muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13926, Karar No: 2014/5319, Tarih: 24.03.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/13926 E.  ,  2014/5319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de;“Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin,banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de,birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır. Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır. Bilişim sisteminden maksat, verileri toplayıp, yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü, yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır. Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için,dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların,ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Katılana ait... seri numaralı çekin, suç tarihinden önce boş olarak çalındığı gerekçesiyle katılanın şikayetçi olduğu, sanığın çeki bir şekilde ele geçirmek suretiyle doldurup, alacaklı kısmına kendisinin yetkili olduğu şirket adını yazarak ve ciro ederek aldığı bilgisayar malzemeleri karşılığı şikayetçinin şirketine ibraz ettiği, şikayetçi tarafından da, krediye teminat olarak bankaya ibraz edildiği, daha sonra yapılan incelemede çekin çalıntı olduğunun belirlendiği, yapılan incelemede, çekteki yazı ve imzaların sanık, müşteki ve katılana ait olmadığının belirlendiği, sanığın, söz konusu şirketle ilgisi olmadığını, kendi adına sahte belgelerle şirket kurulduğunu belirterek suçlamaları kabul etmediği, böylece sanığın hileli hareketlerle haksız menfaat temin ederek nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık, şikayetçi, katılan ve tanık beyanları ile tüm dosya kapsamına göre, suçların sanık tarafından işlendiği sabit olmakla, bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

5237 sayılı TCK'da, 765 sayılı TCK'dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı TCK'nın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir. 5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılmasısuretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir. 5237 Sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52

. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, 5237 sayılı TCK'nın 158/1, f, son maddesi gereğince haksız menfaat miktarının 12.900 TL, haksız menfaatin iki katının 25.800 TL olması dikkate alınarak temel cezanın bu miktardan az olmayacak şekilde belirlenip sanığın 1290 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın 1075 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına ve aynı Kanun'un 52. maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL den hesap edilmek suretiyle netice olarak 21.500 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, temel cezanın eksik olarak belirlenerek ve belirlenen 645 gün adli para cezasından da indirim yapılırken hesap hatası sonucu 537 gün yerine 470 gün ve karşılığı 9.400 TL denilerek eksik ceza tayini ve tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmemesindeki isabetsizlikler aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 24/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9580, Karar No: 2016/3159, Tarih: 01.03.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/9580 E.  ,  2016/3159 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, davalı işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, Feri Müdahil ve davalı vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; davacının davalı işyerinde 01.05.2008 – 15.03.2012 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece; davalı SGK yönünden 6552 sayılı Yasa'nın 64. maddesine göre karar verilmesine yer olmadığına, davanın davalı şirket yönünden kabulü ile; davacının davalı şirkette 2008 yılında 182 gün, 2009 yılında 206 gün, 2010 yılında 295 gün, 2011 yılında 264 gün, 2012 yılında 30 gün olmak üzere toplam 977 gün çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacı adına davalı işyerince düzenlenen 18.11.2008 tarihli işe giriş bildirgesi bulunduğu ve 18.11.2008 – 15.03.2012 tarihleri arasındaki kısmi çalışmalarının davalı Kurum'a bildirildiği, mahkemece davacının işçilik alacağı talepleri hususunda tefrik kararı verildiği, davalı işyerine ait dönem bordroları dosya arasına alınmadan ve bordro tanıkları ile komşu işyeri tanıkları dinlenilmeden sonuca gidildiği, davalı tanıkları tarafından işyerinde yevmiye usulü çalışıldığının ve domates yetiştirilmeyen kış aylarında çalışma olmadığının beyan edildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Somut olayda; davacının fiili çalışmaları tereddüte mahal bırakmayacak derece ortaya konulmadan eksik araştırma ve inceleme ile sonuca gidilmiştir.

Mahkemece yapılacak iş; davalı işyerinin talep edilen döneme ait bordrolarını dosya arasına alarak re'sen seçilecek bordro tanıklarını dinlemek, bordro tanıkları tespit edilemez ya da beyanları yeterli bulunmaz ise davalı Kurum'dan sorarak ya da zabıta marifeti ile talep edilen dönemde davalı işyerine komşu işyeri sahipleri ve bu işyerlerindeki çalışmaları kayıtlara geçmiş kişileri tespit ederek dinlemek, tanıklardan davacının davalı işyerinde ne iş yaptığını, davalı işyerindeki çalışmaların kapsam ve mahiyetini, mevsimlik olup olmadığını, ayrıca davacının yaptığı işin mevsimlik olup olmadığını sorarak açıklığa kavuşturmak, gerek görülür ise bu hususta zabıta araştırması yaptırmak, tefrik kararı verilen işçilik alacaklarına ilişkin dosyanın akıbetini araştırmak ve böylece toplanan deliller değerlendirilerek varılacak sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.

Öte yandan; davanın 6552 sayılı Yasa'dan önce 07.07.2014 tarihinde açıldığı ve Yasa'nın 64. maddesi gereğince davalı Kurum'un davanın açıldığı tarihte fer'i müdahilliğinin söz konusu olmadığı göz ardı edilerek davalı Kurum'un fer'i müdahilliğine karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davalıya iadesine, 01.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/315, Karar No: 2010/3808, Tarih: 06.04.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/315 E.  ,  2010/3808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19/02/2008 gün ve 2007/39-2008/25 sayılı kararı bozan Daire’nin 12.11.2009 gün ve 2008/6402 - 2009/1743 sayılı kararı aleyhinde davalılardan TPE vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin TPE nezdinde 11.11.2003 tarihinden itibaren 01, 03 ve 05 nci sınıflarda tescilli bulunan “Ezex” markasının sahibi olduğunu, davalı şirketin müvekkilinin tescili ile aynı tip emtiaları kapsar şekilde “Dezeks” ibaresi için marka tescil başvurusunda bulunduğunu, müvekkilinin söz konusu markanın tesciline karşı davalı TPE nezdinde itiraz ettiğini, ancak yapılan itirazın reddine karar verildiğini, oysaki müvekkili adına tescilli “Ezex” markası ile tescil edilmek istenilen “Dezeks” markası arasında fonetik ve görsel açıdan ayniyete yakın benzerlik bulunmasına karşın davalı markasının müvekkilinin markasının tescilli olduğu 03 ve 05 nci sınıflarda tescil edilmek istendiğini, müvekkili tarafından yapılan itirazların dikkate alınmamasının yerinde olmadığını ileri sürerek, TPE Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulunun 22.12.2006 günlü, M-3354 sayılı kararının iptali ile davalı adına yapılan “Dezeks” marka tescilinin 03 ve 05 nci sınıflar yönünden hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE Başkanlığı vekili, taraf markaları arasında benzerlik olmadığını, öte yandan markaların kapsamını oluşturan malların özellikle tıbbi ve benzeri amaçlı mallardan oluştuğunu, bu tür malların çoğunlukla reçete ile satıldıkları dikkate alındığında davaya konu başvuru ile davacı taraf markasının vasat seviyedeki tüketici açısından karıştırılma ihtimalinin de olmadığını, müvekkili tarafından alınan kararlar ve yapılan işlemlerin usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davaya konu markaların benzer olmadığını, davacı şirket ile müvekkili şirketin faaliyet alanlarının da birbirinden farklı bulunduğunu, ayrıca müvekkiline ait markanın kullanım yolu ile ayırt edicilik kazandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davaya konu markaların benzer olmadığını, davacı şirket ile müvekkili şirketin faaliyet alanlarının da birbirinden farklı bulunduğunu, ayrıca müvekkiline ait markanın kullanım yolu ile ayırt edicilik kazandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece;çekişmeli marka yönünden 556 sayılı KHK’nin 7/1-k maddesi anlamında bir tescil engelinin bulunmadığı, taraf markalarının 3 ve 5/5, 6, 7, 8 sınıftaki ürünler yönünden anılan KHK’nin 8/1-b maddesi anlamında benzer oldukları, buna karşın potansiyel tüketicileri doktor ve eczacılar olan 5/1, 2, 3, 4, 9 ncu sınıftaki ürünler yönünden ise iltibas veya iltibas tehlikesinin olmayacağı, davacı markalarının tanınmış nitelikte bulunmadıkları, davalı şirketin çekişmeli markanın ayırt edici nitelik kazanmasıyla ilgili olguları net bir şekilde ortaya koyan inandırıcı ve somut bir delil sunamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davaya konu TPE Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu kararının 3 ve 5/5, 6, 7, 8 nci sınıftaki ürünler yönünden iptaline, davaya konu markanın anılan sınıflardaki ürünler yönünden hükümsüzlüğüne, davacının diğer istemlerinin reddine karar verilmiştir.

Taraf vekillerinin temyizi üzerine davalılar vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar verilip,davacı vekilinin temyiz itirazları bakımından ise," 5 nci sınıfın 1, 2, 3, 4, 9, 10 ncu alt sınıflardaki emtiaların tümü reçete ile satılabilen ürünler olmadığı gibi reçete ile satılabilen, doktor ve eczacı gibi üniversite mezunu meslek grubuna dahil kimselerin yönünden de davaya konu işaretler arasındaki benzerliğin karışıklığa yol açabileceği, bu nedenlerle davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesinin doğru görülmediği "gerekçesiyle karar, davacı taraf yararına bozulmuştur.

Bu kez, davalılardan TPE vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalılardan TPE vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılardan TPE vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 03,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 172.00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 06.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19531, Karar No: 2013/39656, Tarih: 12.11.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/19531 E.  ,  2013/39656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın beraatine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Devlet ormanından izinsiz kesim yapılan sahanın köy hudutları dahilinde olması, fazla sayıda ağacın kesildiği anlaşılmakla; kesimin kim tarafından yapıldığını bilecek konumda olan köy muhtarı, ihtiyar heyeti üyeleri varsa köy bekçisi ve suça konu yere yakın arazi sahipleri dinlenerek sonucuna göre hüküm tesisi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321 maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 12/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2803, Karar No: 2014/3107, Tarih: 21.02.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/2803 E.  ,  2014/3107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/07/2013

NUMARASI : 2012/351-2013/650

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı ve davacı taraflarından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Şikayet eden borçlu İ.. İ.. vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, borçlunun V.. nezdindeki hesaplarına haciz konulduğunu. 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na 5999 sayılı Kanun ile eklenen Geçici 6. maddesi ve 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesine göre bu madde uyarınca ödenecek tazminatın tahsili için İdare'lerin mal, hak ve alacaklarının haczedilmeyeceğini, öte yandan borçlu İdarenin gördüğü hizmet kapsamında tüm mal hak ve alacaklarının nitelikleri gereği kamu hizmetinin sürdürülebilmesi için kamuya tahsisli olduğunu, ayrıca İİK'nun 82/1. maddesi kapsamında borçlu Kurum mallarının haczinin mümkün olmadığını, bu nedenlerle yapılan haciz işleminin yasaya aykırı olduğunu açıklayarak, haciz kararının kaldırılmasını istemiştir.

Mahkemece, takibin dayanağı olan ilamın karar tarihinin 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 5999 sayılı Kanun'un yürürlük tarihinden sonra olduğu, hüküm altına alınan kamulaştırmasız elatma nedeniyle tazminat alacaklarının tahsili için anılan maddeler gereği haciz yapılamayacağı gerekçesiyle şikayetin kabulüne karar verilmiştir. Hükmün esası, alacaklı vekili; yargılama giderlerine yönelik bölümü ise borçlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında: kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle İdare'lerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. Maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir. Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete'de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi'nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete'de yayımlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Bazı Kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanunu'nun 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11. fıkrasında bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle İdare'lerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.