muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1943, Karar No: 2020/5691, Tarih: 03.12.2020

Kararı, asıl davada temlik alan davacı ile davacı - karşı davalı Reina Shipping CO. vekili ve karşı dava ile birleşen davada davalı Armador Gemi İşletmeciliği Ticaret Ltd. Şti. vekili temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda aşağıda belirtilen hususlar dışında bir isabetsizlik olmamasına ve karşı dava ile birleşen davada davalı Armador Gemi İşletmeciliği Tic. Ltd. Şti.’nin M/V REINA-1 gemisinin ticari işleteni olmasına göre, karşı dava ile birleşen davada davalı Armador Gemi İşletmeciliği Tic. Ltd. Şti. vekilince yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından aşağıdaki (2) ve (3) numaralı bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Asıl, karşı ve birleşen dava konusu uyuşmazlık denizde çatmadan kaynaklı zarar tazmini istemine ilişkin olup, mahkemece yukarıda özetlendiği şekilde karar verilmiştir.

Ancak, İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sırasında, çatmaya karışan gemi adamlarının kusur oranlarının tespiti için beş ayrı bilirkişi heyetinden rapor aldırılmış, birinci bilirkişi heyeti raporunda; M/V REINA-I gemisinin kusur oranı % 20, M/F ANKARA gemisinin kusur oranı % 80, 2. bilirkişi heyeti raporunda; M/V REINA-I gemisinin kusur oranı % 40, M/F ANKARA gemisinin kusur oranı % 60, üçüncü bilirkişi heyeti raporunda; M/V REINA-I gemisinin kusur oranı % 70, M/F ANKARA gemisinin kusur oranı % 30, dördüncü bilirkişi heyeti raporundaki; çoğunluğun görüşüne göre M/V REINA-I gemisinin kusur oranı %70, M/F ANKARA gemisinin kusur oranı %30, ve nihayet beşinci bilirkişi heyeti raporunda ise; M/V REINA-I gemisinin kusur oranının % 65, M/F ANKARA gemisinin kusur oranının % 35 olduğu yönünde kanaat bildirilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda en son tarihli bilirkişi raporunun hükme esas alındığı belirtilerek, yol hakkı ve geçiş üstünlüğü ANKARA gemisine ait olduğu halde REINA-1 gemisinin yol verecek gemi konumunda olduğundan hareketle REINA-1 gemisi vardiya zabitinin çatışmadan kaçınmak için DÇÖT 15, 16, 17/c ve 17/d m. uyarınca gerekli manevraları zamanında ve doğru şekilde yapmadığından M/V REINA-1 gemisinin %65, ANKARA gemisinin ise yol vermekle yükümlü REINA-1 gemisinin gerekli manevrayı yapmadığını fark etmesine rağmen çatışmadan sakınma manevrası yapmadığı, çatışmanın gerçekleşmesine çok az bir zaman kalana kadar hızını ve rotasını değiştirmemesi nedeniyle 17. m gereğince %35 oranında kusurlu olduğunun kabulünden bahisle hüküm tesisi cihetine gidilmiştir.

İstinaf Mahkemesince de, son üç bilirkişi raporuyla MV REINA-1 gemisinin kusurlu hareketleri neticesinde çatmaya sebebiyet verdiğinin tespit edildiği, İstanbul 5. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2013/332 E. sayılı dosyasında gerçekleştirilen ceza yargılaması neticesinde hadisenin M/V REINA-1 gemisi 3. kaptanının kusurlu hareketleri neticesinde meydana geldiği kabul edilerek M/F ANKARA gemisinin kaptanına atfı kabil bir kusur olmaması nedeniyle beraatına karar verildiği dikkate alındığında, somut olayda, normal hava koşulları altında seyir eden ANKARA gemisinin, karşı yönden gelen RENIA-1 gemisinin kendi rotasında seyir ettiğine dair VHF kanalından mesaj aldığı, aslında basit bir gözlemle dahi yol verme durumunda olan RENIA-1 gemisini rotasının üstünde görebileceği halde görmediği ve çatmanın kaçınılmaz olduğunu fark ettiği anda da, çatışmayı önleyici manevrayı yapmadığı, böylece DÇÖT’ün manevra ve seyir kuralları başlığı altında, 4-19 numaralı kurallarını ihlal ettiği, RENIA-1 gemisinin de rotasını hatalı belirlediği, hatalı rotada seyir halinde olduğunu fark edince de, Tüzüğün 15. m. gereğince yol vermekle yükümlü gemi statüsünde olmasına rağmen, yoluna devam ederek, çatmanın kaçınılmazlığını geç fark ettiği, halbuki Tüzüğün 16. m. kapsamında erken ve belirgin manevra kurallarına uygun davranması gerektiği halde, mesafe 3MD’ne düşmeden önce çatma riskini fark ettiği, fark edince de VHF kanalından ANKARA gemisi ile irtibata geçmesine rağmen riskin kaçınılmazlığını doğru analiz edip, gerekli tedbirleri almadığı, bu nedenle REINA-1 gemisinin % 65, ANKARA gemisinin Tüzüğün 17.m. göre, hızlı bir şekilde rota değişikliği ve manevra yapmaması nedeniyle % 35 oranında kusurlu olduğu, üç bilirkişi raporu ( ayrık görüş) ile ceza yargılamasındaki raporun aşağı yukarı aynı kusur oranlarını belirlediği, olayın gelişiminde gemilerin birbirleriyle irtibata geçmelerinin DÇÖT kuralları haricinde herhangi bir rota anlaşması yaptıklarını göstermeyeceği gerekçesiyle, kusur oranlarına yönelik istinaf istemlerinin reddine karar verilmiştir.

Oysa, gerek İlk Derece Mahkemesince gerekse de İstinaf Mahkemesince hükme esas olarak alındığı belirtilen 21.06.2017 tarihli bilirkişi raporunun sonuç kısmında; ‘’Çatışma öncesi her iki geminin birbirlerini fark ettikleri, yanlış anlaşılmaya mahal vermeyecekleri şekilde aynı dili konuştukları, sahip oldukları yeterlilikleri itibariyle DÇÖT veya COLREG kurallarını bildikleri ancak REINA-1 gemisinin bu kurallara uygun hareket etmediği, yol hakkı ve geçiş üstünlüğünün M/F ANKARA gemisine ait olduğu, M/V REINA-1 gemisinin ise, yol veren gemi konumunda olduğundan hareketle M/V REINA-1 gemisinin çatışmadan kaçınmak için kaza anındaki vardiya zabitinin DÇÖT 15, 16, 17(c)17(d) uyarınca gerekli manevraları yapmadığından kusur oranının %65, M/F ANKARA gemisinin ise, çatışmadan kaçınmak için yeterli uygulamayı gösterdiği ancak kaza sonrası kurtarma yardım uygulamalarındaki hatalı davranışlarından ötürü tali kusurlu ve kusur oranının %35 olduğu’’ kanaati bildirilmiştir.

Aynı bilirkişi raporunun içerik kısmında ise; ‘’....DÇÖT 15. m. uyarınca M/F ANKARA gemisinin hızını ve rotasını koruması gerektiği, anılan maddede belirtilen aykırı geçiş hükümleri gereğince geçiş hakkının M/F ANKARA gemisinde olduğu, 17/a(ii) m. gereğince yol vermesi gereken teknenin uygun manevra yapmadığı görülür görülmez, manevra yapmakla yükümlü olmayan geminin çatışmayı sadece kendi manevrası ile önlemek üzere harekete geçebileceği, bu itibarla M/F ANKARA gemisinin 17/a (ii) ve 17 b(ii) m. gereğince çatışmayı önleyici manevra yapması gerektiği, M/F ANKARA gemisinin çatışmadan kaçınmak için yeterli özeni göstermediği, M/V REINA-1 gemisinin gerekli manevraları yapmayarak 15,16,17(c)17(d) m. uyarınca kusurunun bulunduğu, yaşanan çatma olayında her iki gemi kaptanlarının da tali kusurlu oldukları, çatma sonrası yapılması gereken kurtarma hareketleri içinde çarpan M/F ANKARA gemisinin makinasını geri manevra yaptırması suretiyle çarpılan M/V REINA-1 gemisinde açılmış olan yaralı saçtan çıkartması ile REINA-1 gemisinin batma süresinin hızlandığı bununla birlikte içinde bulunduğu tehlikeli durumu o anda en iyi değerlendirebilecek kişinin ANKARA gemisi kaptanı olduğu, uluslararası kurallar gereği REINA-1 gemisinin sağında gördüğü ve yol hakkı bulunan ANKARA gemisinin yolundan çıkması ve hiçbir şekilde pruvasından geçmemesi, ANKARA gemisinin de yol hakkı olan gemi olduğu için rota ve süratini koruması ve kendi soluna manevra yapmaması gerektiği, ANKARA gemisi kaptanının gerek VHF telsizle yapılan ilk görüşme öncesinde gerekse de görüşme sonrasında REINA-1 gemisinin yapması gereken erken ve belirgin manevrayı yapmadığını gözlemlediği halde, 17. m

. öngördüğü çerçevede ne rota ne de hız değişikliği şeklinde herhangi bir çatışmadan sakınma manevrası yapmadığı, çatışmanın gerçekleştiği ana çok az bir mesafe/zaman kalana kadar hızını ve rotasını koruduğu, REINA-1 gemisi vardiya zabitinin kendi gemisi ile ANKARA gemisinin aykırı geçiş pozisyonunda olduklarının ve mevcut rotalarının bir çatışma riski sergilediğinin bilincinde olduğu ancak VHF görüşmesi öncesi en geçerli ve doğru manevra seçeneği olan sancak tarafa rota değişikliği yapmak niyetinde iken VHF görüşmesinde Ankara gemisi kaptanının vermiş olduğu cevabın kendisini daha fazla yanılgıya düşürdüğü, bu durumda kaptanı köprü üstüne çağırması gerekirken geç bir zamanda çağırdığı, ANKARA gemisi kaptanının REINA-1 gemisinin rotası hakkında yanlış bir algı içinde olduğu, her iki geminin gerçekte birbirlerine hemen hemen 90 derecelik bir açı oluşturacak şekilde seyretmekte iken ANKARA gemisi kaptanında, REINA-1 gemisinin rotasının kendi rotasına paralel veya paralele yakın bir rota olduğu yönünde bir algının bulunduğu, durumsal farkındalığın ve ANKARA gemisi ile REINA-1 gemisi vardiya zabiti arasındaki hiyerarşik durumun kazaya yol açan dinamikler üzerinde temel rol oynadığı, kazada ANKARA gemisinde durumun algılanmasının, seyir ekipmanlarından gelen bilginin kaptan tarafından değerlendirilişinden kesin olarak etkilendiği, ANKARA gemisi kaptanı tarafından bilginin doğru olarak analiz edilmediği ve aykırı geçiş durumunun fark edilmediği, REINA-1 gemisi vardiya zabitinin doğru bir durumsal farkındalık halinde olduğu, ANKARA gemisi kaptanının özgüveni ve ısrarının REINA-1 gemisi vardiya zabitini etkilediği ve durumu algılamasına yönelik tereddütler yaşattığı, ANKARA gemisi kaptanında aradaki mesafenin gittikçe azalmış olmasına rağmen kendi gemisinin REINA-1 gemisinin önünden geçeceği düşüncesinin son ana kadar devam ettiği, acil bir kaçınma manevrası yapma durumunda kalma ihtimaline karşı dümenin manuel kullanımı için sevk edilmediği ve çatışma anına kadar oto pilot ile seyre devam edildiği, çatma riskinin varlığına rağmen son ana kadar aşırı bir özgüven duygusu ile hareket ettiği, kullandığı radar ekranının pruva yukarı modunda olduğu, kullanılmakta olan radarın ARPA fonksiyonlarının bu ekran modunda çalışmadığı, kaptanın bu ekran modu yerine rota yukarı veya kuzey yukarı ekran modlarından birini kullanmayı tercih etmiş ve radarını hedef izleme özelliği vasıtası ile REINA-1 gemisini izlemeye almış olsaydı geminin gerçek rotasını ve en yakın rota mesafesini net olarak tespit edebilmiş olacak ve gemilerinin paralel bir rotada seyretmediğini, bir çatışma riskinin var olduğunu fark edebileceği, kaptanın daha detaylı ve net veriler alabileceği ekran modu seçeneğini kullanmıyor olmakla birlikte radar ile yapacağı bir gözlemi yeterli gördüğü ayrıca, görüş şartlarının oldukça iyi olduğu bir ortamda gözle gerekli gözlemi yapmış olması halinde REINA-1 gemisinin paralel veya paralele yakın bir rotada değil, aykırı geçiş oluşturacak bir rotada seyrettiğini

net olarak tespit edebilmiş olacak ve gemilerinin paralel bir rotada seyretmediğini, bir çatışma riskinin var olduğunu fark edebileceği, kaptanın daha detaylı ve net veriler alabileceği ekran modu seçeneğini kullanmıyor olmakla birlikte radar ile yapacağı bir gözlemi yeterli gördüğü ayrıca, görüş şartlarının oldukça iyi olduğu bir ortamda gözle gerekli gözlemi yapmış olması halinde REINA-1 gemisinin paralel veya paralele yakın bir rotada değil, aykırı geçiş oluşturacak bir rotada seyrettiğini tespit etmesinin mümkün olduğu

Yukarıda da açıklandığı üzere, 21.06.2017 tarihli son bilirkişi raporu kendi içerisinde ve içeriği ile sonuç kısmı arasında çelişki oluşturur mahiyette olduğundan hükme esas alınabilecek ve yargılama sırasında alınan tüm bilirkişi raporları arasındaki çelişkiyi giderebilecek nitelikte bir rapor değildir. Ayrıca, mahkemece de, uzmanlık gerektiren bir konuda bilirkişi incelemesi yaptırılıp rapor alındıktan sonra, hükme esas alındığı belirtilen işbu çelişkiler barındıran raporun mevcudiyetine rağmen kendince bir kusur değerlendirmesi yapılması da doğru olmamıştır.

Kaldı ki, aynı deniz kazası nedeniyle yürütülen ceza yargılaması sonucunda verilen beraat kararının, temyiz incelemesi neticesinde kusur durumunun tespiti yönünden savcılık aşamasında alınan rapor ile mahkeme aşamasında alınan rapor arasında çelişki oluştuğundan bahisle çelişkiyi giderecek şekilde yeni bir kusur raporu alındıktan sonra karar verilmek üzere Yargıtay 12. Ceza Dairesi’nin 16.01.2018 tarih, 2016/5559 E-2018/450 K. sayılı ilamı ile bozulduğu da anlaşılmıştır.

Bu durum karşısında mahkemece, öncelikle dava konusu denizde çatma olayında, kazaya karışan tarafların kusur oranlarının tespiti yönünden itirazları karşılar, tüm bilirkişi raporlarını değerlendirir ve raporlar arasındaki çelişkiyi giderir şekilde, denizde çatma hususunda uzmanlığı bulunan bilirkişi heyetinden yeni bir bilirkişi raporu alınıp, çatışan gemilerin kusur oranları tespit edildikten sonra sonucuna göre bir karar vermek gerekirken yanılgılı değerlendirme ve yazılı gerekçe ile hüküm tesisi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

3- Bozma sebep ve şekline göre, davacı - karşı davalı Reina Shipping CO. vekili ve karşı dava ile birleşen davada davalı Armador Gemi İşletmeciliği Tic. Ltd. Şti. vekillerinin zarara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

3- Bozma sebep ve şekline göre, davacı - karşı davalı Reina Shipping CO. vekili ve karşı dava ile birleşen davada davalı Armador Gemi İşletmeciliği Tic. Ltd. Şti. vekillerinin zarara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, karşı dava ile birleşen davada davalı Armador Gemi İşletmeciliği Tic. Ltd. Şti. vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, asıl davada temlik alan davacı ile davacı - karşı davalı Reina Shipping CO. vekili ve karşı dava ile birleşen davada davalı Armador Gemi İşletmeciliği Tic. Ltd. Şti. vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile, İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı - karşı davalı Reina Shipping CO. vekili ve karşı dava ile birleşen davada davalı Armador Gemi İşletmeciliği Tic. Ltd. Şti. vekillerinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, takdir olunan 3.050,00 TL duruşma vekalet ücretinin diğer taraflardan alınarak davacı karşı davalı Reina Shipping CO ve karşı dava ile birleşen davada davalı Armador Gemi İşletmeciliği Tic. Ltd. Şti'ye verilmesine, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 03.12.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/39374, Karar No: 2017/24247, Tarih: 14.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/39374 E.  ,  2017/24247 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 14/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/645, Karar No: 2006/4124, Tarih: 16.05.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/645 E.  ,  2006/4124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde 24.374.989.000 TL. eğitim ve öğretim tazminatının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacı üniversitenin Fen-Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü Türk İslam Tarihi Ana Bilim Dalı Araştırma görevlisi olan davalı ...'in, kadrosunun doktora öğrenimi yapmak üzere Dokuz Eylül Üniversite'sine geçici olarak tahsis edilmesinden sonra üniversitedeki görevinden ayrıldığını, bu görevlendirme nedeniyle kendisinden ve kefilleri olan diğer davalılardan 16.02.1999 günlü kefalet ve taahüt senedi alındığını, ...'in Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü yönetim kurulunun kararıyla kaydının silindiğini, bu tarih itibariyle kadrosuyla ilişiğinin kesildiğini, YÖK Başkanlığınca kadrosunun üniversiteye iadesine karar verilen davalı ...'in 28.03.2004 tarihinde yapılacak yerel yönetim seçimlerine aday olarak katılacağından Dokuz Eylül Üniversitesi Rektörlüğünce istifasının uygun görüldüğünü yüklenme senedi içeriğine göre davalıya Dokuz Eylül Üniversitesinde görev yaptığı süre içerisinde ödenen

24.374.989.000 TL maaşın -fazlaya ilişkin hakları saklı tutularak- ödeme yapıldığı tarihden itibaren hesap edilecek yasal faizi ile birlikte tüm davalılardan müştereken ve müteselsilen alınmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalının ilişkisinin kesilmesine yönelik idari kararın İzmir l.İdare Mahkemesince iptal edilerek Danıştay 8.Dairesince onanmış olması karşısında dava gerekçesinin de ortadan kalktığı, davalının yerel seçimlere katılmasının yasal hakkı bulunduğu, mecburi hizmet yükümlülüğünün sonradan yerine getirilebileceği, ayrıca yurt içi ödemelerin kişilerin karşılıksız çalıştırılamayacağı ve yapması gereken işi yaptığı ve geri istenemeyeceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Davalı ...'in davacı Üniversite tarafından 2547 Sayılı Yasanın 35.maddesi gereğince doktora eğitimi yapmak üzere Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsüne kadrosunun tahsis edildiği ve doktora tez sınavında başarısız olması sonucu 16.04.2003 günü kaydının silindiği İdare Mahkemesince bu kararın iptal edildiği, daha sonra davalının 28.03.2004 tarihinde yapılacak yerel yönetim seçimine aday olarak katılacağından 30.12.2003 tarihinden itibaren istifasının Dokuz Eylül Üniversitesi Rektörlüğünce uygun görüldüğü konularında bir çekişme bulunmamaktadır.

Yukarıda değinilen yasa maddesine göre, yüksek öğretim kurumları, kendilerinin ve yeni kurulmuş ve kurulacak diğer yüksek öğretim kurumlarının ihtiyaçları için yurt içinde ve dışında, kalkınma planı, ilke ve hedeflerine ve yüksek öğretim kurumunun belirteceği ihtiyaca ve esaslara göre öğretim elemanları yetiştirecekler, öğretim elemanı yetiştirilmesi amacıyla üniversitelerin araştırma görevlisi kadroları, araştırma ve doktora çalışması yapmak üzere başka bir üniversiteye yüksek öğretim kurumunca geçici olarak tahsis edilebilecek, bu şekilde doktora ve tıpta uzmanlık veya sanatta payesi olanlar, bu eğitimlerinin sonunda kadroları ile birlikte kendi üniversitelerine döneceklerdir. Yurt içi ve yurt dışında yetiştirilen öğretim elamanları, genel hükümlere göre bağlı oldukları yüksek öğretim kurumlarında mecburi hizmetlerini yerine getirmek zorunda olup, bu yükümlülüğü yerine getirmeyenlere yüksek öğretim kurumlarında görev verilmeyecektir. Buna göre öğretim elemanı yetiştirilmek üzere başka bir üniversiteye kadrosu tahsis edilen öğrencilerin başarısız olmaları veya görevlerinden ayrılmaları halinde kendilerine yapılan ödemeleri geri ödeyeceklerine ilişkin hiç bir düzenleme öngörülmemiştir.

Ancak taraflar arasında sözleşme yapılmasını engelleyen bir hükme de yer verilmemiştir. Bu durumda davalı ...'in yüklenme ve kefalet senedi hükümlerine göre sorumluluğunun gerekeceği açıktır.

Kırıkkale Noterliğinin 16.2.1999 gün ve 15191 yevmiye sayısı ile onaylanıp, davalılar tarafından, davacı Üniversite Rektörlüğüne verilen kefalet ve yüklenme senedinde, davalı ...'in 2547 Sayılı Yasanın 2880 Sayılı Yasayla değişik 35. maddesi uyarınca Kırıkkale Üniversitesi adına Dakuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsüne doktora öğrenimi yapmak üzere kabul edildiği, doktora ünvanını aldıktan sonra Kırıkkale Üniversitesinin göstereceği fakültede doktora öğrenimi süresi kadar tatiller dahil hizmet ifasını kabul ettiği, hizmeti yerine getirmediği takdirde hiçbir adli yada idari yargı kararına gerek kalmadan eğitim süresi içinde almış olduğu maaş ve diğer gelirlerin toplamına tekabül eden meblağı sarf tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte Kırıkkale Üniversitesine tazminat olarak ödemeyi kabul ve taahüt ettiği; senede müşterek borçlu ve müteselsil kefil olarak imza koyan diğer davalılar ... ve ... 'in de "...'in taahüdünü yerine getirmemesi halinde doktora eğitimi süresi içerisinde almış olduğu 5.760.000.000 TL.sına kadar maaş ve diğer gelirlerinin toplamına tekabül eden meblağı ve borcun tümünü sarf tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte Kırıkkale Üniversitesine tazminat olarak müştereken ve müteselsilen ödemeyi" kabul ve taahüt ettikleri anlaşılmaktadır.

Sözü edilen senet içeriğinden de açıkça anlaşılacağı üzere; davalı ... doktora öğrenimi süresince kendisine ödenen tüm aylık ve ücretleri -hizmeti yerine getirmediği durumda- ödeyeceğini özgür istenciyle kabul etmiş, diğer davalılar da aynı şekilde bu borca (yüklenme) müteselsilen kefil olmuşlardır. Senedin düzenlendiği tarih itibariyle herbiri ergin olup ayırtetme gücüne sahip olmadıkları yönünde herhangi bir sav ve kanıt da ileri sürülmeyen davalıların kendi özgür iradeleriyle imzaladıkları yüklenme ve kefalet senedinde yazılı borç ve edimleri yerine getirmekle yükümlü olduklarının kabulü gerekir.

Mahkemece davanın reddine gerekçe yapılan "davalının yerel seçimlere katılmasının yasal hakkı bulunduğu, mecburi hizmet yükümlülüğü sözkonusu olduğunda, bunun seçimler neticesinde yerine getirileceği görüşü isabetli bulunmamıştır.

Davalı, -yukarıda yazılı yüklenme ve kefalet senedinde açıkça belirtildiği üzere- "Kırıkkale Üniversitesinin göstereceği fakültede doktora öğrenimi süresi kadar tatiller dahil hizmet ifasını, hizmeti yerine getirmediği takdirde hiçbir adli ya da idari yargı kararına gerek kalmadan eğitim süresi içerisinde aldığı maaş ve diğer gelirleri tazminat olarak ödemeyi" kabul etmiş, ancak bu yükümlülüğünü yerine getirmemiştir. Borçlar Kanununun 96. maddesi gereğince davalılar yüklenme ve kefalet senedinden doğan borçlarını yerine getirmediklerinden kusurlu imkansızlık nedeniyle tazminat ödemekle yükümlüdürler. Anılan maddenin önerdiği kural; Alacaklının, borçlunun kusurlu olduğunu kanıtlamakla yükümlü olmadığıdır. Borçlu sorumlu olmamak için borcun ifa edilmemesinde kusuru bulunmadığını "borcun ifa edilmemesinin fevkalade halden, mücbir sebepten ileri geldiğini kanıtlamak zorundadır.

Olağanüstü haller, borçluya yüklenmeyen, önceden görülemeyen ve borçlu açısından borcun ihlalini kaçınılmaz duruma sokan haller ve sebeplerdir.

Bu nedenle, kaçınılmaz bir olay önceden öngörülebiliyorsa fevkalade halden sözedilemeyecekdir. Borçlu kaçınılamayacak bir olayın gerçekleşebileceğini önceden tahmin edebiliyor, fakat buna rağmen o borcu ifa yükümü altına giriyorsa bunun sonuçlarını dikkate almış demektir. Onun için de sorumluluktan kurtulmamalıdır.

Davalı, yerel yönetim seçimine girmeden önce, (yüklenme-kefalet senedi ile yükümlendiği) mecburi hizmet borcunu yerine getirmediği takdirde eğitim ve öğretim süresi içerisinde almış olduğu maaş ve gelirleri faizi ile ödeyeceğini bilmektedir. O halde yapılan hukuki açıklamalar karşısında sözü edilen maddi olgu olağanüstü hal kabul edilemez. Kaldı ki Seçim Yasasında seçime girenlerin mecburi hizmet yükümlülüğünden bağışık tutulacağına ilişkin bir hüküm de bulunmamaktadır.

Mahkemece, iddia, savunma ve kanıtlar incelenip değerlendirilerek tazminat miktarı saptanıp oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile davanın reddine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.