muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/24924, Karar No: 2013/3154, Tarih: 26.02.2013

**5. Hukuk Dairesi         2012/24924 E.  ,  2013/3154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki taşınmazın kıyı ve kenar çizgisi içerisinde kaldığından bahisle tapusunun iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nun 1007. maddesi gereğince tazmini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, taşınmazın kıyı ve kenar çizgisi içerisinde kaldığından bahisle tapusunun iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nun 1007. maddesi gereğince tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre, davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 26.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/198, Karar No: 2014/2659, Tarih: 13.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/198 E.  ,  2014/2659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse … aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına … saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'un vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 03.01.2003 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 13.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6859, Karar No: 2012/12367, Tarih: 25.06.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/6859 E.  ,  2012/12367 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Sanığın, 213 sayılı Yasanın 359/b-1, 765 sayılı Yasanın 59/2, 647 sayılı Yasanın 6. maddelerine göre 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve verilen cezanın ertelenmesine.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafii ile katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Farklı takvim yıllarında işlenen "sahte fatura düzenlemek" suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturacağı cihetle, 2004 ve 2005 takvim yıllarında birden fazla faturanın sahte olarak düzenlendiğinin belirlenmesi karşısında, sanığın her takvim yılı için ayrı ayrı olmak üzere 'zincirleme şekilde işlenen sahte fatura düzenlemek' suçlarından mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde tek suçtan hüküm kurularak eksik ceza tayini,

2-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre kendisini vekille temsil ettiren katılan kurum lehine 1.000 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik vekalet ücreti tayini,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6303, Karar No: 2017/7138, Tarih: 20.12.2017

**20. Ceza Dairesi         2017/6303 E.  ,  2017/7138 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yüksek Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki, Ankara 2.Çocuk Mahkemesi’nin 05/11/2014 tarihli, 2013/734 esas ve 2014/619 sayılı kararı ile Ankara 2.Çocuk Mahkemesi’nin 29/02/2016 tarihli, 2013/734 esas ve 2014/619 sayılı ek kararının kanun yararına bozulması talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 31/01/2017 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

İncelenen dosyadan;

a)Ankara 2. Çocuk Mahkemesi’nin 05/11/2014 tarihli ve 2013/734 esas, 2014/619 sayılı kararı ile 18 yaşını doldurmamış olan sanığın, 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun’un 6545 sayılı Kanun ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. madde ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddelerine göre hükmün açıklanmasının 3 yıl süreyle geri bırakılmasına, 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191/3. maddesi uyarınca 1 yıl süreyle tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin 13/11/2014 tarihinde kesinleştiği,

b)Ankara 2. Çocuk Mahkemesi’nin 05/11/2014 tarihli ve 2013/734 esas, 2014/619 sayılı kararının infazı sırasında , sanığın uygulanan denetim programına uyduğu, Ankara 2. Çocuk Mahkemesi’nin 29/02/2016 tarihli ve 2013/734 esas, 2014/619 sayılı ek kararı ile sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK’nın 191/5.maddesi uyarınca düşürülmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan suça sürüklenen çocuk ...'n, 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun’un 6545 sayılı Kanun ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. madde ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddelerine göre hükmün açıklanmasının 3 yıl süreyle geri bırakılmasına, 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191/3. maddesi uyarınca 1 yıl süreyle tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair Ankara 2. Çocuk Mahkemesinin 05/11/2014 tarihli ve 2013/734 esas, 2014/619 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, suça sürüklenen çocuğun kendisine uygulanan denetim programına uyduğu gerekçesiyle açılan kamu davasının düşürülmesine ilişkin Ankara 2. Çocuk Mahkemesinin 29/02/2016 tarihli ve 2013/734 esas, 2014/619 sayılı ek kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre,

1- Ankara 2. Çocuk Mahkemesinin 05/11/2014 tarihli ve 2013/734 esas, 2014/619 sayılı kararı yönünden;

Dosya kapsamına göre,

1- Ankara 2. Çocuk Mahkemesinin 05/11/2014 tarihli ve 2013/734 esas, 2014/619 sayılı kararı yönünden;

5271 sayılı Kanun’un 231. maddesinin 8. fıkrasında "Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının verilmesi halinde sanık, beş yıl süreyle denetim süresine tâbi tutulur. Bu süre içinde bir yıldan fazla olmamak üzere mahkemenin belirleyeceği süreyle, sanığın denetimli serbestlik tedbiri olarak; a) Bir meslek veya sanat sahibi olmaması halinde, meslek veya sanat sahibi olmasını sağlamak amacıyla bir eğitim programına devam etmesine, b) Bir meslek veya sanat sahibi olması halinde, bir kamu kurumunda veya özel olarak aynı meslek veya sanatı icra eden bir başkasının gözetimi altında ücret karşılığında çalıştırılmasına, c) Belli yerlere gitmekten yasaklanmasına, belli yerlere devam etmek hususunda yükümlü kılınmasına ya da takdir edilecek başka yükümlülüğü yerine getirmesine, karar verilebilir. Denetim süresi içinde dava zamanaşımı durur." şeklinde düzenlemeye yer verildiği, söz konusu düzenlemeye göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen sanık hakkında anılan fıkra gereğince denetimli serbestlik tedbirinin uygulanabileceğinin belirtildiği, somut olayda sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi sonrasında ayrıca 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191/3. maddesi uyarınca 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri ve tedavi uygulanmasına karar verilmiş ise de; 5237 sayılı Kanun'un 191/3. maddesinde yer alan " Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır. Bu süre Cumhuriyet savcısının kararı ile üçer aylık sürelerle en fazla bir yıl daha uzatılabilir. Hakkında denetimli serbestlik tedbiri verilen kişi, gerek görülmesi hâlinde denetimli serbestlik süresi içinde tedaviye tabi tutulabilir." şeklindeki düzenlemenin uygulama alanının uyuşturucu madde bulundurmak veya kabul etmek suçundan başlatılan soruşturma aşamasında kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmesi hâli ile sınırlı olduğu, kaldı ki sanık hakkında denetimli serbestlik tedbirinin anılan Kanun'un 231. maddesine göre verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, suça sürüklenen çocuğun aleyhine olacak şekilde 6545 sayılı kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191/3. maddesi uyarınca 1 yıl süre ile denetimli serbestlik ve tedavi tedbiri uygulanmasına karar verilmesinde,

2- Ankara 2. Çocuk Mahkemesinin 29/02/2016 tarihli ve 2013/734 esas, 2014/619 sayılı ek kararı yönünden;

2- Ankara 2. Çocuk Mahkemesinin 29/02/2016 tarihli ve 2013/734 esas, 2014/619 sayılı ek kararı yönünden;

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanun'un 23. maddesinde "(1) Çocuğa yüklenen suçtan dolayı yapılan yargılama sonunda, Ceza Muhakemesi Kanunundaki koşulların varlığı halinde, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilir. Ancak, bu kişiler açısından denetim süresi üç yıldır." ve 5271 sayılı Kanun’un 231. maddesinin 10. fıkrasında " Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmediği ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere uygun davranıldığı takdirde, açıklanması geri bırakılan hüküm ortadan kaldırılarak, davanın düşmesi kararı verilir." şeklinde düzenlemelere yer verildiği, somut olayda suça sürüklenen çocuk hakkında verilen Ankara 2. Çocuk Mahkemesinin 05/11/2014 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 13/11/2014 tarihinde kesinleştiği ve 3 yıllık denetim süresinin kesinleşme tarihinden itibaren işlemeye başlayacağı, düşme kararı verildiği tarih itibariyle bahse konu sürenin dolmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

İsabet görülmemiştir.”denilerek 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca Ankara 2. Çocuk Mahkemesi’nin 05/11/2014 tarihli ve 2013/734 esas, 2014/619 sayılı kararı ile Ankara 2. Çocuk Mahkemesi’nin 29/02/2016 tarihli ve 2013/734 esas, 2014/619 sayılı ek kararının kanun yararına bozulması istenmiştir.

Yapılan incelemede;

1- 5271 sayılı Kanun’un 231. maddesinin 8. fıkrasında "Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının verilmesi halinde sanık, beş yıl süreyle denetim süresine tâbi tutulur. Bu süre içinde bir yıldan fazla olmamak üzere mahkemenin belirleyeceği süreyle, sanığın denetimli serbestlik tedbiri olarak;

a) Bir meslek veya sanat sahibi olmaması halinde, meslek veya sanat sahibi olmasını sağlamak amacıyla bir eğitim programına devam etmesine,

b) Bir meslek veya sanat sahibi olması halinde, bir kamu kurumunda veya özel olarak aynı meslek veya sanatı icra eden bir başkasının gözetimi altında ücret karşılığında çalıştırılmasına,

a) Bir meslek veya sanat sahibi olmaması halinde, meslek veya sanat sahibi olmasını sağlamak amacıyla bir eğitim programına devam etmesine,

b) Bir meslek veya sanat sahibi olması halinde, bir kamu kurumunda veya özel olarak aynı meslek veya sanatı icra eden bir başkasının gözetimi altında ücret karşılığında çalıştırılmasına,

c) Belli yerlere gitmekten yasaklanmasına, belli yerlere devam etmek hususunda yükümlü kılınmasına ya da takdir edilecek başka yükümlülüğü yerine getirmesine, karar verilebilir. Denetim süresi içinde dava zamanaşımı durur." şeklinde düzenlemenin yer aldığı, söz konusu düzenlemeye göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen sanık hakkında anılan fıkra gereğince denetimli serbestlik tedbirinin uygulanabileceğinin belirtildiği, somut olayda sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmekle birlikte ayrıca 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191/3. maddesi uyarınca 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri ve tedavi uygulanmasına karar verildiği, 5237 sayılı Kanun'un 191/3. maddesinde yer alan " Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır. Bu süre Cumhuriyet savcısının kararı ile üçer aylık sürelerle en fazla bir yıl daha uzatılabilir. Hakkında denetimli serbestlik tedbiri verilen kişi, gerek görülmesi hâlinde denetimli serbestlik süresi içinde tedaviye tabi tutulabilir." şeklindeki düzenlemenin uygulama alanının kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma aşamasında kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmesi hâli ile sınırlı olduğu, sanık hakkında denetimli serbestlik tedbirinin 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesine göre verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın aleyhine olacak şekilde 6545 sayılı kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191/3. maddesi uyarınca 1 yıl süre ile denetimli serbestlik ve tedavi tedbiri uygulanmasına karar verilmesi,

2- 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanun'un 23. maddesinde;

"Çocuğa yüklenen suçtan dolayı yapılan yargılama sonunda, Ceza Muhakemesi Kanunundaki koşulların varlığı halinde, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilir. Ancak, bu kişiler açısından denetim süresi üç yıldır." ve 5271 sayılı Kanun’un 231. maddesinin 10. fıkrasında " Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmediği ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere uygun davranıldığı takdirde, açıklanması geri bırakılan hüküm ortadan kaldırılarak, davanın düşmesi kararı verilir." şeklinde düzenlemenin yer aldığı, sanık ... hakkındaki Ankara 2. Çocuk Mahkemesi’nin 05/11/2014 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 13/11/2014 tarihinde kesinleştiği ve 3 yıllık denetim süresinin kesinleşme tarihinden itibaren işlemeye başlayacağı, düşme kararı verilen 29/02/2016 tarihi itibariyle 3 yıllık kanuni sürenin dolmadığı gözetilmeden, TCK’nın 191/5.maddesi uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görüldüğünden; Ankara 2.Çocuk Mahkemesi’nin 05/11/2014 tarihli, 2013/734 esas ve 2014/619 sayılı kararı ile Ankara 2.Çocuk Mahkemesi’nin 29/02/2016 tarihli, 2013/734 esas ve 2014/619 sayılı ek kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine,

20/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24922, Karar No: 2013/3156, Tarih: 26.02.2013

**5. Hukuk Dairesi         2012/24922 E.  ,  2013/3156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki taşınmazın kıyı ve kenar çizgisi içerisinde kaldığından bahisle tapusunun iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nun 1007. maddesi gereğince tazmini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, taşınmazın kıyı ve kenar çizgisi içerisinde kaldığından bahisle tapusunun iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nun 1007. maddesi gereğince tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre, davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 26.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7079, Karar No: 2015/121, Tarih: 13.01.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/7079 E.  ,  2015/121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen alacak davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 27.02.2014 gün ve 2013/5587 Esas, 2014/1412 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı yüklenici arasında 22.03.1999 tarihinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, davalının yaptığı iş karşılığında alacağı istihkaklar için fatura kesmesi ve müvekkilinin de ödediği fatura bedelinden davalıya ait gelir vergisine mahsuben %5 kesinti yaparak bu miktarı bağlı olduğu vergi dairesine ödemek zorunda olduğunu, davalının kendi ödeyeceği vergiye mahsuben fatura vermediğini, yapılmayan tüm kesintiler için vergi dairelerinin müvekkiline ceza uyguladığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik 15.000,00 TL'nin yasal faizi ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davacının davalıdan 25.527,02 TL GVK stopajı ile 2.481,74 TL gecikme cezası ve faizini talep edebileceği, bunun toplamının 28.008,76 TL olduğu gerekçesi ile taleple bağlı kalınarak, davanın 15.000,00 TL üzerinden kabulüne karar verilmiş, davalı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizin 27.02.2014 gün ve 2013/5587 E., 2014/1412 K. sayılı ilamı ile mahkeme kararı onanmıştır.

Bu kez, davalı vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 5,20 TL harç ve takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 13.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.