muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/8713, Karar No: 2021/4095, Tarih: 28.04.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/8713 E.  ,  2021/4095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

213 sayılı VUK'nin 367. maddesi uyarınca kovuşturma şartı olan mütalaa ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile eklerinin "2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçuna ilişkin olduğu, ... Cumhuriyet Başsavcılığının 01/12/2010 tarihli, 2010/82927 esas sayılı iddianamesi ile mütalaaya aykırı olarak “2010 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçundan kamu davası açıldığı, ancak bu suçla ilgili verilen mütalaa bulunmadığı, sahte belge düzenleme ve sahte belge kullanma eylemlerinin birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu ve birbirine dönüşmeyeceği dikkate alınarak; iddianameye konu olan sahte fatura kullanma suçu yönünden 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin Vergi Dairesi Başkanlığından sorulması, sonucuna göre sahte fatura kullanma suçundan hüküm kurulması gerekirken, 5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı gözetilmeden, iddianame dışına çıkılarak, “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 28.04.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11590, Karar No: 2014/3716, Tarih: 26.03.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/11590 E.  ,  2014/3716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şile Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/02/2013

NUMARASI : 2011/19-2013/43

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili için başlatılan takibe itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davacı ile davalının kardeş olduğunu, tapuda ortak malik oldukları moteli davalının tek başına işlettiğini, aralarındaki anlaşmaya göre davalının davacıya her yıl 15000 TL kullanım bedeli ödenmesinin kararlaştırıldığını, 2009 ve 2010 yılı kullanım bedelinin tahsili için başlatılan takibe davalının itiraz ettiğini belirterek itirazın iptaline, inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili, taraflar arasında kullanım bedeli ödenmesine ilişkin bir anlaşma olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece taraflar arasında kira ilişkisine dayalı bir sözleşmenin bulunmadığı, davacının alacağını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dava kira sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili için başlatılan takibe itirazın iptali istemine ilişkindir. Davacı sözlü kira ilişkisine dayanmış davalının kiracı olduğunu ileri sürmüştür. Davalı ise akdi ilişkiye karşı çıkmış , taşınmazda kiracı olmadığını savunmuştur. Kural olarak kira sözleşmesinin varlığını kanıtlama yükü bunu ileri süren davacı taraf üzerindedir.Tarafların kardeş olmaları nedeniyle kira ilişkisinin tanıkla ispatlanması mümkünse de tanık beyanları ile bu ilişkinin ispatlanamadığı görülmektedir. Bu durumda davacının'' her türlü yasal deliller'' ibaresiyle yemin deliline de dayandığı gözetilerek davacıya yemin teklif hakkı hatırlatılıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 26/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6170, Karar No: 2018/12616, Tarih: 28.11.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/6170 E.  ,  2018/12616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) Anayasa'nın 141, CMK'nın 34 ve 230 maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının sanıkları, mağdurları, Cumhuriyet savcısı ile herkesi ikna edecek ve denetim muhakemesine imkan tanıyacak biçimde gerekçeli olması gerekir.

Yargıtay’ın gerekçelerde tutarlılık denetimini yapabilmesi için; kararın dayandığı tüm olguların, bu olgular değerlenirilerek mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ile mağdur ve tanık anlatımlarına ilişkin değerlendirmelerin, hangi beyanın ne gerekçeyle diğerine üstün tutulduğunun açık olarak hükmün gerekçesinde gösterilmesi ve mahkemece ulaşılan vicdani kanı sonucunda sanığın hangi fiillerinin suç olarak kabul edildiği açıklandıktan sonra kabul edilen bu fiillerin hukuki nitelendirmesinin yapılması, cezada artırım ve indirim gerektiren nedenlerin kanuni bağlamda tartışılması gerekirken, açıklanan hususlara uyulmayarak gerekçesiz hüküm kurulması,

2 ) Şikayetçi vekilinin 17/10/2012 tarihli şikayet dilekçesi ile sanığın “ticari işletme yöneticisinin alacaklıları zarara sokmak kastı ile borcu ödememesi” suçundan dolayı İİK'nun 333/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına karar verilmesini talep ettiği, mahkemece de kısa kararla anılan suç ve kanun maddesi ile sanıkların cezalandırılmasına karar verildiği halde gerekçeli kararda İİK'nun 337/a maddesinde tanımlanan “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun yasal unsurları tartışılarak bu suçun oluştuğu kabul edilmek suretiyle hükmün karıştırılması,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 333/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 28/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11641, Karar No: 2024/6168, Tarih: 24.06.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/11641 E.  ,  2024/6168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı ve tehdit suçlarını işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103/1, 43, 106/1-2.cümle, 43 ve 53. maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda Sakarya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.11.2015 tarihli, 2014/366 Esas, 2015/339 Karar sayılı kararı ile sanığın;

a. Çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 103/1-1.cümle, 43, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına,

b. Tehdit suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstekleri

Mağdure beyanlarının çelişkili olduğuna, sanığın zeka geriliği olması nedeniyle özel okulda eğitim gördüğüne bu nedenle sanığın cezai ehliyetinin bulunduğuna dair raporun hatalı olduğuna, sanığın cezai ehliyetinin bulunmadığına,sanığın atılı suçları işlemediğine ilişkindir.

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstekleri

Sanık hakkında tehdit suçundan da mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Sanık Hakkında Tehdit Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Temyiz İstekleri Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sanık Hakkında Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Temyiz İstekleri Yönünden:

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Sakarya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararında sanık müdafii ve katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin; Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9644, Karar No: 2015/8215, Tarih: 02.12.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/9644 E.  ,  2015/8215 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/377030

MAHKEMESİ : İnegöl(Kapatılan) 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/05/2011

NUMARASI : 2009/661 (E) ve 2011/211 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık savunmaları, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın yüklenen suçları işlediğinin anlaşılması nedeniyle tebliğnamedeki eksik incelemeye yönelen bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, Anayasa Mahkemesi'nin karar tarihinden sonra 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının infazda gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Soruşturma aşamasında sorgusu sırasında 5271 sayılı CMK'nın 101/3. maddesi uyarınca müdafii görevlendirilmesi nedeniyle ödenen avukatlık ücretinin sanığa Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı olacak şekilde yargılama gideri olarak yükletilmesi,

2-Beraat eden sanık C.. A.. için görevlendirilen müdafiiye ödenen avukatlık ücretinin Hazine üzerinde bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden sanıktan tahsiline karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık C.. H..'nın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılıklar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca hüküm fıkrasından sanığa müdafii ücreti yüklenmesine

ilişkin kısmın çıkarılması ve sanığa yüklenen yargılama gideri toplamının 31 TL olarak belirlenmesine karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30611, Karar No: 2017/7690, Tarih: 04.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/30611 E.  ,  2017/7690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

İİK’nın 349. maddesi gereğince şikayetçi veya vekilinin duruşmada hazır bulunması zorunlu olup, yokluğunda karar verilemeyeceği gözetilmeden, 23.05.2014 tarihli celse için mazeretinin kabulünü müteakip yargılamaya devamla yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 04.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15838, Karar No: 2014/17601, Tarih: 17.06.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/15838 E.  ,  2014/17601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/04/2014

NUMARASI : 2013/816-2014/432

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlunun tutuklu bulunduğu 27.09.2012 tarihinde yapılan genel haciz yolu ile takipte ödeme emrinin borçluya Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmesi ile borçlu vekilinin süresinde icra müdürlüğüne müracaat ederek itiraz dilekçesi sunduğu, alacaklı tarafından itirazın kaldırılması istemiyle icra mahkemesine müracaat edildiği anlaşılmaktadır.

İİK.nun 54. maddesinde; "Mümessili olmayan bir tutuklu veya hükümlü aleyhine takipte, mümessil tayini vesayet makamına ait olmadıkça, icra memuru bir mümessil tayin etmesi için kendisine münasip bir mühlet verir ve takibi bu sürenin bitmesine bırakır. Bu mühlet içinde temsilci tayin edip bildirmeyen tutuklu veya hükümlü hakkında takibe devam olunur" hükmü yer almaktadır. Anılan maddeye göre mümessil tayininden maksat bir avukatın vekil tayin edilmesi veya Medeni Kanun hükümlerine göre Sulh Hukuk Mahkemesine müracaat edilerek kendisine bir temsilci tayin ettirmesidir.

Bakırköy Kadın Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü tarafından verilen yazı cevabında, borçlunun 13.07.2012 tarihinden itibaren cezaevinde tutuklu olarak bulunduğu belirtilmiştir.

Cezaevinde bulunan borçluya, kendisine temsilci tayin etmesi için süre verilmesi gerekir ise de; somut olayda örnek 7 ödeme emrinin tebliğ edilmesi ile borçlu vekili tarafından süresinde icra müdürlüğüne müracaat edilerek borca, imzaya, fer'ilerine itirazda bulunulduğundan artık İİK.’nun 54.maddesinin uygulanmasına gerek bulunmamaktadır. O halde mahkemece alacaklının itirazın kaldırılması isteminin esası incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar vermesi gerekirken yazılı gerekçe ile hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2848, Karar No: 2014/6063, Tarih: 03.06.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/2848 E.  ,  2014/6063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sataşmanın (muarazanın) giderilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda kurulan 19/12/2013 günlü hükmün Hazine tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili Av. ... tarafından temyize cevap dilekçesinde istenilmekle, tayin olunan 03.06.2014 günü için yapılan tebligat üzerine, duruşma talep eden davacı ...Ş. vekili Av. ... ile temyiz eden Hazine vekili Av. ... ve Orman Yönetimi vekili Av.... geldi, başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Daha sonra dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ...Ş., ... İlçesi, ... Mevkii 1086 parsel içinde yer alan 396140 m² yüzölçümündeki taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğunu ve (Turizm Bakanlığının 10/6/1971 gün ve 709 sayılı Turizm Müessesesi, İşletme Belgesi, Bakanlık Oluru, hak lehtarının ... 12. noterliğince düzenlenen 10/8/1971 gün ve 18546 sayılı taahhütnamesi dahilinde 709 yatak kapasiteli (A) sınıfı turistik tatil köyü tesis ve işletmesi amacıyla) 49 yıllığına turizm amaçlı olarak Orman Bakanlığından kiraladıklarını ve 1971 yılından beri kullanımlarında olduğunu, ancak Hazine tarafından kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı gerekçesiyle 6052 m² bölümü için kendilerine ecri misil tahakkuk ettirilerek bu yerden tahliye edilmelerinin istendiğini ileri sürerek, haksız olarak ecrimisil tahakkuk ettirilmesi ve tahliyelerinin istenmesi ile yaratılan sataşmanın önlenmesi istemiyle dava açmıştır.

Orman Yönetimi 05.07.2001 tarihinde, ... Milli Parkı ... serisinde yer alan taşınmazın, davacı şirkete 49 yıllığına kiralandığını ve 396140 m² yüzölçümündeki taşınmaz için kira alındığını, taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kalan bölümünün de orman rejimi içinde yer aldığını iddia ederek, Hazine tarafından taşınmazın bir bölümü için davacı şirkete ecrimisil tahakkuk ettirilmesi ve tahliye istenmesi ile yaratılan sataşmanın giderilmesi istemiyle davaya katılmıştır.Mahkemece, davaya bakmakta idarî yargı görevli olduğu gerekçesiyle davanın görev yönünden reddine ilişkin verilen karar, davacı şirket vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine hüküm, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 16/6/2005 gün ve 2005/3510 - 7930 sayılı karar ile bozulmuştur. Hükmüne uyulan bozma kararında özetle “...davacı şirketin, davalı Orman Bakanlığı ile aralarındaki kira ilişkisine dayanarak, kira sözleşmesinin kendilerine verdiği hakların kullanılmasındaki engellerin kaldırılmasını istediğinden, Hazinenin hak iddiasını önlemek için, çekişmeli taşınmaz bölümünün kesinleşen orman kadastro sınırları içindeki devlet ormanı olduğunun tesbit edilmesinde, hukukî yararının bulunduğu, taşınmazın kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları içindeki Devlet Ormanı olup olmadığını ve davacı Şirket ile Orman Bakanlığı arasındaki kira sözleşmesine konu olup olmadığını belirlemek görevinin ise Genel Adliye Mahkemelerine ait olduğu, idarî yargının görevine girmediği nedeniyle,mahkemece yargılamaya devamla tarafların sav ve savunmaları sorulup delilleri toplanarak oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi..” gereğine değinilmiştir.Mahkemece bozmaya uyularak, davacı ve katılan davacının davasının reddine ilişkin verilen karar, davacı ...Ş. vekili ile katılan Orman Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine hüküm, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 15.12.2009 gün ve 2009/17406 - 18755 sayılı kararı ile ikinci kez bozulmuştur.Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; “...1086 parsel içinde yer alan ve davacı şirketin Orman Bakanlığından izin alınarak kullanımında olan 396

..” gereğine değinilmiştir.Mahkemece bozmaya uyularak, davacı ve katılan davacının davasının reddine ilişkin verilen karar, davacı ...Ş. vekili ile katılan Orman Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine hüküm, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 15.12.2009 gün ve 2009/17406 - 18755 sayılı kararı ile ikinci kez bozulmuştur.Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; “...1086 parsel içinde yer alan ve davacı şirketin Orman Bakanlığından izin alınarak kullanımında olan 396.140 m2 yüzölçümündeki taşınmazın orman sınırı içinde ve dışında kalan bölümleri ve yüzölçümleri duraksamaya yer vermeyecek biçimde saptanmalı, orman sınırı içinde ve dışındaki alan hesaplanırken, idare tarafından oluşturulan kıyı kenar çizgisi ile bağlı kalınmaksızın, 1942 yılında yapılan ilk orman kadastrosunda denizin devamı mahiyetindeki kumsal alanların orman sınırı içinde olamayacağı düşünülerek, orman kadastrosunda orman dışında bırakılması gereken denizin devamı mahiyetindeki kumsal alanın yüzölçümü ve çapı belirlenmeli, araştırma sonucu, Hazine tarafından kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı gerekçesiyle ecrimisil ve tahliyesi istenen taşınmazın tamamının veya bir kısmının orman sınırı dışında kalan ve ilk orman kadastrosunda orman dışında bırakılması gereken denizin devamı mahiyetindeki kumsal alanda kalan yerlerden olduğu saptanırsa, bu bölüm hakkındaki dava reddedilmeli, Hazine tarafından kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı gerekçesiyle ecrimisil ve tahliyesi istenen taşınmazın tamamının veya bir kısmının orman sınırı içinde kaldığı saptanırsa bu taşınmaz yönünden dava kabul edilerek sataşmanın (muarazanın) giderilmesine karar verilmeli...” gereğine değinilmiştir.