muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/17316, Karar No: 2014/18820, Tarih: 08.09.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/17316 E.  ,  2014/18820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafiinin, suçun sabit olma dığına, eksik incelemeyle karar verildiğine yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itiraz larının reddine, ancak:

5237 sayılı TCK.nda cezaların toplanmasına dair bir düzenleme bulun madığı gözetilmeden, hükmedilen hapis cezası ile temel adli para cezasına esas alınan gün sayısı toplanarak bir gün karşılığı miktar ile çarpılmak suretiyle adli para cezası tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden "5237 sayılı TCK.nun 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik, sosyal durumu ve öde me gücü gözönüne alınarak 5237 sayılı TCK.nun 50/1-a maddesi uyarınca adli para ceza sının günlüğü takdiren 20 TL'den paraya çevrilmesiyle (154 x 20 = 80 TL) 3080,00 TL adli para cezasıyla, cezalandırılmasına” ilişkin bölümün çıkarılması, yerine “TCK.nun 50/1-a maddesi uyarınca sanığa verilen 5 ay hapsin TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20 lira'dan paraya çevrilerek sanığın 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin eklenmesi ve hükme “hapis cezası yanında hükmolunan 4 günün TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20 TL'den çevrilerek sanığın 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin yazılmak suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 08.09.2014 gü nünde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7357, Karar No: 2024/1408, Tarih: 04.03.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/7357 E.  ,  2024/1408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

Katılan sıfatını almayan mağdur vekilinin temyize hakkı bulunmadığı anlaşılmıştır.

Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yönünden, suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

1. Mağdurun abisi olan suça sürüklenen çocuğun, okuldan eve 11.20 gibi gelmesi gerekirken 12.30 sıralarında gelen kız kardeşine bağırdığı ve eliyle vurarak ... ... Devlet Hastanesinin 10.03.2015 tarihli raporda belirtildiği üzere; “basit tıbbi müdahale ile giderilecek” şekilde yaraladığı olay nedeniyle kasten yaralama suçundan yapılan yargılama neticesinde, suça sürüklenen çocuk hakkında suçun unsurları oluşmadığından, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. 5237 sayılı Kanun'un Dava zamanaşımı başlıklı 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendine göre;

Kamu davası, beş yıldan fazla olmamak üzere hapis veya adlî para cezasını gerektiren suçlarda sekiz yıl,

Geçmesiyle düşer.

3. 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin ikinci fıkrasında, ''Fiili işlediği sırada oniki yaşını doldurmuş olup da onbeş yaşını doldurmamış olanlar hakkında, bu sürelerin yarısının; onbeş yaşını doldurmuş olup da onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında ise, üçte ikisinin geçmesiyle kamu davası düşer.'' şeklinde düzenleme yer almaktadır.

4. 5237 sayılı Kanun'un Dava zamanaşımı süresinin durması veya kesilmesi başlıklı 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası; "Kesilme halinde, zamanaşımı süresi ilgili suça ilişkin olarak Kanunda belirlenen sürenin en fazla yarısına kadar uzar." şeklinde düzenlemeye haizdir.

5. Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasına konu suçun, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (a) ve (e) bentleri ve 31 ... maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında bulunduğu ve 5 yıl 4 aylık olağan, 7 yıl 12 aylık olağanüstü zamanaşımı sürelerine tabi olduğu belirlenmiştir.

5. Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasına konu suçun, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (a) ve (e) bentleri ve 31 ... maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında bulunduğu ve 5 yıl 4 aylık olağan, 7 yıl 12 aylık olağanüstü zamanaşımı sürelerine tabi olduğu belirlenmiştir.

6. Bu açıklamalar ışığında dava zamanaşımı incelendiğinde; suç tarihi olan 10.03.2015 tarihi ile temyiz inceleme tarihi arasında 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi, 66 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrasında öngörülen 7 yıl 12 aylık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

II. KARAR

A. Mağdur ... vekilinin temyiz istemi yönünden

Suç tarihi itibariyle 15 yaşından küçük olan mağdur adına şikayet hakkının ve kamu davasına katılma yetkisinin, yasal temsilcisi olan annesi ... Bulut'a ait olduğu ve mağdurun annesinin davaya katılmak istemediğini beyan ettiği anlaşılmakla, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.05.2014 tarih, 2013/287 Esas ve 2014/273 sayılı kararı gereğince, katılan sıfatını almayan mağdurun temyiz hakkı bulunmadığından, mağdur vekilinin temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi uyarınca reddi ile redde ilişkin 22.03.2016 tarihli ek kararın ONANMASINA,

B. Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 1. Çocuk Mahkemesinin, 01.03.2016 tarihli ve 2015/770 Esas, 2016/155 Karar sayılı kararının 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı

Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1965, Karar No: 2017/12498, Tarih: 21.09.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/1965 E.  ,  2017/12498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki vasiyetnamenin tenfizi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın açılmamış sayılmasına yönelik olarak verilen hüküm, süresi içinde davacı ... tarafından temyiz edilmiş, davacı ... 10.12.2015 tarihli dilekçesi ile temyizden feragat etmiş, mahkemece 16.12.2015 tarihli ek kararla temyiz talebinin reddine karar verilmiştir. Dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava, vasiyetnamenin tenfizine ilişkin olup, mahkemece yapılan yargılama sonucunda davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, davacılardan ... tarafından hüküm temyiz edilmiş, davacı ... 10.12.2015 tarihli dilekçesi ile temyizden feragat etmiş, 11.12.2015 tarihli dilekçesi ile temyizden feragat etmekten vazgeçmiş, mahkemece 16. 12.2015 tarihli ek karar ile davacının temyiz talebinin feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Mahkemece verilen 16.12.2015 tarihli temyiz talebinin reddine yönelik olarak verilen ek kararın davacı ...'a 22.12.2015 tarihinde bizzat tebliğ edilmesine rağmen, davacı tarafından mahkemece verilen temyiz talebinin reddine dair ek karara karşı bir temyiz talebi bulunmadığından, Dairemize gönderilen dava dosyasının, mahkemesine işlemsiz olarak İADESİNE, 21.09.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12322, Karar No: 2018/1193, Tarih: 06.02.2018

**10. Ceza Dairesi         2013/12322 E.  ,  2018/1193 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suçlar : a- Kenevir ekme

b- Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm-Karar : a- Kenevir ekme suçundan mahkûmiyet

b- Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri

b- Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan iade

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Gerekçeli karar başlığında “uyuşturucu ve uyarıcı madde ticareti yapma ve sağlama” suçunun da yazılması, mahkemesince düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

A- Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararına yönelik kanun yolu isteğinin incelenmesi:

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma suçundan dolayı, 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen “tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararlar, sözü edilen fıkraya 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 20. maddesi ile eklenen son cümleye göre, durma kararı niteliğinde olup itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle, itirazla ilgili gerekli kararların yetkili ve görevli itiraz merciince verilmesi için, bu suçla ilgili olarak dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE,

B- Sanık hakkında kenevir ekme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesi:

Sanığın, olayda ele geçirilen esrarı, yetiştirdiği kenevirlerden elde ettiğine ilişkin beyanının, “suçla ilgili kişi veya kişileri gizleme” ya da “ daha az ceza alacağını sanma” gibi bir amaca dayanmış olabileceği; keneviri ektiğini belirttiği yerde herhangi bir araştırma ve inceleme yapılmadığı, kenevir kökü veya hasat artığı gibi maddi bulgu elde edilmediği ve aradan geçen zaman nedeniyle elde edilmesinin de mümkün olmayacağı; bu durumlar karşısında atılı suçu işlediğine ilişkin soyut beyanı dışında kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden sanık hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan hükmün BOZULMASINA,

06/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9865, Karar No: 2010/5242, Tarih: 07.06.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/9865 E.  ,  2010/5242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi,gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıya ait, müvekkili şirkete trafik sigortalı aracın, alkollü sürücü tarafından kullanımı sırasında ve tam kusurlu olarak karıştığı kaza sonucu, hasara uğrayan karşı araç için poliçe kapsamında 2.571.00 TL ödendiğini, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları B.4.d. maddesi uyarınca, bu meblağın faiziyle birlikte tahsili için başlatılan ilamsız icra takibinin, davalının itirazı üzerine durduğunu belirterek, itirazın iptaliyle takibin devamına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, kaza sırasında aracı kendisinin kullanmadığını ve davayı kabul etmediğini bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, kazanın, alkolün etkisi altında meydana geldiği ve davalı araç sürücüsünün olayda tam kusurlu olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne, davalının takibe vaki itirazının iptali ile takibin devamına karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, trafik sigortası poliçesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

2918 sayılı KTK.’nun 48. maddesinde; alkollü içki alması nedeniyle güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu ifade edilmiştir.

Karayolları Trafik Yönetmeliğinin "Uyuşturucu ve Keyif Verici Maddeler ile İçkilerin Etkisinde Araç Sürme Yasağı" başlıklı 97. Maddesinde, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli sürme yeteneğini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu açıklandıktan sonra, konu ile ilgili olan "b-2" bendinde, "alkollü içki almış olarak kandaki alkol miktarına göre araç sürme yasağı kenar başlığı altında; alkollü içki almış olarak araç kullandığı tespit edilen diğer araç sürücülerinden kandaki alkol miktarı 0.50 promil üstünde olanların araç kullanamayacakları açıklanmıştır.

Ayrıca, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları’nın B.4.d. maddesinde; tazminatı gerektirin olay, işletenin veya eylemlerinden sorumlu olduğu kişilerin veya motorlu aracın hatır için karşılıksız olarak kendilerine verilen kişilerin uyuşturucu veya keyif verici maddeler almış olarak aracı sevk ve idare etmeleri esnasında meydana gelmiş veya olay yukarıda sayılan kişilerin alkollü içki almış olmaları nedeniyle aracı güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş bulunmalarından ileri geliyorsa sigortacının sigorta ettirene rücu hakkı olduğu açıklanmıştır.

Bununla birlikte, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları’nın B.4.d. maddesinin dayanağını teşkil eden KTK'nun 48. Maddesinin yasaklamayı düzenleyen ilk fıkrasında, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli araç sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmeleri yasaklanmış olup, aynı maddenin 2. fıkrasındaki yönetmelik düzenlenmesine olanak tanıyan hükümde, yasaklama yetkisi yönetmeliğe bırakılmış olmadığından, Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 97. maddesinde,yukarıda anılan yasa hükmü tekrarlandıktan ve müteakip, uyuşturucu veya keyif verici maddeler ile alkollü içkilerin oranlarının ne şekilde saptanacağı belirlendikten sonra, yasada yer alan hükmü dikkate almadan salt 0.50 promilin üstünde alınan alkol miktarına göre araç kullanma yasağı getirilmesinin yasal dayanağı bulunmadığından geçersiz bulunmaktadır. Geçersiz yönetmelik hükümlerinin yasaya aykırı bir şekilde genel şart olarak kabulü de mümkün değildir.

O halde, hasarın teminat dışı kalabilmesi için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla, sürücünün alkollü olması tek başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Üstelik, böyle bir durumda hasarın teminat dışı kaldığının ispat yükü TTK'nun 1281. maddesi hükmü gereğince sigortacıya düşmektedir.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurlarında olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin saptanması durumunda, oluşan hasarın poliçe teminatı dışında kalacağından davanın kabulüne, aksi halinde reddine karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir. (Bkz.YHGK 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840; YHGK 7.4.2004 gün ve 2004/11-257-212; YHGK 2.3.2005 gün ve 2005/11-81-18; YHGK 14.12.2005 gün 2005/11-624-713 sayılı ilamları).

Somut olayda; yargılama sırasında Adli Tıp Kurumu’ndan alınan raporlarda; kaza anında sürücü ... ...’un 171 promil alkollü ve %100 oranında kusurlu olduğu belirtilmiş, ancak olayın münhasıran alkol nedeniyle meydana gelip gelmediği hususunda kanaat bildirilmemiştir. Rapor, yukarıda açıklanan ilkeler karşısında hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu durumda mahkemece, olaya ilişkin C.Başsavcılığı soruşturma dosyası, dava açılmışsa ceza davası dosyası getirtilerek, aracın alkollü sürücü tarafından kullanıldığı kabul edilip, içinde nörolog doktorun da bulunduğu uzman bilirkişi kurulundan, kazanın münhasıran alkolün etkisi altında meydana gelip gelmediği hususunda rapor alınarak, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (l) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalının diğer temyiz itirazlarının reddine; (2) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle, davalının temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 7.6.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15868, Karar No: 2014/874, Tarih: 22.01.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/15868 E.  ,  2014/874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ-YIKIM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakanları Sebahattin'in paydaşı olduğu 425 parsel sayılı taşınmaza paydaş olan davalıların ağaç dikmek, tahta çit çekmek ve samanlık, odunluk ve fırın yapmak suretiyle müdahale ettiklerini, kavak ağaçları yangın tehlikesi oluşturduğundan kendilerine ait olan ekmek fırınını kullanılamaz hale getirdiğini ve evlerinin önündeki yapıya da zarar verdiğini ileri sürerek elatmanın önlenmesi ve yıkıma karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, kadastro tespitinden önce yapıların yapılıp ağaçların dikildiğini, 9 dönümlük taşınmazın 8,5 dönümlük kısmının boş olduğunu belirtip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, komşuluk hukukuna dayalı istek bakımından iddianın kanıtlanamadığı, çekişmeli taşınmazda kullanılmayan boş bölümlerin bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, çekişmeli taşınmazda tarafların paylı mülkiyet üzere malik oldukları, davalıların taşınmazın belirli bir bölümünü kullandıkları ve davacıların da taşınmazda kullanabileceği büyük bir yer bulunduğu saptandığına göre; davacıların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 0.90.-TL bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 22.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/19091, Karar No: 2012/6024, Tarih: 28.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2009/19091 E.  ,  2012/6024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Halkı kin ve düşmanlığa alenen tahrik

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

T.C Anayasa'sının 13, 14, 25, 26, İHAS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, objektif ve tarafsızlıktan uzak, incitici, saygınlığı zedeleyici, rahatsız edici fakat şiddet içermeyen ve şiddet kışkırtıcılığı bulunmayan, beyanlar da düşünce özgürlüğü kapsamında olup suça konu sözlerin söylendiği yer ve zaman gözetildiğinde yakın tehlikeye neden olmadığı cihetle mahkemece mevcut kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle suçun yasal unsurları oluşmadığı gerekçesiyle verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, o yer C.Sav- cısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 28.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/19572, Karar No: 2023/19345, Tarih: 12.12.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/19572 E.  ,  2023/19345 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/818 E., 2023/3382 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 18. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/266 E., 2022/692 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun öngördüğü yargılama sistemine göre ilk derece mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir. İstinaf başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince, başvuran tarafın istinaf başvurusunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir. Bu durumda bölge adliye mahkemesi kararına karşı, istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi hâlinde bölge adliye mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup bu hâlde ilk derece mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuş olup Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar verilmiştir. Hâl böyle iken İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurmayan davalı vekilinin, istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz etmekte hukuki yararı bulunmamaktadır. Buna göre Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz hakkı bulunmayan davalı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/36417, Karar No: 2015/12223, Tarih: 07.04.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/36417 E.  ,  2015/12223 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/134557

MAHKEMESİ : Nazilli(Kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/01/2014

NUMARASI : 2013/281 (E) ve 2014/11 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluş ve dosya içeriğine göre, sanığın mağduru bıçakla ile yaralamaya teşebbüs ettiğinin anlaşılmasına rağmen, sanığın yaralamaya teşebbüs suçunda kullandığı sabit görülen bıçağın 5237 sayılı TCK'nin 6/1-f maddesi kapsamında silahtan sayılması gerektiği ve bu nedenle, sanığın üzerine atılı silahla kasten yaralamaya teşebbüs suçunun takibi şikayete bağlı olmadığı gözetilmeden, şikayetten vazgeçme nedeniyle sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK'nin 73/4. maddesi gereğince düşürülmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 07/04/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.