muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4913, Karar No: 2014/6992, Tarih: 28.05.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/4913 E.  ,  2014/6992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskişehir 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/12/2013

NUMARASI : 2013/1232-2013/2031

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali ve tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili için tahliye istemli olarak başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece davacının itirazının kısmen iptaline ve tahliyeye karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalantemyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında kira ilişkisi bulunduğu konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı takipte15.10.2011 başlangıç tarihli beş yıl süreli aylık 5100 TL brüt kira bedelli kira sözleşmesine dayanarak talepte bulunmuşken dava sırasında 30.08.2010 başlangıç tarihli beş yıl süreli aylık 5100 TL brüt kira bedelli kira sözleşmesine dayanmıştır. Mahkemece davalı tarafından imzası inkar edilmeyen 30.08.2010 başlangıç tarihli kira sözleşmesi geçerli kabul edilerek sonuca gidilmesinde bir yanlışlık yoktur. Ne var ki takip konusu kira bedellerinin 30.08.2010 başlangıç tarihli kira sözleşmesindeki kira bedeli ve artış koşulu dikkate alınarak tespit edilip ödemeler düşülmek suretiyle alacak miktarının belirlenmesi ve temerrüdün oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi gerekirken takip konusu aylık kira miktarının bankaya yapılan ödemeler esas alınarak tespit edilmesi suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda (2) No'lu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 28/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17397, Karar No: 2015/35122, Tarih: 08.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/17397 E.  ,  2015/35122 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/135936

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2013

NUMARASI : 2013/135 (E) ve 2013/543 (K)

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık E.. G.. hakkında temyiz isteminin reddine dair ek karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık müdafiine 30.12.2013 tarihinde tefhim edilen hükme karşı 1412 sayılı CMUK’un 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra, sanığın 10.04.2014 tarihli dilekçe ile yaptığı temyiz isteminin süreden sonra olduğundan bahisle reddine ilişkin kararda usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından, sanığın temyiz itirazlarının reddi ile redde ilişkin 18.04.2014 tarih ve 2013/135 E., 2013/543 K. sayılı Ek Kararın istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık H.. F.. hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, Mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 08/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1841, Karar No: 2021/116, Tarih: 19.01.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/1841 E.  ,  2021/116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılanın temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 19/01/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15429, Karar No: 2014/4847, Tarih: 17.03.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/15429 E.  ,  2014/4847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Katılanın arazisini müşteki ...'ya kiraladığı, aralarında katılan ile söz konusu arazi nedeniyle husumet bulunan aynı zamanda katılana ait komşu arazinin sahibi olan sanık ...'in arazinin kendisine ait olduğunu iddia ederek, araziye müşteki ... tarafından ekilmiş buğdayları oğlu olan diğer sanık ...'e sürdürdüğü, bu sırada yine aynı arazide katılana ait olan 5 adet armut ağacını da kestiği, sanıkların bu şekilde üzerlerine atılı suçu işlediklerinin iddia edildiği olayda,

1-Sanıklar hakkında katılan ...’a karşı işledikleri iddia olunan mala zarar verme suçuna yönelik temyiz incelemesinde,

Sanıkların söz konusu armut ağaçlarını aşıladıkları, bu ağaçlar yönünden suç işleme kastı ile hareket etmedikleri anlaşılmakla, sanıkların katılana karşı işledikleri iddia edilen mala zarar verme suçu açısından mahkeme tarafından haklarında verilen beraat kararlarında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların ve katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanıklar hakkında ...’a karşı işledikleri iddia olunan mala zarar verme suçuna yönelik temyiz incelemesinde,

Zarar gören bitkinin niteliği itibarı ile 5237 sayılı TCK'nın 152/1-c maddesinde belirtilen "dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğu" olmadığı dikkate alınarak, eyleminin anılan yasanın 151/1 maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunu teşkil ettiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1739, Karar No: 2020/4910, Tarih: 24.02.2020

**18. Ceza Dairesi         2019/1739 E.  ,  2020/4910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Düşme

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yapı tatil tutanağında, suça konu yapının bulunduğu yerin 1. derece doğal sit alanında bulunduğunun belirtilmesi ve kıyıya beton dökmek suretiyle dolgu alanı oluşturulan yıkılması halinde telafisi imkansız durumlara sebebiyet verebileceğinden yıkımın mümkün olmayan yapıya tespit dair tespitler karşısında; sanığın eyleminin 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu kapsamına giren yerlerden olup olmadığı ve 3621 sayılı Kıyı Kanunu kapsamında "kıyının doğal yapısını bozacak" bir etki meydana getirip getirmediği hususlarında araştırma yapılarak, sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle düşme kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan ... vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 24/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10922, Karar No: 2014/12568, Tarih: 18.11.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/10922 E.  ,  2014/12568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/12/2013

NUMARASI : 2013/739-2013/1456

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali ve tahliye davasına dair karar, davacı-karşı davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava; kira alacağının tahsiline yönelik icra takibine yapılan itirazın iptali ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine ve davalılar yararına % 20 kötü niyet tazminatına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı kira alacağını 18.01.2008 tarihli sözlü kira ilişkisine dayandırmış ve 37.400 TL kira alacağının tahsili için davalılar hakkında icra takibi başlatmıştır. Davalılar ise sözlü kira ilişkisine karşı çıkmış ve davacıya borcu olmadığını savunmuştur. Somut olayda davacı ile davalı Yaşar arasında ağabey-kardeş ilişkisi bulunmakta olup HMK’nun 203.maddesinde yer alan yasal istisna nedeniyle bu davalı yönünden kira ilişkisinin tanıkla ispatı mümkündür. Somut olayda davacı, dava dilekçesinde kira ilişkisinin varlığı konusunda tanık deliline dayanmış ve dava dilekçesi ekinde sunduğu delil listesinde tanıkların isim ve adreslerini bildirmiştir. Mahkemece kira ilişkisinin varlığı konusunda davacının bildirdiği tanıklar usule uygun şekilde davet edilip dinlenmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm verilmesi doğru olmadığı gibi kabul şekline göre de davacıya kira ilişkisinin varlığı konusunda davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılmadan ve davacının icra takibinde kötü niyetli olduğuna dair her hangi bir tespit ve değerlendirme yapılmadan davacı aleyhine kötü niyet tazminatına hükmedilmesi de doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 18/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10440, Karar No: 2021/4972, Tarih: 07.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/10440 E.  ,  2021/4972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Van Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin istinaf istemlerinin ayrı ayrı esastan reddine dair kararı ile birlikte Van 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/206 E. - 2019/409 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun Van Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle Van Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra, Van 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/206 Esas – 2019/409 Karar sayılı kararının incelenmesinde;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Van İli, İpekyolu İlçesi, ... Mahalesi, 105 ada 108 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine karar verilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebeye esas alınan ürünlerin dosya içerisinde bulunan 2018 yılı İpekyolu İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğünün resmi verilerine göre belirlenen ortalama verim değerlerinin üzerinde hesap yapan bilirkişi raporu hükme esas alınmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Dava konusu taşınmazın kamulaştırılan bölümünden arta kalan 56.549,11m²'lik kısımda değer azalışı olup olmayacağı hususunda bilirkişi heyetinden ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

2-Dava konusu taşınmazın kamulaştırılan bölümünden arta kalan 56.549,11m²'lik kısımda değer azalışı olup olmayacağı hususunda bilirkişi heyetinden ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

3-Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 7139 sayılı Kanunla Değişik 10. maddesinin 8. Fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Van Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 07/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1910, Karar No: 2021/115, Tarih: 19.01.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/1910 E.  ,  2021/115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılanın temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 19/01/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9746, Karar No: 2017/653, Tarih: 23.01.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/9746 E.  ,  2017/653 K.**

**"İçtihat Metni"**

Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde kasten silahla ateş etme suçundan sanık ... hakkında 26.06.2008 tarihli verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kaldırılarak hükmün açıklanması sonucu verilen kararın Dairemizce Bozulması üzerine TCK.nun 170/1-c. madde ve fıkrası uyarınca hükümlülüğüne dair; İNEGÖL 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.05.2016 gün ve 2016/175 esas, 2016/324 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; Sanık ... ile inceleme konusu olmayan diğer sanıklar ... ve ...’in olay tarihinde mağdur ...'iyi darp ettikten sonra sanık ...’in av tüfeğini evden alarak mağduru korkutmak amacıyla mağdurun evine doğru bir el ateş ettiği olayda, sanığın eyleminin TCK.nun 106/2-a madde ve fıkrasında tanımlanan silahla tehdit suçunu oluşturup oluşturmayacağı tartışılmadan yazılı şekilde genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

2- Kabul ve uygulama göre de: Bozmadan önce 14.04.2014 tarihli karar ile sanık hakkında verilen hapis cezası adli para cezasına çevrilmekle aleyhe temyiz yasa yoluna başvuru bulunmadığı gözetilip, kazanılmış hak nedeniyle infazın 3000 TL adli para cezası üzerinden yapılması yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı sanığın, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 23.01.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5554, Karar No: 2011/7270, Tarih: 20.06.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/5554 E.  ,  2011/7270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, paydaşı oldukları 101 ada 5 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı iddiası ile açılan dava sonucunda, 2851,37 m²lik kısmın tapusunun iptaline dair verilen kararın kesinleştiğini, daha önce açılan davada bir kısım malikler yönünden tazminata hükmedildiğini, ancak kendileri hakkında usulüne uygun açılmadığı gerekçesiyle davanın açılmamış sayılmasına ve reddine karar verildiğini ileri sürerek, tazminat talebinde bulunmuşlardır.

Davalı, kıyıların Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup tazminat talep edilemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazın tapusunun kısmen iptal edildiği ve iptal kararın kesinleştiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi ...’in raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 20.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.