muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/10215, Karar No: 2008/10440, Tarih: 16.10.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/10215 E.  ,  2008/10440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu düzenlenen rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen ... Belediye Başkanlığının 18.08.2008 günlü yazısından dava konusu parselin belediye sınırları ve yoğun meskun alan içerisinde bulunduğu, kamulaştırılan taşınmazın yer aldığı mahallenin belediye ve diğer alt yapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama ve aydınlatma hizmetlerinden) tamamen yararlandığı ve imar planı dışında olduğu anlaşılmaktadır.

Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca da kısmen benimsenen 28.2.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, imar planında yer almayan bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd.) yararlanan ve meskun yerler arasında bulunması gerekir. Dosyada bulunan bilgi ve belgelerden özellikle Belediye Başkanlığının 18.8.2008 günlü yazısı içeriğinden dava konusu taşınmazın belediye sınırları içerisinde olduğu, çevresinin meskun halde bulunduğu ve belediye hizmetlerinden yararlandığı belirlenmiş olması ve Bakanlar Kurulu Kararnamesi gözetildiğinde taşınmazın arsa olduğunun kabulü ile bu niteliğine göre kamulaştırma bedelinin saptanması gerekirken bilirkişi kurulunun tarım arazisi niteliğini esas alan raporlarına itibarla hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 16.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14048, Karar No: 2013/13409, Tarih: 26.09.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/14048 E.  ,  2013/13409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafakanın artırılması davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı dava dilekçesinde; davalı ile boşandıklarını, en son nafaka artırım davası ile davacı lehine 175 TL yoksulluk, müşterek iki çocuk için ayrı ayrı 150'şer TL iştirak nafakasına hükmedildiğini, aradan geçen zamanda nafakaların yetersiz kaldığını belirterek yoksulluk nafakasının 300 TL'ye, iştirak nafakalarının her bir çocuk için 300'er TL'ye yükseltilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; annesinin vefat etmesi nedeniyle davacıya taşınmazlar kaldığını, davacıya babasından kalan maaşın arttığını, ikinci evliliğinden olan çocuklarının da okula gittiklerini, talep edilen nafakaların fahiş olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacıya babasının ölmesinden dolayı aylık bağlanması, tarafların sosyal ve ekonomik durumuna göre yoksulluk nafakasının artırılması talebinin reddine, müşterek çocuklar için ise 150'şer TL olan iştirak nafakasının 200'er TL'ye çıkarılmasına karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının aşağıda belirtilen hususlar dışındaki temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Türk Medeni Kanununun 176/4.maddesi gereğince, tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyeti gerektirdiği hallerde iradın artırılması veya azaltılmasına karar verilebilir. Buna göre; nafakanın arttırılması için ya tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin bunu zorunlu kılması gerekmektedir.

Bu bağlamda; nafaka alacaklısının ihtiyaçları ile nafaka yükümlüsü davalının gelir ve giderinde, nafakanın takdir edildiği tarihe göre olağanüstü bir değişiklik olmadığı takdirde; yoksulluk nafakası TÜİK’in yayınladığı ÜFE oranında artırılmalı ve böylece taraflar arasında önceki nafaka takdirinde sağlanan denge korunmalıdır.

Ankara 1.Aile Mahkemesi'nin 2009/1285 E-2010/659 K sayılı nafaka artırım dosyasında, davacı ...'un yapılan sosyal ve ekonomik durum araştırmasında, babasının vefatı nedeniyle 3 ayda bir 1.250 TL maaş aldığı, Keçiörende 1 adet oturduğu ev ile veraset yoluyla intikal eden dairesinin bulunduğu tespit edilmiştir. İş bu dosyada yapılan sosyal ekonomik durum araştırmasında ise davacının babasından dolayı 3 ayda bir 2.200TL maaş aldığı, Şarkışla İlçesinde bir evi ile Keçiören'de bir evi olduğu tespit edilmiştir. Geçen sürede davacının ekonomik ve sosyal durumlarında olağanüstü bir değişiklik olmadığı anlaşılmıştır.

Hal böyle olunca mahkemece, Ankara 1.Aile Mahkemesi'nin 2009/1285 E-2010/659 K sayılı nafaka artırım davasının dava tarihi olan 28.09.2009 tarihinden iş bu davanın açıldığı 16.10.2012 tarihine kadar geçen süre ve yoksulluk nafakasının niteliği gözetilerek, nafakanın TÜİK’in yayınladığı ÜFE oranında artırılması suretiyle dengenin yeniden sağlanması gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yoksulluk nafakasının artırılması talebinin reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı görülmüş, bu husus hükmün bozulmasını gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1006, Karar No: 2021/19788, Tarih: 26.10.2021

**8. Ceza Dairesi         2021/1006 E.  ,  2021/19788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Özel hayatın gizliliğinin ihlali, çocuğun kaçırılması ve alıkonulması, basit cinsel istismar

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında cinsel istismar suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz talebinin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK.nın 231/12. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar itiraza tabi olup temyiz yasa yoluna başvurulması olanaklı bulunmadığından ve itiraz merciince de bir karar verildiğinden; dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal etmek suçlarından verilen hükümlerin temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuk ...'in evine giden mağdurlar ...'la ...'nun suça sürüklenen çocuklardan ayrı bir odaya gittikleri orada öpüşmeye başladıkları, suça sürüklenen ... ve ...'in mağdurları aralık olan kapıdan izleyip telefonun kamerasıyla çekim yaptıkları, söz konusu kayıtları başka öğrencilere izlettirdikleri, görüntüleri izleyen kişilerin katılan ...'e söyledikleri, katılanın bu şekilde durumdan haberdar olduğu suça sürüklenen çocuklarla mağdur beyanlarından anlaşılmakla suça sürüklenen çocuklar hakkında atılı özel hayatın gizliliğini ifşa suçundan mahkumiyet hükmü kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde beraat hükümleri kurulması;

3-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında evi terk eden çocuğu ailesini veya yetkili makamları durumdan haberdar etmeksizin yanında tutmak suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;

Olay tarihinde onbeş yaşından küçük mağdurenin annesiyle kavga edip evden ayrılıp geceyi suça sürüklenen çocukla birlikte geçirdiği ertesi gün mağdurenin annesiyle birlikte polislerin mağdureyi suça sürüklenen çocuğun evinde bulduğu olayda; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.12.2015 tarihli 2014/14-198 Esas 2015/428 Karar, 17.02.2015 tarihli 2014/14-307 Esas 2015/8 Karar sayılı kararları nazara alındığında, onbeş yaşını tamamlamamış olan mağdurenin kendi özgür iradesi ile serbestçe hareket etme hakkı, niteliği itibarıyla üzerinde mutlak surette tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığından, bu hakkının ihlaline yönelik olarak suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirilen eylemle ilgili gösterdiği rıza hukuken geçerli sayılmadığından, suça sürüklenen çocuğun eyleminin 5237 sayılı TCK.nın 109/1, 3-f, 5. maddelerinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan ... ve şikayetçi ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 26.10.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2004/134, Karar No: 2005/8748, Tarih: 29.09.2005

8. Ceza Dairesi 2004/134 E., 2005/8748 K.

**8. Ceza Dairesi 2004/134 E., 2005/8748 K.**

**- RUHSATSIZ SİLAH BULUNDURMA**- 6136 S. ATEŞLİ SİLAHLAR VE BIÇAKLAR İLE DİĞER ALETLER H... [ Madde 13 ]

**"İçtihat Metni"**

6136 sayılı Kanuna aykırılıktan sanık Mehmet'in yapılan yargılanması sonunda; 6136 sayılı Kanunun 13/1, TCK.nun 59, 81/1, 72, 647 sayılı Kanunun 4, 5. maddeleri uyarınca hükümlülüğüne ve zoralıma dair (İnegöl Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 11.3.2003 gün ve 108 esas, 390 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C. Başsavcılığından tebliğname ile 15.1 .2004 günü daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkındaki Yönetmeliğin 6.12.2000 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 2. maddesinin (f) bendinde yapılan değişiklik uyarınca barut veya bu nev'iden bir patlayıcı ve itici güç ile gülle, mermi, saçma veya füze ile gaz yada diğer nesneleri atabilen ateşli silahların 6136 sayılı Yasa kapsamında tabanca sayıla-bilmesi için namlu uzunluğunun fişek yatağı hariç 30 crn.den ve tüm uzunluğunun 50 cm.den fazla olamayacağı kuralının getirildiği, Bursa Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünce düzenlenen Ekspertiz raporunda ise suça konu silahın fişek yatağı dahil namlu uzunluğunun 34.5 cm. ve toplam uzunluğunun 56.5 cm. olarak belirlenmesi karşısında, silahın 6136 sayılı Yasa kapsamında bulunup bulunmadığı ve atılı suçun oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine yazılı biçimde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık Mehmet'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı istem gibi (BOZULMASINA), 29.9.2005 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/23384, Karar No: 2011/44405, Tarih: 18.10.2011

**6. Ceza Dairesi         2010/23384 E.  ,  2011/44405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yargılamanın değişik aşamalarında, sanık ...'in, ... Mahallesi Kışla Sokak 142 numaralı adresinden çağrılarak dinlendiği, en son 05.12.2007 tarihinde yine aynı adreste duruşma günü tebliğ edildiği, 31.12.2007 günü Karadeniz Ereğli 2.Asliye Ceza Mahkemesinde dinlendiği sırada, kimliği saptanırken adresinin "... Köyü nüfusuna kayıtlı ... Köyünde oturur" şeklinde gösterildiği, yokluğunda verilen kararın Tebligat Yasasının 21.maddesine göre bu adreste tebliğ edildiğinin, temyiz yoluna başvurulmadığının ve aynı zamanda kararda başvurulacak yasa yolu açıklanırken “tefhim/tebliğ tarihinden itibaren 7 gün içinde” denmek suretiyle, sanığın süre başlangıcı konusunda yanıltıldığının anlaşılmasına göre; tebligat tarihinde sanık ...'in ... Köyünde oturup oturmadığı araştırılıp, kesin olarak belirlendikten sonra, kararın adı geçen sanığa tebliğden itibaren 7 gün içinde Yargıtay'da temyiz yoluna başvurabileceği ve başvuru yöntemini açıklayan belgeyle yöntemince tebliği ile buna ilişkin belge ve sunarsa dilekçesi de eklendikten ve ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere Dairemize iadesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 18.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14907, Karar No: 2012/4183, Tarih: 29.03.2012

**9. Ceza Dairesi         2010/14907 E.  ,  2012/4183 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Mala zarar verme, kasten yaralama

Hüküm : 1- TCK'nın 86/2, 52/4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2- TCK'nın 151/1, 52/4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/8. maddesi uyarınca adlî para cezasının hesaplanması sırasında, cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi işlemlerinin gün üzerinden yapılması gerekirken sanık hakkında kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarından ayrı ayrı 2.400 TL adlî para cezalarının bu yönteme uyulmaksızın doğrudan tayin edilmiş olması,

Kanuna aykırı olup hükümlerin bu nedenle BOZULMASINA, bu hususların yeniden duruşma yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,

a- Kasten yaralama suçundan kurulan hükmün 1 numaralı fıkrasındaki TCK'nın 86/2. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılarak, yerine "sanığın eylemine uyan TCK'nın 86/2. maddesi uyarınca 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca, 120 tam gün sayısının bir gün karşılığı olarak takdir edilen 20 TL ile çarpılması suretiyle sanığın 2400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" cümlesinin eklenmesi;

b- Mala zarar verme suçundan kurulan hükmün 1 numaralı fıkrasındaki TCK'nın 151/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkartılarak; yerine "sanığın eylemine uyan TCK'nın 151/1. maddesi uyarınca 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca, 120 tam gün sayısının bir gün karşılığı olarak takdir edilen 20 TL ile çarpılması suretiyle sanığın 2400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" cümlesinin eklenmesi suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8467, Karar No: 2012/9807, Tarih: 28.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/8467 E.  ,  2012/9807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Memura yalan beyanda bulunmak

HÜKÜM : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Memura yalan beyanda bulunmak

HÜKÜM : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Dosya içeriğine ve toplanan delillere göre sanığın, İzmir 6. Aile Mahkemesine 21.06.2004 tarihli dava dilekçesi ile açılan boşanma davasında resmi eşi Gülay Bilgin’in (Durmuş) adresini “Hürriyet Mah...... ....Soma” olarak gösterdiği ve bu adrese gelen tebligatı “aynı konutta ikamet ettiğini beyan eden kayınvalidesi ... imzasına tebliğ edildi” şerhi ile 19.07.2004 tarihinde tebliği ve bu şekilde taraf teşekkülü sağlanarak, katılanın yokluğunda yargılama yapılıp 23.12.2004 tarihinde boşanma kararının alındığı, daha sonra davacı vekilinin 09.03.2005 tarihli dilekçe ile davalının (katılan ... ...’un) yeni adresinin “İnönü mah. ... Akhisar/Manisa” olduğu öğrenildiğinden, kararın bu adreste tebliğ edilmesinin talep edildiği ve mahkemece bu adrese gönderilen kararın 16.03.2005 tarihinde “muhatap işte olduğundan birlikte ikamet eden annesi ...’e tebliğ edildi” şerhi ile tebliği ve kararın 31.03.2005 tarihi itibariyle kesinleşmesinin sağlanmasından sonra sanığın, 03.05.2005 tarihinde ... isimli bir başka hanımla evlendiğinin anlaşılması karşısında; her ikisi de öğretmen olan sanık ile katılanın Soma ilçesinde evlenip, bir süre birlikte yaşadıkları, daha sonra aralarındaki anlaşmazlıklar nedeniyle sanığın Soma Asliye Hukuk Mahkemesinde boşanma davası açtığı, bu davanın reddedilmesinden sonra vekaletname verdiği avukat tarafından İzmir Aile Mahkemesinde yeniden boşanma davasının açıldığı, her iki taraf yönünden de yetkili olmayan İzmir’deki Aile Mahkemesinde davanın yetki itirazına da uğramadan görülebilmesinin sağlanabilmesi amacıyla davalı ...’ın ikamet etmediğini bildikleri adresi davalının adresi olarak gösterip, bu adreste sanığın annesi ...’in tebligatı alması, daha sonra boşanma kararının Akhisar’daki adreste yine sanığın annesi ... tarafından alınması, dosyada bulunan 15.03.2007 tarihli zabıtaca düzenlenmiş tutanaktan Akhisar’daki adresin sanığın kız kardeşine ait olması, katılanın bu adresle hiçbir ilgisinin bulunmaması hususları birlikte değerlendirildiğinde, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 07.11.1988 gün, 6-634/455 sayılı, 26.01.1987 gün, 448-11 sayılı kararları ile uyumlu Daire kararlarında da açıklandığı üzere, sanığın değişik adresler göstermesi, tanık bularak dinletmesi ve diğer tüm çabaları mahkemeyi yanıltarak sahte ilam almak amacına matuf bulunduğu ve bu amacına da ulaştığından sübut bulan eyleminin, suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK.nun 342/2. maddesindeki (5237 sayılı TCK.nun 204/1-3 md.) suçu oluşturduğu gözetilmeden, eyleminin memura yalan beyanda bulunmak suçunu oluşturduğunun kabulüyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 28.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10199, Karar No: 2008/10514, Tarih: 16.10.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/10199 E.  ,  2008/10514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu düzenlenen rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen ... Belediye Başkanlığının 18.08.2008 günlü yazısından dava konusu parselin belediye sınırları ve yoğun meskun alan içerisinde bulunduğu, kamulaştırılan taşınmazın yer aldığı mahallenin belediye ve diğer alt yapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon ve aydınlatma hizmetlerinden) tamamen yararlandığı ve imar planı dışında olduğu anlaşılmaktadır.

Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca da kısmen benimsenen 28.2.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, imar planında yer almayan bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd.) yararlanan ve meskun yerler arasında bulunması gerekir. Dosyada bulunan bilgi ve belgelerden özellikle Belediye Başkanlığının 18.8.2008 günlü yazısı içeriğinden dava konusu taşınmazın belediye sınırları içerisinde olduğu, çevresinin meskun halde bulunduğu ve belediye hizmetlerinden yararlandığı belirlenmiş olması ve Bakanlar Kurulu Kararnamesi gözetildiğinde taşınmazın arsa olduğunun kabulü ile bu niteliğine göre kamulaştırma bedelinin saptanması gerekirken bilirkişi kurulunun tarım arazisi niteliğini esas alan raporlarına itibarla hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 16.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4942, Karar No: 2007/5746, Tarih: 21.05.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/4942 E.  ,  2007/5746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARTAL 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/02/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, İstanbul Büyükşehir Belediyesince denizden doldurulan alan dahilinde  bulunan büfe ve eklentilerin dava dışı şahsa sözleşme ile kiralandığını, ancak Milli Emlak Daire Başkanlığınca tahliye ve yıkım kararı alındığını, anılan yerin dolgu alanı olup, 1580 Sayılı Yasanın 159. maddesine göre belediyelere terk edilmiş alanlar olduğunu, ancak davalının muaraza yarattığını ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ile denizden doldurulmuş alanda kalan muhdesatların belediyeye ait olduğunun tespiti ile muarazanın meninin istemiştir.

Davalı, denizden dolgu alanlarının devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu, kıyı-kenar çizgisi içinde kaldığını yapıların yasal dayanağı bulunmadığını bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı iddiası sabit görülerek davanın kabulüne karar  verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, denizden doldurulan çekişmeli yerin ve üzerinde bulunan muhdesatların davacıya ait olduğunun tespiti ile dolgu alanına davalının elatmanın önlenmesi ve çekişmenin giderilmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Ne varki, hükme yeterli bir araştırmanın yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Bilindiği üzere; çeşitli zamanlarda, muhtelif yasalarla denizden doldurulan yerlerle ilgili bazı düzenlemeler getirildiği bilinmektedir.

Bunlardan ilki yürürlük tarihi 1 Eylül 1930 olan 1580 Sayılı Belediye Kanununun 159. maddesi hükmüdür. Buna göre; belediye marifetiyle deniz, nehir ve gölden doldurulmuş olan yerlerin tasarruf, idare ve nezareti Belediyelere bırakılmış ancak mülkiyetinin devri yönünden belediyeye bir hak tanınmamıştır. Sonradan yürürlüğe giren ve 1580 Sayılı Yasayı ortadan kaldıran 28.12.2004 günlü 5272 Sayılı Belediye Yasasının 79. maddesi de yine taşınmazın mülkiyeti açısından belediyelere bir hak tanımadığı gibi, Belediye yetkilerinde kısıtlamalara gidilerek bu gibi yerlerin yalnız tasarrufunun, dolgu yapan belediyeye bırakılacağı yönünde benzer hükme yer vermiş, bu yasayı yürürlükten kaldıran ve halen mer'i olan 5393 Sayılı Yasada da değişik bir düzenleme getirilmemiştir.Öyleyse, belediyelerin bu düzenlemeler gereğince dolgu olgusundan kaynaklanan mülkiyete ilişkin bir hak edinmesi olanağının bulunduğu söylenemez.

Kaldı ki; 17.4.1990 Tarihinde yürürlüğe konulan 3621 Sayılı Kıyı Kanununun 7. maddesinde de benzer bir düzenlemeye yer verilmiş; bazı usul ve esaslar dairesinde denizden dolgu yapılabileceği hüküm altına alınmış, ne varki dolgu yapan adına yine mülkiyet yönünden bir hak öngörülmemiştir.