muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4004, Karar No: 2025/2494, Tarih: 16.04.2025

Sayın çoğunluk, SMK sonrası sınai hakların haksız rekabet hükümleriyle korunmayacağı yönündeki görüşünün temel dayanaklarından bir gerekçesi de, 6762 sayılı TTK’nın 57. maddesinin beşinci fıkrası ile 6102 sayılı TTK’nın 55/1-a(4) hükmü arasındaki farklılığa dayandırmaktadır. Bu itibarla bu husus da incelenmelidir. 2012 yılında yürürlüğe giren 6102 sayılı TTK’nın karıştırılma ihtimaline ilişkin 55/1-a(4) hükmü ve gerekçesi, -henüz SMK kabul edilmeden önceki dönemde- fikrî mülkiyet haklarının bu hüküm kapsamında korunabilirliği hususunda tereddütlere neden olmuştur. Bu tereddüt, temelde hükmün 6762 sayılı TTK’nın 57. maddesinin beşinci fıkrasına göre daha dar kapsamlı kaleme alınarak “mal, iş ürünü, faaliyet veya iş” ifadesinin tercih edilmesinden kaynaklanmıştır. Mülga 6762 sayılı TTK’nın 57. maddesinin beşinci fıkrası aynen “Başkasının emtiası, iş mahsulleri, faaliyeti veya ticaret işletmesiyle iltibaslar meydana getirmeye çalışmak veya buna müsait bulunan tedbirlere başvurmak, hususiyle başkasının haklı olarak kullandığı ad, unvan, marka, işaret gibi tanıtma vasıtalarıyla iltibasa meydan verebilecek surette, ad, unvan, marka, işaret gibi tanıtma vasıtaları kullanmak veyahut iltibasa meydan veren malları, durumu bilerek veya bilmeyerek, satışa arz etmek veya şahsi ihtiyaçtan başka her ne sebeple olursa olsun elinde bulundurmak” hükmünü haiz iken 6102 sayılı TTK’nın 55. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin 4. alt bendi aynen “Başkasının malları, iş ürünleri, faaliyetleri veya işleri ile karıştırılmaya yol açan önlemler almak” hükmünü haizdir.

6102 sayılı TTK’nın 55/1-a(4) hükmüne ilişkin madde gerekçesi aynen şu şekildedir: “Bu bent karıştırılmayı, yani 6762 sayılı Kanun'un 57 nci maddesinin (5) numaralı bendinde kullanılan terimle iltibası düzenlemektedir. (4) numaralı alt bendin ilkeleri ve amacı, 6762 sayılı Kanunun 57 nci maddesinin (5) numaralı bendi ile özdeş olmasına rağmen lafızda farklıdır. Ancak, bu değişiklik 6762 sayılı Kanundaki hükmün öğreti ve mahkeme kararlarındaki birikiminin feda edilmesi, uygulanamaz kabul edilmesi anlamını taşımamaktadır. Çünkü, karıştırılma (iltibas) kavramı, pozitif hukuklar üstü anlamı ve işlevi ile varlığını sürdürmektedir. MarkKHK “iltibas” yerine “karıştırılma”yı kullandığı ve bu terim öğreti ve içtihatlarda yerleşmeye başladığı için, burada da aynı terim tercih edilmiştir. Bu sebeple bentte basit ancak kapsamı geniş bir ifadeye yer verilmiştir. “Karıştırılma”, yanıltmayı, kandırmayı, yanlış algılattırmayı da kapsar. Hüküm, karıştırılmayı dış görünüş (tanıtım, takdim-görsellik) ve duyuruş (ses yönünden benzerlik) bağlamında düzenler. İç benzerlikten doğan karıştırılma (meselâ elektrik devrenin veya yarı iletken topografyasının benzerliği) hükmün kapsamı dışındadır. İç benzerlik “karıştırılma” kavramı ile tanımlanmaz. Dış görünüm koruması, takdim, şekil, tasarım ve donanım korumasıdır. Karıştırılma nesnel değerlendirmeyi gerektirir. 6762 sayılı Kanun hükmü, başkasının “ad, unvan, marka, işaret gibi tanıtma vasıtaları ile iltibasa meydan verebilecek surette, ad, unvan, marka, işaret gibi tanıtma vasıtaları” cümle parçasına yer vermiştir. Oysa, anılan ayırt edici işaretlere ilişkin karıştırılma koşulu, hüküm ve sonuçlarıyla birlikte kendi özel kanun hükmünde kararnamelerinde, yani ..., ..., ... ve unvanla ilgili olarak TK'da ayrıntılı bir şekilde düzenlenmiştir. Burada tekrar edilmeleri hem gereksizdir, hem de yorum güçlüklerine sebep olmaktadır. Anılan cümle parçalarının burada yer almaları, haksız rekabete ilişkin hükümlerin fikrî mülkiyete ilişkin düzenlemelerde kümülatif uygulanması yönünden de gerekli görülemez.” şeklindeki ifadeden, esasen hâlihazırda kümülatif koruma ilkesinin geçerli olduğu, ancak bu ilkenin varlığının da belirtilen cümle parçalarının maddede yer almalarını gerektirmediği anlamı çıkmaktadır. Dolayısıyla, gerekçedeki ifadelerin kümülatif uygulama ilkesini destekler şekilde anlaşılması ve TTK’nın karıştırılma ihtimaline ilişkin düzenlemesinin, fikrȋ mülkiyet mevzuatının yanında, ondan bağımsız olarak uygulanabileceğinin kabulü gerekir. Şu hususun özellikle belirtilmesi gerekir: Özel hukuki düzenlemelerin korudukları konu ile haksız rekabetin koruduğu konu farklıdır. Şöyle ki, bir markanın taklit edilmesi marka hakkına zarar verebileceği gibi haksız rekabete de yol açmaktadır. Madde gerekçesinde de belirtildiği üzere ayırtedici işaretlerin ayrı ayrı sayılmamış olması, fikri mülkiyete ilişkin düzenlemelerle haksız rekabet hükümlerinin uygulanmasına engel teşkil etmez. (Prof. ...– Prof. ..., Ticari İşletme Hukuku, 20. Baskı

. Şu hususun özellikle belirtilmesi gerekir: Özel hukuki düzenlemelerin korudukları konu ile haksız rekabetin koruduğu konu farklıdır. Şöyle ki, bir markanın taklit edilmesi marka hakkına zarar verebileceği gibi haksız rekabete de yol açmaktadır. Madde gerekçesinde de belirtildiği üzere ayırtedici işaretlerin ayrı ayrı sayılmamış olması, fikri mülkiyete ilişkin düzenlemelerle haksız rekabet hükümlerinin uygulanmasına engel teşkil etmez. (Prof. ...– Prof. ..., Ticari İşletme Hukuku, 20. Baskı. 2024, s. 410. vd) SMK hükümlerinin yürürlüğe girmesiyle TTK.nun haksız rekabet hükümleri kadük hale gelmemiştir. Aksinin kabulü aşkın yorumdur. (Prof. ...- Prof. ..., Rekabet ve Haksız Rekabet Hukukunun Esasları, Baskı 2024, s.122 vd) Haksız rekabet koruması fikri haklar korumasını tamamlayan bir konumda olmayıp bağımsız ve kendi kurallarını takip eden bir koruma olduğundan haksız rekabet kaynaklı talepler fikri haklar korumasından bağımsız olarak ileri sürülür. O halde korumanın şartları mevcut olduğu halde haksız rekabet hükümleri fikri mülkiyet hukukuna ilişkin hükümler yanında doğrudan ve birinci dereceden uygulama alanı bulur (..., Fikri Mülkiyet Hukuku, 5.Bası s.37, 2012)

TTK’nın karıştırılma ihtimaline ilişkin düzenlemesi, mehaz İsviçre hukukundan aynen aktarılan başkasının malları, iş ürünleri, faaliyetleri veya işleri ile karıştırılmaya yol açan önlemler almaya ilişkin 6102 sayılı TTK’nın 55/1-a(4) hükmüdür. Bu hükümle, ürünlerin kaynağı konusunda tüketicinin kafasını karıştırma ihtimali olan fiillerin engellenmesi, piyasada açıklık ve şeffaflığın sağlanması amaçlanmakta, bu suretle rakiplerin yanı sıra tüketicilerin ve toplumun da menfaatleri korunmaktadır. Piyasada oluşması muhtemel karışıklığın engellenmesi, rekabetten beklenen işlevlerin sağlanması açısından da önem taşımaktadır.

Öte yandan Avrupa Birliği (AB) hukukunda da kümülatif koruma ilkesi açıkça kabul edilmiştir. Yönerge ve Tüzük Tasarısı'ndaki düzenlemelerde tasarımların marka, patent, faydalı model gibi Topluluğun fikri mülkiyet mevzuatı ile korunmasının üye ülke hukuklarındaki fikri mülkiyet mevzuatına göre ayrıca korunmalarına engel olmayacağı belirtilmiştir. Ancak, kümülatif olarak koruma üye ülke mevzuatlarına bırakılmış olup, ilkenin nasıl uygulanacağı gösterilmemiştir. SMK’nın genel gerekçesi ve madde gerekçeleri incelendiğinde, sınai mülkiyet haklarının kanunla düzenlenme ihtiyacı yanında, uluslararası sözleşmeler ve AB mevzuatıyla uyumun arttırılması ve daha nitelikli ve etkin işleyen çağdaş bir sınai mülkiyet sistemine geçişin sağlanması için mevcut sistemin revize edilmesi gereğinin ortaya çıktığı, bu çerçevede marka, coğrafi işaret, tasarım, patent ve faydalı model haklarına ilişkin önemli yenilikler getiren düzenlemelerin yapıldığı, mevcut sistemde yer almayan geleneksel ürün adı korumasının sisteme dahil edildiği ve düzenlemelerde Ticaretle Bağlantılı Fikri Mülkiyet Anlaşması (TRIPS), Paris Sözleşmesi, yeni 2015/2436 sayılı Avrupa Birliği Marka Direktifi ve 2015/2424 sayılı AB Marka Tüzüğü, Patent Kanunu Anlaşmasına (PLT) uygun olarak kanunun hazırlandığı belirtilmiştir. Dolayısıyla kümülatif koruma AB müktesabına da uygundur.

Sonuç olarak; Dairenin hiç değişikliğe uğramadan süre gelen görüşünde bir değişiklik yapılmasını gerektirecek hukuki bir değişiklik bulunmadığından kümülatif korumanın uygulanması gerektiği kanaatiyle kararın onanması gerektiği görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun düzeltilerek onama yönündeki görüşüne katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2022/2498, Karar No: 2022/12168, Tarih: 09.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/2498 E.  ,  2022/12168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Düzeltilerek esastan ret

Anayasa’nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2. maddeleri uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, mercii, başvuru şekli ve kanun yollarının açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve 5271 sayılı CMK’nin 294/1. maddesindeki “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” hükmü ile aynı Kanun’un 295/1. maddesinde yer alan "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" şeklindeki düzenlemeler karşısında; somut olayda temyiz yolu açık hükme kesin olduğunun belirtilerek kanun yolu, süresi, merci ve başvuru şeklinin gösterilmediği, sanığın ceza miktarı itibariyle temyiz hakkı verilmesi talepli dilekçesinin temyiz dilekçesi gibi kabul edilerek ek kararla dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtaya gönderildiği Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hüküm mahkemesinden kararın sanığa tebliğinin istenildiği, sanığa yasa yolu, süresi, merci, başvuru şeklini içermeyen ''hükmün kesin'' olduğu ibaresini ihtiva eden kararın tebliğ edildiği, temyiz sebeplerinin gösterilmemesi halinde temyiz talebinin reddedileceğine dair yasa hükmü dikkate alındığında; sanığa yasa yolunu ayrıntılı biçimde gösterir ihtaratı içerir kararın tebliğ edilmesi, temyiz nedenlerini içerir temyiz dilekçesi vermesi halinde ise bu hususta tebliğname düzenlenmesinden sonra iadesinin temini için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na TEVDİİNE, 09.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2057, Karar No: 2018/17904, Tarih: 24.10.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/2057 E.  ,  2018/17904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi, Ecrimisil ve Yıkım

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup, 21.03.2016 gün 2013/329 Esas ve 2013/302 Karar sayılı ek kararın ve 04.07.2013 sayılı asıl kararın duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 24.10.2018 ... günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davalı vekili Avukat ...... Yıldırım geldi, karşı taraftan gelen olmadı. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar vekili, 7195 ada 1 parsel sayılı taşınmaza davalılar tarafından yapılan müdahalenin önlenmesine, taşınmaz üzerindeki yapıların kal'ine ve davalılar aleyhine iş bu haksız işgal nedeni ile ecrimisile hükmedilmesine karar verilmesini istemiş, bilahare davalılardan ......... hakkındaki davalarından ...... etmiştir.

Mahkemece bozmadan sonra, bir kısım davalılar açısından ...... nedeni ile reddine, davalı ... aleyhine açılan davanın ise kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiş, hüküm davalı ...... Özgür vekili tarafından temyiz edilmiştir. Bu defa, Mahkemece ek kararla, davalı ...'e 17/04/2014 tarihinde gerekçeli karar tebliğ edilmiş olmasına rağmen diğer davalılara kararın geç tebliğ edilmiş olması nedeniyle kararın yaklaşık 1 yıl sonra kesinleşmiş olduğu, bu süre zarfında davalının veya vekilinin herhangi bir başvurusunun bulunmadığı gerekçesi ile davalı ... vekilinin temyiz talebinin ve kesinleşme şerhinin kaldırılması talebinin reddine karar verilmiştir.

Mahkemece, davalının temyiz itirazının reddine karar verilmiş ise de, davalı ...'ın davasını vekili aracılığı ile takip ettiği ve Tebligat Kanunu'nun 11. maddesi uyarınca vekille takip edilen işlerde tebligatın münhasıran vekile yapılacağı kuralı gözardı edilerek, kararın davalı asile tebliğ edildiği, böylelikle tebliğin usulsüz olduğu anlaşılmakla, temyiz isteminin reddine ilişkin 21/03/2016 tarih ve 2013/329 Esas 2013/302 Karar sayılı ek kararın kaldırılmasına oy birliği ile karar verildi. İşin esasının incelenmesine geçildi.

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 29,20 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 6,70 TL'nin temyiz edene iadesine 24.10.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29870, Karar No: 2014/17319, Tarih: 23.10.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/29870 E.  ,  2014/17319 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/268776

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2009

NUMARASI : 2009/72 (E) ve 2009/421 (K)

SUÇ : Resmi belge sahtecilik

Katılan İ.. Ç..'ın, kardeşi İ.. Ç..'ın borcundan dolayı sanıklardan M.. T..'ye verdiği borçlu kısmı ve imzası dışındaki bölümleri boş senedin sanık Muhittin tarafından diğer sanık N.. Y..'e verildiği, sanık Nihat tarafından suça konu senedin alacaklısı N.. Y.., miktarı 6.000,00 TL olarak doldurulup kendisinden herhangi bir alacağı olmadığı halde katılan İ.. Ç.. aleyhine icra takibine geçildiğinin iddia edildiği olayda, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, suça konu senetteki yazı, rakam ve imzaların sanıklar, katılan ve senedin borçlu isim ve adresine ilişkin kısmını yazdığı belirtilen tanık A.. G..'e aidiyeti yönünden usulünce imza incelemesi yaptırılması ve katılanın kardeşi İ.. Ç..'ın tanık sıfatıyla beyanına başvurulmasından sonra sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde sanıkların beraatlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekili ile Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 23.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16154, Karar No: 2019/1127, Tarih: 28.02.2019

**4. Hukuk Dairesi         2016/16154 E.  ,  2019/1127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine 08/10/2013 gününde verilen dilekçe ile menfi tespit ve icra inkar tazminatı istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine ve kötü niyet tazminatına dair verilen 14/07/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, menfi tespit istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, ... 13. İcra Müdürlüğünün 2012/6062 esas sayılı icra dosyasındaki borcunu, asıl ve ferileri ile birlikte davalıya ödeyerek davalıdan ibraname aldığını, davalıya herhangi bir borcu kalmadığını belirterek; ilgili icra dosyasında borçlu olmadığının tespitine ve davalının icra inkar tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, alacağını tahsil edemediğini, mezkur ibranamenin sahte olarak düzenlendiğini keza bu ibranameyle ilgili olarak Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulduğunu, belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, ... 13. İcra Müdürlüğünün 2012/6062 esas sayılı dosyasına sunulan ibranamede ... isminin mürekkepli kalemle yazıldığı, imzanın da aynı kalem ile atıldığı ancak belge üzerindeki diğer yazı ve rakamların bilgisayar aracılığıyla oluşturulduğu belirtilmiş ve davacı tarafın sahte belge düzenlemeyi alışkanlık haline getirdiği, bu haliyle ibranamenin kabulünün mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddi ile kötü niyet tazminatına hükmedilmesine karar verilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden; davalı hakkında davaya konu olay nedeniyle iftira suçundan kamu davası açıldığı, ... 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/1192 esas, 2017/41 sayılı kararı ile davalının, iftira suçundan mahkumiyetine karar verilmekle beraber, kararın temyiz edildiği, dosyanın halen Yargıtayda temyiz incelemesinde olup, kesinleşmediği ve bu haliyle ceza yargılamasının henüz sonuçlanmadığı anlaşılmaktadır.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 74. maddesi (818 sayılı BK 53) uyarınca ceza mahkemesinin kararı hukuk hakimini bağlamaz ise de, somut olayın özelliği itibariyle maddi olgunun ve davalının sorumluluğunun tespiti açısından ceza dava dosyasının sonucu önem arz etmektedir. Bu nedenle ceza dava dosyasının kesinleşmesi beklenmeli ve ondan sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca uygun bir karar verilmelidir. Mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22073, Karar No: 2017/13430, Tarih: 01.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/22073 E.  ,  2017/13430 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 01/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24987, Karar No: 2012/45063, Tarih: 05.11.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/24987 E.  ,  2012/45063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz talebinin reddine

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında hırsızlık suçundan dolayı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verildiği, sanık müdafiinin bu kararı 01/06/2011 tarihinde temyiz etmesi üzerine, mahkemece, 02/06/2011 tarihli ek karar ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın itiraza tabi olduğundan bahisle temyiz talebinin reddi ile, itiraz mahiyetinde olan talebin değerlendirilmesi için dosyanın Ağır Ceza Mahkemesine gönderildiği, itirazı inceleyen Yozgat Ağır Ceza Mahkemesi' nce ise itirazın reddine karar verildiği, sanık müdafiinin ise, müsadere kararını temyiz ettiğini belirterek; temyiz isteminin reddine dair 02/06/2011 tarihli ek kararı 14/06/2011 tarihinde kendisine tebliğ edildiği halde ek karara karşı 1412 sayılı CMUK’ nın 315/2. maddesinde öngörülen bir haftalık temyiz süresi geçtikten sonra 07/07/2011 tarihinde temyiz isteminin reddine dair karara karşı temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz isteminin reddine dair ek karara ilişkin temyiz isteminin 1412 Sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE, 05/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3798, Karar No: 2025/2884, Tarih: 20.05.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/3798 E.  ,  2025/2884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/820 E., 2023/707 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davcı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen kararda, temyize konu edilen miktar karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

20.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.