muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1356, Karar No: 2012/14905, Tarih: 28.06.2012

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olayda, 13/12/2006 ile 22/09/2010 tarihleri arasında bölge tanıtım müdürü olarak davalıya ait işyerinde çalışan davacının iş sözleşmesinin süreklilik arz eden performans düşüklüğü gerekçesiyle işverence feshedildiği anlaşılmaktadır. Objektif bir performans değerlendirme sistemi oluşturulup davacıya önceden tebliğ edildiğine dair dosyada bir belge yoktur. Ancak IMS adı verilen bir şirket tarafından ilaç satışları ve buna bağlı olarak davalı şirketin pazar payına göre çalışanların değerlendirildikleri anlaşılmaktadır. Öncelikle tıbbi satış temsilcilerinin ve bölge tanıtım müdürlerinin performans kriterlerinin görevlerine paralel olarak tespit edilmesi gerekmektedir. Buna göre, tıbbi satış mümessilleri için gerekli doktor ve eczacı ziyareti yapılıp yapılmadığı, tanıtımda kullanılan bilgilerinin ilgililere tanıtım malzemeleri aracılığıyla tam ve doğru olarak aktarılıp aktarılmadığı, tanıtım yapılan ürün hakkında bildirilen yan etkilerin zamanında ilgili birime iletilip iletilmediği gibi hususlar ve tanıtım müdürleri için ise ayrıca gerekli organizasyonun oluşturulup oluşturulmadığı, ekiplerdeki kişilerin görevlerinin gereklerine uygun çalışmaları için gerekli yönetsel tedbirlerin alınıp alınmadığı gibi hususlar performans kriteri olabilecek niteliktedir. Oysa ilaç satışları ve pazar payı oranı bu faaliyetlerin dışında özellikle rekabet, doktor tercihi, ilacın yaygınlığı, Sosyal Güvenlik Kurumu ile yapılan anlaşmalar, hastaların güvence sahibi olup olmadığı ve eczanelerin taleplerindeki farklılıklar gibi dış etkenlere bağlıdır. Bu nedenlerle IMS şirketi tarafından yapılan performans ölçümleri ve buna dayalı olan davalı şirket performans değerlendirmesi davacının performansını İş K. m. 18. anlamında ölçmekten uzaktır. Bu nedenle davalının geçerli nedeni ispat edemediği göz ardı edilerek davanın kabulü yerine reddine karar verilmesi hatalıdır. Nitekim benzer davalarda dairemiz işe iade kararlarını onamıştır. (Y22HD., 2011/5983-5422-6390-13434-13729-16574)

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE,

3-Davacının yasal sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih nedeni ve kıdemi dikkate alınarak dört aylık ücreti olarak belirlenmesine,

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE,

3-Davacının yasal sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih nedeni ve kıdemi dikkate alınarak dört aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine, davacının işe başlatılması halinde varsa ödenen ihbar ve kıdem tazminatının bu alacaktan mahsubuna,

5-Bakiye harç tutarı olan 1,25 TL harcın davalıdan alınarak hazineye irat kaydına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 327,05 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak, 28/06/2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10806, Karar No: 2009/13674, Tarih: 08.12.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/10806 E.  ,  2009/13674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili tarafından, davalı ... vd. aleyhine 13.08.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil, birleşen davada davacı ... vd. tarafından 14.06.2005 günlü dilekçe ile davalılar ... vd. aleyhine imalat bedellerinin tazmini istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; asıl davanın reddine., birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen 26.11.2008 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili ve duruşmasız temyizi davacılar vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 08.12.2009 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılar vekili Av.... ile karşı taraftan davacılar vekili Av. ... Göncü geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yüklenicinin 03.08.2004 günlü “Taahhütname” başlıklı temliki işlemine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Birleşen davada aynı davacılar, davalılardan ...’in 224 ada 1 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, dava dışı ... ile bu parsel üzerine bina yapılmak üzere 30.04.1993 günlü arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin yapıldığını, kendilerinin de bu binadaki 10 adet daireye ait kapı ve pencere ile mutfak dolapları ve 5 adet dairenin yüklüğünü yaptığını, bunların bedelinden şimdilik 5 milyar liranın, yapının ikinci katındaki 7 numaralı bağımsız bölüme yapılan imalatlardan dolayı da 1 milyar liranın olmak üzere toplam 6 milyar lira davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalılar, yüklenicinin eseri ancak %65 fiziki seviyeye getirdiğini, davacının yüklenicinin temliki işlemine dayanamayacağını, mülkiyet aktarımına ilişkin talebin bu nedenle reddini, binadaki kapı ve pencere doğramaları ile yüklük imalatının davacılar tarafından yapılmadığını, davacıların bir alacağı varsa akidi olan yükleniciden isteyebileceğini, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, mülkiyet aktarımına ilişkin asıl davanın reddine, birleşen davada ise yapılan imalatlar nedeniyle ıslahla artırılan talebin kabulü ile 27.340.00 TL nin davalı ...’den alınarak davacı ...’a verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Hükmü taraflar temyiz etmiştir.

Mahkemece, mülkiyet aktarımına ilişkin asıl davanın reddine, birleşen davada ise yapılan imalatlar nedeniyle ıslahla artırılan talebin kabulü ile 27.340.00 TL nin davalı ...’den alınarak davacı ...’a verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Hükmü taraflar temyiz etmiştir.

Asıl davada davacıların dayanağı yukarıda sözü edilen ve dava dışı yüklenici ... tarafından imzalanan 3.8.2004 tarihli “Taahhütname” başlıklı belgedir. Belge içeriğinden yüklenicinin binadaki bazı imalatları yapma karşılığı 7 numaralı bağımsız bölümü davacılara temlik ettiği görülmektedir. Ne var ki, yine dosya arasında bulunan 4.1.1995 günlü noterde düzenlenen fesihnameden arsa sahibi ile yüklenici arasındaki 30.4.1993 günlü arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin feshedildiği ve tarafların 30.4.1993 günlü sözleşme sebebi ile birbirlerini ibra ettikleri anlaşılmaktadır. İbra, borcu sona erdiren nedenlerdendir. Davacılar feshedilen sözleşmeden sonraki temlik işlemine dayanamayacakları gibi eserin fesih tarihinde ancak %65 fiziki seviyeye getirilmiş olması nedeniyle yüklenicinin yaptığı temlike de dayanamazlar. Gerçekten, Borçlar Kanununun 167.maddesi hükmü uyarınca arsa sahibi yapılan temlikten haberdar olduğu anda temlik edene karşı (yükleniciye karşı) haiz olduğu def’ileri temellük edene karşı (yeni alacaklı üçüncü kişilere karşı) da ileri sürerek temlikin bir sonuç doğurmayacağı savunmasında bulunabilir.

Bu açıklamalara göre mahkemece asıl davadaki mülkiyet aktarımı istemine ilişkin davanın reddedilmiş olmasında yasaya aykırılık bulunmamaktadır.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve tüm dosya içeriğine göre asıl davaya yönelik davacıların bütün temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2-Davalıların birleşen davadaki hüküm altına alınan isteğe yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Davacılar birleşen davalarında 224 ada 1 parsel sayılı taşınmaz üzerine yapılan binadaki bir kısım kapı pencere ve mutfak dolapları ile yüklükler yapıldığını,ayrıca 7 numaralı bağımsız bölümde iyileştirici imalatlar sebebiyle davalıların sebepsiz zenginleştiğini, ileri sürerek bunların bedelinin tahsilini talep etmiş, bu imalatların 224 ada 1 parsel maliki ...’nin vekili olan davalı ...’in talimatı ile gerçekleştirildiğini belirtilmiştir.

Davacılar birleşen davalarında 224 ada 1 parsel sayılı taşınmaz üzerine yapılan binadaki bir kısım kapı pencere ve mutfak dolapları ile yüklükler yapıldığını,ayrıca 7 numaralı bağımsız bölümde iyileştirici imalatlar sebebiyle davalıların sebepsiz zenginleştiğini, ileri sürerek bunların bedelinin tahsilini talep etmiş, bu imalatların 224 ada 1 parsel maliki ...’nin vekili olan davalı ...’in talimatı ile gerçekleştirildiğini belirtilmiştir.

İleri sürülüş şekline göre, davacılar birleşen davada bir eser sözleşmesinin varlığına dayanmıştır. Davalılar ise, iddia edilen eser sözleşmesini inkar etmiştir. Eser sözleşmelerinin yapılması kural olarak bir şekle bağlı değildir. Ancak, HUMK.nun 288.maddesindeki hükme göre bir hakkın doğumu düşürülmesi, devri, değiştirilmesi, yenilenmesi, ertelenmesi, ikrarı ve itfası amacı ile yapılan hukuki işlemlerin yapıldıkları zamandaki miktar ve değerleri bugün için 500 milyon lirayı geçtiği takdirde ve sözleşmenin inkarı halinde bunun ispatı ancak senetle mümkündür. Davacılar, böyle bir senedin varlığına dayanmadıklarına ve karşı tarafın tanık dinlenmesi konusunda açıkça muvafakatı olmadığına (HUMK.m.289) göre davacıların eser sözleşmesi ilişkisini yazıl delille kanıtladığı kabul edilemez.

Ne var ki, davacılar birleşen davadaki dava dilekçelerinde “her türlü delil” demek suretiyle yemin deliline de dayanmış sayılacaklarından davalılara yemin teklif hakkı hatırlatılmalı, birleşen dava bunun sonucuna uygun bir hükme bağlanmalıdır.

Belirtilen bu hususlar bir yana bırakılarak yanlar arasındaki eser sözleşmesi ilişkisi kanıtlanmış gibi birleşen davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru değildir.

Karar açıklanan nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle asıl davaya yönelik davacıların bütün temyiz itirazlarının reddine, hükmün 2.bent uyarınca birleşen davanın davalıları yararına BOZULMASINA, 625.00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacılardan alınarak davalılara verilmesine, peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, 08.12.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11231, Karar No: 2014/1047, Tarih: 03.02.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/11231 E.  ,  2014/1047 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2011/95517

Hayâsızca hareketlerde bulunma suçundan sanık M.. K..'nın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Bakırköy 5. Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 23.02.2010 gün ve 2009/336 Esas, 2010/134 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın inkara yönelen savunmasına, yakalama tutanağının suça ilişkin açık görgü içermeyen tespitine ve tüm dosya içeriğine göre, suç tarihi olan 22.12.2008 günü saat 02:50 sıralarında, kadın kıyafeti giyerek Zeytinburnu E-5 karayolu üzerinde otostop yapan sanığın, mevsimin kış olması da göz önüne alındığında, vücudunun cinsel özellik taşıyan organlarını alenen teşhir ettiğine dair her türlü şüpheden uzak ve mahkûmiyetine yeterli delil bulunmadığı gözetilmeden, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek beraati yerine mahkûmiyetine hükmonulması,

Kabule göre de;

Hakkında adli para cezasına hükmedilen sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nın 53. maddesinin uygulanmayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7041, Karar No: 2016/7592, Tarih: 05.05.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/7041 E.  ,  2016/7592 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, yeniden belirlenecek meslekte kazanma gücü kayıp oranı üzerinden sürekli iş göremezlik geliri bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı sonrasında davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalı ... avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davalı işverene ait işyerinde çalışırken 16.06.2003 günü iş kazası geçiren davacı sigortalıya %17 meslekte kazanma gücü kayıp oranı üzerinden davalı Kurumca 22.07.2004 tarihinden itibaren sürekli iş göremezlik geliri bağlandığı, orana yönelik Kuruma yaptığı itirazı reddedilen sigortalının 02.08.2006 günü işbu davayı açtığı, mahkemece yapılan yargılamada verilen ilk kararın Dairemizce yapılan temyiz denetimiyle bozulduğu anlaşılmakta olup 19.03.2015 tarih ve 26850/4892 sayılı bozma ilamına uyan mahkemece, meslekte kazanma gücü kayıp derecesinin 23.09.2011 günü itibarıyla %28 oranında olduğu yönündeki 05.11.2015 tarihli Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Genel Kurulu raporuna dayanılarak istem kısmen kabul edilip gelirin söz konusu oran esas alınarak 23.09.2011 gününden itibaren bağlanmasına karar verilmiştir.

506, 1479, 5510 sayılı Kanun hükümleri gereğince gelir/aylık bağlanmasına ilişkin davalarda, Kuruma başvuruda bulunulduğu tarih itibarıyla tümüyle oluşmayan tahsis koşullarının yargılama aşamasında gerçekleşmesi durumunda, özellikle, Anayasa’nın 141. maddesindeki, davaların en az giderle ve mümkün olan süratle sonuçlandırılmasının, yargının görevi olduğunu belirten hüküm, 6100 sayılı Kanunun

“Usul ekonomisi ilkesi” başlıklı 30. maddesinde yer alan, hakimin, yargılamanın kabul edilebilir süre içinde ve düzenli bir biçimde yürütülmesini ve gereksiz gider yapılmamasını sağlamakla yükümlü olduğu yönündeki düzenleme, sosyal koruma, dayanışma, sosyal denkleştirme ve zorunluluk ilkelerine dayanan sosyal sigortalar, bireyin onuru ile kişiliğinin geliştirilmesi için kaçınılmaz ekonomik, sosyal ve kültürel hakların doyurulması temeline dayanan sosyal güvenlik hukukunun ilkeleri dikkate alındığında, bütün şartların yerine getirildiği tarihi izleyen ay başından itibaren gelire/aylığa hak kazanıldığının tespitine ilişkin hüküm kurulmalı, kuşkusuz, yargılama aşamasında gelir/aylık bağlama koşulları gerçekleşen sigortalı yönünden tahsis talep günü itibarıyla şartlar oluşmamakla Kurumun dava açılmasına sebep olan herhangi bir haksız işleminin de söz konusu bulunmadığı gözetilerek yargılama giderleri buna göre değerlendirilmelidir.

Yukarıdaki açıklama ve yasal düzenlemeler ışığında dava irdelendiğinde, %28 oranı üzerinden sürekli iş göremezlik geliri tahsisi olgusunun yargılama aşamasında gerçekleştiği dikkate alındığında yargılama giderlerinin taraflar arasında paylaştırılıp vekil ile temsil olunan davalı Kurum yararına da avukatlık ücreti belirlenmesi gerekirken, mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucu Kurum lehine vekalet ücreti takdir edilmeyerek giderlerin tümünün davalılara yüklenmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç : Hükmün; 1 numaralı bendinde yer alan “KABULÜ” sözcüğünün çıkartılarak yerine “kısmen kabulü” sözcüklerinin yazılmasına, 3 numaralı bendinde yer alan “giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen” sözcüklerinin çıkartılarak yerine “giderinden 680,40 TL.sinin davalılardan müştereken ve müteselsilen, 680,40 TL.sinin de münhasıran yalnızca davalı işveren ... Genel Müdürlüğü’nden” sözcüklerinin yazılmasına, 4 numaralı bendinde yer alan sözcüklerin çıkartılarak yerine “Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince belirlenen, 1.800,00 TL. avukatlık ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya, 1.800,00 TL. avukatlık ücretinin de davacıdan alınarak davalı Kuruma verilmesine,” sözcüklerinin yazılmasına ve bu şekliyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12947, Karar No: 2022/12059, Tarih: 27.12.2022

**9. Ceza Dairesi         2022/12947 E.  ,  2022/12059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanığın çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyetine dair İstanbul 18. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 17.03.2022 gün ve 2022/27 Esas, 2022/110 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Ceza İnfaz Kurumunda tutuklu bulunan sanığa yokluğunda verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararının tebliğ edilmediği hususu ile 5271 sayılı CMK'nın 295/1. maddesinde "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." şeklindeki düzenlemenin Bölge Adliye Mahkemesi kararında ihtar edilmediği anlaşıldığından, sanığın yabancı uyruklu olup kovuşturma aşamasında tercüman eşliğinde ifadesinin alındığı gözetilerek kararın tercüman aracılığı ile sanığa 5271 sayılı CMK’nın 35/3. maddesi uyarınca usulüne uygun şekilde yukarıda anılan kanuni düzenleme de ihtar edilerek okunup anlatılmak suretiyle ve sanık müdafisine de kararın aynı ihtar şerhini içerir şekilde tebliği ile tebellüğ belgesi ve verildiği takdirde temyiz dilekçesinin eklenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13321, Karar No: 2012/422, Tarih: 11.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/13321 E.  ,  2012/422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava konusu taşınmaza ilişkin olarak mahallinde keşif yapılarak, öteden beri köylünün ortak kullanımına bırakılmış yerlerden olup olmadığının yöreyi iyi bilen tarafsız yerel bilirkişi ve tanıklardan da sorulup kesin biçimde saptanması, ayrıca dosya- daki krokiye göre tecavüz edilen yerin kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı gözetilerek varsa tapu kaydı getirtilerek taşınmazın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 11.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28899, Karar No: 2014/14852, Tarih: 15.09.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/28899 E.  ,  2014/14852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Beraat

1-Katılan vekilinin, 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen 2003 ve 2004 takvim yıllarında “sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihlerden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

2- 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

.... Sağlık Hizmetleri ... Ltd Şti, temsilcisi olan sanığın, 2005 takvim yılında ticari ilişki içerisinde bulunduğu .... isimli müşterisine verdiği 5 adet faturanın asıl (üst) nüshaları ile şirkette kalan ve deftere kayıt edilen alt nüshalarını (dip koçanlarını) isim, miktar ve meblağ itibariyle farklı düzenlemesinden ibaret eyleminin, 213 sayılı Vergi Usul Yasasının 359/b-1 maddesindeki “sahte fatura düzenlemek” suçunu oluşturacağı ve tüm unsurları ile sübuta eren suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.09.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.