muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4362, Karar No: 2023/8676, Tarih: 25.09.2023

**10. Hukuk Dairesi         2022/4362 E.  ,  2023/8676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1584 E., 2022/312 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Van 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2016/699 E., 2021/609 K.

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 01.09.2014 tarihli iş kazasından dolayı davacıda oluşan sürekli iş göremezlik nedeniyle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 5.000,00 TL maddi, 200.000,00 TL manevi tazminatın yasal faizi ile davalılardan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde, olayın bir iş kazası olmadığını, müvekkili kurumun sorumluluğunun bulunmadığını, diğer yüklenici şirket bünyesinde çalışan davacının kontrol ve denetimleri ile güvenlik tedbirlerinin alınması sorumluluğunun diğer davalıda olduğunu, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Ant-Pa şirketi vekili cevap dilekçesinde, zamanaşımına uğradığını, davacının 2014 yılında aldığı belge ile bakım, onarım elektrikçisi olarak işe başladığını, iş kazası geçirmediğini, hastane kayıtlarından da anlaşılacağı üzeri uzun yıllardan beridir epilepsi hastalığı olduğunu, bu hastalığa bağlı olarak iş yerinde sık sık nöbet geçirdiğini davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile SGK Rehberlik ve Teftiş Kurulu'nun inceleme raporu ve bilirkişi heyeti tarafından tanzim edilen 16.02.2021 tarihli kusur raporuna göre; davaya konu olay nedeniyle davalıların kaçınılmazlık ve öngörülemezlik ilkesi gereğince kusurlarının olmadığının anlaşıldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde, kusur raporunun gerçeksiz ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, kazalı davacının bünyesel durumunun mutlak etkili olduğu değerlendirmesinin hatalı olduğunu, davacının temizlik görevlisi olarak başlatıldığını, ısıtma sistemi grubunun arızası üzerine çatı arasına çıkmasının istendiğini, temizlik işçisi olmasına rağmen teknisyen işi yaptırıldığını, hiçbir önlem alınmadan oradan düşerek engelli kaldığını, buna rağmen davalıların kusuru olmadığına ilişkin rapor düzenlendiğini, illiyet bağı bulunmasına rağmen illiyet bağının bulunmadığına dair rapor düzenlenmesinin raporun dosyanın incelenmeksizin hazırlandığının göstergesi olduğunu, dosyanın ATK Üst Kuruluna gönderilmesi talebine rağmen mahkemenin bu talebi reddettiğini, Yargıtay kararlarına göre kaçınılmazlığın etkili olduğu durumlarda TBK'nın 51 inci maddesi çerçevesinde hakkaniyet ilkeleri gözetilerek işçinin %40, işverenin %60 kusurlu olduğuna karar verileceğini belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davaya konu olayın 01.09.2014 tarihinde davacının elektrik teknisyeni olarak çalıştığı esnada soğutma ısıtma sistemindeki arıza ile ilgili onarım işi için çatı katında bulunan teçhizat ve makinelerin bulunduğu yerde yaklaşık 1 metrelik havalandırma borularının üzerinden geçerken yere atladığı ve ayakları üzerine indiği esnada sağ kol ve ayağının uyuşması ve güçsüzleşmesi şeklinde meydana geldiği, Sosyal Güvenlik Kurumunca iş kazası olarak kabul edilen 01.09.2014 tarihli kazanın meydana gelmesinde dosyada mevcut 05.07.2018 tarihli SGK inceleme raporu uyarınca olayda öngörülemezlik ve kaçınamazlık durumunun bulunduğu, bu nedenle işverenin kusur sorumluluğunun bulunmadığının belirtildiği, İlk Derece Mahkemesince alınan heyet raporunda davacının geçirmiş olduğu felcin kişinin sadece yaşı itibariyle dahi tamamen kendi bünyesinden kaynaklanabilecek bir hastalık olduğunu, bu felcin ortaya çıkmasında iş yeri koşullarının olup olmadığının uzmanlık dışı olduğunun belirtildiği, yine 16.02.2021 tarihli içerisinde nöroloji uzmanı bulunan kusur heyet raporu içeriğine göre illiyet bağını oluşturacak iş kazasına sebebiyet verecek doğrudan ya da dolaylı herhangi bir eylem/eylemsizliğin ihmalin olmadığı olayın meydana gelmesinde davalıların etkili olmadığı, davacının bünyevi durumunun mutlak etkili olduğu yönünde değerlendirmenin yapıldığı, yapılan değerlendirmenin dosya içeriğine olayın meydana geliş şekline 4857 sayılı İş Kanun'u ile 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanun'u ve İş Sağlığı ve Güvenliği Tüzüğü Hükümleri ile İş Ekipmanlarının Kullanımında Sağlık ve Güvenlik Şartları Yönetmeliği hükümlerine uygun olduğu ve itibar edilebilir nitelik taşıdığı anlaşıldığından davalı tarafın istinaf isteminde haklı olmadığı, dosyada mevcut raporlar uyarınca davacının şahsi bünyevi durumu ve önceki rahatsızlığının sebebiyet verdiği, davacının alınan raporlar uyarınca 1 metre yükseklikten atlamanın beyin kanaması ve damar yırtılması gibi sonuçlar ortaya çıkarabilecek veya felce neden olabilecek durum olabileceği ancak davacının dosyadaki olay sonrasındaki görüntülemede buna ilişkin bir bulgu elde edilmediğine dair değerlendirme yapıldığının görüldüğü, tüm bu deliller ve raporlar nazara alındığında davacıda meydana gelen rahatsızlığın iş yerindeki çalışması ile bağlantılı olduğuna dair delil veya belirlemenin bulunmadığı anlaşıldığından davalıların kusurlarının bulunmadığına dair İlk Derece Mahkemesinin değerlendirmesinin yerinde olduğu, davacı tarafça davacının temizlik elemanı olarak işe alındığı ancak teknik personel olarak çalıştırıldığı istinaf talebi açısından yapılan değerlendirmede ise davacının mevcut işe giriş çıkış bildirgelerinde teknik personel olarak çalıştığı, davacı vekilinin 09.09

.09.2016 tarihli dilekçe içeriğinde teknik personel olarak çalıştığı, sunulan özlük dosyasında elektrikçilik bölümüne ilişkin kalfalık belgesinin bulunduğu anlaşıldığından davacı vekilinin bu yönü amaçlayan istinaf talebi yerinde görülmediği, mevcut YSK ve ATK 3. İhtisas Kurulları raporuna göre maluliyet oranlarının %40,2 olarak belirlendiği, maluliyet oranının bu şekilde kesinleştiği, davacının dosyanın ATK'ya gönderilmesi yönündeki istinaf talebinin yerinde olmadığı, düzenlenen raporlar uyarınca davalı işverenlerin tarafın kusurun bulunmadığı, meydana gelen olayla ilgilerinin bulunmadığı, olayın davacının bünyevi durumu nedeniyle meydana geldiği belirtildiğinden davacı tarafın kaçınılmazlık durumunda %40 oranında davacının kusurlu olduğu, %60 işverenin kusurlu olduğu, kabul edilerek değerlendirme yapılması talebinin dosya içeriğine ve mevcut olaya uygun bulunmadığı anlaşılmakla bu yönü amaçlayan istinaf talebinin yerinde görülmediği, hükme esas alınan kusur raporlarının dosyada içeriğine uygun olup itibar edilebilir nitelik taşıdığı gerekçesi ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, kusur raporunun yetersiz olduğunu, davacının temizlik işçisi olarak alındığını, ancak görevi olmamasına rağmen çatıya çıkarıldığını ve düşerek engelli kaldığını, ATK 2. Üst Kurulundan rapor alınmasına ilişkin talebinin dikkate alınmadığını, kaçınılmazlık söz konusu olduğundan işverenin %60 kusurlu olduğunun kabul edilmesi gerektiğini belirterek temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanun'un 417 inci maddesi, 5510 sayılı Kanun'un 13, 16 ve 20 inci maddeleri ile 4857 sayılı İş Kanun'un 77 inci maddesi, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanun'un 4 üncü maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7687, Karar No: 2012/20635, Tarih: 14.06.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/7687 E.  ,  2012/20635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/03/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 22.12.2011 tarih, 11946/30015 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki  borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklının talebi üzerine, icra müdürlüğünce 20.04.2010 tarihinde borçlu şirket adına kayıtlı olması halinde 121/78 numaralı 05.02.2007 tarihli, 116/29 numaralı 09.09.2004 tarihli ve 01.09.2004 tarihli 116/27 numaralı ilaç ruhsatlarının haczine karar verildiği ve bu doğrultuda T.C.Sağlık Bakanlığı'na haciz yazısı gönderildiği anlaşılmıştır.

T.C.Sağlık Bakanlığı 28.04.2010 tarihli cevabıyla, 09.09.2004 tarih 116/29 sayı, 05.02.2007 tarih 121/78 sayı ve 01.09.2004 tarih 116/27 sayı ile düzenlenen Yabancı Tıbbi Müstahzarlar Ruhsatnamesinin borçlu  Şti. adına kayıtlı olup, ruhsata esas dosya üzerine hacizle ilgili kaydın konulduğunun bildirildiği görülmüştür.

İİK.nun 85.maddesi uyarınca, borçlunun kendi yedinde veya üçüncü şahısta olan taşınır ve taşınmazlarından ve alacak ve haklarından borcu karşılayacak kadarı haczolunur. Buna göre bir mal veya hakkın haczedilebilmesi için öncelikle borçluya ait olması zorunludur. Kural olarak borçlunun her türlü mal ve hakkı haczedilebilir. Hangi malların kısmen veya tamamen haczedilemeyeceği, İcra ve İflas Kanununda tahdidi olarak sayılmış olup, bu sayılanların dışında olup da her hangi bir özel kanunla haczedilemeyeceğine ilişkin bir düzenleme bulunmayan borçluya ait bütün mal ve hakların haczi kabildir.

Ancak İcra ve İflas Kanununda düzenlenmemekle birlikte maddi hukuk kurallarına göre bir kısım mal ve hakların da haczi mümkün değildir. Buna göre, maddi hukuka göre başkasına devri yasak olan mal ve haklar haczi de edilemez. Yine bir mal veya hakkın haczedilebilmesi için, tek başına ekonomik bir değer ifade etmesi ve bu değerin hukuksal dayanağının bulunması zorunludur(Hukuk Genel Kurulu'nun, 06.12.2006 tarih, 2006/12-765 esas, 2006/765 karar sayılı kararı).

Ancak İcra ve İflas Kanununda düzenlenmemekle birlikte maddi hukuk kurallarına göre bir kısım mal ve hakların da haczi mümkün değildir. Buna göre, maddi hukuka göre başkasına devri yasak olan mal ve haklar haczi de edilemez. Yine bir mal veya hakkın haczedilebilmesi için, tek başına ekonomik bir değer ifade etmesi ve bu değerin hukuksal dayanağının bulunması zorunludur(Hukuk Genel Kurulu'nun, 06.12.2006 tarih, 2006/12-765 esas, 2006/765 karar sayılı kararı).

1262 Sayılı İspençiyari ve Tıbbi Müstahzarlar Kanunu'nun 3.maddesi uyarınca "Dahilde imal olunan ispençiyari ve tıbbi müstahzarların ticarete çıkarılmasından ve hariçte yapılanların memlekete ithalinden evvel Sıhhiye ve Muaveneti İçtimaiye Vekaletinden müsaade alınması meşruttur." Buna göre yurt içinde imal edilen veya yurtdışından ithal edilen ilaçların Türkiye'de piyasaya arzı bu Sağlık Bakanlığınca verilecek ruhsata bağlıdır. Öte yandan, ruhsat devrinin nasıl olacağı da 19.01.2005 tarih ve 25705 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan Beşeri Tıbbi Ürünler Ruhsatlandırma Yönetmeliğinin 25.maddesinde düzenlenmiş olup, diğer bilgi ve belgelerden ayrı olarak, ürünün ithal bir ürün olması durumunda, orijin firmanın söz konusu ürünün Türkiye'de ruhsatlandırılması ve satışına ilişkin yetkilendirdiği gerçek veya tüzel kişiyi değiştirdiğine dair orijinal belge ve noter onaylı Türkçe tercümesinin Bakanlığa sunulması zorunlu kılınmıştır. Bütün bu düzenlemeler ışığında ilaç ruhsatlarını yurt içinde imal edilen ve yurtdışından ithal edilen ilaçlara ilişkin ruhsatlar olarak ikiye ayırarak değerlendirmenin doğru olacağı sonucu ortaya çıkmaktadır. Buna göre yurt içinde imal edilen bir diğer ifade ile lisansı yurt içinde bir gerçek veya tüzel kişiye ait ilaçları ruhsatları bu kişilere ait olduğundan, ruhsat sahibinin borcundan dolayı haczedilmelerinde de yasaya aykırılık yoktur.

Ancak yurtdışından ithal edilen ilaçlar hakkında düzenlenen ruhsatlarda, adına ruhsat düzenlenen kişi ilacın gerçek sahibi olmayıp, asıl sahibi orijin (lisans sahibi) firmadır. Bu nedenle, yabancı tıbbi müstahzarlar ruhsatnamesinin devri ise ürünün asıl sahibi olan lisansör firmanın izni ile mümkündür. Bu şekildeki ilaç ruhsatı, ruhsat sahibine ilaç üzerinde müstakil bir hak bahşetmeyip, lisans sahibi ile arasındaki sözleşme ilişkisinden kaynaklı, lisansör firmanın izni olmaksızın başkasına devri mümkün olmayan bir kullanım hakkı vermektedir. Şu hale göre yabancı tıbbi müstahzarlar ruhsatnamesinin devri ancak ürünün asıl sahibi olan orijin (lisans sahibi) firmanın izni ile mümkün olduğuna göre lisans sahibi olmayan kişinin borcundan dolayı haczi de mümkün değildir.

Somut olayda, haczedilen yabancı tıbbi müstahzarlar ruhsatnamesi olduğuna göre, lisans sahibi olmayan takip borçlusunun borcundan dolayı haczedilemez.

Mahkeme kararının bu nedenle bozulması gerekirken dairemizce onandığı anlaşıldığından  borçlunun karar düzeltme isteminin  kabulü ile  gerekmiştir.

Somut olayda, haczedilen yabancı tıbbi müstahzarlar ruhsatnamesi olduğuna göre, lisans sahibi olmayan takip borçlusunun borcundan dolayı haczedilemez.

Mahkeme kararının bu nedenle bozulması gerekirken dairemizce onandığı anlaşıldığından  borçlunun karar düzeltme isteminin  kabulü ile  gerekmiştir.

SONUÇ:Borçlunun karar düzeltme kabulü ile Dairemizin 12.12.2011 tarih ve 2011/11946 Esas - 2011/30015 Karar sayılı  onama kararının kaldırılmasına,  mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 14/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1497, Karar No: 2023/637, Tarih: 16.03.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/1497 E.  ,  2023/637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 46. Hukuk Dairesi

SAYISI :2021/583 E.-2021/743 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 5. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2022/278 E., 2022/851 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen itirazın iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar 85.766,76 TL olup karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 16.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/478, Karar No: 2018/4798, Tarih: 14.05.2018

**21. Hukuk Dairesi         2018/478 E.  ,  2018/4798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : 4. İş Mahkemesi

KARAR

A)Davacı İstemi:

Davacı, ... Emeklilik Sigorta Rejimine giriş tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olduğunun tespitini ve talep tarihini takip eden aybaşı itibariyle yaşlılık aylığı bağlanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalı Cevabı:

Davalı vekili, 3201 sayılı Kanun'a göre Danimarka hizmetlerinin ilk işe giriş tarihi Türkiye'de başlangıç alınmayan ülkeler arasında olduğundan borçlanma yapılan tarihten itibaren geriye doğru gidilerek ilk işe giriş tarihi tespit edildiğinden 31/10/2016 tarihli tahsis talebinin reddedildiğini, Kurumca yapılan işlemlerin usul ve yasaya uygun olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C)İlk Derece Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı : Mahkemece, Türkiye ile Danimarka devleti arasında sosyal güvenlik hakkında sözleşmenin 33. maddesi, 3201 sayılı yasanın 1. maddesi ve 3201 sayılı yasanın 5. maddesinin son fıkrası hükümlerine dayanılarak davanın kabulüne,davacı Sabahat Oruç'un Danimarka ülkesinde Türk vatandaşı olarak sigortalı olarak çalışmaya başladığı 01/09/1981 tarihinin Türkiye'de de sigorta başlangıç tarihi olarak kabulü gerektiğinin tespiti ile davacının tahsis talep tarihini takip eden 01/10/2016 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu; Davalı vekili, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

D)Bölge Adliye Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı :

Bölge Adliye Mahkemesince ; 13.12.1999 tarihinde ...’da imzalanan “Türkiye Cumhuriyeti ile Danimarka Krallığı arasında Sosyal Güvenlik Sözleşmesi' nin "Türk Mevzuatınca Sağlanan Yardımlar" başlıklı 2'nci Kısmının 33'üncü maddesinin 4'üncü fıkrasında yer alan "...ilgili kimsenin Danimarka mevzuatına göre tamamladığı ikamet sürelerinin gerekli miktarı, Türk mevzuatına göre geçirilmiş prim ve sigorta süreleri gibi dikkate alınır..." düzenlemesinde yer alan sigorta süreleri kavramının sigortalılık başlangıç tarihini de kapsadığı, bu hükmün münhasıran kısmi sözleşme aylığına yönelik olmadığı, uluslararası sözleşmelerdeki hükümlerin amaca uygun yorumlanmak suretiyle farklı ülkelerde çalışan Türk vatandaşlarına farklı uygulamalar yapılmasının sosyal devlet ilkesine uygun düşmediği gerekçesi ile mahkeme kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu belirtilerek, davalı Kurum vekilinin istinaf isteminin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.1 bendi uyarınca esastan reddine oyçokluğu ile karar verilmiştir.

E)Temyiz:

E)Temyiz:

Davalı Kurum vekili; ...’nın ilk işe giriş tarihi Türkiye’de başlangıç alınmayan ülkeler arasında olduğundan borçlanma yapılan tarihten geriye doğru gidilerek ilk işe giriş tarihinin tespit edilmesine ilişkin Kurum işleminin yerinde olduğu, sözleşmede hüküm bulunmadığından sigortalılık başlangıcının 3201 sayılı yasanın 5. maddesine göre tespit edilmesi gerektiği gerekçesiyle temyiz yoluna başvurmuştur.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe:

3201 sayılı Kanun'un 5'inci maddesinin son fıkrasına göre, "Sosyal güvenlik sözleşmesi yapılmış ülkelerdeki hizmetlerini, bu Kanuna göre borçlananların, sözleşme yapılan ülkede ilk defa çalışmaya başladıkları tarih, ilk işe giriş tarihi olarak dikkate alınmaz. Ancak, uluslararası sosyal güvenlik sözleşmelerinde Türk sigortasına girişinden önce âkit ülke sigortasına girdiği tarihin Türk sigortasına girdiği tarih olarak kabul edileceğine ilişkin özel hüküm bulunan ülkelerdeki sigortalılık sürelerini borçlananların âkit ülkede ilk defa çalışmaya başladıkları tarih, ilk işe giriş tarihi olarak kabul edilir."

Türkiye Cumhuriyeti ile Danimarka Krallığı arasındaki Sosyal Güvenlik Sözleşmesinin 33’üncü maddesinde , “Bir ... veya Türk vatandaşı ya da geriye kalan hak sahiplerinin, özellikle Türk mevzuatına göre tamamlanan prim veya sigorta süreleri dikkate alındığında, bir aylığa hak kazanma koşullarını yerine getirmediği takdirde, ilgili kimsenin Danimarka mevzuatına göre tamamladığı ikamet sürelerinin gerekli miktarı, Türk mevzuatına göre geçirilmiş prim ve sigorta süreleri gibi ikamet sürelerinin gerekli miktarı, Türk mevzuatına göre geçirilmiş prim ve sigorta süreleri gibi dikkate alınır, ancak söz konusu prim ve sigorta süreleri ile anılan ikamet süreleri çakışmamalıdır.” hükmü yer almaktadır.

Ne var ki; anılan hüküm sigortalı sürelerin aylığa yetmemesi durumunda ikamet sürelerinin de sigortalı sürelerle çakışmaması koşuluyla aylıkta nazara alınabileceğine ilişkin bir düzenleme olup, Türkiye Cumhuriyeti ile ... Krallığı arasındaki Sosyal Güvenlik Sözleşmesi'nde, Danimarka ülkesinde çalışmaya başlanılan veya ... Emeklilik Sigorta Rejimine tabi olunan ilk tarihin Türkiye'de sigorta başlangıcı sayılması gerektiğine dair herhangi bir hüküm bulunmamaktadır. Bu nedenle; davacının sigorta başlangıç tarihinin 3201 sayılı Kanunun 5'inci maddesine göre Türkiye'deki sigorta başlangıç tarihinden borçlanılan süre kadar geriye gidilmek suretiyle belirlenmesi gereği nazara alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.