muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13, Karar No: 2014/10195, Tarih: 23.09.2014

Olayımıza gelince; Davada dayanılan ve hükme esas alınan 05.05.2006 düzenleme, 01.06.2006 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Kiralananın bulunduğu Çavuşbaşı Çok Programlı Lisesi Okul Aile Birliği'nin 16.06.2006 gün ve 10 sayılı kararı ile tekstil bölümü öğrencilerinin staj yapacağı bir atölyeye ihtiyaçlarının bulunması ve çevre halkının tekstile olan ilgisi dolayısıyla okulun atıl durumundaki ek binasının bodrum katında bulunan 3.400 m2'lik iki ayrı bölümün okulun ihtiyaçlarının da karşılanması amacıyla öncelikle bir tekstil firmasına rayicinde kiraya verilmesine karar verilmiştir. Bu karar gereğince kiralanan, hiç bir ihale yapılmaksızın kiraya veren olarak okul müdürü, Okul Aile Birliği başkanı ve Beykoz İlçe Milli Eğitim Müdürü imzasıyla ve anılan kira sözleşmesi ile davacı şirkete kiraya verilmiştir. Peşi sıra B.. M.. 27.11.2006 tarihinde Beykoz Kaymakamlığı'na başvurarak 3091 Sayılı Kanun gereğince davacı şirketin okula müdahalesinin önlenmesi isteminde bulunmuş ve Kaymakamlıkça da Maliye Hazinesi'nin mülkiyetinde bulunan kiralananın kira sözleşmesi yapmaya yetkisi olmayan Okul Aile Birliği tarafından kiraya verildiği gerekçesi ile 08.12.2006 tarih ve 2006 / 25 sayılı kararı ile men kararı verilmiştir. Bunun üzerine davacı 21.12.2006 tarihinde açmış olduğu işbu dava ile, taşınmazda kira sözleşmesine dayalı olarak faaliyette bulunduğunu iddia ederek el atmanın önlenmesini ve zilyetliğinin korunmasını talep etmiştir. Her ne kadar mahkemece 2886 Sayılı Devlet İhale Kanunu'nun 75. maddesi gereğince kira süresinin sona ermesinden sonra davacı kiracının fuzuli şagil durumuna düştüğü gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de, taraflar arasındaki kira sözleşmesinin 2886 Sayılı Kanun'a göre kurulmaması ve kiralananın niteliği gereği davanın açıldığı tarihte yürürlükte bulunan 6570 Sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanun kapsamında olması nedeniyle uyuşmazlığın 6570 Sayılı Kanun hükümlerine göre çözümlenmesi gerekir. Anılan yasanın 11. maddesine göre de, kiracı, kira süresinin bitiminden en az onbeş gün önce kiralananı tahliye edeceğini yazı ile bildirmediği takdirde sözleşme aynı şartlarla bir yıl uzamış sayılır. Sözleşme süre sonunda kiracı tarafından feshedilmediğinden yıldan yıla uzamış olup, davacı kiracı taşınmazdaki kiracılığını sürdürmektedir. Diğer yandan Kaymakamlık tarafından Okul Aile Birliğinin kiralama yetkisi olmadığından söz edilerek müdahalenin önlenmesine karar verilmesine karşın, kira sözleşmesini kiraya veren sıfatı ile Beykoz İlçe Milli Eğitim Müdürü de imzalamıştır. Kiralama konusunda ihale yapılmamış olması idari bir eksiklik olmakla birlikte, sözleşmenin iptal edilmemesi nedeniyle kira sözleşmesi geçerliliğini sürdürdüğünden, mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde istemin reddine karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 23.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7554, Karar No: 2015/13102, Tarih: 09.06.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/7554 E.  ,  2015/13102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gebze 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/05/2013

NUMARASI : 2012/421-2013/249

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek yapıya değer biçilmesi doğrudur.

Zemin yönünden alanın rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmaz ile bilirkişi kurulunca emsal olarak kabul edilen taşınmazın, Dairemizin geri çevirme kararı üzerine getirtilen Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonunca belirlenen emlak vergisine esas m2 değerleri karşılaştırıldığında, dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmaz aynı değerde oldukları halde, bilirkişi kurulunca dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan 2,5 kat daha değerli olduğunun kabul edilmesi doğru olmadığı gibi, emsal taşınmaz üzerinde bulunan yapı ile birlikte satıldığı halde değerlendirme yapılırken yapı değeri arsa değerinden indirilmediği ve sonuç olarak; emsal taşınmazın serbest alım satımları yansıtmamakla birlikte başka emsal temin edilemediğinden en uygun emsal olarak değerlendirmeye alındığı değerlendirildiğinden, alınan rapor inandırıcı ve hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü serbest satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi doğru olmadığı gibi,

2-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. Bölüm kararı da göz önüne alınarak, kamulaştırma bedeline 19.10.2012 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden,

2-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. Bölüm kararı da göz önüne alınarak, kamulaştırma bedeline 19.10.2012 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden,

Mahkeme kararının açıklanan nedenle taraf vekillerinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5054, Karar No: 2011/14692, Tarih: 24.11.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/5054 E.  ,  2011/14692 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Tarih : 22.06.2010

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; davacılar ile davalı taraf arasında ticari ilişki bulunduğunu, mevcut 453.033 TL borcun taraflar arasındaki protokol gereği 650.000 TL olarak yapılandırıldığını, bu yapılandırma öncesinde davacılar tarafından davalılara sekiz adet çek verildiğini, borcun taksit süresi gelmeden ve davacılara iade edilmesi gereken çekler iade edilmeden davalıların bazı çeklerle ilgili kötüniyetli olarak şikayet yoluna gittiklerini belirterek, protokol gereği ibraz edilmesi gereken çekleri iade etmeyerek protokol gereğini yerine getirmeyen davalılara, davacıların 10.000 TL borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini, 30/04/2010 tarihli dilekçe ile davacıların 8 adet çek toplamı olan 318.000 TL borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili; davalıların ikametgahının İnegöl olması nedeniyle öncelikle yetki yönünden davanın reddini talep etmiş, ayrıca taraflar arasındaki protokol nedeniyle davacıların borçlu olduklarını, protokolün 2. maddesinde senetlerin tümünün gününde ödenmesi şartıyla protokolün ekindeki çeklerin iade edileceğinin düzenlendiğini, davacıların senetleri ödemeyerek protokolün hiçbir yükümlüğünü yerine getirmedikletini bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davacı ... ile davalı ... Tekstil San. Tic. A.Ş. arasında mevcut borcun yapılandırılmasına ilişkin protokol yapıldığı, davacı ...'un protokol şartlarını yerine getirmediği ve dava konusu çeklerin davacı ... tarafından davalı ... Tekstil San. Tic. A.Ş. lehine keşide edildiği kanaatiyle davacı ...'un davalı ... Tekstil San. Tic. A.Ş.'ye karşı açmış olduğu davanın esastan reddine, davacılar ... Manifatura Teks Tic. ve Paz. Ltd. Şti, ... ve ... Tekstil Ticaret ve Paz. Ltd. Şti'nin açtıkları davanın aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine, davacı ...'un davalı ...'ya karşı açmış olduğu davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 24.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1250, Karar No: 2021/481, Tarih: 08.02.2021

**4. Hukuk Dairesi         2020/1250 E.  ,  2021/481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 02/06/2016 gününde verilen dilekçe ile muvazaa nedeniyle tasarrufun iptali istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 19/04/2018 günlü karara karşı davacı vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine dair verilen 26/10/2018 günlü karar ile 23/11/2018 günlü ek kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, muvazaa nedeniyle tasarrufun iptali istemine ilişkindir. İlk derece mahkemesince davanın reddine dair verilen kararın istinaf incelemesinde davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Bunun üzerine davacı vekilince temyiz isteminde bulunulmuş; bölge adliye mahkemesince hükmün kesin olduğu gerekçesiyle davacı tarafın temyiz isteminin reddine dair ek karar verilmiş; davacı vekilince ek karar da süresinde temyiz edilmiştir.

Karar ve temyiz başvurusunun değerlendirilmesine dair ek karar davacı vekili tarafından temyiz edildikten sonra davacı asilin 20/01/2021 tarihli kimlik tespiti yapılmış dilekçesi ile davadan feragat ettiği görülmüştür. Feragat, 6100 sayılı HMK'nun 311'nci madde hükmü uyarınca, kesin hüküm sonuçlarını doğurduğu gibi aynı Kanun'un 309/2. maddesi uyarınca karşı tarafın kabulüne de bağlı bulunmamaktadır. Öte yandan, HMK’nun 310. maddesi uyarınca davadan feragat, karar kesinleşinceye kadar her aşamada mümkündür.

28/07/2020 tarihinde yürürlüğe giren 7251 sayılı Kanun’un 29. maddesi ile HMK’nun 310. maddesine eklenen 3. fıkrası ‘‘Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir'' hükmünü içermektedir.

Bu itibarla, davacının davadan feragat iradesi ile ilgili ek karar verilebilmesi için dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; temyiz edilen bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA ve dava dosyasının gösterilen şekilde işlem yapılmak üzere ilk derece mahkemesine GÖNDERİLMESİNE 08/02/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9960, Karar No: 2019/11057, Tarih: 23.09.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/9960 E.  ,  2019/11057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan suça sürüklenen çocuk hakkındaki beraat hükmünün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesine gelince;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20/11/2018 tarih, 2016/6-986 Esas ve 2018/554 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere; suçu işlediği tarihte 15-18 yaş aralığında bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Yasa'nın 35. maddesi gereğince sosyal inceleme raporu alınması gerektiği, alınmaması halinde ise gerekçesinin gösterilmesi gerektiği halde, sosyal inceleme raporu alınmaması ve alınmama gerekçesinin de yazılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 23.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1870, Karar No: 2012/19105, Tarih: 08.11.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/1870 E.  ,  2012/19105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, murisinin ödenmeyen aylık tedavi giderlerinin yasal faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava; sigortalıya takılan ilaçlı stent bedelinin, yasal faizi ile Kurumdan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacıya, kalp rahatsızlığı nedeniyle yapılan tedavide ilaç salınımlı stent kullanıldığı ve bu malzemenin ortez niteliğinde olduğu uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık, davacının bu tedavi giderini Kurum'dan isteyip isteyemeyeceği noktasındadır.

Davanın yasal dayanağı 506 Sayılı Yasa'nın 32. ve devamındaki maddelerdir. Anılan Yasa'nın 34/son maddesinde Kurum'un, sigortalının iyileşmesine yarayacak, yahut iş göremezliğini az çok gidermesi için gerekli görülecek protez, araç ve gereçleri, maddede belirtilen süreler ile bağlı olmaksızın sağlamak, onarmak ve tespit edilen süre ve şartlarla yenilemekle yükümlü olduğu belirtilmiştir. Görüldüğü gibi; protez araç ve gereçlerin temini konusunda yasa iki şart öngörmüş ve bunu “sigortalının iyileşmesine yarayacak” olma veya “iş göremezliği az çok giderecek” olma ifadeleri ile belirtmiştir. Aynı hüküm Yasanın Ek 32. maddesinde de yer almaktadır. Söz konusu hükümlerle, sigortalının iyileşmesine ya da iş göremezlik derecesine olumlu yönde katkısı olmayacak, hayati önemi haiz olmayan veya kişinin hayatını idame ettirmesi için zorunlu olmayan, protez, araç ve gereçlerin Kurum'ca karşılanmasının mümkün olmadığı ifade edilmekle, yapılacak sağlık yardımlarının kapsamı ve amacı bu şekilde belirlenmiş olmaktadır.

T.C. Sağlık Bakanlığı Tedavi Hizmetleri Genel Müdürlüğü'nün 13.4.2009 tarih, 14918 sayılı duyurusunda; "ilaçlı stent kullanımı ve geri ödenmesine ilişkin 11.3.2009 tarihinde yapılan bilimsel komisyon toplantısında, kullanım açısından ilaçlı stentlerin ilaçsız stentlerle karşılaştırıldığında, halen mutlak bir endükasyonu olmadığı bilimsel konularda konunun araştırma konusu olduğu ve yeni gelişmelere göre konunun tekrar değerlendirilebileceği" yönünde karar verilmiştir.SGK Başkanlığı Sağlık işleri Genel Müdürlüğü Tedavi Hizmetleri ve Maluliyet Daire Başkanlığı'nın benzer bir olay nedeniyle verdiği 19.1.2006 tarih, 2329 sayılı mütalaasında; "daha önceki benzer başvurular nedeniyle ilaçlı stentler konusunda bilimsel bir komisyon oluşturularak gerekli değerlendirmelerin yapıldığı, bilimsel gelişmelerin yakından incelenerek, günümüz şartlarında uzun dönem

sonuçlarının beklenmesi gerektiği, tıp dünyasında konu ile ilgili yapılan çalışmalar neticesinde; yaygın kullanımı geçerli kılabilecek, kabul edilebilir yeterli veri sonuçları olmaması nedeniyle ilaçlı stentlerin kullanımının uygun olmadığı kanaatine varıldığı" belirtilmiştir.

Avrupa Kardiyoloji Derneğinin kardiyologlarının güncel önerisinin, "Klinik araştırmalar ışığında ilaçlı stentlerin daha üstün olduğu durumların (on-lable indications) stabil veya unstable angina pektoris, tek damar, çap 2.5-3.75 mm ve uzunluğu >28 mm'e kadar ve geniş bir alanın beslediği damarda (örneğin sol ön inen arterin başlangıç bölgesi) uygulanmasına ilişkin olduğu," şeklinde olduğu tespit edilmiştir.

2008 yılı itibariyle, kliniklerce yapılan geniş çaplı araştırmalarda; ilaç salınımı yapan stentlerin diğerlerine göre uzun dönem ölüm veya kalp krizi (infarktüs) riskini daha çok azalttığına ilişkin veri bulunmamaktadır.

Uygulamada ilaç salınımı yapmayan stentlerde uzun yıllar girişim yapılmasını gerektirecek bir darlık tespit edilmediği, dolayısıyla ilaçlı stentlerin kullanımında halen zorunlu bir durumun söz konusu olmadığı, ilaç salınımı yapmayan stentlere göre bazı avantajlarından (uzun süre ikili anti-trombositer tedavi (Aspirin+Clopidogrel) tedavisi) dolayı tercih sebebi olabildiği, mevcut durum nedeniyle birçok Avrupa Birliği ülkesinde de zorunlu uygulamalar kapsamında olmadığı bilinmektedir.

Hatta ilaçlı stent takılan hastaların bazı ilaçlara daha uzun süre muhtaç olması, bu ilaçlara bir kaç gün ara vermek istenildiğinde stentin ani tıkanması ve ölümcül kalp krizi açısından büyük risk doğması gibi dezavantajları da vardır.

Görüldüğü gibi ilaçlı stentlerin, "hastanın iyileşmesine yarayacak olma" veya “iş göremezliği az çok giderecek olma” konusunda tıp dünyasında olumlu veya olumsuz bir görüş birliğinin henüz oluşmadığı, bazı avantajları olduğu gibi bazı dezavantajlarının da olduğu, her hastada aynı sonucu doğurmadığı, bazı özel durumlarda faydalarının olabileceği anlaşılmaktadır.

Görüldüğü gibi ilaçlı stentlerin, "hastanın iyileşmesine yarayacak olma" veya “iş göremezliği az çok giderecek olma” konusunda tıp dünyasında olumlu veya olumsuz bir görüş birliğinin henüz oluşmadığı, bazı avantajları olduğu gibi bazı dezavantajlarının da olduğu, her hastada aynı sonucu doğurmadığı, bazı özel durumlarda faydalarının olabileceği anlaşılmaktadır.

Somut olayda; davacının kardiyoloji bölümünde yapılan muayeneleri sonucu, Başent Üniversitesi Istanbul Hastahanesi'ne başvurusu üzerine Koroner Arter Hastalığı teşhisi konulduğu ve ilaçlı stent takıldığı, davacıya takılan stentlerin; "iyileşmesine yarayacağı veya iş göremezliğini az çok gidereceğine" ilişkin Avukat, eczacı ve Kardiyoloji uzmanından oluşan bilirkişi kurulundan rapor alınmadığı anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş; davacının tüm tedavi evraklarının, tedavi gördüğü sağlık kuruluşlarından getirtilerek Adli Tıp Kurumunun ilgili ihtisas dairesine gönderilmesi, Adli Tıp İhtisas Kurulunca;

a) Davacının durumunun saptanması, (damarının ince yapılı olması, darlığın uzun olması, şeker hastalığı varlığı, tekrar daralma ihtimalinin yüksek ve aynı zamanda tehlikeli olacağı, çok kritik noktalarda darlıklar olması gibi bazı özel durumların olup olmadığının tespiti)

b) Buna göre ilaçlı stentlerin, hastanın iyileşmesine yarayacak veya iş göremezliğini az çok giderecek nitelikte olup olmadığının tespit ettirilmesi,

c) Rapora itiraz olması halinde Adli Tıp Genel Kurulundan rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesinden ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde SGK'nun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 08/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18439, Karar No: 2016/327, Tarih: 12.01.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/18439 E.  ,  2016/327 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/396000

MAHKEMESİ : Gemlik 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/02/2013

EK KARAR TARİHİ : 25/03/2013

NUMARASI : 2011/269 (E) ve 2013/49 (K)

Gereği görüşülüp düşünüldü:

05/02/2013 tarihinde hükmün tefhimi sırasında temyiz yasa yoluna başvurunun kararın tebliğ ve öğrenilmesinden itibaren başlayacağı belirtilmek suretiyle sanığın yanılgıya uğratıldığı anlaşılmakla, gerekçeli kararın 25/03/2013 tarihinde tebliğ edilmesinden sonra sanığın 04/03/2013 tarihli dilekçesiyle yapmış olduğu temyizin süresinde olduğu kabul edilerek, vaki temyiz isteminin reddine ilişkin mahkemenin 25/03/2013 tarihli ek kararının kaldırılmasına karar verilerek, yapılan incelemede;

Dosya kapsamında el konulmasına karar verilen bıçağın 5237 sayılı TCK'nin 54 maddesi uyarınca müsaderesi yada sahibine iadesi konusunda her zaman karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına karar verilirken, 5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesinde belirtilen hakları kendi altsoyu üzerinde koşullu salıverilme tarihine kadar, kendi altsoyu dışındakiler bakımından hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar kullanamayacağına karar verilmesi gerektiği gözetilmemiş ise de, bu husus Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas - 2015/85 karar sayılı iptal kararı ile oluşan yeni hukuki durum da gözetilerek infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

27/01/2011 tarihli tutanak içeriğinden adli emanetin 2011/18 sırasında kayıtlı olan bıçakların sehven farklı dosya için emanete alındığı, bu dosya ile ilgisinin olmadığı ve emanet kaydının kapatıldığı anlaşılmasına rağmen, anılan bıçakların 5237 sayılı TCK'nin 54. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeple 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasının TCK'nin 54. maddesi uyarınca müsadere hükmünün uygulandığı paragrafının hükümden çıkartılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.01.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.