muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1928, Karar No: 2013/232, Tarih: 13.02.2013

Kiracıyı korumak amacıyla getirilen bu düzenlemenin somut uyuşmazlıkta uygulama yeri bulunup bulunmadığı hususu da açıklığa kavuşturulmalıdır.

Bilindiği üzere, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu hükümlerinin uygulanma şekli, 04.02.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü Ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun ile düzenlenmiştir.

6101 sayılı Kanunun “Geçmişe etkili Olmama” başlıklı 1.maddesinde:

“Türk Borçlar Kanununun yürürlüğe girdiği tarihten önceki fiil ve işlemlere, bunların hukuken bağlayıcı olup olmadıklarına ve sonuçlarına, bu fiil ve işlemler hangi kanun yürürlükte iken gerçekleşmişse, kural olarak o kanun hükümleri uygulanır. Ancak, Türk Borçlar Kanununun yürürlüğe girmesinden sonra bu fiil ve işlemlere ilişkin olarak gerçekleşecek temerrüt, sona erme ve tasfiye, Türk Borçlar Kanunu hükümlerine tabidir.” hükmüne yer verilmiştir.

6101 sayılı Kanunun 1.maddesinde yer verilen ve geçmişe etkili olmamaya ilişkin genel kuralın istisnaları ise yine aynı Kanunun 2, 4 ve 7.maddelerinde düzenlenmiştir.

Anılan Kanunun geçmişe etkili olma hallerini düzenleyen maddelerinden olan ve “Kamu düzeni ve genel ahlâk” başlıklı 2. maddesi:

“Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlâka ilişkin kuralları, gerçekleştikleri tarihe bakılmaksızın, bütün fiil ve işlemlere uygulanır.”,

“Kazanılmamış haklar” başlıklı 4. maddesi:

“Türk Borçlar Kanununun yürürlüğe girmesinden önce gerçekleşmiş olup da, Türk Borçlar Kanununun yürürlüğe girdiği sırada henüz herhangi bir hak doğurmamış fiil ve işlemlere, Türk Borçlar Kanunu hükümleri uygulanır.” ve

“Görülmekte olan davalara ilişkin uygulama” başlıklı 7.maddesi:

“Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlâka ilişkin kuralları ile geçici ödemelere ilişkin 76 ncı, faize ilişkin 88 inci, temerrüt faizine ilişkin 120 nci ve aşırı ifa güçlüğüne ilişkin 138 inci maddesi, görülmekte olan davalarda da uygulanır.” hükümlerine yer verilmiştir.

Öte yandan, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile 6101 sayılı Kanuna eklenen Geçici 2.madde ile:

“Kiracının Türk Ticaret Kanununda tacir olarak sayılan kişiler ile özel hukuk ve kamu hukuku tüzel kişileri olduğu işyeri kiralarında, 11/01/2011 tarihli ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 322, 324, 330, 339, 341, 342, 343, 345, 346 ve 353 üncü maddeleri 01/07/2012 tarihinden itibaren 5 yıl süreyle uygulanmaz. Bu halde, kira sözleşmelerinde bu maddelerde belirtilmiş olan konulara ilişkin olarak sözleşme serbestisi gereği kira sözleşmesi hükümleri tatbik olunur.” düzenlemesi getirilmiştir.

Anılan hüküm, 12.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6353 sayılı Kanun ile değişikliğe uğramış ve Geçici Madde 2:

Anılan hüküm, 12.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6353 sayılı Kanun ile değişikliğe uğramış ve Geçici Madde 2:

“Kiracının Türk Ticaret Kanununda tacir olarak sayılan kişiler ile özel hukuk ve kamu hukuku tüzel kişileri olduğu işyeri kiralarında, 11/01/2011 tarihli ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 323, 325, 331, 340, 342, 343, 344, 346 ve 354 üncü maddeleri 01/07/2012 tarihinden itibaren 8 yıl süreyle uygulanmaz. Bu halde, kira sözleşmelerinde bu maddelerde belirtilmiş olan konulara ilişkin olarak sözleşme serbestisi gereği kira sözleşmesi hükümleri tatbik olunur. Kira sözleşmelerinde hüküm olmayan hallerde mülga Borçlar Kanunu hükümleri uygulanır.” şeklini almıştır.

Yukarıda yapılan açıklamaların ışığında somut uyuşmalığın değerlendirilmesinde, davalı/borçlular takip talebinde dayanılan kira sözleşmesinin varlığına karşı çıkmadığından, talebine itiraz edilen alacaklının takibi, İcra ve İflas Kanunu’nun 68/1.maddesi anlamında “imzası ikrar edilen ve borç ikrarını içeren bir belgeye” dayanmakta olup, takip hukuku açısından davacı/alacaklının kiralayan sıfatı ve kira sözleşmesi kesinleşmiştir.

Bu nedenle, Yerel Mahkemenin, “takip talebinde sözlü kira akdine dayanan davacı/alacaklının itirazın kaldırılması davasında yazılı kira akdine dayanamayacağı” yönündeki kabulü yeterli inceleme ve araştırmaya dayanmamakta ve dosya kapsamına uygun düşmemektedir.

Ne var ki, dava konusu icra takip talebinde, borçluların karşı çıkmadığı kira sözleşmesinin “Özel Şartlar” bölümünde yer alan muacceliyet şartına da dayanıldığından, uyuşmazlığın çözümünde 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 346.maddesinin uygulama yeri bulunup bulunmadığı hususunun değerlendirilmesi gerekmektedir.

Bu durumda, mahkemece, öncelikle tarafların tacir sıfatının bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturularak, uyuşmazlığın çözümünde 6101 sayılı Kanunun 1, 2, 4, 7 ve Geçici 2.maddeleri kapsamında, 6098 sayılı kanunun 346.maddesinin uygulama yeri bulunup bulunmadığı hususunda yapılacak değerlendirme sonucunda varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

O halde, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına, bozma ilamında ve yukarıda açıklanan ilave nedenlerle, uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç ; Davalılar vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Hukuk Genel Kurulu’nun 10.10.2012 gün, 2012/6-410 Esas, 2012/695 Karar sayılı Bozma Kararının Kaldırılmasına;

Yerel mahkeme direnme hükmünün Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen ilave nedenlerle 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde karar düzeltme harcının yatırana geri verilmesine, 13.02.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5606, Karar No: 2021/16689, Tarih: 23.06.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/5606 E.  ,  2021/16689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, silahla tehdit

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve silahla tehdit suçlarından kurulan hükümlere yönelik olarak yapılan temyiz incelenmesinde;

Ceza Genel Kurulu'nun 25.10.2018 gün ve 2016/7-127 Esas, 2018/482 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere; 5271 sayılı CMK'nın 225/1. maddesine göre, hükmün konusu iddianamede gösterilen fiil olduğu, "Yargılamayı yapan mahkemenin fiilin hukuki niteliğini takdirde iddia ve savunmalarla bağlı olmadığı, Kanunun açık ve kesin olan bu hükmü karşısında, mahkemece sanığın yargılama sonucunda sabit kabul edilen fiilinin hukuksal niteliğine göre hüküm kurulmakla yetinilmesi gerekirken, fiil nitelik yönünden ikiye bölünerek, aynı fiilden dolayı iki ayrı mahkumiyet kararı verilmesi Ceza Muhakemesi Kanununa aykırılık oluşturacaktır."

Tüm dosya kapsamında, mağdurenin olay akşamı çalıştığı işyerindeki kasa bölümünde para sayımı yaptığı esnada, sanığın elinde bulunan bıçakla mağdurenin bulunduğu yerin içine girerek sağ elinde bulunan bıçağı mağdurenin karnına doğrultup sol eliyle de mağdurenin boğazını tutarak "bana Emre'yi çağırın o buraya gelsin" diyerek bağırdığı, olay yerinde bulunan diğer çalışanlar ve müşterilerin 'çağırdık geliyor' şeklinde söylemeleri üzerine bu kez elinde bulunan bıçağı kendi boynuna götürüp kendisini yaraladığı ve akabinde sanığın bir anlık boşluğundan yararlanılarak etkisiz hale getirildiği olayda; dosyada mevcut işyerinden alınan kamera görüntüleri, mağdurenin beyanını doğrulayan sanığın ikrar içerikli savunması karşısında; sanığın eyleminin kül halinde 5237 sayılı TCK.nın 109/2, 109/3-a. maddelerinde düzenlenen cebir ve tehdit kullanılarak silahla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu, olayda silah kullanılmasının kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun ağırlaştırıcı unsuru olduğu ve ayrı bir suç olarak değerlendirilemeyeceği cihetle; TCK.nın 109/2,3-a maddeleri

gereğince hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, sanığın tek olan eylemi nitelik yönünden ikiye bölünerek iki ayrı hüküm kurulmak suretiyle CMK.nın 225/1. maddesine muhalefet edilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısı ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 23.06.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/646, Karar No: 2011/4562, Tarih: 05.12.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/646 E.  ,  2011/4562 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...'ün yapılan yargılaması sonunda; ırza geçme eyleminin reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunu oluşturduğunun kabulü ile bu suçtan mahkûmiyetine ve zorla kaçırıp alıkoyma suçundan beraatine dair ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 28.11.2005 gün ve 2005/17 Esas, 2005/159 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın oluşa uygun olarak işlediği kabul edilen reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunmak ve rızaen alıkoymak suçlarının kanunda öngörülen cezalarının üst sınırları itibarıyla sanığın lehine olan 765 sayılı TCK.nın 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 5 yıllık asli ve 7 yıl 6 aylık ilaveli zamanaşımına tâbi oldukları, rızaen alıkoymak suçu yönünden sanığın sorgusunun yapıldığı 10.03.2005'ten, reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunmak suçu yönünden ise suç tarihi olan 01.01.2002 tarihinden inceleme gününe kadar bu sürelerin gerçekleştiği anlaşıldığından 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında açılan kamu davalarının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 05.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5869, Karar No: 2013/515, Tarih: 16.01.2013

**21. Hukuk Dairesi         2011/5869 E.  ,  2013/515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, ödenmeyen tedavi giderlerinin kurumdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Davacı, 23/07/2009 tarihinde ...Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinde gerçekleştirilen tedaviler sırasında kullanılan stentlerin bedeli olan 7.000,00 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

5434 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığı nedeniyle sağlık yardımlarından yararlanma hakkı çekişmesiz bulunan davacının..... Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesindeki tedavisinde, 23/07/2009 tarihinde ilaçlı stentler kullanılmış olup; stentler sigortalı tarafından hastane dışından faturalı olarak temin edilmiştir.

Hayati önemi haiz olduğu gerekçesiyle, malzeme bedelinin tümünün karşılanması istemiyle açılan davanın yargılaması sürecinde düzenlenen ve karara dayanak alınan bilirkişi raporu, avukat, eczacı ve (dosya teslim tutanağındaki ifadeyle) tedavi giderleri hesabı doktorundan oluşan kurul tarafından düzenlenmiş ve .... Ticaret Odası tarafından bildirilen değerleri esas alarak, Kurum tarafından karşılanması mümkün miktar belirlenmiştir.

1479 sayılı Yasanın, sağlık sigortası yardımlarına ilişkin Ek 13. maddesi, tedavi süresince gerekli ilaç ve iyileştirme vasıtalarının sağlanması olanağına yer vermiştir. Ancak; “Sağlık sigortası yardımlarının şekil ve şartları... diş hastalıkları tedavisi, gözlük, işitme cihazı, ortez, protez ve iyileştirme vasıtaları ve benzeri yardımların yapılması ile bunların cinsi, evsafı, miktarı, kullanma süresi ve Kurumca ödenecek bedel tespitine ilişkin esaslar yönetmelikle...” düzenleneceği de anılan Yasanın Ek 18. maddesinde yer almıştır. Yasayla tanınan olanağın, yasal düzenlemeye dayalı olarak çıkarılan Yönetmelikle ortadan kaldırılması olanağı bulunmadığı gibi, ...Sağlık Sigortası Yardımları Yönetmeliğinde bu yönde bir hüküm de yer almamıştır. 5510 sayılı Yasa ve Genel Sağlık Sigortası İşlemleri Yönetmeliği de aynı içeriğe sahip bulunmaktadır.

Davacının tedavisinde gerekli görülerek, tıbbi yetkililer tarafından reçetelendirilen tıbbi malzeme bedelinin davalı Kurum tarafından sağlanması konusundaki yasal yükümlülüğe karşın; malzemenin nitelik ve bedelinin belirlenmesi konusundaki yasal yetki de gözetilerek, tedavi gereklerini sağlama konusunda aynı sonucu doğurabilecek birden fazla malzeme türü arasından, insen yaşamının kutsallığı ve temel insan haklarından olan, sosyal güvenlik hakkının özüne dokunacak sınırlamalar getirilemeyeceği konusundaki ilkeler ışığında, Kurumun düzenleme yetkisinin olduğu ve eldeki davada da, bunun yargısal denetiminin olanaklı bulunduğunun kabulü zorunludur.

Davacının tedavisinde çıplak metal stent kullanılabilme olanağı varken, ilaç kaplı stent olarak nitelenen stent kullanılmış olduğu gözetildiğinde; tercih edilen stent türünün, hastanın sağlık durumu ve tedavi gerekleri yönünden çıplak metal stent yerine kullanımının zorunlu olup olmadığı; özellikle ilaç kaplı stent olarak adlandırılan malzeme kullanımının hayati önemiyle bu niteliğe sahip olmayan stentin tedavi gereklerine uygun olmadığının, bilimsel ölçütler kullanılarak açıkça ortaya konulması zorunluluğu vardır.

Mahkemece, davacının tedavisinde kullanılan stent türünün, yukarıda belirtilen açıklama ışığında zorunlu olup olmadığının tespiti amacıyla yapılacak bilirkişi incelemesi için oluşturulacak kurulda, kardiyoloji ve kalp cerrahisi alanında uzmanlara yer verilerek; anılan kuruldan alınacak raporda, çıplak metal stent yerine, reçetede belirtilen stent türünün kullanımının, hastanın sağlığına kavuşması yönünden, faydalı olma durumundan öteye, zorunlu olup olmadığı, reçetede belirtilen stent türünün kullanılmamasının yaratacağı sağlık riskleri, yargısal denetime elverir biçimde bilimsel gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

2-Hastanın tedavisi için gerekli görülerek reçetelendirilen malzemenin, yukarıdaki bent kapsamındaki değerlendirme sonucunda zorunlu olduğunun belirlenmesi halinde; anılan malzeme bedelinin denetlenip, faturadaki haliyle ödenecek nitelikte olup olmadığının ve buna bağlı olarak Kurum tarafından karşılanabilir miktarının belirlenmesi gerekecektir.

2-Hastanın tedavisi için gerekli görülerek reçetelendirilen malzemenin, yukarıdaki bent kapsamındaki değerlendirme sonucunda zorunlu olduğunun belirlenmesi halinde; anılan malzeme bedelinin denetlenip, faturadaki haliyle ödenecek nitelikte olup olmadığının ve buna bağlı olarak Kurum tarafından karşılanabilir miktarının belirlenmesi gerekecektir.

5510 sayılı Yasanın 63. maddesinde yer alan “Kurum, finansmanı sağlanacak sağlık hizmetlerinin teşhis ve tedavi yöntemleri ile (f) bendinde belirtilen sağlık hizmetlerinin türlerini, miktarlarını ve kullanım sürelerini, ödeme usûl ve esaslarını Sağlık Bakanlığının görüşünü alarak belirlemeye yetkilidir. Kurum, bu amaçla komisyonlar kurabilir, ulusal ve uluslararası tüzel kişilerle işbirliği yapabilir. Komisyonların çalışma usûl ve esasları Maliye Bakanlığı ile Sağlık Bakanlığının görüşü alınarak Kurumca belirlenir.” düzenlemesi ile Genel Sağlık Sigortası İşlemleri Yönetmeliği'nin 22. maddesindeki, “Kurum, finansmanı sağlanan ortez, protez, tıbbî araç ve gereç, kişi kullanımına mahsus tıbbî cihaz, tıbbî sarf, iyileştirici nitelikteki tıbbî sarf malzemelerini ve bu malzemelerin temini, garanti süresi sonrası bakımı, onarılması ve yenilenmesi hizmetleri ile ödeme usul ve esasları Sağlık Bakanlığının görüşünü alarak belirlemeye yetkilidir.” hükmü gözetilerek; kullanılan stent bedelinin Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından yukarıda sıralanan düzenlemeler çerçevesinde davalı kurumca ödenmediği bilirkişi heyetince de salınımlı stentlerin kullanılmasının zorunlu olmadığı yönündeki rapora dayanılarak hükmün kurulduğu görülmüştür.

Mahkemece, sıralanan maddi ve hukuki olgular ışığında inceleme yapılmaksızın, bilirkişi heyetinin raporundaki yetersiz inceleme içeren görüşten hareketle, Adli Tıp Kurumu'ndan tedavi giderleri bakımından çıplak metal stent yerine salınımlı stent kullanılmasının zorunlu olup olmadığı, tedavi gereklerine uygun olup olmadığıı konularında görüş alınmaksızın karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 16/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5354, Karar No: 2015/30364, Tarih: 21.10.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/5354 E.  ,  2015/30364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, iş ve çalışma hürriyetinin ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme, suça sürüklenen çocuk hakkında ... mala zarar verme, iş ve çalışma hürriyetinin ihlali suçlarından verilen mahkumiyet kararlarına yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre karar tarihi itibariyle; 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna, 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 26. maddesiyle eklenen geçici 2. maddesi uyarınca, doğrudan verilen 3.000 TL ve altında kalan adli para cezalarının temyizinin mümkün olmaması karşısında;

Temyiz inceleme isteminin reddine dair 09.12.2014 tarih ve 2014/174 esas 2014/458 karar sayılı ek kararlarda bir isabetsizlik görülmediğinden; bu karara yönelik suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin 23.12.2014 ve 24.12.2014 havale tarihli dilekçeleriyle vaki temyiz itirazlarının reddiyle, anılan “ek kararların” ONANMASINA,

2-Sanıklar ..., ... hakkında mala zarar verme ve iş ve çalışma hürriyetinin ihlali, suça sürüklenen çocuklar ..., ... hakkında iş ve çalışma hürriyetinin ihlali suçlarından verilen mahkumiyet kararlarının temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Karşıyaka Spor Klübü ile ...Spor Klübü arasında yapılan bir basketbol maçı sonrasında yaşanan olaylar nedeniyle Karşıyaka Spor Klübü taraftarlarının ...Spor Klübü taraftarlarına ve spor klübüne yönelik, bu çerçevede ... adı altında ...Klübü tarafından üretilmesi sağlanmış ürünlerin satışa sunulduğu katılanlar ... ve ... tarafından işletilen ... adlı iş yerine yönelik de farklı tarihlerde Karşıyaka Spor Klübü taraftarlarının saldırılarının söz konusu olduğu, iş yerinin kapatılması, çalıştırılmamasına ilişkin tehditler bulunduğu, suç tarihinde de Karşıyaka Spor Klübü basketbol takımının bir maçı sonrasında sanıklar ve suça sürüklenen çocukların içerisinde bulunduğu yaklaşık 100 kişilik bir grubun ... olarak adlandırılan işyeri önüne geldikleri, yine işyeri çalışanlarına yönelik küfrettikleri, iş yerinin kapatılmasını istedikleri, sanık ... ve ... ve suça sürüklenen çocuklar ... ve ...'ün işyeri camlarına doğru taş, sopa, demir parçası fırlattıkları, flama sopası ve demir faraş gibi maddelerle vurarak işyeri camını kırdıkları, flamanın yakılarak flamaya zarar verildiği iddia olunan olayda;

a-Sanıklar ..., ... hakkında mala zarar verme suçundan verilen mahkumiyet kararları yönünden;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

b-Sanıklar ..., ..., suça sürüklenen çocuklar ..., ... hakkında iş ve çalışma hürriyetinin ihlali suçlarından verilen mahkumiyet kararlarının temyiz incelemesinde;

Sanıkların ve suça sürüklenen çocukların iş ve çalışma özgürlüğünü ihlal etme suçlamasının kabul etmedikleri, katılanların kalabalık içerisinde "burayı kapatacaksınız" şeklinde bağıranlar olduğunu beyan ettikleri, ancak bu bağıranların kim olduğuna ilişkin tespitlerinin olmadığının anlaşılması karşısında; sanıklar ve suça sürüklenen çocukların iş ve çalışma özgürlüğünün ihlali suçu işlediklerine ilişkin savunmalarının aksini ispatlayan delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde denetime olanak sağlayacak şekilde açıklanmadan yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiileri, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4002, Karar No: 2010/7473, Tarih: 23.12.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/4002 E.  ,  2010/7473 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün BOZULMASINA ilişkin olarak Daireden verilen 30.03.2010 gün ve 2010/534-2010/1766 E.K. sayılı ilamın tashihi karar yoluyla incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, dosyadaki belgeler okundu. Gereği görüşüldü:

1-Karar düzeltme nedeni olarak ileri sürülen sair yönler daire kararında gerekçesi gösterilmek suretiyle karşılanmıştır. Düzeltilmesi istenilen karar, dosya içeriğine usul ve kanuna uygundur. Bu nedenlerle davacının yerinde olmayan Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440. maddesi hükmüne uymayan sair karar düzeltme itirazlarının REDDİNE,

2-Davacının değer kaybının reddi gerektiğine ilişkin Dairemiz kararına yönelik karar düzeltme itirazlarına gelince; mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmün davalı tarafça temyizi üzerine Dairemizce davacının değer kaybı isteminin reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek hüküm yeniden bozulmuştur. Haksız fiilden kaynaklanan tazminat davalarında kural olarak gerçek zarar ilkesi geçerli olup; maddi zarar, malvarlığının aktifinde bir azalma veya pasifinde bir çoğalmayı ifade eder. Zararı doğuran fiil malvarlığının çoğalmasına engel olmuş ise, bir başka deyişle fiil meydana gelmese idi gelecekte malvarlığının çoğalması söz konusu ise zarardan söz edilebilir. Değer kaybı da gerçek zarar kapsamındadır. Mahkemece önceki bozmadan sonra alınan bilirkişi raporu değer kaybı yönünden bozma kararında açıklanan hususları karşılar nitelik ve yeterlilikte olup, hükmün Dairemizce değer kaybı yönünden yeniden zuhûle dayalı olarak bozulduğu anlaşıldığından, davacının bu yöne ilişkin karar düzeltme itirazlarının kabulü gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacının sair karar düzeltme itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı tarafın karar düzeltme itirazının kabulü ile Dairemizce verilen 30.03.2010 gün ve 2010/534 E, 2010/1766 K. sayılı bozma ilamının ORTADAN KALDIRILMASINA, yerel mahkeme kararının değer kaybı yönünden de ONANMASINA, davacı tarafından peşin ödenen 35,50 TL karar düzeltme harcının istek halinde davacıya iadesine, 23.12.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.