muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/18237, Karar No: 2016/2618, Tarih: 18.02.2016

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, hükmün 1. fıkrasının 1., 2.,3.,4. ve 5. bentleri, 2. fıkrasının 1. ve 2. bendi, 3.fıkrasının 1. bendi, 4. fıkrasının 1., 2., 3. bentlerindeki “....davacıya ait olduğunun tespitine...” sözlerinin çıkarılmasına, yerine “...davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine..” sözlerinin yazılmasına; 5. ,6. ve 7. fıkralarındaki " davalılardan " kelimesinin hükümden çıkartılarak yerine "davalıların tapu kaydındaki payları oranında" tümcesinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle 1086 sayılı HUMK'nun 438/7 maddesi uyarınca ONANMASINA, diğer temyiz itirazlarının yukarıda (1) numaralı bentte gösterilen sebeple reddine, taraflarca HUMK'nun 440/I. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme talebinde bulunulabileceğine ve 1.066,25 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 18.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi .
Yargıtay — Esas No: 2021/12756, Karar No: 2022/9382, Tarih: 11.05.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12756 E.  ,  2022/9382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca "Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56'ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100,00 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000,00 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 11.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1112, Karar No: 2020/3839, Tarih: 25.11.2020

**23. Hukuk Dairesi         2018/1112 E.  ,  2020/3839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın esastan reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasında akdedilen hizmet sözleşmesi ile 3 yıl süreyle "plaza 16" isimli kongre ve etkinlik merkezinde yapılacak tüm yemekli organizasyonlarda yemek hizmetinin müvekkili davacı şirket tarafından verilmesinin kararlaştırıldığını, müvekkilinin yüklendiği bu iş için 23.115,65 TL değerinde mutfak malzemesi ve 3.776,00 TL bedelle bulaşık makinesi satın aldığını, ancak sonrasında davalı tarafın sözleşmeye aykırı hareketle yemekli organizasyonlarını başka şirketlere yaptırdığını veya bizzat kendisinin yaptığını ileri sürerek sözleşmenin 9/a maddesindeki " Plaza 16 hizmet sözleşmesi edimlerine uymaması halinde yatırım bedelinin 2 katını ceza-i şart olarak ödemeyi kabul eder" düzenlemesine göre 53.783,30 TL ceza-i şart bedeli ile 3 yıllık sözleşme süresi dikkate alınarak şimdilik 1.000,00 TL kâr kaybı tazminatının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı şirketin satın aldığı malzemelerin bir kısmını başka işyerlerinde ve başka işlerde kullandığını, müvekkili şirketin bu nedenle yemekli toplantıları yapamayarak maddi açıdan çok büyük zararlara uğradığını, sözleşmeden doğan edimini yerine getirmeyen davacı tarafın müvekkilinden cezai şart talep edemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davanın kısmen kabulü ile 53.783,30 TL ceza-i şart bedelinin davalının ihtarla temerrüde düşürüldüğü 18.06.2015 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, davalı vekilinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul BAM 17. Hukuk Dairesi tarafından yapılan incelemede ceza-i şartın sözleşme de taraflarca açıkça düzenlendiği, özgür iradesi ile hizmet sözleşmesini imzalayan davalı iş sahibinin sözleşme gereğince üzerine düşen edimleri yerine getirdiğine dair dosyada herhangi bir delil mevcut olmadığı, davalı tarafın davacının sözleşme edimlerine kendisinin uymadığını ve kusurlu olduğu iddiasını teyit eden herhangi bir bilgi ve belgeyi de dosyaya ibraz edemediği, tüm dosya kapsamından davalı tarafın sözleşme hükümlerine uymadığı, sözleşmeyi ihlal ettiği anlaşıldığından davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bu karara karşı süresinde davalı vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Bu karara karşı süresinde davalı vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi kararına ilişkin davalı vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğininde İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 25.11.2020 tarihinde kesin olarak oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3317, Karar No: 2017/1310, Tarih: 18.04.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/3317 E.  ,  2017/1310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : a) TCK'nun 81, 29, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 11 yıl 8 ay hapis cezası,

b) TCK'nun 81, 35, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Dairemizin 17/11/2015 tarih ve 2015/2877 esas, 2015/5535 karar sayılı bozma ilamında belirtildiği üzere, TCK.nun 29. maddesinin uygulanması sırasında asgari orana yakın olması gerektiğinden bahisle bozma kararı verilmiş, ancak bozmaya uyulmasına rağmen bozma ilamını etkisiz bırakacak şekilde 14 yıl ceza tayin edilerek eksik ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın, maktul ...'ı kasten öldürme, mağdur ...'i kasten öldürmeye teşebbüs suçlarının sübutları kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde maktule yönelik suçun niteliği tayin, takdire ve tahrike ilişkin cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümlerde eleştiri ve bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin eksik incelemeye, haksız tahrik indirim miktarına, TCK.nun 25 ve 27/2. maddelerinin uygulanması gerektiğine, suçun niteliğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanık ...'ın, elindeki av tüfeği ile önce mağdur ...'e yönelterek, yakın mesafeden 1 el ateş etmek suretiyle kati adli raporundan da anlaşılacağı üzere, sol fibula proksimalde 2. derece fraktür oluşturacak şekilde yaraladığı, av tüfeğini mağdura karşı tekrar kullanmadığı ve hedefini bu aşamadan sonra maktule yöneltmek suretiyle 2 el ateş ederek ölümüne neden olduğu olayda,

A- Sanık ...'ın, maktul ...'ı kasten öldürme suçu ile ilgili olarak yapılan incelemede, hedef aldığı vücut bölgeleri, atış sayısı, önceye dayalı husumeti de değerlendirilerek hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

B- Sanık ...'ın, mağdur ...'e yönelik eylemi ile ilgili olarak yapılan incelemede,

Hedef alınan vücut bölgesi, atış sayısı, eylemlerine devam etme imkanı varken etmeyip hedefini değiştirmesi gözetildiğinde, sanığın mağdura yönelik eyleminin "kasten silahla yaralama" suçu kapsamında bulunduğu ve 5237 sayılı TCK.nun 61. maddesindeki kıstaslara göre teşdiden ceza tayini gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde kasten öldürmeye teşebbüsten hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, hükmolunan ceza miktarı ve temyiz incelemesi dışında tutuklulukta geçen süre gözetilerek sanığın tahliye talebinin REDDİNE, 18/04/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25280, Karar No: 2018/4897, Tarih: 27.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/25280 E.  ,  2018/4897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde 01/03/2011 tarihinde çalışmaya başladığını, müvekkilinin doğum izni dönüşünde 10 gün mazeretsiz olarak işe gitmediğinden bahisle iş akdinin sonlandırıldığını, ancak davalı tarafından müvekkiline yıllık izinlerini kullanarak işe başlamasının söylendiğini, bu nedenle müvekkilinin doğum izninden sonra yıllık izinlerini de kullandığı için işe başlamadığını, müvekkilinin haksız şekilde işten çıkarıldığını, bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatı alacağı bulunduğunu, müvekkilinin haftanın 5 günü 08.30-18.00 saatleri arasında çalıştığını, hafta içi günlük toplam 1 saat ara dinlenme süresi kullandığını, cumartesi günü ise 08.30-13.30 saatleri arasında çalıştığını ve 15 dakika ara dinlenme süresinin bulunduğunu, yıllık izinlerinin kullandırılmadığını beyan ederek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla mesai, alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının belirlenebilir alacaklar olduğundan davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağını, davacının doğum izninin 15/01/2015 tarihinde sona erdiğini, davacının işbaşı yapması gerekirken işe başlamadığını, bunun üzerine kendisine 29/01/2015 tarihli ... 10. Noterliğinin ihtarnamesini gönderdiklerini, ancak davacının bu ihtarnameye karşılık hiçbir mazeret göstermediğini, iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini, davacı tarafça yıllık izin kullandığı için başlamadığı belirtildiğini, ancak davacının 14 günlük izin hakkı bulunduğunu ve yıllık izin hakkını kullanmış olsa dahi 30/01/2015 tarihinde görevine başlamış olması gerektiğini, davacının haftalık 44 saat 15 dakika çalışması bulunduğunu, davacının 21 gün yıllık izin hakkı bulunduğunu, onun dışındaki talepleri kabul etmediklerini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı taraf temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedip feshedilmediği, davacının kıdem ve ihbar tazminatlarına hak kazanıp kazanmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, davacının 26.5.2011-27.1.2014 tarihleri arasında çalıştığı anlaşılmıştır.

Temyiz:

Kararı davacı taraf temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedip feshedilmediği, davacının kıdem ve ihbar tazminatlarına hak kazanıp kazanmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, davacının 26.5.2011-27.1.2014 tarihleri arasında çalıştığı anlaşılmıştır.

Mahkemece; davalı tarafından iş akdine haklı nedenle son verildiği kabul edilerek davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin yerinde olmadığı kabul edilmiştir. Davalı taraf davacının iş akdine devamsızlık yaptığı için haklı nedenle noter ihtarıyla son verildiğini savunmuş, davacı ise iş akdine haksız şekilde, doğum izni bitiminden itibaren işverence kalan yıllık iznini kullanmasının söylendiğini ancak sonrasında bu izin günleri için maaşının yatırılmadığını farketmesi üzerine işyerini aradığını, işten çıkarıldığını öğrendiğini iddia etmiştir. Davacı doğum iznine ayrılmış ve 15.1.2014 tarihinde de yasal doğum izni süresi sona ermiştir. Her ne kadar dosyada davacının doğum izni bitimi sonrası yıllık izin talebine ve kullanımına dair belge dosyada mevcut değil ise de; davalının da bu süreçte hiç bir işlem yapmadığı iş ilişkisinin devam ettiği, ilk olarak 29.1.2013 tarihinde davacıya; devamsızlık yaptığı ve varsa mazeretinin tebliğden itibaren üç gün içinde kendilerine bildirmesi gerektiği yönünde ihtarname gönderdiği, ihtarın davacıya 18.2.2014 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmıştır. Davalı işyerinin ihtarına karşı olarak bu kez davacı 21.2.2014 tarihli ihtar ile davalıya; 27.01.2014 tarihinde zaten işten çıkarıldığını bildirmiştir. Dosya kapsamında incelenen Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarına göre; davalı işyerinin işten çıkış bildirgesinin 5.2.2014 tarihinde, yani davacıya henüz mazeret bildirmesine ilişkin ihtarın , tebliğ edilmeden veriliği anlaşılmıştır. Bu doğrultuda devamsızlık tutanaklarının dosyada olmadığı, resmi kurum kayıtlarında da, davacının davalıya göndermiş olduğu ihtarı doğrulayacak şekilde işten çıkışın daha önceden yapıldığı anlaşılmıştır. Bu durumda davalının, haklı bir sebep olmadan davacının iş akdini feshettiğinin anlaşılması karşısında kıdem ve ihbar tazminatının kabulü yerine reddedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 27/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/601, Karar No: 2012/5756, Tarih: 06.03.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/601 E.  ,  2012/5756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 6.000 TL tazminatın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının çocuğu ...'nın diş ağrısı nedeniyle davalı polikliniğe gittiklerini, muayene ile ortodontik tedaviye başlandığını, süt dişlerine vidalı plaklar takıldığını, bu tedavi sonucunda çocuk da konuşma bozukluğu ve dişlerinde eğilme olduğunu, davalının kusuru ve özensizliği nedeniyle manevi üzüntü çektiklerini belirterek 5.000 TL manevi tazminat ile 1.000 TL maddi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.Davalı vekili cevabında, davacının çocuğunun diş ağrısı şikayeti ile geldiğini, ilk tedavi yapıldıktan sonra çocukda çene darlığı nedeniyle diş çarpıklığını önlemek için davacı annenin rızası ile hareketli genişletici plaklar takıldığını, bunun konuşma bozukluğu oluşturmayacağını beyan etmiştir.Mahkemece, davalının kusuru bulunmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.Davacının (2002 doğumlu) çocuğunun diş tedavisi için davalı tarafından uygulanan ortodontik aparey tedavisi sonucunda çocukta konuşma bozukluğunun olup olmadığının tespiti konusunda alınan bilirkişi raporunda çocuğun dişlerindeki kapanış ve konuşma bozukluğunun yapılan tedaviye bağlı olmadığı belirtilmiştir. Raporda, çocuğun tedaviden önceki halinde bir konuşma bozukluğunun var olup olmadığı, ayrıca tedavi bitmesine rağmen bu bozukluğun çocukda kalıcı olup olmadığı gibi, çocuğa böyle bir tedavinin gerekliliği konusunda ayrıntılı olarak açıklama yapılmamıştır. Bu nedenle rapor hüküm kurmaya elverişli görülmemiştir.Davada, BK.nun 355 vd.maddelerinde yer alan eser sözleşmesi gereğince maddi ve manevi tazminat talep edilmektedir.

Eser sözleşmesinde, işinin uzmanı sayılan davalı yüklenici, yapımını yüklendiği işi, özen borcu gereği olarak fen ve sanat kurallarına, sözleşme hükümlerine, kendisine duyulan güvene ve beklenen amaca uygun şekilde yapmakla ödevlidir.İş-eser, ayıplı yapılmış ise, açık ayıplarda BK.nun 359.maddesi, gizli ayıplarda 362.maddesine uygun olarak "ihbarda" bulunulması koşulu ile iş sahibi 360.maddede düzenlenen üç seçimlik haklarından birini kullanabilir. Ayıp, bir eserde bulunması gereken vasıfları taşımaması ya da bulunmaması gereken vasıfların eserde bulunmasıdır. Eserin vasıfları önceden kararlaştırılmamış olsa bile, işin uzmanı yüklenicinin eseri, iş sahibinin beklediği amacına uygun meydana getirmesi gerekir. Burada "amaca uygunluktan" maksat, eserin benzeri imalatlarda bulunan değer ve kaliteyi taşımasıdır.Bu durumda mahkemece yapılacak iş, uzman bilirkişi kurulu aracılığı ile tüm belgeler incelenerek ve gerekirse tanık ifadelerine başvurmak suretiyle davalının yaptığı ortodontik diş tedavisinin böyle bir tedavinin gerekip, gerekmediği gerekli ise ayıplı yapılıp yapılmadığı, ayıplı ise derecesi ile zararın ayıplı imalat (tedavi) sonucu oluşup oluşmadığının ve zararın çocukta kalıcı olup olmadığının tespitiyle, konuşma bozukluğunun davalının yanlış tedavisi sonucu olduğu anlaşıldığı takdirde davacının uğradığı zarar bedelinin belirlenmesinden sonra oluşacak sonuca göre karar vermek olmalıdır.Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 06.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/869, Karar No: 2024/1318, Tarih: 22.04.2024

**3. Hukuk Dairesi         2024/869 E.  ,  2024/1318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/794 E., 2023/909 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen itirazın iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar 175.159,64 TL olup karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin (miktar itibariyle) REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

22.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19920, Karar No: 2017/13393, Tarih: 01.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/19920 E.  ,  2017/13393 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 01/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9097, Karar No: 2015/8533, Tarih: 07.10.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/9097 E.  ,  2015/8533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/04/2014

NUMARASI : 2012/698-2014/127

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 06.02.2015 gün ve 2015/10200 Esas ve 2015/1258 Karar sayılı ilamı ile düzeltilerek onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Mahkemece yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve Dairemizce de benimsenen mahkeme kararının gerekçesine göre hüküm usul ve yasaya uygun bulunmuş, temyiz istemi bu gerekçelerle karşılanarak karar onanmıştır.

Dairemizin onama ilamında düzeltilmesi gereken bir yön bulunmadığından, HUMK'nın 440. maddesindeki nedenlerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan gerekçelerle, HUMK'nın 440. maddesinde öngörülen hususlardan hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE, aynı yasanın 442/son ve 4421 sayılı Kanunun 2 ve 4/b-1 maddeleri delaletiyle takdiren 248,00 TL para cezasının düzeltme isteyenden tahsiline, ret harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 07.10.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.