muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/15230, Karar No: 2012/35677, Tarih: 01.11.2012

Öte yandan değinilen 11 inci madde, 18 Mart 1999 tarihli 1999/70 EC Konsey Yönergesi ile birlikte ele alınmalıdır. Çerçeve sözleşmesinin 4 üncü maddesinde ayrım gözetmeme ilkesi vurgulanmıştır. Buna göre iş koşulları açısından, belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçilere yapılacak farklı muamele esaslı nedenlere dayandırılmadığı sürece, yalnızca belirli süreli iş sözleşmesi ve iş ilişkisi ile çalışmasından dolayı, emsal kadrolu işçilerden daha dezavantajlı davranılmayacaktır.

Sözleşmenin 5 inci maddesinde ise kötü niyete karşı önlem konusu ele alınmıştır. Birbirini takip eden belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkisinden kaynaklanan istismarların önlenmesini amaçlayan yasal düzenlemelerin bulunmaması halinde; üye devletlerin, sosyal taraflara danıştıktan sonra uluslararası yasalar, toplu sözleşmeler veya uygulamaya göre belli başlı bazı sektörlerin ihtiyaçlarını da dikkate alarak, aşağıdaki tedbirlerden bazılarını alma zorunluluğu vardır.

1.(a) Bu türden akit veya istihdam ilişkilerinin yenilenmesini haklı kılacak nesnel gerekçeler tespit edilmesi,

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

Öte yandan 1999/70 sayılı Konsey Direktifinin önsözünde, Essen Konseyi sonuç bildirgesinde “çalışanların istemleri ve rekabetin gereklerini karşılayacak daha esnek bir iş örgütlenmesini özellikle göz önünde tutan istihdam yoğun büyüme” anlayışına uygun olarak alınması gerekli önlemler vurgulanmaktadır. 1999 yılı İstihdam Politikası Ana Hatları Hakkında 9 Şubat 1999 tarihli Konsey Tavsiye Kararı, “Sosyal tarafları işletmeleri daha

verimli ve rekabetçi kılmak ve esneklik ile iş güvenliği arasında gereken dengeyi sağlayabilmek amacıyla, bulundukları her düzeyde esnek çalışma düzenlemeleri dahil, iş örgütlenmesinin modernize edilmesi için sözleşme görüşmeleri yapmaya” davet etmiştir. Ayrıca, Hizmet ilişkisine İşveren Tarafından Son Verilmesi Hakkında 158 sayılı Uluslararası Çalışma Sözleşmesine göre; bu sözleşmenin koruyucu hükümlerinden kaçınmak amacıyla belirli süreli iş sözleşmesi yapılmasına karşı yeterli güvenceler alınması gerektiği vurgulanmıştır (m 2/3).

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlamıştır. Başka bir anlatımla esnek çalışma modellerinin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlamıştır. Başka bir anlatımla esnek çalışma modellerinin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Sözü edilen normatif dayanaklar uyarınca, işçinin niteliğine göre sözleşmenin belirli ya da belirsiz süreli olarak değerlendirilmesi imkânı ortadan kalkmıştır. Buna karşın, yapılan işin niteliği belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilmesi için önem arzetmektedir. Belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak “belirli süreli iş sözleşmesi” yapılabilecektir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde ilk defa yapılacak olan sözleşmelerde objektif neden öngörülmemiş oluşu, önceki özel kanun olan İş Kanunu’nun 11 inci maddesindeki objektif nedenlerin varlığını ortadan kaldırmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanununun 23 üncü maddesinin birinci fırkasında; “bir üniversite biriminde açık bulunan yardımcı doçentlik, isteklilerin başvurması için rektörlükçe ilan edilir. Fakültelerde ve fakültelere bağlı kuruluşlarda dekan, rektörlüğe bağlı enstitü ve yüksekokullarda müdürler; biri o birimin yöneticisi, biri de o üniversite dışından olmak üzere üç profesör veya doçent tespit ederek bunlardan adayların her biri hakkında yazılı mütalaa isterler. Dekan veya ilgili müdür kendi yönetim kurullarının görüşünü de aldıktan sonra önerilerini rektöre sunar. Atama, rektör tarafından yapılır” kuralı öngörülmüş; aynı maddenin ikinci fıkrasında, yardımcı doçentlerin bir üniversitede her seferinde ikişer veya üçer yıllık süreler için en çok 12 yıla kadar atanabilecekleri, her atama süresi sonunda görevin kendiliğinden sona ereceği düzenlenmiştir. Kanunun daha sonra yürürlüğe giren geçici 47 nci maddesinin ikinci fıkrasında ise yardımcı doçentlik kadrosunda görev yapan öğretim elemanlarının çalışma sürelerindeki sınırlamanın kaldırıldığı belirtilmiştir. Buna göre 2547 sayılı Kanunda yardımcı doçentlerle belirli süreli sözleşme yapılması yolunda bağlayıcı bir düzenleme bulunmamaktadır. Kanunun 23 üncü maddesinde belirtilen ikişer veya üçer yıllık süreler, atama tasarrufu ile ilgili olup, vakıf üniversitelerinde çalışacak yardımcı doçentlerle iş sözleşmesinin belirsiz süreli olarak yapılmasına engel bir durum teşkil etmemektedir. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir (Yargıtay 9. HD. 23.2.2009 gün ve 2008/12778-2009/3194 sayılı kararı).

Somut olayda mahkemece davacının iş sözleşmesinin otelin inşaatının 2008 yılında başlayıp 2009 yılında bittiği, fakat gizli ayıpların ortaya çıkması ve tamir edilmesi süreci ile bunun 2010 yılına kadar uzadığı, dolayısıyla inşaat işinin bitmesiyle ve taraflar arasındaki sözleşme uyarınca davacının yapabileceği bir işin kalmaması nedeni ile iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiği kabul edilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Ancak dosyada yer alan iş sözleşmesi incelendiğinde çalışma süresinin 01.09.2008-30.03.2009 tarihleri arası olarak belirlendiği halde davalı işveren tarafından sözleşmenin 13.09.2010 tarihinde feshedildiği, fesih tarihi ile sözleşmede belirlenen son çalışma günü arasında yaklaşık 1 yıl 6 ay gibi uzun bir süre geçtiği görülmüştür. Kaldı ki ESAS NO : 2012/15230

davacının fesih tarihine kadar da çalıştığı açıktır. Yani sözleşmede cevap dilekçesinde belirtildiği gibi inşaatın bitmesi nedeniyle iş sözleşmesinin sona ereceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır.

İşe iade davasının özel koşullarından biri de sözleşmenin belirsiz süreli olmasıdır. Bu kapsamda taraflar arasında belirli süreli sözleşmenin varlığının kabulü halinde işe iade davasının özel koşullarından biri gerçekleşmemiş olacaktır.

Bu nedenle yukarıdaki açıklamalar uyarınca gerekirse mahallinde uzman bilirkişiler aracılığı ile keşif yapmak suretiyle davacının görevi ve yaptığı iş de dikkate alınarak iş sözleşmesinin belirli süreli olup olmadığı ve davalı tarafından feshin son çare olarak uygulanıp uygulanmadığının tereddütsüz bir şekilde belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik ve yanılgılı değerlendirme ile hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç :

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 01.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7696, Karar No: 2024/1897, Tarih: 20.02.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/7696 E.  ,  2024/1897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/322 Esas, 2019/202 Karar

Taraflar arasında görülüp kesinleşen kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasında verilen hükmün tavzihi istemine ilişkin yargılamada İlk Derece Mahkemesince tavzih talebinin reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Dosyanın incelenmesinde; İlk Derece Mahkemesince verilen kararın Bölge Adliye Mahkemesince kaldırılarak esas hakkında Bölge Adliye Mahkemesince yeni hüküm kurulmuş, verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince bozma gereklerini yerine getirerek karar verilmiş, Dairemizce karar 01.11.2022 tarihinde düzeltilerek onanmıştır.

Davalı ... vekilinin verdiği tavzih dilekçesi ek kararla İlk Derece Mahkemesince reddedilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 373 üncü maddesinin ikinci fıkrasına gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesinin verdiği kararın Bölge Adliye Mahkemesince kaldırıldıktan sonra hukuki anlamında hayatiyetini yitirdiği, infaza kabil kararın ise Dairemiz denetiminden geçerek düzeltilerek onanan Bölge Adliye Mahkemesi kararı olduğu anlaşıldığından İlk Derece Mahkemesince tavzih talebinin değerlendirilebilmesi mümkün değildir.

Bu nedenle, yetkisiz İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen tavzih kararın "yok hükmünde olduğunun tespitiyle; kararın ortadan kaldırılmasına" ve dosyanın tavzih talebi konusunda karar verilmek üzere Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

1. İlk Derece Mahkemesinin tavzih kararının yok hükmünde olduğunun tespiti ile ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere İlk Derece Mahkemesine İADESİNE,

20.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13204, Karar No: 2024/8849, Tarih: 19.11.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/13204 E.  ,  2024/8849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

KARAR SAYISI : 2019/3738 E., 2021/1650 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak veya kullanmak

KARAR : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 02.06.2021 tarihli ve 2019/3738 Esas, 2021/1650 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 293 üncü maddesinin ikinci fıkrasında yer alan ''Hüküm, temyiz eden Cumhuriyet savcısına veya ilgililere gerekçesiyle birlikte açıklanmamışsa; hükmün temyiz edildiğinin bölge adliye mahkemesince öğrenilmesinden itibaren gerekçe yedi gün içinde tebliğ edilir. 5271 sayılı Kanunu'nun 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve yine aynı Kanunun 295 inci maddesinde yer alan "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanığın, yüzüne karşı tefhim edilen hükme yönelik 5271 sayılı Kanunu'nun 291 inci maddesinde belirtilen 15 günlük yasal süre içerisinde temyiz dilekçesi sunduğu ancak temyiz dilekçesinde gerekçe göstermediği, sanığa gerekçeli kararın tebliğ edildiği ancak tebligatta, 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir temyiz dilekçesinin tebliğden itibaren 7 gün içerisinde verilmesi gerektiğine, aksi halde temyiz talebinin reddedileceğine dair meşruhat bulunmadığı anlaşıldığından, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarih ve 2019/9. MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa, tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanunu'nun 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve sanığın süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere dava dosyasının, iade edilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12277, Karar No: 2023/11446, Tarih: 20.11.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/12277 E.  ,  2023/11446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1886 E., 2023/1867 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 3. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/206 E., 2023/155 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Ek Kararın davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince ek karar ile temyiz dilekçesinin süreden reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne ve duruşmanın düzenlendiği 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, davacı asilin temyiz dilekçesinin süre yönünden reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz yoluna başvurulabilir. Temyiz dilekçesinin süresinden sonra verilmesi hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen karar davacı asile 24.07.2023 tarihinde tebliğ edilmiş; temyiz dilekçesi ise yasal süre geçirildikten sonra 20.09.2023 tarihinde verilmiştir.

Temyiz dilekçesinin süre aşımı sebebiyle reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 03.10.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12558, Karar No: 2015/19807, Tarih: 08.12.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/12558 E.  ,  2015/19807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 3. TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/12/2014

NUMARASI : 2014/3406-2014/1777

Taraflar arasındaki kayıp kaçak bedeli iadesi- Hakem Heyeti Kararının iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 22.70 TL fazla alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 08.12.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6982, Karar No: 2021/11651, Tarih: 08.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/6982 E.  ,  2021/11651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; suça sürüklenen çocuk ...’ın nüfus kaydına göre 08/02/2002 doğumlu olup 18 yaşını doldurmamış olması nedeniyle 20/01/2016, 24/02/2016, 29/03/2016 ve 20/04/2016 tarihli duruşmaların kapalı yerine açık yapılması ve hükmün de açık duruşmada verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 185. maddesine aykırı davranılması telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni yapılmamış; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1. Sanığın ve suça sürüklenen çocuğun, İnegöl AVM içerisinde bulunan Migros Markette alışveriş yapmakta olan katılanın yanında bulunan bebek arabasında asılı vaziyetteki el çantasını çalmaları şeklindeki eylemlerinin TCK’nın 142/2-h maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek aynı Kanun’un 141/1. maddesi ile uygulama yapılması suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,

2. Oluşa uygun şekilde, sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık eylemi nedeniyle hüküm kurulurken uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nın 141/1 maddesi yerine aynı Kanun'un 106/1 maddesi olarak gösterilmesi,

3. Sanık ...’ın eylemine uyan TCK'nın 142/2-h maddesinde öngörülen cezanın alt sınırının 5 yıl hapis cezası olması nedeniyle, sanığın duruşmada hazır bulundurulması, bunun mümkün olmaması durumunda ise SEGBİS sistemi aracılığıyla savunmasının alınması gerektiği gözetilmeden, talimat mahkemesince savunmasının alınması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 196/2 maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 08.06.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13262, Karar No: 2018/14794, Tarih: 20.11.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/13262 E.  ,  2018/14794 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Hırsızlık suçuna konu eşyanın önem ve değerei, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması, aleyhe temyiz olmadığından ve T.C. Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı TCK'nın 53. maddesinin (l) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararı kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

14.11.2013 tarihli vekaletnameye istinaden mazeret dilekçeleri sunan müşteki vekilinin katılma talebi içeren bir beyanın olmadığı ve 12.06.2014 tarihli celsede müştekinin katılmak istemediğini söylediği ve katılma kararı verilmediği, tüm bu hususlar bir arada değerlendirildiğinde müşteki lehine vekalet ücretine hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından "Vekalet ücretine" ilişkin kısım çıkartılarak, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün incelemesinde;

Dosya kapsamına göre, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Sanığın, adli sicil kaydında suç tarihi itibarıyla CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına engel teşkil edecek kasıtlı suçtan mahkumiyetlerinin bulunmadığı, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan giderilmesi gereken ölçülebilir maddi bir zararın oluşmaması hususları göz önüne alınarak, sanık hakkında hapis cezasının ertelenmesine karar verildiği ve müştekinin zararının giderilmediği şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile CMK'nın 231. maddelerinin uygulanmamasına yer olmadığına karar verilmesi,

2)14.11.2013 tarihli vekaletnameye istinaden mazeret dilekçeleri sunan müşteki vekilinin katılma talebi içeren bir beyanın olmadığı ve 12.06.2014 tarihli celsede müştekinin katılmak istemediğini söylediği ve katılma kararı verilmediği, tüm bu hususlar bir arada değerlendirildiğinde müşteki lehine vekalet ücretine hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin açıklanan sebeplerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 20/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.