muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2510, Karar No: 2013/20713, Tarih: 12.09.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/2510 E.  ,  2013/20713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ümraniye 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ :17.10.2012

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 12.09.2013 günü temyiz eden davacı M.K. ve karşı taraf davalı N.D. geldiler. Her iki taraf vekilleri de gelmediler. Davalı N. vekilinin duruşmaya gelemeyeceğine ilişkin dilekçe gönderdiği anlaşıldı. Gelenlerin sözlü açıklaması dinlendi. Davalı N.D. söz aldı: Ben her ne kadar duruşma sırasında davanın reddini istemiş isem de, mahkemenin kararından sonra temyiz aşamasında şartlarda değişiklik oldu, işimden ayrıldım çocuğuma bakamayacak durumdayım velayetin babasına verilmesini ben de istiyorum dedi, beyanı okundu imzası alındı. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü: Velayeti annede olan ortak çocuklar İ.C.27.06.1997, İ. A.ise 13.08.2001 doğumlu olup idrak çağındadırlar. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 12. ve Çocuk Haklarının kullanılmasına ilişkin Avrupa Sözleşmesinin 3. ve 6. maddeleri idrak çağındaki çocukların kendilerini ilgilendiren konularda görüşünün alınması ve görüşlerine gereken önemin verilmesini öngörmektedir. Velayet düzenlemesinde asıl olan çocukların yararıdır ve bu düzenlemede ana ve babanın yararı ile çocuğun yararı çatıştığı takdirde, çocuğun yararına üstünlük tanınması gerekir. Çocukların üstün yararı gerektirdiği takdirde, görüşlerinin aksine karar verilmesi mümkündür. Davalı anne de Yargıtaydaki murafaa sırasında çocukların velayetinin davacıya verilmesini istediğini beyan etmiştir. Bu nedenle ortak çocukların velayeti konusunda mahkemece görüşlerinin alınması, gerektiğinde yeniden uzman raporu alınıp sonuca göre velayetler hakkında bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir. SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.12.09.2013(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2024/2815, Karar No: 2024/5524, Tarih: 30.05.2024

**4. Hukuk Dairesi         2024/2815 E.  ,  2024/5524 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2021/513 E., 2021/516 K.

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU İTİRAZ HAKEM HEYETİ

SAYISI : 2021/İHK- 21335

HÜKÜM/KARAR : Davanın Reddi/İtirazın Reddi

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ

SAYISI : K-2021/ 60232

Taraflar arasında görülen sigorta tahkim davası sonucunda verilen İtiraz Hakem Heyeti kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının sevk ve idaresindeki motosiklet ile seyri sırasında davalıya zorunlu mali mesuliyet sigortalı araç sürücüsünün hatalı park etmesi sebebiyle çarpması sonucu gerçekleşen kazada davacının yaralandığını ve malul kaldığını açıklayıp 5.000,00 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkili şirkete sigortalı araç sürücüsünün meydana gelen kazada kusurunun bulunmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Uyuşmazlık Hakem Heyetince, meydana gelen kazada davalıya sigortalı araç sürücüsünün kusurunun bulunmadığı, davacının meydana gelen kazada tam kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karara süresi içinde davacı vekili itiraz başvurusunda bulunmuş; İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının itirazlarının reddine karar verilmiş, karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, İtiraz Hakem Heyeti kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine,

30.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19261, Karar No: 2015/3575, Tarih: 05.03.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/19261 E.  ,  2015/3575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Gaziantep 4. Aile Mahkemesi

TARİHİ :11.04.2014

NUMARASI :Esas no:2013/458 Karar no:2014/267

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek eş tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı erkek eşin asgari ücretle çalışıp üzerine kayıtlı malvarlığı bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın eş yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK md.174/1) ve manevi (TMK md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın eş yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

4-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre müşterek çocukların ihtiyaçlarına nazaran takdir edilen iştirak nafakası çoktur. Mahkemece Medeni Kanunun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2, 3. ve 4. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.05.03.2015(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2015/4298, Karar No: 2015/7094, Tarih: 24.02.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/4298 E.  ,  2015/7094 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

Dairemizin 28.1.2014 tarih, 2008/94 Esas, 2011/866 sayılı onama kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 04.02.2015 tarihli itiraznamesi ile

1) 6136 sayılı Kanunun 13/1. maddesinde suç tarihinde gün para cezası bulunmadığı, maddedeki temel adli para cezasının 5252 sayılı Yasanın 5/2. maddesi gereğince 450 TL'den fazla olamayacağı gözetilmeden 1.000 TL olarak fazla belirlendiği;

2) TCK'nin 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkı ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmeye, alt soyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hiçbir ayrım yapılmaksızın koşullu salıverilmeye kadar hak yoksunluğuna hükmolunduğu,

3) 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 99. maddesi açık hükmü ve 5237 sayılı TCK'da cezaların içtimai müessesine yer verilmediği gözetilmeden cezaların içtimaına karar verildiği,

Gerekçeleriyle; Dairemiz onama ilamının kaldırılarak hükmün düzeltilerek onanması istemiyle dosyanın itirazen incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi üzerine yapılan incelemede;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Yerinde görülen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının KABULÜNE,

2) Dairemizin 28.1.2014 tarih, 2008/94 Esas , 2011/866 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

Dosya üzerinde yeniden yapılan temyiz incelemesinde;

a) 6136 sayılı Kanunun 13. maddesine muhalafet suçu ile ilgili olarak hüküm kurulurken, kanunun değişiklikten önceki halinde gün para cezası bulunmadığı ve maddedeki temel adli para cezasının 5252 sayılı Yasanın 5/2. maddesi gereğince 450 TL'den fazla olamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde sanık hakkında fazla cezaya hükmedilmesi,

b) 5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesinde yazılı velayet, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmanın aynı Kanunun 53/3. maddesine göre kendi alt soyu bakımından koşullu salıverilme tarihine, kendi alt soyu dışındakiler bakımından ise cezanın infazının tamamlanıncaya kadar uygulanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde ayrım yapılmaksızın koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanmasına karar verilmesi,

c) 5237 sayılı TCK ve 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunda cezaların içtimaına dair hüküm bulunmadığı gözetilmeksizin, sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının içtimaına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince,

Bozmayı gerektirmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince,

1) Sanık hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçu ile ilgili olarak hükmün II kısmının 1 no'lu bendinin "sanığın 6136 sayılı Kanunun 13/1. maddesi uyarınca 1 yıl hapis ve 60 gün adli para karşılığı cezalandırılmasına cümlesindeki 60 gün ibaresinin çıkartılarak yerine 450 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ibaresinin eklenmesi, 2 no'lu bentte "sanığın TCK'nin 62. maddesi uyarınca 10 ay hapis ve 50 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına cümlesindeki 50 gün ibaresinin çıkartılarak yerine 375 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ibaresinin eklenmesi, hükmün 4. paragrafının 2. bendinde mevcut "TCK'nin 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca günlüğü 20 TL hesabıyla 50 gün adli para cezası karşılığı 1.000 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına" cümlesinin çıkartılması, hükmün 5. bendindeki "infaz kanunu 99. maddesi uyarınca cezalarının 1 sene onüç ay hapis ve 1.000 TL adli para cezası olarak toplanmasına" cümlesinin çıkartılması,

2) Hükmün hak yoksunlukları ile ilgili kısmının "sanığın 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesinin a, b, c, d, e bentlerinde belirtilen hakları mahkûm olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi altsoyu üzerindeki 53/1-c maddesinde belirtilen velayet, vesayet ve kayyımlığa ait yetkileri ise 53/3 maddesi gereğince koşullu salıverilme tarihine kadar kullanmaktan yoksun bırakılmasına" şeklinde değiştirilmesi suretiyle, usul ve yasaya uygun hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.2.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2759, Karar No: 2013/14981, Tarih: 07.10.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/2759 E.  ,  2013/14981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

01.06.2004 ile 01.06.2006 tarihleri arasında katılanın da ikamet ettiği Gökhan isimli apartmanın yöneticisi olan sanık ...'ın, apartman sakinleri tarafından toplanarak kendisine teslim edilen aidat bedellerinden, apartmanın otomatiklerine ait 454 TL tutarında gelen elektirik faturalarını idareye yatırmadığı, çatı yapımı için toplanan 6000 TL nin tamamını çatı için kullanmadığı, apartmana ait merdiven boşluklarının boya ve badana işini de 3000 TL ile yapmayı kendisi üstlenmesine rağmen boyama işini tamamlanmadan yarım bıraktığı, apartman zilleri ve otomatiklerin yapılması için 820 TL toplanıldığı halde herhangi bir işlemin yapılmadığı öne sürülerek sanığın güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; Sanık ile apartmanda ikamet eden kişiler arasında hizmet ilişkisinin kurulmuş olması karşısında;

Eylemin 5237 sayılı TCK'nın 152/2 maddesinde öngörülen hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdirinin üst dereceli

asliye ceza mahkemesine ait olduğu gözetilip görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılanın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA, 07.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18954, Karar No: 2020/16294, Tarih: 23.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/18954 E.  ,  2020/16294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili tarafından mahkememize verilen dilekçede, müvekkilinin davalıya ait işyerinde 1998 yılında öğrenci iken yılın belli dönemlerinde birkaç yıl sonra sürekli çalışmaya başladığını, 23.12.2004'te işe girip sürekli bir şekilde 01.12.2009 tarihine kadar çalıştığını, dilekçe ekinde ekli yasal dökümünlardan belli olduğunu, çalıştığı süre boyunca müvekkilinin gerçekte fazla ücret almakta olduğu halde bazı aylık resmi kayıtlarda kazancı asgari ücret olarak gösterildiğini, müvekkilinin davalıya ait işlerinde sabah saat 08.00'den yaz-kış döneminde akşam 20.00, 23.00, 24.00'a kadar çalıştığını, en erken akşam 21.00, 22.00 gibi işten ayrıldığını, hafta bir gün tatil yapabildiğini, genel tatillerde ise dini bayramlarda yılda sadece iki gün izin alabildiğini, müvekkilinin çalıştığı süre içerisinde yıllık ücretli izin hakkını da kullanamadığını, maaşlarını gecikmeli aldığını, 930,00 TL maaş almakta iken işveren işten çıkarttığını, resmi kayıtlarda ise zaman zaman asgari ücret olarak gösterildiğini, 240,00 TL maaş alacağı kaldığını, işverenin tek taraflı olarak ve haklı bir gerekçesi olmadan iş sözleşmesini haksız bir şekilde feshettiğini, ayrıca muhasebe ve Sosyal Güvenlik Kurumu'na da müvekkili hakkında kendi rızasi ile ayrılmıştır diye yanlış bilgi verildiğini ve işsizlik maaşınında almasının engellendiğini, iş akdi haksız olarak feshedilen müvekkilinin kıdem ve ihbar tazminatı haklarının bugüne kadar ödenmediği gibi fazla çalışma ücreti, hafta tatili, genel tatil ücretleri ile yıllık ücretli izin hakkına ilişkin alacağınında bu güne kadar davalı işveren tarafından ödenmediğini belirterek, fazlaya ilişkin talep ve dava haklarının saklı kalmak kaydı ile, yapılan hesaplamalarına göre 930,00 TL net ücret üzerinden; 2.045,19 TL net ihbar tazminatının (8 haftalık ), 6.415,51 TL kıdem tazminatının (brüt maaş üzerinden), 1.302,00 TL 3 yıl kullanmadığı yıllık için ücretinin, 2.852,00 TL yıl boyunca yılda sadece 2 gününü kullandığı ulusal bayram ve genel izin ücretinin, 11.569,20 TL işten ayrılmadan önce iki yıllık fazla mesai ücretinin, 1.108,00 TL işten ayrıldıktan sonra 2 aylık sigorta işsizlik maaşı alacağı toplam 25.292,70 TL alacağının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsili ile yargılama gideri ile avukatlık ücretinin davalıya yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekilinin davaya karşı cevaplarını ve delillerini bildirir cevap dilekçesi dosya içerisinde mevcut olup dilekçesi ile şirketin temerrüde düşürülmeden davanın açıldığını, şirketin muhtelif zamanlarda tazminatlara ilişkin ödemeler yaptığını, davacının herhangi bir alacağının kalmadığını, fazla mesai genel tatil ve yıllık izin ücretlerinin çalışmış olduğu dönemlerde davacıya verildiğini belirterek, dilekçesindeki gerekçeler doğrultusunda davanın reddine karar verilmesini beyan etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, hükmüne uyulan bozma ilamı doğrultusunda karar verilmiş olmasına göre; davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı alacağının bulunup bulunmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur

Somut olayda; hükme esas alınan bilirkişi raporunda yapılan kıdem ve ihbar tazminatı hesabında dosyada mevcut 28.02.2011 tarihli kıdem ve ihbar tazminatı bordrosunda belirtilen bedellerin yapılan hesaplamadan mahsup edildiği ve bu doğrultuda hüküm kurulduğu anlaşılmıştır. Ancak iş bu bordro davacının imzasını taşımamaktadır. Bu nedenle bordro doğrultusunda mahsup işlemi yapılması hatalıdır.

Dosyada mevcut makbuzlardan davalı tarafından davacıya banka aracılığı ile kıdem ve ihbar tazminatı ödemelerinin yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu halde Mahkemece 28.02.2011,18.03.2011,30.10.2012 tarihli ödemelerin hangi alacağa mahsuben ve ne miktarda yapıldığı davalıya açıklattırılmalı sonrasında kıdem ve ihbar tazminatından bu bedellerin mahsubu hususu değerlendirilmelidir.

3-Davacının yıllık izin ücreti alacağı olup olmadığı taraflar arasındaki diğer bir uyuşmazlık konusudur.

Dosyada mevcut 14 günlük izin tahakkuku bulunan 2009 yılı Ağustos ayına ilişkin ücret bordrosu davacıya gösterilerek bu hususta beyanı alındıktan sonra yıllık izin ücreti alacağı hakkında karar verilmelidir. Eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.11.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20499, Karar No: 2016/24665, Tarih: 07.11.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/20499 E.  ,  2016/24665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, ücret alacağı, yol yardımı, yıllık izin, fazla çalışma, asgari geçim indirimi ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı ve davalı ... avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin, davalılar bünyesinde ... Eğitim ve Araştırma Hastanesinde çalıştığını,iş sözleşmesinin davalılar tarafından haklı sebep olmadan feshedildiğini belirterek kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti ve birkısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı ... vekili davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... Tem. Tur. İnş İth. Tic. Ltd. Şti. - ... Gıda İnş Nak. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti. adi ortaklığı adına ... Tem. Tur. İnş İth. Tic. Ltd. Şti. vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, süresi içerisinde davalı ... ve davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, adi ortaklığa yöneltilen davada, taraf teşkilinin nasıl sağlanacağı konusundadır.

Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamadan haberdar edilmeleri ile olanaklıdır. Hasımsız davalar hariç olmak üzere, dava dilekçesi ile duruşma gün ve saati karşı tarafa tebliğ edilmeden ve taraf teşkili sağlanmadan davaya bakılamaz ve yargılama yapılamaz.

Hukuk Genel Kurulunun 08.10.2003 tarih, 2003/12-574-564 sayılı kararında vurgulandığı üzere ortak girişim iki veya daha fazla gerçek veya tüzel kişinin belli bir amaca ulaşmak için katkılarını birleştirdikleri bir ortaklık türü olup, bu ortaklığın tek başına tüzel kişiliği bulunmamaktadır.

Hukuk Genel Kurulunun 08.10.2003 tarih, 2003/12-574-564 sayılı kararında vurgulandığı üzere ortak girişim iki veya daha fazla gerçek veya tüzel kişinin belli bir amaca ulaşmak için katkılarını birleştirdikleri bir ortaklık türü olup, bu ortaklığın tek başına tüzel kişiliği bulunmamaktadır.

Dosya içeriğine göre dava, ... ile ... Tem. Tur. İnş İth. Tic. Ltd. Şti. - ... Gıda İnş. Nak. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti. adi ortaklığına yöneltilmiş, dava dilekçesi adi ortaklık adına tebliğ edilerek yargılama yapılmıştır. Adi ortaklığa karşı açılmış olan dava, diğer ortakların tümüne karşı yöneltilmiş demektir. Bu durumda, adi ortaklığı oluşturan tüzel kişilerin ayrı ayrı davalı olarak gösterilmesi ve taraf teşkilinin sağlanması gereklidir. Eldeki davada, davalı tarafın yanlış gösterilmesi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 124/5. maddesi uyarınca, kabul edilebilir bir yanılgıya dayanmaktadır. Bu sebeple davacı vekiline, adi ortaklığı oluşturan davalılara ayrı ayrı tebligat yapılması için süre verilmeli ve taraf teşkili sağlanarak yargılamaya devam edilmelidir. Tüzel kişiliği olmadığı halde, adi ortaklık adına davetiye çıkartılması, dosyada taraf teşkili sağlanamadan işin esasına girilerek karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, bozma nedenine göre, davalı bakanlık ve davacının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.11.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.