muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/26994, Karar No: 2020/1025, Tarih: 16.01.2020

**4. Ceza Dairesi         2015/26994 E.  ,  2020/1025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi(İnegöl

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Tehdit fiili, kişinin ruh dinginliğini bozan, iç huzurunu, bilinç ve irade özgürlüğünü ihlal eden bir olgudur. Fiilin mağdur üzerinde ciddi bir korku yaratabilmesi açısından sonuç almaya objektif olarak elverişli, yeterli ve uygun olması gerekir. Ayrıca tehdidin somut olayda muhatap üzerinde etkili olması şart değildir. Bu nedenle mağdurun korkup korkmadığının araştırılması gerekmez. Tehdit suçunun manevi öğesi genel kasttan ibaret olup suçun yasal tanımındaki unsurlarının bilerek ve istenerek işlenmesini ifade eder. Olayda tasarlamanın varlığı aranmadığı gibi, saikin de önemi yoktur.

Somut olayda, sanığın "sana acıların en büyüğünü yaşatacağım, ben onun canını kendi ellerimle alayım da başka bir şey istemem, her gün bu acıyla yaşamaktansa onu da kendimi de öldürür kurtulurum" şeklinde tehdit içerir yazışmalar yaptığının kabul edilmesi karşısında; yazışma içeriklerinin obejktif olarak korkutucu nitelikte bulunması nedeniyle suçun oluşacağı gözetilmeden sanığın beraatine karar verilmesi,

2-Sanığın eyleminin 106/1-1. cümle kapsamındaki tehdit suçu olarak kabulü halinde ise;

02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 16/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26460, Karar No: 2014/40256, Tarih: 04.12.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/26460 E.  ,  2014/40256 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/57429

MAHKEMESİ : Adana(Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2012

NUMARASI : 2011/2349 (E) ve 2012/2687 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

Davanın dayanağını oluşturan suç tutanağının 14/11/2011 tarihinde düzenlenmiş bulunmasına karşılık mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen orman bilirkişinin raporunda dava konusu yerin keşif tarihinde buğday ekili olduğu tespit edilip ağaçların kesim tarihinin 2011 yılı 12. ayı olarak belirtilmesine göre bilirkişiden ağaçların kesim tarihi; dava konusu açma sahasının işgal sahası ile bir bütün halinde kullanılıp kullanılmadığı hususlarında ek rapor alınması; keşifte tanık olarak dinlenilen sanığın babası R.Y.’in sanığın Adanada oturup tarlanın ekim ve sürümünü onun adına kendisinin yaptığını beyan etmesine göre köy muhtarı, ihtiyar heyeti üyeleri, saha bekçisi ve civar taşınmaz sahiplerinin dinlenilerek dava konusu yerin suç tarihinde ve halen kimin kullanımında olduğunun, tespit edilecek kesim tarihlerine göre ağaçların sahiplerinin bilgisi haricinde başkaları tarafından kesilmesinin mümkün bulunup bulunmadığının sorulup gerekirse keşifteki ifadesine istinaden R. Y. hakkında suç duyurusunda bulunulup açılacak dava ile bu dava dosyasının birleştirilip delillerin birlikte değerlendirilmesi suretiyle bir hüküm tesisi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 04/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Başkan
Yargıtay — Esas No: 2016/14009, Karar No: 2017/2766, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/14009 E.  ,  2017/2766 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7244, Karar No: 2012/12693, Tarih: 13.06.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/7244 E.  ,  2012/12693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın zaruret olmadıkça yakın bölgelerden, benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın satış tarihli ve özel amaçlı satış olmaması gerekir. Oysa somut emsal alınan taşınmaz satışı şirkete yapılan satış olup, özel amaçlıdır.Bu nedenle emsal olarak alınamayacağı gibi ayrıca,somut emsal olarak alınan taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değeri ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırılmadan, hükme esas alınan bilirkişi raporunda,dava konusu taşınmaz ile somut emsal olarak alınan taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin karşılaştırılmasında; dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan daha değersiz olduğu belirtilmesine rağmen, bilirkişi kurulunca dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerine ters düşecek şekilde inandırıcı ve somut gerekçelere dayandırılmayan geçersiz rapora göre hüküm kurulması doğru değildir.

Bu nedenle, taraflara emsal göstermesi için yeniden imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapıldıktan sonra, emlak vergi değerleri de karşılaştırılmak suretiyle değer belirleyen, bilirkişi raporu nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Dava konusu taşınmaz yol olarak kamulaştırıldığından tapudan terkini yerine davacı idare adına tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 13.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/27826, Karar No: 2013/14917, Tarih: 06.06.2013

**2. Ceza Dairesi         2011/27826 E.  ,  2013/14917 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2007/172214

MAHKEMESİ : İskenderun 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/02/2007

NUMARASI : 2006/226 (E) ve 2007/105 (K)

SUÇ : Kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret, kasten yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Olay günü, okul çevresinde güvenliği sağlamakla görevli olan katılan polis memurlarının ,okul öğrencisi olmayan sanığı okul önünden uzaklaştırmak istemeleri nedeniyle, sanığın katılanlara hakaret etmesi üzerine , katılanlar tarafından polis merkezine götürülmesi sırasında zorluk çıkartarak, katılanlara saldırıp, adli tıp raporunda belirtildiği şekilde yaralanmalarına neden olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK.nun 265. maddesinde düzenlenen görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin kanıtları, değerlendirme görevinin asliye ceza mahkemesine ait olduğu gözetilerek, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca yeni hüküm kurulurken bozma öncesi hükmolunan yaptırımın (cezanın) ve sonuçlarının ağırlaştırılamayacağı kuralının gözetilmesine, 06.06.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11636, Karar No: 2015/25191, Tarih: 16.09.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/11636 E.  ,  2015/25191 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin emeklilik sebebiyle sona erdiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin giydirilmiş ücretinin hesaplanması hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, giydirilmiş ücretin tespitinde, giyim yardımı nazara alınmıştır. Ancak, dosya kapsamına göre, işçiye verilen kıyafetler işyerinde giymesi gerekli olan kıyafetlerdir. İşçinin işyeri dışında giymesine elverişli olan sosyal yardım niteliğinde değildir. Anılan sebeple, işçiye sağlanmış menfaat olarak kabul edilmesi ve hesaplamalara dahil edilmesi hatalı olmuştur.

Ayrıca hükme esas alınan bilirkişi raporunda, işçiye eşantiyon yardımına (iyi kalite 24 adet çiçekli tabak) ilişkin bedel soyut bir kabule dayanmıştır. Dairemizce temyiz incelemesi yapılan 2014/11635 esas sayılı emsal dosyada bu bedel 45,00 TL olarak belirlenmiştir. Bu yön gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25994, Karar No: 2013/18832, Tarih: 11.12.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/25994 E.  ,  2013/18832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırma

1- Katılan vekilinin, 2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçu ile ilgili hükme yönelen temyizinin incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçunun kanunda öngörülen cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı, suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden, kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırıldığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Katılan vekilinin, 2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçu ile ilgili hükme yönelen temyizinin incelenmesine gelince:

Sonuncusu 04.11.2004 tarihli suça konu faturaların katma değer vergisinde kullanılması nedeniyle suç tarihinin 21.12.2004 olduğu ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, 21.12.2004 olan suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleşmediği gözetilmeden, yazılı şekilde zamanaşımı nedeniyle düşme hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak inceleme tarihi itibariyle dava zamanaşımının gerçekleştiği anlaşıldığından aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı Yasa'nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 11.12.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14536, Karar No: 2014/23499, Tarih: 27.10.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/14536 E.  ,  2014/23499 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/255986

MAHKEMESİ : Kelkit Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/03/2013

NUMARASI : 2012/189 (E) ve 2013/72 (K)

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine, ancak:

1- Sonradan değiştirilmesini önlemek, delil olma yeteneğini ve güveni sağlamak için hükme esas alınan soruşturma evrakları, keşif zabtı, iddianame ve duruşma tutanaklarının Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmelik'in 26. maddesi uyarınca onaylan- mış olması gerektiği gözetilmeden, onaysız belge fotokopisine dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

a- Sanığın ev ve bahçe yapmak suretiyle tecavüz ettiği iddia olunan Gü- müşhane ili Köse ilçesi Akbaba Köyü'nde bulunan kadastro harici taşınmazın öteden beri köylünün ortak kullanımına bırakılan mera, harman yeri, yol ve sulak gibi yerlerden olup olmadığı ve niteliği, mahallinde keşif yapılarak tarafsız yerel bilirkişi ve tanıklardan sorulup kesin olarak saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile mahkumiyet kararı verilmesi,

b- Suç tarihinin temadinin kesildiği iddianame tarihi olan 27.04.2011 ola- cağı gözetilmeden gerekçeli karar başlığında 31.10.2010 olarak yazılması,

c- Sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 154/2. maddesi yollaması ile 154/1. maddesi uygulanırken hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde, aynı gerekçe ile adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye neden olunması,

d- Sanığa 83 gün karşılığı adli para cezası verilmiş olması karşısında, TCK.nun 52. maddesi uyarınca adli para cezasının miktarının hesaplanmasına ilişkin hü- küm fıkrasında ''iki kez ayrı ayrı '' ifadelerinin kullanılması suretiyle infazda karışıklığa sebebiyet verecek şekilde hükmün karıştırılması,

e- Sanığa tayin edilen kısa süreli hapis cezası TCK.nun 50/1-b mad- desindeki tedbire çevrilirken suçtan önceki hale getirme suretiyle zararın giderilmesine karar verilmesi gerekirken, ''Sanığın Köse İlçesi Akbaba Köyü no'lu parselin çev- resindeki kadastro harici alana ev yapmak suretiyle dosyadaki Bilişkişiler M.. Ç.. ve A.. K..'ın 26.11.2012 tarihli raporunda kadastro harici alana toplam 113 m², bahçe yapmak suretiyle de 294.50 m² tecavüzlü olduğu tespit edilen ve bu raporda kırmızı ve yeşil kuru kalemle gösterilen tecavüzü gidermek suretiyle kadastro harici alanı suçtan önceki hale getirmesine'' karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygu- lanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 27.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3233, Karar No: 2019/9257, Tarih: 25.11.2019

**3. Hukuk Dairesi         2018/3233 E.  ,  2019/9257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak davasında davanın reddine dair verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine yönelik olarak verilen kararın süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı şirketin elektrik abonesi olduğunu, davalı tarafından düzenlenen faturalar ile kendisinden haksız ve hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, sayaç okuma, perakende satış hizmet bedeli adı altında fazladan ücret tahsil edildiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000,00 TL nin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince; dava tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan 6719 sayılı Kanun ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nda yapılan değişiklikler gözetildiğinde, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp- kaçak, dağıtım, iletim, sayaç okuma, perakende satış hizmet bedeli ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde uygulanması gereken hükümler içerdiği, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. Maddeleri hükümleri gereğince anılan bedellerin iadesinin talep edilemeyeceği; davacının dava tarihi itibariyle haklılığının kesin olarak belirlenemediği, uygulanması zorunlu olan yasa değişikliği nedeniyle davanın zorunlu olarak usulden reddine karar verildiği, bu nedenle tarafların yargılama gideri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulamayacağı gerekçesiyle, davanın reddine, ( taraflarca yapılan yargılama giderinin üzerlerinde bırakılmasına, taraflar lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına) karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; tarafların istinaf başvurularının HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince ayrı ayrı reddine karar verilmiş; karar, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, psh v.d bedellerin istirdatı istemine ilişkindir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, psh v.d bedellerin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21/05/2014 tarihli ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın "Vergi Ödevi" başlıklı 73 üncü maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır...” şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, iletim, dağıtım, sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedeli uygulamasının Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu (EPDK) Kararları ve tebliğleri ile belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesinin de şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, 17/06/2016 tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21 inci maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu Kanunu'nun 17 nci maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK'nın Kanundaki yetkileri genişletilerek, yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26 ncı maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Görüldüğü üzere, 6719 sayılı kanunun 21 inci maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17 nci maddesinde yapılan değişiklikler ile dava konusu uyuşmazlığın da özünü oluşturan bedel konusunda, davanın açıldığı tarihteki içtihat durumundan farklı ve yeni bir düzenleme getirilmiş; hem de geçici 20 nci maddeyle, anılan düzenleme devam etmekte olan davalarda da uygulanacak şekilde geçmişe yürütülmüştür.