muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5316, Karar No: 2024/1511, Tarih: 06.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/5316 E.  ,  2024/1511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1295 E., 2023/259 K.

DAVA TARİHİ : 22.01.2021 - 16.02.2021

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Malatya 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/38 E., 2022/79 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı olarak açılan boşanma davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince erkeğin davasının reddine, kadının davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı-davacı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

... kadın vekili dava ve cevaba cevap (karşı davaya cevap) dilekçesinde; erkeğin sürekli küfür ve hakaret ettiğini, tehdit ettiğini, aşağıladığını, fiziksel şiddet uyguladığını, beslediği güvercin ve köpeklerle zaman geçirip eşini ve çocuğunu ihmal ettiğini, parasını hayvanlara harcadığını, birlik görevlerini yerine getirmediğini, evin beslenen güvercinler sebebiyle kötü koktuğunu ve temizlik sağlanamadığını, en küçük çocuğa kadın istemediği halde babasının adı olan "Muhtar" ismini verdiğini, sürekli boşamakla tehdit ettiğini, kıskanç ve baskıcı davrandığını, eşyaları kırdığını ve tartışmalarda bağırdığını iddia ederek tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesine, çocukların her biri yararına aylık 500,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, nafakaya her yıl ÜFE oranında artış yapılmasına ve kadın yararına 100.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-davacı erkek vekili cevap ve karşı dava ile ikinci cevap(karşı davaya cevaba cevap) dilekçesinde; erkek hakkındaki iddiaların doğru olmadığını, kadının kıskanç ve baskıcı olduğunu, psikolojik şiddet uyguladığını, ortak çocukları babaya göstermediğini, ev işlerini yapmadığını, ikinci çocuğa hamile iken ailesinin yanına Malatya'ya gittiğini ve dönüş tarihini sürekli ertelediğini, çocuğa erkeğin babasının adı olan "Muhtar" ismini vermemek için tartışma çıkardığını, eve dönmek için tadilat yapılması gibi koşullar ileri sürdüğünü, akabinde eve döndüğünü ancak sürekli tartışma çıkardığını, ev işlerini yapmadığını, eşinin ailesi ile görüşmek istemediğini, çocukları da görüştürmediğini, kendi maaşının daha fazla olduğunu söyleyip eşini aşağıladığını, erkeğin kredi çekip maddi durumu kötü olan ailesine yardım etmesinin sorun olduğunu, hakaret ettiğini, telefonda sürekli aile grupları ile sohbet ettiğini, çocuklarla ilgilenmediğini, tarafların tartışmalarını annesine anlatıp evliliği aile müdahalesine açık hale getirdiğini, eşini tahrik edip konuşmalarını gizlice kayda aldığını ve en son evi terk ettiğini iddia ederek kadının davasının reddini istemiş, karşı davanın kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, çocukların velâyetinin babaya verilmesine ve yasal faizi ile birlikte 100.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri taraflardan beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığı, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda eşine küfür ve hakaret eden, psikolojik ve fiziksel şiddet uygulayan, ortak çocuğa isim verirken kadının fikrini önemsemeyen ve evde kuş besleyerek eşini hijyenik olmayan koşullarda yaşamaya mecbur bırakan erkeğin tam kusurlu olduğu, boşanma sebebiyle mevcut veya beklenen menfaatleri zedelenen ve kişilik hakları saldırıya uğrayan kadın eş yararına maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi ve tam kusurlu erkek eşin tazminat taleplerinin reddedilmesi gerektiği, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesinin üstün yararlarına olacağı ve velâyet kendisine verilmeyen eşin çocukların bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmakla yükümlü olduğu gerekçesi ile; erkeğin davasının reddine, kadının davasının kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocuklar ...ve ...'ın velâyetinin anneye verilmesine, ...ile baba arasında her ayın birinci ve üçüncü hafta sonları cumartesi günü saat 10.00'dan pazar günü saat 18.00'e kadar, dinî bayramların ikinci günü saat 10.00'dan üçüncü günü saat 18.00'e kadar, her yıl temmuz ayının birinci günü saat 10.00'dan otuz birinci günü saat 18.00'e kadar, her yarı yıl tatilinin ilk haftası pazartesi günü saat 10.00'dan takip eden pazar günü saat 18.00'e kadar kişisel ilişki kurulmasına, ... ile baba arasında çocuk 3 yaşını tamamlayıncaya kadar her ayın birinci ve üçüncü haftası cumartesi günü saat 10.00'dan aynı gün saat 18.00'e kadar; çocuk 3 yaşını tamamladıktan sonra 6 yaşının tamamlayıncaya kadar her ayın birinci ve üçüncü hafta sonları cumartesi ve pazar günleri saat 10.00'dan saat 18.00'e kadar, dini bayramların ikinci günü saat 10.00'dan üçüncü günü saat 18.00'e kadar; çocuk 6 yaşını tamamladıktan sonra her ayın birinci ve üçüncü hafta sonları cumartesi günü saat 10.00'dan pazar günü saat 18.00'e kadar, dinî bayramların ikinci günü saat 10.00'dan üçüncü günü saat 18.00'e kadar, her yıl temmuz ayının birinci günü saat 10.00'dan otuz birinci günü saat 18.00'e kadar, her yarı yıl tatilinin ilk haftası pazartesi günü saat 10.00'dan takip eden pazar günü saat 18.00'e kadar kişisel ilişki kurulmasına; çocukların her biri yararına aylık 400,00 TL tedbir ve 500,00 TL iştirak nafakasına, iştirak nafakasının her yıl TÜİK'in yayınladığı ÜFE oranında artırılmasına, kadın yararına 25.000,00 TL maddî, 25.000,00 TL manevî tazminata ve erkeğin maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde; her iki dava yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereği esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde her iki dava yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, erkeğin davasının reddi, kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminat hükümleri, nafakalar, velâyet ve kişisel ilişki noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü ve 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu, 174 üncü, 182 nci, 324 üncü maddesi, 327 ve 328 inci maddelerinin birinci fıkraları, 330 uncu ve 336 ncı maddeleri. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi'nin 3 üncü maddesi, 9 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 12 nci maddesi. Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesi'nin 3 üncü, 4 üncü ve 6 ncı maddeleri. Çocuklarla Kişisel İlişki Kurulmasına Dair Avrupa Sözleşmesi'nin 4 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı-davacı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı-davacı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Somut olayda, Mahkemece velâyeti anneye verilen ortak çocuklardan ... ile baba arasında çocuğun üç yaşına gelene kadar olan dönem, çocuğun üç yaşı ile altı yaşı arasındaki dönem ve altı yaşından sonraki dönem için olmak üzere kademeli olarak kişisel ilişki kurulmuştur. Değişen koşullara göre, çocuğun yaşı ve eğitim durumu da gözetilerek, kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi her zaman istenebilir. Kişisel ilişkiye hükmedilirken gelecek yıllardaki koşullar önceden bilinemeyeceğinden, şimdiden çocuk ile baba arasında kademeli bir şekilde kişisel ilişki düzenlenmiş olması doğru değildir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un) 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı-davacı erkek vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, davalı-davacı erkek vekilinin temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm sonucu bölümündeki (4) numaralı bendin tamamen çıkarılarak (4) numaralı bent yerine "Tarafların ortak çocuğu ... ile baba arasında her ayın birinci ve üçüncü hafta sonları cumartesi günü saat 10.00'dan pazar günü saat 18.00'e kadar, dinî bayramların ikinci günü saat 10.00'dan üçüncü günü saat 18.00'e kadar, her yıl temmuz ayının birinci günü saat 10.00'dan otuz birinci günü saat 18.00'e kadar, her yarı yıl tatilinin ilk haftası pazartesi günü saat 10.00'dan takip eden pazar günü saat 18.00'e kadar kişisel ilişki kurulmasına" ibaresinin yazılması suretiyle temyize konu kararın DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin harcın istek halinde yatırana iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11155, Karar No: 2024/13378, Tarih: 16.12.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/11155 E.  ,  2024/13378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/90 E., 2021/200 K.

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 20.01.2021 tarihli, 2019/90 Esas ve 2021/200 Karar sayılı kararının, sanık tarafından süresinde temyiz edilmesine rağmen temyiz dilekçesinin temyiz sebebi ihtiva etmediği anlaşılmakla; yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nda (5271 sayılı Kanun) iki dereceli kanun yolu sistemi benimsenmiş olup 291 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde temyiz süresi; "Temyiz istemi, hükmün açıklanmasından itibaren on beş gün içinde ... yapılır;" şeklinde kaleme alınmıştır. Buna göre ilgilisi aleyhine temyiz yoluna başvurmak istediği karara karşı bu kararın tebliği ya da tefhiminden itibaren on beş gün içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe vermek veya tutanağa geçirilmek ve hâkime onaylattırılmak koşuluyla zabıt kâtibine bir beyanda bulunmak suretiyle temyiz hakkını kullanır. Ancak 5271 sayılı Kanun'un temyiz yolu için öngördüğü tek koşul, temyiz iradesinin usûlüne uygun şekilde on beş gün içinde açıklanmasından ibaret değildir.

Şöyle ki; 5271 sayılı Kanun’un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde belirtilen; “Yargıtay … temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa, temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm karşısında, 5271 sayılı Kanun’un temyiz sisteminde sebeple bağlılık ilkesini kabul ettiği anlaşılmaktadır. O hâlde temyiz dilekçesinde hükmün hukukî yönüne ilişkin temyiz nedenleri de belirtilmelidir. Nitekim 5271 sayılı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlıklı 295 inci maddesinin birinci fıkrasında; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir." şeklindeki düzenleme ile 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz nedenlerini belirten dilekçeyi de sunmak durumundadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun, 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında ayrıntıları izah edildiği üzere, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 02.03.2022 tarihli, 2021/2532 Esas ve 2022/747 Karar sayılı kararında; 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasında ifade edildiği üzere kanun yolunun, süresinin ve merciin açıkça belirtildiği ancak 5271 sayılı Kanun'un temyiz yolu için benimsediği iki aşamalı süre koşulunun göz ardı edilmesiyle süre konusundaki ihtarın, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı tutulduğu, sanık müdafiine, 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında, temyiz nedenlerini içeren dilekçenin sunulması için öngörülen yedi günlük süre ihtarının bulunmadığı belirlenmiştir.

Somut olayda bölge adliye mahkemesinin karar eteğinde, "Dair, sanığın yüzüne karşı, katılanın yokluğunda iddia makamında Cumhuriyet Savcısı hazır olduğu halde talebe uygun CMK'nun 286/2-g maddesi gereğince kasten yaralama suçundan verilen esastan red kararı yönünden KESİN, silahla tehdit suçundan verilen mahkumiyet kararı yönünden CMK'nun 286/1, 291/1 maddeleri gereğince Cumhuriyet Savcılığı ve sanık için tefhim/ katılan için tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde hükmü veren dairemize bir dilekçe verilmek ya da zabıt kâtibine beyanda bulunup tutanak tutturup hâkime onaylatmak veya bir başka ilk derece ceza mahkemesi ya da bölge adliye mahkemesi ceza dairesi aracılığıyla dilekçe gönderilmek, ilgilinin cezaevinde bulunması halinde ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak veya bu hususta bir dilekçe vermek suretiyle YARGITAY'da temyiz kanun yolu açık olmak üzere oy birliği ile verilen karar açıkça okundu, usulen anlatıldı.20/01/2021" denildiği ve Kanun'un 295/1. maddesindeki ek yedi (7) günlük süreden hiç söz edilmediği için, yanıltma nedeniyle; temyiz isteminde sebep bildirmeyen sanığa "gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi (7) gün içerisinde gerekçelerini bildirmemeleri halinde, meşruhatlı davetiye tebliğ edilerek mâkul bir sürede temyiz gerekçelerinin, diğer bir ifadeyle sebeplerinin bildirilmemesi halinde temyiz başvurusunun sebep yokluğundan ret edileceği" ihtarını içerir tebligat yapılarak, tebliğ belgesi ve sanık tarafından sunulması halinde temyiz dilekçesi de eklenerek ve ek tebliğname de düzenlenerek incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1369, Karar No: 2023/18124, Tarih: 09.05.2023

**4. Ceza Dairesi         2023/1369 E.  ,  2023/18124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hakaret

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

Sanığın hakaret suçundan mahkûmiyetine ilişkin hükmün, usule uygun olarak 25.03.2022 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın 05.08.2022 tarihinde temyiz talebinde bulunduğu anlaşılmakla, sanığın temyizinin 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrasında öngörülen on beş günlük yasal süreden sonra yapılması nedeniyle Bölge Adliye Mahkemesince verilen temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararda bir isabetsizlik görülmemiştir.

Açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ... Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22039, Karar No: 2014/22716, Tarih: 03.07.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/22039 E.  ,  2014/22716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı asil .. geldi, karşı taraftan gelen olmadığından onun yokluğunda duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı avukat olduğunu, davalı ...’ya vesayeten oğlu .... ile yaptıkları 11.5.2009 avukatlık ücret sözleşmesi ve verilen vekaletname ile vekil tayin edildiğini, davalının hukuki işlem yapma ehliyeti yokken kendisinden satın alınan taşınmazının tapusunun iptal ve adına tescili konulu davayı açıp takip erken 14.4.2010 tarihinde sebepsiz olarak azledildiğini bildirerek sözleşmeye göre almaya hak kazandığı vekalet ücretinden şimdilik 10.000 TL nin yasal faizi ile tahsilini talep etmiş, bilahare ıslah dilekçesi ile de 60.160 TL nin (5000 TL ödeme düşülerek) tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyanın incelenmesinde; Davacının, vesayet altındaki ...’nın vasisi ve oğlu .... tarafından verilen vekaletname ile tapu iptal davası açması için görevlendirildiği, davacı ile davalı vasisi arasında 11.5.2009 tarihli avukatlık ücret sözleşmesi yapıldığı, sözleşmeye göre ücret, mahkemece tesbit edilecek taşınmaz değerinin % 10’u olarak belirlendiği dava devam ederken davacının 14.4.2010 tarihli vekaletname ile azledildiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Davalı taraf azil sebebi olarak davacının 17.11.2009 günül celseye katılmadığını, 9.2.2010 günlü celse için tanık bulup getirmesini istediğini, güçlükle bulduğu tanıkları davacının bürosuna getirdiği halde, davacının kendilerini beklemeden duruşmaya girip çıktığını bu sebeplerle güveninin sarsıldığını savunarak davanın reddini dilemiştir. Davacı avukat 17.11.2009 tarihli celseye Yargıtayda murafaası olduğu için mazeret sunduğunu, azil gerekçelerinin doğru olmadığını, davalının bir hak kaybına uğramadığını, azlin karar tarihine yakın olduğunu, azilden sonra

2013/22039-2014/22716

2013/22039-2014/22716

davanın kazanıldığını beyan etmiştir. Mahkemece davanın reddine ilişkin kararın gerekçesinde, 17.11.2009 günlü celseye katılmaması yanında, davacının müvekkilini Adli Tıbba sevki için gereğinin yerine getirilmesine ilişkin 9.2.2010 günlü celsede verilen kesin mehle uymaması nedeniyle de davacının azlinin haklı olduğu kanaati ile davanın reddine karar verilmiştir. Oysa ki, davacı avukat, mahkemece de kabul edilen mazeret dilekçesinde mazeretini gerekçelendirdiği gibi davalıda gerek azilnamesinde ve gerekse savunmasında doktora sevk edilmemesini, azil nedeni olarak göstermemiştir. Hakim tarafların iddia ve savunmalarıyla bağlı olduğundan tarafların ileri sürmedikleri bir hususu (resen nazara alınacak hususlar hariç) resen dikkate alamaz. Kaldı ki, davacının vekil olarak görev aldığı dava dosyasında, davalı 30.4.2014 tarihinde Adil Tıbba sevkedilmiş, raporu alınmış ve davanın kabulüne karar verilerek davalı taraf herhangi bir hak kaybına uğramamıştır. Bu durumda, davalı taraf davacı avukatı haklı sebeplerle azlettiğini ispat edememiştir.

Davalı taraf, davacıyı haklı sebeple azlettiğini ispat edemediğinden davacının vekalet ücretini ödemekle yükümlüdür. Ancak bu vekalet ücretinin davacı ile davalının vasisi arasında yapılan 11.5.2009 günülü sözleşme çerçevesinde ödenip ödenmeyeceği hususlarından önce, vasinin avukatlık sözleşmesi yapma yetkisinin bulunup bulunmadığı hususlarının incelenmesi gerekir. Vasinin, avukatlık ücret sözleşmesi yapabilmesi için özel yetkisi olması, yapılan sözleşmenin vesayet makamı tarafından denetlenmesi gerekir. BK.nun 388 ve HMUK.nun 63.maddelerinde özel yetkiyi gerektiren haller olarak sayılan hususlar tahdidi değil ise de, işlemin müvekkil bakımından arzettiği önemden dolayı avukatlık ücret sözleşmesi yapılması özel yetkiyi gerektiren hallerden olduğunun kabulü gerekir. Bu nedenle davalı müvekkil, davacı ile davalının vasisi arasında yapılan avukatlık ücret sözleşmesinden dolayı sorumlu değildir. Avukatlık Kanunu hükümleri gereği, davalı yararına açılan davanın müddeabihinin üzerinden %10-20 oranlarında vekalet ücreti ödemekle yükümlüdür. Buna göre mahkemece, davacı vekilin avukatlık ücretinin izah edilen şekilde Avukatlık Kanununun 164.maddesi hükümleri çerçevesinde tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir. (Bkz.Benzer nitelikte 13.HD. 1992/1902-5282 Avukatlık sözleşmesi yapma yetkisi)

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle kararın davacı yararına BOZULMASINA, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 3.7.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.