bedelini İstanbul-Ambarlı limanına

taşınan 6 konşimento için ödenen demuraj bedeli ile sınırlı kabul ettiği, incelenen davalı ticari defterlerinde donatanlara ödendiği tespit edilen ve banka ödeme makbuzları ile ispat olunan aradan geçen zamana göre de üçüncü şahıs fiili taşıyan Seago/line hattının davalıya alacak iddiası ileri sürdüğü belgelenemediğinden Seago/line hattına ödenen 08.07.2014 tarihli 88.060,00 USD demuraj fatura ödemesinin de hesaba katılması gerektiği, konteyner işleten sıfatını haiz olmayan davalıdan donatana demuraj olarak ödenen bedellerin iadesinin istenemeyeceği, davalı akdi taşıyanın, zamanında işlemlerini tamamlayıp malını gümrükten çekmeyen temlik eden ithalatçının kusuru nedeniyle oluşan zararının tazminini bekleyemeyeceği, dava sebepsiz zenginleşmeye dayalı olduğundan davalı tarafından dava tarihinden önce donatana ödenen bedelin hesaba katılmamasının yerinde olmadığı, buna göre davacı tarafından fazla düzenlendiği iddia olunan konteyner demuraj bedellerinin iadesinin talep edilebileceği, mali müşavir Semra Durul tarafından hazırlanan bilirkişi raporunda, fiili taşıyanlar tarafından düzenlenen demuraj faturalarının 240.124,00 USD olduğu, bu bedellerin

akdi taşıyan tarafından fiili taşıyanlara ödendiğinin davalı ticari defterlerinden anlaşıldığı, davalı tarafından temlik eden adına düzenlenen 494.420,00 USD demuraj faturası farkı kadar (254.296,00 USD) iade talep edilebileceğinin belirlendiği, ancak temlik edenin davalıya ödemesinin 603.919,00 USD olduğu, bu ödemeden 121.527,33 + 240.124,00 = 361.651,33 USD’nin iadesinin talep edilemeyeceği, iade edilebilecek tutarın 603.919,00-361.651,33= 242.267,67 USD olup hükümde yazılı olduğu üzere 2 adet navlun ve bir adet ardiye Seago/line demuraj faturası dikkate alınmadan verilen hükme yönelik olarak davalı vekilinin ileri sürdüğü istinaf nedenlerinin kısmen yerinde görüldüğü gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulü ile 242.267,67 USD'den dolayı davacının davalıya borçlu olmadığının tespiti ile bu tutarın dava tarihinden itibaren 3095 sayılı Yasa'nın 4/a maddesi gereğince işleyecek USD faizi ile birlikte davalıdan tahsil edilerek davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK’nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK’nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına ve özellikle dava konusu edilen beş adet çekten dört adedinin 21.04.2014, 05.05.2014, 12.05.2014, 16.06.2014 tarihlerinde ödenmiş olmasına ve bu durumda zamanaşımı süresinin 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu 1246. maddesine göre de dolmamış bulunmasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, tarafların temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK’nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK’nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, takdir olunan 3.815,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 33.388,22 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 14,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 16/12/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5939, Karar No: 2016/6784, Tarih: 10.11.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/5939 E.  ,  2016/6784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet,Beraat

Dosya kapsamından edindiği kanaate göre TCK'nun takdiri indirime ilişkin olan 62. maddesini uygulamayan mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bu yönden bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş, sanık ... hakkında kurulan 3 nolu hüküm bölümünün "e" bendinde sanık ismi olarak ... yerine ... isminin yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata olarak kabul edilmiştir.

1-Katılan vekilinin sanık ... hakkında 2008, 2009 ve 2010; sanık ... hakkında 2005 ve 2006; sanık ... hakkında 2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçları ile ayrıca sanık ... hakkında defter ve belge ibraz etmemek suçundan verilen beraat hükümlerine; müdafinin sanık ... hakkında 2005, 2006 ve 2007, sanık ...’ün ise 2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre katılan vekili ile sanık ... müdafii ve sanık ...’ün yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak:

T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş ancak; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık ... hakkında 2005, 2006 ve 2007, sanık ...’ün ise 2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin fıkralardan TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin olan tüm kısımların çıkartılması ile yerlerine "TCK'nın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına” ibaresi yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan mahkumiyete ilişkin hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, sanıklar ..., ... ve ... hakkında yukarıda anılan takvim yıllarına ilişkin sahte fatura düzenlemek suçlarından ve sanık ... hakkında ayrıca defter ve belge ibraz etmemek suçundan verilen beraate ilişkin hükümlerin ise DOĞRUDAN ONANMASINA,

2-Müdafinin sanık ... hakkında 2008, 2009 ve 2010; sanık ...’ün, ise 2008 takvim yıllarına ilişkin sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan mahkumiyet; katılan vekilinin sanık ... hakkında 2009 ve 2010 yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelen temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

2-Müdafinin sanık ... hakkında 2008, 2009 ve 2010; sanık ...’ün, ise 2008 takvim yıllarına ilişkin sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan mahkumiyet; katılan vekilinin sanık ... hakkında 2009 ve 2010 yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelen temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a) Sanık ...’in aşamalarda ısrarla suça konu şirketi diğer sanık ...’den 28.01.2008 tarihinde muvazaalı olarak devralıp, 30.06.2010 tarihinde de tekrar bu şahsa devrettiğini iddia edip, buna ilişkin noterde düzenlenmiş hisse devir sözleşmesini sunması, sanık ...’in de bu sanığı doğrular yönde beyanda bulunması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından, suça konu şirketin 28.01.2008 ile 30.06.2010 tarihleri arasında fiilen kimin tarafından idare edildiği araştırılıp, bu konuda vergi tekniği raporunda bu yıllarda düzenlenen faturaları aldığı belirtilen şirket yetkililerinin tespiti ile faturaları kimden aldıkları hususunun sorularak duraksamaya yer bırakmayacak biçimde saptanması, bu yıllar arasında düzenlenmiş suça konu faturalar ve şirketin işleyişine ilişkin belgeler getirtilerek bu belge ve faturalardaki yazı, rakam ve imzaların sanıklar ... ve ...’e aidiyeti yönünden usulünce bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde sanık ... hakkında 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından mahkumiyet, sanık ... hakkında 2009 ve 2010 yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından beraat hükümleri kurulması,

b)Sanık ... hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan davada, sanığın 28.01.2008 tarihinde şirketi diğer sanık ...‘ya devretmesi nedeniyle 2008 yılında 28 günlük döneme ilişkin temsil yetkisinin olduğu ve bu 28 günlük dönemde düzenlenen fatura bilgilerinin dosya arasında bulunmadığı anlaşılmakla, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, katılan kurumdan mükellef şirketin 01.01.2008 ile 28.01.2008 tarihleri arasında düzenlediği fatura bulunup bulunmadığı sorularak varsa fatura bilgilerinin istenmesi ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi yasaya aykırı,

c)Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ile sanık ... müdafii ve sanık ...’ün temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulaması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.11.2016 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5361, Karar No: 2013/11127, Tarih: 13.06.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/5361 E.  ,  2013/11127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Hakkındaki hüküm kesinleşen sanık ...'in isteği üzerine ... plakalı araç ile olay yerine giden sanıkların, fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek ... köy tüzel kişiliğine ait olan zeytin ağaçlarını ağaç kesme motoru ile kesip araca yükledikten sonra hareket edecekleri sırada olay yerine gelen köy muhtarı ve tanıklar tarafından yakalandıkları, sanıkların bu şekilde gerçekleşen eylemlerinin hırsızlığa teşebbüs ve mala zarar verme suçlarını oluşturduğunun iddia edildiği olayda; söz konusu zeytin ağaçlarının bulunduğu mahalde usulüne uygun olarak keşif yapılarak ... köy tüzelkişiliğine ait olup olmadığı hususu tespit edilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle sair yönleri incelenmeksizin, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.