muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/9837, Karar No: 2007/10806, Tarih: 09.07.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/9837 E.  ,  2007/10806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ .Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Reddi Miras

Davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava Türk Medeni Kanununun 605/1 maddesine dayalıdır.

Davacılar murisin kardeşleridir.

En yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddolunan miras, Sulh Mahkemesince iflas hükümlerine göre tasfiye edilir. (T.M.K. Md. 612) Murisin yasal mirasçıları eşi ve çocuğu tarafından miras reddedilmiştir.

Mahkemece 3 aylık hak düşürücü süre yönünden davanın reddi doğru değilse de, sonucu itibariyle doğru olan red kararının onanması gerekir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın gösterilen nedenlerle ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, oybirliğiyle karar verildi.09.07.2007
Yargıtay — Esas No: 2010/539, Karar No: 2010/12208, Tarih: 29.11.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/539 E.  ,  2010/12208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ...vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 21/10/2008 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 22/10/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davacı, iyiniyetle üzerine ev yapıp ağaç diktiği ... Müdürlüğü adına kayıtlı 1519 ada 6 parsel sayılı taşınmazın davalı ...'ye geçtiğini, davalı ...'nin bu taşınmazı açık artırma ile satmaya çalıştığını, yapılan işlerden haberi olan davalının buna karşı çıkmadığını ileri sürerek, evin yapımı ve ağaçların dikilmesi için yapılan harcamaların davalıdan alınmasını istemiştir.

Davalı ise; davacının, başkasına ait olduğunu bildiği taşınmaz üzerine kötüniyetli olarak inşaat yaptığını ve taşınmazın açık artma kapsamında olmadığını belirterek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkeme, davacının iyiniyetli olduğu gerekçesiyle, istem kabul edilmiş; karar, davalı ... tarafından temyiz olunmuştur.

Dosya içeriğinden, davacının üzerine ev yapıp ağaç diktiği taşınmazın davacının işgali altında bulunduğu anlaşıldığına göre, davacının henüz doğmuş bir zararından söz edilemez.

Diğer yandan, iyiniyet konusuna gelince; Medeni Yasa'nın 3. maddesi gereğince "Kanunun iyiniyete hukukî bir sonuç bağladığı durumlarda, asıl olan iyiniyetin varlığıdır. Ancak, durumun gereklerine göre kendisinden beklenen özeni göstermeyen kimse iyiniyet iddiasında bulunamaz." İyiniyet, hakkın kazanılmasına engel olacak olguların varlığı veya yokluğu hakkında kişide var olan kabul edilebilir bir bilgisizliktir. Başka bir anlatımla iyiniyet, hakkın geçerli olarak doğumuna veya kazanılmasına engel olan dış olaylar hakkında bir bilgisizliktir. Ayrıca, sadece bilgisizlik iyiniyetli kazanım için yeterli bir koşul olmayıp bu bilgisizliğin kişiye yöneltilebilecek bir kusurdan ileri gelmemiş olması gerekir. Bu yüzden Yasa, ancak kabul edilebilir bir bilgisizlik olması durumunda iyiniyetle yapılan işlemi korumuştur (..., ... G., ... ... Mahiyeti ve Hükümleri, aühf dergisi, Y.1957, C. 14, S.1-4, s 56-75).

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, davacının mülkiyetinin başkasına ait olduğu öteden beri bilinen taşınmaz üzerine yapılan ev ve dikilen ağaç nedeniyle iyiniyet iddiasında bulunulamayacağı benimsenip istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle, davalının tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 29/11/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13292, Karar No: 2020/471, Tarih: 13.01.2020

**17. Ceza Dairesi         2019/13292 E.  ,  2020/471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin verilen kararların 5271 sayılı Yasa'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraz yolu açık olup temyizi olanaklı olmadığından, itiraz merciince karar verilmek üzere, dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;

14.04.2011 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, tayin edilen 1.320,00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz istemlerinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

III-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelenmesine gelince;

1-CMK'nun 185/1. maddesinde "Sanık, onsekiz yaşını doldurmamış ise duruşma kapalı yapılır; hüküm de kapalı duruşmada açıklanır." hükmüne rağmen suça sürüklenen çocuk hakkındaki hükmün açık duruşmada tefhim edilmesi,

2-18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuğun savunmasının alındığı duruşmada ve karar duruşmasında müdafiin hazır bulunmadığı, her defasında mazeret dilekçesi gönderdiği, ilk celse müdafiinin mazeretinin kabulüne karar verildiği, hüküm celsesinde ise suça sürüklenen çocuk müdafiinin yokluğunda karar verilmesini istediği, ancak çocuğun savunmasını müdafii huzurunda vermediği gibi, mahkeme tarafından CMK'nun 151/1. maddesi uyarınca yeni müdafii görevlendirilmesi yoluna gidilmeden 5271 sayılı CMK'nın 150/3, 150/2 ve 188/1. maddeleri uyarınca suça sürüklenen çocuk müdafiinin hazır bulunduğu celsede hüküm kurulması zorunlu olduğu halde, müdafiinin yokluğunda hüküm kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 13.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7934, Karar No: 2018/1145, Tarih: 26.02.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/7934 E.  ,  2018/1145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı ... vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...’un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü; -KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı miras payı oranında tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan dedeleri ...’in maliki olduğu 4 parsel sayılı taşınmazdaki 5 nolu bağımsız bölümü eşi olan davalıya satış göstermek suretiyle devrettiğini, temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, davalı adına olan tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, taşınmazı bedeli karşılığı satın aldığını, mirasbırakanın tüm mirasçıları kapsar ve hak dengesini gözetir şekilde paylaştırma yaptığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, mirasbırakanın temlik işleminin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, mirasbırakan ...’in maliki olduğu 4 parsel sayılı taşınmazdaki 5 nolu bağımsız bölümü 27.09.2000 tarihinde eşi ...’ye satış suretiyle temlik ettiği, mirasbırakanın 14.01.2009 tarihinde öldüğü, geride mirasçıları olarak, davacılar olan kendinden sonra ölen oğlu ...’in eşi ..., çocukları ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ..., dava dışı oğulları ..., ... ve ... ile kendinden önce ölen oğlu ...’nin eşi ... ve çocukları ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... ile davalı ikinci eşi ...’nin kaldıkları, davalı ...'nin yargılama aşamasında 03.06.2011 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak kalan ..., ... ve ... davaya dahil edildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun 706., Türk Borçlar Kanunu'nun 237. (Borçlar Kanunu'nun 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; davalı tanık deliline dayanmış ve ..., ..., ..., ... ... ve ... ...’i tanık olarak bildirmiş, mahkemece beş tanıktan üçünün dinlenmesine karar verilerek tanıklardan ..., ... ve ...’e davetiye tebliğ edilmiş, davetiye tebliğine rağmen gelmeyen tanıkların ihzaren celbine karar verilmiş, tanıkların mevcut adreste bulunmaması nedeniyle ihzar müzekkereleri yerine getirilememiş, tanıklardan ... mahkemede hazır olmasına rağmen dosyanın bilirkişide olduğu gerekçesi ile mahkemece dinlenmemiştir. Davalı taraf tanık deliline dayanarak tanık ismi bildirdiğine göre bu tanıklar dinlenmeden sonuca gidilmesi davalının savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğurmaktadır.

Hâl böyle olunca, davalının delil listesinde bildirdiği tüm tanıklarına usulüne uygun davetiye tebliğ edilmesi, davalı tarafça hazır edilmesi halinde dinlenilmesi, davacı ve davalı tanık beyanlarının ve tüm dosya kapsamının yukarıdaki ilkeler uyarınca değerlendirilerek varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi doğru değildir.

Davalının yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 26.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11140, Karar No: 2010/11805, Tarih: 05.10.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/11140 E.  ,  2010/11805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü 107 ada 158 parsel sayılı 7380.62 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, zeytinlik niteliğinde kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve dava konusu parselin tespitinin iptali ile bilirkişi krokisinde (A) harfi ile gösterilen 1644.02 m2'lik bölümünün orman niteliğinde Hazine adına, (B) harfi ile gösterilen 5736.60 m2'lik bölümünün tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiş, temyiz dilekçesi H.Y.U.Y.’nın 432/4 maddesi gereğince süresinden sonra verilmiş olduğu gerekçesi ile reddedilmiştir. ... bu kez ret kararını temyiz etmektedir.

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 1965 yılında Kurtbeleni serisi içinde yapılıp 08/12/1965 tarihinde ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1991 yılında 3302 Sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulamaları yapılmış, bu çalışma da 18/12/1992 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

Dosya arasında bulunan ve Orman Yönetimine karar tebliğini içeren evrakın incelenmesinde bu belgenin, yönetim vekili Avukat Anıl Türkiş adına düzenlendiği, “bizzat kalemde kendisine" tebliğ edildiğinin belirtilmiş olmasına rağmen imza kısmına “yerine” ibaresi yazıldığı gözlenmiştir. İmzanın kime ait olduğu da anlaşılamamaktadır. 7201 Sayılı Tebligat Yasanın 10. maddesine göre “Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır.

Şu kadar ki; kendisine tebliğ yapılacak şahsın müracaatı veya kabulü şartıyla her yerde tebligat yapılması caizdir.” Dolayısıyla kalemde tebliğin geçerliliği bizzat ilgiliye yapılmış olması şartına bağlıdır. Orman Yönetimine yapılan tebligat bu şartı taşımadığından geçerliliği bulunmamaktadır. Bu nedenle; mahkemenin, temyiz dilekçesinin reddi yolundaki kararının kaldırılması gerekmiş ve işin esasının incelenmesine geçilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından kesinleşmiş orman kadastro haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada çekişmeli taşınmazın kısmen orman kadastrosu dışında kalan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 05/10/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1608, Karar No: 2017/1795, Tarih: 09.02.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/1608 E.  ,  2017/1795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, asıl işveren olan davalı şirket bünyesinde arıza bakım-onarım teknisyeni olarak işe başladığını, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini, işe başlarken 200,00 TL yol, 300,00 TL yemek yardımı yapılacağının belirtildiğini, ancak ödenmediğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, yol ve yemek ücretlerinin ödenmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı husumet itirazında bulunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan işlem sonrasında toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Mahkemece uyulmasına karar verilen bozma ilamında, "Yapılması gereken, ihbarı talep edilen tüm alt işveren şirketlere ihbar dilekçesi ve dava dilekçesinin tebliği sağlanarak ve tebliğ edildiğine dair tebligat parçaları eksiksiz temin edilerek ihbar edilen taşeron şirket/şirketlerin, sunmaları halinde beyan dilekçeleri ile varsa delilleri toplanmalı, ihbar olunan şirketlerin yargılamayı takip etmemeleri halinde ise asıl işveren olan davalı şirketin cevap dilekçesinde ve aşamalarda belirttiği üzere davacı işçiye ait özlük dosyası ile bordro gibi ödeme belgelerinin ve hizmet alım sözleşmelerinin birer suretlerinin söz konusu alt işveren şirketlerden müzekkere ile istenerek, gerekmesi halinde yeniden bilirkişi incelemesi de yaptırılarak neticesine göre hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir." denilmiştir.

Mahkemece bozma ilamı sonrasında sadece ihbar olunan ... İnş. Tic. Ltd. Şti'ne tebligat çıkarılmış, ilgili tebligat evrakının duruşma gününün geçmesi nedeni ile iade edilmesinin ardından hem ilgili şirket hem de diğer ihbar olunan şirketler için başka bir işlem yapılmamıştır. Bozma öncesi kayıtların incelenmesinden, davalı tarafın davanın ihbarını talep ettiği üç şirkete de davanın ihbarı dilekçesi ile duruşma gününün tebliğ edildiği, bu haliyle bozma içeriğindeki davanın ihbarı bakımından belirtilen eksikliğin dosyada bulunmadığı anlaşılmaktadır. Ancak önceki bozma ilamında, ihbar olunan şirketlerin davayı takip etmemeleri halinde davalı tarafın cevap dilekçesi ve aşamalardaki talebi doğrultusunda özlük dosyası ile bordro gibi ödeme belgelerinin ve hizmet alım sözleşmelerinin birer suretlerinin istenilmesi için alt işveren şirketlere müzekkere yazılması gerektiği belirtildiği halde bu hususun yerine getirilmediği, bu haliyle uyma kararı verilen bozma ilamının gereğinin yerine getirilmediği sonucu ortaya çıkmıştır. Bozmaya uyulmuş olmasına rağmen gereğinin yerine getirilmemesi hatalı olup kararın yeniden bozulmasını gerektirmiştir.

2-Kabule göre ise, önceki bozma ilamının 2. bendinde kıdem süresi bakımından hesaplamada hata yapıldığı, talep miktarı ve resmi kayıtlardaki çalışma süresinin esas alınması gerektiği belirtilmiş, bu doğrultuda bilirkişiden ek rapor alınmışsa da yeni hesaplamanın sadece kıdem tazminatı için yapıldığı, kıdem süresindeki hatanın tüm alacak kalemlerini etkilemesine rağmen diğer alacak kalemleri için yeniden hesaplama yapılmadığı anlaşılmıştır. Bu haliyle önceki bozma ilamının 2. bendindeki hususun da gereğinin yerine getirilmemesi hatalıdır.

Ayrıca, önceki kararda kıdem tazminatı hesabı bakımından yol ve yemek ücreti tazminata esas ücretin hesabında dikkate alınmamış, bu karar davacı tarafından temyiz edilmemiş ve davalı yönünden usuli kazanılmış hak oluşturmuştur. Buna rağmen bozma sonrası alınan ek rapor içeriğinde davacı vekilinin talep etmesi gerekçe gösterilerek hesaplamaya yol ve yemek ücretinin dahil edilmesi de bir diğer hatadır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, bozma sebebine göre sair yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 09.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12792, Karar No: 2013/13798, Tarih: 09.10.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/12792 E.  ,  2013/13798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, tahliye taahhüdü nedeniyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde; davalı ile aralarında 14.09.2011 tarihinde kira sözleşmesi imzalandığını, kira sözleşmesinde kira akdinin başlangıç tarihinin 01.01.2012 olarak belirlendiğini, daha sonra davalının 19.09.2011 tarihinde ... 24. Noterliği'nin 03047 yevmiye numaralı tahliye taahhütnamesi imzaladığını, bu taahhütnameye göre dava konusu taşınmazı 31.12.2012 tarihinde boşaltacağını taahhüt ettiğini, dava konusu taşınmazın süresinde tahliye edilmemesi nedeniyle 08.01.2013 tarihinde ... 2.İcra Müdürlüğü'nün 2013/81 Esas sayılı dosyasıyla tahliye istemli takip başlattıklarını, davalının süresinde itirazı nedeniyle takibin durduğunu belirterek icra mahkemesinden itirazın kaldırılmasına ve kiralananın tahliyesine karar verilmesini istemiştir. Davalı cevap dilekçesinde; tahliye taahhüdü ile kira sözleşmesinin aynı tarihte imzalandığını, ortada geçerli bir taahhütnamenin olmadığını, kira bedellerini ödediğini belirterek davanın reddini istemiştir. Mahkeme, davacı tarafça takibe dayanak yapılan 14/09/2011 tarihli tahliye taahhütnamesinin sözleşmenin yapılış tarihi olan 19/09/2011 tarihinden sonra olmasına rağmen, sözleşmenin başlangıç tarihinin 01/01/2012 olduğu, bu durumda davalı kiracı kiralanan yere henüz girmediği bir tarihte taahhütte bulunmuş olup, özgür iradesiyle taahhütte bulunduğundan bahsedilemeyeceği, dolayısıyla söz konusu davaya ve takibe dayanak yapılan tahliye taahhüdü kira sözleşmesinin başlangıç tarihinden önceki tarihte düzenlenmiş olmakla geçersiz olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar vermiştir.

Davalının Noter'de düzenlenen tahliye taahhütnamesinde “halen kiracısı olarak kullanmakta olduğum 01 Ocak 2012 başlangıç tarihi yazılı kira kontratıma isnatla yukarıda adresteki taşınmazı hiçbir ihtar ve ihbara gerek kalmadan kayıtsız, şartsız ve gayrikabili rücu olarak ... yukarıda belirtilen tarihte tahliye edeceğimi....” şeklinde beyanda bulunarak dava konusu taşınmazı 31.12.2012 tarihinde tahliye edeceğini taahhüt etmiş olmasına göre davalının tahliyesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 09.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.