muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/18234, Karar No: 2014/24457, Tarih: 21.10.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/18234 E.  ,  2014/24457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2014

NUMARASI : 2013/501-2014/119

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından, bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla icra takibine başlandığı, örnek (10) numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine borçlunun yasal sürede icra mahkemesine yaptığı başvuru üzerine, mahkemece senette vade gününün açık bir şekilde 30.11.2013 olarak yazıldığı, yasal zorunluluk olmayan (4 ay) ibaresinin vade olarak dikkate alınmayacak bir husus olduğu ve senedin geçerliliğini etkilemediği gerekçesi ile istemin reddine karar verildiği görülmektedir.

T.T.K.nun 778. maddesinin göndermesi ile bonolar hakkında da uygulanması gereken aynı Kanunun 703. maddesine göre, çift vadeli olarak düzenlenen senetler, bono vasfında sayılamaz.

Somut olayda 11.23.2013 tanzim tarihli senedin ödeme günü kısmına rakamla 30.11.2013 yazılmışken, vade kısmına ayrıca (4 ay) ibaresinin yazıldığı, böylece senedin çift vadeli olarak düzenlendiği, dolayısıyla takibe dayanak yapılan senedin bono vasfını haiz olmadığı anlaşılmaktadır.

O halde, mahkemece İİK.nun 170/a maddesi gereğince takibin iptaline karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1363, Karar No: 2014/11159, Tarih: 30.05.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/1363 E.  ,  2014/11159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mudanya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2007

NUMARASI : 2006/131-2007/170

Hazine ile S.. K.. ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali, men'i müdahale ve yıkım davasının kabulüne dair Mudanya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 15.05.2007 gün ve 131/170 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, mülkiyeti kayden davalıların murisine ait olan 112 ada 2 parsel sayılı taşınmazın 3621 sayılı Kıyı Kanunu'na göre kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını açıklayarak davalı adına olan tapu kaydının iptali ile dava konusu taşınmaza yapılan müdahalenin men'i ve taşınmaz üzerindeki yapının kal-i ne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili; dava konusu taşınmazın tapu kaydına güvenilerek iyi niyetle satın alındığını ve kıyı kenar çizgisi dışında kaldığını açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile, dava konusu 1133 ada 2 parsel (eski 112 ada 2 parsel) sayılı taşınmazın tapu kaydının iptaline, davalıların taşınmaza müdahalesinin men'i ile taşınmaz üzerinde bulunan binanın kal'ine karar verilmiştir.

Hüküm, davalılar vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından: Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına, dava evrakı ile dava konusu 1133 ada 2 parsel (eski 112 ada 2 parsel) sayılı taşınmazın tamamının 3621 sayılı Kıyı Kanunu uyarınca kıyı kenar çizgisinin deniz yönünde kaldığı belirlendiğine göre davalılar vekilinin tapu iptali ve müdahalenin men-i taleplerine yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Bundan ayrı; dosya arasında yer alan Bursa Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Müdürlüğü'nün 24.04.2002 tarihli yazısında; dava konusu taşınmazın TKTVYK'nun 2.07.1987/ 3439 sayılı kararıyla belirlenen kentsel sit alanında ve Bursa Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 09.05.1992 gün ve 2454 sayılı kararıyla onaylı Koruma Amaçlı İmar Planında B-3 nizamındaki yapı adasında kaldığı belirtilmiştir. Uzman bilirkişiler tarafından dosyaya sunulan 19.10.2006 tarihli bilirkişi raporunda; dava konusu taşınmazın 12 Eylül Caddesinde Mütareke Binasının 100 metre batısında yer aldığı rapor edilmiştir. Ne var ki, yıkımı istenen yapı hakkında Bursa Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Müdürlüğü'nün 24.04.2002 tarihli yazısı gereğince bir araştırma yapılmış değildir.

Bilindiği üzere, 2863 sayılı Yasa gereğince koruma kurulunun almış olduğu kararların yapısı gereği idari tasarruf niteliğinde olduğu ve idari yargı yerinde iptal edilmedikçe işlemle ön görülen hukuksal durumun korunacağı tartışmasızdır. Ayrıca 2863 sayılı Yasa'nın 9. maddesine göre; Koruma Yüksek Kurulunun ilke kararları çerçevesinde koruma bölge kurullarınca alınan kararlara aykırı olarak, korunması gerekli taşınmaz kültür ve tabiat varlıkları ve koruma alanları ile sit alanlarında inşaî ve fizikî müdahalede bulunulamaz, bunlar yeniden kullanıma açılamaz veya kullanımları değiştirilemez.

Hal böyle olunca, dosya arasında yer alan Bursa Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Müdürlüğü'nün 24.04.2002 tarihli yazısı ve 2863 sayılı Yasanın ilgili maddeleri göz önünde tutularak dava konusu yapının niteliği bakımından yıkıma konu olup olamayacağının açıklığa kavuşturulması için uzman bilirkişi aracılığı ile yerinde inceleme yapılması, Kültür ve Tabiat Varlıkları Kurulu’ndan görüş alınması, alınan kararların hukuki varlığını koruyup korumadığının saptanması ondan sonra bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün kal talebi yönünden 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 30.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10179, Karar No: 2016/15098, Tarih: 15.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/10179 E.  ,  2016/15098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketinin düzenlediği faturalar ile elektrik aboneliklerine ilişkin haksız olarak kesilen kayıp kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende satış hizmeti, iletim bedeli v.s adlar altında tüketilen enerji bedeli dışında tahsil edilen bedel olan, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 3.500,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslah dilekçesi ile de talebini 10.343,96 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak ve diğer bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile 10.343,96 TL'nin, 3.500,00 TL'sinin dava tarihi olan 12/01/2015 tarihinden, 6.843,96 TL'nin ıslah tarihi olan 23/11/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonesinden tahsil edilen kayıp-kaçak ve diğer bedellerin istirdatı istemine ilişkindir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun Amaç başlıklı 1. maddesinde yasanın amacı açıklandıktan sonra kapsam başlıklı 2. maddesinde “Bu Kanun, her türlü tüketici işlemi ile tüketiciye yönelik uygulamaları kapsar.” hükmüne yer verilmiştir. Yasanın 3. maddesinde Mal: Alışverişe konu olan; taşınır eşya, konut veya tatil amaçlı taşınmaz mallar ile elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri her türlü gayri maddi malları, Satıcı: Kamu tüzel kişileri de dâhil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarla tüketiciye mal sunan ya da mal sunanın adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiyi, Tüketici: Ticari veya mesleki olmayan amaçlarla hareket eden gerçek veya tüzel kişiyi, Tüketici işlemi: Mal veya hizmet piyasalarında kamu tüzel kişileri de dâhil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarla hareket eden veya onun adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiler ile tüketiciler arasında kurulan, eser, taşıma, simsarlık, sigorta, vekâlet, bankacılık ve benzeri sözleşmeler de dâhil olmak üzere her türlü sözleşme ve hukuki işlem olarak tanımlanmıştır.

Bir hukuki işlemin 6502 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilebilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir.

Bir hukuki işlemin 6502 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilebilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir.

Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında re'sen gözetilir. Görev konusunda kazanılmış hak da sözkonusu olmaz.

Somut olayda; davaya 'Tüketici Mahkemesi' sıfatıyla bakılmış olmasına rağmen dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacıya ait 0000 0014 710, 0000 0014 720, 0000 0014 730 ve 0000 0010 450 nolu elektrik aboneliklerinin abonelik durumunu-abonelik tarifesini (mesken mi?, ticari mi?, tarımsal sulama mı?) gösterir, sözleşme, fatura vs. belge dosya içerisinde bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca, mahkemece; davacıya ait abonelikler yönünden, abonelik durumu ve tarifesi (mesken mi?, ticari mi?, tarımsal sulama mı? vs.) saptanarak sonucuna göre görevli mahkemenin belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere 15.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17900, Karar No: 2014/18126, Tarih: 22.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/17900 E.  ,  2014/18126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 10. İş Mahkemesi

TARİHİ : 17/07/2013

NUMARASI : 2011/151-2013/646

Davacı, vergi mükellefi olduğu 20/09/1983-31/12/2000 tarihleri arasında bağkur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının vergi mükellefi olduğu 20.09.1983-31.12.2000 tarihleri arasında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar vermiş ise de; verilen bu karar usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 21.06.2006 tarihli Bağ-Kur'a giriş bildirgesi ile 04.10.2000 tarihinden itibaren Bağ-Kur sigortalısı olarak kayıt ve tescilinin yapıldığı, 20.09.1983-31.12.1995 ve 01.01.1996-31.12.2000 tarihleri arasında vergi mükellefiyetinin olduğu anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümü, sigortalılık niteliğini taşıdıkları halde Bağ-Kur’a kayıt ve tescil yaptırmamış olanlar hakkında Bağ-Kur Kanununda öngörülen düzenlemelerin irdelenmesini zorunlu kılmaktadır.

1479 sayılı Kanunda sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin belirli tarihlerden başlatılmasını zorunlu kılan düzenlemeler yer almaktadır. Bunlardan ilki, “Tescilini yaptırmayanlar hakkında yapılacak işlemler” başlıklı Ek-Geçici 13. madde hükmünde, tescilleri yapılmamış ancak sigortalılık niteliğini taşıyanlar yönünden Yasanın tanıdığı hak ve mükellefiyetlerin 2654 sayılı Kanunun yürürlük tarihi olan 20.4.1982 tarihinden başlatılacağı öngörülmüştür.

619 sayılı KHK’nin Geçici 1. maddesi hükmünde ise; “Bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren başlar. Ancak, 1479 sayılı Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olmak kaydıyla, 20.4.1982 tarihinden bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar vergi dairelerine kayıtlı olarak kendi nam ve hesabına bağımsız çalıştıklarını belgeleyen sigortalıların, vergiye kayıtlı bulundukları süreler, bu süreye ilişkin primleri, ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağı prim tutarı üzerinden ödemek kaydıyla sigortalılık süresi olarak değerlendirilir.”denilmekte olup, 4.10.2000 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, Anayasa Mahkemesi’nin 8.8.2001 tarihinde yürürlüğe giren 26.10.2000 günlü kararı uyarınca 619 sayılı KHK. tüm hükümleriyle iptal edilmiştir.

24.07.2003 tarihli 4956 sayılı Yasa'nın 47. maddesi ile 1479 sayılı Yasa'ya eklenen Geçici 18. maddede, "bu Kanuna göre sigortalılık nitelikleri taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların hak ve mükellefiyetlerinin 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı ancak bu kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olan sigortalıların sigortalılıklarının bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.04.1982-04.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olan hesaplanacak prim borçlarının tamamını tebliğden itibaren bir yıl içinde ödemede bulundukları takdirde bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir.

Kanunda, sigortalılık hak ve yükümlülüklerinin başlaması için öngörülen tarihlerden itibaren, borçlanma hakkı belirtilen bu süreler dahilinde kullanılmalıdır. Bu süreler içinde borçlanma hakkının kullanılmaması halinde ise, sonrasında Bağ-Kur sigortalılığının tespitine olanak bulunmamaktadır. Bilindiği gibi, 1479 sayılı Kanunda 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun hizmet tespitine ilişkin 79/10. maddesine koşut bir düzenleme bulunmamaktadır.

Somut olayda, davacının geçici 18. madde kapsamında yasal süresi içinde vergi mükellefiyetinin bulunduğu dönem için Kuruma başvuru talebinin ve kurumda herhangi bir kaydının olmadığı gözetilmeksizin davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA 22.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15081, Karar No: 2011/27011, Tarih: 26.12.2011

**7. Ceza Dairesi         2009/15081 E.  ,  2011/27011 K.**

**"İçtihat Metni"**

5187 sayılı Basın Kanununa muhalefet suçundan sanık ... (Şirin) hakkında yapılan yargılama sonunda mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Bakırköy 2. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesine dair, Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.09.2007 tarihli ve 2007/211-292 sayılı kararını müteakip, Bakırköy 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.11.2007 tarihli ve 2007/928-798 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar verilmesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ortak yüksek görevli mahkeme sıfatıyla Bakırköy 9. Ağır Ceza Mahkemesince; Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına dair verilen, 21.11.2007 tarihli ve 2007/351 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 06.07.2009 gün ve 35470 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 31.07.2009 gün ve KYB. 2009-176189 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16.07.2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilamında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasasının 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tabi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında resen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5187 sayılı Basın Kanununun 27. maddesinin 1. fıkrasında "Basılmış eserler yoluyla işlenen veya bu kanunda öngörülen diğer suçlardan dolayı açılan davalardan, ağır ceza işlerinden olanlar ağır ceza mahkemelerinde, diğerleri asliye ceza mahkemelerinde görülür.", 2. fıkrasında ise "Bir yerde ağır ceza veya asliye ceza mahkemesinin birden fazla dairesi bulunması halinde bu davalar iki numaralı mahkemede görülür.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan kanunun 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi ……." hükümlerinin yer aldığı;

Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca, 12.07.2007 tarihli, 302 ve 16.07.2007 tarihli, 309 sayı ile, Bağcılar Adliyesinin Bakırköy Adliyesiyle birleştirilmek üzere kapatılmasına ve Bağcılar 2. Asliye Ceza Mahkemesinden devren gelen işlerin Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesinin esasına kaydı ile bu mahkemede görülmesine karar verildiği,

Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin yasa hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, birleştirilen iki adliyenin mahkeme ve iş sayısı ile dosya dağılımını düzenlemeye yönelik olduğu ve mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Bakırköy 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.11.2007 gün ve 2007/351 D.İş sayılı kararının CMK.nun 309/4-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yapılmasına, 26.12.2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Kanun yararına bozma yolu olağanüstü bir kanun yolu olup meselenin bir başka şekilde çözümlenmesi mümkün ise bu yola başvurulamaz.

Görevsizlik konusunda uyuşmazlık olduğundan bu konunun çözümü müşterek yüksek mahkemece yada uyuşmazlık mahkemesince çözülebilir. Mahkemece yanlış görevsizlik kararı verilipte müşterek yüksek mahkemece bu konu kabul gördüğünde dahi dava Yargıtay`a ve Danıştay`a geldiğinde yanlışın düzeltilmesi mümkündür.

İzah edilen nedenlerle kanun yararına bozma talebinin reddi gerektiği düşüncesiyle çoğunluğun kabul kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2020/14810, Karar No: 2021/2836, Tarih: 16.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/14810 E.  ,  2021/2836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dairemizin 08/07/2019 tarihli ve 2019/2104 Esas 2019/12442 Karar sayılı ilamında, gerekçeli kararın müştekiye usulüne uygun olarak tebliğ edilmesi, tebligat belgesi ve sunması halinde temyiz dilekçesinin eklenmesi, ayrıca suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından yapılan temyiz talebi ile ilgili ek tebliğname de düzenlendikten sonra dosyanın Dairemize gönderilmesi gerektiği belirtildiği halde, sadece gerekçeli kararın müştekiye tebliğ edilerek ilgili evrakların dosya arasına alındığı, mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebi ile ilgili ise ek tebliğname düzenlenmeden dosyanın Dairemize gönderildiği; akabinde Dairemizin 02/12/2019 tarihli ve 2019/14011 Esas - 2019/18448 Karar sayılı, 06.01.2020 tarihli ve 2019/14824 Esas – 2020/75 Karar sayılı ve 25.02.2020 tarihli ve 2020/5026 Esas – 2020/3372 Karar sayılı ilamlarında da, suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından yapılan temyiz talebi ile ilgili ek tebliğname düzenlendikten sonra dosyanın Dairemize gönderilmesi gerektiği belirtildiği halde, mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebi ile ilgili ek tebliğname düzenlenmeden, 07.02.2019 tarihli ve 2015/190305 numaralı tebliğname ile dosyanın tekrar Dairemize gönderildiği anlaşılmakla; suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından yapılan temyiz talebi ile ilgili ek tebliğname düzenlenerek Dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na GÖNDERİLMESİNE, 16.02.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.