muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/669, Karar No: 2025/4452, Tarih: 10.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2025/669 E.  ,  2025/4452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2022/11 E., 2022/176 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön incelemede;

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan, Bölge Adliye Mahkemesince verilen istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın sanığa usule uygun olarak 14.02.2024 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen sanığın 5271 sayılı Kanun'un 291/1. maddesinde öngörülen on beş günlük yasal süreden sonra 06.03.2024 tarihinde temyiz talebinde bulunması nedeniyle Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesince verilen temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararda bir isabetsizlik görülmemiştir.

Açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Karaman 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,10.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24220, Karar No: 2016/8060, Tarih: 27.04.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/24220 E.  ,  2016/8060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümler yönünden yapılan incelemede;

Hükmolunan cezaların miktar ve türüne göre hükmün, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesi uyarınca hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin bu suçtan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık, suça sürüklenen çocuk ... hakkında ayrıca iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazları nedeniyle yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

3- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

İş yeri dokunulmazlığını ihlal suçunun maddi zarar doğurmaya elverişli suçlardan olmaması ve suça sürüklenen çocuğun, suç tarihinden önce kasıtlı suçtan mahkumiyetinin bulunmaması karşısında, 5271 sayılı CMK’nın 231/6. maddesinin (b) bendinde belirtilen, “kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları” koşulunun değerlendirilmesi suretiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağına karar verilmesi gerekirken, işyeri dokunulmazlığını ihlal suçu yönünden de zararın giderilmediği gerekçesiyle TCK'nın 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 27.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5485, Karar No: 2023/4163, Tarih: 12.06.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/5485 E.  ,  2023/4163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1080 E., 2019/297 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bozma üzerine verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 07.03.2019 tarih ve 2018/1080 Esas, 2019/297 Karar sayılı kararı ile bozma sonrası duruşma açılarak sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi ve 62 nci maddesi uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 53 üncü madde uyarınca hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim edilen, 31.03.2022 tarihli ve 9-2022/28438 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Mağdurenin beyanlarının çelişkili olduğuna, ilk ifadesinde sanığın kendisini rızası ile evlerinin üst katında öptüğünü söylemesine rağmen, sonrasında kapı ağzında zorla öptüğünü söylediğine, mahkumiyet kararı verilebilmesi için kesin delilin olması gerektiğine, olay ortaya çıktığında babasını da suçlamasına rağmen sonraki beyanlarında babasının kendisine bir şey yapmadığını söylediğine, sanık ile ilgili olayı da kurguladığına, kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Sanığın mağdureyi zorla öpmesi nedeni ile hakkında 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanması gerektiğine, eylemini birden fazla kez yapması nedeni ile aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin uygulanması gerektiğine, ayrıca üst sınırdan ceza verilip 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince;

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Sanığın mağdureyi zorla öpmesi nedeni ile hakkında 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanması gerektiğine, eylemini birden fazla kez yapması nedeni ile aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin uygulanması gerektiğine, ayrıca üst sınırdan ceza verilip 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince;

"İddia, sanık savunması, mağdure anlatımları, tanık beyanları, nüfus kayıt örneği, doktor raporları, ATK raporu ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; 10/09/2004 doğumlu olan mağdure ... \*\*\* ile sanık ... \*\*\*'ın aynı mahallede komşu oldukları, sanık ...'in suç tarihi olan 2016 yılı eylül ayı içerisinde mağdure ...'e sevgili olma teklifinde bulunduğu, mağdurenin de teklifi kabul etmesiyle duygusal birliktelik yaşamaya başladıkları, sanığın 15 yaşından küçük olan bu nedenle hukuken rızası geçersiz olan mağdureyi evlerinde bulundukları bir sırada rızasıyla dudaklarından öptüğü, sonraları sanığın sürekli mağdurenin okuluna mağdureyi görmeye geldiği, bu durum okuldaki öğretmenlerin dikkatini çekince, rehberlik öğretmeni Muhammed \*\*\*un mağdure ile konuştuğu, mağdurenin sanıkla sevgili olduklarını, kendisini görmeye geldiğini söylemesi üzerine tutanak tutululduğu ve olayın bu şekilde ortaya çıktığı anlaşılmıştır.

ATK 6. İhtisas Kurulundan rapor aldırılmış, 12/12/2018 tarihli bu raporda mağdurenin suç tarihi olarak kabul edilen 2016 yılı eylül ayında 13 yaşını bitirmiş, 14 yaş içerisinde olduğu ve 14 yaşını bitirmediğinin bildirildiği anlaşılmış, bunun yanında mağdure ...'in sanık ...'in kendisinin 13 yaşında olduğunu bildiğini belirtmesi, sanık ...'e kendi yaşını 15-16 olarak söylemediğini açıkça beyan etmesi, olayların sanık ...'in, ...'in okuduğu okula gidip kendisiyle görüştüğü sırada öğretmenin durumu farketmesi üzerine ortaya çıkması yani bu haliyle sanığın mağdurenin hangi okulda ve kaçıncı sınıfta okuduğunu açıkça bildiğinin belli olması, tüm bunların yanında sanık ...'in ailesi ile ...'in ailesinin aynı mahallede komşu olmaları, mağdur ...'le aynı yaşlarda olan ...'in kardeşleri ile günlük hayatta sürekli beraber olmaları hususları da bir bütün halinde değerlendirildiğinde sanık ...'in suç tarihinde mağdure ...'in 15 yaşını doldurduğunu söylediği yönündeki beyanlarının cezadan kurtulmaya yönelik beyanlar olduğu kabul edilmiş ve bu haliyle TCK'nun 30. maddesi kapsamında hataya düştüğüne ilişkin savunmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğundan itibar edilmemiştir.

Böylece sanığın suç tarihi olan 2016 yılı eylül ayında 14 yaş içerisinde olan mağdure ...'le duygusal yakınlık kurup cinsel arzuları tatmine yönelik ani ve kesintili olmayan, belli bir yoğunluğa ulaşan ve bir müddet sürecek şekilde dudaklarından öpmek suretiyle sarkıntılık boyutunu aşan basit cinsel istismar suçunu işlediği sonucuna varılmış, mağdurenin yaşı itibariyle suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 6763 sayılı yasa ile değişik TCK'nın 103/1-1.cümlesinde sanık lehine bir düzenleme içermediğinden suç tarihinde yürürlükte bulunan 6545 sayılı yasa ile değişik TCK'nın 103/1-1.cümle uyarınca uygulama yapılmış, suçun işleniş biçimi, suçun işlendiği zaman ve yer, failin güttüğü amaç ve saiki nazara alınarak alt sınırdan hüküm kurulmuş, sanığın şahsi ve sosyal durumu, fiilden sonraki davranışları, olayın meydana gelişiyle ilgili soruşturma aşamasındaki anlatımları nazara alınarak hakkında takdiri indirim uygulanmış, her ne kadar iddianamede sanığın mağdureyi birden fazla kez öptüğü ve bu nedenle hakkında TCK'nın 43.maddesinin uygulanması talep edilmiş ise de; mağdurenin özellikle mahkemede alınan beyanında sanıkla evinde kendisine yüzük verdiği gün aralarında öpüşme olmadığını, sadece bir kere evlerinin alt katında sanıkla ile öpüştüğünü beyan etmiş olması karşısında sanık hakkında zincirleme suç hükümleri uygulanmamış yine sanığın eylemini cebirle gerçekleştirdiği bu nedenle hakkında TCK'nın 103/4.maddesinin uygulanması talep edilmiş ise de; sanığın eylemini gerçekleştirirken TCK'nun 103/4.maddesi kapsamında kalacak şekilde herhangi bir zor kullandığına dair somut ve inandırıcı delil elde edilmediği, mağdure ... mahkemedeki beyanında sanığın öpme sırasında kendisini kapıya dayadığını ve omuzlarından ittirdiğini iddia etmiş ve mahkemede tanık olarak dinlenen ... \*\*\* beyanında olayın meydana geldiği yer olan sanık ... \*\*\*'ın evinin giriş kapısını gören kendi evinin camından baktığında sanığın ...'i kolundan zorla tutup, evin içine çekerek öptüğünü, bu sırada sanığın annesi ...'ın da kapıda gelen giden var mı diye etrafa baktığını beyan etmiş ise de bu tanığın soruşturma aşamasında ifadesinin alınmadığı, ne mağdurenin ne de başka herhangi birinin ifadesinde sanığın mağdureyi öptüğü sırada annesi olan ...'ın da gözcülük yaptığına dair bir iddia veya beyanın dosya kapsamına yansımadığı yine ...'in soruşturma aşamasında 24/10/2016 tarihinde vekil huzurunda alınan beyanında sanığın kendisini rızası doğrultusunda dudağından öptüğünü beyan ettiği ancak bu ifade de hiçbir şekilde sanığın kendisini duvara yaslayıp, omuzlarından bastırarak zorla öptüğüne ilişkin herhangi bir beyan veya anlatımda bulunmadığı anlaşılmakla bu haliyle tanık ... \*\*\*'in ve mağdur ...'in soruşturma aşamasındaki beyanında belirtmediği sanığın kendisini öperken zor kullandığı iddiasının ispatlanamadığı kabul edilerek, sanık hakkında TCK'nın 103/1.maddesinin 1.cümlesi gereğince uygulama yapılırken hakkında ayrıca TCK'nın 103/4

... \*\*\*'in ve mağdur ...'in soruşturma aşamasındaki beyanında belirtmediği sanığın kendisini öperken zor kullandığı iddiasının ispatlanamadığı kabul edilerek, sanık hakkında TCK'nın 103/1.maddesinin 1.cümlesi gereğince uygulama yapılırken hakkında ayrıca TCK'nın 103/4.madddesi uygulanmayarak aşağıdaki hüküm kurulmuştur. "şeklindeki gerekçeyle karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Mağdurenin aşamalardaki beyanları, sanık savunması ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, sanığın mağdurenin dudağından öpme şeklindeki eyleminin kısa süreli, ani ve kesintili gerçekleşmesinden dolayı sarkıntılık düzeyinde kaldığı nazara alındığında, mevcut haliyle eyleminin 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı TCK'nın 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde düzenlenen sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilerek karar verilmesi gerekirken, suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuş, bu nedenle Tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiii ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 07.03.2019 tarih ve 2018/1080 Esas , 2019/297 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkrası uyarınca İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1791, Karar No: 2011/2124, Tarih: 04.04.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/1791 E.  ,  2011/2124 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraflarca istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davaya konu 133 ada 13 parsel sayılı 2020,99 m² yüzölçümündeki taşınmaz miras yoluyla gelen hakka, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Askı ilan süresinde davacı Hazine tapu ve vergi kayıtlarına dayanarak taşınmazın kanunları uyarınca devlete kalan taşınmazlardan olduğunu, bu nedenle zilyetlikle edinme koşullarının oluşmadığını öne sürerek dava açmıştır. Mahkemece davacının davasının kabulüne, dava konusu taşınmazın mera olarak sınırlandırılmasına karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Hazine tapu ve vergi kayıtlarına dayanmış ise de, dayanılan kayıtların dava ve temyize konu taşınmazlara ait olduğunu ispatlayamamıştır. Öte yandan temyize konu taşınmazın kamu malı niteliğinde mera olduğu, yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Dava konusu taşınmazın sınırında bulunan ve mera olarak sınırlandırılan komşu taşınmaz arasında ayırıcı unsur olarak doğal ya da yapay bir sınır bulunmadığından davaya konu taşınmazın meraya elatılarak kazanıldığının kabulünde bir isabetsizlik yoktur.

Mahkemece bu olgular dikkate alınarak yazılı şekilde hüküm kurulduğundan davacı Hazine'nin ve davalının sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ancak 6099 sayılı Yasanın 16.maddesi uyarınca 3402 sayılı Yasa'nın 36/A maddesinde yapılan değişiklik gereğince Hazine tarafından açılan davalarda davalı aleyhine vekalet ücreti ve yargılama giderine hükmedilemeyeceğinden, davalının temyiz itirazları bu nedenle yerinde ise de, yanılgının düzeltilmesi yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden hüküm fıkrasının 2 ve 4 numaralı bentlerinin hüküm yerinden çıkartılmasına, 2 numaralı bent olarak yerine “değişen Yasa gereğince Hazine vekiline ücret takdirine yer olmadığına”, 4 numaralı bent olarak “tarafların yaptıkları yargılama masraflarının üzerlerinde bırakılmasına” sözlerinin yazılmasına, hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, hüküm düzeltilerek onandığından ve Hazine harçtan muaf olduğundan ilam harcı alınmasına yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 04.04.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22463, Karar No: 2013/20224, Tarih: 27.12.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/22463 E.  ,  2013/20224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı ve davalı taraflarından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Şikayet eden borçlu ... vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, borçlunun Vakıfbank nezdindeki hesaplarına haciz konulduğunu, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’na 5999 sayılı Kanun ile eklenen Geçici 6. maddesi ve 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesine göre bu madde uyarınca ödenecek tazminatın tahsili için İdarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilmeyeceğini, öte yandan borçlu idarenin gördüğü hizmet kapsamında tüm mal hak ve alacaklarının nitelikleri gereği kamu hizmetinin sürdürülebilmesi için kamuya tahsisli olduğunu, ayrıca İİK'nun 82/1. maddesi kapsamında borçlu Kurum mallarının haczinin mümkün olmadığını, bu nedenlerle yapılan haciz işleminin yasaya aykırı olduğunu açıklayarak, haciz kararının kaldırılmasını istemiştir.

Mahkemece, takibin dayanağı olan ilamın karar tarihinin 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 5999 sayılı Kanun'un yürürlük tarihinden sonra olduğu, hüküm altına alınan kamulaştırmasız elatma nedeniyle tazminat alacaklarının tahsili için anılan maddeler gereği haciz yapılamayacağı gerekçesiyle şikayetin kabulüne karar verilmiştir. Hükmün esası, alacaklı vekili; yargılama giderlerine yönelik bölümü ise borçlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6.maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir. Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayımlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Bazı Kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanunu’nun 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11. fıkrasında bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Her ne kadar; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 22.08.2012 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir. Öte yandan 6111 sayılı Yasa’nın Geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, Anayasa'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır.

Ayrıca 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasında bu fıkra hükmünün bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanacağı düzenlemesinin İdare tarafından kamulaştırılmaksızın el konulan taşınmazlara ilişkin tazminat davaları ile kamulaştırma bedeli tespitine ilişkin davalar için geçerli olduğunun kabulü gerekir. Dava niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvuruları bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenlerdir ki haczedilmezlik şikayetleri para alacaklarına ilişkin olup doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez, anılan son fıkra kapsamında düşünülemez.