muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1480, Karar No: 2012/13093, Tarih: 11.06.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/1480 E.  ,  2012/13093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı iş sözleşmesinin işveren tarafından sebep belirtilmeksizin sözlü olarak feshedildiğini, fesih sırasında baskı ile birtakım belgeler imazalatıldığını sözlü bildirimden sonraki günü iş yerine gittiğinde işe alınmadığını iş Sözleşmesinin 4857 sayılı yasanın 19. maddesine aykırı şekilde yapıldığını iddia ederek feshin geçersizliğine ve işe başlatılmama durumuna ilişkin hakların belirlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı işveren iş sözleşmesinin davacı tarafından istifa suretiyle feshedildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme sonucunda davacının iş sözleşmesinin istifa suretiyle sona erdiği kabul edilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık iş sözleşmesinin davacının istifası ile mi yoksa işverence yapılan fesihle mi sona erdiği noktasında toplanmaktadır.

Toplanan delillere ve özellikle tanık anlatımlarına göre davacının iş yerinde çalışan bir işçi ile gönül ilişkisine girdiği yönünde dedikodu çıkması üzerine işverence davacıyla iki iş arkadaşının iş sözlemesinin bu dedikodu sebebiyle fesih yönüne gidildiği bu amaçla davacı ve arkadaşlarından istifa dilekçesi alınmak istendiği hizmet sözleşmeleri feshedilip işten çıkartılan diğer iki işçinin istenen istifa dilekçesini vermediği davacının ise ailesinden çekindiği için istifa dilekçesini imzaladığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece davacının 04/05/2011 tarihli istifa dilekçesinin baskıyla alınmadığı özgür iradesine dayandığı gerekçesiyle iş sözleşmesinin davacı tarafından istifa suretiyle sona erdirildiği kabul edilerek yazılı şekilde davanın reddine karar verilmişse de tanık anlatımları ve dosyadaki diğer tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde iş yerinde çıkan ve somut olarak kanılanmamış olan bir dedikodu sebebiyle davacıdan istifa dilekçesi alındığı ve istifa dilekçesinin davacının serbest iradesi mahsulu olmadığı dolayısıyla iş sözleşmesinin işveren tarafından feshedildiği ağırlık kazanmaktadır. Fesih sırasında 4857 sayılı yasanın öngördüğü prosedüre uyulmadığından fesih geçersiz olup bu itibarla davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle reddine karar verilmesi hatalıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın KABULÜNE,

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın KABULÜNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu 36,80 TL harç, 24,00 TL davetiye ve 16,50 TL temyiz posta masrafı olmak üzere toplam 77,30 TL yargılama giderinin üzerinde davalıdan tahsili ile davacı tarafa verilmesine davalının yaptığı yargılama giderinin davalı taraf üzerinde bırakılmasına,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davacıya iadesine, kesin olarak 11.06.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8805, Karar No: 2016/7015, Tarih: 08.06.2016

**17. Hukuk Dairesi         2016/8805 E.  ,  2016/7015 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın yetki yönünden reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalı ...'in maliki, davalı ... Şirin'in sürücüsü olduğu, davalı ...'ye ZMSS ile sigortalı aracın yaya geçidinden geçmekte olan murise çarpması sonucunda meydana gelen kazada muris ...'ın öldüğünü, kazanın ehliyetsiz sürücünün kusuru ile meydana geldiğini, davacıların eş/annelerini kaybettiklerini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla; davacı eş ... için 30.000,00 TL maddi tazminat ve 40.000,00 TL manevi tazminat ile davacı çocukları için ayrı ayrı 20.000,00'er TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, kaza yerinin .../... olduğu, somut uyuşmazlıkta kazanın meydana gelen yer mahkemesinin kesin ve ortak yetkili mahkeme olduğu, HMK 7/1 son maddesi gereğince dava dilekçesinin yetki yönünden reddine ve dosyanın karar kesinlştiğinde ve talep halinde yetkili ... Asliye Hukuk (Asliye Ticaret mahkmesi sıfatıyla) Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

6100 sayılı HMK.'nin genel yetkiyi düzenleyen 6. maddesininin 1. fıkrasına göre; "Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir. "7. maddesinde de," davalı birden fazla ise dava, bunlardan birinin yerleşim yeri mahkemesinde açılabilir. Ancak, dava sebebine göre kanunda, davalıların tamamı hakkında ortak yetkiyi taşıyan bir mahkeme belirtilmişse, davaya o yer mahkemesinde bakılır. Birden fazla davalının bulunduğu hâllerde, davanın, davalılardan birini sırf kendi yerleşim yeri mahkemesinden başka bir mahkemeye getirmek amacıyla açıldığı, deliller veya belirtilerle anlaşılırsa, mahkeme, ilgili davalının itirazı üzerine, onun hakkındaki davayı ayırarak yetkisizlik kararı verir." denilmektedir. Yine aynı Yasa'nın 16. maddesinde ise, "Haksız fiilden doğan davalarda, haksız fiilin işlendiği veya zararın meydana geldiği yahut gelme ihtimalinin bulunduğu yer ya da zarar görenin yerleşim yeri mahkemesi de yetkilidir." hükmü yer almaktadır.

Diğer taraftan 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 110. maddesinde ise "Motorlu araç kazalarından dolayı hukuki sorumluluğa ilişkin davalar, sigortacının merkez veya şubesinin veya sigorta sözleşmesini yapan acentanın bulunduğu yer mahkemelerinden birinde açılabileceği gibi, kazanın vuku bulduğu yer mahkemesinde de açılabilir." ifadesine yer verilmiştir.

Diğer taraftan 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 110. maddesinde ise "Motorlu araç kazalarından dolayı hukuki sorumluluğa ilişkin davalar, sigortacının merkez veya şubesinin veya sigorta sözleşmesini yapan acentanın bulunduğu yer mahkemelerinden birinde açılabileceği gibi, kazanın vuku bulduğu yer mahkemesinde de açılabilir." ifadesine yer verilmiştir.

HMK 16. madde hükmü, HUMK.’daki düzenlemeye oranla daha genişletilmiş ve ayrıntılandırılmıştır. Ancak, HMK.'nda kesin yetki halleri açıkça sayılmış olup, haksız fiile ilişkin davalardaki yetki, kesin yetki olmayıp, bir seçimlik yetkidir.” (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, 27.05.2015 tarih, ESAS NO: 2013/11-2359, KARAR NO: 2015/1443)

Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.

Somut olayda, dava trafik kazasından kaynaklanmakta olup, trafik kazası netice itibari ile bir haksız fiildir. Davaya konu trafik kazası .../...'ta meydana gelmiş, davalı ... şirketinin adresi İstanbul, bir kısm davacıların dava tarihindeki yerleşim yeri ise .../...'tir.

Davacı taraf HMK 16.maddesi gereğince seçimlik hakkını kullanarak davalı ... şirketinin ikametgahı mahkemesinde dava açmıştır. Bu durumda mahkemece, işin esasına girilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu gibi yetkisizlik kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 08/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8124, Karar No: 2024/10136, Tarih: 27.06.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/8124 E.  ,  2024/10136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 07.05.2024

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 20. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/1193 E., 2022/510 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 07.05.2024 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin kesinlik nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 07.05.2024 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre reddedilen ve temyize konu edilen alacak toplamı, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 07.05.2024 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/870, Karar No: 2019/8107, Tarih: 19.11.2019

**11. Ceza Dairesi         2018/870 E.  ,  2019/8107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kamu davası açılan sanığın savunmasında; şirkette müdür olarak görünmesine rağmen şirket işlerini şirket ortağı olan....’in verdiği vekaletname ile babası...’in yürüttüğünü, kendisinin faturalardan haberdar olmadığını savunması,...’in ise vergi denetmenine verdiği ifadede; şirkette vekaleten işleri kendisinin yürüttüğünü, emtia alımlarını ve alımlara dair ödemeleri kendisinin yaptığını beyan etmesi karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1-Suça konu olan faturaları düzenleyen tüm şirketler ve kişiler hakkında düzenlenmiş vergi inceleme raporunun ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

2-Aynı şirketler ve kişiler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise dosyalarının getirtilerek incelenmesi, dava aşamalarının zapta geçirilmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

3-..’in ve faturaları düzenleyen şirketlerin yetkililerinin ve kişilerin CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi;...’in vergi denetmenine verdiği ifade ve sanık savunması doğrultusunda ifadesinin alınması, yine sahte faturaları düzenleyen mükelleflerden de, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak verdiklerinin, sanık ve...’i tanıyıp tanımadıklarının sorulması,

4-Dosya arasında bulunan Tarsus Ticaret Sicil Müdürlüğü’nün 29.01.2014 tarihli yazısında, sanığın müdürlük görevinin 18.03.2005 tarihinde başlayıp 16.01.2006 tarihinde bittiğinin belirtilmesi, Mersin Ticaret Sicil Müdürlüğü’nün 16.04.2014 tarihli cevabi yazısında ise 18.03.2005 ile 18.03.2008 tarihleri arasında sanığın müdürlük sıfatını taşıdığının bildirilmesi nedeniyle sanığın şirkette müdürlük yaptığı tarihlere ilişkin çelişkinin giderilmesi,

5-Faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

a)Faturayı düzenleyen şirketlere ve kişilere ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin; faturaları kullanan mükellefe ait yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi,

b)Daha sonra, faturaları düzenleyen şirketler ve kişiler ile kullanan şirketin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

6- Kabule göre de;

b)Daha sonra, faturaları düzenleyen şirketler ve kişiler ile kullanan şirketin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

6- Kabule göre de;

a)Suça konu faturaların Kurumlar vergisi beyannamesinde kullanılması nedeniyle suç tarihinin 26.04.2008 olduğunun ve 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde temel cezanın üç yıl hapis cezasına yükseltilğinin gözetilmemesi ile eksik ceza tayini,

b)Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetine karar verildiği halde sanık hakkında TCK 53. maddesinde yer alan hak yoksunluklarına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 19.11.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14673, Karar No: 2015/446, Tarih: 26.01.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/14673 E.  ,  2015/446 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Mersin 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 17/06/2014

Numarası : 2013/355-2014/235

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm duruşmalı olarak davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK'nun 435.maddesi gereğince duruşma isteğinin süreden reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacı vekilinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıya yükletilmesine, 26.01.2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Davacı, davalı işveren nezdinde 14.12.2004 tarihinde teknisyen olarak çalışmaya başladığını, ilk atama yeri ... İşletme Şefliği olmasına rağmen 2011 yılına kadar Merkez İşletme Şefliğinde harcırah verilmeden çalıştırıldığını, kapsam dışı personel olarak görev yaptığı dönemde fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, işyerinde yetki alan sendikaya üye olduğunda 31 TL. olan yevmiyesinin 26 TL.na düşürüldüğünü ileri sürerek fazla çalışma, harcırah ve ücret farkı alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının görevlendirildiği bölgelerin Büyükşehir Belediye sınırları içinde olması nedeniyle harcırah talep hakkının bulunmadığını, fazla çalışma ücret alacak talebinin soyut olduğunu, sendika üyeliği öncesi günlük ücreti 31 TL. ve buna bağlı olarak aylık ücreti 930 TL. iken davacının üyelik sonrası 26 TL. olarak belirlenen çıplak yevmiyesine TİS hükümleri doğrultusunda sağlanan ek ödemeler ile birlikte ücretinin 1.409,40 TL.na yükseldiği, yapılan işlemin TİS hükümlerine uygun olduğu ve davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının sendika üyesi olduktan sonra işyerinde yürürlükte bulunan TİS hükümlerine göre ücret aldığı, görevlendirildiği yerlerin Büyükşehir sınırları içerisinde kalması nedeniyle harcıraha hak kazanmadığı gerekçesiyle davanın reddine ilişkin verilen karar, davacı tarafça temyiz edilmiş ve sayın çoğunluk tarafından onanmıştır.

Davacı, davalı işyerinde çalışmaya başladığını, 2005 yılı Şubat ayında işyerinde örgütlü sendikaya üye olduğunu ve TİS'den yararlanmaya başlaması üzerine yevmiyesinin iş sözleşmesinde kararlaştırılan miktarın altına düşürüldüğünü belirterek ücret farkından kaynaklı işçilik alacakları taleplerinde bulunmaktadır.

Davacı, davalı işyerinde çalışmaya başladığını, 2005 yılı Şubat ayında işyerinde örgütlü sendikaya üye olduğunu ve TİS'den yararlanmaya başlaması üzerine yevmiyesinin iş sözleşmesinde kararlaştırılan miktarın altına düşürüldüğünü belirterek ücret farkından kaynaklı işçilik alacakları taleplerinde bulunmaktadır.

Davacının işe girdiği ve sendikaya üye olduğu tarihlerde yürürlükte bulunan 2822 sayılı TİSGLK’un 6. maddesinde, “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe hizmet akitleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. Hizmet akitlerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Hizmet akdinde düzenlenmeyen hususlarda toplu iş sözleşmesindeki hükümler uygulanır. Toplu iş sözleşmesinde hizmet akitlerine aykırı hükümlerin bulunması halinde hizmet akdinin işçi lehindeki hükümleri geçerlidir…” düzenlemesi yer almakta dava tarihinde yürürlükte bulunan 6356 sayılı Yasanın 36. maddesi de aynı hükmü içermektedir.

Bu düzenlemeler “işçi lehine şart ilkesi” olarak adlandırılan kuralın Türk İş Hukukundaki pozitif yansımasını oluşturmaktadır. Söz konusu hüküm gereğince normlar hiyerarşisinde iş sözleşmesine nazaran daha üstte bulunan toplu iş sözleşmeleri hükümleri yerine iş sözleşmeleri hükümleri ancak işçi lehine olmak koşuluyla uygulanma kabiliyetine sahiptir. Bir başka ifadeyle iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi karşı karşıya geldiğinde yani aynı konuda iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesinde farklı düzenlemeler yer aldığında iş sözleşmesi hükmü, daha işçi lehine olmak koşuluyla somut olaya tatbik edilebilir.

Somut olaya dönüldüğünde; davacının iş sözleşmesi ile kararlaştırılan temel ücretinin sendikaya üye olduktan sonra düşürüldüğü anlaşılmaktadır. Bu ücretin düşürülmesi işlemi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesine göre değil toplu iş sözleşmesi ile yapılmıştır. Nitekim İş Kanunu’nun 22. maddesindeki prosedüre uyulup işçinin yazılı rızasının alındığı da iddia ve ispat edilmiş değildir. Öte taraftan TİS’lerle belirlenen ücretlerin ödendiği savunulmuş ise de öncelikle dosyada yer alan TİS’lerde davacının ücretine ilişkin doğrudan bir düzenleme ve cetvele rastlanılmamıştır. Sadece TİS’in 72. maddesinde sözleşme anlamında asgari ücret tanımlanmış ve sözleşmenin eki niteliğindeki cetvellere göre belirleneceği ifade edilmiştir.

İşveren tarafından toplu iş sözleşmelerinin uygulanması neticesinde iş sözleşmesinde kararlaştırılan ücretin davacının sendikaya üyeliği ve TİS'den yararlanmaya başlanması üzerine düşürülmesi 2822 sayılı TİSGLK'nun 6. maddesi uyarınca işçi lehine şart ilkesinin ihlali niteliğinde olup, kanuna aykırıdır. Mahkemece davalının zamanaşımı savunması nazara alınarak hesap dönemine ilişkin tüm ücret bordroları dosyaya getirtilmek ve gerekirse bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle davacının ücret farkından kaynaklı taleplerine ilişkin yeniden bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın reddi isabetsizdir. Açıklanan bu nedenle onama yönündeki Sayın Çoğunluğun kararına katılmıyorum. 26.01.2015
Yargıtay — Esas No: 2013/1187, Karar No: 2013/3065, Tarih: 05.03.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/1187 E.  ,  2013/3065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava ıslah dilekçesinde, 2547 sayılı Yasanın 35. maddesinden kaynaklanan mecburi hizmet yükümlülüğünün kaldırılması ve davalıda bulunan taahhüt ve kefalet senetlerinin iadesi, hükümsüzlüğünün tespiti ve iptali istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde, ... Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Batı Dilleri ve Edebiyatları bölümünde Yrd. Doç. Dr. kadrosunda öğretim üyesi olarak görev yaptığını, davalı üniversite tarafından 2547 sayılı Yasanın 35. maddesi gereğince doktora eğitimini yapmak üzere geçici olarak ... Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı bölümünde görevlendirildiğini, görevlendirme yapılabilmesi için idare tarafından istenen taahhüt senetlerini imzaladığını, lisansüstü öğrenimini tamamlayarak taahhüt gereği davalı üniversitedeki görevine döndüğünü, 657 sayılı Yasanın ek 35. maddesi gereğince mecburi hizmet yükümlülüğünün kaldırılması gerektiğini, bu hususta davalı üniversiteye müracaatta bulunduğunu, ancak talebinin kabul edilmediğini belirterek taahhüt ve kefalet senedinin geçersizliği karşısında mecburi hizmet yükümlülüğü bulunmadığının tayin ve tespitine, 2547 sayılı Yasanın 35. maddesinden kaynaklanan mecburi hizmet yükümlülüğünün kaldırılmasına, davalıda bulunan taahhüt ve kefalet senetlerinin iadesine veya hükümsüzlüğüne karar verilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere, özellikle davacı tarafından verilen ... Noterliğince 23.09.2002 tarihinde düzenlenen 17006 yevmiye nolu taahhütname ve kefaletnamenin “Öğrenimimi bitirdikten sonra” kısmındaki 3. ve 4. maddesinde, davacının tayin edildiği görevlerde mecburi hizmet süresini doldurmadan mazeretsiz ve izinsiz işini bıraktığı, mecburi hizmet süresi sona ermeden meslekten, memurluktan veya hizmetinde bulunduğu kurumdan ihraç olunduğu ... takdirde kendisi için yapılmış olan aylık, ücret, yolluk vs. bütün giderleri %50 fazlasıyla ... ve taahhüdü ihlal tarihinden itibaren kanuni faiziyle .... birlikte üniversiteye ödeyeceği belirtilmiştir.