muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6471, Karar No: 2023/6224, Tarih: 06.07.2023

V. KARAR

A. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden;

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle Bursa 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.03.2016 tarihli ve 2015/74 Esas, 2016/63 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereğince hükmün;

Hüküm fıkrasının ikinci paragrafından sonra gelmek üzere "Sanık ...'ın kendisini vekil ile temsil ettirdiği anlaşıldığından, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre 3.600,00 TL vekalet ücretinin Hazineden alınarak sanığa verilmesine," ibaresinin eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden;

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.03.2016 tarihli ve 2015/74 Esas, 2016/63 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5348, Karar No: 2019/16437, Tarih: 17.09.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/5348 E.  ,  2019/16437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin devredilen Sarıseki Belediyesinde şoför olarak alt işveren şirketlerde çalıştığını, belediyenin kapatılması nedeniyle ihbar öneline uyulmaksızın iş sözleşmesinin 16.03.2014 tarihinde feshedildiğini, emir ve talimatları Belediye yetkililerinden aldıklarını asıl işverenin Belediye olduğunu beyan ederek ödenmeyen kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, hususmet itirazı ve zamanaşımı def’inde bulunarak davacının ödenmeyen ücret alacağının bulunmadığını beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmün davalı tarafça temyizi üzerine Dairemizin 29.05.2018 tarihli 2017/12827 Esas, 2018/13395 Karar Sayılı ilamıyla hüküm, fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil alacakları yönünden çok sayıda dosyada aynı tanıkların davacı tanığı olarak dinlenilmesi nedeniyle tanıkların davacılarla aynı birimlerde çalışıp çalışmadıkları, davacının çalışma düzenini bilebilecek konumda olup olmadıkları husumetli olup olmadıkları yönünde araştrma yapılarak ve dosyada rapor düzenleyen bilirkişinin işveren aleyhine açılmış davaları bulunduğundan tarafsız olmadığı gerekçeleriyle bozulmuş, Mahkemece bozma ilamına uyularak tarafların dosyanın yeniden bilirkişiye verilmesini istememesi nedeniyle tanıklar hakkında bozma ilamındaki araştırmalar yapılarak, dosya resen incelenerek önceki kararda hata bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne dair aynı hüküm kurulmuştur.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanamadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanamadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların, şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı vekili normal çalışma saatleri 07.00-17.00 saatleri arasında olmasına rağmen davacının 07.00-18.00 saatleri arasında 6 gün çalıştığını beyan etmiş, özellikle Nisan-Mayıs aylarından Ekim ayına kadar yazlıkçıların bölgede yoğun olarak yaşamasından dolayı akşamları 21.00-22.00ye kadar çalıştığını iddia etmiş, davalı davacının fazla çalışma yapmadığını savunmuştur. Dosya kapsamında alınan bilirkişi raporunda davacı tanık beyanlarına göre, davacının kış sezonu (Ekim-Mart) haftanın 6 günü 07.00-18.00 saatleri arasında 1 saat ara dinlenmeyle 60 saat çalıştığı, ayrıca iki hafta tatilinde de 07.00-17.00 saatleri arasında 1 saat ara dinlenmeyle 9 saat çalıştığı, 7,5 saati geçen 1,5 saat çalışma yaptığı, buna göre davacının haftalık ortalama 15,75 saat kış sezonunda fazla çalışma yaptığı, yaz sezonunda ise (Nisan-Eylül) 07.00-21.30 saatleri arasında 1,5 saat ara dinlenme ile 13 saat çalıştığı haftalık 78 saat çalıştığı haftalık fazla çalışmasının 33 saat olduğu değerlendirilmiştir.

Mahkemece bozma sonrası resen yapılan hesaplamada bilirkişi raporunda hata bulunmadığı değerlendirilerek rapor doğrultusunda davacının fazla çalışma ücret alacağı hüküm altına alınmıştır. Davacının işyerinde fazla mesai yaptığı iddiasına ilişkin işyeri kaydı mevcut olmayıp davacı tanıklarının beyanı esas alınarak sonuca gidilmiş ise de; dinlenen davacı tanıklarının davalı işveren aleyhine dava açtığı ve davacı ile menfaat birlikteliği içinde olduğu anlaşılmıştır. Ayrıca davacı haftanın 6 günü çalıştığını beyan ettiği halde ayda 2 hafta tatilinde çalıştığının kabulü ile 7,5 saati aşan kısımların fazla mesai hesabına dahil edilmesi de talebi aşar mahiyettedir.

Dosya kapsamında dinlenen davacı tanığı ...’un davalı aleyhine açtığı benzer nitelikteki davasında, davacı vekilince davacının 08.00-19.00 saatleri arasında 6 gün çalıştığı iddia edilmiş, davacı tanık beyanlarına göre haftanın 3 günü 08.00-19.00 arası, 2 günü 08.00-17.00 arası cumartesi ise 08.00-13.00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek 5,5 saat fazla çalışma yaptığı değerlendirilmiştir. Davacının daha önce açtığı aynı nitelikte feragat nedeniyle reddedilmiş dava bulunduğundan kesin hüküm nedeniyle davanın reddi gerektiği yönünde karar bozulmuştur. Diğer davacı tanığı ...’nin dosyasında ise davacı vekili davacının 07.00-19.00-20.00 saatleri arasında çalıştığını iddia etmiş, davacı tanık beyanlarına göre, haftada 6 gün 07.00-19.00 saatleri arasında, 1,5 saat ara dinlenme ile haftalık 63 saat çalıştığı 18 saat fazla mesai yaptığı değerlendirilerek fazla çalışma ücret alacağı hüküm altına alınmış, verilen karar davalı vekilinin temyizi üzerine kapatılan Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 2015/25194 esas, 2015/19192 karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleşmiştir.

Davacının devredilen ... Belediyesinde şoför olarak çalıştığı, dinlenen tanıklardan ...’un şoför olduğu, ...’nin ise temizlik işçisi olarak çalıştığı anlaşıldığından beyanları kendi çalışma saatlerini aşamayacağından davacının da şoför olan diğer tanık gibi haftalık fazla çalışmasının 5.5 saat olduğu kabul edilerek fazla çalışma hesabı yapılmalıdır. Sırf husumetli tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12761, Karar No: 2022/8821, Tarih: 28.04.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12761 E.  ,  2022/8821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca "Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56'ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100,00 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000,00 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 28.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30053, Karar No: 2015/10942, Tarih: 14.05.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/30053 E.  ,  2015/10942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İslahiye Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/09/2014

NUMARASI : 2013/314-2014/603

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkinidavasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup Uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tesbiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporlarında bu yönteme uyulmadan değer biçilmiştir. Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için taşınmazın arsa niteliğine uygun olarak yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak, dava konusu ve emsal alınan taşınmazların emlak vergisine esas rayiç değerleri ile, yine emsal ve dava konusu taşınmazların imar parseli mi, yoksa kadastro parseli mi oldukları ilgili Belediye Başkanlığından sorulup, gelen cevaplara göre bilirkişi raporu denetlenerek, sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-2942 sayılı kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, faizin, karar tarihine kadar geçen süre için uygulanması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde faize karar verilmesi,

3-Kamulaştırılan ve bedeline hükmedilen taşınmaz 2.079,82 m2 yüzölçümünde olduğu halde, hüküm fıkrasında taşınmazın yüzölçümünün 20.079,82 m2 olarak yazılması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3970, Karar No: 2018/683, Tarih: 20.02.2018

**15. Hukuk Dairesi         2016/3970 E.  ,  2018/683 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı .... ile davalı .....İzafeten Kepez Kaymakamlığı, dahili davalı ... ve ihbar olunan ... arasındaki davadan dolayı .... 9. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 08.12.2015 gün ve 2014/106-2015/259 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi dahili davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklı ilave iş bedelinin tahsili amacıyla açılmış olup mahkemece davanın kabulüne dair verilen hüküm, davalı ... Bakanlığı tarafından temyiz olunmuştur.

1-06.12.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6360 sayılı Onüç İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmialtı İlçe Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 1. maddesi gereğince davalı Kepez Köylere Hizmet Götürme Birliği’nin tüzel kişiliği sona ermiş, aynı Kanun'un geçici 1. maddesinde d....'nin tasfiyesine ilişkin kurallar düzenlenmiştir. Yine 6360 sayılı Kanun'un 3. maddesinde "...İl Özel İdareleri'nin mahkemelerde süren davaları ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluştur." hükmüne yer verilmiştir. Bununla birlikte, Kanun'da İl Özel İdareleri'nin devredildiği kurumların bu davaları kendi nam ve hesabına yürüteceklerine dair bir düzenleme bulunmamaktadır. Her ne kadar karar başlığında gösterilmemiş olsa da .... Köylere Hizmet Götürme Birliği nam ve hesabına davaya....arafından devam edilmiştir Köylere Hizmet Götürme Birliği’nin tasfiyesi amacıyla davayı takip eden..... tarafından verilen temyiz dilekçesinin harçlandırılması zorunludur. Açıklanan maddi ve hukuki durum gözetildiğinde, davalı idare, davanın kabulüne dair kararı temyiz ettiğinden, yatırması gereken harç, 143,50 TL temyiz başvuru harcı ile 974,18 TL peşin temyiz karar harcı olmak üzere toplam 1.117,68 TL olup bu harç yatırılmamıştır. Bu eksikliğin, yukarıda yapılan açıklamalar nazara alınarak 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434/III. maddesinde gösterilen prosedürün uygulanması suretiyle davalı tarafça ikmâlinin sağlanması,

2-Davacı ile .... Köylere Hizmet Götürme Birliği arasında akdedilen; 1).... İlkokulu onarım işi, 2)... ... .... İlköğretim Okulu onarım işi, 3).. ... İlköğretim Okulu onarım işi, 4).... Merkez İlköğretim Okulu onarım işi, 5).... İlköğretim Okulu onarım işi, 6).... ... İlköğretim Okulu onarım işine ilişkin anılan sözleşmelerin 9. maddesine göre ekleri olan ; a)Yapım İşleri Genel Şartnamesi, b)İdari Şartname, c)Sözleşme Tasarısı, d)Özel Teknik Şartname ve varsa mahal listesi uygulama projesinin onaylı örneklerinin temin edilerek dosyaya eklenip Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6971, Karar No: 2021/12594, Tarih: 15.12.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/6971 E.  ,  2021/12594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Beyoğlu Cumhuriyet Başsavcılığının 17.03.2009 tarihli ve 2009/3613 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında mütalaa ve vergi suçu raporu ile eklerine uygun olarak “2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve kullanma” suçlarından kamu davası açıldığı, hükmün gerekçesinde sanığın sahte fatura düzenlediği ve kullandığı kabul edildiği halde mahkumiyet hükmünün sadece düzenleme suçundan kurulduğu anlaşılmakla, sanık hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan açılan kamu davasına ilişkin mahallinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Sanığa yüklenen “2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 15.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/13952, Karar No: 2021/14797, Tarih: 22.09.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/13952 E.  ,  2021/14797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme, kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma ve kasten yaralama suçlarından kurulan hükümler yönünden aleyhe olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın suç tarihinde gündüz vakti, polis lojmanlarında oturan polis memuru katılanın ikametine kapı kilit göbeğini kırarak girdiği, evden 1 çift çorap aldığı, bu sırada eve dönen katılanın, sanık ile daire giriş kapısı önünde karşılaştıkları, sanığın katılanı itekleyerek kaçmaya çalıştığı, katılanın ise sanığın kaçmasını engellediği aralarında boğuşma yaşandığı, sanığın elindeki kurbağacık tabir edilen küçük ingiliz anahtarı ile katılana vurarak basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği, ancak sanığın kaçamadığı, katılanın sanığı kelepçeleyerek olay yerine gelen kolluk görevlilerine teslim ettiği, polis merkezinde sanığın üst aramasından katılanın ikametinden çaldığı 1 çift çorabın çıktığının anlaşıldığı olayda; sanığın eylemlerinin bir bütün halinde 5237 sayılı TCK'nın 149/1-a-d maddelerinde tanımlanan yağma suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin kanıtları tartışıp değerlendirme görevinin ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilip, görevsizlik kararı verilmesi gerektiği düşünülmeden yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 22/09/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8029, Karar No: 2019/815, Tarih: 04.02.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/8029 E.  ,  2019/815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı idare vekili, vergi borçlusu müteveffa ...'ın mirasçılarının mirası reddetmelerine rağmen vergi dairesine bu durumu bildirmedikleri ve kendilerine intikal eden 7 adet taşınmazı diğer davalı ...'e sattıklarını, bu şekilde vergi borcunun tereke mallarından tahsiline engel olduklarını, mirasçılardan ... ve ...'ın miras hisselerine isabet eden vergi borcunu ödediklerini, davacı ...'nin ödemediğini belirterek, BK. 18. maddesinde düzenlenen muvazaalı işlem niteliğindeki tasarrufun 6183 sayılı Yasa'nın 24 vd maddeleri uyarınca iptalini talep etmiş, taşınmazlar davalı ... tarafından elden çıkarıldığından taşınmazların satış tarihlerindeki bedellerinin davalı ...'den tahsilini istemiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuş, davalı ... duruşmada davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu taşınmazlar davalı ... ... tarafından 4. kişiye tapuda satılıp devredildiği anlaşıldığından ve davacı tarafın bedele dönüştürme talebi de dikkate alınarak davanın bu yönden kabulü ile 30.947,56 TL nin 06/05/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 1.615,51 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...'den alınmasına 04/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/74, Karar No: 2016/3390, Tarih: 13.04.2016

**15. Ceza Dairesi         2016/74 E.  ,  2016/3390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Mala zarar verme ve hırsızlık suçlarından sanığın beraatine yönelik hükümler, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın katılana ait arazi içerisinde bulunan kavak ağaçlarını kestiği ve sattığı iddia olunan olayda; tanık beyanları ve yapılan kadastro ölçümlerine göre kesilen ağaçların mülkiyetinin kime ait olduğu konusunda ihtilaf bulunduğu gerekçeleriyle verilen beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanın tanık beyanlarının yanlış değerlendirildiği, keşif yapılmaksızın eksik inceleme ile karar verildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 13/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.