muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/6883, Karar No: 2021/4861, Tarih: 07.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2019/6883 E.  ,  2021/4861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında ''2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından açılan kamu davasında; sanığın savunmasında ''Üzerime atılı suçlamaları kabul etmiyorum, ben herhangi bir şekilde kesinlikle hiçbir sahte fatura kullanmadım üzerime atılı suçlamaları kabul etmem" şeklinde beyan etmesi karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1-Faturaları düzenleyen mükellefler hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

2-Aynı mükellefler hakkında ilgili takvim yılında “sahte fatura düzenleme suçundan” dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise dosyaların getirtilerek incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

3-Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturaları düzenleyen mükelleflere ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları düzenleyen mükelleflerin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi, faturaları düzenleyen mükellefler ile kullanan mükellefin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması, toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

4-Kabule göre;

a)Mahkemenin sanığın sahte fatura kullanmak eylemine uyan sevk maddesinde yanılgıya düşerek 213 S. VUK'nin 359/b maddesi yerine aynı yasanın 359/a-1 maddesi ile uygulama yapılması suretiyle sevk maddesinde yanılgıya düşülmesi,

b)Mahkemece TCK'nin 43. maddesi uygulandıktan sonra 3 yıl 9 ay hapis cezasına TCK 62/1 madde uygulamasında 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası yerine 3 yıl 2 ay hapis cezası ile sanığa fazla ceza tayini,

c)Sanık hakkında 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte belge kullanma suçlarından dava açıldığı, sahte fatura kullanma suçunda her takvim yılında işlenen suçların ayrı ayrı suçları oluşturduğu, sanık hakkında her bir yıl için ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden ve hangi takvim yılı bakımından hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin tek hüküm kurulması yasaya aykırı,

d)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 07.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11861, Karar No: 2020/6774, Tarih: 16.06.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/11861 E.  ,  2020/6774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalıya ait iş yerinde müşteri temsilcisi olarak çalıştığını, ödenmeyen işçilik alacakları nedeniyle iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini, maaş+prim usulüyle çalıştığını, fazla çalışmaların çok daha fazla olmasına rağmen bordrolarda 6 saat olarak gösterilerek eksik ödendiğini belirterek kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı def’inde bulunarak, davacının sahada çalışma yaptığından işverence denetlenmediğini yaz aylarında yoğun olan çalışmanın kış aylarında azaldığını, bordrolarda tahakkuk yapılarak banka kaydıyla ödendiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda toplanan delillere göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıp çalışmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

Hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil çalışmaları da aynı ilkelere tabidir.

Somut uyuşmazlıkta, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda hatalı olarak bordrolar imzalı olmadığı halde tahakkuk içerdiği ve banka kaydıyla ödendiği, aksinin ancak yazılı delille ispat edileceği gerekçesiyle hesaplama yapılmamıştır. Dosyaya sunulan bordroların davacı imzasını havi olmadığı anlaşılmaktadır. Davacı tarafın iddiasını tanık delili dahil her türlü delille ispat edebileceği açıktır. Hal böyle olunca Dairemizin yukarıdaki ilke kararı gereğince bordroların imzasız olması durumunda fazla mesai tahakkuku bulunmakla beraber ödemenin banka kanalıyla yapılması halinde işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma, hafta tatili ve ulusla bayram ve genel tatilinde çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkün olup banka kaydıyla yapılan ödemelerin hesaplamadan mahsup edilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma sebebidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 16/06/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5983, Karar No: 2012/6747, Tarih: 13.06.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/5983 E.  ,  2012/6747 K.**

**"İçtihat Metni"**

Müstehcenlik suçundan sanık ...’nun yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 23.10.2009 gün ve 2009/1416 Esas, 2009/1142 Karar sayılı hükme yönelik temyiz talebinin, kanûni süreden sonra yapıldığından bahisle reddine dair aynı Mahkemenin 13.09.2010 gün ve aynı sayılı Ek Kararının süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı ... Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi:

Sanığın, 23.10.2009 gününde yüzüne karşı verilen ve kanun yoluna başvuru şekli ve süresinin tam olarak gösterildiği esasa ilişkin kararı, yedi günlük kanuni temyiz süresi geçtikten sonra 26.08.2010 tarihinde temyiz etmesi üzerine, mahkemece sanığın temyiz talebinin reddine dair 13.09.2010 günlü Ek Kararın sanığa 15.09.2010 tarihinde tebliğ olunduğu, ancak sanığın temyiz talebinin reddine dair bu Ek Kararda Anayasa'nın 40/2 ve CMK.nın 34/2, 231,2 ve 232/6. maddelerine aykırı şekilde yasa yoluna başvurunun kullanılacağı yedi günlük sürenin hangi usûli işlemden itibaren başlayacağının gösterilmediği, bu nedenle sanığın temyizinin reddine dair mahkemenin Ek Kararına karşı temyiz süresinin geçirilmesinde sanığın kusurunun bulunmadığı ve sanık müdafiin "sanığın temyiz talebinin reddine" dair bu Ek Karara ilişkin olarak 08.06.2011 günlü temyiz dilekçesinin süresinde olduğunun kabûlünün gerektiği, mahkemece 09.06.2011 tarihinde bir kez daha verilen temyiz talebinin reddine ilişkin kararın hukûken yok hükmünde olduğu ve temyizin 08.06.2011 red hükmüne ilişkin olduğundan kabûlüyle yapılan incelemede;

Gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen temyiz isteminin reddine dair karar usul ve kanuna uygun olduğundan sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine dair kararın ONANMASINA, 13.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10698, Karar No: 2012/2218, Tarih: 20.02.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/10698 E.  ,  2012/2218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01/03/2010 tarih ve 2006/351-2010/136 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkete kargo hizmeti verdiğini, taraflar arasında süregelen ticari ilişki neticesinde düzenlenen faturalarla davalı şirketten 14.498,11 TL tutarında alacağının ödenmemesi üzerine başlatılan takibe davalının itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptalini ve %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile cari hesap ilişkilerinin olduğunu, davacıya teslim edilen bir kısım ürünün kaybolduğunu, müşterilere ulaşmadığını, bir kısmının ise kırık ve hasarlı olarak yerine ulaştığını, hatta bazı durumlarda gönderi faturası ve irsaliyesinin dahi ürünle birlikte kaybolduğunu, davacının hak ettiği tüm ödemelerin yapıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak, dava konusu faturalara davalının TTK’da öngörülen süre içinde itiraz etmediği, sözleşme gereği teslimden itibaren 7 gün içinde herhangi bir kayıp ve hasar ihbarı yapmadığı gibi, kayıp olduğu iddia edilen malların ise gönderi listelerinde yer aldığı, hasarlı olanların da teslim alındığı, hasar durumunu tespit eden tutanaklarda hasarlı olup olmadığı veya hasar sebebinin ne olduğu konusunda açıklık bulunmadığı, davalının ziya ve hasar iddialarını ispatlayamadığı, davacının 14.498,11 TL alacaklı olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve taraflar arasında taşıma hizmetinin yapıldığı, tebliğ edilen faturalara süresinde itiraz edilmediği hususları sabit olmakla, taşıyıcının sorumluluğunu azaltan ve daraltan anlaşmaların geçersiz olması nedeniyle, her ne kadar mahkemenin hasar ihbarının 7 günlük sürede yapılmadığından ret kararı yerinde değilse de mahkemenin yerinde bulunan diğer gerekçesine göre davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 645,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 20.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12619, Karar No: 2009/11876, Tarih: 14.12.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/12619 E.  ,  2009/11876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde eğitim ve öğretim giderinden kaynaklanan 2.534 TL. alacağın sarf tarihinden itibaren faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalılar ... ve ...’ya gerekçeli kararın tebliği Tebligat Yasasının 21. maddesi ve Tüzüğün 28. maddesi hükümlerine göre en yakın komşusuna imzası alınarak haber verilmediği için usulüne uygun değildir. Bu nedenle mahkemece, gerekçeli kararın davalılar ... ve ...’ya yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi de beklendikten sonra iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3025, Karar No: 2019/169, Tarih: 16.01.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/3025 E.  ,  2019/169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı ... vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'nün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescili isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan ...'ın 937 parsel sayılı taşınmazını oğlu olan davalıların mirasbırakanı ...'a mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olarak temlik ettiğini ileri sürerek davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile miras payı oranında adlarına tescile karar verilmesini istemiş, yargılama sırasında ölümü ile mirasçıları tarafından dava takip edilmiştir.

Davalılar, taşınmazın bedeli karşılığında satın alındığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, muvazaa iddiasının ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’ın 01.03.2007 tarihinde ölümü ile geriye kızı ... kendisinden önce ölen oğlu ...ın çocukları ..., ..., davacı oğlu ..., kendisinden önce ölen oğlu ...’in çocukları davalılar ..., ..., ... ve Hülya’nın mirasçı olarak kaldıkları, davalı ...’ın ...’in eşi olduğu, dava konusu 937 parsel sayılı 28.782,86m2 miktarlı tarla nitelikli taşınmazın 38/96 payının mirasbırakan tarafından 23.03.1987 tarihli satış işlemi ile oğlu ...’e devredildiği, ...’in 18.11.1982 tarihinde dayısı Mehmet Kökkaya’dan da 5697/28782 payı satın aldığı, toplam 17090/28782 pay adına kayıtlı iken 2003 yılında öldüğü payının 13.04.2007 tarihinde mirasçılarına intikal ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(HMK) 190. Maddesinde, "İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir."; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun(TMK) 6. maddesinde, "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." şeklinde yer alan hükümlerle, açılmış bir davada ispat yükünün kural olarak davacıya yüklendiği tartışmasızdır.

Somut olayda, davacının eşi ... dışında dinlenen davacı tanıklarının temliğin muvazaalı olduğu yönünde bir beyanda bulunmadıkları, davalı tanıklarının ise temliğin gerçek satış olduğunu beyan ettikleri, ayrıca yine davacı tanıklarının mirasbırakanın diğer çocuklarından mal kaçırmasını gerektirir bir nedenin varlığını da bildirmedikleri sabittir.

Kaldı ki, davalıların mirasbırakanı ...’in, mirasbırakan Behiye dışında taşınmazın paydaşlarından olan dayısı Mehmet’in payını satın aldığı da görülmektedir.

Bu durumda da, tanık ...’nin beyanlarına itibar edilemeyeceği, toplanan deliller ve yukarıda değinilen ilkeler birlikte değerlendirildiğinde temliğin gerçek satış niteliğinde olduğu sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, diğer davalılar kararı temyiz etmediğinden davalı ... yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalı ...’ın yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 16.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11141, Karar No: 2010/11804, Tarih: 05.10.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/11141 E.  ,  2010/11804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü 107 ada 227 parsel sayılı 5277.97 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliğinde kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı gerçek kişi adına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kısmen kabulüne ve dava konusu parselin tespitinin iptali ile bilirkişi krokisinde (A) harfi ile gösterilen 198.50 m2'lik bölümünün orman niteliğinde Hazine adına, (B) harfi ile gösterilen 5079.47 m2'lik bölümünün tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiş, temyiz dilekçesi H.Y.U.Y.’nın 432/4 maddesi gereğince süresinden sonra verilmiş olduğu gerekçesi ile reddedilmiştir. ... bu kez ret kararını temyiz etmektedir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 1965 yılında Kurtbeleni serisi içinde yapılıp 08/12/1965 tarihinde ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1991 yılında 3302 Sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulamaları yapılmış, bu çalışma da 18/12/1992 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

Dosya arasında bulunan ve Orman Yönetimine karar tebliğini içeren evrakın incelenmesinde bu belgenin, yönetim vekili Avukat Anıl Türkiş adına düzenlendiği, “bizzat kalemde kendisine“ tebliğ edildiğinin belirtilmiş olmasına rağmen imza kısmına “yerine” ibaresi yazıldığı gözlenmiştir. İmzanın kime ait olduğu da anlaşılamamaktadır. 7201 Sayılı Tebligat Yasanın 10. maddesine göre “Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır.

Şu kadar ki; kendisine tebliğ yapılacak şahsın müracaatı veya kabulü şartıyla her yerde tebligat yapılması caizdir.” Dolayısıyla kalemde tebliğin geçerliliği bizzat ilgiliye yapılmış olması şartına bağlıdır. Orman Yönetimine yapılan tebligat bu şartı taşımadığından geçerliliği bulunmamaktadır. Bu nedenle; mahkemenin, temyiz dilekçesinin reddi yolundaki kararının kaldırılması gerekmiş ve işin esasının incelenmesine geçilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından kesinleşmiş orman kadastro haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada çekişmeli taşınmazın kısmen orman kadastrosu dışında

kalan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 05/10/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20244, Karar No: 2013/16114, Tarih: 13.06.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/20244 E.  ,  2013/16114 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Tüm sanıklar hakkında; 5271 sayılı CMK'nın 223/2-b maddesi uyarınca Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suçtan zarar gördüğünden davaya katılmasına karar verilen ...'nın gerekçeli karar başlığında “müşteki” şeklinde gösterilmesi, mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiştir.