muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/13313, Karar No: 2022/12250, Tarih: 13.10.2022

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 10.03.2022 tarihli ve 2022/2508 Esas, 2022/3281 Karar sayılı ilâmı ile davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda hesaplamaların arabulucu tarafından düzenlenen son tutanak tarihi dikkate alınmaksızın yapıldığı, son tutanak tarihini aşan kısımlar yönünden davanın dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozma ilâmı doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili, Bakanlık uygulaması yerinde olduğundan dava konusu talebin reddi gerektiğini, ücreti düşürülmeyen davacının dava dilekçesinde talep etmiş olduğu alacaklara hak kazanamayacağını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, arabuluculuk son tutanak tarihini aşan fark alacak talepleri noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesinin hukukça mümkün olmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

13.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2795, Karar No: 2010/6269, Tarih: 01.06.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/2795 E.  ,  2010/6269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİANTEP 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/11/2009

Taraflar arasında birleştirilerek  görülen davada;

Davacılar, miras bırakan babalarının 1,9 ve 120 sayılı parsellerini kendilerinden mal kaçırmak amacıyla davalı oğlu D. lehine diğer davalılara temlik ettiğini ileri sürerek payları oranında tapu iptali-tescil istemişlerdir.

Davalılar davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, kanıtlanamadığından bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 01.6.2010 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden asil E. E. ve F. Y.vekili Avukat İ.A.ile temyiz edilen N..G. vekili Avukat M.B., diğer temyiz edilen vekili Avukat Ö. T. geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi M.A.tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava ve birleştirilen dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali-tescil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Getirtilen kayıt ve belgelerden, davaya konu 109 ada 9, 119 ada 120 ve 123 ada 1 sayılı parseller miras bırakan A.K.a ait iken, miras bırakanın anılan taşınmazlardan 9 ve 120 sayılı parsellerini 09.12.2002 tarihinde davalı oğlu D.'a, kalan 1 sayılı parselini de 05.06.2003 tarihinde davalı N.'ye sattığı; 05.06.2003 tarihli aynı resmi akitte miras bırakanla birlikte oğlu D.'un da muris babasından aldığı 9 ve 120 sayılı parsellerini yine N.'ye satış yoluyla devrettiği; daha sonra D.'un bu üç parça taşınmazı 04.07.2007 tarihli akitte Necmi'den satın alma suretiyle üzerine geçirdiği ve 1 sayılı parseli üzerinde bırakıp  9 ve 120 sayılı parselleri 21.03.2008 tarihinde birleşen davanın davalısı Mamo'ya sattığı görülmektedir.

Miras bırakanın 20.09.2004'te ölümüyle, geride eşi Z.ile dört kızı, iki oğlu ve kendinden önce ölen oğlundan olma torunlarının kaldığı veraset ilamıyla sabittir.

Miras bırakanın dört kızı; D.ve N.aleyhine asıl davayı, M.aleyhine de birleştirilen davayı açarak işlemlerin kendilerinden mal kaçırma amacıyla muvazaalı biçimde yapıldığını ileri sürmüşlerdir.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere, görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olayda, SSK. emeklisi miras bırakanın başka taşınmazları da olduğu, birisinin üzerinde eşi ve davalı oğlu D.ile beraber oturduğu evi bulunan çekişmeli taşınmazlarını satmasını gerektiren haklı ve makul bir gereksiniminden söz edilemeyeceği, taşınmazların gerçek değerleri ile akit bedelleri arasındaki aşırı oransızlığın keşfen saptandığı, ölene kadar miras bırakanın tasarrufu altındaki bu taşınmazları ölümünden sonra da eşinin ve oğlu D.'un tasarrruf ettiği anlaşılmaktadır.

Tüm dosya içeriği ve belirlenen olgular yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde, miras bırakanın taşınmazlarını kızlarından kaçırmak amacıyla hereket ettiği, işlemlerin muvazaalı biçimde yapıldığı, davalılar N. ile M.nun da muvazaayı bildikleri halde bu işlemlere katıldıkları kanaatine varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanlı tanık anlatımlarına itibar edilerek davanın reddine karar verilmesi isabetsizdir. Davacıların temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24.12.2009 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 750.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 01.6.2010 tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6118, Karar No: 2017/11494, Tarih: 26.10.2017

**13. Ceza Dairesi         2016/6118 E.  ,  2017/11494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Olay tarihinde katılanın İnegöl Devlet Hastanesi bahçesi D blok yangın merdiveni yanına park ettiği elektrikli bisikletini çalan sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinin 2. fıkrasının (h) bendine uyduğu gözetilmeden aynı Yasanın 142/1-a. maddesi ile hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması, suça konu elektrikli bisikleti satın alan ve hakkında TCK 165 maddesi hüküm kurulan sanık ...’ın suça konu eşyayı kendi rızası ile kolluk güçlerine teslim etmiş ise de, sanık ...’ın satın alandan elde ettiği parayı kazanç müsaderesine konu edilmek üzere soruşturma makamlarına teslim etmediğinin anlaşılması karşısında koşulları oluşmadığı halde sanık ... hakkında TCK 168/1 maddesi hükümleri uygulanmak suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 günlü, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan kısmi iptal kararı uyarınca, 5237 sayılı TCK 53.madde 1.fıkra b. bendinde düzenlenen “seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına” hükmünün iptal edilmesi nedeniyle uygulanamayacağının gözetilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasında “TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümden “b” bendinin çıkartılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26/10/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2112, Karar No: 2021/5814, Tarih: 15.09.2021

**12. Ceza Dairesi         2021/2112 E.  ,  2021/5814 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Çocuk Mahkemesi

Suça sürüklenen çocuk : ...

Suçlar : Şantaj, görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal

Hükümler : 1- Şantaj suçundan TCK’nın 107/2. maddesi yollamasıyla aynı Kanunun 107/1, 31/3, 62/1, 50/3, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

2- Görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan TCK’nın 134/2, 31/3, 62/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

Şantaj ve görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin hükümler, suça sürüklenen çocuk tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk ...’un, kayden 27.02.2001 doğumlu 12 yaşındaki mağdur ... ile arkadaş iken mağdur çocuk tarafından kendisine gönderilen ve mağdur çocuğun cinsel organının da görüntülendiği çıplak fotoğraflarını, arkadaşlık ilişkilerinin sona ermesine tepki olarak, mağdur çocuğun yaşıtı olan sınıf arkadaşlarına ve 11 yaşındaki tanık Görkem’e facebook hesabından gönderdiği iddiaları ile ilgili suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 226/3-5. maddesinde tanımlanan müstehcenlik suçundan CMK'nın 170. maddesine uygun olarak açılmış bir dava bulunmamasından dolayı dava konusu yapılmayan bu eylemlerle ilgili zamanaşımı süresi içinde dava açılıp hüküm kurulabileceği değerlendirilerek yapılan incelemede:

Kamu davası açıldığında 18 yaşını doldurmamış bulunan kayden 16.09.1997 doğumlu suça sürüklenen çocuk hakkında, esas mahkemenin istemi üzerine CMK’nın 150/2. maddesi gereğince baro tarafından tayin edilen zorunlu müdafii, duruşmanın 17.05.2016 tarihli son oturumunda hazır edilmemiş ise de, suça sürüklenen çocuğun, istinabe mahkemesinde ek sorgu ve savunmasının alındığı 14.03.2016 tarihli duruşmada 18 yaşını doldurmuş olması ve CMK’nın 147. maddesindeki hakları hatırlatıldıktan sonra müdafii istemeyip, savunmasını kendisinin yapacağını beyan etmesi karşısında, sağır, dilsiz veya kendisini savunamayacak derecede malul olduğu da ileri sürülmeyen ve hakkındaki mahkumiyet kararını bizzat temyiz eden suça sürüklenen çocuğa baro tarafından tayin edilen zorunlu müdafiinin görevinin devam ettiği kabul edilemeyeceğinden, suça sürüklenen çocuğun zorunlu müdafiinin yokluğunda karar verilmesinden dolayı hükümlerin bozulmasını öneren tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, incelenen dosya kapsamına göre;

Yapılan yargılamaya, incelenen dosya kapsamına göre;

1- Mahkemelerce bir yargılama faaliyetinin yapılabilmesi ve hüküm kurulabilmesi için, yargılamaya konu edilecek eylemle ilgili usulüne uygun olarak açılmış bir ceza davası bulunmalıdır. Nitekim, CMK’nın 170/4. maddesinde, “İddianamede, yüklenen suçu oluşturan olaylar, mevcut delillerle ilişkilendirilerek açıklanır.” ve aynı Kanunun 225/1. maddesinde, “Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir.” düzenlemelerine yer verilmiş olup, iddianamede, yüklenen suçun unsurlarını oluşturan fiilin ya da fiillerin nelerden ibaret olduğunun hiçbir tereddüte yer bırakmayacak biçimde açıklanması ve açıklanan fiil ve faili hakkında yargılama yapılarak hüküm verilmesi gerekir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.10.2019 tarihli ve 2017/550-2019/574 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, bir olayın açıklanması sırasında bir başka olaydan söz edilmesi, o olay hakkında dava açıldığını göstermez. İddianamede dava konusu yapılan fiilin bir başka olaya dayalı olmadan, bağımsız olarak açıklanması gerekir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.10.2019 tarihli ve 2017/550-2019/574 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, bir olayın açıklanması sırasında bir başka olaydan söz edilmesi, o olay hakkında dava açıldığını göstermez. İddianamede dava konusu yapılan fiilin bir başka olaya dayalı olmadan, bağımsız olarak açıklanması gerekir.

Yargılamaya konu somut olayda, Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 02.04.2014 tarihli iddianamede; “...Suça sürüklenen çocuk ...nın suç tarihinde internet ortamında tanışıp daha sonra yüz yüze de tanıştığı mağdur ... K. ile internet üzerinden gönderdiği çıplak resimleri suça sürüklenen çocuğun ortak iki arkadaşına göndermesinden sonra mağdurun internet üzerinden bu hususta suça sürüklenen çocuk ile yazışmalar yaparak, resimleri başkalarına göndermesini istemesi üzerine, suça sürüklenen çocuğun buna karşılık kendisine telefon için kontor yüklemesini aksi halde resimleri tüm mahalleye göstereceğini yazarak, mağdura şantaj yaptığı; suça sürüklenen çocuğun alınan savunmasında mağdure ile görüştüğünü, onun kendi rızası ile gönderdiği çıplak resimlerini onun okulundan iki arkadaşa gösterdiğini, herhangi bir talebi ve şantaj konusu olmadığını savunduğu, suça sürüklenen çocuğa isnat edilen suçu işlediğine dair iddia, tanık beyanları, internet yazışmaları ile delil elde edilmiş olmakla, suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk ... A. hakkında düzenlenen iddianamenin kabulü ile 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu hükümlerine göre yargılanmasına yapılacak eylemi sabit görüldüğünden yukarıda belirtilen maddeler ile cezalandırılmasına karar verilmesi kamu adına talep ve iddia olunur...” biçimindeki anlatıma dayalı olarak, suça sürüklenen çocuğun TCK’nın 107, 31/3. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle şantaj suçundan kamu davası açıldığı halde, iddianamedeki anlatım, sevk, suç ismi ve nitelendirmeye göre, hukuki olarak anlatımı ve unsurları gösterilmeyen görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan suça sürüklenen çocuğun ek savunmasının alınması ile yetinilerek, “...Özel Hayatın Gizliliği İhlal suçu yönünden; her ne kadar ididanamede adı geçen suçtan sevk maddesi bulunmuyor ise de iddianamede yer alan ‘...mağdur ... K. ile internet üzerinden gönderdiği çıplak resimleri suça sürüklenen çocuğun ortak iki arkadaşına göndermesinden sonra...’ şeklindeki cümle karşısında suçun unsurlarının iddianamede gösterildiği anlaşılmış...” biçimindeki yanılgılı ve yetersiz gerekçeye dayalı olarak, açılmayan davadan TCK’nın 134/2, 31/3, 62/1. maddeleri gereğince mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle CMK’nın 225/1. maddesine uyulmaması,

2- Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986-2018/554 sayılı kararında vurgulandığı üzere, Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri ile 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu’nun 35. maddesi uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında sosyal yönden inceleme yaptırılmasının zorunlu olmadığı; ancak, mahkemece sosyal inceleme raporuna gerek görülmediği takdirde gerekçesinin kararda gösterilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

3- Kabul ve uygulamaya göre de:

a) Suça sürüklenen çocuk hakkında uzlaştırma kapsamında olmayan şantaj suçundan dava açılmasından dolayı soruşturma evresinde uzlaştırma yoluna gidilmediği; ancak, kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu eylemin şantaj suçundan bağımsız olarak 5560 sayılı Kanunun 24. maddesi ile değişik CMK'nın 253/1-a maddesi gereğince uzlaşma kapsamında olan özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu da oluşturduğunun kabul edilmesi karşısında, CMK’nın uzlaşma başlıklı 253 ve 254. madde hükümleri uygulanmak suretiyle sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, uzlaştırma işlemleri tamamlanmadan yargılamaya devamla görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Suça sürüklenen çocuk, istinabe mahkemesinde ek sorgu ve savunmasının alındığı 14.03.2016 tarihli duruşmada, mahkumiyet kararı verilmesi halinde, lehe olan yasa hükümlerinin uygulanmasını talep ettiği halde, CMK’nın 230/1-d maddesine aykırı olarak, görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan hükmedilen 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasının TCK'nın 51. maddesi gereğince ertelenmesine karar verilip verlmeyeceği tartışılmaksızın, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeksizin hükümlerin bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 15.09.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/360, Karar No: 2011/2097, Tarih: 22.02.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/360 E.  ,  2011/2097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.08.2008 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26.04.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı 355 ve 357 parsel sayılı taşınmazlarına davalıların elatmalarının önlenmesini istemiştir.

Davalılardan Sabrinaz ve ... tarlayı kullanmadıklarını, elatmalarının olmadığını savunmuşlardır.

Mahkemece dava kabul edilmiş; hüküm davalılardan Sabrinaz ve Fikret tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve yapılan araştırma hüküm kurmaya yeterli değildir.

Yapılan keşif sonucu bilirkişilerin düzenlediği 3.7.2009 tarihli raporda 354 sayılı parsel maliki tarafından kullanılan A harfli 1373.20 m2 alanın davacıya ait 355 sayılı parsele tecavüzlü olduğu 356 sayılı parseli kullanan kişilerin de 357 sayılı parselde 0.461.80 m2.lik alanı kullandığı belirlenmiştir.

355 ve 357 parsel sayılı taşınmazlar 354 ve 356 sayılı parsellerle sınır komşusu olup 354 ve 356 sayılı parsel davalılardan .... ve ...adına paylı mülkiyet rejimine tabi olarak kayıtlı olup davalı ...’nin kayıt maliki olmadığı görülmektedir. Bir kısım davalıların taşınmazın maliki ve sınır komşusu olması komşu taşınmaza elattıkları anlamına gelmez. Bir taşınmaza hukuka aykırı elatma maddi bir olay olduğundan kimin elattığının ispatı davacı tarafa düşer ve tanık beyanları ile ispatlanabilir. Davacı dava dilekçesinde tanık deliline dayanmıştır. Bu durumda mahkemece davacıdan tanıklarının isimleri istenmeli, tanık listesi verilirse bunlar HUMK’nun 258.maddesine uygun yöntemle taşınmaz başında dinlenerek dava konusu yerin kim tarafından kullanıldığı, elatmanın kimler tarafından yapıldığı tanıklara sorularak kesin olarak saptanmalıdır.

Mahkemece açıklanan hususlar göz ardı edilerek elatmanın varlığı yöntemince kanıtlanmış gibi istemin hüküm altına alınması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, 22.02.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.