muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14745, Karar No: 2015/12194, Tarih: 03.12.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/14745 E.  ,  2015/12194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aile Mahkemesi

Çocuk mallarının korunmasına ilişkin olarak açılan davada ... Asliye Hukuk ile ... Aile Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medenî Kanununun 352. ve devamı maddeleri uyarınca açılan çocuk mallarının korunması istemine ilişkindir.

... Asliye Hukuk Mahkemesince, sağ kalan eş ...'ın nüfus kayıtlarına göre "... Mahallesi, ... Sokak, No: ... .../..." adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Aile Mahkemesi tarafından ise, çocuk ...'un babası olan ...'un ..' isimli biriyle nikahsız birlikteliğinden meydana geldiği, ...'un öldüğü, ...'un nikahlı eşi ...'ın yerleşim yerinin "..." olduğundan bahisle ... Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından yetkisizlik kararı verilmiş ise de; çocuk ...'un annesinin ... olmayıp ... olduğu, çocuk mallarının korunması noktasında mahkemenin yetkili olmadığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Dosya kapsamından çocuk ...'un babası ...'in ... ile evliliğinden dünyaya gelmediği, babasının ... ile gayr-i resmî birlikteliğinden dünyaya geldiği, annesinin ... olduğu, babası ...'un ...'u tanıdıktan sonra öldüğü, ...'ın yerleşim yerinin tespiti amacıyla yapılan 21.10.2015 tarihli kolluk araştırmasına göre "... Mahallesi, ... Sokak, No: ... .../..." adresinde ikamet etmekte iken 25.09.2015 tarihinde vefat ettiği, talebin yapıldığı 29.04.2014 tarihi itibariyle ... Asliye Hukuk Mahkemesinin (Aile Mahkemesi sıfatıyla) yetkili olduğu anlaşılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Asliye Hukuk Mahkemesinin (Aile Mahkemesi sıfatıyla) YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 03.12.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13502, Karar No: 2017/9309, Tarih: 16.11.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/13502 E.  ,  2017/9309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 15/01/1992-20/02/2009 tarihleri arasında ... sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının 15/01/1992-20/02/2009 tarihleri arasında esnaf ... sigortalılısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne, davacının sigortalılık başlangıç tarihinin 15/01/1992 olduğu ve 15/01/1992-20/02/2009 tarihleri arasında kendi adına fiilen çalıştığının kabulü ile bu sürenin 5510 SY.nın 4/b.maddesine(1479 sayılı yasanın 24/1-a) göre sigortalı hizmet sürelerinden sayılması gerekeceğinin tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 15/01/1992-20/02/2009 tarihleri arasında vergi mükellefiyetinin bulunduğu, davacının esnaf ... sigırtalılığı kapsamında herhangi bir tescil başvurusunun veya prim ödemesinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 24. maddesinde zorunlu... sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasanın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu ... sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu ... sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu ... sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

1479 sayılı Yasa'ya 4956 sayılı Yasa ile eklenen Geçici 18. maddesinde; bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı, ancak bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıklarının, bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.4.1982-4.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak prim borçlarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren 1 yıl içinde ödemek kaydıyla bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir.

.../...

.../...

4956 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 02/08/2003 tarihine kadar tescilleri, prim ödemeleri veya tescil başvuruları yoksa aynı tarihten sonra sadece aynı yasa ile 1479 sayılı Yasaya eklenen geçici 18. maddeye göre vergide kayıtlı olan süreleri için borçlanma haklarını kullanarak sigortalılık süresi elde edebilirler. Geçmişe yönelik hizmetlerini tespit ettiremezler. 02/08/2003 tarihinden önceki tarihte Kuruma tescil edilmiş, giriş bildirgesi vermiş veya bir şekilde kendi adına tescil isteği yerine geçecek şekilde prim ödemiş olan ve 1479 sayılı Yasa kapsamında kendi adına veya hesabına bağımsız çalışanlar, 20/04/1982 tarihinden itibaren vergi kaydına dayalı olarak, 22/03/1985 tarihinden itibaren de esnaf sicili veya meslek kuruluşu kayıtlarına dayalı olarak sigortalılıklarının tespitini isteyebilirler.

08.05.2008 tarihli 5754 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik 5510 sayılı Kanun'un Geçici 8. maddesinde, “ Bu Kanun'un 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (4) numaralı alt bendi hariç diğer alt bentlerine göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu Kanun'un yürürlük tarihine kadar kayıt ve tescillerini yaptırmayanların sigortalılık hak ve yükümlülüğünün bu Kanun'un yürürlük tarihinden itibaren başlayacağı; ancak, bu Kanun'un 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) ve (3) numaralı alt bentlerine göre sigortalı sayılanlardan bu Kanun'un yürürlük tarihinden itibaren sigortalılıkları başlatılanların, bu Kanun'un yürürlük tarihi ile 04.10.2000 tarihi arasında geçen vergi mükellefiyet süreleri bulunmak kaydıyla, sigortalının bu Kanun'un yürürlük tarihinden itibaren 6 ay içinde talepte bulunmak ve kendisine tebliğ edilen borçlanma tutarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren 6 ay içinde ödemesi halinde, bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği” bildirilmiştir.

Somut olayda, davacının 15/01/1992-20/02/2009 tarihleri arasında vergi mükellefiyetinin olması nedeniyle 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi kapsamında sigortalı sayılması gerekir ise de davacının zorunlu sigortalılık koşullarına sahip olduğu dönemde ve 1479 sayılı Kanunun Geçici 18. maddesi ile 5510 sayılı Kanunun Geçici 8. maddesinde belirtilen sürede zorunlu ...sigortalısı olarak tescili yönünde herhangi bir talebinin bulunmadığı anlaşıldığından 30/09/2008 tarihine kadar olan dönem yönünden sigortalı olduğunun kabul edilmesi mümkün değildir. 01/10/2008-20/02/2009 tarihleri arasındaki dönem bakımından ise Kuruma başvuru yapması halinde yürürlükte bulunan mevzuat kapsamında sigortalılık tescilini yaptırması mümkündür.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2019/6211, Karar No: 2019/11051, Tarih: 09.12.2019

**8. Hukuk Dairesi         2019/6211 E.  ,  2019/11051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 35. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Vesayet

İLK DERECE

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 4. Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TARİHİ : 21.02.2017

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda İstanbul Anadolu 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin 17.05.2018 tarihli ve 2017/186 Esas, 2018/653 Karar sayılı kararıyla davanın usulden reddine karar verilmiş olup, Mahkeme hükmüne karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 35. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararın kaldırılmasına ve dosyanın yeniden yargılama yapılmak üzere mahkemesine iadesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararı vasi adayı ... vekili tarafından temyiz edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi 22.10.2019 tarihli ek karar ile kesin olduğundan bahisle temyiz tahebinin reddine karar vermiş, bu son karar vasi adayı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir. Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava vasi atanması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, davanın reddine karar verilmiş, karara karşı davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 35. Hukuk Dairesince, davacı vekilinin istinaf başvurusu esastan reddedilmiş, davacı vekilinin temyiz başvurusu üzerine verilen ek karar ile HMK'nin 362/1-b maddesi gereği, niteliği itibariyle kesin olduğundan bahisle, karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 35. Hukuk Dairesinin temyiz talebinin reddine ilişkin 22.10.2019 günlü ek kararının iş bu defa davacı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmesi üzerine tüm belgeler okunup incelendi, işin gereği görüşülüp, düşünüldü.

Bölge Adliye Mahkemesinin, vasi adayı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine ilişkin ek kararı usul ve yasaya uygun olduğundan bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle ek kararın onanması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 35. Hukuk Dairesi'nin 22.10.2019 tarihli ek kararının ONANMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 44,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna, 09.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/23979, Karar No: 2019/16390, Tarih: 16.09.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/23979 E.  ,  2019/16390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan DSİ Genel Müdürlüğü vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin iş sözleşmesini haklı nedene dayalı olarak feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile ödenmediğini iddia ettiği bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar Cevaplarının Özeti:

Davalı ... Genel Müdürlüğü vekili; husumet itirazında bulunmuş, davacının işçilik alacaklarından davalı şirketlerin sorumlu olduğunu beyanla, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... Taah. Nak. San. Tic. Ltd. Şti. vekili; davalı şirketlerin iş ortaklığı olarak faaliyet yürüttüğünü, davacı tarafça fazla çalışma yapılmadığını, kış aylarında çalışma dahi yapılmadığını, davacının hafta tatillerini kullandığı, davacının ulusal ve dini bayramlarda çalışmasının olmadığını, davacı iddialarının hayatın olağan akışına uygun olmadığını, davacının izinsiz ve mazeretsiz olarak işe gelmemesi üzerine işten çıkışının verildiğini, davacının müvekkili şirketten hiçbir hak ve alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... İnş. Elekt. San. Tic. Ltd. Şti. davaya cevap vermemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporlarına dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılardan DSİ Genel Müdürlüğü vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ... Genel Müdürlüğü vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışmasının bulunup bulunmadığı uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda; davacı güvenlik görevlisi olarak 48 saat çalışma 48 saat dinlenme esasına göre çalıştığını, iki güvenlik görevlisi birlikte sabah saat 07.00'de başlayıp 48 saat çalıştıklarını, bu sürenin 24 saatini ikisi de uyumadan, diğer 24 saatini ise nöbetleşe 6 saat çalışma 6 saat uyuma şeklinde çalışarak geçirdiklerini ve akabinde 48 saat dinlendiklerini iddia etmiştir. Dosyaya çalışma düzenini gösterir puantaj kaydı, mesai çizelgesi gibi kayıtlar sunulmamıştır. Davacı tanıkları davacı iddiasını doğrulamıştır. İddia ve ispat olunan çalışma sistemine göre davacının da aralarında bulunduğu toplam dört güvenlik görevlisi 48 saat çalışıp 48 saat dinlenmektedir. Bu çalışma sistemine göre davacı haftada iki nöbet tutmaktadır. 48 saatlik çalışmanın 24 saatlik kısmında davacının diğer işçilerle birlikte altı saatlik sürelerle çalıştığı, diğer 24 saatlik kısmında ise on saatlik ara dinlenme ile 14 saat çalıştığı, bu durumda günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılacağından haftanın iki günü 6 saat fazla mesai yaptığı anlaşılmaktadır. Mahkemece fazla çalışma ücret alacağının haftalık altı saat üzerinden hesaplanması gerekirken yazılı şekilde on bir saat üzerinden hesaplanması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3- Diğer taraftan, Mahkemece; iş sözleşmesinin davacı işçi tarafından feshedildiği kabul edilmesine rağmen, gerekçeli kararda davacının kıdem tazminatının yanı sıra dava konusu edilmeyen ihbar tazminatına da hak kazandığının belirtilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, 16.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13121, Karar No: 2024/8378, Tarih: 05.11.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/13121 E.  ,  2024/8378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1588 E., 2020/1822 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 26.06.2020 tarihli ve 2019/1588 Esas, 2020/1822 Karar sayılı kararının sanık tarafından, temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 293 üncü maddesinin ikinci fıkrasında yer alan ''Hüküm, temyiz eden Cumhuriyet savcısına veya ilgililere gerekçesiyle birlikte açıklanmamışsa; hükmün temyiz edildiğinin bölge adliye mahkemesince öğrenilmesinden itibaren gerekçe yedi gün içinde tebliğ edilir. 5271 sayılı Kanunu'nun 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve yine aynı Kanunun 295 inci maddesinde yer alan "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, 5271 sayılı Kanunu'nun 291 inci maddesinde belirtilen 15 günlük yasal süre içerisinde temyiz dilekçesi sunduğu ancak temyiz dilekçesinde gerekçe göstermediği, sanığa gerekçeli kararın tebliğ edildiği ancak tebligatta, 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir temyiz dilekçesinin tebliğden itibaren 7 gün içerisinde verilmesi gerektiğine dair meşruhat bulunmadığı anlaşıldığından, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarih ve 2019/9. MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa, tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanunu'nun 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve sanığın süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere dava dosyasının, iade edilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16208, Karar No: 2016/20110, Tarih: 21.09.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/16208 E.  ,  2016/20110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Taraflar arasındaki, muvazaa nedeniyle baştan itibaren davalı asıl işveren...'ın işçisi olduğunun tespitine, ücret farkı, toplu iş sözleşmesi kaynaklı ek ödeme ve sosyal yardım, giyim yardımı, vardiya tazminatı, ağır vasıta tazminatı, iş güçlüğü tazminatı, hizmet teşvik primi, gıda yardımı, toplu taşıma yardımı, ilave tediye ile akdi ikramiye alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle reddine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davacı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 16.02.2016 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına vekili Avukat ... ve .... ile karşı taraf adına vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi ve eksikliğin giderilmesi için mahkemesine geri çevrilerek, eksiklik giderildikten sonra dosya yeniden Dairemize gelmekle, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalı ...Ş.’ye ait işyerinde, kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işveren-alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaya dayandığından geçersiz olduğunu, davalı asıl işverenin kadrolu ve toplu iş sözleşmeli daimi işçilerine ödediği ücret ve diğer mali haklar ile ilave tediyelerin aynen müvekkiline de ödenmesi gerektiğini ileri sürerek, müvekkilinin baştan itibaren davalının işçisi olduğunun tespitiyle, kadrolu-daimi işçi sayılması gerekliliğinden ve toplu iş sözleşmesinden doğan ücret farkı, toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan ek ödeme ve sosyal yardım alacakları, ilave tediye ile akdi ikramiye alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, öncelikle zamanaşımı def’ini ileri sürerek, davacı işçinin müvekkilinden hizmet alımı yoluyla anahtar teslimi iş alan ayrı bir işverenin işçisi olduğunu, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, müvekkili ile şirketler arasında yapılan sözleşmelerin kanuna uygun olup, muvazaaya dayanmadığını, dava konusu alacak taleplerinin haksız olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 15. maddesi ve Kamu İhale Kanunu’nun 4 ila 22. maddeleri doğrultusunda, davalının kömür boşaltma, kül-curuf atma, inşaat işleri, atölye temizliği ve teknik temizlik işlerini dava dışı şirketlere verdiği, davalı ile dava dışı şirketler arasındaki ilişkinin geçerli bir asıl işveren-alt işveren ilişkisi olup, muvazaa bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacı vekilinin, adli yardım talebinin reddine dair tesis edilen ara karara yönelik temyiz itirazı yönünden;

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacı vekilinin, adli yardım talebinin reddine dair tesis edilen ara karara yönelik temyiz itirazı yönünden;

Mahkemece tensip zaptında tesis edilen, davacının adli yardım talebinin reddine dair karar, davacı vekilince temyiz edilmekte ise de, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337. maddesinin ikinci fıkrasında, “Adli yardım talebinin reddine ilişkin kararlara karşı, tebliğinden itibaren bir hafta içinde kararı veren mahkemeye dilekçe vermek suretiyle itiraz edilebilir. Kararına itiraz edilen mahkeme, itirazı incelemesi için dosyayı o yerde adli yardım talebi yapılan hukuk mahkemesinin birden fazla dairesinin bulunması hâlinde, numara olarak kendisini izleyen daireye, son numaralı daire için birinci daireye, o yerde adli yardım talebi yapılan hukuk mahkemesinin tek dairesi bulunması hâlinde ise aynı işlere bakmakla görevli en yakın mahkemeye gönderir. İtiraz incelemesi neticesinde verilen karar kesindir. Adli yardım talebi reddedilirse, ödeme gücünde sonradan gerçekleşen ciddi bir azalmaya dayanılarak tekrar talepte bulunulabilir.” şeklinde düzenlemeye yer verilmiştir. Davacı vekilinin ise, öngörülen kanuni süre içerisinde itiraz yoluna başvurmadığı, temyiz dilekçesi kapsamında, esasa yönelik temyiz itirazlarının yanı sıra, adli yardım talebinin reddine dair tesis edilen karara yönelik de temyiz itirazında bulunduğu anlaşılmaktadır. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı, kanun koyucu açık bir şekilde itiraz yolu öngörmüş olup, söz konusu karar temyizi kabil değildir. Bu halde, adli yardım talebinin reddi kararı yönünden ileri sürülen temyiz itirazının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

Esasa yönelik temyiz itirazlarının değerlendirilmesine gelince;

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalı ile dava dışı alt işverenler arasında, geçerli ya da muvazaalı bir alt işverenlik ilişkisi bulunup bulunmadığı ve buna bağlı olarak davacının başından itibaren davalının işçisi olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davacının davalı ...Ş.’ye ait olan, ... Termik Santrali işletmesinde, hizmet alım sözleşmesi kapsamında alt işveren işçisi olarak çalıştığı anlaşılmaktadır. Her ne kadar, geri çevirme kararı üzerine, dosyaya giren cevabi yazı ve eklerinden, davalıya ait ... Termik Santrali’nin özelleştirmeyle dava dışı ... Elektrik Üretim A.Ş.’ye, 22.12.2014 tarihli satım sözleşmesiyle satıldığı ve devrin de aynı tarih itibariyle yapıldığı anlaşılmakta ise de, özelleştirmeyle satış ve devrin, dava tarihinden sonraki bir tarihte gerçekleştiği nazara alındığında, bu yönün eldeki davaya etkisi bulunmamaktadır.