muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9436, Karar No: 2015/15641, Tarih: 30.09.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/9436 E.  ,  2015/15641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malazgirt Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/12/2014

NUMARASI : 2014/226-2014/402

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi raporu alınmıştır. Alınan rapor ve yapılan araştırma hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1)Arsa niteliğindeki dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgeden aynı kamulaştırma çerçevesinde, dairemiz denetimine gelen dosyalarda m² değeri düzenleme ortaklık payı düşülmeden 76-TL olarak tespit edilmiş iken bu dosyada düzenleme ortaklık payı düşülerek m² değerinin 68-TL olarak bulunduğu bu hususta çelişki oluştuğu gözetildiğinde, diğer taşınmazlar yönünden belirlenen değerden ayrılma nedenleri gösterilmediğinden bilirkişi raporu inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılıp, dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle ve emsal taşınmazların bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduğu ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulup,

değerlendirmenin yapıldığı yıl itibari ile dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazların. Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırılıp, bilirkişi raporu denetlenerek sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2) Dava konusu taşınmazın kamulaştırılan kısmının terkinine karar verilmiş ise de bu kısmın yüzölçümünün hükümde gösterilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 30/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9863, Karar No: 2016/9041, Tarih: 25.10.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/9863 E.  ,  2016/9041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Sanık ... hakkında; TCK'nın 151/1, 31/3, 62, 50/1-a, 52/2-4 maddeleri uyarınca 1.320 TL adli para cezası,

Sanık ... hakkında, TCK'nın 151/1, 31/2, 62, 50/1-a, 52/2-4 maddeleri uyarınca 1.000 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocukların katılana ait, depo olarak kullanılan binanın kapısını levye ile zorlayarak kırdıkları anlaşıldığından, mala zarar verme suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak ;

27/10/2015 tarihli bozma ilamında da belirtildiği üzere, mala zarar verme suçunda hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörülmesi nedeniyle, suça sürüklenen çocuklar hakkında hapis cezasına hükmedildikten sonra, daha önce hapis cezasına mahkum olmamış olmaları hususu da nazara alındığında, bu cezanın TCK'nın 50/3 maddesi uyarınca, diğer seçenek yaptırımlara çevrilmesi zorunlu olmakla birlikte, 50/2. maddesi uyarınca artık adli para cezasına çevrilemeyeceği, suça sürüklenen hakkında hapis cezası tercih edildikten sonra bu cezanın, TCK'nın 50. maddesinde belirlenen ve adli para cezasına göre daha lehe olan diğer tedbirlerden birine çevrilmesi gerekirken TCK'nın 50/2 maddesine aykırı olarak adli para cezasına çevrilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25/10/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25985, Karar No: 2013/19429, Tarih: 09.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/25985 E.  ,  2013/19429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların, resmi nikâhlı evli iken, sanık ...’nin, 2003 yılında vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 25.11.2008 tarihinde muvazaalı olarak boşanarak aynı evde yaşamaya devam ettikleri, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edilmiş ise de;

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmaması nedeniyle eylemlerinin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu anlaşıldığından, mahkemece verilen beraat kararlarında Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3560, Karar No: 2017/4195, Tarih: 22.11.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/3560 E.  ,  2017/4195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, değişen suç vasfı ile kasten yaralama

HÜKÜM : TCK'nun 81/1, 29, 53/1 maddeleri uyarınca 18 yıl hapis cezası,

TCK'nun 86/1, 86/3, 87/1, 29/1, 53/1 maddeleri uyarınca 5 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası.

Temyiz dilekçelerinin kapsamı ve temyiz edenlerin sıfatına göre; sanık ... hakkında maktul ... ...’a yönelik kasten öldürme ve mağdur ...’ya yönelik kasten yaralama suçundan kurulan hükümlere yönelik, sanık müdafii, katılanlar ... ve ... ... vekili ile katılan ... vekilinin temyizi üzerine yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ... hakkında maktul ... ...’a yönelik kasten öldürme suçu ve mağdur ...’ya yönelik eyleminin sübutu kabul, sanık ... hakkında maktul ... ...’a yönelik kasten öldürme suçu yönünden oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme ve bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin; sübuta ve suç vasfına, haksız tahrik indiriminin derecesine, katılanlar ... ve ... ... vekilinin; suçun tasarlanarak işlendiğine, haksız tahrik indirimi uygulanmaması gerektiğine, katılan ... vekilinin; haksız tahrik indirimi uygulanmaması gerektiğine, ilişkin ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

Sanık ... hakkında maktul...’a yönelik kasten öldürme suçu yönünden;

Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı Kararı ile TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulama kanuna aykırı ise de, bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasının mahsus bölümünde yer alan TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle, DÜZELTİLEN, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

Sanık ... hakkında mağdur ...’ya yönelik kasten yaralama eylemi yönünden yapılan incelemede;

Sanık ... hakkında mağdur ...’ya yönelik kasten yaralama eylemi yönünden yapılan incelemede;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; suç tarihi olan 16/10/2013 tarihinde sanığın yanında arkadaşı tanık ... olduğu halde... Bayii önünde maktul ve katılan ... ile karşılaştığı, burada sanığın maktul ve katılan ... ile tartıştığı, bu sırada maktulun elinde çakı bıçağı olduğu, karşılıklı olarak küfürleştikleri, birbirlerini tehdit ettikleri, aynı gün akşamında sanık ... ile maktulun telefon ile görüştükleri, sanığın yanında tanık ... olduğu halde arabayla ... Marketin yanına gittikleri, maktulün yanında katılan ..., arkadaşları tanıklar ... ve ... olduğu halde geldiği, ... ve ... arabada kaldığı, maktul ve katılan ...'nın araçtan indiği, katılan ...'nın şoför mahallinde bulunan ... yanına doğru gittiği, maktulun ise sanığın yanına gittiği, sanık ve maktulun birbirlerinin üzerlerine yürüyüp birbirlerini ittikleri sırada sanığın üzerinde bulunan bıçağı maktule vurduğu, ardından sanık ve katılan ...'nın olay yerinde kaldığı, sanığın bu sefer elinde bulunan bıçağı katılana doğru salladığı, katılanın kaçtığı ancak bu sırada bıçağın katılana denk gelerek sol göğüs kafesinde 6. intercostal ön aks çizgi ile kesişim yerinde yaklaşık 4 cm uzunluğunda düzgün kenarlı cilt altı ve intercostal kasları geçen ve parankima oluşan hayati tehlike oluşturacak yaralandığı, yaralanan katılan ...'nın olay yerindeki ... büfeye doğru kaçtığı, sanığında katılanın peşinden gittiği, katılanın büfenin önünden aldığı bira şişelerini sanığa doğru fırlattğı, sanığın katılana yaklaşamaması ve etrafın kalabalıklaşması üzerine bıçağı olay yerine atarak kaçtığı olayda; kullanılan vasıtanın elverişliliği, hedef alınan bölgelerin ve yaraların niteliği ile meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alındığında, sanığın fiili ile açığa çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu, bu nedenle kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması gerektiği düşünülmeden, suç vasfının yaralama olarak kabul edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle

yerinde görülmekle hükmün tebliğnamedeki düşünce hilafına BOZULMASINA, 22/11/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.

22/11/2017 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı ... ... huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'nun yokluğunda 23/11/2017 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2010/550, Karar No: 2010/899, Tarih: 01.02.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/550 E.  ,  2010/899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE YIKIM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalı adına kayıtlı olan 108 ada 82 parsel sayılı taşınmazın yaklaşık 17,93 m2 lik bölümünün kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile varsa taşınmaz üzerindeki muhdesatın yıkımını istemiştir.

Davalı, bir savunma getirmemiştir.

Mahkemece taşınmazın bir bölümünün kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, yıkım isteminin ise reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davacı Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 01.2.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1036, Karar No: 2025/6755, Tarih: 28.05.2025

**11. Ceza Dairesi         2024/1036 E.  ,  2025/6755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/994 E., 2023/1482 K.

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.03.2022 tarihli ve 2022/81 Esas, 2022/214 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında defter ve belgeleri ibraz etmemek suretiyle vergi kaçakçılığı suçundan ayrı ayrı iki kez beraat kararı verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin, 04.07.2023 tarihli ve 2022/994 Esas, 2023/1482 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile duruşma açılarak yapılan yargılama sonucunda, İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen mahkûmiyet kararının kaldırılmasına, sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan 9 ay 10 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği özetle; yüklenen suçun unsurlarının oluşmadığına, isabetsiz ve yetersiz gerekçeyle mahkûmiyet kararı verildiğine, mahkûmiyete yeterli delil bulunmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan açılan kamu davasında, dosya kapsamına göre, ibrazı istenen defter ve belgelerin yandığına ilişkin herhangi bir delil bulunmadığı, 5271 sayılı CMK'nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre toplanan delilleri değerlendirip yüklenen suçun sübutu yönünden vicdani kanıya ulaşan Bölge Adliye Mahkemesinin kabulünde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla, Tebliğnamedeki (1) numaralı bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan kanaat ve takdirine, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak dosya içeriğine uygun şekilde açıklanan gerekçeye göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan kanaat ve takdirine, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak dosya içeriğine uygun şekilde açıklanan gerekçeye göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak;

Sanığın yetkilisi olduğu mükellef şirkete ait 2016, 2017 ve 2018 takvim yıllarına ilişkin defter ve belgelerin 25.11.2020 tarihli istem yazısı ile 30.11.2020 tarihinde tebliğ edilerek istenmesi, 2019 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerin ise 20.04.2021 tarihli isteme yazısı ile 27.04.2021 tarihinde tebliğ edilerek istenmesi, vergi incelemesini yapan vergi müfettişinin 14.06.2023 tarihli cevabî yazısında, inceleme yıllarının birden fazla olması durumunda defter ve belgelerin aynı veya farklı isteme yazıları ile istenmesinde hukuki bir engel olmadığının ancak 2019 takvim yılına ilişkin iş evrakının diğer takvim yıllarına ilişkin iş evrakından sonra tevdi edilmesi nedeniyle ayrı bir istem yazısına konu edildiğinin belirtilmesi, 2016, 2017, 2018 ve 2019 takvim yılları hesap ve işlemlerinin tek seferde ve aynı vergi müfettişi tarafından incelenerek yargılama konu eylemlerin aynı vergi suçu raporuna konu edilmesi karşısında; aynı yazı ile birden fazla takvim yılına ait defter ve belgelerin incelenmek üzere ibrazının istenmesi halinde, tek bir “defter, kayıt ve belgeleri gizleme” suçunun oluşacağına ilişkin yerleşik uygulama nazara alındığında, söz konusu takvim yıllarına ilişkin defter, kayıt ve belgelerin ibrazının aynı yazı ile talep edilebileceği ve sanığın tek bir mahkûmiyet hükmü ile cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, zincirleme suç hükümleri uygulanarak fazla ceza tayini, yasaya aykırı ise de, bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin, 04.07.2023 tarihli ve 2022/994 Esas, 2023/1482 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği, hüküm fıkrasından 5237 sayılı TCK’nin 43. maddesinin uygulanmasına ilişkin paragrafın tamamen çıkartılması, 3. ve 4. fıkralardaki"11 ay 7 gün" ve "9 ay 10 gün " ibarelerinin çıkartılarak yerlerine sırasıyla "9 ay" ve "7 ay 15 gün" ibarelerinin yazılması suretiyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi uyarınca İzmir 12. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.05.2025 tarihinde karar verildi.