muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/19137, Karar No: 2015/36247, Tarih: 17.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/19137 E.  ,  2015/36247 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/24789

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2013

NUMARASI : 2013/15 (E) ve 2013/538 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelen mağdur Z.. K..'ın temyiz itirazlarının incelemesinde;

Mahkemece 27.05.2013 tarihinde alınan beyanında sanıktan şikayetçi olmadığını beyan eden ve bu suretle katılan sıfatı kazanamayan mağdurun temyiz etme hak ve yetkisi bulunmadığı anlaşıldığından, temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

2) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelen sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Tekerrüre esas mahkûmiyeti bulunan sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesinde belirtilen seçimlik cezalardan hapis cezası tercih edilmesine rağmen, hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nin 50/2 ve 58/3. maddelerine aykırı olarak adli para cezasına çevrilmesi ve buna bağlı olarak tekerrür hükümlerinin uygulanamaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA; 17.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4208, Karar No: 2016/4848, Tarih: 31.05.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/4208 E.  ,  2016/4848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Sanık ...: Beraat

Sanık ...: a) 2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan: Mahkumiyet,

b) 2005, 2007, 2008 ve 2009 takvim yılları sahte fatura düzenleme suçundan beraat

... Ltd. Şirketinin ortağı ve müdürü olan sanık ... ve diğer ortak sanık ...'in 2005-2006-2007-2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; suç ve suçlu arasındaki illiyet bağının ve cezai sorumluluğun belirlenebilmesi açısından sözü edilen faturaları kullandıkları belirtilen şahısların ve şirket yetkililerinin tespiti ile suça konu faturaları kimden ve hangi hukuki ilişki karşılığında aldıklarının, sanıkların hangisi ile muhatap olduklarının sorulması, muhasebeci... ve tespit edilen diğer kişilerin tanık olarak beyanlarına başvurulması ile temsil yetkisinin bölüşümündeki ağırlık ve sınırlar da araştırılmak suretiyle sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri yerine eksik inceleme sonucu yetersiz bilirkişi raporu esas alınmak suretiyle yazılı şekilde hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin, sanık ... ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca kısmen istem gibi BOZULMASINA, 31.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2250, Karar No: 2011/3254, Tarih: 19.10.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/2250 E.  ,  2011/3254 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Uygulama : 765 sayılı TCK'nın 455/1, 59/2, 72; 647 sayılı Kanunun 4, 5, 6; 2918 sayılı Kanunun 118/5. maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme, sürücü belgesinin 1 yıl süre ile geri alınması

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Karar başlığında suç tarihinin yanlış yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Bozma üzerine yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hüküm kurulurken TCK’nın 455/1. maddesi gereğince temel adli para cezasının 450 TL'den fazla olamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, mahkemenin takdiri de gözetilerek sanığın 765 sayılı TCK’nın 455/1. maddesi uyarınca 2 yıl hapis 450 TL adli para, TCK'nın 59. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 1 yıl 8 ay hapis ve 375 TL adli para, 647 sayılı Kanunun 4. maddesi uyarınca hapis cezasının günlüğü 12 TL’den olmak üzere 7260 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, TCK'nın 72. maddesi gereğince aynı neviden para cezaları toplanarak 7635 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hükümdeki sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün istem gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15036, Karar No: 2012/1224, Tarih: 08.02.2012

**7. Ceza Dairesi         2009/15036 E.  ,  2012/1224 K.**

**"İçtihat Metni"**

5187 sayılı Basın Kanunu'nun 18. maddesine muhalefet suçundan sanıklar ..., ... ve ... haklarında yapılan yargılama sonunda mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Bakırköy 2. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesine dair Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/09/2007 tarihli ve 2007/277-55 sayılı kararına yönelik itirazının kabulü ile görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin Bakırköy 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 13/11/2007 tarihli ve 2007/103 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 29.06.2009 gün ve 34533 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 14.07.2009 gün ve KYB. 2009-171004 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, Yargıtay 4. Ceza dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasasının 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.",142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev veyetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 27. maddesinin 1. fıkrasında "Basılmış eserler yoluyla işlenen veya bu Kanunda öngörülen diğer suçlardan dolayı açılan davalardan, ağır ceza işlerinden olanlar ağır ceza mahkemelerinde, diğerleri asliye ceza mahkemelerinde görülür.", 2. fıkrasında ise "Bir yerde ağır ceza veya asliye ceza mahkemesinin birden fazla dairesi bulunması halinde bu davalar iki numaralı mahkemede görülür.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi " hükümlerinin yer aldığı;

Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nca, 12/07/2007 tarihli, 302 ve 16/07/2007 tarihli, 309 sayı ile, Bağcılar Adliyesinin Bakırköy Adliyesiyle birleştirilmek üzere kapatılmasına ve Bağcılar 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nden devren gelen işlerin Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesinin esasına kaydı ile bu mahkemede görülmesine karar verildiği, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun anılan kararlarının göreve ilişkin yasa hükümleri yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, birleştirilen iki adliyenin mahkeme ve iş sayısı ile dosya dağılımını düzenlemeye yönelik olduğu ve mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikle bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Bakırköy 9.Ağır Ceza Mahkemesinin 13.11.2007 gün ve 2007/103 D.İş sayılı kararının 5271 sayılı CMK.nun 309/4-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yapılmasına 08.02.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18033, Karar No: 2013/29862, Tarih: 02.12.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/18033 E.  ,  2013/29862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının kullandığı 11.10.2006 tarihli kredi sözleşmesine kefil olduğunu ve 17.753,76 TL ödemek zorunda kaldığını, talep ettiği bu miktar parayı ödememesi üzerine davalı hakkında icra takibi başlattığını, davalının takibe haksız yere itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamına, % 40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının banka müdürü olduğunu, krediyi davacının ricası üzerine çektiğini aslında kredi borçlusunun bizzat davacı olduğunu, bu şekilde pek çok kişiyi borçlandırdığını ve hakkında kurum içinde soruşturma yapıldığını, davanın haksız olduğunu belirterek reddini dilemiştir..

Mahkemece tanık beyanları da dikkate alınarak asıl borçlunun davacı olduğu kanaati ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının imzaladığı kredi sözleşmesine kefaleti nedeni ile ödediği bedelin tahsili için eldeki davayı açmıştır. Davalı davanın reddini talep ettiğine göre, davacının iddiasını yasal delillerle ispat etmesi zorunludur. Davacı delil olarak kredi sözleşmesi ibraz etmiş olup, HUMK' nun 289. maddesi anlamında davacının açık muvafakati bulunmadığından olayda miktar itibariyle tanık da dinlenemez ve dinlenilen tanıkların beyanlarına itibar olunamaz. Toplanan delillerden davalının savunmasını yasal delillerle 2013/18033-29862

ispat edemediği anlaşılmaktadır. Bu durumda davanın kabulüne karar verilmesi gerekir. Ne var ki davalı, cevap dilekçesinde "her türlü yasal deliller" demek suretiyle yemin deliline de dayanmış bulunduğundan kendisine yemin hakkı hatırlatılmalı, sonucuna göre bir karar verilmelidir. Bu hususun göz ardı edilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 02.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/39198, Karar No: 2021/13381, Tarih: 23.12.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/39198 E.  ,  2021/13381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2. maddeleri uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, mercii, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve 5271 sayılı CMK'nin 294/1. maddesinde, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' aynı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295/1. maddesinde ise; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; sanığın yüzüne karşı 23.01.2019 tarihinde tefhim olunan hükümde CMK’nin 295/1. maddesi uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmediği gibi bu hususun meşruhatlı tebligat ile de ihtar edilmediği anlaşıldığından, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usulüne uygun şekilde ''CMK’nin 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verilmesi halinde ise bu hususta ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iadesinin temini için dosyanın iade Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9478, Karar No: 2011/12718, Tarih: 12.12.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/9478 E.  ,  2011/12718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Bu dosyaya getirtilmemekle beraber aynı gün incelenen aynı mahkemenin 2010/768 Esas (Dairenin 2011/9476 Esas) sayılı dava dosyasına getirtilen belgelere göre; 2010 yılı itibarıyla dava konusu taşınmazın üzerinde bulunan 8 yaşındaki kavak ağacının rayiç fiyatı 31,57 TL/adet, 4 yaşındaki kavak ağacının rayiç fiyatı 14,23 TL/adet olduğu halde; hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda bu ağaçların rayiç fiyatının daha fazla olduğunun kabul edilerek kamulaştırma bedelinin yüksek tespit edilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/642, Karar No: 2013/21992, Tarih: 26.09.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/642 E.  ,  2013/21992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tarsus 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :06.12.2012
Yargıtay — Esas No: 2020/502, Karar No: 2020/4619, Tarih: 03.11.2020

**14. Ceza Dairesi         2020/502 E.  ,  2020/4619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09.04.2019 gün ve 2019/16 Esas, 2019/115 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak, yapılan incelemede dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık müdafisinin temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 294/1. maddesinde yer alan “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır” şeklindeki düzenleme de gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanık müdafisinin temyiz dilekçesinde herhangi bir temyiz sebebi göstermediği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin aynı Kanunun 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

Katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteminin incelenmesine gelince;

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçesinde belirttiği nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmesine, 03.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5311, Karar No: 2012/6781, Tarih: 14.05.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/5311 E.  ,  2012/6781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.07.2007 gününde verilen dilekçe ile imar yoluna müdahalenin önlenmesi, kal maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davalı ... Belediye Başkanlığı aleyhine açılan davanın görev nedeniyle reddine, diğer davalı aleyhine açılan maddi tazminat davasının kısmen kabulüne, kal isteminin ve manevi tazminat davasının reddine dair verilen 14.09.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelemesi davalı Milli Savunma Bakanlığı vekili ve davacı ... Belediyesi vekili ve davacı ... Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, imar yoluna elatmanın önlenmesi, kal ile maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Davalı belediye vekili, davanın yargı yolu bakımından reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı Milli Savunma Bakanlığı vekili, dava konusu 1310 ada 6 sayılı parselde bulunan Hazine adına "askeri kışla" vasfı ile kayıtlı binaların imar uygulamasından önce kadastro sınırları dahilinde inşa edildiğini, taşınmazların 3194 sayılı İmar Kanununun 11. Maddesinde belirtilen belediyeye bedelsiz terk edilmeyecek yerlerden olduğunu davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı ... Belediye Başkanlığı aleyhine açılan davanın idare mahkemesinde açılması gerektiğinden yargı yolu nedeniyle reddine, diğer davalı aleyhine açılan maddi tazminat davasının kısmen kabulüne, kısmen reddine, manevi tazminat davasının reddine, davacı binaların kal'ini talep etmiş ise de binaların imar planından önce kadastro parseli halinde iken yola tecavüzlü olarak yapılmadığı, bu sebeple davacı tarafından, yapıldığı

tarihte hukuka uygun olarak inşa edilen binaların kal'inin talep edilemeyeceği gerekçesiyle kal isteminin reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı şirket vekili davalı Milli Savunma Bakanlığı vekili ve davalı ... Belediyesi vekili ayrı ayrı temyiz etmiştir.

1- Yapılan yargılamaya, toplanan delillere, dosya içeriğine göre davalılardan Milli Savunma Bakanlığı tarafından imar uygulamasından önce inşa edilen askeri kışla niteliğindeki binanın ilgili idare tarafından kamulaştırılmamış olmasına göre davacı vekilinin tüm davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Hükmü, davacı şirket vekili davalı Milli Savunma Bakanlığı vekili ve davalı ... Belediyesi vekili ayrı ayrı temyiz etmiştir.

1- Yapılan yargılamaya, toplanan delillere, dosya içeriğine göre davalılardan Milli Savunma Bakanlığı tarafından imar uygulamasından önce inşa edilen askeri kışla niteliğindeki binanın ilgili idare tarafından kamulaştırılmamış olmasına göre davacı vekilinin tüm davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalılardan Belediye Başkanlığının kusur tespitine, Milli Savunma Bakanlığının hüküm altına alınan maddi tazminata ilişkin temyiz taleplerine gelince; mahkemece maddi tazminat isteminin kısmen kabulü ile 20.664.75 TL maddi tazminatın davalı Milli Savunma Bakanlığından alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş ise de davalı belediyenin imar yolunu açmaması şeklindeki eyleminin idari bir işlem olduğu, bu konuda mahkemece yargı yolu bakımından davanın görevsizlik nedeniyle reddine karar verildiği dikkate alındığında bu aşamada tarafların davranışları nedeniyle kusur incelemesi yapılarak davalı Milli Savunma Bakanlığı aleyhine maddi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiştir. Davalı Milli Savunma Bakanlığına yönelik maddi tazminat talebi ancak idari yargıda açılacak dava sürecinde görülüp sonuçlandırılabilir. Belirtilen bu nedenlerle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte yazılı nedenlerle davacının tüm davalı Milli Savunma Bakanlığı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte yazılı nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 14.05.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/1752, Karar No: 2011/3255, Tarih: 19.10.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/1752 E.  ,  2011/3255 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Uygulama : 765 sayılı TCK'nın 455/1, 59, 647 sayılı Kanunun 4, 6; 2918 sayılı Kanunun 118/5. maddeleri gereğince mahkumiyet, sürücü belgesinin 1 yıl süre ile geri alınması, erteleme.

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve katılan ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın özel hukuka ilişkin haklarını saklı tutması ve dosya içerisinde katılanın zararının giderildiğine ilişkin herhangi bir bilgi ve belge olmaması nedeniyle tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafii ile katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hüküm kurulurken TCK’nın 455/1. maddesi gereğince temel adli para cezasının 450 TL'den fazla olamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, mahkemenin takdiri de gözetilerek, sanığın 765 sayılı TCK’nın 455/1. maddesi uyarınca 2 yıl hapis 450 TL adli para, TCK'nın 59. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 1 yıl 8 ay hapis ve 375 TL adli para, 647 sayılı Kanunun 4. maddesi uyarınca hapis cezasının günlüğü 12 TL’den olmak üzere 7260 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, TCK'nın 72. maddesi gereğince aynı neviden para cezaları toplanarak 7635 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hükümdeki sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.10.2011 tarihinde isteme aykırı olarak oybirliği ile karar verildi.