muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/32030, Karar No: 2013/21464, Tarih: 09.09.2013

İbraname savunması, hakkı ortadan kaldırabilecek itiraz niteliğinde olmakla yargılamanın her aşamasında ileri sürülebilir (Yargıtay HGK. 27.1.2010 gün 2009/9-586 E, 2010/31 K. ; Yargıtay 9.HD. 13.7.2010 gün, 2008/33764 E, 2010/23201 K.).

Somut olayda,mahkemece ibraname kabul edilmişse de aynı davalılara karşı yine Uşak İş Mahkemesinde açılan ve karara bağlanan dosyalarda (Uşak İş Mahkemesi 2009/918Esas,2009/916Esas) ibraname geçersiz kabul edilmiştir.

Davacı taraf, ibranamede belirtilen paraları almadığını iddia etmiş, işveren ise davacının hak ve alacaklarının ibranamede belirtildiği şekilde ödendiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılacak iş, davalı şirketin ticari defter ve kayıtları üzerinde inceleme yapılarak ibranamede belirtilen miktarların kayıtlara girip girmediğini ve ibranamede gösterilen kesintilerin vergi dairesine yatırılıp yatırılmadığını araştırmak ve defter kayıtlarında oluşacak neticeye göre yukarıdaki ilkeler doğrultusunda sonuca varmaktır. Eksik inceleme ile ibranamenin makbuz niteliğinde kabul edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı, dava dilekçesi ile fazla çalışma iddiasında bulunurken yaz-kış ayrımı yaparak talepte bulunmuştur. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise davacının talebi aşılarak ve yaz-kış ayrımı yapılmadan fazla çalışma alacağına hükmedilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09.09.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/273, Karar No: 2018/1789, Tarih: 07.03.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/273 E.  ,  2018/1789 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : Bölge Adliye Mahkemesi . Hukuk Dairesi

İlk Derece

Mahkemesi : . İş Mahkemesi

Dava, 15.10.1990 tarihinden itibaren 1479 sayılı Yasa kapsamında zorunlu sigortalılık süresinin tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi . Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi . Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı, 15.10.1990 tarihinden itibaren 1479 sayılı Yasa Kapsamında sigortalı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

II-CEVAP:

Davalı Kurum, davacı hakkında 1479 geçici 18 ve 5510 Sayılı Yasanın geçici 8’inci maddeleri gereğince talebin kabulünün mümkün olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk derece mahkemesi, davacı hakkında 1479 geçici 18 ve 5510 Sayılı Yasanın geçici 8’inci maddeleri gereğince talebin kabulünün mümkün olmadığı gerekçesi ile davanın reddine dair karar vermiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

... Bölge Adliye Mahkemesi . Hukuk Dairesi, dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla, davacı avukatının istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan REDDİNE dair karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı, vergi kaydı olması nedeniyle tescil yükümlülüğünün ilgili Kamu kuruluşları olup kendisinde bulunmadığını, vergiye kayıtlı olduğu dönemde kendiliğinden sigortalı sayılması gerektiğini belirterek, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile resen dikkate alınacak diğer nedenlerle kararın bozulmasını istemiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE ESASIN İNCELEMESİ:

Mahkemece, 15.10.1990-30.09.2008 tarihleri bakımından yapılan irdeleme yerinde ise de, 01.10.2008 tarihi ve sonrasındaki dönem bakımından davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasında;

“B)-Bu Kanunun kısa ve uzun vadeli sigorta kolları uygulaması bakımından;

....b)Köy ve mahalle muhtarları ile hizmet akdine bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan ise;

1)Ticarî kazanç veya serbest meslek kazancı nedeniyle gerçek veya basit usûlde gelir vergisi mükellefi olanlar,

2)Gelir vergisinden muaf olup, esnaf ve sanatkâr siciline kayıtlı olanlar, sigortalı sayılırlar.” düzenlemesine yer verilmiştir.

“B)-Bu Kanunun kısa ve uzun vadeli sigorta kolları uygulaması bakımından;

....b)Köy ve mahalle muhtarları ile hizmet akdine bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan ise;

1)Ticarî kazanç veya serbest meslek kazancı nedeniyle gerçek veya basit usûlde gelir vergisi mükellefi olanlar,

2)Gelir vergisinden muaf olup, esnaf ve sanatkâr siciline kayıtlı olanlar, sigortalı sayılırlar.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Anılan düzenleme ve devamındaki “Sigortalılığın Başlangıcı” başlığını taşıyan 7. madde hükümlerine göre, “...kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlar” olarak nitelendirilen çalışanlardan “gerçek ve basit usulde gelir vergisi mükellefi olanlar” için mükellefiyetin başlangıç tarihinden, “kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmakla beraber gelir vergisinden muaf olanlardan “esnaf ve sanatkârlar siciline kayıtlı olanlar” kayıtlı oldukları tarihten itibaren sigortalı sayılmaktadırlar.

Anılan dönemde sigortalılık niteliğinin varlığı sorunu da, bu düzenlemeler doğrultusunda çözümlenmelidir. Düzenlemenin açıkça değindiği üzere, sigortalılığın oluşumu yönünden “kendi adına ve hesabına bağımsız çalışma” olgusunun varlığı bu dönem yönünden de zorunlu ve asli unsur olup, vergi dairesine ve Esnaf Sanatkar Sicil Memurluğuna kayıtlı olmak; çalışmayı doğrulayan bir şekil şartından ibaret olduğu cihetle aksinin kanıtlanması olanaklıdır. Diğer bir anlatımla, bu gibilerin mesleki faaliyetlerine son verdiklerinin kanıtlanması halinde, artık somut bir çalışmaya dayanmayan, soyut ve sadece evrak üzerindeki vergi/Esnaf Sicil Memurluğu kaydına itibar edilerek kişiyi sigortalı saymak, Kanunun amacına aykırı olacağı açıktır.

Hâl böyle olunca, mahkemece, davacının 15.10.1990 tarihinden itibaren dava tarihinde kadar sigortalı olduğunun tespitine dair açıldığı anlaşılan davada, öncelikle HMK’nun 31'inci maddesi kapsamında davacının isticvabı ile talebinin 01.10.2008 tarihi ve sonrasındaki süreyi kapsayıp kapsamadığı hususunun net olarak açıklattırılması ile talebi olursa 01.10.2008 sonrasında kalan dönemde vergi kaydı olmayan davacının 5510 sayılı Yasanın 4/1-b maddesi gereği vergiden muaf olup olmadığı araştırılmalı, vergiden muaf olduğu anlaşılırsa sicil kaydı ve bağımsız çalışmasının varlığı araştırılarak sonucuna göre zorunlu sigortalılık durumu değerlendirilmeli ve “sosyal güvenliğin vazgeçilmez ve kaçınılamaz” kamusal yapısı gereği yöntemince ve re’sen araştırma yapılarak sonucuna göre karar verilmelidir.

O hâlde, davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

O hâlde, davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 07.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5989, Karar No: 2006/7289, Tarih: 03.10.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/5989 E.  ,  2006/7289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece iki kez bilirkişi incelemesi yaptırılmışsa da alınan raporlar hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

7700 m2 yüzölçümlü dava konusu taşınmaz üzerinde 55 zeytin, 3 armut, 7 incir ve 1 ceviz ağacı bulunmakta olup taşınmazın kısmen karışık kapama bahçe, kısmen tarla olarak kabulü ile getireceği net gelire göre değerlendirilmesinde bir yanılgı bulunmamaktadır. İlçe Tarım Müdürlüğünün 14.1.2005 günlü yazısı ekindeki cetvele göre zeytinin (8x8)=64 m2, incir ve armutun (7x7)=49 m2, cevizin ise (10x10)=100 m2'ye bir ağaç olarak dikilmesinin alışılagelmiş normal sıklık olduğu açıklandığı halde hükme esas birinci bilirkişi raporunda 36 m2'ye bir ağaç geldiğinin kabulü ile dava konusu taşınmaza değer biçilmesi doğru görülmemiştir.

Mahkemece bilirkişi kurullarından ek rapor alındıktan ve raporların bozmaya uygunluğu denetlendikten sonra karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 3.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4570, Karar No: 2024/1585, Tarih: 27.02.2024

**9. Ceza Dairesi         2023/4570 E.  ,  2024/1585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/145 E. 2022/587 K.

SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜMLER : Beraat, düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Katılan mağdure vekilinin, çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan kurulan hükme yönelik temyizi olmamasına rağmen Tebliğnamede görüş bildirildiği anlaşılmıştır.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 234 üncü maddesinin üçüncü fıkrasında düzenlenen çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçunun mağdurunun anne ile baba olması karşısında, katılan Bakanlık vekilinin hükmü temyize hakkı olmadığı belirlenmiştir.

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun(5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edildi, gereği düşünüldü.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.12.2017 tarihli ve 2016/343 Esas, 2017/491 Karar sayılı kararı ile sanığın, yolda karşılaştığı mağdure ve arkadaşını, arkadaşının evine götürüp mağdurenin dudağından öpme ve kendi cinsel organına dokundurtma şeklinde gerçekleştirdiği kabul edilen eylemde, mevcut delillerin değerlendirilmesiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılması ve hak yoksunluklarına; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ile beşinci fıkrası, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılması ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Kararın sanık müdafii, katılan mağdure vekili ile katılan Bakanlık vekili tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 27.12.2021 tarihli, 2021/5716 Esas, 2021/10304 Karar sayılı kararı ile, hata hükümlerinin tartışılması gerektiğinden bahisle bozularak İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

2. Kararın sanık müdafii, katılan mağdure vekili ile katılan Bakanlık vekili tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 27.12.2021 tarihli, 2021/5716 Esas, 2021/10304 Karar sayılı kararı ile, hata hükümlerinin tartışılması gerektiğinden bahisle bozularak İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine yapılan yargılamada, Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.12.2022 tarihli, 2022/145 Esas, 2022/587 Karar sayılı kararı ile çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesi, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereği beraatine, çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan ise 5271 sayılı Kanun'un 254 üncü maddesi, 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Sanığın katılanın yaşında dış görünüşüne bakarak hataya düşmesinin mümkün olmadığı, okul çıkışından mağdureyi aldığı,sanığın indirim uygulanmaksızın üst sınırdan cezalandırılması gerektiği halde hakkında beraat kararı verildiğine ve dilekçesinde belirttiği diğer sebeplere yöneliktir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği

Mağdurenin aşamalarda istikrarlı beyanda bulunduğu, sanığın ikrarı gözetilerek üst hadden ve indirim uygulanmadan cezalandırılması gerektiği ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

III. GEREKÇE

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Çocuğun Kaçırılması Ve Alıkonulması Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

5237 sayılı Kanun'un 234 üncü maddesinin üçüncü maddesinde düzenlenen on sekiz yaşını bitirmeyen çocuğun anne ile babasının çocuk üzerinde sahip oldukları velayet haklarının koruma altına alınması nedeniyle atılı suçun mağdurunun anne ile baba olması karşısında, katılan Bakanlık vekilin hükmü temyize hakkı bulunmadığı gibi mahkemece verilen katılma kararı da bu hakkı vermeyeceğinden, katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteğinin reddine karar vermek gerekmiştir.

B. Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Mahkemenin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle

birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşıldığından, kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiş, katılan Bakanlık vekili ile katılan mağdure vekilinin temyiz istekleri yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Çocuğun Kaçırılması ve Alıkonulması Suçuna Yönelik Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.12.2022 tarihli, 2022/145 Esas, 2022/587 Karar sayılı kararına yönelik katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

IV. KARAR

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Çocuğun Kaçırılması ve Alıkonulması Suçuna Yönelik Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.12.2022 tarihli, 2022/145 Esas, 2022/587 Karar sayılı kararına yönelik katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.12.2022 tarihli, 2022/145 Esas, 2022/587 Karar sayılı kararında katılan Bakanlık vekili ile katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan Bakanlık vekili ile katılan mağdure vekilinin temyiz isteğinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliği ile ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.02.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2012/7692, Karar No: 2013/93, Tarih: 15.01.2013

**15. Hukuk Dairesi         2012/7692 E.  ,  2013/93 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

.

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Uyuşmazlık eser sözleşmesinden kaynaklanmış olup, davada bakiye iş bedelinin tahsili istemiyle başlatılan ilâmsız icra takibine davalı borçlu tarafından yapılan itirazın iptâliyle takibin devamı ve icra inkâr tazminatının tahsili istenmiş, mahkemece teslimin kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

...-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

...-Davalı borçlu cevabında davacı ile aralarında akdî ilişki bulunmadığını ve fatura konusu malların teslim edilmediğini savunmuştur. Akdî ilişkinin varlığını ve fatura konusu işin tamamlanıp teslim edildiğini ispat yükü davacı alacaklıya aittir. Davacı delil olarak fatura, sevk irsaliyesi ve ödeme belgelerine dayanmıştır. Ödeme belgeleri incelendiğinde davalı tarafından davacıya 26.01.2010 tarihinde ....000,00 TL, ....05.2010 tarihinde ....000,00 TL olmak üzere toplam ....000,00 TL ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır. Davacı ....407,01 TL fatura bedelinden ....000,00 TL ödemeyi düşerek kalan ....407,01 TL yönünden icra takibine geçmiştir. Fatura bedelinin kısmen ödenmiş olması, bir kısım ödemenin ise sevk irsaliyesinin düzenlendiği 06.02.2010 tarihinden sonra yapılmış olması hem taraflar arasında akdî ilişkinin kurulduğunu, hem de fatura konusu işin yapılıp teslim edildiğini göstermektedir.

Somut olayda akdî ilişkinin varlığı ve teslim kanıtlandığından asıl alacağa yönelik itirazın iptâli isteminin kabul edilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek teslimin kanıtlanamadığından bahisle davanın reddi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

.

SONUÇ: Yukarıda .... bentte yazılı nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, .... bent uyarınca kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, ....01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2023/3460, Karar No: 2023/10536, Tarih: 09.11.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/3460 E.  ,  2023/10536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/152 Esas, 2022/187 Karar

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasındaki tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 1007 nci maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkin dava sonucu verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı Hazine vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının maliki olduğu Zonguldak ili, ... ilçesi, Terakki Mahallesi 241 ada 29 parselin kıyı kenar cizgisinde kaldığından bahisle Zonguldak 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2003/207 Esas, 2004/43 Karar sayılı ilamı ile tapusunun iptaline karar verildiğinden taşınmazın rayiç değerinin tespiti ile tazminat tutarının belirlenmesine, şimdilik 2000.00 TL tazminatın zararın doğduğu tarihten itibaren yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesi talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde; davanın zamanaşımı süresinden sonra açıldığından davanın reddi gerektiğini, dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisinde kaldığından bahisle Zonguldak 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2003/207 Esas, 2004/43 Karar sayılı ilamı ile tapusunun iptaline karar verildiğini, kararın usul ve Kanuna uygun olduğunu yolsuz tescil nedeni ile tazminat talep edilemeyeceğinden bahisle davanın reddine karar verilmesi talep edilmiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 19.12.2016 tarihli ve 2014/458 Esas, 2016/183 Karar sayılı ilamı ile davanın kısmen kabulü ile ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte bedelin davalı Hazineden tahsiline karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.