muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7929, Karar No: 2023/7101, Tarih: 20.06.2023

**10. Hukuk Dairesi         2022/7929 E.  ,  2023/7101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR : Direnme

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesi'nde görülen iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay( Kapatılan) 21. Hukuk Dairesi‘nce İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya direnilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen direnme kararının davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi sonrasında Yargıtay Hukuk Genel Kurulu‘nca direnme kararının usulden bozulmasına karar verilmiş, İlk Derece Mahkemesi‘nce Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun bozma ilamı doğrultusunda verilen direnme kararının davacılar vekili tararafından temyiz edilmesi ve dosyanın Dairemiz’e gönderilmesi üzerine Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Dosya kapsamından Davacılar anne ve babanın dava dilekçelerinde 10.000,00'er TL maddi tazminat, 10.000,00'er TL manevi tazminat, 900,00 TL kazadan ölüm tarihine kadar geçen 45 gün için ücret alacağı, 5.000,00 TL kıdem tazminatının tahsilini talep ettikleri, İlk Derece Mahkemesi'nin ilk kararında kıdem ve ücret alacağı yönünden davalı Saytem şirketinin müteveffa sigortalının işvereni olmadığından bahisle adı geçen davalı açısından husumet nedeniyle davanın reddine, davalı T.C. ... açısından davacı babanın maddi tazminat isteminin reddine, davacı anne lehine 996,24 TL maddi, her iki davacı lehine 1.000,00'er TL manevi tazminat ödenmesine, 889,56 TL geçici iş göremezlik ödeneğinin davalı Sosyal Güvenlik Kurumu'dan tahsiline karar verildiği, anılan kararın davacılar, davalı Sosyal Güvenlik Kurumu ve davalı T.C. ... tarafından temyiz edildiği, İlk Derece Mahkemesi kararının Yargıtay (Kapatılan) 21. Hukuk Dairesi tarafından sair yönleri incelenmeksizin işçilik alacakları ile tazminat taleplerinin tefrik edilmesi gerektiğinden bahisle bozulmasına karar verildiği, ilk derece mahkemesince bozmaya uyulduğu, kıdem tazminatı alacağı açısından davalı şirket aleyhine açılan dava, davalı T.C. ... aleyhine açılan maddi, manevi tazminat davası ve geçici iş göremezlik ödeneğine ilişkin Sosyal Güvenlik Kurumu aleyhine açılan davaların tefrik edildiği, sonuç olarak İlk Derece Mahkemesince davalı T.C. ... aleyhine açılan maddi-manevi tazminat davası yönünden davacı babanın maddi tazminat isteminin reddine, davacı anne lehine 996,24 TL maddi, her iki davacı lehine 1.000,00'er TL manevi tazminat ödenmesine karar verildiği, anılan kararın taraflarca temyiz edilmesi üzerine İlk Derece Mahkemesi kararının Yargıtay (Kapatılan) 21. Hukuk Dairesi tarafından sair yönleri incelenmeksizin davada teselsül kuralına dayanıldığı gözetilip talep doğrultusunda davalı T.C. ...'nın müteselsilen sorumlu olduğu dikkate alınarak karar verilmesi gerekirken kusuru oranında sorumlu tutulmasının usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesi ile bozulmasına karar verildiği, İlk Derece Mahkemesince bu bozma ilamına karşı direnilmesine karar verildiği, direnme kararının taraf vekillerince temyiz edildiği, Yargıtay (Kapatılan) 21. Hukuk Dairesi'nin direnme kararını yerinde görmeyerek, dava dosyasının Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmesine karar verdiği, İlk Derece Mahkemesi'nce verilen direnme kararının Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 19.10.2021 Tarih ve 2018/(21)10-1091 Esas sayılı kararı ile sair yönleri incelenmeksizin dosyada yer alan ıslak imzalı gerekçeli karar ile UYAP sisteminde kayıtlı olan alan gerekçeli kararın birbirinden farklı olduğundan bahisle usulden bozulduğu, İlk Derece Mahkemesince Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun bozma kararında belirtilen hususlar çerçevesinde işlem yaparak yeniden direnme kararı verildiği, bu son kararın davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyanın Dairemiz'e gönderildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda İlk Derece Mahkemesince verilen direnme kararının esası hakkında Yargıtay Hukuk Genel Kurulu tarafından herhangi bir değerlendirme yapılmadığı, yukarıda açıklanan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu bozma kararının usule ilişkin olduğu anlaşıldığından dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın YARGITAY HUKUK GENEL KURULU'NA GÖNDERİLMESİNE,

20.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7128, Karar No: 2012/11385, Tarih: 12.06.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/7128 E.  ,  2012/11385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek, defter ve belgeleri ibraz etmemek

HÜKÜM : 1-)Defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan: Beraat

2- )Sahte fatura düzenlemek suçundan:

a-)2001takvim yılı için: Düşme

b-)2002 takvim yılı için: 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1, 765 sayılı TCK'nun 80. 59. maddeleri gereğince 17 ay 15 gün hapis cezası

1-Katılan vekilinin sanık hakkında 2001 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırma, defter ve belgeleri ibraz etmeme suçu bakımından kurulan beraat hükümlerine yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2001 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun yasadaki cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği, "defter ve belgeleri ibraz etmemek" suçu bakımından ise, suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı, mahkemece dosya içeriğine uygun olarak gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2-Müdafinin sanık hakkında 2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek'' suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık olağanüstü dava zamanaşımının, suçun işlendiği 31.12.2002 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 12/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13835, Karar No: 2013/14012, Tarih: 24.10.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/13835 E.  ,  2013/14012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Hükme esas alınan bilirkişi kurulunca somut emsal alınan ... Köyü 1598 parselin dava konusu taşınmazla karşılaştırılması sonucunda; dava konusu taşınmaz somut emsale göre 3 kat daha değerli kabul edilmek suretiyle değerlendirme yapılmış ve mahkemece de bu raporlara dayalı olarak hüküm kurulmuştur.

2942 Sayılı Yasanın 11. maddesinin (d) bendi gereğince emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmaz ile emsalin karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Bu itibarla dava konusu taşınmazın ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin oranı ile bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişki giderilmelidir.

Dosyaya getirtilen kayıtlara göre; dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle, emlak vergisine esas asgari m² değeri 7.27 TL, emsal alınan 1598 parsel nolu taşınmazın asgari m² değeri ise 11.42 TL’dir. Emlak vergi değerleri bakımından emsal olarak alınan taşınmazın değeri dava konusu taşınmazdan daha fazla olduğunu göstermektedir. Buna göre dava konusu taşınmazın en fazla emsal ile eşdeğer olduğunun tespiti gerekirken dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerlerine ters düşecek şekilde yeterli, inandırıcı ve somut gerekçelere de dayandırılmayan rapora dayanılarak hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Mahkemece bilirkişi kurulundan yukarıdaki açıklanan ilkeye uygun olarak gerekirse yeni emsal taşınmazların incelendiği ek rapor alınıp oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1422, Karar No: 2011/5511, Tarih: 27.10.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/1422 E.  ,  2011/5511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil İstemli

... ile Hazine ve ... aralarındaki tescil davasıın kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair ...2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 09.03.2010 gün ve 604/206 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili ile davalılardan Hazine vekili taraflarından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde; mevkii ve sınırlarını açıkladığı altı parça yerin 25 yılı aşkın bir süreden beri vekil edeni tarafından domates, pamuk, pirinç, buğday, tütün, mercimek vs. ekmek suretiyle kullandığını, emek ve para sarf etmek suretiyle taş ve otlardan temizleyerek imar ve ihya edildiklerini açıklayarak, dava konusu yerlerin vekil edeni adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, zilyetlik koşullarının oluşmadığını, bu konunun araştırılması gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, teknik bilirkişiler ...ve ... tarafından düzenlenen krokide A, B1, C ve F harfleriyle gösterilen sırasıyla 1414.77, 3091.52, 1601.22 ve 687.10 m2'ik yüzölçümlü taşınmazlar hakkındaki davanın kabulüne karar verilmesi üzerine; hükmün, esası Hazine vekili, vekalet ücretine yönelik bölümünü ise davacı vekili taraflarından temyiz edilmiştir.

Dava, kazanmayı sağlayan zilyetlik, imar ve ihya hukuksal sebeplerine dayalı olarak TMK. nun 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 ve 17. maddeleri gereğince açılan tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Dava konusu ve kabulüne karar verilen taşınmaz bölümlerinin tapuda kayıtlı olup olmadığı hususu Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulmadığı gibi, anılan taşınmazların hangi tarihte ve ne nitelikleriyle kadastro çalışmaları sırasında tespit dışı bırakıldığının Kadastro Müdürlüğünden sorulmadığı, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi uyarınca miktar araştırmasının da tam olarak yapılmadığı anlaşılmıştır. Davacı vekili dava dilekçesinde, vekil edeninin taşınmazlarda bulunan taşları ve otları temizleyerek imar ve ihya ettiğini açıkladığına göre, dava konusu taşınmazların imar ve ihyaya muhtaç yerlerden olduğunun kabulü gerekir. Bu konuda keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanıkların beyanları da yetersiz görülmektedir.

Bu bakımdan öncelikle teknik bilirkişinin rapor ve krokisi eklenmek suretiyle çifte tapunun önlenmesi açısından krokide yer alan taşınmaz bölümlerinin tapuda kayıtlı yerlerden olup olmadığının Tapu Sicil Müdürlüğünden, aynı şekilde teknik bilirkişilerin rapor ve krokisi eklenmek suretiyle krokide yer alan taşınmaz parçalarının kadastro çalışmaları sırasında hangi tarihte ve ne niteliğiyle tespit dışı bırakıldığının Kadastro Müdürlüğünden sorulması, davanın açıldığı 13.12.2006 tarihinden en az 20 yıl öncesine ait (1975-1986 yılları arası) iki ayrı zamanda çekilmiş hava fotoğraflarının bulundukları yerden getirtilerek dosya arasına konulması, hava fotoğraflarının jeodezi ve fotoğrametri uzmanı mühendis aracılığıyla keşif yerinde uygulanması, dava konusu yerlerin hava fotoğrafları üzerinde işaretlendirilerek fotokopilerinin dosya arasına konulması, hava fotoğraflarının çekildikleri tarihlere göre dava konusu ve kabulüne karar verilen taşınmaz bölümlerinin imar ve ihya edilip kültür arazisi haline getirilip getirilmedikleri veya hangi nitelikle bulundukları konusunda uzman bilirkişiden Yargıtay’ın ve tarafların denetimine açık rapor alınması, yerel bilirkişi ve tanıkların HMK. nun 243 ve 244. maddeleri gereğince davetiyeyle keşif yerine çağırılmaları, aynı Kanunun 259. maddesi uyarınca uyuşmazlığın taşınmazlara ilişkin bulunması nedeniyle yerel bilirkişi ve tanıkların keşif yerinde dinlenmelerinin sağlanması, davacının dava konusu taşınmazların hangi tarihte imar ve ihyasına başladığı, imar ve ihyayı ne şekilde sürdürdüğü, emek ve parayı ne biçimde sarf ettiği, imar ve ihyayı ne zaman tamamladığı hususlarının yerel bilirkişi ve tanıklardan sorularak açıklığa kavuşturulması, beyanlar arasında çelişki bulunduğu taktirde HMK. nun 261. maddesi uyarınca çelişkinin giderilmesi, 20 yıllık kazanma süresinin imar ve ihyanın tamamlandığı tarihten dava tarihine kadar hesaplanması gerekmektedir.

Bundan ayrı, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi uyarınca davacının zilyetlikten dolayı tescil davası açıp açmadığı Yazı İşleri Müdürlüğünden sorulmuş ise de, belgesizden taşınmaz edinip edinmediği hususu üzerinde mahkemece durulmamıştır. Bu nedenle davacının belgesizden taşınmaz edinip edinmediğinin Kadastro Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, belgesizden edinilen taşınmazlara ait kadastro tutanakları ile tapu kayıtlarının Tapu Sicil Müdürlüğünden getirtilerek dosya arasına konulması, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesinde açıklandığı gibi belgesizden edinilen taşınmazların aynı kadastro çalışma alanı içerisinde edinilmiş olmaları gerektiğinin düşünülmesi, kadastro tutanakları ve tapu kayıtlarının Kadastro Kanununun 14. maddesinde öngörülen sınırlandırmalar bakımından değerlendirmeye alınması, dava konusu taşınmazların bitişiğinde ...'nın bulunması nedeniyle daha önce götürülmeyen başka bir jeoloji mühendisi aracılığıyla çay kenarında bulunan taşınmazların çayın aktif yatağında yer almadıkları daha önce belirlenmiş ise de, aynı çayın taşkın sahasında kalıp kalmadıkları çayın kar ve yağmur sularını taşıyan ve taşkınlığı önleyen bir işlevinin olup olmadığı konusunda uzman bilirkişiden gerekçeli ve denetime açık rapor alınması, daha önce götürülen bilirkişinin görüşüne katılıp katılmadığı konusunda da görüşünü açıklamasının istenmesi, ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme sonucu hüküm kurulmuş bulunması usul ve yasaya aykırıdır.

Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince; dava TMK. nun 713/1 ve 3. fıkraları gereğince açılmıştır. Anılan Kanunun 3. fıkrası uyarınca Hazine ve ilgili kamu tüzel kişisi kanuni hasım durumunda olup, her türlü yargılama giderleri ile vekalet ücretinden sorumlu tutulamazlar. TMK. nun 713/1. fıkrası gereğince açılan davalarda, davanın olumlu veya

olumsuz sonuçlanması sonuca etkili olmayıp eksik harcın davacıdan alınmasına, tüm yargılama giderlerinin davacı taraf üzerinde bırakılmasına ve davacı yararına vekalet ücreti taktirine yer olmadığına karar verilir. Daire ve Yargıtay uygulaması da bu yöndedir. Bu açıdan davacı vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz itirazları yerinde bulunmamaktadır.

Davalı ... vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü ile usul ve kanuna aykırı olan yerel mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK. nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK.nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 18,40 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 27.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10891, Karar No: 2021/10818, Tarih: 24.03.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/10891 E.  ,  2021/10818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın suçlamayı kabul etmemesi, tanıklar ... ve ...'ın da sanık savunmasını doğrulamaları karşısında, katılanlar ve tanık beyanları arasındaki çelişki giderilmeden, hangi anlatımına ve hangi gerekçe ile üstünlük tanındığı Yargıtay denetimine imkan verecek şekilde karar yerinde tartışılıp, tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden ve sanığın, hastanedeki işlemler bitmesine rağmen ring aracı içerisinde bekletilmesinden sorumlu olduğu düşüncesiyle, devriye komutanı olan katılana söylediği kabul edilen sözlerinin Anayasal şikayet hakkını kullanacağını bildirme niteliğinde olduğu ve hakaret suçunu oluşturmadığı gözetilmeden yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK'ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin Anayasa Mahkemesi’nin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 esas, 2021/4 sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ...’un temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 24/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6819, Karar No: 2023/9345, Tarih: 18.12.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/6819 E.  ,  2023/9345 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ :

SAYISI : 2017/687 E., 2018/475 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İade

Ankara Batı 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.06.2021 tarihli ve 2017/687 Esas, 2018/475 Karar sayılı ek kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın temyiz dilekçesinin, hırsızlık suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Ankara Batı 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.05.2018 tarihli ve 2020/362 Esas, 2021/77 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan mahkûmiyetine karar verildiği, hükmün sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 16.03.2020 tarihli ve 2018/2285 Esas, 2020/435 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, sanığın 27.04.2021 tarihli dilekçesi ile temyiz isteminde bulunması üzerine, Ankara Batı 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.06.2021 tarihli ve 2017/687 Esas, 2018/475 Karar sayılı ek kararı ile istemin süresinde olmaması nedeniyle temyiz talebinin reddine karar verildiği, ek kararın da sanık tarafından temyiz edildiği anlaşılmakla,

Sanığın temyiz dilekçesiyle ilgili Bölge Adliye Mahkemesince 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 296/1. maddesi uyarınca değerlendirme yapılıp karar verilmesi gerekirken bu konuda ilk derece mahkemesince verilen 09.06.2021 tarihli ek kararın hukuken geçersiz olduğu ve ortada temyiz incelemesine konu bir hüküm bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın dilekçesiyle ilgili Bölge Adliye Mahkemesince değerlendirme yapılması için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADE edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.