muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/14819, Karar No: 2022/14855, Tarih: 19.10.2022

b) Kabul ve uygulamaya göre de;

Dairemizin 2020/2463 Esas sayılı dosyasında 01.10.2020 tarihli kararla, somut norm denetimi yoluyla iptal istemli başvuru üzerine Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 gün ve 2020/81 Esas, 2021/4 sayılı Kararı ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununa 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanunun 31. maddesiyle eklenen geçici 5. maddesinin "01.01.2020 tarihi itibariyle... hükme bağlanmış ve kesinleşmiş dosyalarda .... basit yargılama usulü uygulanmaz" bölümündeki "hükme bağlanmış" ibaresinin Anayasanın 38. maddesine aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiştir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 38. maddesinde suçun kanuniliği ve cezanın kanuniliği güvence altına alınmıştır. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 7/1. maddesinde de aynı güvencelere yer verilerek "lehe kanunun uygulanması ilkesi" benimsenmiştir.

Maddi ceza hukukuna ilişkin hükümler içeren basit yargılama usulünün "hükme bağlanmış dosyalarda" uygulanmasını engelleyen 5271 sayılı CMK.nın geçici 5. maddesinin (d) bendindeki "hükme bağlanmış" ibaresinin basit yargılama usulü yönünden Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmesi nedeniyle temyiz davasına konu dosyalarda lehe hükümler içeren CMK.nın 251/3. maddesinin uygulanması imkanının doğması ve bu konuda mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... Bakanlığı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.10.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14924, Karar No: 2020/500, Tarih: 03.02.2020

**1. Hukuk Dairesi         2016/14924 E.  ,  2020/500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

FER'İ MÜDAHİL : ...

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı ve fer’i müdahil vekillerince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş, olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...’un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı miras payı oranında iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan annesi ...’in 837 ada 51 (yeni 6382 ada 1 ) parsel sayılı taşınmazdaki paylarını davalı oğluna satış suretiyle temlik ettiğini, işlemin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu kaydının iptali ile miras payı oranında adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, satışın gerçek olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Fer'i ..., davalı yanında davaya müdahil olarak katılmak istediğini belirtmiştir.

Mahkemece, temlikin mal kaçırmak amacıyla muvazaalı olarak gerçekleştirildiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1948 doğumlu mirasbırakan ...’in 01.03.2000 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak davacı kızı ... ile davalı oğlu ..., dava dışı kızları ..., ..., ..., ... ve fer’i müdahil eşi ...’in kaldığı, mirasbırakanın 51 parsel sayılı taşınmazdaki 164/1464 payını 12.06.1995 tarihinde davalı oğlu ...’e satış suretiyle devrettiği, ...’in taşınmazdaki amcası ...’e ait 328/1464 payı 4.05.1995 tarihinde satış suretiyle devraldığı, 1995 yılında yapılan imar uygulaması ile oluşan 6382 ada 1 parsel ( 305,95 m2 ) sayılı taşınmazın davalı adına tescil edildiği anlaşılmaktadır.

./..

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, HMK'nın 190. maddesi ile TMK'nun 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Bir başka ifade ile temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olduğunu ispat külfeti davacı tarafa aittir.

Somut olaya gelince; dinlenen davacı tanıkları mirasbırakanın diğer çocuklarından mal kaçırmasını gerektirir somut bir bilgi ortaya koyamamışlar, tarafların babası Demir ise temlikin satış suretiyle yapıldığını, satış bedelini davalıdan kendisinin aldığını bildirmiştir. Bu durumda muvazaa iddiasının davacı tarafça usulüne uygun biçimde kanıtlanabildiğini söyleyebilme imkanı yoktur.

Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalı ve feri müdahilin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 03.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17912, Karar No: 2016/23979, Tarih: 25.10.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/17912 E.  ,  2016/23979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Taraflar arasındaki, toplu iş sözleşmesine göre ücret farkı, ikramiye ve ilave tediye, vardiya dönüş ücreti, gece primi, yer altında çalışma tazminatı, vardiya zammı ücreti, yemek-iaşe-katık ücretleri, yakımlık ... yardımı, giyim yardımı, sabun ve aydınlatma yardımı, sosyal yardım, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri ile eşit davranma ilkesine aykırılık tazminatı alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle davanın reddine ilişkin hükmün süresi içinde davacı avukatı ve davalı ... avukatınca temyiz edilmesi ve davacı avukatınca duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 25.10.2016 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına vekili Avukat ... ile davalı ... adına vekili Avukat ... geldiler. Davalı .... adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin, işletme ruhsatı davalı ... Kurumuna ait olan maden ocağında kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığı, asıl işveren-alt işveren arasındaki ilişkinin kanuna uygun kurulmadığından geçersiz olduğunu ve muvazaya dayandığını, müvekkilinin baştan itibaren davalı kurumun işçisi sayılması gerektiğini ve davalının işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmeleri hükümlerinden yararlandırılması gerektiğini, diğer taraftan, 94 sayılı İLO sözleşmesi uyarınca da davalı kurum işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinde düzenlenen ücret miktarı ve diğer hakların müvekkiline ödenmesi gerektiğini ileri sürerek, toplu iş sözleşmesine göre ücret farkı, ikramiye ve ilave tediye, vardiya dönüş ücreti, gece primi, yer altında çalışma tazminatı, vardiya zammı ücreti, yemek-iaşe-katık ücretleri, yakımlık ... yardımı, giyim yardımı, sabun ve aydınlatma yardımı, sosyal yardım, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri ile eşit davranma ilkesine aykırılık tazminatı alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkili kurum ile davacının çalıştığı müteahhit arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisinin bulunmadığını, müvekkilinin ihale makamı konumunda olduğunu, ihale konusu işi bir bütün olarak ihale ettiğini, bu işlemin mevzuata uygun olduğunu, muvazaya dayanmadığını, dava konusu iddia ve taleplerin haksız olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı .... vekili, müvekkili şirketin maden sahasını rödovans sözleşmesi hükümleri çerçevesinde işlettiğini, sözleşmenin hukuka uygun ve geçerli olduğunu, müvekkilinin alt işveren sayılamayacağını, muvazaa iddiasının hukuki dayanağının bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı .... vekili, müvekkili şirketin maden sahasını rödovans sözleşmesi hükümleri çerçevesinde işlettiğini, sözleşmenin hukuka uygun ve geçerli olduğunu, müvekkilinin alt işveren sayılamayacağını, muvazaa iddiasının hukuki dayanağının bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere dayanılarak, yazılı gerekçeyle fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları yönünden iddianın kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın esastan reddine, diğer talepler yönünden ise davanın belirsiz alacak davası türünde açılamayacağı gerekçesiyle hukuki yarar yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı ... vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 27. maddesinde düzenlenen hukuki dinlenilme hakkı kapsamında tarafların yargılama konusunda tam olarak bilgi sahibi olmaları, açıklama ve ispat haklarını tam olarak kullanabilmeleri gerekir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı vekili, duruşmanın 17.03.2016 tarihli celsesine mazeret bildirerek katılamayacağını, mazeretinin kabulü ile tebligat giderinin yatırılmış olan gider avansından karşılanmak suretiyle yeni duruşma gününün kendisine bildirilmesini istemiştir. Mahkemece, davacı vekilinin mazeretinin kabulüne karar verilmesine rağmen, aynı celse davacı vekilinin yokluğunda davanın nihai karara bağlanması usule ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, davanın seri dava olması ve toplamda yüzonaltı adet dava dosyasının aynı gün temyiz duruşmasının yapılması nazara alınarak tarife uyarınca davacı yararına takdir edilen 810,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalılara yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 25.10.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7688, Karar No: 2023/4742, Tarih: 05.07.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/7688 E.  ,  2023/4742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

7226 sayılı Kanun'un geçici birinci maddesinin (a) fıkrası uyarınca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nda (5271 sayılı Kanun) belirlenen sürelerin 13.03.2020 ile 30.04.2020 tarihleri arasında duracağı, 30.04.2020 tarihinde 31114 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 29.04.2020 tarihli 2480 sayılı Cumhurbaşkanlığı kararıyla sürenin 15.06.2020 tarihine kadar uzatıldığı, bu itibarla 13.03.2020 ile 15.06.2020 tarihleri arasında temyiz sürelerinin işlemeyeceği de dikkate alındığında, sanık müdafiinin 25.05.2020 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşıldığından, tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.06.2019 tarihli ve 2018/53 Esas, 2019/244 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81 ... maddesinin birinci fıkrası, 35 ... maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 ... maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları ile 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 13 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve mahsuba karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 17.03.2020 tarihli ve 2019/1949 Esas, 2020/514 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısı (lehe) ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; sanığın öldürme kastı bulunmadığından bahisle suç vasfına, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması ve beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; sanığın öldürme kastı bulunmadığından bahisle suç vasfına, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması ve beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Olay tarihinde katılan ...'ın yolda yürüdüğü sırada, sanığın bir yıl kadar önce kendisini yaralaması nedeniyle aralarında husumet bulunan katılanı gördüğü ve kimliği tespit edilemeyen bir kişi ile birlikte yanına gittikleri, kısa boylu şahsın katılanın koluna girip elini omzuna attığı, katılanın; ''Sen kimsin elini çek!" diyerek arkasına döndüğü esnada, arkasında bulunan sanığın, katılana bıçakla saldırarak bel bölgesinden ve baldırından iki bıçak darbesi ile yaraladığı, katılanın sol böbreğinin alınması nedeniyle organlarından birinin işlevinin yitirilmesine ve yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olacak şekilde yaralandığı olayda, sanığın eyleminin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğunun kabul edildiği anlaşılmıştır.

2. Sanık savunması, katılanın beyanları, tanıkların anlatımları, teşhis tutanağı, kamera kayıtları, video analizi bilirkişi raporu, hastane yazı cevapları, tutanaklar, nüfus ve adlî sicil kayıtları ile diğer tüm deliller dava dosyasında mevcuttur.

3. Sanığın eylemi neticesinde katılanda meydana gelen yaralanmalara ilişkin Gaziosmanpaşa Adlî Tıp Şube Müdürlüğünce tanzim olunan, 30.11.2017 tarihli adlî muayene raporunda; katılanın yaralanmasının yaşamını tehlikeye sokan bir duruma ve sol böbreğinin alınması nedeniyle organlarından birinini işlevinin yitirilmesine neden olduğunun tespit edildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı, ancak 5237 sayılı Kanun'un 35 ... maddesinin ikinci fıkrası gereğince teşebbüs hükümleri uygulanırken eksik ceza tayin edilmesinin aleyhe istinaf bulunmaması nedeniyle eleştirildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık müdafiinin; sanığın öldürme kastı bulunmadığından bahisle suç vasfına ve beraat kararı verilmesi gerektiğine yönelen temyiz sebepleri yönünden;

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı, ancak 5237 sayılı Kanun'un 35 ... maddesinin ikinci fıkrası gereğince teşebbüs hükümleri uygulanırken eksik ceza tayin edilmesinin aleyhe istinaf bulunmaması nedeniyle eleştirildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık müdafiinin; sanığın öldürme kastı bulunmadığından bahisle suç vasfına ve beraat kararı verilmesi gerektiğine yönelen temyiz sebepleri yönünden;

Katılanın anlatımları ile uyumlu adlî muayene raporu, sanığın ikrarı ve kamera kayıtları ile eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin sabit olduğu, sanık ve katılan arasında önceye dayalı husumet bulunması, Dairemizce de izlenen kamera kayıtlarına göre sanığın öldürmeye elverişli bıçakla katılanın hayatî bölgesini hedef alarak şiddetli bir şekilde bıçağı saplaması ile katılanın yaşamını tehlikeye sokan bir duruma ve böbreğinin alınması nedeniyle işlev kaybına neden olacak şekilde yaralandığı, acil müdahale ile kurtarıldığı, sanığın ilk bıçak darbesinden sonra da eylemine devam ederek kaçmaya çalışan katılana bıçak savurduğu ve bacağından yaraladığı dikkate alındığında suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olarak kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığından, sanık müdafiinin anılan temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1. Karar başlığında suç tarihinin 23.10.2017 yerine 25.11.2017 olarak hatalı gösterilmesi,

2. Sanığın aşamalarda alınan istikrarlı savunmalarında olay tarihinden bir yıl kadar önce katılanın, arkadaşları ile birlikte kendisini döverek bacağından bıçakladığını, olay günü de katılanı yolda gördüğünde bu husumet nedeniyle eylemini gerçekleştirdiğini iddia ettiği, sanık savunmasının kovuşturma aşamasında dinlenilen tanıkların beyanları ve Okmeydanı Eğitim ve Araştırma Hastanesinin kovuşturma aşamasındaki yazı cevapları ile desteklendiği, sanığın katılana yönelik eylemini gerçekleştirmesi için dosyaya yansıyan başkaca bir nedenin bulunmadığı, katılanın kendisini bıçakla yaralamasından duyduğu hiddet ve öfkenin etkisi ile üzerine atılı suçu işlediği anlaşılmakla, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca asgarî oranda haksız tahrik indirimi uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, hususları hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümündeki (1) ve (2) numaralı paragraflarda açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi haksız tahrik yönünden yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 17.03.2020 tarihli ve 2019/1949 Esas, 2020/514 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33414, Karar No: 2017/15715, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/33414 E.  ,  2017/15715 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/875, Karar No: 2015/14810, Tarih: 20.03.2015

**8. Ceza Dairesi         2015/875 E.  ,  2015/14810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adli emanette kayıtlı suça konu sustalı çakının akıbeti hususunda mahke mesince her zaman karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Bozma kararına uyularak, yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabule, hu kuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, bir nedene dayan mayan temyiz itirazlarının reddine, ancak:

12.12.2007 tarihli kararda sanık hakkında 6136 sayılı Yasanın 15/1. TCK.nun 62 ve 50. maddelerine göre 3000 TL ve 375 TL para cezasına hükmedildiği ve bu kararın sadece sanık tarafından temyizi üzerine Dairemizin bozma kararından sonra kurulan 03.12.2013 tarihli hükümde CMK.nun 326/son madde ve fıkrasına aykırı olarak kazanılmış hak gözetilmeden suç tarihinden sonra 08.02.2008 günü yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile değişik 6136 sayılı Kanunun 15/1. madde ve fıkrasına göre fazla adli para cezası tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında kurulan hükümde hapis cezası yanında tayin olunan adli para cezasına esas alınan 25 gün yerine ''450 TL'' ve hükme, bozma öncesi uygulanıp kazanılmış hak olan TCK.nun 62. maddesinin uygulanması sonucu belirlenen 5 ay ve 375 TL olarak yazılması, hüküm fıkrasının 3 ve 4. bentlerinin hükümden çıkarılarak yerine "Sanık hakkında tayin olunan 5 ay hapis cezasının TCK.nun 50/1-a maddesi uyarınca günlüğü 20 TL'den hesaplanması suretiyle 3.000 TL. adli para cezası ile cezalandırılmasına” ayrıca hükümden TCK.nun 52/2. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 20.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.