muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/10134, Karar No: 2012/3396, Tarih: 06.03.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/10134 E.  ,  2012/3396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 14/09/2010

Davacı vekili, müvekkilinin  iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan davalı işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı işveren, davacının performans ve verimliliğinin istenilen düzeyde olmamasından dolayı iş sözleşmesinin geçerli sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece feshin geçerli sebebe dayanmadığı gerekçesi ile feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine, işe başlatma tazminatının dört aylık ücret tutarı olarak ve çalıştırılmadığı süre için en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının belirlenmesine karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında, iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 2. fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

4857 sayılı Kanun'un 18. maddesinin 1. fıkrasına göre, işveren, iş sözleşmesini işçinin davranışlarından kaynaklanan sebeplerle geçerli olarak feshedebilir. İş Kanununun gerekçesinde hangi hallerin işçinin yetersizliği nedeniyle geçerli fesih hakkı bahşedeceği örnek kabilinden sayılmış olup bunlar; ortalama olarak benzer işi görenlerden daha az verimli çalışma;  gösterdiği  niteliklerden  beklenenden  daha  düşük  performansa  sahip olma,  işe  yoğunlaşmasının   giderek  azalması, işe  yatkın  olmama,  öğrenme   ve   kendini   yetiştirme

yetersizliği, sık sık hastalanma, çalışamaz duruma getirmemekle birlikte işini gerektiği şekilde yapmasını devamlı olarak etkileyen hastalık, uyum yetersizliği, işyerinden kaynaklanan sebeplerle yapılacak fesihlerde emeklilik yaşına gelmiş olma hallerdir. Kanunun gerekçelerinde ifade olunan "yetersizlikten kaynaklanan sebepler" dışında, işçiyle yapılan iş sözleşmesi, işyeri personel yönetmeliği, kurumsal çalışma ilkeleri veya işyerine özgü performans değerlendirme kriterlerinde yer alan işçinin verimliği ile ilgili beklentilerin karşılanamaması halinde de geçerli sebeple fesih uygulanabilir.

Performans, en basit tanımıyla verimliliğin ölçülmesidir. İşçinin iş sürecinde harcadığı ve işin üretimine kattığı emeğin kalitesi ve düzeyi, işçinin performansını oluşturur. Birim zamanda işçinin harcadığı emeğin sonucu olan üretimin düzeyi ise işçinin verimliliğini gösterir. Başka bir anlatımla performans, iş sürecinde yer alan emeğin bir boyutu, verimlilik ise birim zamanda harcanan emeğin sonucudur. Buna göre performansı yüksek olan işçinin verimlilik düzeyinin de yüksek olması beklenir.

İşçinin performans ve verimlilik sonuçlarının geçerli bir sebebe dayanak olabilmesi için objektif ölçütlerin belirlenmesi zorunludur. Performans ve verimlilik standartları işyerine özgü olmalıdır. Objektiflik ölçütü o işyerinde aynı işi yapanların aynı kurallara bağlı olması şeklinde uygulanmalıdır. Performans ve verimlilik standartları gerçekçi ve makul olmalıdır. Performans ve verimlilik sonuçlarına dayalı geçerli bir nedenin varlığı için süreklilik gösteren düşük veya düşme eğilimli sonuçlar olmalıdır. Koşullara göre değişen, süreklilik göstermeyen sonuçlar geçerli neden için yeterli kabul edilmeyebilir. Ayrıca performans ve verimliliğin yükseltilmesine dönük hedeflere ulaşılamaması tek başına geçerli neden olmamalıdır. İşçinin kapasitesi yüksek hedefler için yeterli ise ancak işçi bu hedefler için gereken gayreti göstermiyorsa geçerli neden söz konusu olabilir.

Diğer taraftan, performans değerlendirilmesinde objektif olabilmek ve geçerli nedeni kabul edebilmek için, performans değerlendirme kriterleri önceden saptanmalı, işçiye tebliğ edilmeli, işin gerektirdiği bilgi, beceri, deneyim gibi yetkinlikler, işyerine uygun davranışlar ve çalışandan gerçekleştirmesi beklenen iş ve kişisel gelişim hedeflerinde bu kriterler esas alınmalıdır. Bir başka anlatımla, çalışanın niteliği, davranışları ve sonuçta ulaştığı hedef önemli olmaktadır. Bu kriterler çalışanın görev tanımına, verimine, işverenin kurumsal ilkelerine, uyulması gereken işyeri kurallarına uygun olarak objektif ve somut olarak ortaya konmalı ve buna yönelik performans değerlendirme formları hazırlanmalıdır. İşyerine özgü çalışanların performansının değerlendirileceği, Performans Değerlendirme Sistemi geliştirilmeli ve uygulanmalıdır.

İşçinin, belirli bir bekleme süresi içinde saptanan mesleki özelliklerine dayanarak, bu süreden sonra performans ve verim düşüklüğü nedeniyle iş sözleşmesi feshedilirse bu geçerli neden olarak kabul edilemez. Yani bu süre içinde işçinin çalışma standartları ve mesleki özellikleri daha sonraki performans ve verimlilik ölçümü bakımından işverenin kabul ettiği sınırlar olarak dikkate alınır. Ancak bu sınırların altına düşülmesi ve bunun süreklilik göstermesi halinde geçerli neden doğabilir. İşveren, bu sınırların üstünde bir performans ve verimlilik beklentisinde haklı olduğunu ileri sürüyorsa, bu beklentiyi doğrulayacak eğitim ve iş koşullarının iyileştirilmesi gibi performans artırıcı olanakları sağladığını da kanıtlamalıdır.

Somut olayda, davalı işverenlikte 28.02.2009 tarihinden iş akdinin feshedildiği 18.02.2010 tarihine kadar tıbbi tanıtım sorumlusu olarak görev yapan davacının iş sözleşmesi,  işverenlik  tarafından  performans   ve  verimliliğinin   yetersiz   oluşu  nedeniyle

4857 sayılı Kanun'un 17 ve 18. maddeleri gereğince geçerli sebeple feshedilmiştir. Mahkemece, davacının performansının düşüklüğü ile ilgili olarak dosyada herhangi bir veri olmadığı, davalı işverenliğinin delil göstermediği ve davacı yanca dosyaya sunulan delillerden davacının işini düzenli yapan, performansı yüksek bir çalışan olduğu gerekçesiyle feshin geçersizliğine karar verilmiştir. Ancak mahkemenin gerekçesi dosya içeriğine uygun düşmemektedir. Dosya içerisinde bulunan Performans Değerlendirme Raporları dikkate alınmak ve işverenlikte çalışan sair tıbbi tanıtım temsilcilerinin de performans ölçümleriyle davacının performans verileri mukayese edilmek üzere, konularında uzman eczacı, iktisatçı ve pazarlama bilirkişilerinden müteşekkil heyetten rapor alınarak karar verilmesi gerekirken, bu yönde bir araştırma yapılmaksızın eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olup, hüküm bu nedenlerle bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 06.03.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12588, Karar No: 2017/25887, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/12588 E.  ,  2017/25887 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/997, Karar No: 2014/3552, Tarih: 17.06.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/997 E.  ,  2014/3552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İştirak halinde kasten öldürme, 6136 sayılı Yasaya muhalefet.

HÜKÜM : 1- Sanık ... hakkında;

a- Kasten öldürme suçundan; 5237 sayılı TCK.nun 37, 81, 62, 53. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,

b-Yasak bıçak taşımak suçundan beraatine.

2- Sanık ... hakkında;

Kasten öldürme suçundan; 5237 sayılı TCK.nun 37, 81, 62, 53. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına.

3-Sanık ... hakkında;

Yasak bıçak taşımak suçundan beraatine.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Katılan ... isminin, gerekçeli karar başlığında yer almaması, katılan...’nin ise katılan sıfatına yer verilmemesi, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak değerlendirilmiştir.

2-a) Katılanlar ..., ... ve...’nin, sanıklar ... ve ... hakkındaki 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan açılan davaya katılma ve verilen hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunmaması nedeniyle, katılanlar vekilinin bu sanıklar hakkındaki hükümlere yönelik temyiz isteminin,

b) Sanık ... müdafiinin süresinden sonra yaptığı duruşmalı inceleme isteminin,

CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

3- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ... ve ...’nın kasten insan öldürme suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde, sanık ...’ın suçunun niteliği tayin, takdire ilişkin cezalarını azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılanlar vekilinin bir nedene dayanmayan; sanık ... müdafiinin sübuta, suç vasfına, eksik kovuşturmaya, tahrike vesaireye; sanık ...'nın sübuta, eksik kovuşturmaya, tahrike, yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

a) Sanık ...'ın kasten insan öldürme suçundan kurulan ve re’sen de temyize tabi olan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

b) Sanık ...’nın kasten insan öldürme suçundan kurulan hüküm yönünden;

Sanık ...'ın maktulü bıçakla yaralayarak öldürme eylemine, sanık ...'nın ne surette ve hangi eylemi ile doğrudan fail olarak ya da yardım eden olarak katıldığı hususu hükmün gerekçesinde yeterli şekilde tartışılmadan, sanığın TCK.nun 37. maddesi anlamında fail olarak cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu nedenle yerinde görüldüğünden, re'sen de temyize tabi olan hükmün tebliğnamedeki düşünce hilafına (BOZULMASINA), 17/06/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16668, Karar No: 2014/13473, Tarih: 02.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/16668 E.  ,  2014/13473 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İskenderun 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 08.05.2013

No : 2013/303-2013/635

Dava, ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1086 sayılı Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu'nda; yazılı, sözlü, basit ve seri olmak üzere dört yargılama usulü düzenlenmiş iken 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda yazılı ve basit yargılama usulleri düzenlenmiştir.

Bir davada hangi yargılama usulünün uygulanacağı uyuşmazlığın niteliği veya davanın görüleceği mahkemeye göre belirlenmektedir. Bu bağlamda; 5510 sayılı Kanunun 101’inci maddesinde, anılan Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili çıkan uyuşmazlıkların çözümlenmesinde İş Mahkemelerinin görevli olduğu belirtilmiş, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 7’nci maddesinde ise, İş Mahkemelerinde sözlü yargılama usulünün uygulanacağı hüküm altına alınmıştır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 447’nci maddesindeki diğer kanunların sözlü yahut seri yargılama usulüne atıf yaptığı hallerde bu Kanunun basit yargılama usulü ile ilgili hükümlerinin uygulanacağına ilişkin hüküm karşısında; artık, iş mahkemelerinde basit yargılama usulünün uygulanması gerekecektir.

Yazılı yargılama usulü 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda ayrıntılı olarak düzenlenmiş, basit yargılama usulü ise temel özellikleriyle kaleme alınmış, 322/1’inci maddesinde basit yargılama usulü hakkında hüküm bulunmayan hâllerde, yazılı yargılama usulüne ilişkin hükümler uygulanacağı belirtilmiştir. (Hakan P.. O.. A.., M.. Ö.., Medeni Usul Hukuku, 12. Baskı, Ankara 2011, s.586)

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 320’nci maddesinin birinci fıkrasında “mümkün olan hallerde” mahkemenin tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar verebileceği öngörülmüş, ancak “mümkün olan haller”in neler olduğu madde metninde sayılmamıştır.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun “Hukuki Dinlenilme” başlıklı 27’nci maddesi, T.C. Anayasası’nın hak arama hürriyetini düzenleyen 36’ncı maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin adil yargılanma hakkına ilişkin 6’ncı maddesi nazara alındığında “bir dava hakkında karar verilirken duruşma yapılması esastır.” Gerek Avrupa İnsan Hakları

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun “Hukuki Dinlenilme” başlıklı 27’nci maddesi, T.C. Anayasası’nın hak arama hürriyetini düzenleyen 36’ncı maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin adil yargılanma hakkına ilişkin 6’ncı maddesi nazara alındığında “bir dava hakkında karar verilirken duruşma yapılması esastır.” Gerek Avrupa İnsan Hakları

Mahkemesi’nin ve gerekse Yargıtay ve doktrinin kabulü de bu yöndedir. Duruşma yapılmasında amaç, tarafların iddia ve savunmalarını yazılı beyanlar dışında bir kez de sözlü olarak hâkime aktarmalarına imkan tanıyarak, hâkime de bu iddia ve savunmalarda açık olmayan, tereddüt oluşturan konularda soru sormasını sağlamaktır. Tecrübeler bu uygulamanın uyuşmazlıkların sağlıklı çözümü için büyük önem taşıdığını, taraflar ve hâkimin yüz yüze gelmesinin gerçeğe erişimi kolaylaştırdığını göstermektedir. (Ejder Yılmaz, Geçici Hukuki Himaye Tedbirleri, C1, Ankara 2001, s. 888) (Cenk Akil, Terazi Aylık Hukuk Dergisi, Kasım 2012, s.17).

Ayrıca, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Yargılama ile ilgili bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını mahkemenin açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini içeren bu hakkın ve yargılamanın aleniliği ilkelerinin gerçekleşmesinin en önemli aracı duruşma yapılmasıdır.

Duruşma yapılmaksızın dosya üzerinden karar verilmesi ise istisna olup, ancak bu konuda kanuni dayanak bulunması halinde mümkündür. Eş deyişle; ancak hukukun izin verdiği “ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz, delil tespiti, İcra ve İflas Kanunu'nun 17 ve 18’inci maddelerinde öngörülen şikâyet davaları” gibi durumlarda dosya üzerinden karar verilebilir. Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 320/1’inci maddesi hükmünün de bu çerçevede değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

Öte yandan; Hukuk Muhakemeleri Kanunu, hukuk yargılama usulüne önemli bir yenilik olarak “ön inceleme” müessesesini getirmiştir. Kanun gerekçesinden “...yargılamanın gecikme sebebi olarak gösterilen, mahkemelerce tam hazırlık yapılmadan tahkikata başlanılmasını” engellemek amacına yönelik olduğu anlaşılan bu müessese ile; tarafların iddia ve savunmalarına ilişkin dilekçelerin verilmesinin ardından, ancak tahkikat aşamasına geçilmeden önce, ama bu aşamaya hazırlık niteliğinde tarafların sulhe teşviki, delillerin toplanması ve sunulması için gerekli işlemlerin yapılması, tarafların anlaştıkları ya da uyuşmadıkları konuların tespiti ve dava şartları ile ilk itirazların değerlendirilerek sonuca bağlanması ön incelemenin kapsamını oluşturmaktadır. Bu nedenle mahkeme ön inceleme için bir gün tespit ederek taraflara tebliğ edecektir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulduğunda; eldeki davada, ön inceleme ve tahkikata ilişkin duruşma açılmaksızın dosya üzerinde karar verilmiş olması isabetsizdir.

O hâlde, davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulduğunda; eldeki davada, ön inceleme ve tahkikata ilişkin duruşma açılmaksızın dosya üzerinde karar verilmiş olması isabetsizdir.

O hâlde, davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 02.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6065, Karar No: 2017/4235, Tarih: 22.11.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/6065 E.  ,  2017/4235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüse yardım

HÜKÜM : TCK.nun 81, 35/2, 39/1, 62, 53. maddeleri uyarınca 5 yıl 10 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık hakkında TCK.nun 35. maddesi ile uygulama yapıldığı sırada sadece meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte değerlendirilerek öldürmeye teşebbüs nedeniyle verilecek cezanın belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin, mahkemece ceza belirlenirken meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı yanında ayrıca sanığın kasıt yoğunluğu, olayın oluş şekli, organize tarzı, suçun işlendiği yer ve zamanın da dikkate alındığı belirtilmiş ise de, somut olayda teşebbüs nedeniyle belirlenen ceza meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığına göre uygun olarak değerlendirildiğinden, sonuca etkili olmayan bu hususta bozma yoluna gidilmemiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın, kasten öldürmeye teşebbüse yardım suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı takdiri indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin sübuta, delillerin takdirinde hata edildiğine vs.ye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle; 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulama yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasında yer alan 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK.nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 22/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10722, Karar No: 2018/5049, Tarih: 28.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/10722 E.  ,  2018/5049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Katılan vekilinin 16.12.2013 tarihli temyiz dilekçesi içeriğine göre, temyiz talebinin yalnızca katılan kurum lehine eksik vekalet ücreti tayin edilmesine yönelik olduğu kabul edilerek, katılan vekili yönünden bu hususa hasren yapılan incelemede;

1- Davanın görüldüğü yer mahkemesinin yargı çevresi dışında başka bir suçtan Çanakkale Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ve duruşmada hazır bulunmaktan bağışık tutulmasına dair ya da CMK'nın 196. maddesinin 5. fıkrasına göre verilmiş bir karar olmayan sanığın, duruşmaları kendiliğinden takip etme olanağı bulunmadığı gözetilerek, duruşmada hazır bulundurulması ya da SEGBİS ile duruşmaya katılımının sağlanması gerektiği gözetilmeden, yokluğunda yargılamaya devamla mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 193 ve 196. maddelerine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması,

2- Sanık hakkında "2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarını işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, yetkilisi olduğu ...Gıda Temizlik İnşaat San. Tic. Ltd. Şti. isimli şirketi kendisinin kurduğunu, ancak mali durumu nedeniyle işletmeye devam edemediğini, tüm belgelerin şirket muhasebecisi ... isimli kişide bulunduğunu, suçlamayı kabul etmediğini beyan etmesi, sanığın 19.02.2013 tarihli dilekçesinde ise kendisinin ekonomik zorluklar yaşadığını, işini ve evini terk etmek zorunda kaldığını, muhasebeci ...'nun kendisi gibi işleri bozulan kişiler üzerinden yüksek miktarda kazanç elde ettiğini bildirmesi, dosya içerisinde mevcut 24.11.2011 tarih ve VDENR-2011-2006/12 sayılı vergi suçu raporu ve ekindeki vergi tekniği raporunda 2007 takvim yılında sanıktan mal ve hizmet aldığını bildiren mükellef bulunmadığının tespit edilmesi karşısında suçun unsurlarının ve maddi gerçeğin tespiti bakımından;

a) Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması, sanığın yetkilisi olduğu şirket tarafından düzenlenen, herhangi bir faturanın dosya içerisinde mevcut bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; sanığın 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında düzenlediği iddia olunan faturalardan, kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediklerinin tespit edilmesi,

b) Suça konu faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda; sanığın savunmasında belirttiği muhasebeci ...'nun açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile duruşmaya celbi, CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatılarak sanığın beyanları doğrultusunda tanık sıfatıyla beyanına başvurulması, gerektiğinde faturalar ile vergi dairesine sanık adına ibraz edilen diğer belgelerdeki imza ve yazıların sanığa veya ...'ya aidiyeti yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılması, faturalar üzerindeki yazı ve imzaların sanığa ya da ...'ya ait olmaması halinde, suça konu faturaları kullanan şirket yetkilileri tespit edilerek, faturaları kimden, hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları hususlarının ayrıntılı olarak sorulmasından sonra, sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, vergi suçu raporunda 2007 takvim yılında sanıktan mal ve hizmet aldığını bildiren mükellef bulunmadığı yönündeki tespit de dikkate alınarak, 2007 takvim yılına ilişkin olarak atılı suçun ne şekilde gerçekleştiği hususu da karar yerinde tartışılmadan, eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması,

c) Kabule göre de;

aa) Sahte fatura düzenleme suçu yönünden; 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b. maddesinde “üç yıldan beş yıla” kadar hapis cezası öngörüldüğü nazara alındığında, 2008 takvim yılında düzenlenen son tarihli sahte fatura tespit edilip buna göre suç tarihi itibarıyla uygulanacak kanun maddelerinin belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, suç tarihinin "2008 yılı Ocak ayı" olarak kabulü ile hüküm kurulması,

bb) Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olan sanık hakkında TCK'nın 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

cc) Kendisini vekille temsil ettiren katılan lehine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken dilekçe yazım ücretine hükmolunması ile yetinilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sonuç ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 28.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.