muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/34187, Karar No: 2017/15785, Tarih: 03.07.2017

Dosya içeriğinden, teknisyen ve tekniker olarak çalışan davacının iş sözleşmesinin, davalı ... A.Ş. tarafından 08.05.2016 tarihinde Genel Müdürlük Makamının 06.05.2016 tarih, 2941-2955 sayılı oluru ve 4857 sayılı İş Kanunu’nun 17. maddesi gereği feshedildiği, fesih sebebinin açıkça belirtilmediği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, tüm dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler, ihale sözleşmeleri, davalıların tabi olduğu mevzuat hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; davalı ...’nin, 2560 sayılı ... Su ve Kanalizasyon İdaresi Genel Müdürlüğü Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanun’un ek 5. maddesi hükmü gereğince bu kanuna tabi olduğu, bu kanunun 2. maddesinde görev ve yetkinin; “a) İçme, kullanma ve endüstri suyu ihtiyaçlarının her türlü yeraltı ve yer üstü kaynaklarından sağlanması ve ihtiyaç sahiplerine dağıtılması için; kaynaklardan abonelere ulaşıncaya kadar her türlü tesisin etüt ve projesini yapmak veya yaptırmak, bu projelere göre tesisleri kurmak veya kurdurmak, kurulu olanları devralıp işletmek ve bunların bakım ve onarımını yapmak, yaptırmak ve gerekli yenilemelere girişmek, b) Kullanılmış sular ile yağış sularının toplanması, yerleşim yerlerinden uzaklaştırılması ve zararsız bir biçimde boşaltma yerine ulaştırılması veya bu sulardan yeniden yararlanılması için abonelerden başlanarak bu suların toplanacakları veya bırakılacakları noktaya kadar her türlü tesisin etüt ve projesini yapmak veya yaptırmak; gerektiğinde bu projelere göre tesisleri kurmak ya da kurdurmak; kurulu olanları devralıp işletmek ve bunların bakım ve onarımını yapmak, yaptırmak ve gerekli yenilemelere girişmek...” şeklinde tanımlandığı, yapmak ve yaptırmak şeklinde verilen yetkiye göre söz konusu işin davalı ... tarafından yapılabileceği gibi hizmet alımı yoluyla alt işverene de yaptırılabileceği anlaşılmaktadır. Şu halde, davalı kurumun belirtilen işi alt işverene vermesi 4857 sayılı Kanun'un 2/6-7. maddesi uyarınca mümkün olup, geçerli ve muvazaaya dayanmayan bir asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunmaktadır. Bu anlamda, mahkemece, feshin geçerli sebebe dayanmadığının kabulü doğru ise de, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu sonucuna varılarak, davacının, davalı ...’ye ait işyerine iadesi doğru olmamıştır.

Yukarıda izah edilen husular hep birlikte değerlendirildiğinde; davalılar arasındaki alt işveren asıl işveren ilişkisinin geçerli olduğu ve muvazaalı olmadığı anlaşıldığından, davacının, alt işveren ... Katı Atıkları Ayıklama Enerji Değerlendirme Bilgisayar İn. Nak. ve Taah. Yemek San. ve Tic. A.Ş. işe iadesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının ... Katı Atıkları Ayıklama Enerji Değerlendirme Bilgisayar İn. Nak. ve Taah. Yemek San. ve Tic. A.Ş.’deki İŞE İADESİNE,

3-Davacının yasal sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının işçinin dört aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine,

5-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 31,40 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 25,20 TL harcın mahsubu ile bakiye 6,20 TL karar ve ilam harcının davalıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte bulunan tarife uyarınca 1.980,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafça sarf edilen, 198,40 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Taraflarca yatırılan gider avanslarından varsa kullanılmayan bakiyelerinin ilgili tarafa iadesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 24.04.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12296, Karar No: 2022/5998, Tarih: 24.03.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12296 E.  ,  2022/5998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca "Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56'ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100,00TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000,00TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılan ...'in temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 24.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5074, Karar No: 2019/6388, Tarih: 09.10.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/5074 E.  ,  2019/6388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Diyarbakır 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 30/04/2018 tarih ve 2016/747-2018/504 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkil şirket tarafından dava dışı Dollvet Vet. Aşı İlaç Biyolojik Mad. Üretim San. ve Tic. A.Ş'den satın alınan aşıların ve bu aşıların naklinde kullanılan sıvı azot tankının davalı kargo şirketine taşınmak üzere sağlam teslim edildiğini, varma yerinde kargonun teslim alınması sırasında yapılan 20.01.2010 tarihli kontrolde kargonun taşınmasında kullanılan azot tankının ve içindeki aşıların hasar gördüğünün anlaşıldığını ileri sürerek azot tankı ve aşılardaki hasar nedeniyle oluşan zarar nedeniyle fazlaya dair haklar saklı kalmak kaydıyla 2.000,00 TL'nin 20.01.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 15.07.2014 havale tarihli ıslah dilekçesi ile dava değerini 10.566,60 TL'ye yükseltmiştir

Davalı vekili, taşınan eşyalarda meydana gelen hasarın müvekkilinin kusurundan kaynaklanmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; emtiayı gönderen ile davalı kargo şirketi arasındaki taşıma sözleşmesinin 3. maddesine göre taşınacak kargolar Aras Kargoya orjinal ambalajında eğer mümkün değil ise evsafına ve taşıma koşullarına uygun sağlamlıktaki diğer ambalaj şekillerinde teslim edileceği, kargoların ambalajlarının taşıma standartlarının gerektirdiği ölçü ve sağlamlıkta olmasını sağlama sorumluluğunun gönderene ait olduğu, gönderenin taşıma irsaliyesinde yer alan bilgileri tam ve gerçeğe uygun olarak beyan etmek ve belgesini vermekle yükümlü olduğu, davaya konu kargonun teslimi sırasında kargo içeriğinin ne olduğu hususunda bir belge düzenlenmediği, sevk irsaliyesinde de taşınan eşyanın ne olduğu ve değeri hususunda davacı tarafça herhangi bir açıklamada bulunulmadığı, davacının taşınan eşyanın içeriğine uygun olarak ambalajlandığını ve eşya ile ilgili tüm bilgilerin sevk irsaliyesine derç edildiğini ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, yurt içi eşya taşıması nedeniyle oluşan hasar bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, yurt içi eşya taşıması nedeniyle oluşan hasar bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Davacı, dava dışı Dollvet Veteriner Aşı İlaç Biyolojik Madde Üretim San.ve Tic. A.Ş. tarafından gönderilen ve davalı tarafından taşınan malın alıcısı olup, taşıma konusu malı 20.01.2010 tarihinde teslim almıştır. Malın teslimi esnasında davalı taşıyıcının elemanının da katılımı ile düzenlenen tutanakta “9 litrelik sıvı azot teknisyen termosunda hiç gaz kalmadığı, aşıların tümünün bozulduğu” tespit edildiği ve teslim sırasında taşınan malda meydana gelen hasar davalı tarafından bilindiği halde mahkemece kargo içeriğinin davalıya bildirilmediği ve bu nedenle oluşan zarardan davalının sorumlu olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış ve hükmün bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

2- Mahkemece, ambalajın taşınan malların evsafına uygun olmadığı gerekçesiyle de davanın reddine karar verilmiştir. Oysa Davacı, bozulan ilaçların (aşıların) içinde sıvı azot bulunan termoslarla davalı taşıyıcıya teslim edildiği, termosun taşıma sırasında hasarlanması nedeniyle içindeki azotun uçtuğunu ve aşıların bozulduğunu iddia etmektedir. Bu durumda mahkemece öncelikle ilaçların içine konulduğu termosun bu taşıma için elverişli olup olmadığı, ambalajın yeterli olup olmadığı, termosun dahi ambalajlanmasının gerekip gerekmediği, ilaçların bozulmasının termosun hasar görmesi nedeniyle azot boşalmasından kaynaklanıp kaynaklanmadığı hususlarında taşıma tarihi itibariyle olaya uygulanacak 6762 sayılı TTK'nın 781 vd. maddelerine göre, davalıya teslim edilen malın ambalajının yeterli olması halinde hasardan davalının sorumlu tutulması, ambalajın yetersiz olması halinde ise davalının ambalaj yetersizliği nedeniyle hasara uğrayan yükü, bu yetersiz ambalajlanmayla taşımadan kaçınması gerekip gerekmediği hususunda içinde taşımacının ve taşınan malın vasfı gözetildiğinde sektörden bir bilirkişinin de bulunduğu bilirkişi heyetinden rapor alınması gerekirken, bu hususları ihtiva etmeyen yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulması doğru görülmemiş kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 09/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6442, Karar No: 2019/759, Tarih: 17.01.2019

**12. Ceza Dairesi         2016/6442 E.  ,  2019/759 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 65/b, 5237 sayılı TCK'nın 43/1, 62, 52/2,53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, suçun zamanaşımına uğradığına, sit tescilinin ilan ya da tebliğinin yapılmadığına, suçun yasal unsurlarının oluşmadığına ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay yerinde 19/04/2010 tarihinde yapılan keşif sonrası ziraat mühendisi bilirkişi tarafından düzenlenen 28/04/2010 tarihli raporda, 1. derece arkeolojik sit alanı içerisindeki sanığa ait taşınmaz üzerinde ortalama 3500 adet zeytin ağacı bulunduğunun, yeni dikilen 13 adet zeytin fidanının 1 yaş civarında, 18 adet zeytin ağacının 2-3 yaşlarında ve kalan ağaçların tamamının 6-7 yaşlarında olduğunun, zeytin tesisi yapıldıktan sonra yıllar itibariyle tutmayan ve kuruyan ağaçların yerine zamanla yenilerinin dikildiğinin belirtildiği, yeni dikilen 13 adet zeytin fidanı bakımından suç tarihi 2009 yılı olup, anılan tarih, sanık hakkında iddianamenin düzenlendiği 07/10/2008 tarihinden sonraki bir tarih olduğundan, zeytin fidanı dikme fiilinin dava konusu edilmediği sonucuna varılacağı, 6-7 yaşlarındaki zeytin ağaçları bakımından suç tarihi 2003-2004 yılları olup, belirtilen tarihlerdeki eylem zamanaşımına uğradığından, sübut değerlendirmesinde dikkate alınamayacağı, sanığın sadece 2-3 yaşlarındaki 18 adet zeytin ağacını dikme fiilinden sorumlu tutulabileceği, 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanabilmesi için, bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda, aynı suçun birden fazla işlenmesi gerekmekte olup, dava konusu olayda, sit alanına izinsiz fiziki müdahalede bulunma eyleminin, zamanaşımı süresi içerisinde birden fazla kez gerçekleştirildiğine yönelik somut bir tespit mevcut olmadığı gibi, 07/10/2008 tarihli iddianame içeriğinde de atılı suçun zincirleme şekilde işlendiğine yönelik bir anlatım bulunmadığı anlaşılmakla; sanık hakkında tayin edilen temel cezada, 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi uyarınca arttırım yapılmaması gerektiği gözetilmeksizin, aksi yöndeki uygulama ile sanığa fazla ceza tayini,

Kabule göre de;

1- Sanık hakkında tesis edilen mahkumiyet hükmünde, 2863 sayılı Kanunun 5728 sayılı Kanun ile değişik ve Anayasa Mahkemesince iptal edilen 65/b maddesi yerine, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 6498 sayılı Kanun ile değişik 65/1. maddesinin dayanak gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

1- Sanık hakkında tesis edilen mahkumiyet hükmünde, 2863 sayılı Kanunun 5728 sayılı Kanun ile değişik ve Anayasa Mahkemesince iptal edilen 65/b maddesi yerine, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 6498 sayılı Kanun ile değişik 65/1. maddesinin dayanak gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Tefhim edilmekle hükmün esasını oluşturan kısa kararda sanığın sonuç olarak 2 yıl 13 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği halde, gerekçeli kararın hüküm kısmında 1 yıl 13 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle çelişkiye neden olunması,

3- 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi uygulanarak tayin edilen 2 yıl 6 ay hapis cezasında, aynı kanunun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldıktan sonra, 2 yıl 1 ay yerine 1 yıl 13 ay hapis cezasına hükmedilmesi,

4- 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi tatbik edilirken, Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının dikkate alınması gerektiğinin göz ardı edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, aynı kanunun 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 17/01/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/34410, Karar No: 2024/6099, Tarih: 07.05.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/34410 E.  ,  2024/6099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/2715 E., 2019/1649 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükmün sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Anayasanın 40 ıncı maddesinin ikinci, 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci ve 232 nci maddesinin altıncı fıkraları gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklinde, 295 inci maddesinin ilk fıkrasında ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" biçiminde düzenlemeler bulunması, sanığın sunmuş olduğu temyiz dilekçesinin, hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi ve Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükümde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimin yer almadığının anlaşılması karşısında, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtarlı şekilde kararın tebliği ile tebliğ tebellüğ evrakının ve hükmü temyiz etmesi durumunda ek temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemi hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının Dairemize gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 07.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8784, Karar No: 2010/10090, Tarih: 07.10.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/8784 E.  ,  2010/10090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ZONGULDAK 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/05/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, davalılar adına tapuda kayıtlı 241 ada 17 parsel sayılı taşınmazın kısmen kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığını, kıyıda kalan yerlerin özel mülkiyete konu olamayacak devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu ileri sürerek,  tapunun iptalini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın kısmen kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığı gerekçesiyle bu kısmın tapusunun iptaline karar verilmiştir.

Karar, taraf vekilleri tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, çekişmeli taşınmazın kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığı iddiasına dayalı tapu iptal ve sicilin kütükten terkini isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğine ve toplanan delillere göre; çekişme konusu taşınmazın geldisini teşkil eden kadastral parselin kadastro tespitinin 19.03.1952 tarihinde yapıldığı, 25.11.1952 de kesinleştiği ve davanın 5.8.2002 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Her nekadar,  nizalı taşınmazın kıyı-kenar çizgisi içinde  kalan bölümü devletin hüküm ve  tasarrufu  altında ve kamu malı niteliğinde  özel  mülkiyete  konu olamayacak  (Anayasanın 43, 3402 Sayılı  kadastro Yasasının 16/C  maddesi gereğince  )  yerlerden  olduğu  keşfen saptanmış ise de; 25.2..2009  tarihinde  kabul edilip 14.3.2009  tarihinde yürürlüğe giren  5841 Sayılı Yasanın 2. maddesi ile  3402 Sayılı Yasanın 12.  maddesinin 3. Fıkrasına  eklenen  " bu hüküm iddia ve taşınmazın  niteliğine  yahut  Devlet ve  diğer kamu tüzel kişileri  dahil  tarafların sıfatına  bakılmaksızın  uygulanır" ve 3. Maddesi ile eklenen geçici 10. Maddesinin  " bu kanunun 12.  maddesinin 3. fıkrası hükmü devletin hüküm ve  tasarrufu altında  olduğu iddası  ile yürürlük  tarihinden önce  açılmış ve  henüz  hükme  bağlanmamış olan davalarda  dahi  uygulanır"  şeklindeki  hükmü  gözetildiğinde  kadastro  tespitinin  kesinleştiği tarih olan  25.11.1952 ile davanın açıldığı tarih  arasında  3402 Sayılı Yasanın 12.  Maddesinde  sözü edilen  10 yıllık  hak düşürücü sürenin  geçmiş  olduğu sabittir.

Ancak, hemen belirtilmelidir ki, bir taraf, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya da yeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinden sorumlu tutulmaz.

Ancak, hemen belirtilmelidir ki, bir taraf, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya da yeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinden sorumlu tutulmaz.

Anılan bu kural yasal ve yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır. (Baki Kuru, Hukuk Usulü Mahakemeleri 5. Cilt, sayfa 5338, dipnot 159; 10. H.D. 21.12.1976, 8770/8739 ve dipnot 160: 5. HD 12.09.1977, 5445/5655 dipnot 161: 10. HD 24.02.1976, 6296/1297) Ayrıca, her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Öte yandan avukatlık ücreti 04.09.1957 tarih ve 4/16 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca yargılama giderlerinden sayılır. Davacı Hazine, temyiz dilekçesinde sair nedenlerden söz etmek suretiyle bu hususa değinmiştir.

Hal böyle olunca, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler karşısında davanın hak düşürücü süreden dolayı reddine karar verilmesi, ayrıca somut olayda mahkemece yapılan keşif sonucu çekişmeli taşınmazın kısmen kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı ve dava tarihinde davacı Hazine’nin haklı olduğu anlaşıldığına göre davalıların tüm yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden sorumlu tutulması gerekirken, aksine düşüncelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulması isabetsizdir. Tarafların temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle kararın açıklanan nedenlerle HUMK’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  07.10.2010  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.