muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1456, Karar No: 2022/9386, Tarih: 16.05.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/1456 E.  ,  2022/9386 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli hırsızlık suçundan sanık ...'nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143 ve 62. maddeleri uyarınca 5 yıl 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/11/2016 tarihli ve 2015/341 esas, 2016/446 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 09/12/2021 gün ve 20856/2021 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14/01/2022 gün ve 2021/155930 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre,

1- Benzer bir olaya ilişkin olarak Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 29/06/2020 tarihli ve 2020/5826 esas, 2020/6444 karar sayılı ilamında "28.06.2014 tarihli 6545 sayılı Yasa ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK’nın 150/3 ve 196/2. maddelerii uyarınca ... zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, sanık müdafiinin hazır bulunmadığı duruşmada sanığın savunması alınarak aynı Kanunun 188/1 ve 289/1-e maddesine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması, Bozmayı gerektirmiş..." şeklinde belirtildiği üzere, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h ve 143. maddelerine temas eden hırsızlık suçundan yargılanan sanığın savunmasının, baro tarafından zorunlu müdafii atanmak suretiyle alınması gerektiği gözetilmeksizin, savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesinde,

2- Kabule göre de; somut olayda 03/05/2015 tarihinde müştekinin motosikletini saat 22.00 sıralarında ikametinin önüne parkettiğini ve ertesi sabah 07.00 sıralarında kontrol ettiğinde yerinde bulamadığını belirterek şikayetçi olması üzerine yürütülen soruşturma neticesinde açılan kamu davasına ilişkin yapılan yargılama sonucunda atılı suçun gece vakti işlendiğinden bahisle 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesi uyarınca artırım yapılmış ise de, UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre 03/05/2015 tarihinde İnegöl'de güneş batış saatinin 19.03; güneş doğuş saatinin ise 04/05/2015 tarihinde 04.54 olduğu nazara alındığında, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince atılı suçun gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden ve söz konusu suçun gece vakti işlendiğine ilişkin kanıtlar denetime olanak verecek biçimde karar yerinde gösterilip tartışılmadan, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde, isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

1- Katılanın soruşturma aşamasında alınan 04/05/2015 tarihli ifadesinde, 03/05/2015 tarihinde motosikletini ikametinin önündeki kaldırım üzerine duvarın yanına direksiyon kilidinden kilitleyerek ve benzin kesme anahtarından da benzin akışını kapatarak park ettiğini beyan ettiği, kovuşturma aşamasında alınan 12/01/2016 tarihli beyanında da motosikletini direksiyon kilidinden kilitleyerek ve benzin akışını kapatarak ikametinin önüne park ettiğini belirttiği, ancak dosyada olay yerine ilişkin herhangi bir olay yeri inceleme raporu, olay yeri krokisi veya görgü ve tespit tutanağının bulunmadığı anlaşılmakla; motosikletin çalındığı yerin bina eklentisi niteliğinde olup olmadığı veya katılanın motosikletini, harici bir kilit veya zincir vs. ile sabit bir yere kilitleyip kilitlemediği hususunda oluşan şüphenin giderilmesi bakımından, katılandan bu husus sorularak ve gerekirse olay yerinde keşif de yapılarak motosikletin çalındığı yerin bina eklentisi niteliğinde olup olmadığının veya katılan tarafından motosikletin harici bir kilit veya zincir vs. ile sabit bir yere kilitlenip kilitlenmediğinin araştırılıp sonucuna göre sanık ... hakkında, TCK’nın 142/2-h maddesi veya aynı Kanun’un 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile TCK’nın 142/2-h maddesinin uygulanması suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi,

2- 5271 sayılı CMK’nın 196/2. maddesinde yer alan “Sanık, alt sınırı beş yıl ve daha fazla hapis cezasını gerektiren suçlar hariç olmak üzere, istinabe suretiyle sorguya çekilebilir.” şeklindeki düzenleme uyarınca, 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h maddesinde düzenlenen hırsızlık suçuna ilişkin cezanın alt sınırının 5 yıl olması karşısında; sanık ...’nin, yakalama sureti ile başka mahkeme tarafından sorguya çekilemeyeceği gözetilmeden savunma hakkı kısıtlanarak yargılamaya devamla hırsızlık suçundan yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi hususları da belirlenmiş olup, bu yönlerden de kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağının takdiri için dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 16/05/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2614, Karar No: 2025/1874, Tarih: 12.02.2025

**11. Ceza Dairesi         2022/2614 E.  ,  2025/1874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1160 E., 2021/1473 K.

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 24.06.2021 tarihli ve 2020/1160 Esas, 2021/1473 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2. maddeleri uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, mercii, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve 5271 sayılı CMK'nin 294/1. maddesinde, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' aynı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295/1. maddesinde ise; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; sanığın yokluğunda verilen ve 14.09.2021 tarihinde tebliğ olunan hükümde CMK’nin 295/1. maddesi uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmediği gibi bu hususun meşruhatlı tebligat ile de ihtar edilmediği anlaşıldığından, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usulüne uygun şekilde ''CMK’nin 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verilmesi halinde ise bu hususta ek tebliğname düzenlenmesi için dosyanın iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10659, Karar No: 2021/10978, Tarih: 01.11.2021

**10. Ceza Dairesi         2021/10659 E.  ,  2021/10978 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ... 7. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Temyiz incelemesi, yöntemine uygun davetiye tebliğine rağmen müdafii gelmeyen ve geçerli bir mazeret de bildirmeyen sanık ... ile duruşmalı inceleme talebi bulunmayan diğer sanık ... yönünden duruşmasız olarak yapıldı.

TCK’nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak 7242 sayılı Kanunla yapılan değişikliklerin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 01/11/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3993, Karar No: 2024/5168, Tarih: 21.11.2024

**7. Hukuk Dairesi         2024/3993 E.  ,  2024/5168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 01.08.2024

SAYISI : 2020/2 E., 2024/235 K.

DAVACI - KARŞI DAVALI : ... vd. vekilleri Avukat ... vd.

DAVALI - KARŞI DAVACI : ... vd. vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 09.08.2010

Taraflar arasında görülen asıl dava elatmanın önlenmesi ve kal, karşı dava geçit hakkı tesisi ile elatmanın önlenmesi davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 14. Hukuk Dairesince Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; asıl davanın geçit hakkı talebinin kabulüne karar verildiğinden davalı ... yönünden reddine; diğer davalılara karşı açılan davanın husumet yokluğundan reddine; karşı davada davacı temyize gitmediğinden el atmanın önlenmesi kesinleştiğinden karar verilmesine yer olmadığına, geçit hakkını davasının kabulüne karar verilmiştir. Karar davacı ... vd. vekili tarafından temyiz edilmiştir. Mahkemece 01.08.2024 tarihli ek kararla temyiz başvurusunun süresinde olmadığından temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı ... vd. vekili

tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz dilekçesinin süre yönünden reddine yönelik İlk Derece Mahkemesinin 01.08.2024 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3 üncü maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 nci maddesi uyarınca 15 günlük yasal süresinde verilmeyen temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen karar, ... vd. vekiline 01.07.2024 tarihinde tebliğ edilmiş; temyiz dilekçesi ise 15 günlük yasal süre geçirildikten sonra 30.07.2024 tarihinde verilmiştir.

Temyiz dilekçesinin süre aşımı sebebiyle reddine ilişkin İlk Derece Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

İlk Derece Mahkemesince verilen 01.08.2024 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Onama harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

21.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4064, Karar No: 2021/16112, Tarih: 06.10.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/4064 E.  ,  2021/16112 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun suçu, beraat eden suça sürüklenen çocuklar ile birlikte gerçekleştirdiğini söylediği, ... ve güvenlik kamerası kayıtlarına göre suçta kullanılan otomobil içerisinde suç saatlerinde 3 kişinin bulunduğunun tespit edildiği ve 110 Kg. ağırlığındaki suça konu çelik kasanın tek kişi tarafından müştekinin iş yerinden çıkartılarak otomobile yüklenerek götürülmesinin hayatın olağan akışına aykırı olacağının anlaşılması karşısında, iş yeri dokunulmazlığı ihlal suçlarında, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 11.12.2012 tarih ve 2012/1247 E., 2012/1842 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere; 5237 sayılı TCK'nın 116/4 ve 119/1-c maddelerinde düzenlenen "suçların gece vakti ve birden fazla kişi ile birlikte işlenmesi"nin, suçların daha ağır ceza verilmesini gerektiren nitelikli halleri olması nedeniyle aynı Kanun'un 66/3. maddesi uyarınca dava zamanaşımı sürelerinin hesabında dikkate alındığında, TCK'nın 66/1-d, 66/2 ve 67/4. maddelerine göre zamanaşımı süresinin dolmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 151/1 ve 31/3. maddelerinde tanımlanan suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerine göre hesaplanan 7 yıl 12 aylık zamanaşımı süresinin, suçun işlendiği 12/11/2011 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal ve hırsızlık suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal ve hırsızlık suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

a-Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20/11/2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiillerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından yazılı şekilde hükümler kurulması,

b-Dosya kapsamından iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçunun birden fazla kişi tarafından işlendiğinin anlaşılması karşısında, kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK’nın 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

c-Adli sicil kaydında yer alan mahkumiyet kararlarının kesinleşme tarihlerinin, suç tarihinden sonrasına ait olduğu nazara alındığında, suç tarihinden önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olan ve fiili işlediği tarihte 18 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan tayin olunan kısa süreli hapis cezasının, 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi gereğince, aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, bozma sonrası iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 06/10/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/33578, Karar No: 2016/4875, Tarih: 23.02.2016

**22. Hukuk Dairesi         2014/33578 E.  ,  2016/4875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, işçilik alacaklarının ödenmemesi sebebi ile iş sözleşmesinin 23.10.2012 tarihinde şifai olarak feshettiğini, müvekkilinin kışın haftanın beş günü 08.00-19.00, bir günü 08.00-21.30 saatleri arasında, yazın haftanın beş günü 08.00-22.00 saatleri arasında çalıştığını, beyan ederek kıdem tazminatı ve fazla mesai ücretinin tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporu dikkate alınarak davacının alacaklarının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı tarafça süresinde temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı işçinin fazla mesai yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ve genel tatil ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Somut olayda; imzalı ve imzasız bordrolarda fazla çalışma tahakkuklarının olduğu görülmekle, bilirkişi raporunda söz konusu alacakların hesaplanmasında bordrolardaki tahakkukların nazara alınmadığı anlaşılmaktadır. Yukarıda belirtilen esaslar çerçevesinde bordrolarda yer alan tahakkuklar değerlendirilmelidir.

Somut olayda; imzalı ve imzasız bordrolarda fazla çalışma tahakkuklarının olduğu görülmekle, bilirkişi raporunda söz konusu alacakların hesaplanmasında bordrolardaki tahakkukların nazara alınmadığı anlaşılmaktadır. Yukarıda belirtilen esaslar çerçevesinde bordrolarda yer alan tahakkuklar değerlendirilmelidir.

Diğer taraftan davacının gerçek ücretinin bordroların aksine olduğu, bordroların asgari ücret üzerinden düzenlendiği ve fazla çalışma alacağının da asgari ücret üzerinden tahakkuk ettirildiği görülmektedir. Bu durum karşısında imzalı bordrolardaki fazla çalışma tahakkuklarının, tahakkuk edilen fazla çalışma saatine göre gerçek ücret üzerinden hesaplanacak fazla çalışma alacağından mahsubu yapılarak fazla çalışma alacağına hükmedilmesi gerekir. Ayrıca fazla mesai hesabında davacının yazın bir gün 21:30' a kadar çalıştığına ilişkin beyanlarının değerlendirilmemesi de hatalıdır.

Yine; davacı ödenmemiş işçilik alacakları sebebiyle iş akdini feshettiğini iddia ettiğinden söz konusu alacaklara ilişkin hesaplamalar yapıldıktan sonra haklı fesih hakkında bir karar verilmelidir.

Yukarıda belirtilen esaslara aykırı olacak şekilde karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmektedir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11930, Karar No: 2024/5109, Tarih: 30.04.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/11930 E.  ,  2024/5109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1301 Esas, 2023/1359 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: Ankara Batı 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/169 Esas, 2023/320 Karar

Taraflar arasındaki tapu sicilinin hatalı tutulması nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 1007 nci maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin 03.06.1998 tarihinde Ankara ili, Sincan ilçesi, Yeni Peçenek Mahallesi 106 ada 439 parsel sayılı (eski 1064) 14.650,00 m² büyüklüğündeki taşınmazı satın aldığını, yenileme çalışmaları sonucu taşınmazın yüzölçümünün 4.866,08 m²ye düştüğünü, ilgili kurumlara yapılan başvuruların dikkate alınmadığını belirterek uğranılan zararın davalı Hazineden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde özetle; zarar talebinde bulunması için tapu sicilinin hukuka aykırı olarak tutulması ve fiili zararın doğmasının gerekli olduğunu, davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesinin uygulanma imkanının bulunmadığını, zamanaşımı itirazlarının olduğunu beyan etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; emsal karşılaştırması yapılmadan sadece gelir üzerinden değer tespitinin eksik ve hatalı olduğunu, diğer raporlarla metrekare birim bedeline ilişkin çelişki olduğunu, ıslah edilen miktar üzerinden hüküm kurulması gerektiğini ileri sürmüştür.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; emsal karşılaştırması yapılmadan sadece gelir üzerinden değer tespitinin eksik ve hatalı olduğunu, diğer raporlarla metrekare birim bedeline ilişkin çelişki olduğunu, ıslah edilen miktar üzerinden hüküm kurulması gerektiğini ileri sürmüştür.

2. Davalı Hazine vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava şartlarının mevcut olmadığını, yüzölçüme ilişkin değişikliğin nereden kaynaklandığının tespit edilmesi gerektiğini, davanın husumetten ve esastan reddi gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç