muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/494, Karar No: 2017/20345, Tarih: 28.09.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/494 E.  ,  2017/20345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Kamulaştırılan taşınmaz ile emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak, değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1-Arsa niteliğindeki taşınmazların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre belirlenmesi gerektiğinden, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda bu yönteme uyulmadan değer biçildiği gibi,uyuşmazlığa konu olayda emsal taşınmaz limited şirkete ihale ile satılmış olup, özel amaçlı bu satışın somut emsal olarak değerlendirilemeyeceği gözetildiğinde bilirkişi kurulu raporu hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu nedenle; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için yeniden imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu

Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinini düşünülmemesi,

2- Davanın niteliği gereği davalı taraf lehine de vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

2- Davanın niteliği gereği davalı taraf lehine de vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 28/09/2017gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3346, Karar No: 2011/8333, Tarih: 18.07.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/3346 E.  ,  2011/8333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, temerrüt ve akde aykırılık nedeniyle kiralananın tahliyesi, kira alacağı ve kiralananın eski hale getirilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece 1.000 TL kira alacağı, tahliye ve taşınmazın eski hale iadesi isteminin kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davalının müvekkiline ait 201 nolu işyerinde 15.03.2007 tarihinde yenilenen kira sözleşmesi ile kiracı olduğunu, sözleşmeye göre kira bedelinin aylık 900 TL olup davalının Eylül/2007 – Mart/2008 arası dönemde 100’er TL eksik ödeme yaptığını, bu döneme ilişkin olarak davalıya gönderilen temerrüt ihtarının sonuçsuz kaldığını, davalının dava tarihine kadar olan dönem için eksik ödemelerine devam etmek suretiyle kira borcunun 1.000 TL ye ulaştığını, öte yandan davalının akde aykırı davranarak taşınmaza kaçak çekme kat ilave ettiğini, belirterek kaçak çekme katın yıkılarak taşınmazın eski hale getirilmesine, temerrüt ve akde aykırılık nedeniyle kiralananın tahliyesine ve 1.000TL alacağın tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili ise taraflar arasında geçerli olan kira sözleşmesinin 10.03.2004 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesi olduğunu, kira bedellerinin bu sözleşme uyarınca aylık düzenli olarak ödendiğini, kira borcu bulunmadığını, davacının ibraz ettiği 15.03.2007 tarihli sözleşmenin kiralanana ait olmadığını davacıya ait 101 nolu dükkan için düzenlendiğini ve sözleşme üzerinde tahrifat yapılmak suretiyle davaya konu işyerine aitmiş gibi gösterilmeye çalışıldığını, çekme katın yapımında davacının bilgisi ve muvafakatinin olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, temerrüde dayalı tahliye ve alacak isteminin kabulüne kiralanana ilave edilen kaçak çekme katın yıkılarak taşınmazın eski hale getirilmesine karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki kira ilişkisinin 10.03.2004 başlangıç tarihli ve 5 yıl süreli kira sözleşmesi ile başladığı ve davalının 201 nolu bağımsız bölümde kiracı olduğu konusunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık davacı vekilinin yenilemeye ilişkin olduğunu

Taraflar arasındaki kira ilişkisinin 10.03.2004 başlangıç tarihli ve 5 yıl süreli kira sözleşmesi ile başladığı ve davalının 201 nolu bağımsız bölümde kiracı olduğu konusunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık davacı vekilinin yenilemeye ilişkin olduğunu

bildirdiği 15.03.2007 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesinin tarafların gerçek iradelerine uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. Dosyaya ibraz edilen ekspertiz raporuna göre 15.03.2007 başlangıç tarihli kira sözleşmesinin davacıya ait 101 nolu bağımsız bölüm için düzenlendiği bilahare sözleşmenin ön yüzündeki “101” rakamının düzeltme ile “201” haline getirildiği anlaşılmaktadır. Davacı vekili sözleşmedeki “101” rakamının maddi hataya müstenit olduğunu ve el ile düzeltildiğini bildirmiş, davalı ise buna karşı çıkarak sözleşmenin davacıya ait ve daha geniş olan 101 nolu dükkan için düzenlendiğini ancak buraya taşınmaktan vazgeçtiklerini sözleşmenin hiç yürürlüğe girmediğini savunmuştur.

Bir senet düzenlendikten sonra, senette bazı noksanlıklar olduğunun veya yanlışlıklar yapılmış olduğunun farkına varılması halinde çıkıntı, kazıntı veya silinti yapılmak suretiyle bu yanlışlıklar düzeltilebilir. Ancak bu çıkıntıların veya silintilerin ayrıca imza edilmesi gerekir. HUMK.nun 298. maddesine göre senette mevcut bulunan çıkıntı ve silinti ayrıca tasdik edilmemişse inkar halinde yok sayılır. Davacının dayandığı 15.03.2007 başlangıç tarihli kira sözleşmesinde yapılan düzeltme davalı tarafça kabul edilmediğine ve taraflarca imzalanıp onaylanmadığına göre yapılmamış sayılır. Bu durumda düzeltme öncesine göre kiralanan yerin dava konusu taşınmazla ilgisinin bulunmadığı anlaşılmakta olup mahkemece 10.03.2004 tarihli sözleşme hükümleri dikkate alınmak suretiyle temerrüt ve alacak istemi konusunda bir karar verilmesi gerekirken 15.03.2007 tarihli sözleşme hükümleri çerçevesinde tahliye ve alacak isteminin kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.

Öte yandan taraflar arasındaki kira sözleşmesi sona erip kiracının geri verme borcu doğmadığı sürece kira ilişkisi devam ederken eski hale getirme istenemez. Kiracının, kira sözleşmesinin bitiminde varsa gerekli değişiklikleri yapıp kiralananı teslim aldığı durumda geri vermesi olanaklı olup mahkemece eski hale getirme isteminin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi de usul ve yasaya aykırıdır.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 18.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/40082, Karar No: 2017/189, Tarih: 06.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/40082 E.  ,  2017/189 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19923, Karar No: 2013/15535, Tarih: 30.10.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/19923 E.  ,  2013/15535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Ortadan kaldırma, mahkumiyet

I- Sanık hakkında "2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından kurulan hükme yönelen katılan vekilinin temyiz itirazlarının yapılan incelemesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihleri itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı, suçların işlendiği tarihten hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden, kamu davalarının vaki zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırıldığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık hakkında "2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan hükme yönelen sanığın temyiz itirazlarına gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 30.10.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6779, Karar No: 2010/7548, Tarih: 28.06.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/6779 E.  ,  2010/7548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÜYÜKÇEKMECE 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/04/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı,  davalıların  paydaş  oldukları  115  parsel  sayılı  taşınmazın   kıyı-  kenar  çizgisi  içerisinde  kaldığını, kıyıların  devletin  hüküm ve  tasarrufu  altındaki  yerlerden  olup  özel  mülke   konu   olamayacağını  ileri   sürerek  tapunun   iptal  ve  terkini   ile  elatmanın  önlenmesi  ve  yıkım   isteğinde  bulunmuştur.

Bir  kısım  davalılar,  davanın  reddini   savunmuşlardır.

Mahkemece,5841  Sayılı  Yasa ile   değişik  3402  Sayılı  Yasanın  12/3   maddesi  gereğince  hak  düşürücü  sürenin  geçtiği  gerekçesiyle  davanın  reddine  karar  verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptal ve sicil kaydının kütükten terkini,elatmanın  önlenmesi  ve  yıkım  isteklerine   ilişkindir.

Mahkemece, hak düşürücü süre nedeni ile davanın reddine karar verilmiştir.

Davalılara ait dava konusu 3 pafta 115  parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin 05.09.1967 tarihinde kesinleştiği eldeki davanın ise, 09.11.2005 tarihinde açıldığı kayden sabittir.

Bilindiği üzere, 14 Mart 2009 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa’nın 2. maddesi ile 3402 Sayılı Kadastro Yasası’nın 12. maddesinin üçüncü fıkrasına  “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dâhil, tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır.” cümlesi ve aynı Yasa’nın 3. maddesi ile de 3402 Sayılı Yasa’ya  “Bu Kanunun 12 nci maddesinin üçüncü fıkrası hükmü, Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır.” şeklindeki geçici 10. madde eklenmiştir.

Somut olayda, kadastro tespitinin kesinleşmesinden itibaren dava tarihine kadar 10 yıllık sürenin geçtiği açıktır.  3402  Sayılı Yasanın 12/3. maddesinde  öngörülen  süre  hak  düşürücü  süre olup,  kamu düzeni ile ilgilidir ve  mahkemece davanın her aşamasında res'en gözetilmesi gerekli olumsuz dava şartlarındandır.

Özellikle bu hususlar gözetilerek davanın reddedilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davacı hazine vekilinin diğer temyiz itirazı yerinde değildir, reddine,

Ancak hemen belirtilmelidir ki, bir taraf, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü yada yeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinden sorumlu  tutulamaz.

Ancak hemen belirtilmelidir ki, bir taraf, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü yada yeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinden sorumlu  tutulamaz.

Anılan bu kural yasal ve yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır.(Baki Kuru, Hukuk Usulü Muhakemeleri 5. cilt, sayfa 5338, dipnot 159; 10. H.D. 21/12/1976, 8770/8739 ve dipnot 160: 5. HD 12/09/1977, 5445/5655 dipnot 161: 10.HD 24/02/1976, 6296/1297) Ayrıca, her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Öte yandan avukatlık ücreti 29.05.1957 tarih ve 4/16 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca yargılama giderlerinden sayılır. Davacı hazine temyiz dilekçesinde sair nedenlerden söz etmek suretiyle bu hususa değinmiştir.

Taşınmazın kıyı kenar çizgisi kapsamında kalması halinde davacı hazinenin dava tarihinde dava açmakta haklı olacağı dikkate alındığında ve yargılama sırasında yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa gereğince dava reddedildiğine göre, ilke bazında davalının tüm yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden sorumlu tutulması gerekeceğinde kuşku yoktur.

Hal böyle olunca; yerinde uzman bilirkişi kurulu aracılığı ile keşif yapılarak dava  konusu taşınmazın kıyı-kenar çizgisi içinde kalıp, kalmadığının saptanması ve oluşacak duruma göre yargılama giderlerinin hüküm altına alınması gerekirken değinilen husus gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Davacı Hazinenin, bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedene hasren HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 28.06.2010   tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5168, Karar No: 2014/3589, Tarih: 24.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/5168 E.  ,  2014/3589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kale (Denizli) Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/11/2013

NUMARASI : 2013/17-2013/144

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun dairelerin iş bölümüne ilişkin 24/01/2014 tarihli ve 2014/1 sayılı kararı, 29 Ocak 2014 tarih 28897 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak 01/02/2014 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlığın niteliğine ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun anılan kararına göre 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'ndan kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararların temyiz incelemesi Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin görev alanı içerisine girmektedir.

SONUÇ: Taraflar arasındaki uyuşmazlığın niteliğine ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun anılan kararına göre, dosyanın Yargıtay 10. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİ'ne 24/02/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1908, Karar No: 2015/3710, Tarih: 27.02.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/1908 E.  ,  2015/3710 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62, 50, 52/2. maddelerince mahkumiyet

Dairemizce verilen 09.12.2014 gün ve 2014/2876 Esas, 2014/25005 sayılı karara Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, hapis cezasının adli para cezasına çevrilmiş olması nedeniyle tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağından bahisle hükmün onanmasına karar verilmesi yerine bozulmasına karar verilmesinin isabetsiz olduğu gerekçesiyle, CMK'nın 308. maddesine 6352 sayılı Kanunun 99. maddesiyle eklenen 3. fıkra uyarınca itiraz konusu degerlendirildi:

İncelenen dosyada sanık hakkında sonuç olarak adli para cezasına hükmedildiği; TCK'nın 58. maddesinde tekerrür halinde hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirileceği ayrıca 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 108. maddesinde yalnızca mükerrirler hakkında tayin olunan hapis cezalarının ne şekilde infaz edileceği belirtilmiş olup, bu maddede adli para cezasının infazı hakkında bir hükmün bulunmadığı, 5275 sayılı Kanunun 106. maddesinde adli para cezasının infazı düzenlenmiş olup, bu maddede mükerrirler hakkında hükmolunan adli para cezasının infazına ilişkin bir düzenlemeye yer verilmediği, bu durumda, TCK'nın 58 ve 5275 sayılı Kanunun 106 ve 108. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi karşısında tekerrür hükümleri uygulanamamasına rağmen hükmün bozulmasına karar verildiği görülmekle,

Gereği düşünüldü:

1-) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2-) 09.12.2014 tarih ve 2014/2876 - 2014/25005 sayılı BOZMA kararının kaldırılmasına,

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde incelenen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık ve mahalli Cumhuriyet savcısının kusura ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA 27.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/301, Karar No: 2023/589, Tarih: 08.11.2023

**Ceza Genel Kurulu         2023/301 E.  ,  2023/589 K.**

**"İçtihat Metni"**

YARGITAY DAİRESİ : 7. Ceza Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Ceza

SAYISI : 476-971

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık ...'ın ormandan ağaç kesme suçundan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/2-e maddesi uyarınca beraatine ilişkin Simav Asliye Ceza Mahkemesince verilen 07.12.2021 tarihli ve 476-971 sayılı hükmün, katılan ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 7. Ceza Dairesince 07.12.2022 tarih, 10128-17952 sayı ve oy çokluğu ile onanmasına karar verilmiştir.

Daire Başkan Vekili ....; "6831 sayılı Yasa'ya muhalefet ettiği iddiası ile sanık ... hakkında açılan kamu davasının açık yargılaması sonrasında Simav Asliye Ceza Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmünün, taraflarca temyiz istemi üzerine dairemizce yapılan temyiz incelemesi neticesinde, eksik soruşturma ile karar verildiği gerekçe gösterilerek bozulmasına müteakip, bu kere sanık ... hakkında da ek iddianame tanzim edilmek suretiyle birlikte yapılan değerlendirme ile mahkemece her iki sanığında ayrı ayrı CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraatlerine yönelik verilen 07.12.2021 tarihli hükmün temyiz istemlerinin incelemesi esnasında,

Daha önce temyiz istemi ile ilgili olarak dairemizce verilen bozma kararına konu sanık ... hakkındaki temyiz isteminin dairemizce yapılması gerektiği, diğer sanık ... hakkında verilen ve ilk kez incelemeye konu edinilen kararın veriliş tarihi itibarıyla ise, dairemizce temyiz incelemesine değil, öncelikle istinaf incelemesine tabi olacağı, bu sanık hakkında karar tarihi itibarıyla CMK’da belirlenen istinaf yolu tüketilmeden, doğrudan temyize konu edinilemeyeceği gerekçesi ile sayın çoğunluk görüşünün onama yönündeki görüşüne katılamıyorum.

Şöyle ki;

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8/1. maddesinin, 'Bölge adliye mahkemelerinin, 26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca Resmî Gazetede ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 322 nci maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326 ncı maddeleri uygulanır. (Ek cümle:1/7/2016-6723/33 md.) Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez.' şeklindeki düzenleme karşısında; Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden sonra ve 07.12.2021 tarihinde verilmiş olan (sanık ... hakkındaki) hükmün öncelikle, istinaf kanun yoluna tabi olduğu anlaşılmakla, istinaf incelemesinin yapılması için dosyanın görevli ve yetkili Bölge Adliye Mahkemesinin ilgili Ceza Dairesine gönderilmek üzere incelenmeksizin iadesine karar vermek gerektiği düşünce ve kanaati ile sayın çoğunluk görüşünün hükmün onanmasına ilişkin kararına bu yönü ile katılamıyorum." düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

II. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 10.02.2023 tarih ve 76562 sayı ile;

"6831 sayılı Yasa'ya muhalefet ettiği iddiası ile sanık ... hakkında açılan kamu davasının açık yargılaması sonrasında Simav Asliye Ceza Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmünün, taraflarca temyiz istemi üzerine dairece yapılan temyiz incelemesi neticesinde, eksik soruşturma ile karar verildiği gerekçe gösterilerek bozulmasına müteakip, bu kere sanık ... hakkında da ek iddianame tanzim edilmek suretiyle birlikte yapılan değerlendirme ile mahkemece her iki sanığında ayrı ayrı CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraatlerine yönelik verilen 07.12.2021 tarihli hükmün temyiz istemlerinin incelemesi esnasında, daha önce temyiz istemi ile ilgili olarak dairece verilen bozma kararına konu sanık ... hakkındaki temyiz isteminin dairece yapılması gerektiği, diğer sanık ... hakkında verilen ve ilk kez incelemeye konu edinilen kararın veriliş tarihi itibarıyla ise, dairece temyiz incelemesine değil, öncelikle istinaf incelemesine tabi olacağı, bu sanık hakkında karar tarihi itibarıyla CMK’da belirlenen istinaf yolu tüketilmeden, doğrudan temyize konu edinilemeyeceği hâlde temyiz incelemesine konu edilerek Yerel Mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiştir.

Bu şekilde bağlantı nedeniyle birleştirilen dosyalarda yasayolu incelemesinin ne şekilde olacağı hususu daha önce de tartışma konusu olmuş ve ihtilaf Yargıtay Ceza Genel Kurulu gündemine taşınmıştır. Yargıtay Ceza Genel Kurulu 08.03.2022 tarih ve 2022/157 karar sayılı kararında ihtilafı şu şekilde karara bağlamıştır: