muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/11930, Karar No: 2024/5109, Tarih: 30.04.2024

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taşınmazın 03.06.1998 tarihinde satış yoluyla davacıya geçtiği, daha sonra 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 22 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca yapılan uygulama kadastrosu sırasında 4.866,08 m² yüzölçümlü olarak 106 ada 439 parsel numarasını aldığı, 03.09.2014-08.10.2014 tarihleri arasında ilan edildiği, itiraz edilmeksizin 09.10.2014 tarihinde kesinleşmekle 03.12.2014 tarihinde tapuda tescil işleminin yapıldığı, taşınmazın yüzölçümünde 9.783,92 m² azalma olduğu, bunun üzerine davacının eldeki davayı açtığı, tapu işlemleri kadastro tespit işlemlerinden başlayarak birbirini takip eden işlemler olduğundan ve tapu kütüğünün oluşumu aşamasındaki kadastro işlemleri ile tapu işlemleri bir bütün oluşturduğundan, bu kayıtlarda yapılan hatalardan 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi anlamında devletin sorumlu olduğunun kabulü gerektiği, somut olayda fen bilirkişi raporu ve dosya kapsamı itibarıyla tazminat istemine konu taşınmazın zemindeki sınırlarında değişiklik bulunmadığı, eksikliğin komşu parselde kalmadığı, uygulama kadastrosunun doğru yapıldığı, uygulama kadastrosunun kesinleştiği tarihten itibaren 10 yıllık zamanaşımı süresi dolmadan davanın açıldığının belirlendiğini, bu durumda tesis kadastro çalışmalarında tespit ve tescile tabi tutulan taşınmazın, sonradan yüzölçümünün 3402 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca yapılan uygulama ile azalması nedeniyle oluşan zararın da kadastro işlemlerinden kaynaklandığı, taşınmazın yüzölçümündeki eksilme sebebiyle oluşan zararın 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi anlamında tazmininin gerektiğini, hükme dayanak yapılan iki Ziraat Mühendisi, bir İnşaat Mühendisi tarafından düzenlenen raporda; tazminat istemine konu taşınmazın 1/1000 ölçekli imar planının bulunmadığı, mücavir alan sınırları içinde bulunduğu, etrafının meskun olmadığı, belediye hizmetlerinden faydalanmadığı, Aski Genel Müdürlüğünün su ve kanalizasyon hizmetinden, EGO Genel Müdürlüğünün toplu taşıma hizmetlerinden faydalanmadığı, yola cephesinin bulunmadığı, üçüncü sınıf kuru tarım arazisi niteliğinde olduğu, Yenipeçenek Mahalle merkezine kuş uçumu 1,4 km, Yakacık Mahalle merkezine 2, 2 km, Sincan ilçe merkezine 11,40km mesafede olduğu belirtilerek %4 kapitalizasyon faiz oranı uygulanıp 2018 yılına ilişkin resmi veriler uygulanıp buğday ve bostan münavebesi yapılıp m²sinin 12,85 TL olarak belirlendiği, anılan miktara %200 objektif değer artışı oranı uygulanıp m²si 38,55 TL’den toplam 377.170,12 TL tazminat tespit edildiğini,UYAP ortamında ve TKGM Parsel Sorgu ekranında yapılan incelemede tazminat istemine konu taşınmazla aynı konumda bulunan Yenipeçenek Mahallesi 112 ada 190 parselin net gelir yöntemiyle 30.10.2018 tarihi itibarıyla m²si 38,28TL’den zemin değerinin belirlendiği, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14

.170,12 TL tazminat tespit edildiğini,UYAP ortamında ve TKGM Parsel Sorgu ekranında yapılan incelemede tazminat istemine konu taşınmazla aynı konumda bulunan Yenipeçenek Mahallesi 112 ada 190 parselin net gelir yöntemiyle 30.10.2018 tarihi itibarıyla m²si 38,28TL’den zemin değerinin belirlendiği, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesinin 2019/2306 Esas, 2020/1757 Karar sayılı kararıyla anılan metrekare birim fiyatının esas alınarak hüküm kurulduğunun tespit edildiği, kapsamı, kamu düzeni, istinaf sebepleri ve istinaf edenin sıfatı itibarıyla yapılan istinaf incelemesi sonucunda tazminat istemine konu taşınmazın net tarımsal gelir metoduyla ve objektif değer artışı uygulanarak dava tarihi itibarıyla tespit edilen tazminata hükmedilmesinde isabetsizlik bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesince taşınmazın dava tarihindeki değerine hükmedildiğinden dava tarihinden itibaren faizin işletilmesi gerekirken uygulama kadastrosunun kesinleştiği tarihten itibaren faize hükmedilmiş ise de davalı Hazine vekilinin faizin başlangıç tarihine yönelik istinafının bulunmadığı, dava değerinin 238.730,00 TL’nin üstünde olduğu anlaşılmakla taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Hazine vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava tarihine göre değer biçildiğinden, faiz başlangıç tarihinin de yine dava tarihi olması gerektiği hususunu ilave etmek suretiyle istinaf dilekçesini tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi uyarınca tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4721 sayılı Kanun'un “Sorumluluk” başlıklı 1007 nci maddesi.

3. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 18.11.2009 tarihli ve 2009/4 - 383 Esas, 2009/517 Karar sayılı kararında tapu işlemlerinin kadastro tespit işlemlerinden başlayarak birbirini takip eden işlemler olduğu, tapu kütüğünün oluşumu aşamasındaki kadastro işlemleri ile tapu işlemleri bir bütün oluşturduğundan bu kayıtlarda yapılan hatalardan 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi anlamında Devletin sorumlu olduğunun kabulünün gerektiği, Devletin sorumluluğunun kusursuz sorumluluk olduğu, bu işlemler nedeniyle zarar görenlerin 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi gereğince zararlarının tazmini için Hazine aleyhine adlî yargıda dava açabilecekleri belirtilmiştir.

4. 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi uyarınca kabul edilen Devletin sorumluluğu, tapu sicilinin önemi ve kişilerin bu sicile olan ... duygularını sağlamak bakımından aynî hakkının saptanması, herkese açık tutulmasında tekel hakkı sağlayan bir sicil olması esasına dayanmaktadır. Bu sorumluluk, asıl ve nesnel (objektif) bir sorumluluk olduğundan zarara uğrayan zararının ödetilmesini doğrudan Devletten isteyebilir.

5. 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi gereğince açılan davalarda, tapu kaydının iptali nedeniyle tapu sahibinin oluşan gerçek zararı neyse tazminatın miktarı da o kadar olmalıdır. Gerçek zarar, tapu kaydının iptali nedeniyle tapu malikinin mal varlığında meydana gelen azalmadır. Tazminat miktarı zarar verici eylem gerçekleşmemiş olsaydı zarar görenin mal varlığı ne durumda olacak idiyse aynı durumun tesis edilebileceği miktarda olmalıdır. Zarara uğrayan kişinin gerçek zararı ise tazminat miktarının belirlenmesinde esas alınacak değerlendirme tarihine göre belirlenecek olup bu tarihe göre tapusu iptal edilen taşınmazın niteliği ve değeri belirlenmelidir. Taşınmazın niteliği arazi ise net gelir metodu yöntemi ile arsa vasfında ise değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması suretiyle gerçek değer belirlenmelidir.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu taşınmazın tapulama yoluyla 14.650,00 m² olarak tapuya tescil edildiği, davacının 03.06.1998 tarihinde taşınmazın tamamını satın alarak malik olduğu, 09.10.2014 tarihinde kesinleşen 3402 sayılı Kanun’un 22 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca yapılan uygulama kadastrosu ile taşınmazın alanının 4.866,02 m² olarak düzeltildiği, dosya kapsamına göre taşınmazın ilk tapulama çalışmaları sırasında, planimetre okuma farklarında yapılan kaba hesap hatası nedeniyle 4.650,00 m² yerine 14.650,00 m² olarak tapuya tescil edilmiş olduğu, taşınmazın 03.12.2014 tarihinde 4.866,08 m² olarak tapuya tescil edildiği ve eldeki davanın 08.08.2018 tarihinde 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde açıldığı anlaşılmıştır.

3. Dava konusu arazi niteliğindeki taşınmaza dava tarihi esas alınarak net gelirine göre değer biçilmesi ve taşınmazın gerçek bedelinin 4721 sayılı Kanun’un 1007 nci maddesi gereğince davalı Hazineden tahsiline karar verilmesi yerindedir.

4. Taşınmaza dava tarihi esas alınarak değer biçildiğine göre, yasal faizin başlangıç tarihinin de dava tarihi olması gerekmekte ise de davalı Hazine vekilinin, istinaf dilekçesinde, yasal faizin başlangıç tarihine yönelik istinaf başvurusu bulunmadığından, Bölge Adliye Mahkemesince 6100 sayılı Kanun'un 355 inci maddesi uyarınca istinaf sebepleri de sınırlı olarak inceleme yapıldığından ve istinaf sebebi olarak ileri sürülmeyen bir konunun temyiz yolunda ileri sürülmesi hâlinde incelenmesi mümkün olmadığından bedele dava tarihinden itibaren yasal faiz uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz sebebi ile ilgili olarak değerlendirme yapılmamıştır.

5. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı Hazine vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalı Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/13159, Karar No: 2018/9517, Tarih: 05.12.2018

**5. Ceza Dairesi         2018/13159 E.  ,  2018/9517 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adil yargılamayı etkilemeye teşebbüs suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda, 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun geçici 1/c maddesi gereğince kamu davasının ertelenmesine dair ... Kadıköy 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/11/2012 tarihli ve 2009/1377 esas, 2012/1313 sayılı kararını müteakip, sanığın erteleme süresi içerisinde yeni bir suç işlemesi nedeniyle kovuşturmanın yenilenmesi üzerine, söz konusu dosyanın Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu 1. Dairesinin 11/07/2013 tarihli kararı gereğince ... ... 2. Asliye Ceza Mahkemesine devrine ilişkin ... ... 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/04/2018 tarihli ve 2018/232 esas, 2018/202 sayılı kararını müteakip, ... ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/05/2018 tarihli ve 2018/55 esas, 2018/239 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ... ... 8. Ağır Ceza Mahkemesince verilen ... ... 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/04/2018 tarihli kararının kaldırılmasına ilişkin 08/06/2018 tarihli ve 2018/976 Değişik iş sayılı Kararının;

Dosya kapsamına göre, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasasının 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5187 sayılı Basın Kanununun 27. maddesinin 1. fıkrasında "Basılmış eserler yoluyla işlenen veya bu Kanunda öngörülen diğer suçlardan dolayı açılan davalardan, ağır ceza işlerinden olanlar ağır ceza mahkemelerinde, diğerleri asliye ceza mahkemelerinde görülür.", 2. fıkrasında ise "Bir yerde ağır ceza veya asliye ceza mahkemesinin birden fazla dairesi bulunması halinde bu davalar iki numaralı mahkemede görülür.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanunun 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi....." hükümlerinin yer aldığı,Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu Birinci Dairesince, 11/07/2013 tarihli ve 1370 sayılı karar ile, “...Basın Kanunu'na dayalı olarak birleşen adliyelerde açılan ve birleşme sonrasında ... ... Adliyesi Asliye Ceza Mahkemelerinin farklı dairelerinde görülmeye devam edilen basın davalarının, kaldığı yerden devam edilmek üzere ... ... 2. Asliye Ceza Mahkemesine devredilmesine..." karar verildiği, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 04/11/2013 tarihli görüş yazısında ise devri gereken basın suçlarına ilişkin dava dosyalarının derdest dosyalar ile sınırlı olduğu, kesinleştirme ve infaz aşamalarının ilgili mahkemelerince yürütülmesi gerektiği belirtilmiş ve merci kararında bu hususlar dayanak gösterilmiş ise de, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği kaldı ki somut olayda sanık hakkında erteleme süresi içerisinde yeni bir suç işlemesi nedeniyle kovuşturmaya devam edildiği gözetilmeden ... ... 2. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu ..

... ... 2. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu ... Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 08/11/2018 gün ve 94660652-105-34-9796-2018-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdi kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile ... ... 8. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 08/06/2018 tarihli ve 2018/976 Değişik iş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin mercince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE, 05/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Ö/O
Yargıtay — Esas No: 2013/30560, Karar No: 2013/19471, Tarih: 09.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/30560 E.  ,  2013/19471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... Saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 15.11.2007 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2168, Karar No: 2018/4354, Tarih: 18.04.2018

**8. Ceza Dairesi         2017/2168 E.  ,  2018/4354 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dikili ağaç, fidan, bağ çubuğuna zarar verme suçundan sanık ... hakkında 27.02.2008 tarihli verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kaldırılarak hükmün açıklanmasına ve TCK.nun 152/1...c. madde ve fıkrası uyarınca hükümlülüğüne dair; ÇAMELİ Asliye Ceza Mahkemesinin 08.01.2014 gün ve 2013/81 esas, 2014/1 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 740. maddesinin 1. fıkrasının “başkasının mülküne taşarak zarar veren dal ve köklerin, zarar gören mülk sahibi tarafından kesilebileceği ve kendi mülkiyetine geçirebileceği” şeklindeki hükmüne göre; sanığın, ...’a ait olan tarlada çalışırken traktörle engel olduğu gerekçesiyle müştekiye ait ağacın dallarını kestiği olayda, mülk sahibi olmadığı anlaşıldığından tebliğnamedeki 2 nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın dikili ağaç, fidan, bağ çubuğuna zarar verme suçundan dolayı gerçekleşen zararı, müştekinin 31.10.2007 tarihli beyanına göre savcılık aşamasında giderdiği anlaşıldığından hakkında; TCK.nun 152/1...c. madde ve fıkraları uyarınca tayin olunan cezadan TCK.nun 168/1. madde ve fıkrası yerine TCK.nun 168/2. madde ve fıkrası uyarınca indirim yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.