muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/23768, Karar No: 2015/23870, Tarih: 28.12.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/23768 E.  ,  2015/23870 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/170002

MAHKEMESİ : İstanbul 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/11/2012

NUMARASI : 2009/283 (E) ve 2012/1514 (K)

SUÇ : 5607 sayılı Yasa'ya Muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığa verilen hürriyeti bağlayıcı cezanın adli para cezasına çevrildiğinden bahisle yasal olmayan gerekçeyle ve adli sicil kaydı bulunmayan sanık hakkında geçmişteki sabıkalı hali gözönünde bulundurularak koşulları oluşmadığından bahisle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmiş ise de kaçakçılık suçunda kamu zararının "eşyanın ithalinde öngörülen gümrük vergileri ve diğer eş etkili vergiler ile mali yükler" toplam tutarı olan gümrük vergileri olduğu ve sanık tarafından giderilmediği cihetle bu husus bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 28/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5075, Karar No: 2013/16243, Tarih: 31.10.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/5075 E.  ,  2013/16243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve

özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS. madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ....... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına .... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 25.05.1998 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak boşandığı eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen

kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 31.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9579, Karar No: 2015/6838, Tarih: 23.10.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/9579 E.  ,  2015/6838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 3. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 27/02/2014

NUMARASI : 2013/333-2014/57

Davacının açmış olduğu iflas ertelenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde müdahil M.. B.. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı vekili, Kadıköy 3. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2011/313 Esas 2012/748 Karar sayılı 03.07.2012 tarihli kararıyla davacı şirketin iflasının 03.07.2012 tarihinden itibaren bir yıl süreyle ertelenmesine karar verildiğini, davacı şirketin iyileştirme projesi çerçevesinde faaliyetlerine devam ettiğini, birçok borcun ödendiğini, şirketin ekonomik durumunda düzelme olduğunu, borca batıklığın azaldığını, proje kapsamında bir yıl daha faaliyetlerine devam etmeleri halinde borca batıklıktan kurtulacaklarını ileri sürerek, davacı hakkında verilmiş olan iflas erteleme süresinin 03.07.2013 tarihinden itibaren bir yıl süreyle uzatılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece iddia, müdahil beyanları, kayyım ve bilirkişi raporları ile tüm dosya kapsamına göre, davacı şirketin iflasının 03.07.2012 tarihinden itibaren bir yıl süreyle ertelenmesine karar verildiği ve kararın kesinleşmiş olduğu, uzatma talebinin erteleme süresi bitmeden yapılmış olduğu, gerek kayyım raporlarında, gerekse mali bilirkişi kurulu raporunda, davacı şirketin borca batıklığının devam ettiği, erteleme süresi içinde yüksek miktarda kâr ettiği ve borca batıklık miktarının oldukça azaldığı, iflas erteleme süresinin uzatılması için gerekli yasal koşulların mevcut olduğu, iflas erteleme süresinin 03.07.2013 tarihinden itibaren bir yıl uzatılması istenmişse de, iflas ertelemenin tüm sonuçlarını doğuran ilk tedbir kararının 04.05.2009 tarihinde verildiği, azami beş yıllık erteleme süresinin 04.05.2014 tarihinde dolacağı gerekçesiyle davacı şirketin iflas erteleme süresinin 04.05.2014 tarihine kadar uzatılmasına karar verilmiştir.

Kararı, müdahil M.. B.. vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, müdahil M.. B.. vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, müdahil M.. B.. vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16852, Karar No: 2016/21280, Tarih: 29.09.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/16852 E.  ,  2016/21280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyma kararı verilerek yapılan yargılama sonucunda, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta, mahkemece uyulmasına karar verilen bozma ilamında, davacı asilin duruşmaya çağrılarak, dosyaya sunulmuş belgelerin, yabancı dilde hazırlanan ibranameler ve ödeme belgelerinin değerlendirmeye tabi tutulması gerektiği belirtilmiş, ayrıca yurt dışı işyerinde çalışmış davacının brüt ücretinin tespitinde araştırılması ve değerlendirilmesi gereken yönler ayrıntılarıyla açıklanmıştır. Mahkemece, bozma ilamına uyma kararı verilmesine rağmen, davacı asil duruşmaya çağrılmadığı gibi, brüt ücretin tespiti noktasında da bir araştırma ve değerlendirme yapılmamıştır. Bozma kararına uyulmasına rağmen, bozma kararı gereklerinin yerine getirilmemesi hatalıdır. Anılan sebeple, bozma kararı gerekleri yerine getirilerek, dava konusu alacaklar değerlendirmeye tabi tutulmalıdır.

Öte yandan, yabancı dili bildiği ispatlanmayan işçi tarafından, yabancı dilde düzenlenmiş belgenin anlaşılabilmesi ve değerlendirilebilmesi mümkün değildir. Anılan sebeple, davacının duruşmaya çağrılması, yabancı dilde hazırlanmış belgelerde yazılı ödemelerin kabul edilmemesi halinde, işçinin ücret ödemelerinin yapıldığı banka hesap dökümleri celp edilerek değerlendirilmeli ve ödemenin banka aracılığıyla yapıldığı hususunun ispatlanmaması durumunda, yabancı dilde hazırlanmış belgelere itibar edilmemelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29.09.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2164, Karar No: 2025/4471, Tarih: 13.03.2025

**2. Ceza Dairesi         2025/2164 E.  ,  2025/4471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/359 E., 2018/1080 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Hükmün kaldırılarak yeni hüküm kurulması

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanığın hırsızlık suçundan ilk derece mahkemesince 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e, 62 ve 51. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve verilen cezanın ertelenmesine karar verildiği, kararın istinaf edilmesi üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi tarafından duruşma açılarak yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında aynı Kanun'un 142/1-e ve 62 maddeleri uygulanmak suretiyle neticeten 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmakla; verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

5271 sayılı CMK’nın 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin; motosikleti çalmadığına, motosikletin uyuşturucu kullanmak için gittiği evin önünde bulunması nedeniyle evdekilerden izin alarak markete gitmek için kullandığına, beraatine karar verilmesini istediğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, mahkûmiyete dair karar hukuka uygun bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, dava dosyasının 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca İnegöl 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/512, Karar No: 2024/6437, Tarih: 25.06.2024

**4. Hukuk Dairesi         2022/512 E.  ,  2024/6437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4.Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1216 E., 2021/2359 K.

HÜKÜM/KARAR: Kısmen kabul/İstinaf Talebinin Kısmen Kabulüne

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 7. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/491 E., -2019/111 K.

Taraflar arasındaki maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının kısmen kabulü ile İlk Derce Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle maddi tazminat davasının reddine, manevi tazminat davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; 06.11.2016 tarihinde davalının idaresindeki araç ile davacıların murisi ... idaresindeki aracın karıştığı kaza sonucunda davacıların eşi ve annesi olan muris ...'nün vefat ettiğini, meydana gelen kazada ... ve ...'in de yaralandıklarını, davalı aracının trafik sigorta şirketi olan Axa Sigorta AŞ tarafından 229,426,27 TL tutarında destekten yoksun kalma tazminatı ödemesi yapıldığını, ancak 24.02.2016 tarihli bilirkişi raporunda bu tazminatın 256,786,94 TL olarak hesaplandığını, aradaki 30.000 TL destekten yoksun kalma tazminatının davalı tarafından ödenmesi gerektiğini, davalı sürücünün kazanın oluşunda tam kusurlu olduğunu, bu durumun önceki raporlarla sabit olduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 30.000 TL maddi her bir müvekkili için 200.000 TL den toplam 600.000 TL manevi olmak üzere toplam 630,000 TL tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; açılan davanın zamanaşımına uğradığını, ceza dosyasının kesinleşmediğini, Yargıtay aşamasında olduğunu, taraflarınca haricen alınan uzman görüşlerinde davacıların murisi ...'nün kusurlu olduğunun belirtildiğini, müteveffanın kaza sırasında emniyet kemeri takıp takmadığı konusunda bilgi sahibi olmadıklarını, emniyet kemeri taktığını düşünmeleri halinde bile müteveffanın göğüs kafesi ve kaburga kemiklerinin kırılmasının çok hızlı araç kullandığını gösterdiğini, davacının maddi zararlarının sigorta şirketleri ve güvence hesabı tarafından karşılandığını, ayrıca başkaca maddi zararlarının söz konusu olmadığını, manevi tazminat talebinin fahiş olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı sürücünün %100 oranında kusurlu olduğu kabul edilerek davacılar tarafından açılan maddi tazminat istemli davanın kısmen kabulü ile 20.788,62 TL'nin (14.255,77 TL'si davacı ...'ye, 4.576,29 TL'si davacı ..., 1.956,56 TL'si davacı ...'ye ait olmak üzere) 06.01.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, davacılar tarafından açılan manevi tazminat istemli davanın kısmen kabulü ile 60.000,00 TL manevi tazminatın 06.01.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı ...'ye verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, 40.000,00 TL manevi tazminatın 06.01.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı ...'ye verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, 40.000,00 TL manevi tazminatın 06.01.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı ...'ye verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesi ile; 20.000 TL maddi tazminata hükmedilmesinin hatalı olduğunu, hükmedilen manevi tazminat miktarlarının yetersiz olduğunu belirterek mahkeme kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

Davalı vekili istinaf dilekçesi ile; müteveffa ...'nün de kusurlu olduğunu, özellikle kusur oranının hatalı belirlendiğini, ayrıca davacı tarafın tazminat hesabında PMF 1931 Yaşam Tablosunun değil TRH 2010 Yaşam Tablosunun esas alınması gerektiğini, destek paylarının hatalı olduğunu beyan ederek istinaf taleplerinin kabulü ile mahkeme kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; maddi tazminat bakımından hükme esas alınan 11.10.2018 tarihli aktüerya bilirkişi raporunda PMF 1931 yaşam tablosuna göre 1977 doğumlu ve olay tarihinde 39 yaşında olan ölenin bakiye ömrü 30,31 yıl olarak kabul edildiği halde, TRH 2010 Yaşam Tablosuna göre bakiye ömrü 40,20 yıl olacağından, TRH 2010 Yaşam Tablosuna göre hesaplama yapılması halinde maddi tazminat bakımından istinaf başvurusunda bulunan davalının sıfatı uyarınca, davalı aleyhine sonuç yaratacağı gerekçesiyle PMF 1931 tablosuna göre hesaplama yapılmasının sonuca etkili olmadığı görüldüğünden davalı vekilinin bu hususa değinen istinaf isteminin yerinde bulunmadığı, yine aktüer raporunda davacı eş ve çocuklar için destekten yoksun kalma tazminatının toplam 256,786,94 TL olarak hesaplandığı, davacı tarafın bu rapor ile davadan önce dava dışı Axa Sigorta şirketine başvurması üzerine Sigorta tarafından da yaptırılan aktüerya hesaplaması sonucu davacılar vekiline 18.03.2016 tarihinde toplam 229,426,27 TL ödeme yapıldığı, böylece davacıların ödeme tarihindeki verilere göre yapılan hesaplamaya göre gerçek zararlarının %90 oranında karşılandığı, 290.000,00 TL olan sigorta poliçe limitinin altında kalan ödeme tutarı kabul edilerek sigorta şirketinin ibra edildiği, bu ödeme tarihinden dava tarihine kadar geçen sürede de bu bedelin davacılar tarafından kullanıldığı da gözetildiğinde, davacıların dava tarihi itibariyle karşılanmamış maddi zararı olmadığı sonucuna ulaşıldığından; davacılar vekilinin maddi tazminat istemine yönelik istinaf başvurusunun yerinde olmadığı, davalılar vekilinin maddi tazminat istemine yönelik başvurusunun bu nedenle yerinde olduğu, taraf vekillerinin manevi tazminat miktarına yönelik istinaf başvurusu ise; ilk derece mahkemesince davacıların manevi tazminat isteminin her bir davacı bakımından 150.000 er TL den olmak üzere 450.000 TL üzerinden kısmen kabulüne karar verilmesi manevi tazminattan ulaşılmak istenilen manevi tatmin (doyum) için yeterli olacağı halde, davacı eş bakımından 60.000 TL davacı küçükler bakımından 40.000 er TL üzerinden kısmen kabulüne karar verilmesinin çok yetersiz ve az olduğu gerekçesiyle; davacılar vekilinin manevi tazminata yönelik istinaf isteminin yerinde olduğu, davalı vekilinin manevi tazminata yönelik istinaf başvurusunun yerinde olmadığı gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, HMK’nın 353/1-b/2. maddesine göre yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davacıların maddi tazminat davasının reddine, manevi tazminat davasının kısmen kabulü ile davacı eş ... bakımından 150.000 TL manevi tazminatın, davacı ... bakımından 150.000 TL manevi tazminatın, davacı ... bakımından 150.000 TL manevi tazminatın ayrı ayrı haksız eylem tarihi olan 06.01