muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15902, Karar No: 2016/9486, Tarih: 23.05.2016

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 23.05.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1899, Karar No: 2018/8520, Tarih: 11.07.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/1899 E.  ,  2018/8520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

I- İİK'nın 337/a maddesine ilişkin kurulan hükümlere yönelik incelemede;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık ...'ya tebliğ edilen duruşma davetiyesinin iade edildiği anlaşılmakla, İİK'nın 349. maddesinin 5. fıkrasına uygun olarak, duruşmaya gelmediği takdirde yargılamanın yokluğunda yapılabileceğine ilişkin şerh bulunan duruşma davetiyesinin usulüne uygun şekilde sanığa tebliğ edilmeden sanığın yokluğunda yargılama yapılarak savunma hakkının kısıtlanması,

Kabule göre;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Suç tarihinin 31/07/2015 olmasına rağmen, karar başlığında 2014 şeklinde gösterilmesi,

II- İİK’nın 333/a maddesine ilişkin temyiz talebine yönelik incelemede ise;

Şikayetçi vekilinin şikayet dilekçesinde İİK’nın 333/a maddesi uyarınca cezalandırılması talebinde de bulunmuş olması karşısında bu talep yönünden bir hüküm kurulmaması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 11/07/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17508, Karar No: 2022/9839, Tarih: 23.05.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/17508 E.  ,  2022/9839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılan vekilinin temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak, REDDİNE, 23/05/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4971, Karar No: 2014/1991, Tarih: 19.02.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/4971 E.  ,  2014/1991 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2011/3028

MAHKEMESİ : Ordu Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13.07.2010

NUMARASI : 2010/81 Esas, 2010/148 Karar

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarına teşebbüs

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Suç tarihinden önce sanığın mahalle komşusu olup 13 yaşı içerisinde bulunan mağdureyi okul dönüşü takip edip beraber gezmeyi teklif etmesinin ardından aldığı olumsuz yanıt üzerine olay günü okuldan evine dönen mağdureyi sokakta görünce yanına geldiği ve birlikte dolaşmayı teklif ettikten sonra öpmek için kucaklamak istediği mağdurenin bağırıp kaçması nedeniyle vâki eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı dosya içeriğinden anlaşılmakla anılan olayla ilgili yapılan yargılama sırasında İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kuruluna sevk edilerek muayenesi yapılan mağdure hakkında düzenlenen 23.11.2009 günlü, 4603 sayılı raporda maruz kaldığı olaydan dolayı ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede travma sonrası stres bozukluğu gelişmesi nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının bozulduğunun bildirilmesi karşısında, anılan rapor esas alınarak sanığın cezası TCK.nın 103/6. maddesi uyarınca artırılmış ise de, cebir tehdit veya hile gibi iradeyi etkileyen herhangi bir hal olmaksızın ve fiziksel temasta bulunulmaksızın gerçekleştirilen eylem nedeniyle sanığın kastettiğinden daha farklı ve ağır bir neticenin meydana geldiği, TCK.nın 23. maddesi uyarınca gerçekleşen fakat kastetmediği bu neticeden sanığın sorumlu tutulabilmesi için en azından taksirle hareket etmiş olması gerektiği, somut olayda sanığın dosyaya yansıyan sosyal ve kültürel durumu, eğitim düzeyi, kişisel özellikleri, tarafların yaşları ve olayın gerçekleşme biçimi nazara alındığında ağır netice olarak ortaya çıkan mağdurenin ruh sağlığındaki bozulmanın sanık tarafından öngörülemeyeceği ve taksirle dahi hareket etmesinin söz konusu olmadığı, meydana gelen bu zararın ancak TCK.nın 61. maddesi kapsamında cezanın bireyselleştirilmesinde alt sınırdan uzaklaşmada dikkate alınabileceği gözetilerek sanık hakkında hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

Sanığın mağdureye yönelik işlediği eylem nedeniyle TCK.nın 103/1. maddesine göre belirlenen ceza üzerinden suçun teşebbüs safhasında kalmasından dolayı aynı Kanunun 35/2. maddesi ile indirim yapıldıktan sonra mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu göz önüne alınarak cezanın TCK.nın 103/6. maddesi ile artırılması gerekirken ruh sağlığının eylem nedeniyle bozulması durumunda neticesi itibarıyla ağırlaşmış halin meydana gelmesi nedeniyle artık teşebbüsten söz edilemeyeceği hususu nazara alınmadan ve TCK.nın 61/5. maddesindeki sıralamaya aykırı düşecek şekilde TCK.nın 103/1-6, 35/2 ve 62/1. maddeleri ile uygulama yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15181, Karar No: 2011/5756, Tarih: 09.05.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/15181 E.  ,  2011/5756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... köyü ... parsel sayılı 8465,48 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu ve Hazine adına tescil edilmesi gerektiği iddiası ile dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine, ... parselin tespit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede tespit tarihinden önce 1990 yılında yapılan ve kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

Dava konusu taşınmaz belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak davalı adına tespit edilmiş; davalı yargılama sırasında 68 nolu vergi kaydını dayanmıştır ve dayanılan vergi kaydı 20 ar (2000 m2) yüzölçümündedir ve keşif sırasında dinlenen mahalli bilirkişi vergi kaydının davalı taşınmaza uyduğunu bildirmiş olduğu gibi mahallinde yapılan keşif sonucu alına 18.07.2010 tarihli bilirkişi raporunda da çekişmeli taşınmazın (A) ile gösterilen 3260,15 m2'lik kısmının orman sayılmayan (B) ile gösterilen 5205,33 m2'lik kısmının orman sayılan yerlerden olduğu bildirilmiştir. Çekişmeli taşınmazın sınırlarında eylemli orman alanı bulunmakta olup vergi kaydı miktar fazlasının taşınmazın sınırlarında bulunan orman parselinden açıldığının ve zilyetlikle kazanılacak yerlerden olmadığının kabulü gerekir. Bu nedenle, dava keşif sırasında dinlenen bilirkişi kurulu tarafından düzenlenen 18.07.2010 tarihli bilirkişi raporu esas alınarak orman sayılmayan yelerden olduğu belirlenen ve (A) ile gösterilen kısım içinde kalan (gerçek kişiler adına tespit görerek kadastro tespiti itirazsız kesinleşen 241 ada 12 parsel sabit sınır kabul edilerek) vergi kayıt miktarı (2000 m2) kadar yerin davalı adına miktar fazlasının ormandan açıldığı kabul edilerek orman vasfı ile Hazine adına tesciline karar verilmesi gerekirken aksı düşünce ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 09/05/2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4237, Karar No: 2018/4932, Tarih: 05.12.2018

**16. Ceza Dairesi         2018/4237 E.  ,  2018/4932 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK’nın 314/2, 53, 58/9, 63 ve 3713 sayılı Kanunun 5. maddesi uyarınca hükmedilen mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar temyiz edilmekle incelendi;

Muş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.09.2017 tarihli hükmünden sonra, 18.09.2017 tarihinde dosyaya sanık müdafii olarak vekaletname ibraz eden Av. ...’in adresinin vekaletnamede, “Tahıl pazarı mahallesi, ... sokak, ... ... işmerkezi, .../Antalya” olarak yazılı olmasına rağmen Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi tarafından verilen istinaf başvurusunun reddine ilişkin kararın “Balbey mahallesi, ... ... caddesi, yerebakan iş merkezi kat:... no:... .../Antalya” adresine tebliğe çıkartıldığı, adresin kapalı olması sebebiyle tebligatın iade edildiği, sanık müdafiinin UYAP’tan öğrendiğini beyan ettiği kararı 22.02.2018 tarihli dilekçesi ile gerekçe göstermeksizin temyiz ettiği, 5271 sayılı CMK’nın 295. maddesi uyarınca “temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir” şeklinde düzenlemenin bulunduğunun anlaşılması karşısında; Av. ...’e usulüne uygun olarak gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, gerekçe içeren temyiz dilekçesi vermesi halinde bu temyiz talepleri yönünden ek tebliğname de düzenlendikten sonra iadesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.12.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11420, Karar No: 2024/12661, Tarih: 26.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/11420 E.  ,  2024/12661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/93 E., 2024/272 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince 15.02.2022 tarihli karar ile; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince 01.12.2022 tarihli karar ile; İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve yeniden yargılama yapılmak üzere dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı sonrasında İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun kesinlik sınırı kapsamında kaldığından reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun ise esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 23.01.2024 tarihli kararı ile; davalı vekilinin tüm davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk Lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Somut uyuşmazlıkta 696 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname kapsamında 02.04.2018 tarihinde sürekli işçi kadrosuna geçen davacının ücretinin eksik ödendiği iddiasına bağlı fark alacak taleplerinin reddine karar verildiği, hüküm altına alınan alacağın ise davalı bakımından kesinlik sınırını aşacak mahiyette ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmıştır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uygun olarak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

26.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6901, Karar No: 2025/213, Tarih: 08.01.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/6901 E.  ,  2025/213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/476 Esas, 2022/38 Karar

DAVACILAR : ... vd. vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 02.11.2018

KARAR : Kabul

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı idare vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar davalı idare vekilince temyiz edilmiş, vekâletnamesinde davadan feragat yetkisi bulunan davacılar vekili 03.01.2024 tarihli dilekçesi ile davadan feragat ettiğini açıkça, kayıtsız ve şartsız olarak bildirmiş ve Dairemizce temyiz incelemesi aşamasında ortaya çıkan feragat hususunda İlk Derece Mahkemesine ek karar verilmek üzere dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 29.02.2024 tarihli ek kararı ile davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

İlk Derece Mahkemesince feragata ilişkin olarak verilen ek karar da asıl kararın tabi olduğu kanun yoluna tabidir. Temyiz başvurusuna konu edilen ek kararın incelemesinin kararın verildiği tarihteki yasal düzenlemeye göre Bölge Adliye Mahkemesince yapılması gerekmekte olup dosyanın bir karar verilmek üzere İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmek üzere İlk Derece Mahkemesine iadesine karar verilmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere MAHALLİNE İADESİNE,

08.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15767, Karar No: 2021/280, Tarih: 05.01.2021

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/15767 E.  ,  2021/280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, 6136 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık hakkında müştekiyi kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e maddeleri uyarınca tayin edilen "1 yıl 6 ay" hapis cezasının, TCK'nin 87/1-c maddesi uyarınca bir kat artırılması sırasında ''2 yıl 12 ay'' hapis cezası yerine hesap hatası yapılarak "2 yıl 2 ay" hapis cezası olarak belirlenmesi, TCK'nin 87/1-son maddesi uyarınca cezanın 5 yıla çıkartılması nedeniyle sonuç ceza değişmediğinden, bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık ve sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

a) 19.11.2015 tarihli Jandarma Ast. Çavuşu tarafından düzenlenen bilirkişi raporunda dava konusu bıçağın 6136 sayılı yasa kapsamında olduğu ve vehamet arz ettiği belirtilmiş ise de; suça konu bıçağın Adli Tıp Kurumuna gönderilerek 6136 sayılı Kanun'un 15/1-2. maddesinde sayılan vahim bıçaklardan olup olmadığı hususunda görüş alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Sanık hakkında hükmedilen adli para cezalarının 5237 sayılı TCK'nin 52/4. maddesi uyarınca taksitlendirilmesine karar verilirken taksit sayısının (4) dörtten az olamayacağı gözetilmeden iki (2) taksit ile ödenmesine hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.01.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17162, Karar No: 2020/1514, Tarih: 04.03.2020

**1. Hukuk Dairesi         2016/17162 E.  ,  2020/1514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'nin raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Davacılar, davalı ile ortak mirasbırakan babaları ...’nin maliki olduğu 241 ada 2 parsel sayılı taşınmazdaki 2/14 payını kendi üzerinde bırakarak geriye kalan 12/14 payını dava dışı ...’ı ara malik olarak kullanmak suretiyle kız çocuklarından mal kaçırmak amacıyla muvazaalı olarak davalıya temlik ettiğini ileri sürerek miras payları oranında tapu iptali ve tescil istemişlerdir.

Davalı, mirasbırakanın borçlarını ödemek amacıyla taşınmazı dava dışı ...'ye sattığını, kendisinin ekonomik durumu düzelince manevi değeri olduğundan taşınmazı bedelini ödeyerek devraldığını, muvazaanın bulunmadığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, mirasbırakanın temlikteki amacının mirasçılardan mal kaçırmak olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden, 241 ada 2 parsel sayılı taşınmazın tamamı mirasbırakan adına kayıtlı iken mirasbırakanın taşınmazdaki 2/14 payını kendi üzerinde bırakıp geriye kalan 12/14 payını 05.11.2007 tarihinde dava dışı ...'a 3.000,00 TL bedelle (keşfen saptanan 146.457,96 TL) satış suretiyle temlik ettiği, ...'nin de taşınmazı 13.05.2009 tarihinde davalı ...'a 2.800,00 TL bedelle (keşfen saptanan 169.513,74 TL) devrettiği, 1932 doğumlu mirasbırakan ...'nin 20.09.2011 tarihinde öldüğü geriye mirasçıları olarak kendisinden sonra ölen eşi ..., çocukları olan davanın tarafları ile dava dışı ...'nin kaldığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.