muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/38210, Karar No: 2024/4128, Tarih: 25.03.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/38210 E.  ,  2024/4128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/1832 E., 2016/865 K.

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun(5271 sayılı Kanun ) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.05.2016 tarihli tarihli kararı ile; sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, mükerrirlik ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizi; hükmün bozulması gerektiğine, sürücü belgesini kullanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde kolluk güçleri tarafından yapılan kontrolde durdurulan sanığın, aracın içerisine suça konu ... adına olan sürücü belgesini attığı, yapılan araştırmada alınan kriminal raporuna göre sürücü belgesinin orjinal olduğu, üzerindeki fotoğrafın değiştirildiği, bu hali ile aldatıcılık niteliğinin bulunduğunun belirtildiği, sanığın savunmalarında bahse konu sürücü belgesini yolda bulduğunu fotoğrafını değiştirdiğini kabul ettiği, bu şekilde sanığın, resmi belgede sahtecilik suçunu işlediğinden bahisle mahkemesince temyiz incelemesine konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname yönünden yapılan incelemede

Mahkemece suça konu sürücü belgesi duruşmaya getirtilerek özelliklerinin duruşma tutanağına da yazılmak suretiyle gözlem yapılmış olduğu anlaşılmakla 5271 sayılı Kanun'un 217 nci maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendiren ve sanık hakkında mahkumiyet hükmü kuran Mahkemenin takdir ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmediğinden bu hususta Tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

B. Sanığın temyizine yönelik yapılan incelemede

1. Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin, sanığın başka bir suç sebebiyle yakalanıp polis aracına bindirildiği ve sürücü belgesini aracın içine attığı tarih olan 09.10.2015 günü olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

B. Sanığın temyizine yönelik yapılan incelemede

1. Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin, sanığın başka bir suç sebebiyle yakalanıp polis aracına bindirildiği ve sürücü belgesini aracın içine attığı tarih olan 09.10.2015 günü olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir, ancak;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.06.2013 tarihli ve 2013/8-151/304 sayılı ilamında açıklandığı üzere, birden fazla tekerrüre esas alınabilecek hükümlülüğün bulunması halinde bunlardan en ağırının esas alınması gerekeceğinden, adli sicil kaydında yer alan ve ilamda tekerrür hükümlerinin uygulanması nedeniyle daha ağır bir cezayı içeren İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/191 Esas, 2008/176 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınması gerekirken, Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/477 esas ve 2013/607 karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınması hukuka aykırı bulunmuş ise de, anılan hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı yazılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasındaki tekerrür uygulamasına ilişkin bölümde yer alan "...Bursa 1. ağır Ceza Mahkemesinin 2010/477 esas 2013/607 Karar sayılı ilamı ile 07/10/2009 tarihinde işlediği kasten adam öldürmeye teşebbüs suçundan verilen 2 yıl 1 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, bu hükmün Yargıtay'ca onanmakla 09.07.2015 tarihinde kesinleştiği, mahkememiz bu dosyasındaki suçunu 25/10/2015 tarihinde işlediği, hükmün infaz edilmeyip içtimalı olarak halen infaz edildiği, böylelikle bu ilamın..." ibarelerinin çıkarılarak yerine ''... İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/191 Esas, 2008/176 Karar sayılı kararının.." ibaresinin eklenmesi, suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından, 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son cümlesi ve 5275 sayılı Kanun'un 108 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince koşullu salıverilmeye eklenecek sürenin, hatalı uygulama sonucu hükümde gösterilen ilâm nedeniyle koşullu salıverilmeye eklenecek süreden fazla olamayacağı hususu ile sanığın ikinci kez mükerrir olmayacağı hususunun da infaz aşamasında gözetilmesi,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12117, Karar No: 2013/156, Tarih: 14.01.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/12117 E.  ,  2013/156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala Zarar Verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanık ... ile katılan ...'in de hissedar oldukları tarlada bulunan söğüt ağacının sanıklar tarafından kesilerek mala zarar verme suçunun işlendiğinin iddia edildiği somut olayda;

A-Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Katılanın soyut iddiası dışında, sanığın atılı mala zarar verme suçunu işlemediği yönündeki savunmasının aksini ispat eder, mahkumiyetini gerektirir, her türlü şüpheden uzak, kesin, açık ve somut delil bulunmaması karşısında beraatine karar verilmesi gerekirken, sanığın savunmasını ispat edemediği gerekçesiyle yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

B-Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Türk Medeni Kanununun 706, Borçlar Kanununun 213, 2644 sayılı Tapu Kanununun 26.maddeleri hilafına tapulu taşınmazların harici veya fiili taksimi ile paylarının mülkiyeti ana taşınmazdan ayrılamaz. Ne var ki, taşınmazın kullanma biçimi tüm paydaşlar arasında varılan bir anlaşmayla belirlenmiş ya da fiili bir kullanma biçimi oluşmuş, uzun süre de paydaşlar bu durumu benimsemişlerse, kayıtta paylı, eylemli olarak bağımsız bu oluşumun resmi taksim yapılana veya ortaklığın giderilmesine kadar "ahde vefa" (sözde sadakat) kuralı doğrultusunda korunması gerekir.

Açıklanan nedenlerle, kesilen ağacın bulunduğu tarlanın sanık ve katılanın da aralarında bulunduğu hissedarlara ait olması, sanığın savunmalarında suça konu ağacın fiili taksim sonucu kendi kullanımında olan yerde olduğunu bildirmesi karşısında,

öncelikle suça konu söğüt ağacının bulunduğu yerin fiili taksim sonucu kimin kullanımında olduğu yerinde yapılacak keşifte dinlenecek mahalli bilirkişi veya tanık anlatımları ve bilirkişi incelemesi ile saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma ve yazılı gerekçe ile mahkumiyetine karar verilmesi,

öncelikle suça konu söğüt ağacının bulunduğu yerin fiili taksim sonucu kimin kullanımında olduğu yerinde yapılacak keşifte dinlenecek mahalli bilirkişi veya tanık anlatımları ve bilirkişi incelemesi ile saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma ve yazılı gerekçe ile mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2004/2772, Karar No: 2004/12672, Tarih: 21.12.2004

11. Hukuk Dairesi 2004/2772 E., 2004/12672 K.

**11. Hukuk Dairesi 2004/2772 E., 2004/12672 K.**

**- ESER NİTELİĞİNİN TESPİTİ**- 5846 S. FİKİR VE SANAT ESERLERİ KANUNU [ Madde 1 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada (Osmaniye Asiye Birinci Hukuk Mahkemesince verilen 8.12.2003 tarih ve 2001/377-2003/833 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için tetkik hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, kendisinin çizmiş olduğu Osmaniye ilinin haritasını davalı belediyenin izinsiz olarak çoğaltıp ücretli ve ücretsiz olarak dağıttığını, bu sekide haklarına tecavüz edildiğini ileri sürerek, tecavüzün ref'i ve müdahalenin önlenmesine, 2.0O0.000.000-TL maddi ve 4.000.000-000.-TL. manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, haritanın davacının kendi ürünü olmadığını, Adana haritalarından elde edildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporlarına göre davalının eyleminin 5846 sayılı FSEK kapsamında haklarına saldırı oluşturduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, tecavüzün önlenmesine ve 1.500.000.000.-TL maddi ve 500.000.000.-TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, 5846 sayılı FSEK. kapsamında müdahalenin önlenmesi ve maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, yapılan bilirkişi incelemeleri uyuşmazlığın çözümü için yeterli değildir. Delil tespitine ilişkin dosyada harita mühendisinden alınan raporda sadece her iki haritanın aynı olup olmadığını irdelemiş, özgün bir eser olup olmadığına hiç değinilmemiştir. Yargılama sırasında mahkemece alınan raporu düzenleyen bilirkişilerden hiçbiri harita mühendisi olmayıp, bu raporda dava konusu haritanın özgün bir eser olduğu belirtilirken, bu saptamanın kabul edilebilir dayanakları gösterilmemiştir.

Bilirkişilerce raporda, zorunlu benzerlikler olacağından, bağımsız bir çalışma ve emek unsurunun varlığı halinde özgünlüğün kabulü gerekliği belirtildikten sonra, soyut olarak davacının bu bağımsız çalışmayı yaptığı kabul edilerek, kopyalanmak suretiyle esere saldırının varlığından söz edilmiş ise de bu bağımsız emek unsurunun neler olduğu da açıklanmamıştır.

Anılan Yasa'nın 2/3. maddesinden her nevi haritanın eser niteliğinde olduğu anlamı çıkıyor ise de, yasanın korumasından yaralanacak bir eser niteliğinde olup olmadığı, bu hükmün 1/B maddesi hükmüyle birlikte değerlendirilerek sahibinin özelliklerini taşıyıp taşımadığının tespitine bağlıdır.

Anılan Yasa'nın 2/3. maddesinden her nevi haritanın eser niteliğinde olduğu anlamı çıkıyor ise de, yasanın korumasından yaralanacak bir eser niteliğinde olup olmadığı, bu hükmün 1/B maddesi hükmüyle birlikte değerlendirilerek sahibinin özelliklerini taşıyıp taşımadığının tespitine bağlıdır.

Bu durumda, mahkemece aralarında haritacılık konusunda uzman bir bilirkişi de bulunduğu yeni bir bilirkişi kurulu oluşturularak, bir haritanın özgür nitelikli olup olmadığının, dava konusu haritanın sahibinin özeîlikierinî yansıtıp yansıtmadığı, yansıtıyor ise bunların neler olduğu hususunda rapor alınmak, gerektiğinde dava konusu haritanın nasıl meydana getirildiği yolunda davacının da beyanına başvurulmak suretiyle, sonucuna göre bir hüküm kurulmak gerekirken, yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

2- Yukarıda açıklanan bozma neden ve şekline göre, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

Sonuç: Yukarıda(1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle,davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına (BOZULMASINA), (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın eteği halinde temyiz edene iadesine.. 21.12.2004 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6488, Karar No: 2021/5354, Tarih: 18.05.2021

**19. Ceza Dairesi         2021/6488 E.  ,  2021/5354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvuruların süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, sanık müdafiinin temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, REDDİNE, 18/05/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/42153, Karar No: 2017/17327, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/42153 E.  ,  2017/17327 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10425, Karar No: 2015/18231, Tarih: 25.11.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/10425 E.  ,  2015/18231 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemes :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanık hakkında açılan davanın şikayetten vazgeçme nedeniyle düşmesine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, mahalli Cumhuriyet savcısının sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Güroymak Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 27.12.2013 gün ve 2013/207 esas no.lu iddianamede TCK'nın 54. maddesi gereğince müsaderesi talep edilen adli emanetin 2013/142 sırasında kayıtlı ekmek bıçağıyla ilgili bir karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; “Adli emanetin 2013/142 sırasında kayıtlı bulunan ekmek bıçağının sanığa iadesine” bendinin hüküm fıkrasına eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5468, Karar No: 2022/7386, Tarih: 10.11.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/5468 E.  ,  2022/7386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAMSUN BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 2. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE MAHKEMESİ : OF ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen kararın, davacı vekili ile davalılardan ... tarafından istinaf edilmesi üzerine, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi tarafından yapılan inceleme sonucunda; davacı vekili ile davalılardan ...’ün istinaf başvurularının kabulüne ilişkin olarak verilen karar, süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı ... vekili dava dilekçesinde özetle; davalının, müvekkilinin kardeşi olduğunu, dava konusu 154 ada 2 parsel sayılı taşınmazın tarafların murisi olan babaları ...’den miras yoluyla evlatlarına kaldığını, ...’in ölümünden sonra terekesinin taksim edildiğini, üzerinde 3 katlı ev bulunan dava konusu taşınmazın zemininin taksimen müvekkiline kaldığını, taşınmaz üzerinde bulunan evin ise 1. katı haricindeki kısımlarının müvekkiline, 1. katının ise davalılardan ...’a ait olduğunu, ancak kadastro tespiti sırasında taşınmazın zemininin müvekkili ile birlikte müştereken davalılar adına tespit ve tescil edilip, taşınmazın tapu kaydının beyanlar hanesine ise, taşınmaz üzerinde bulunan evin müvekkili ile davalılardan ...’a ait olduğunun şerh verildiğini ileri sürerek, taşınmazın tapu kaydının iptali ile taşınmazın tamamının müvekkili adına tescilini, taşınmaz üzerinde bulunan evin ise 1. katı haricindeki kısımlarının müvekkiline ait olduğunun, tapu kaydının beyanlar hanesine şerh verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

1. Davalı ... cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan evin inşasına ilk defa kendisinin başladığını, bodrum ve zemin katı bitirdikten sonra davacının kendisine Almanya’dan para gönderdiğini ve bu para ile kendisinin davacıya ait olmak üzere bir kat daha inşa ettiğini, bilahare davacının Almanya’dan döndükten sonra kendisine sormadan kendi adına bir kat daha inşa ettiğini, davacının yalnızca 2. ve 3. katta hakkının olduğunu, evin bodrum katı ile 1. katını kendi parası ile kendi adına yaptırdığını, taşınmazın zeminini de mirasçılar arasında yapılan taksim sözleşmesine göre davacı ile ortak olarak kullanmaları gerekirken, davacının kendisini bahçeye sokmak istemediğini ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2. Diğer davalılar tarafından davaya cevap verilmemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2. Diğer davalılar tarafından davaya cevap verilmemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Of Asliye Hukuk Mahkemesinin 14/02/2018 tarihli, 2015/595 Esas, 2018/70 Karar sayılı kararıyla; dosya kapsamına göre, dava konusu taşınmazın tarafların müşterek murisi olan babaları ...’den geldiği, dosya arasında bulunan taksim sözleşmesinde murisin tüm mirasçılarının imzaları bulunmadığı için hükme esas alınmasının mümkün olmadığı, davacının taşınmazın taksimen kendisine kaldığına yönelik iddiasını kanıtlayamadığı, dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan evin 1. katının davalı ... tarafından, 2. ve 3. katının ise davacı tarafından yaptırıldığı, mahallinde yapılan keşiflerde dinlenen yerel bilirkişi ve taraf tanıklarının beyanlarına göre ise, yöredeki örf ve adet gereği bodrum katının daire sayısına göre paylaşıldığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, dava konusu 154 ada 2 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali istemine yönelik davanın reddine, taşınmazın tapu kaydının beyanlar hanesindeki şerhin iptali ile taşınmaz üzerinde bulunan evin 1. katının davalı ...'e, 2. ve 3. katların davacı ...'e ait olduğunun ve kömürlük olarak kullanılan bodrum katının daire başına 1 pay kabul edilmek suretiyle 1/3 payının davalı ...'e, 2/3 payının ise davacı ...'e ait olduğunun beyanlar hanesine şerh verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı süresi içerisinde davacı vekili ile davalı ... tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin Kaldırma Kararı

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı süresi içerisinde davacı vekili ile davalı ... tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin Kaldırma Kararı

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin 16/11/2018 tarihli ve 2018/1104 Esas, 2018/1511 Karar sayılı kararıyla; dosya arasında bulunan taksim krokisinin ihtilafın çözümü açısından dikkate alınması gerektiği halde taksim krokisinin keşifte uygulanmadığı, Mahkemenin kabulünde olduğu üzere, dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan muhdesat niteliğindeki bağımsız bölümlerin aidiyeti konusunda da taraflar arasında ihtilaf bulunduğu, Mahkemece mahallinde yapılan keşifler sonrası inşaat mühendisi bilirkişiden aldırılan rapordan, dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan yapının bodrum, zemin ve 2 kattan ibaret olduğunun anlaşıldığı, buna karşın davalı ...'un binada ayrıca bir çatı katının bulunduğunu iddia ettiği, nitekim rapor ekindeki fotoğrafta da bir çatı katının bulunduğu görülmesine rağmen, çatı katının var olup olmadığı, çatı katının niteliği itibariyle bağımsız bölüm olarak kullanılabilecek ayrı bir kat mı, yoksa taşınmazın ortak kullanım alanlarından olan çatı niteliğinde mi olduğu hususunda inşaat mühendisi bilirkişiden rapor aldırılmadığı ve bu hususun Mahkemece tartışılmadığı belirtilerek, Mahkemece açıklanan hususlara ilişkin olarak araştırma ve inceleme yapılması gerektiği gerekçesiyle, davacı vekili ile davalı ...’un istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-a-6. maddesi gereğince ayrı ayrı kabulüne, Of Asliye Hukuk Mahkemesinin 14/02/2018 tarihli 2015/595 Esas, 2018/70 Karar sayılı kararının kaldırılmasına, dosyanın yeniden yargılama yapılarak karar verilmek üzere kararı veren Yerel Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

3. İlk Derece Mahkemesince Kaldırma Kararı Sonrasında Verilen Karar