muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/20066, Karar No: 2013/16163, Tarih: 03.10.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/20066 E.  ,  2013/16163 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, 19.04.2008 tarihinde davalı işyerinde aşçı olarak çalışmaya başladığını, 23.12.2011 tarihinde rahatsızlığı sebebi ile rapor aldığını, rapor bitimi olan 02.01.2012 tarihinde işe başlamak için işyerine gittiğinde işveren tarafından ücretsiz izne çıkmaya zorlandığını, çalışmak istediğini ancak işverenin ücretsiz izne göndermek konusunda kararlı olduğunu, bu nedenle Manavgat 2. Noterliğinden keşide ettiği 03.01.2012 tarih ve ... sayılı ihtarname ile iş akdini feshederek yasal haklarının ödenmesinin talep ettiğini, fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile yıllık izin ve fazla çalışma ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının mevsimlik işçi olarak çalıştığını, davacının çalıştığı otelin 3 yıldır sezonluk faaliyet gösterdiğini, otelin Aralık ayı başından Şubat ayı ortasına kadar kapandığını, raporlu olması sebebiyle davacıya askı bildiriminin posta yolu ile gönderildiğini, davacının iş akdinin davalı işveren tarafından feshedilmeye çalışılmadığını, davacının fazla mesai yapmadığını, mutfak departmanında çalışan işçilerin çalışma saatlerinin tespiti için keşif yapılmasını talep ettiklerini, mutfak departmanında 3 vardiya sistemi ile çalışma yapıldığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının fazla mesai ücretlerinin ödendiğinin davalı tarafından ispatlanamadığından davacının iş akdini haklı nedenle feshettiği kanaatine varılarak kıdem tazminatına hak kazanacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacı fesih ihtarnamesinde işveren tarafından ücretsiz izne gönderilmeyi kabul etmediğini, bu nedenle iş akdini feshettiğini, fazla çalışma ücreti alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek iş akdini feshettiğini bildirmiştir. Davacıya ait SGK kayıtlarının incelenmesinde ve tanık beyanlarından davacının sezonluk çalışan olduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle davacının bu fesih sebebi yerinde değildir.

3-Davacı davalı işyerinde 08.00-23.00 saatleri arasında çalıştığını, yaz ve kış aylarında yapılan düğünlerde, galalarda, Türk gecelerinde 08:00-24:00 saatleri arasında çalıştığını, bazen gece 02:00’ye kadar çalıştığını, fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini, 2008 yılında ise otelin inşaatta olduğu dönemde inşaata kum taşıyıp, havuz temizliği, temizlik vs işleri yaptığını, bu dönemde 07:00-23:00 saatleri arasında çalıştığını ileri sürmüştür.

3-Davacı davalı işyerinde 08.00-23.00 saatleri arasında çalıştığını, yaz ve kış aylarında yapılan düğünlerde, galalarda, Türk gecelerinde 08:00-24:00 saatleri arasında çalıştığını, bazen gece 02:00’ye kadar çalıştığını, fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini, 2008 yılında ise otelin inşaatta olduğu dönemde inşaata kum taşıyıp, havuz temizliği, temizlik vs işleri yaptığını, bu dönemde 07:00-23:00 saatleri arasında çalıştığını ileri sürmüştür.

Davalı, davacının fazla mesai yapmadığını, mutfak departmanında işçilerin 3’lü vardiya sistemine bağlı olarak 8 saat çalıştıklarını, tüm işçilerin 1 saat öğle yemeği arası bulunduğunu savunmuştur.

Davacı tanıkları, davacının sabah 08:00-08.30’dan akşam 17.30-18:30’a kadar çalıştığını, 2008 yılında 3 ay süreyle otel inşaatında normal mesaisinden sonra 22.30 a kadar çalıştığını, haftada 1 gün Türk gecesi olduğunda da 22.30 a kadar çalıştığını, davalı tanıkları ise davacının 08.00-08.30’dan akşam 17.00’ye kadar çalıştığını, davalı işyerinde 3 vardiya sistemi ile çalışıldığını beyan etmişlerdir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda; davalı tanık beyanlarına göre davacının fazla mesai alacağı olmadığı, davacı tanık beyanlarına göre davacının haftada 8 saat fazla mesai yaptığı, 2008 yılının son üç ayında otel inşaatında çalıştığı dönemde davacının haftada 10,5 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmış ise de davacı tanıklarının davalıya karşı davalarının olduğu beyanlarından anlaşılmaktadır.

Bu tespit karşısında; davacının fazla çalışma ücretine ilişkin fesih sebebine gelince davacının yaptığı işte çalışan kaç işçi olduğu işyeri kapasitesine göre personel sayısının 3 vardiyalı çalışmaya uygun olup olmadığının SGK kayıtları getirtilerek gerekirse işyerinde keşif yapılarak belirlenmesi ile davacının fazla mesai alacağı olup olmadığı ve davacı feshinin haklı olup olmadığı bu sonuca göre değerlendirilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 03.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1892, Karar No: 2020/2100, Tarih: 15.05.2020

**16. Ceza Dairesi         2019/1892 E.  ,  2020/2100 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma 22.11.2016 (sanık ... hakkında)

Hüküm : Sanıklar hakkında;

TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 3, 5/1, TCK’nın 62, 53/1-2-3, 58/9, 63 maddeleri gereği kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanıkların örgütle iltisaklı olması nedeniyle kapatılan okullara çocuklarını göndermesinin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ... ve sanıklar müdafilerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın İzmir 17. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.05.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2195, Karar No: 2024/4573, Tarih: 13.05.2024

**4. Hukuk Dairesi         2024/2195 E.  ,  2024/4573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 09.01.2024

SAYISI : 2023/3546 E., 2023/3673 K.

HÜKÜM/KARAR : İstinaf İsteminin Kabulü ile Hükmün Kaldırılarak Yeniden Esas

Hakkında Hüküm Kurulmak Suretiyle Davanın Kısmen Kabulü/ Temyiz Başvurusunun Kesinlikten Reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tavşanlı 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/227 E., 2023/59 K.

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 09.01.2024 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davalı ... vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 09.01.2024 tarihli ek kararına ilişkindir.

Tasarrufun iptali davalarında dava değerini, takip konusu alacak ile dava konusu şeyin değerinden hangisi az ise o değer oluşturur. Dosya içeriğine göre dava konusu taşınmazın tasarruf tarihindeki gerçek değeri ise; 98.540,91 TL olup, temyize konu edilen bu miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 09.01.2024 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı peşin alınan harcın onama harcına mahsubuna,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27988, Karar No: 2013/20081, Tarih: 16.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/27988 E.  ,  2013/20081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir.Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre;Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir.İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir.Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir.İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir.Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre,herkes özel ve aile yaşamına....saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir.Geniş manada tanımlanan aile,anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir.Aile yaşamına saygı hakkı,anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi,bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ... (Yıldırım) vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 13.11.1991 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de;

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 16.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11729, Karar No: 2020/6802, Tarih: 30.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/11729 E.  ,  2020/6802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, ibadethanelere ve mezarlıklara zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve ibadethanelere ve mezarlıklara zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuğun iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün yapılan incelemesinde;

Doğrudan tayin edilen adli para cezasının miktarı itibarıyla hüküm tarihinde yürürlükte bulunan ve 14.04.2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a 6217 sayılı Yasa ile eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi olanaklı bulunmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuğun hırsızlık ve ibadethanelere ve mezarlıklara zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin yapılan incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuğun eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a, 153, 31/2. maddelerine uyan suçların gerektirdiği cezaların türleri ve üst sınırlarına göre; aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 6 yıllık kesintili dava zamanaşımı süresinin, suçların tarihi olan 03.05.2013 gününden, incelemenin yapıldığı tarihe kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkındaki açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 30.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/33523, Karar No: 2017/3192, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/33523 E.  ,  2017/3192 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12542, Karar No: 2022/6009, Tarih: 28.03.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12542 E.  ,  2022/6009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılan ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak, REDDİNE, 28/03/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13044, Karar No: 2010/13101, Tarih: 29.12.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/13044 E.  ,  2010/13101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EDREMİT 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/06/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalılar adına kayıtlı 442 parsel sayılı taşınmazın bir kısmının kıyı- kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürerek, bu kısmın kaydının iptalini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve sicil kaydının kütükten terkini isteğine ilişkin olup, mahkemece 3402 Sayılı Yasanın 12/3 maddesine bir takım ilaveler getiren ve 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı yasa hükümleri gözetilerek davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, her dava açıldığı tarihdeki koşullara tabidir. İdare tarafından belirlenen kıyı kenar çizgisinin iptali konusunda açılan davanın sonucunun eldeki davayı etkileyeceğinde kuşku yoktur.İdare mahkemesinde açılan dava reddedilip kesinleşmişse idari yargı kararı ile idarece çizilen kıyı kenar çizgisi 28.11.1997 tarih 5/3 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince tarafları bağlayacağından, fen memuru veya harita mühendisi sıfatını haiz bilirkişi veya bilirkişiler aracılığıyla yapılacak keşifle kesinleşen kıyı kenar çizgisinin saptanması ve böylece çekişmeli taşınmazın veya bir bölümünün tanımı 3621 Sayılı Yasanın 4. maddesinde yapılan kıyıda kalıp kalmadığının belirlenmesi, idari yargıda açılan davanın kabulü halinde ise yerinde uzman bilirkişiler aracılığı ile keşif yapılarak belirlenecek kıyı kenar çizgisine göre taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalıp kalmadığının oluşacak duruma göre davada yargılama giderleri ve bu giderlerden sayılan avukatlık ücretinden davacı veya davalı tarafın hangisinin sorumlu tutulacağı yönünden önem arzetmektedir. Bilindiği üzere; dava tarihi itibari ile davasında haklı olduğu halde dava sırasında yürürlüğe giren bir yasa hükmü veya çıkan bir İçtihadı Birleştirme kararı gereğince haksız duruma düşen tarafın davasının reddi gerektiğinde yargılama giderlerinden sorumlu tutulmasına olanak yoktur.Hal böyle olunca, yukarıda belirtilen ilke ve olgular doğrultusunda taşınmazın kıyı-kenar çizgisi içerisinde kalıp kalmadığının belirlenmesi ve oluşacak duruma göre yargılama giderlerinin hüküm altına alınması gerekirken değinilen husus gözardı edilerek, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.Davacının, bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile hükmün açıklanan nedene hasren HUMK'nun 428. maddesi gereğince oy çokluğuyla BOZULMASINA, 29.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

- KARŞI OY YAZISI-