muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1164, Karar No: 2024/4962, Tarih: 17.09.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/1164 E.  ,  2024/4962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki uygulama kadastrosu tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... vekili, davalı ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairenin 06.11.2023 tarihli ve 2023/491 Esas, 2023/5894 Karar sayılı ilamı ile Mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

Davalı Hazine vekili, davalı ... vekili, davalı ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili tarafından Dairece verilen kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; kesinlik, süre ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, karar düzeltme dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

1.Davalı Hazine vekilinin karar düzeltme talebi yönüyle; İlk Derece Mahkemesi kararının karar düzeltme isteminde bulunan davalı ... 25.10.2022 tarihinde tebliğ edilmiş olup; usulüne uygun tebligata rağmen hükmü temyiz edilmediğinden hüküm kendisi yönünden kesinleştiği ve diğer davalılar vekillerinin temyizi üzerine Dairece yapılan temyiz incelemesi sonucunda verilen onama kararı ile de adı geçen aleyhine yeni bir hukuki durum yaratılmadığına göre karar düzeltme isteminde hukuki yararı bulunmayan davalı Hazine vekilinin karar düzeltme dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Davalı ... vekili, davalı ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilinin karar düzeltme talepleri yönüyle; Dosya muhtevasına, dava evrakı ile tutanaklar münderecatına ve Yargıtay ilâmında açıklanan gerektirici sebeplere göre yerinde olmayan ve 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 440 ıncı maddesinde yazılı hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1.Davalı Hazine vekilinin karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE,

2.Davalı ... vekili, davalı ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilin karar düzeltme isteminin REDDİNE,

1086 sayılı Kanun'un 442 nci maddesi uyarınca takdiren 2.505,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen davalı ... Belediye Başkanlığından ve davalı ... Büyükşehir Belediye Başkanlığından ayrı ayrı alınarak Hazineye irad kaydına,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

562,65 TL peşin harcın red harcına mahsubu ile kalan 328,85 TL'nin karar düzeltme isteyen davalı ... Belediye Başkanlığından ve davalı ... Büyükşehir Belediye Başkanlığından ayrı ayrı alınmasına,

17.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14334, Karar No: 2012/2072, Tarih: 29.02.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/14334 E.  ,  2012/2072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TERKİN

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, davalının kayden maliki olduğu, çekişmeli 1597, 1808 ve 1832 parsel sayılı taşınmazların kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, kıyıların Devletin hüküm ve tasarrufu altında olup, tescile tabi olmayan alanlar olduğunu ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile tescil dışı bırakılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 3402 sayılı Yasanın 5841 sayılı Yasa ile değişik 12/son maddesi uyarınca hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı Hazine temsilcisi tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, 3621 sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptal ve sicil kaydının terkini isteğine ilişkindir.

Mahkemece, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3. maddesi hükmüne ilave düzenlemeler getiren 5841 sayılı Yasa gereğince davanın hak düşürücü süreden reddine karar verilmiştir.

Gerçekten de; işin esası bakımından 5841 sayılı Yasanın yürürlüğü döneminde davanın hak düşürücü süreden reddedilmiş olması doğrudur. Ancak anılan bu Yasa, Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 tarih 2009/31 E. 2011/77 K. sayılı kararı ile iptal edilmiş ve 23.7.2011 tarihinde de Resmi Gazetede yayımlanarak iptal hükmü yürürlüğe girmiştir.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibarıyla doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasanın 153.maddesine göre iptal kararı geriye yürümezse de 10.3.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Bu durumda, davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesi’nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeni gibi Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararı da usuli kazanılmış hakkın istisnaları arasında yer alır.

Öte yandan, davacı Hazine çekişme konusu parselin kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından bahisle eldeki davayı açtığı, davada ileri sürülen iddianın ve savunmanın içeriğine göre; yanlar arasındaki uyuşmazlığın "kıyı kenar çizgisinin" saptanmasından kaynaklandığı açıktır. Anayasa Mahkemesinin iptal kararı karşısında mahkemece 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı doğrultusunda inceleme ve değerlendirme yapılması zorunlu hale gelmiştir.

Öte yandan, davacı Hazine çekişme konusu parselin kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından bahisle eldeki davayı açtığı, davada ileri sürülen iddianın ve savunmanın içeriğine göre; yanlar arasındaki uyuşmazlığın "kıyı kenar çizgisinin" saptanmasından kaynaklandığı açıktır. Anayasa Mahkemesinin iptal kararı karşısında mahkemece 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı doğrultusunda inceleme ve değerlendirme yapılması zorunlu hale gelmiştir.

Hal böyle olunca; işin esasının 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına göre değerlendirilmesi, davanın kısmen veya tamamen kabulü halinde de, 19.1.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa hükümleri de gözetilerek uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması bakımından karar bozulmalıdır.

Davacı Hazinenin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3687, Karar No: 2017/4561, Tarih: 14.06.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/3687 E.  ,  2017/4561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanığın 2010 takvim yılında sahte fatura kullandığı iddia ve kabul edilen kamu davasında sanığın aşamalardaki istikrarlı savunmalarında, kendisinin işyerinde ücretli çalışan olduğunu, asıl işyeri sahibinin daha öncede yanında çalıştığı ... isimli şahıs olduğunu iddia etmesi, tanık olarak dinlenilen ...ın ise bu iddiayı kabul etmemesi karşısında gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi bakımından SGK'dan sanığın daha önce ... yanında sigortalı olarak çalışıp çalışmadığı sorulup, 2010 takvim yılında sanık ve ... dışında işyerinde başka çalışan olup olmadığı araştırılıp var ise bu şahıslar ve faturaları düzenleyen mükellefler ile işyeri muhasebecisi tanık olarak dinlenip, gerekirse mükellefçe düzenlenen fatura ve belgeler üzerinde yazı imza incelemesi yaptırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yerine eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2-İzmir 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.12.2015 ve 27.04.2016 tarihli müzekkereleri ve İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 23.10.2015 tarih 2013/33988 Esas sayılı iddianamesinden anlaşılacağı üzere, sanığın aynı mükellefiyetine ve aynı takvim yılına ilişkin olarak, .... Güv. Sis. San. Tic. Ltd. Şti isimli şirketin düzenlediği sahte faturaları kullandığı iddiasıyla dava açıldığı, sanığın aynı takvim yılına ilişkin eylemlerinin birlikte değerlendirilip, zincirleme suç kapsamına girip girmediği ve zincirleme suç uygulamasına ilişkin artırım oranının tayini gerektiği cihetle, İzmir 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/771 Esas sayılı dosyasının akıbeti araştırılıp eğer mümkün ise dosyaların birleştirilmesi aksi halde ilgili evrakların usulünce temini ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yerine eksik soruşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

3-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.06.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/26929, Karar No: 2025/828, Tarih: 20.01.2025

**2. Ceza Dairesi         2023/26929 E.  ,  2025/828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 26.04.2023 tarihli ve 2020/1429 Esas, 2021/854 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’un 286/2-b maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 26.04.2023 tarihli ve 2020/1429 Esas, 2021/854 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Kadınhanı Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7337, Karar No: 2014/1325, Tarih: 28.01.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/7337 E.  ,  2014/1325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çarşamba Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/11/2010

NUMARASI : 2010/828-2010/1498

H.. H.. ile S.. K.. aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair Çarşamba Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 04.11.2010 gün ve 828/1498 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı H.. H.. vekili ve davalı vekilleri taraflarından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı H.. H.. vekili, dava dilekçesinde; Y.’ın sağ ve sol sahil ıslah çalışmalarına esas olmak üzere Samsun Valiliği’nce uyuşmazlık konusu parselin bulunduğu bölgede kıyı kenar çizgisinin tespit edildiğini, kıyı kenar çizgisine göre dava konusu .. parselin kıyı kenar çizgisi ile kıyı çizgisi arasında kaldığını açıklayarak uyuşmazlık konusu taşınmazın 2350 m2’lik kısmının davalı adına olan tapu kaydının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesinde; kıyı kenar çizgisinin usul ve yasaya aykırı olarak belirlendiğini, bu nedenle itibar edilmesinin mümkün olmadığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmesi üzerine hüküm, esas yönünden H.. H.. vekili tarafından, vekalet ücreti ve yargılama giderleri yönünden ise davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu iddiasına dayalı olarak açılan tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Uyuşmazlık konusu .. parsel sayılı taşınmaz 20.08.1963 tarihinde yapılan tapulama çalışmaları sırasında 30 seneyi aşkın bir süreden beri D. İ. oğlu A.’in malı olduğu, 1953 yılında ölümü ile mirasının yalnız kızı F. K.’ya kaldığı, nizasız ve fasılasız malik sıfatıyla fiilen zilyet bulunduğu belirtilerek bu şahıs adına tespit edilmiş, tespitin 15.08.1967 tarihinde kesinleşmesi üzerine tapu kaydı oluşmuş, 30.12.1996 tarihinde taksim sonucu M. oğlu S.. K.. adına tapuya tescil edilmiştir. 18.06.2007 tarihli bilirkişi kurulu raporuna göre, uyuşmazlık konusu taşınmazın tamamı bilirkişi kurulunca belirlenen kıyı kenar çizgisi içerisinde kalmaktadır. Mahkemece, davanın kabulü ile uyuşmazlık konusu taşınmazın tapu kaydının iptaline ve tapu sicilinden terkine karar verilmesi üzerine hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiş, Yargıtay 14. Hukuk Dairesi’nin 26.05.2010 tarih, 2010/5344-5965 Esas ve Karar sayılı kararında özetle;

“.. 25.02.2009 tarihinde kabul edilerek 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 sayılı Kanun'un 2. maddesi ile, 3402 sayılı KK.'nun 12. maddesinin 3 fıkrasına ekleme yapıldığı, anılan hükmün, “Bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır.” şeklinde olduğu, 5841 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile de 3402 sayılı KK.'nun Geçici 10. maddesinin eklendiği, bu madde de ise “Bu Kanun'un 12. maddesinin 3. fıkrası hükmü, Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır.” hükmünün getirildiği, anılan hükümler gözetildiğinde kadastro tespitinin kesinleştiği tarih ile davanın açıldığı tarih arasında 3402 sayılı KK'nun değişik 12. maddesinde söz edilen on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğinin açık olduğu, hal böyle olunca, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler gereğince davanın hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş…” gereğine değinilerek mahkeme kararı bozulmuş olup, Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda, hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hemen belirtmelidir ki, Mahkemenin esasa ilişkin ilk kararı ve Yargıtay 14. Hukuk Dairesi’nin yukarıda açıklanan bozma kararı ile temyize konu son mahkeme kararları tümüyle, 5841 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 14.03.2009 tarihinden sonra verilmiş olup; bu Kanun'un 2. ve 3.maddeleri ile getirilen yeni düzenlemelere dayanılarak oluşturulmuştur.

14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 25.02.2009 günlü 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 2.maddesi ile 3402 sayılı Kanun'un 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen cümlede: “bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın" ve 3.maddesi ile aynı Kanuna eklenen geçici 10.maddesinde ise; “bu Kanun'un 12.maddesinin 3.fıkrası hükmü Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır.” şeklindedir. Bu değişiklik nedeniyle bu yasanın yürürlük tarihinden sonra H.. H..’nin açtığı davalarda da 10 yıllık hak düşürücü süre uygulanmaya başlanmıştır.

Ne var ki, bozma ve mahkeme kararlarının verilmesinden sonra, son kararın temyizi aşamasında Anayasa Mahkemesi’nin 12.05.2011 gün ve 2009/31 E., 2011/77 K. sayılı kararıyla; “25.02.2009 gün ve 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 2.maddesiyle 21.06.1987 günlü 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 12.maddesinin üçüncü fıkrasına eklenen cümlenin ve 3.maddesiyle 3402 sayılı Yasa’ya eklenen Geçici 10. maddenin Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline” karar verilmiş ve bu iptal kararı 23.07.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanmıştır.

Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 33.maddesinde yer alan “Hakim, Türk hukukunu resen uygular” hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu ortadadır.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibarıyla doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasa’nın 153.maddesine göre iptal kararı geriye yürümez ise de 10.3.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme

bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Bu durumda davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesi’nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Bir başka yönüyle, Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararları usuli kazanılmış hakların istisnasını teşkil ederler. Her ne kadar Yargıtay 14. Hukuk Dairesi’nce, uyuşmazlık konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı benimsenerek yerel mahkemenin verdiği kabule ilişkin ilk kararla ilgili esasa ilişkin davalı vekilinin temyiz itirazları kabul edilmiş ise de, bozma ilamının dayanağını oluşturan yasa metni Anayasa Mahkemesi’nce yukarıda değinildiği üzere iptal edilmiş olmakla; artık taraflar yararına usulü kazanılmış hakkın gerçekleştiğinden söz edilemeyecektir.

Bu husus, 28.06.1960 tarih ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da “...sonradan çıkan içtihadı birleştirme kararının, temyiz mahkemesinin bozma kararına uyulmakla meydana gelen usule ait müktesep hak esasının istisnası olarak, henüz mahkemede veya temyiz mahkemesinde bulunan işlere tatbiki gereklidir...” şeklinde ifade edilmiştir.

Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararlarında da aynı ilke geçerlidir.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı sonucu oluşan durumun eldeki maddi anlamda kesinleşmemiş ve derdest olan davaya da uygulanması zorunlu olup, kamu malları ile ilgili davalar, aynı zamanda kamu düzeni ilkesini de içermektedirler. Bu nedenle mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararından sonra oluşan yeni yasal durum dikkate alınarak, inceleme yapılıp sonuca ulaşılması gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı sonucu oluşan durumun eldeki maddi anlamda kesinleşmemiş ve derdest olan davaya da uygulanması zorunlu olup, kamu malları ile ilgili davalar, aynı zamanda kamu düzeni ilkesini de içermektedirler. Bu nedenle mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararından sonra oluşan yeni yasal durum dikkate alınarak, inceleme yapılıp sonuca ulaşılması gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

Somut olayda; uyuşmazlık konusu taşınmaz 18.06.2007 tarihli bilirkişi kurulu raporuna göre, 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı doğrultusunda bilirkişi kurulunca belirlenen kıyı kenar çizgisine göre, kıyı kenar çizgisinin içerisinde kaldığından davacı H.. H..’nin davasının kabulü ile taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile TMK'nun 715 ve 999. maddeleri ile 3402 sayılı Yasa’nın 16. maddesi gereğince Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olan taşınmazın tapu kütüğünden terkinine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır.

Davacı H.. H.. vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, HUMK'nun 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, 28.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/40872, Karar No: 2017/19001, Tarih: 21.09.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/40872 E.  ,  2017/19001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin görünürde davalı .... bünyesinde ancak aslen asıl işveren olan diğer davalı ...’nün emir ve talimatları altında çalıştığını, müvekkilinin iş akdinin haksız ve geçersiz bir şekilde feshedildiğini, yapılan fesih işleminin hukuka aykırı olduğunu beyanla fesih işleminin geçersizliğine, müvekkilinin ...'ne işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevaplarının Özeti:

Davalı ... vekili; diğer davalı ...’nün 19.04.2016 tarih ve 798 sayılı yazısı, 19.04.2016 tarih ve 000597 sayılı yazısı ve 27.04.2016 tarih ve 05624 sayılı yazısı ile iş ve araç eksiltilmesi yoluna gidilmesi, bu nedenle istihdam fazlalığının meydana gelmesi sebebiyle davacının iş akdinin alınan işletmesel karar çerçevesinde feshedildiğini, davacının başka bir yerde çalıştırılmasının mümkün olmaması sebebiyle son çare olarak iş akdinin feshedildiğini beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili; davacının 657 sayılı Memur, 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 49. maddesi uyarınca tam zamanlı sözleşmeli personel ya da 4857 sayılı Kanuna tabi işçi çalışanı olmadığını, husumet itirazında bulunduklarını, davacının diğer davalı şirket olan .... bünyesinde çalıştığını, davacının iş akdinin davalı ... Şirketi tarafından sonlandırıldığını, feshin sonuçlarının diğer davalı şirketi bağlandığını beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece; feshin geçersiz olduğu, ... ile .... arasında yapılan hizmet akdinin muvazaalı olduğu gerekçeleri ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davalılar istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

Bölge Adliye Mahkemesince; fesih sebebinin açık kesin olarak belirtilmediği, ...’ye ait hisselerin tamamına yakınının diğer davalı ... Müdürlüğüne ait olduğu, davalılar arasında...' Genel Müdürlüğüne ait asıl işlerin "Personel ve Araç Temini Hizmet Alım Sözleşmesi" imzalanmak sureti ile davalı .... tarafından yürütüldüğü ve davalı ...’ne işçi temin edildiği, davalılar arasındaki asıl-alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğu gerekçeleri ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Bölge Adliye Mahkemesi kararını davalıların vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.