muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6768, Karar No: 2012/17215, Tarih: 12.10.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/6768 E.  ,  2012/17215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 1-2002 yılı için; Zamanaşımı nedeniyle kamu davasının ortadan kaldırılmasına

2- 2003 ve 2004 yılları için; Mahkumiyet

I) Katılan vekilinin 2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının düşürülmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II) Sanığın 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. madde hükümleri karşısında; sanığa yüklenen “2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 12.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1527, Karar No: 2013/16931, Tarih: 06.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/1527 E.  ,  2013/16931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.Hile nitelikli bir yalandır.Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen,Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir.Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı,o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir.Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90.ncı maddesininin 5.nci fıkrasına göre;Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla,kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS),temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir.İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir.Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS),temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir.İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir.Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS. madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile Yaşamına,haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir.Geniş manada tanımlanan aile,anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir.Aile yaşamına saygı hakkı,anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi,bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 11.01.1998 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği,bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa,AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 06.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi,
Yargıtay — Esas No: 2010/4508, Karar No: 2010/5663, Tarih: 13.05.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/4508 E.  ,  2010/5663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKKEKÖY ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/11/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalıya ait 3723 parsel sayılı taşınmazın 7071.88 m2'lik kısmının kıyıda, 4379.86 m2'lik bölümününde kumluk alanda kaldığını, özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek, tapu iptali, terkin, kıyı dışındaki bölümün hazine adına tescili ve elatmanın önlenmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, keşfen belirlenen kıyı kenar çizgisine göre çekişmeli taşınmazın 7492.31 m2'lik bölümünün kıyıda kaldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ....'un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çekişmeli taşınmazın kıyı-kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı iddiasına dayalı tapu iptali, sicilin kütükten terkini ve elatmanın önlenmesi isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine ve toplanan delillere göre; çekişme konusu taşınmazın geldisi olan 804 ve 1639 parsellerin kadastro tespitlerinin 13.07.1965 ve 17.4.1970 tarihlerinde kesinleştiği ve davanın 07.2.2005 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Her ne kadar nizalı taşınmazın kıyı-kenar çizgisi içinde kalan bölümü devletin hüküm ve tasarrufu altında ve kamu malı niteliğinde özel mülkiyete konu olamayacak (Anayasanın 43, 3402 Sayılı kadastro Yasasının 16/C maddesi gereğince) yerlerden olduğu keşfen saptanmış ise de; 25.2.2009 tarihinde kabul edilip 14.3.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasanın 2. maddesi ile 3402 Sayılı Yasanın 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen "bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır" ve 3. maddesi ile eklenen geçici 10. Maddesinin " bu kanunun 12. maddesinin 3. fıkrası hükmü devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır" şeklindeki hükmü gözetildiğinde kadastro tespitinin kesinleştiği tarih ile davanın açıldığı tarih arasında 3402 Sayılı Yasanın 12. maddesinde sözü edilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu sabittir.

Hal böyle olunca, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler karşısında davanın hak düşürücü süreden dolayı reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Ancak hemen belirtilmelidir ki, bir taraf, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya dayeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinden sorumlu tutulamaz.

Ancak hemen belirtilmelidir ki, bir taraf, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya dayeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinden sorumlu tutulamaz.

Anılan bu kural yasal ve yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır.(Baki Kuru, Hukuk Usulü Muhakemeleri 5. cilt, sayfa 5338, dipnot 159; 10. H.D. 21/12/1976, 8770/8739 ve dipnot 160: 5. HD 12/09/1977, 5445/5655 dipnot 161: 10.HD 24/02/1976, 6296/1297) Ayrıca, her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Öte yandan avukatlık ücreti 29.05.1957 tarih ve 4/16 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca yargılama giderlerinden sayılır. Davacı hazine temyiz dilekçesinde sair nedenlerden söz etmek suretiyle bu hususa değinmiştir.

O halde, somut olayda mahkemece yapılan keşif sonucu çekişmeli bölümün kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı ve dava tarihinde davacı hazinenin haklı olduğu anlaşıldığına ve yargılama sırasında yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa gereğince dava reddedileceğine göre davalının maktu harç ile tüm yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden sorumlu tutulması gerekeceği de kuşkusuzdur.

Öyleyse, tarafların bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 13.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9108, Karar No: 2019/3922, Tarih: 19.03.2019

**8. Ceza Dairesi         2018/9108 E.  ,  2019/3922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

... hakkında bozma öncesi 6136 sayılı Kanunun 12/1 ve 13/1 maddeleri ile verilen cezaların toplamını kazanılan hak teşkil ettiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmış olup;

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanıklar müdafiilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık ... hakkında kurulan hükümde CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle cezanın 4 yıl 2 ay hapis ve 8320 TL adli para cezası üzerinden, sanık ... hakkında kurulan hükmün ise, 2 yıl 1 ay hapis ve 4160 TL adli para cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, sonuç ceza olarak sanık ... hakkında 4 yıl 2 ay hapis ve 8320 TL adli para cezası, sanık ... hakkında ise, 2 yıl 1 ay hapis ve 4160 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hükümlerden kazanılmış hak uygulamasının yapıldığı bölümlerin çıkarılarak yerine "CMUK.nun 326. maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle sanık ... hakkında cezanın 4 yıl 2 ay hapis ve 8320 TL adli para cezası üzerinden; sanık ... hakkında ise cezanın 2 yıl 1 ay hapis ve 4160 TL adli para cezası üzerinden infazına" ibarelerinin ilavesi suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.03.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4352, Karar No: 2022/7377, Tarih: 18.05.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/4352 E.  ,  2022/7377 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

İlk Derece Mahkemesi :... 1. İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davacı ve davalı vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince, davacı kurum ve davalılar vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine, karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı Kurum ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; sigortalı ...'nun davalıya ait işyerinde çalıştığını, 20/08/2014 tarihinde iş kazası geçirmesi sonucu malul kaldığını, iş kazasının meydana gelmesinde davalı kurumun kusurunun bulunduğunu, davacı kurumca malul kalan sigortalıya 189.009,54 TL peşin sermaye değerli gelir bağlandığını, 21.150,24 TL geçici iş göremezlik ödemesinde bulunulduğunu ve 19.479,79 TL tedavi masrafları yapıldığını belirterek rücu alacağının tespiti ile sigortalıya bağlanan peşin sermaye değerli gelirden kaynaklı 200,00 TL nin gelirin onay tarihinden, 100,00 TL geçici iş göremezlik ödemesinin ödeme ve 10,00 TL tedavi masrafının sarf tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile rücuen davalı işverenden tahsilini talep etmiştir.

II-CEVAP

Davalı vekili vermiş olduğu cevap dilekçesinde özetle; davanın zaman aşımına uğradığını, meydana gelen iş kazasında davalı kurumun kusurunun bulunmadığını belirterek davanının reddine karar verilmesini talep ettiği görülmüştür.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk derece mahkemesi tarafından, ‘1-Davacının davasının kabulü ile,

Davalının % 70 kusurlu olduğu anlaşılmakla, davacının davalıdan bağlanan gelirden kaynaklı isteyebileceği alacağının 89.761,22 TL, ödenen geçici iş göremezlik ödemesinden kaynaklı alacağının 14.805,24 TL ve yapılan masraflardan kaynaklı isteyebileceği alacağının 13.635,85 TL olduğu anlaşılmakla birlikte taleple bağlı kalınarak;

Sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinden kaynaklı alacak olarak 200,00 TL'nin gelirin onay tarihinden itibaren,

Sigortalıya ödenen geçici iş göremezlik ödemesinden kaynaklı alacak olarak 100,00 TL'nin ödeme tarihinden itibaren,

Kurum tarafından yapılan masraflardan kaynaklı alacak olarak 100,00 TL'nin sarf tarihinden itibaren yasal faiziyle davalıdan alınarak davacıya verilmesine,şeklinde karar verilmiştir.

İSTİNAF SEBEPLERİ:

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle;

Sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinden kaynaklı alacak olarak 200,00 TL'nin gelirin onay tarihinden itibaren,

Sigortalıya ödenen geçici iş göremezlik ödemesinden kaynaklı alacak olarak 100,00 TL'nin ödeme tarihinden itibaren,

Kurum tarafından yapılan masraflardan kaynaklı alacak olarak 100,00 TL'nin sarf tarihinden itibaren yasal faiziyle davalıdan alınarak davacıya verilmesine,şeklinde karar verilmiştir.

İSTİNAF SEBEPLERİ:

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle;

-Karara esas alınan kusur raporunda davalı işverene % 70 oranında kusur izafe edilerek olayın % 30 sigortalının kusuru sonucu meydana geldiğinin belirlendiğini, oysa sigortalısının maluliyeti ile sonuçlanan iş kazası, davalı işverenin işçi sağlığı ve iş güvenliği kurallarına uymaması ve iş yerinde gerekli denetim ve gözetimi yapmaması sebebiyle meydana geldiğini, davalı işverenin olayda % 100 kusurlu olduğunu, söz konusu kazada sigortalının kusurundan bahsedilemeyeceğini, iş yerinde iş güvenliği önlemlerini alma, bu önlemlere uyulmasını sağlamak için gerekli eğitim ve denetim faaliyetinde bulunma yetki ve sorumluluğu işverenlere ait olduğunu ve bu kapsamda olayın oluşuna göre kusurun tamamının davalı işverende olduğunun tartışmasız olduğunu, kusur değerlendirmesi yönünden Rehberlik ve Teftiş Başkanlığı tarafından düzenlenen 04/05/2016 tarih, 105849 12/İR/12 sayılı İnceleme Raporu ile çelişkili olduğunu,

-Mahkemece yasal mevzuata aykırı olarak düzenlenen hesap raporuna dayanılarak karar verildiğini, sigortalılarından 6701199510824 sigorta sicil numaralı ...’na TTK Genel Müdürlüğüne ait işyerinde çalışırken 20/08/2014 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu tespit edilen %35 maluliyet oranı üzerinden kurumları tarafından bağlanan 189.009,54 TL ilk peşin değerli gelir ile yapılan masrafların tahsili istemi ile açtığımız davanın yargılaması devam ederken sigortalının kontrol muayenesi sonucu ... Kocatepe Sağlık Sosyal Güvenlik Merkezi Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespitine İlişkin Sağlık Kurulunun 09/02/2017 tarih ve 00836 sayılı kararı ile Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunun 2017/4866 E. 41/7049 K. sayılı 23/05/2017 tarihli kararında sigortalının tespit edilen %35 maluliyet oranının 26/12/2016 tarihi itibariyle azalma kaydı ile %23 olduğuna, başka birinin sürekli bakımına muhtaç durumda olmadığına ve kontrol muayenesi gerekmediğine oy birliğiyle karar verildiğini,

-Sigortalının maluliyet oranında azalma meydana gelmesi nedeniyle kurum tarafından ilgili servisi tarafından 2. Karar işlemi yapılmış olduğunu, konu ile ilgili müdürlüklerinin Karaelmas Sosyal Güvenlik Merkezi tarafından servislerine yazılan 09/01/2018 tarihli yazı ve eki belgeler 09/04/2018 tarihli dilekçesi ekinde mahkemeye ibraz edildiğini, dilekçemiz ekindeki peşin değer tablosunda sigortalıya %23 maluliyet oranı üzerinden 22/01/2017 tarihinden itibaren bağlanan ilk PSD nin 144.705,73 TL olduğunun açık olduğunu, ayrıca %35 maluliyet oranı üzerinden maluliyetin düştüğü tarihe kadar sigortalıya fiilen ödenen rakamında açık olduğunu, bu nedenle raporda varsayıma dayalı PSD hesaplanmasını kabul etmediklerini, bir an için maluliyetin düştüğü tarihe kadar fiilen ödenen rakam içinde %23 maluliyetin olduğunun farz edilerek %12 fark maluliyete isabet eden fiili ödemenin hesap edilmesi kabul edilse bile %23 maluliyetin ilk PSD si olduğundan %23 ün PSD sinin hesaplanmasının kabul edilemeyeceğini, zararın belli olduğu durumlarda varsayıma dayalı hesaba mahkemece itibar edilmemesi gerektiğini,

-Karara esas alman hesap raporunda Yargıtay içtihatları gerekçe gösterilerek 60 yaş sonrası yaşlılık devresine ait kazanç kaybı hesabının yapılmadığını, bu husus 5510 sayılı yasaya, tazminat hukukuna ve Yargıtay İçtihatlarına aykırı olduğunu, sigortalının 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra bakiye ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden her yıl için hesaplama yapılacağının Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerinden olduğunu, bu durumda İşçinin 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net ücreti üzerinden, 60 yaşından sonra bakiye ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden her yıl için hesaplama yapılmasının gerektiğini, bu nedenle hesap raporunda 60 yaş sonrası yaşlılık devresine ait kazanç hesabı yapılmamasının Yargıtay içtihatlarına aykırı olduğunu ve mahkemece hatalı hesap raporuna itibar edilmemesinin gerektiğini,

-Sigortalının işverene açtığı maddi tazminat davasında kazanç kayıplarının belirlenirken PMF yaşama yaşı esas alınarak kazanç kaybı yapılıyorsa, aynı sigortalıya bağlanan gelirler yönünden kurumun açtığı rücu davasında da kazanç kaybı hesabı PMF cetvelindeki yaşama yaşı esas alınarak yapılması gerektiğini,

-Müvekkil kurum sigortalılara veya hak sahiplerine gelir bağlarken 2012/32 E. Sayılı Genelgesiyle ilk peşin sermaye değerinin hesabında “TRH 2010” adı verilen “Ulusal Mortalité Tablosu”nun uygulandığını, gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olduğunu, gerçeğe en yakın verilerin kullanılmasının esas olduğunu, bu durumda ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH 2010 tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde nazara alınmasının gerektiğini, bilirkişinin 60 yaş sonrası kazanç kaybı hesabı yapmamasının yerinde olmadığını, davada TRH 2010 tablosuna göre sigortalının bakiye ömrü belirlenerek buna göre hesap raporu düzenlenmesinin gerektiğini,