muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/145, Karar No: 2018/286, Tarih: 19.06.2018

Hükmün sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20.05.2014 gün ve 211408 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 07.12.2016 gün ve 339-665 sayı ile; 6763 sayılı Kanunun 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 20.02.2017 gün ve 209-477 sayı ile, direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar, bu karara yönelik itirazın merci tarafından reddedilmesi üzerine kesinleşmiş olup, katılan ... vekilinin 03.05.2013 günü yüzüne karşı açıklanan hükme yönelik 13.05.2013 tarihli temyiz isteminin bir haftalık kanuni süreden sonra yapıldığı anlaşıldığından, 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 317. maddesi gereğince temyiz isteminin reddine karar verilerek, direnme kararının kapsamına göre inceleme, sanık müdafiinin sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelen temyiz istemi ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüsü mü, yoksa kasten yaralama suçunu mu oluşturduğunun belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

07.04.2007 tarihli olay yeri inceleme raporunda; Afyonkarahisar ili, Cumhuriyet Mahallesi, İnönü Bulvarı üzerinde bulunan Hanedan Lokantası adlı iş yerinin önünde ateşli silahla yaralama olayının meydana geldiğinin bildirilmesi üzerine, olay yerine gidildiğinde yol üzerinde 2 adet 8 mm çapında boş kovan, 1 adet 8 mm çapında dolu fişek bulunduğu bilgilerine yer verildiği,

Aynı tarihli tutanakta; olay yerine gidildiğinde, lokanta çalışanlarından öğrenildiğine göre, silahla yaralanan katılan ...'ın tedavi için hastaneye kaldırıldığı, sanığın olay yerinden kaçtığı, lokanta çalışanı tanık Mehmet Şepik tarafından suçta kullanıldığı belirtilen tabancanın görevlilere teslim edildiği, silahın namlusunda bir adet boş kovan ile şarjöründe 1 adet dolu fişeğin bulunduğu bilgilerine yer verildiği,

06.08.2007 tarihli uzman raporunda; incelemeye konu silahın, 8 mm çapına gaz ve ses

06.08.2007 tarihli uzman raporunda; incelemeye konu silahın, 8 mm çapına gaz ve ses

fişekleri atmak için yapılmış bir tabanca iken, sonradan namlusu içerisinde bulunan gaz ayırıcı parçası çıkartılarak, özel yapılmış ateşli fişekleri atar hâle getirilmiş, yarı otomatik bir tabanca olduğu, atışa engel herhangi bir arızasının bulunmadığı, incelemeye konu 2 adet fişek ile 5-170315 numaralı tabancanın, 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak niteliği haiz oldukları, gönderilen 3 adet boş kovanın incelemeye konu tabancadan atılmış olduğunun belirtildiği,

03.09.2007 tarihli uzmanlık raporunda; katılan ...'ın elinden alınan svaplarda atış artığına rastlanılmadığının bildirildiği,

27.07.2008 tarihli adli raporda; katılanın karın bölgesinde, sol aksiller hat üzerinde göbek çukuru seviyesinde, bir adet ateşli silah mermi girişi olduğu, acil olarak ameliyata alındığı, batın içinde 500 santimetreküp kan bulunduğu, ince bağırsakta 7 adet delik olduğu, bağırsaklardan 10 cm'lik kısmın çıkarıldığı, 9 gün yoğun bakımda kalan katılana 4 ünite alyuvar, 1 ünite kan plazması verildiği, batın içi organ yaralanmasının, şahsın yaşamını tehlikeye sokan ve basit bir tıbbi müdahale ile giderilemez nitelikte bir yaralanma olduğu tespitlerine yer verildiği,

Anlaşılmaktadır.

Katılan ... Cumhuriyet savcılığında; olayın meydana geldiği lokantanın sahibi olduğunu, olay gecesi sanığın yanında iki kişi ile birlikte lokantaya geldiğini, bu şahısların çorbalarını içtikten sonra garsonlara hakaret etmeye başladıklarını, sanık ve yanındakilerin dışarı çıkarılacağı sırada, kendisinin de nezaret etmek için dışarı çıktığını, sanığın tabancasını çekip, yaklaşık yarım metre mesafeden karın bölgesine ateş ettiğini, iki el silah sesi duyduğunu, yaralanmasından sonraki aşamayı hatırlamadığını,

Mahkemede; sanığın hiç tereddüt etmeden yaklaşık yarım metre mesafeden karnına doğru ateş ettiğini, ikinci kez ateş edeceği sırada, sanığın elinden tabancayı aldığını, silahı garsonlara verdiğini,

Tanık Ali Susuz Cumhuriyet savcılığında; olay gecesi İmaret Camii avlusunda içki içerken tanıştığı sanık ve açık kimliğini bilmediği bir şahısla birlikte çorba içmek için katılana ait lokantaya gittiklerini, sanıkla kendilerine servis yapan garson arasında tartışma çıktığını, lokanta dışında tartışmanın büyüdüğünü, lokanta çalışanlarının sanığı darbettiklerini, kendisinin de sopa ile sanığı korumak istediği sırada darbedildiğini, olay esnasında silah görmediğini,

Mahkemede; kavga sırasında bir el silah sesi duyduğunu, baktığında sanığın elinde silah gördüğünü, üç veya dört garsonun sanığın elinden silahı almaya çalıştıklarını, bu esnada silahın ikinci kez ateş aldığını, kendisinin bu sırada bayıldığını,

Mahkemede; kavga sırasında bir el silah sesi duyduğunu, baktığında sanığın elinde silah gördüğünü, üç veya dört garsonun sanığın elinden silahı almaya çalıştıklarını, bu esnada silahın ikinci kez ateş aldığını, kendisinin bu sırada bayıldığını,

Tanık Yılmaz Artıç Cumhuriyet savcılığında; Hanedan Lokantasında garson olarak çalıştığını, olay günü sanık ve yanındakilere kendisinin servis yaptığını, alkollü olan sanık ve yanındakilerin kendisi ile dalga geçtiklerini, hakaret ettiklerini, çıkan tartışmanın lokanta dışında da devam ettiğini, bu sırada lokanta sahibi katılanın kavgayı ayırmak için dışarı çıktığını, sanığın elinde küçük bir tabanca bulunduğunu, üç veya dört el silah sesi duyduğunu, katılanın yaralanma anını görmediğini; ek ifadesinde; sanığın cebinden çıkardığı tabanca ile üç veya dört el ateş ederek katılanı yaraladığını,

Mahkemede; sanığın ödeme için kasaya geldiğinde kasadaki bayana ve kendisine küfür etmesi üzerine sanığa yumruk vurduğunu, daha sonra dışarıya çıktıklarını, sanığın olay sırasında yaklaşık 1,5 metre mesafeden katılının üzerine doğru üç el ateş ettiğini, alkolün etkisi ile tüm atışları isabet ettirememiş olabileceğini, lokanta içerisinde küfürlü konuştuğu için sanığa yumruk attığını,

Tanık Mustafa Güler kollukta; garson olarak çalıştığını, sanık ve yanındakilerin olay gecesi alkollü olarak lokantaya geldiklerini, kavga çıktığını, sanığın elinde tabanca gördüğünü, katılan, sanığın üzerine doğru yürüyünce silah sesi duyduğunu,

Mahkemede; olay sırasında üç el silah sesi duyduğunu, katılanın nasıl yaralandığını görmediğini,

Tanık Mehmet Şepik aşamalarda; garson olarak çalıştığını, olay sırasında üç veya dört el silah sesi duyduğunu, sanığın elinden katılanın küçük bir tabanca aldığını ve sanığı yere doğru ittirdiğini, katılanın sanıktan aldığı tabancayı kendisine verdiğini, kendisinin de bu silahı lokanta kasasına koyduğunu, polisler gelince silahı görevlilere teslim ettiğini,

Tanık Mevlüt Biçer; katılana ait lokantada bulaşıkçı olarak çalıştığını, olay gecesi kavganın meydana geldiği yerde bulduğu bir adet cep telefonunu alarak şef Osman Gökür'e teslim ettiğini,

İfade etmişlerdir.

Sanık ... olaydan yaklaşık 14 ay sonra Cumhuriyet savcılığınca alınan ilk ifadesinde ve sorguda; olay gecesi Hanedan Lokantasına gittiğini hatırlamadığını, güvenlik kamerası görüntülerinin gösterilerek tekrar sorulması üzerine; yemek yemeye gittiği lokantadan çıkarken bir kalabalık gördüğünü, olay yerinde bulunan cep telefonunun kendisine ait olduğunu, kimseyi yaralamadığını, silahının bulunmadığını,

İfade etmişlerdir.

Sanık ... olaydan yaklaşık 14 ay sonra Cumhuriyet savcılığınca alınan ilk ifadesinde ve sorguda; olay gecesi Hanedan Lokantasına gittiğini hatırlamadığını, güvenlik kamerası görüntülerinin gösterilerek tekrar sorulması üzerine; yemek yemeye gittiği lokantadan çıkarken bir kalabalık gördüğünü, olay yerinde bulunan cep telefonunun kendisine ait olduğunu, kimseyi yaralamadığını, silahının bulunmadığını,

Cumhuriyet savcılığınca alınan ek ifadesinde; önceki ifadesini değiştirmek istediğini, olay gecesi gittiği lokantada garsonun kendisine ters cevap vermesi yüzünden garsonla tartıştıklarını, lokantanın diğer çalışanlarının da katıldığı kavga çıktığını, hepsinin kendisini darbetmeye başladıklarını, ellerinden kurtulmak için cebinde bulunan kurusıkı tabanca ile iki el havaya ateş ettiğini ve olay yerinden ayrıldığını, katılanın nasıl yaralandığını bilemediğini, silahının yaralayıcı niteliği olduğundan haberdar olmadığını,

Mahkemede; olay gecesi yaşanan kavga sırasında kalabalık bir grubun kendisini darbetmeye başladığını, kendisini korumak için havaya bir el ateş ettiğini, üç veya dört kişinin elinden tuttuğunu, kendisini yere yatırdıklarını, bu sırada silahın tekrar ateş aldığını, meydana gelen kavga sırasında darbedildiğini ancak ciddi bir yaralanması olmadığı için doktora gitmediğini, öldürme kastının bulunmadığını,

Savunmuştur.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun "Suça teşebbüs" başlıklı 35. maddesinde;

“Kişi, işlemeyi kastettiği bir suçu elverişli hareketlerle doğrudan doğruya icraya başlayıp da elinde olmayan nedenlerle tamamlayamaz ise teşebbüsten dolayı sorumlu tutulur” hükmü yer almaktadır.

Buna göre suça teşebbüs, işlenmesi kast olunan bir suçun icrasına elverişli araçlarla başlanmasından sonra, elde olmayan nedenlerle suçun tamamlanamamasıdır. Maddenin açık hükmüne göre, icra hareketlerinin yarıda kalması ya da sonucun meydana gelmemesi failin iradesi dışındaki engel nedenlerden ileri gelmelidir.

Öte yandan, suça teşebbüsle ilgili değerlendirme yapılabilmesi, failin hangi suçu işlemeyi kastettiğinin belirlenmesini gerektirir ki buna "subjektif unsur" denir. Failin gerçekleştirdiği davranış ile bir suçu işlemeye teşebbüs edip etmediğini, eğer etmişse hangi suça teşebbüs ettiğini belirleyebilmek için öncelikle kastın varlığının belirlenmesi gerekmektedir. Başka bir deyişle, tıpkı tamamlanmış suçta olduğu gibi, teşebbüs aşamasında kalan suçta da, işlenmek istenen suç tipindeki bütün unsurlar failce bilinmelidir. (İçel Suç Teorisi, Kayıhan İçel, Füsun Sokullu-Akıncı, İzzet Özgenç, Adem Sözüer, Fatih S. Mahmutoğlu, Yener Ünver 2. Kitap, 2. Baskı, İstanbul, 2000, s.315.)

Bu husus, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 765 sayılı TCK'nun yürürlükte olduğu dönemde verilmiş olup, kabul edilen ilkeler açısından 5237 sayılı TCK'nun teşebbüse ilişkin 35. maddesi yönüyle de varlığını devam ettiren 04.06.1990 gün ve 101-156 sayılı kararında da; “Teşebbüste aranan kast, icrasına başlanmış cürmü teşebbüs aşamasında bırakma kastı olmayıp, söz konusu suçu tamamlamaya yönelmiş kasttır” şeklinde açıklanmıştır.

Kasten yaralama suçu ile kasten öldürme suçuna teşebbüs arasındaki ayırıcı kriter manevi unsurun farklılığına dayandığından, sanığın kastının öldürmeye mi, yoksa yaralamaya mı yönelik olduğunun çözülmesi gerekmektedir.

5237 sayılı TCK’nun 21/1. maddesine göre, suçun kanuni tanımındaki unsurlarının bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi olan ve failin iç dünyasını ilgilendiren kast, dış dünyaya yansıyan davranışlara bakılarak, daha açık bir ifadeyle, failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenmelidir.

İlkeleri, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun istikrar bulunan ve süregelen kararlarında açıklandığı üzere, bir eylemin kasten öldürmeye teşebbüs mü, yoksa kasten yaralama mı sayılacağının belirlenmesinde; fail ile mağdur arasında husumet bulunup bulunmadığı, varsa husumetin nedeni ve derecesi, failin suçta kullandığı saldırı aletinin niteliği, darbe sayısı ve şiddeti, mağdurun vücudunda meydana getirilen yaraların yerleri, nitelik ve nicelikleri, hedef seçme imkânı olup olmadığı, failin fiiline kendiliğinden mi, yoksa engel bir nedenden dolayı mı son verdiği gibi ölçütler esas alınmalıdır.

Kastın belirlenmesi açısından her bir olayda kullanılması gereken ölçütler farklılık gösterebileceğinden, tüm bu olguların olaysal olarak ele alınması gerekmektedir.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Kastın belirlenmesi açısından her bir olayda kullanılması gereken ölçütler farklılık gösterebileceğinden, tüm bu olguların olaysal olarak ele alınması gerekmektedir.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Olay günü saat 22.00 sıralarında, tanık Ali Susuz ve kimliği tespit edilemeyen bir kişi ile birlikte Afyonkarahisar il merkezinde bulunan katılana ait lokantaya gelen sanığın, kendisine servis yapan garson tanık Yılmaz Artıç ile tartışmaya başladığı, kasaya yönelen sanığın ödeme yaptığı sırada yanına gelen Yılmaz Artıç ile tekrar sözlü tartışmaya girdiği, Yılmaz Artıç'ın lokantadan çıkmak üzere olan sanığa yumruk atması ile kavga çıktığı, lokanta dışına taşan kavga sırasında sanığın hamili bulunduğu tabancayı çıkararak yaklaşık yarım metre mesafede bulunan katılanın karın bölgesine ateş ettiği, katılanın sanığın elinde bulunan silahı alarak tanık Mehmet Şepik'e verdiği, olay yerinde sanığın silahından ateşlenmiş üç adet boş kovanın bulunduğu, katılanın karnına isabet eden mermi çekirdeğinin, periton ve ince bağırsakta 7 ayrı delinmeye ve iç kanamaya neden olduğu, ameliyata alınan katılanın, karın boşluğunda 500 santimetreküp kanama tespit edildiği, bağırsaklardan 10 cm uzunluğundaki kısmın kesilerek çıkarıldığı, yaşamsal tehlike geçiren katılanın dokuz gün yoğun bakımda kaldığı, bu süreçte katılana 4 ünite alyuvar, 1 ünite kan plazması verildiği, yapılan bu tedavi sonucu katılanın sağlığına kavuşabildiği olayda; sanığın çıkan kavga sırasında, yaklaşık yarım metre mesafede bulunan katılanı hedefleyerek, öldürücü nitelikte olduğu uzmanlık raporu ile tespit edilen tabanca ile üç kez ateş etmesi, batın bölgesinden isabet alarak yaralanan katılanın müdahale ederek şarjöründe ateşlenmeye hazır bir mermi daha bulunan silahı sanığın elinden alması, sanığın bu engel hâl nedeniyle eylemine devam edememesi, periton ve ince bağırsak delinmesi ve iç kanama sonucu yaşamsal tehlike geçiren katılanın, gerçekleştirilen ameliyat ve yoğun bakımda sürdürülen tedavi sonucu sağlığına kavuşabilmesi, hususları birlikte göz önüne alındığında, sanığın eyleme bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğunun kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, yerel mahkeme direnme kararının, sanığın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüsü oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Katılan vekilinin kanuni süresinden sonra yapmış olduğu temyiz isteminin, 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 317. maddesi gereğince REDDİNE,

Bu itibarla, yerel mahkeme direnme kararının, sanığın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüsü oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Katılan vekilinin kanuni süresinden sonra yapmış olduğu temyiz isteminin, 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Afyonkarahisar 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.05.2013 gün ve 74-117 sayılı direnme kararına konu hükmünün, sanığın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüsü oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden, sanık müdafisinin temyiz istemine hasren inceleme yapılmış olup aleyhe yönelen temyiz olmaması nedeniyle 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 326/son maddesine göre ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkın saklı tutulması kaydıyla BOZULMASINA,

3- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.06.2018 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2199, Karar No: 2020/3874, Tarih: 02.07.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/2199 E.  ,  2020/3874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı şirketlerin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 1.000 TL bedelin avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu ileri sürerek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın reddine, her ne kadar davalılar yargılama sırasında kendisini vekil ile temsil ettirmiş ise de, davanın, yargılama sırasında çıkarılan yasa nedeniyle reddedilmesi dikkate alınarak, davalı lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin kendi üzerinde bırakılmasına karar verilmiş, hüküm davacı vekilince istinaf edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı tarafın istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiş, Dairemiz 12/09/2019 T. ve 2018/869 E. - 2019/6627 K. sayılı ilamı ile; dava açıldıktan sonra hasıl olan yasa değişikliği nedeniyle, davacının dava açmasında haksız sayılamayacağı cihetle; konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilerek, davacı yararına yargılama gideri ve maktu vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş gerekçesi ile bozulmuş ve İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nun 373 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca, işbu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

İlk derece Mahkemesince; bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde; davanın konusuz kaldığından esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davacı lehine AAÜT gereğince 3.400,00-TL maktu vekalet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen; kayıp-kaçak bedellerinin istirdatı istemine ilişkindir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen; kayıp-kaçak bedellerinin istirdatı istemine ilişkindir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davalılar vekilinin vekalet ücreti yönünden temyiz itirazlarına gelince;

İlk derece mahkemesinin hüküm tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT’ nin 13. maddesi uyarınca; " Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için Tarifenin ikinci kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (7 nci maddenin ikinci fıkrası, 9 uncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile 10 uncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla) Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir.

Ancak, hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez."

Somut uyuşmazlıkta; davacı, davasını fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak, 1000,00 TL üzerinden açmış olup, yargılama sırasında dava değerini artırmaya yönelik ıslah dilekçesi sunmadığı, bu haliyle dava değerinin 1000,00 TL olarak değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu; ancak, mahkemece, maktu vekalet ücreti olan 3.400TL’ ye hükmedildiği anlaşılmıştır.

Yukarıda belirtilen düzenleme çerçevesinde, mahkemece, davacı lehine hükmedilecek vekalet ücreti yönünden dava değerinin 1000,00 TL olduğu gözetilerek, bu miktarı geçmeyecek tutarda vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, tarifede yazılı maktu vekalet ücreti tutarının tamamına hükmedilmesi doğru olmamıştır.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK’ nın 370. maddesi gereğince düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 4. bendinde yer alan "3400 TL" ibaresi çıkarılarak yerine “1000,00TL” ibaresinin yazılmasına, hükmün bu suretle düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02/07/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.