muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/5518, Karar No: 2007/6362, Tarih: 31.05.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/5518 E.  ,  2007/6362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MARMARA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/09/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı davalılar adına kayıtlı bulunan ....parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığını ileri sürüp tapu kaydının iptaline ve hazine adına tesciline, elatmanın önlenmesine ve muhdesatın yıkımına  karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, dava değerine göre Sulh Hukuk Mahkemesinin görevli olduğunu, dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede usulüne uygun belirlenmiş kıyı kenar çizgisi olmadığını belirtip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava değerine göre Sulh Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi ... raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, kıyı kenar çizgisi kapsamında kalan taşınmazın sicil kaydının iptali ve tescili, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, ilk oturumda görevsizlik kararı verilmiştir.

Gerçekten de,H.U.M.K.'nun 8. maddesinde  doğrudan  Sulh Hukuk  Mahkemelerinin görevi kapsamında olduğu sayılan haller ve isteklerle ilgili olarak mahkemelerce duruşma yapılmaksızın evrak üzerinden görevsizlik kararı verilebileceği aynı yasanın 7.  maddesiyle öngörülmüştür.Yasada açıkça  belirtilen haller dışında kalan ve mamelek hukukundan kaynaklanan,konusu para veya para ile  ölçülebilen  çekişmelerde dava konusunun değerine göre mahkemelerin görevinin  tayin edileceği (H.U.M.K.  1.md) tartışmasızdır.Dava değerinin ise, keşfen belirlenen dava tarihindeki değer olduğu ve harcın da  bu değer üzerinden tahsil edileceği kuşkusuzdur.

Bunun yanında 21.7.2004 tarihinde yürürlüğe giren Sayılı Yasa ile ..Sayılı HUMK.nun 8.maddesi değiştirilerek Sulh Hukuk Mahkemelerinin görev sınırı 5000-YTL.ye yükseltilmiş, 1.6.2006 tarihinde yürürlüğe giren

Sayılı Yasa ile HUMK.nun eklenen ek 4.maddesi göre de her takvim yılı başından itibaren geçerli olmak üzere parasal sınırların bir önceki yıl belirlenen yeniden değerleme oranında artırılacağına hükmedilmiş olup, anılan yasal düzenlemeler ve yürürlük tarihleri dikkate alındığında, 1.1.2006 tarihinden itibaren Sulh Hukuk Mahkemesinin görev sınırının, 5000.-YTL.ye 2005 yılı için belirlenen 9,8 yeniden değerleme oranının uygulanması sonucu 5490.-YTL.olacağı açıktır.

Hal böyle olunca, keşfen belirlenecek dava değeri gözetilmek suretiyle görev hususunun değerlendirilmesi gerekirken mahallinde uygulama yapılmadan ilk oturumda görevsizlik kararı verilmesi doğru değildir.Davacının temyiz itirazı yerindedir.Kabulüyle hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK.nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 31.5.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12814, Karar No: 2012/19793, Tarih: 04.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/12814 E.  ,  2012/19793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAİ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21.12.2010 tarih ve 2010/18 - 2010/323 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “dalan family” markasının tescilli olduğunu, davalının “the vita family” ibareli markanın tescili için yaptığı başvuruya itiraz ettiğini ancak itirazın reddedildiğini, ancak müvekkili markası ile davalı markasının benzediğini, ayrıca tanınmışlık kazandığını, davalının markasının tescilinin tüketicileri yanıltarak markanın itibarını zarara uğratacağını ve haksız rekabete yol açacağını ileri sürerek, TPE YİDK kararının iptalini, markanın sicilden terkinini, hükümsüzlüğünü, kararın ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, alınan kararların ve yapılan işlemlerin usule ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, her iki markada da “family” ibaresinin tali unsur olduğunu, müvekkili markasında “vita” ibaresinin ayırtedicilik kazandırdığını, markaların birbirine benzemediğini, davacının markasının tanınmış olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre, markaların kapsadıkları ürünlerin aynı ve benzer olduğu ancak ortalama tüketicilerin her iki markayı taşıyan ürünleri yanyana gördüklerinde markalardaki şekil unsurlarının, ibarelerinin farklı olduğunu ve farklı firmalarca piyasaya sunulduklarını algılayabilecekleri, davacı markasındaki hakim unsurun “dalan” davalı markasındaki hakim unsurun “vita” olup, “family” ibaresinin tali unsur olarak görüldüğü, bu ibarenin tek başına ayırt ediciliği olmayan bir ibare olduğu, sonuç olarak taraf markalarında yer alan ibareler arasında anlamsal bir benzerlik bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddini karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 04.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1349, Karar No: 2015/15329, Tarih: 27.10.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/1349 E.  ,  2015/15329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, dava konusu anataşınmazda bağımsız bölümlerle arsa paylarının orantılı olmadığından yeniden düzenleme yapılması istenilmiştir. Mahkemece davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacılar ile davalıların .... İlçesi .... Mahallesi 1156 ada 20 parselde bağımsız bölüm malikleri oldukları taşınmazda arsa paylarının konum ve büyüklüğüne göre hesaplanan değerleri ile orantılı olmadığını, arsa paylarının yeniden düzenlenmesini istemiş; mahkemece, dava konusu anataşınmazda 1981 yılında kurulan kat mülkiyetinden 10 yıl geçtikten sonra arsa payının düzeltilmesine ilişkin açılan bu davanın zamanaşımına uğradığı gerekçesi ile reddine karar verilmiştir.

Kat Mülkiyeti Kanununun 3.maddesinde, arsa paylarının bağımsız bölümlerinin değerleri ile orantılı olarak tahsis edilmediği hallerde, her kat maliki veya kat irtifakı sahibinin arsa paylarının yeniden düzenlenmesi için mahkemeye başvurabilecekleri, arsa paylarının o bölümlerinin değerinde sonradan meydana gelen azalma veya çoğalma sebebiyle değiştirilemeyeceği hükme bağlanmış; Yargıtay uygulamalarında ise, kat mülkiyeti veya kat irtifakı kurulurken arsa paylarının düzenlenmesi sırasında bu düzenlemeye katılan kat maliklerinin sonradan dava açması halinde, Türk Medeni Kanununun 2.maddesi gereğince iyiniyet kurallarıyla bağdaşmadığı gerekçesi ile davalarının reddine karar verilmesi ilkesi benimsenmiştir. Kat mülkiyetli veya kat irtifaklı taşınmazlarda uygulanacak olan Kat Mülkiyeti Kanununda tamamen özel düzenlemelere yer verilmiş olduğundan, sonradan kat maliki olanların arsa payı düzenlenmesi davası açmaları için zamanaşımı engeli ve Türk Medeni Kanununun müşterek mülkiyete ilişkin hükümlerinin, Kat Mülkiyeti Kanununda bu yönde bir düzenleme olmadığı gerekçesiyle bu Kanunun düzenlenme amacı da dikkate alındığında, uygulama imkanı bulunmamaktadır. Buna göre mahkemece, tarafların bütün delilleri toplanıp sonucuna göre bir karar verilmesi yerine 10 yıllık zamanaşımı süresinden söz edilerek davanın bu nedenle reddi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10051, Karar No: 2020/6681, Tarih: 15.06.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/10051 E.  ,  2020/6681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 28.10.2008 ile 25.06.2011 tarihleri arasında davalı işveren şirkete ait işyerinde şoför olarak çalıştığını, şirketin üstlendiği yol yapımı ve hafriyat işlerinde görev yaptığını, iş sözleşmesinin işverenlikçe haksız ve bildirimsiz bir şekilde feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai ve yıllık izin ücretinin hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı taraf, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda yıllık izin ücretinin reddi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 53. maddesine göre işyerinde işe başladığı günden itibaren, deneme süresi de içinde olmak üzere, en az bir yıl çalışmış olan işçilere yıllık ücretli izin verilir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 53/3’üncü maddesi uyarınca mevsimlik işlerde yıllık ücretli izinlere ilişkin hükümler uygulanmayacağından mevsimlik işçi, 4857 sayılı İş Kanunu’nun yıllık ücretli izin hükümlerine dayanarak yıllık ücretli izin kullanma veya buna dayanarak ücret alacağı isteminde bulunamaz.

İşçinin mevsimlik dönemde geçen kıdemi, daha sonra izne hak kazandığı dönemde izin süresinin belirlenmesine esas kıdeminin tespitinde dikkate alınmalıdır.

Yapılan iş mevsimlik değil, ancak işçi aralıklı çalıştırılmış ise mevsimlik işten söz edilemeyeceğinden bu sürede de bir yılı doldurmak koşulu ile izne hak kazandığı kabul edilmelidir. Diğer yandan 11 ayı aşan çalışmalarda, yılın kalan bölümünde dinlenme hakkının gereğinin yerine getirilmesi için gereken süre bulunmadığından, 11 ayı aşan bu çalışmalarda çalışma şeklinin mevsimlik iş olarak değerlendirilmesine olanak bulunmamaktadır. Bu çeşit bir çalışmanın mevsimlik olarak değil, fasılalı çalışma olması nedeniyle ve mevsimlik işten söz edilemeyeceğinden, bu sürede de bir yılı doldurmak koşulu ile işçinin izne hak kazandığı kabul edilmelidir.(Yargıtay HGK’nın, T. 04.07.2018, E. 2015/(7)22-905, K. 2018/1325 sayılı kararı)

Somut olayda, davacı taraf davalıya ait işyerinde yol yapım ve hafriyat işinde 28.10.2008-25.06.2011 tarihleri arasında çalıştığını ileri sürmüş; davalı işveren ise, şirketin bir inşaat ve taahhüt şirketi olduğunu, yürütülen ve üstlenilen işlerin yılın belli aylarında mevsim koşulları nedeniyle durduğunu, iş yapmanın hava muhalefeti nedeniyle imkânsız olduğu aylarda davacı işçiye yıllık ücretli izin kullandırıldığını, hatta bu sürelerin yasal süreleri aştığını savunmuştur. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda inşaat, hafriyat işlerinin özellikleri ve tanıkların birbirini doğrulayan beyanları nazara alındığında; yapılan işlerin mevsimlik işlerden olduğunun ortaya çıktığı, davacının çalıştığı süre içerisinde, hava koşullarının inşaat, hafriyat çalışmasına imkân vermediği kış sezonunda çalışmaya ara verildiği, bu devrede fiili çalışma yapılmadığı ve işçilerin iş sözleşmelerinin askıya alındığı, davacının bu mevsim aralığında istirahat ettiğinin sabit olduğu, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 53. maddesinin düzenlemesine göre, niteliklerinden ötürü bir yıldan az süren mevsimlik veya kampanya işlerinde çalışanlara bu Kanunun yıllık ücretli izinlere ilişkin hükümlerinin uygulanmayacağı bu nedenlerle davacının Anayasal dinlenme hakkını kullanmış olduğu anlaşıldığından; yıllık izin ücretine ilişen talebinin yerinde olmadığı belirtilmiş ve mahkemece işin mevsimlik iş olması nedeniyle 4857 sayılı kanunun 53. Maddesine göre davacının yıllık izine hak kazanamadığı kanaatine varılarak yıllık izin ücreti talebinin reddine karar verilmiştir. Davacı, dava dilekçesinde çalışmasının yıl içerisinde mevsimsel sebeplerle kesintiye uğradığına yönelik herhangi bir beyanda bulunmamış olup, tanık beyanlarına bakıldığında da işin mevsimlik iş olduğu yönünde herhangi bir beyana rastlanmamış sadece davacı tanıklarından ...’ın "iş yerinde faaliyet yıl boyu devam ediyordu ancak çok nadir hava koşullarına bağlı olarak ücret vermeden birkaç hafta gelmemizi istemiyorlardı. O zamanda maaş alamıyorduk ama bu bahsettiğim çok nadirdir, bu durumda bana 4,5 yıllık sürede belki 2 kez denk gelmiştir, davacının çalıştığı sürede böyle olup olmadığını bilmiyorum," şeklinde bir beyanda bulunduğu görülmüştür. Dosya kapsamındaki Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtları incelendiğinde davacının hizmet döküm cetveline göre davalı iş yerinde 28.10.2008 – 31.12.2008, 22.10.2009 – 05.12.2009, 09.12.2009 - 12.01.2010, 13.01.2010 – 08.03.2010, 09.03.2010 – 14.01.2011 ve 15.01.2011 – 25.06.2011 tarihleri arasında toplam 1 yıl 10 ay 4 gün çalışması bildirilmiştir. Her ne kadar davalı taraf, yapılan işin mevsimlik iş olduğunu savunmuş ise de resmi kayıt niteliğindeki kurum kayıtlarının aksi davalı tarafça ispat edilememiştir. Hal böyle olunca, Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarının varlığı karşısında, davalı savunmasına ve tanık beyanlarına itibar edildiği belirtilerek davacının mevsimlik işçi olduğu sonucuna varılması yerinde değildir

.03.2010 – 14.01.2011 ve 15.01.2011 – 25.06.2011 tarihleri arasında toplam 1 yıl 10 ay 4 gün çalışması bildirilmiştir. Her ne kadar davalı taraf, yapılan işin mevsimlik iş olduğunu savunmuş ise de resmi kayıt niteliğindeki kurum kayıtlarının aksi davalı tarafça ispat edilememiştir. Hal böyle olunca, Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarının varlığı karşısında, davalı savunmasına ve tanık beyanlarına itibar edildiği belirtilerek davacının mevsimlik işçi olduğu sonucuna varılması yerinde değildir. Mahkemece, davacının mevsimlik işçi olmadığının kabulü ile, bu kabule göre yıllık izin ücretine hak kazanıp kazanmadığının değerlendirilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile talebin reddine karar verilmesi hatalı olup kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.06.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12256, Karar No: 2011/3723, Tarih: 21.11.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/12256 E.  ,  2011/3723 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarından sanık ...'in yapılan yargılanması sonunda; sanık hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine dair Malatya 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 16.06.2009 gün ve 2008/620 Esas, 2009/530 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarından verilen zamanaşımı nedeniyle düşme hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 21.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4570, Karar No: 2018/9333, Tarih: 25.09.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/4570 E.  ,  2018/9333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

1-)Sanıklara yüklenen İİK’nın 333/a maddesindeki suçun oluşması için, takibin kesinleştiği tarih itibariyle şirketin borcu ödeme gücüne sahip olmasına rağmen şirketi hukuken veya fiilen yönetim yetkisine sahip olan şirket yetkilisinin alacaklıyı zarara uğratmak kastiyle şirket borcunu ödememesi, ayrıca bu eylemin başka bir suçu oluşturmaması gerekmekte olup, takibin kesinleştiği tarih itibariyle şirketin borcu ödeme gücüne sahip olup olmadığının tespiti için borçlu şirketin ticari defterleri ve belgeleri ile banka hesapları üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir edilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2-)İİK'nın 345/a maddesindeki suçun oluşabilmesi için, aynı Kanun'un 179 ve 6762 sayılı TTK'nın 324. maddesinde öngörülen koşullarda şirketin aktif ve pasif durumunun belirlenerek sonucuna göre şirketin iflasının istenmesi şartlarının bulunup bulunmadığının tespit edilmesi gerektiği, öncelikle borçlu şirkete ait ticari defterler, bilançolar ve banka hesapları temin edilip, hakkındaki kesinleşmiş icra takipleri de getirtilerek şirketin pasifine eklendikten sonra üzerlerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılarak, şikayet tarihi olan 18.03.2010 tarihi itibariyle şirketin iflasının istenmesi şartlarının oluşup oluşmadığı saptanıp, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken, bilirkişi incelemesi yapılmadan eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanununun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin

Kabule göre de,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanununun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin

çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 333/a ve 345/a maddelerinde düzenlenen suçlar yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ... ile şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 25.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8880, Karar No: 2020/6729, Tarih: 29.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/8880 E.  ,  2020/6729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuğun iş yeri dokunulmazlığının ihlali eylemini gece vakti birden fazla kişi tarafından birlikte işledikleri sabit olduğu halde, hakkında TCK’nın 119/1-c maddesinin uygulanmaması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali eylemleri gece vakti işlenmiş olup zamanaşımı süresi dolmadığından tebliğnamedeki düşme isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 29.06.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1889, Karar No: 2023/6876, Tarih: 28.12.2023

**8. Hukuk Dairesi         2023/1889 E.  ,  2023/6876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 6292 ... Kanun kapsamında satın alınan taşınmazın yüzölçüm eksilmesine dayalı tapu iptali ve tescil, olmazsa tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın, davalılardan Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, bu defa davalılardan ... vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanun'da (6100 ... Kanun) yeni düzenleme ile getirilen istinaf yolu, İlk Derece Mahkemesi ile temyiz incelemesi arasında, ikinci derece bir denetim mekanizması ve kanun yoludur.

6100 ... Kanun'un yargılama sitemine göre, İlk Derece Mahkemesinin kesin olmayan kararlarına karşı öncelikle istinaf yoluna başvurulmalıdır. Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusu üzerine tarafın istinaf başvurusunun usulden/esastan reddine karar verilebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırarak yeniden hüküm kurulabilir. Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeni karar verilmesi halinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır.

Taraflardan birisinin İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmaması halinde kamu düzenine aykırılık yok ise diğer taraf lehine usuli kazanılmış hak oluşacaktır. Karşı tarafın istinafı üzerine de Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararının değiştirilmemesi halinde, istinaf etmeyenin temyize başvurması usulü müktesep hak ilkesine aykırı olacaktır. Zira, istinaf mahkemesine götürülmeyen bir kararın temyiz incelemesi söz konusu olamaz. Dolayısıyla tarafların istinaf incelemesinin kapsamı dışında bıraktığı hususlar, kendiliğinden temyiz incelemesinin de kapsamı dışında bırakılmış sayılır.