muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/2759, Karar No: 2012/5624, Tarih: 14.05.2012

Tüm  bunların  yanında  4721  sayılı  Türk  Medeni  Kanununun “ sorumluluk” kenar  başlığını  taşıyan  1007.  maddesi “ tapu  sicilinin  tutulmasından doğan bütün   zararlardan devlet  sorumludur” hükmünü  içermektedir. Devletin  buradaki sorumluluğu kusursuz  sorumluluktur. Kusursuz  sorumluluk, tapu  siciline bağlı  çıkarların   ve  ayni  hakların  yanlış  tescil  sonucu  değişmesi ya da  yitirilmesi  ile  bu  haklardan   yoksun   kalınması  temeline  dayanır. Çünkü  sicillerin  doğru  tutulmasını  üstlenen  ve  taahüt eden  devlet, gerçeğe  aykırı  ve  dayanaksız   kayıtlardan  doğan  zararları  da  ödemekle   yükümlüdür. Bu  itibarla  kadastro  görevlilerinin  dayanaksız  ya da  gerçek   duruma  uymayan  kayıtlar  düzenlemeleri  ve taşınmazın niteliğinde yanlışlık  yapmalarını da aynı kapsamda  düşünmek  gerekir. Zira  tapu   işlemleri kadastro  tespiti  işlemlerinden  başlıyarak  birbirini   takip  eden işlemler olduğundan ve tapu kütüğünün oluşumu aşamalarındaki kadastro işlemleri ile tapu   işlemlerinin  bir  bütün   oluşturduğu  kuşkusuzdur.

Somut olaya  gelince; çekişmeli  3337 sayılı  parselin H. tarafından Karasu Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan 1988/250  esas  sayılı  dava  sonunda,  taşınmazın  28.077  m²'lik  bölümünün  kıyı  kenar çizgisi içinde kaldığı gerekçesiyle tapusunun iptaline ilişkin kararın 1994 yılında kesinleştiği, ancak henüz ilam infaz edilmeden taşınmazın 115.075 m² olarak 1991 yılında davacı Nazmi'ye, 03.04.2008 yılında ise ilam infaz edildikten sonra davacı Mehmet Çakır'a satıldığı  anlaşılmaktadır.

Her nekadar, davalı H. zamanaşımı savunmasında bulunmuş ise de, terkin tarihine kadar davacının tapu maliki olması, bir kimsenin kendi adına kayıtlı taşınmaz bedeli için dava açmasına olanak bulunmaması ve zararın terkinle gerçekleştiği gözetildiğinde, zamanaşımının tapunun terkin tarihinden itibaren başlatılması gerektiği açık olup, terkin tarihi olan 25.3.2008 ile dava tarihi gözetildiğinde zamanaşımının geçmediği açıktır.

Öte yandan, özel mülkiyete konu teşkil etmeyecek nitelikteki taşınmazın kadastro ekibinin hatalı işlemi sonucu kişi adına tescil edilmesi işlemi, Devletin resmi görevlileri tarafından yapılmış olup, daha sonra kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı gerekçesiyle yine H. tarafından açılan dava sonucu tapunun iptalinin sağlanması kusurlu bir davranış olduğu gibi, H.nin 1994 yılında kesinleşen ilamı uzun yıllar infaz ettirmemekle kusurlu davrandığı da tartışmasızdır.

Öte yandan, özel mülkiyete konu teşkil etmeyecek nitelikteki taşınmazın kadastro ekibinin hatalı işlemi sonucu kişi adına tescil edilmesi işlemi, Devletin resmi görevlileri tarafından yapılmış olup, daha sonra kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı gerekçesiyle yine H. tarafından açılan dava sonucu tapunun iptalinin sağlanması kusurlu bir davranış olduğu gibi, H.nin 1994 yılında kesinleşen ilamı uzun yıllar infaz ettirmemekle kusurlu davrandığı da tartışmasızdır.

Tüm bu açıklamalar ışığında olaya bakıldığında; mülkiyet hakkı elinden alınan kimseye bir bedel ödenmesi gerektiği tartışmasız olup, davacının zapta karşı tekeffül hükümleri uyarınca kendi âkidine müracaat etme olanağına sahip olması, haksız eylemi nedeniyle ya da kusursuz sorumluluktan ötürü H.'ye karşı dava açmasını engellemeyeceği  gibi  Anayasanın  129. maddesinin  dördüncü  fıkrasında  yer   alan   memurlar  ve  diğer  kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken işledikleri kusurlardan doğan tazminat   davalarının, kendilerini  rücu  edilmek  kaydıyla  ancak  Devlete  karşı  açılabildiği  şeklindeki  hüküm gözetildiğinde, iş  bu davanın müstakil olarak H.'ye  karşı  açılması mümkün olduğu gibi, taşınmazı satan kişilere karşı da açılması mümkündür. Hatta, davacı dilerse her ikisine birden de dava açabilir.

Dolayısı ile H.ye karşı açalan dava sonucunda bedele hükmedilmiş olması kural olarak doğrudur. Ancak mahkemece bedelin belirlenmesi bakımından yapılan incelemenin hükme yeterli olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur.

Şöyle ki; Davanın konusu olan bir taşınmazın değeri belirlenirken; cins ve nev'i, yüzölçümü, değeri etkileyebilecek tüm nitelik ve unsurları, varsa imar durumu vergi beyanı, resmi kurumlarca yapılmış değer takdirleri, arazilerde taşınmaz malın mevki ve koşullarına göre olduğu gibi kullanılması durumunda getirebileceği net gelir; arsa ise emsal satışlara göre olması gereken satış değeri, taşınmazda yapı var ise, resmi birim fiatları, maliyet hesapları ve yıpranma payı ile bedelin saptanmasında etkili olacak diğer objektif ölçülerin gözönüne alınmasında zorunluluk vardır.

Bunun sonucu olarak, arsa niteliğindeki taşınmazın emsalinin üstün ve eksik yönleri belirlenip karşılaştırma yapılarak zeminine, resmi birim fiatları esas alınıp yıpranma payının düşülerek üzerindeki muhdesat durumuna göre değerinin saptanması; taşınmazın tarım arazisi olması halinde net gelir üzerinden bilimsel yollarla değerinin belirlenmesi; her iki halde de yıpranma payının varsa değer kaybının düşülmesi, emsalin zorunluluk olmadıkça yakın ve benzer bölge ve yüzölçümlü olması, bu konuda taraflara emsal gösterme olanağının tanınması; bu yönden mahkemece de re'sen araştırma yapılması, bilirkişi kurullarının açıklanan hususları irdelemeye, saptamaya ve değerlendirmeye yetkin, sıfat ve yeteneğe sahip uzman bilirkişilerden oluşturulması icap eder.

Esasları yukarıda gösterilen tespitler yapılırken çekişmeli taşınmazın niteliğinin diğer deyişle arsa veya arazi olduğunun 17.4.1998 tarih 1996/3 esas ve 1998/1 sayılı İnançları Birleştirme Kararı içeriği ve sonucu ile birlikte gözetilmesi gerekeceği de kuşkusuzdur. Diğer yandan, Bakanlar Kurulunun 28.02.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararında değinildiği gibi, Belediye ve mücavir alan sınırları içinde kalan bir taşınmazın arsa niteliğinde olduğunun kabulü için uygulamalı (1/1000 ölçekli) imar planı ile iskan sahası olarak ayrılan yerlerde bulunması; imar planında yer almayan taşınmazın arsa sayılabilmesi için ise, belediye veya mücavir alan sınırları içinde ve belediye hizmetlerinden yararlanan meskun yerler arasında yer alması zorunluluğu da dikkate alınmalıdır.

Hal böyle olunca, yukardaki ilkeler uyarınca belirlenecek bedele hükmedilmesi gerekirken, yetersiz bilirkişi raporuna itibar edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

H.nin temyiz itirazları yerindedir; kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA,  14.05.2012  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/39951, Karar No: 2025/4868, Tarih: 22.04.2025

**11. Ceza Dairesi         2021/39951 E.  ,  2025/4868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/449 E., 2019/1923 K.

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 09.10.2019 tarihli ve 2018/449 Esas, 2019/1923 Karar sayılı kararının, katılan tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Katılanın kanuni süresi içinde sunduğu temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer vermediği anlaşılmakla, Anayasa'nın 40/2 maddesi, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34/2, 231/2, 232/6 ve 291. maddeleri uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, mercii, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve 5271 sayılı Kanun'un 294/1 maddesinde; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' aynı Kanun'un, karar tarihinde yürürlükte bulunan "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295/1 maddesinde ise; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; kurulan hükme ilişkin kısa kararda ve gerekçeli kararda, 5271 sayılı Kanun'un 295/1 maddesi uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiği açıklamasına yer verilmediği gözetilerek katılana, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usulüne uygun şekilde ''5271 sayılı Kanun'un 295/1. maddesi uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verilmesi halinde ise bu hususta ek Tebliğname düzenlenmesi için dava dosyasının, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 22.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13060, Karar No: 2014/14540, Tarih: 25.12.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/13060 E.  ,  2014/14540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırıkhan Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/07/2014

NUMARASI : 2013/735-2014/499

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava temerrüt ve fuzuli işgal nedeni ile kiralananın tahliyesi ve kira alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde müvekkilinin davaya konu işyerini davalılardan H.. D..’e 15/07/2001 başlangıç tarihli bir yıl süreli kira sözleşmesi ile kiraladığını, kira ilişkisinin her yıl belirlenen miktarlara göre yazılı kira sözleşmesi yapılmadan devam ettiğini, davalı H.. D.. hakkında başlatılan icra takibinde ödeme emrinin tebliği üzerine davalının itiraz ederek davaya konu işyerinde oğlu M.. D..’in kiracı olduğunu belirttiğini, son 3 yıllık kira alacağının ödenmediğini belirterek davalılardan H.. D..’in temerrüt nedeni ile kiralanandan tahliyesine, davalılardan M.. D..’in ise fuzuli işgal nedeni ile kiralanandan tahliyesine ve 3 yıllık birikmiş 6000 TL kira alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davalılardan H.. D.. cevabında; Davacı ile 2001 yılında sözleşme yaptıklarını ancak 2007 yılında oğlu M.. D.. ile davacı arasında 5 yıllık sözlü anlaşma yapıldığını, kira bedelinin peşin ödendiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur. Davalı M.. D.. ise babası H.. D.. emekli olunca davacı ile 5 yıllığına anlaştıklarını 5 yıllık kira bedeli karşılığında 5000 TL yi peşin verdiğini, davacıya 1 yıllık kira borcu bulunduğunu bunu da ödemeye hazır olduğunu, belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuş, duruşmadaki 16/03/2014 tarihli beyanında ise 2007 yılında 5 yıllık kira bedelini yıllık 1000 TL den 5000 TL olarak peşin ödediğini, 15/07/2012 tarihine kadar borcu olmadığını 2 yıllık borcu olduğunu belirtmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda yıllık kira bedeli davalı M.. D..’in beyanına göre 1000 TL olarak kabul edilerek 3000 TL kira alacağının davalı H.. D..’den tahsiline, davalının dava konusu taşınmazdan temerrüt nedeni ile tahliyesine karar verilmesi üzerine hüküm davalılar tarafından ayrı ayrı sunulan dilekçelerle temyiz edilmiştir.

Dosya arasında bulunan 15/07/2001 başlangıç tarihli 1 yıl süreli yazılı kira sözleşmesine göre kiralanan dükkan davacı tarafından davalılardan H.. D..’e yıllık 50 TL bedelle kiraya verilmiş olup sözleşme özel şartlarında herhangi bir düzenleme bulunmamaktadır. Davacı tarafından davalılardan H.. D.. hakkında 30/10/2013 tarihinde başlatılan icra takibi ile 15/07/2011 başlangıç tarihli sözlü kira akdine dayanılarak yıllık 2000 TL den 15/07/2011, 15/07/2012 ve 15/07/2013 tarihli kira alacakları toplamı 6000 TL asıl alacak ve 708,50 TL işlemiş faiz alacağının tahsili ve kiralananın tahliyesi istenmiştir. Ödeme emrinin 07/11/2013 tarihinde tebliği üzerine davalı H.. D.. icra takibine itiraz ederek alacaklıyla herhangi bir alacak verecek ilişkisi bulunmadığını, bahse konu işyerinin oğlu tarafından işletildiğini belirterek icra takibine itiraz etmiştir.

Davacı, icra takibinde her ne kadar sözlü kira sözleşmesine dayanmış ise de davacı ile davalılardan H.. D.. arasında yapılan 15/07/2001 başlangıç tarihli 1 yıl süreli yazılı kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunmamaktadır. Bu sözleşme tarafların ortak iradesiyle ortadan kaldırılmadığı sürece geçerli olup tarafları bağlar. Yargılama sırasında davalı H.. D.. savunmasında taşınmazda kendisinin değil oğlu M.. D..’in kiracı olduğunu, davalı M.. D.. ise davacı ile aralarında yıllık 1000 TL bedelli kira sözleşmesi bulunduğunu 15/07/2012 tarihine kadar borcu olmadığını savunmuştur. Her ne kadar davalılar tarafından sunulan delillerle savunmalarında belirtilen ve yukarıda açıklanan hususlar ispatlanamamış ise de her iki davalı da cevap dilekçesinde tüm yasal delillere dayanmış olmakla bu deliller içerisinde yemin delilinin de bulunduğunun kabulü gerekir. Bu durumda mahkemece davalıların savunmaları gereğince davacı ile davalılardan H.. D.. arasındaki kira ilişkisinin tarafların anlaşmasıyla sona erdirildiği ve davalı M.. D.. ile yıllık 1000 TL bedel üzerinden kira ilişkisi kurulduğu 15/07/2012 tarihine kadar olan kira parasının ödendiği konusunda davacıya yemin teklif etme hakları hatırlatılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Öte yandan dava dilekçesinde davalılardan H.. D..’in temerrüt nedeni ile kiralanandan tahliyesi ve davalılardan M.. D..’in ise fuzuli işgal nedeni ile kiralanandan tahliyesine karar verilmesi istendiği halde mahkemece fuzuli işgal nedeni ile tahliye isteği hakkında olumlu-olumsuz bir karar verilmemiş olması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 25.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/891, Karar No: 2024/5772, Tarih: 04.06.2024

**12. Hukuk Dairesi         2024/891 E.  ,  2024/5772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

DAVALILAR : Borçlular : ..., ..., ..., ..., ..., ...

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Genel haciz yoluyla başlatılan ilamsız icra takibinde borçluların itirazı üzerine takibin durduğu, alacaklının itirazın kaldırılması istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece talebin kabulüne, itirazın kaldırılmasına ve alacaklı lehine tazminata hükmedilmesine karar verildiği, kararın borçlular tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi’nce istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile mahkeme kararının kaldırılmasına, yerine istemin kısmen kabulü ile itirazın 5.961.575,00 TL. alacak yönünden kaldırılmasına,takibin bu miktar üzerinden devamına borçlu aleyhine tazminata hükmedilmesine karar verildiği, kararın borçlular tarafından temyiz edildiği görülmektedir.

İİK'nun 68/1. maddesi gereğince; talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

Öte yandan; İİK’nun 63. maddesi uyarınca, nasıl ki itiraz eden borçlu, itirazın kaldırılması duruşmasında, alacaklının dayandığı senet metninden anlaşılanlar dışında itiraz sebeplerini değiştiremez ve genişletemez ise, alacaklının da takip konusu yapmadığı ve takip dosyasına sunmadığı bir belgeyi itirazın kaldırılması aşamasında ileri süremeyeceğinin kabulü gerekir.

17/07/2019 kabul tarihli, 7186 sayılı Gelir Vergisi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunu'nun 27. Maddesi ile Sermaye Piyasası Kanunu'nun 31. Maddesine “İhraççıların borçlanma araçlarına ilişkin ödeme yükümlülüklerini yerine getirmemesi nedeniyle, MKK tarafından düzenlenip hak sahiplerine verilen belge 9/6/1932 tarihli ve 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun 68 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen belgelerden sayılır. “ hükmü eklenmiştir.

Somut olayda, icra takip dosyasının incelenmesinde; borçluların icra dairesine süresi içerisinde sunduğu itiraz dilekçesinde borca ve ferilerine itiraz ettiği, ilamsız takibin dayanağının “AE Arma Elektropanç Elektromekanik San. Müh. Taah. Tic. A.Ş. ile akdedilen sözleşme uyarınca vadesinde ödenmeyen tahvil alacağı için müteselsil kefillere başlatılan icra takibidir.” olarak gösterildiği, alacaklı tarafından, takip açılırken takip dosyasına herhangi bir

Somut olayda, icra takip dosyasının incelenmesinde; borçluların icra dairesine süresi içerisinde sunduğu itiraz dilekçesinde borca ve ferilerine itiraz ettiği, ilamsız takibin dayanağının “AE Arma Elektropanç Elektromekanik San. Müh. Taah. Tic. A.Ş. ile akdedilen sözleşme uyarınca vadesinde ödenmeyen tahvil alacağı için müteselsil kefillere başlatılan icra takibidir.” olarak gösterildiği, alacaklı tarafından, takip açılırken takip dosyasına herhangi bir

belge sunulmadığı, dolayısıyla İİK’nın 68/1. maddesinde düzenlenen belgelerden birine dayanılmadığı,her ne kadar;alacaklı tarafından Sermaye Piyasası Kanunu'nun 31.maddesi uyarınca Merkezi Kayıt Kuruluşu tarafından düzenlenip hak sahiplerine verilen belgenin İİK'nın 68.maddesindeki belgelerden sayıldığı ileri sürülmüş ve bu husus mahkemece kabul görmüş ise de, alacaklı yanca ilk kez 08.07.2020 tarihli dava dilekçesinin delil kısmında 27.12.2019 tarihli Merkezi Kayıt Kuruluşundan alınan belgeye dayanıldığı ve dava dilekçesi ekinde mahkemeye sunulduğu anlaşılmaktadır. Alacaklının takipte sunmadığı bir belgeye itirazın kaldırılması aşamasında dayanamayacağı kuralı gereğince alacaklı yanca ilk kez itirazın kaldırılması aşamasında sunulan belgenin takip konusu alacakla aynı ve kayıtsız şartsız borç ikrarını içeren belge niteliğinde olduğunun kabulü mümkün değildir. Yine alacaklının dava dilekçesi ekinde mahkemeye sunduğu borçlu kefillerin imzasının bulunduğu Özel Sektör Borçlanma Aracı İtfa Sözleşmeleri her iki tarafa edim yükleyen sözleşmeler olup alacağın varlığı ve miktarı yargılamayı gerektirir.

O halde, Bölge Adliye Mahkemesi’nce borçluların istinaf başvurusunun kabulü ile alacaklının itirazın kaldırılması isteminin reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Borçluların temyiz itirazlarının kabulü ile, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi'nin 27.10.2023 tarih ve 2021/3877 E. - 2023/1905 K. sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 04.06.2024 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4799, Karar No: 2012/18178, Tarih: 29.05.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/4799 E.  ,  2012/18178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Tecavüz edilen yerin belediye sınırları ve kıyı kenar çizgisi içinde kalıp kalmadığı, taşınmaz üzerindeki binanın yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Kanunu ve mevzuatı içinde olup olmadığı hususları mahallinde yapılacak keşifte kesin biçimde saptandıktan sonra sonucuna göre de Belediye Başkanlığına duruşma günü bildirilerek, 5237 sayılı TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddeleri ile hükümden önce yürürlüğe giren 5841 sayılı Kanunun 1. maddesiyle değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 154/1. maddesi de tartışılarak sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, yazılı biçimde eksik incelemeyle hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 29.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4141, Karar No: 2016/5327, Tarih: 15.06.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/4141 E.  ,  2016/5327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanıkların ortağı olduğu ............. adına 2004, 2005, 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediğinin iddia edilmesi, sanıklar hakkında düzenlenen vergi suçu raporu ve vergi tekniği raporunda sanıkların şirketi devraldığı haziran 2004 döneminden sonra şirketin gerçek bir ticari faaliyetinin olmadığı, sahte fatura ticareti yapmak maksadıyla faaliyette bulunduğu, mükellef kurumun ünvanı ile düzenlenen faturaların sahte belgeler mahiyetinde olduğu değerlendirilmesi, sanıkların suçlamaları kabul etmemesi ve raporlara dayanak olan belgelerin dosyada bulunmaması nedeniyle, öncelikle ilgili vergi dairesinden rapora dayanak olan yoklama fişleri, fatura teslim tutanakları, mükelleften fatura alan şirketleri ve şahısları gösteren Ba-Bs forma analizlerinin de yer aldığı belgelerin dosyaya intikal ettirilmesi, sahte olduğu iddia olunan faturaları kullanan şirket ve şahıslar hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı araştırılıp, yapılmış ise haklarında düzenlenen vergi inceleme ve sair raporların onaylı suretleri getirtilerek incelenmesi, kamu davası açılıp açılmadığının sorulması, açıldığının tespiti halinde dava dosyalarının intikali sağlanarak ayrıntılı özetinin tutanağa geçirilmesi, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden faturaları düzenleyen şirketin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra, sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Şirket ortağı olan sanıklar hakkında araştırma yapılarak fiilen şirket işleriyle ilgilenenin kim olduğunun tespit edilmesi, yapılan araştırma sonucunda somut bir tespit yapılamadığı takdirde sanık ...'in şirket müdürü olması nedeniyle cezai sorumluluğunun kendisinde olduğu, .............'in ise suçlara iştirak ettiğine dair bir tespit yapılamadığı hususunun dikkate alınmaması;

3- Kabul ve uygulamaya göre de;

a) Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında açıklandığı üzere her takvim yılının ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, aynı takvim yılında birden fazla sahte fatura düzenlenmesi durumunda zincirleme suç hükümlerinin uygulanması ve her bir takvim yılı için ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde tek suçtan hüküm kurulması,