muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/20596, Karar No: 2017/1528, Tarih: 30.03.2017

**1. Hukuk Dairesi         2014/20596 E.  ,  2017/1528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...’ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı miras payı oranında tapu iptali ve tescil,olmadığı takdirde tenkis isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan ...’ın maliki olduğu, 1625 parsel numaralı taşınmazda 7 ve 8 numaralı bağımsız bölümleri 06.02.2007 tarihinde ikinci eşi olan ...’a mirasçılardan mal kaçırmak amacı ile muvazaalı olarak devrettiğini, davalı ...’in de yine muvazaalı olarak söz konusu taşınmazları yakın bir tanıdıkları olan diğer davalı ...’e 30.03.2010 tarihinde temlik ettiğini ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptaline ve veraset ilamındaki payları oranında adlarına tesciline, olmadığı takdirde tenkisine karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı ..., dava konusu taşınmazları davalı ...’dan, iyi niyetli olarak satın aldığını, kendisine karşı tenkis talebinde bulunulamayacağını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalılar ... ve ... davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’ın 18.09.2010 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak ikinci eşi davalı ... ... ile davacı olan kızları ..., ... ve ...’nin kaldığı, murisin ikinci eşi ... ile 16.03.2006 tarihinde evlendiği, çekişme konusu 1625 parsel numaralı taşınmazdaki 7 ve 8 numaralı bağımsız bölümlerin mirasbırakan tarafından 06.02.2007 tarihinde ikinci eşi davalı ... ...’a, ... tarafından 23.02.2009 tarihinde davalı ...’na ve davalı ... tarafından da 30.03.2010 tarihinde diğer davalı ...’e satış suretiyle ile temlik edildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; mahkemece yapılan araştırma ve incelemelerin hüküm vermeye elverişli olmadığı anlaşılmaktadır. Mirasbırakanın amacının yukarıda açıklanan ilkelere göre duraksamaya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi gerekir. Mahkemenin gerekçesinde her ne kadar mirasbırakan adına kayıtlı başkaca taşınmazlar olarak, 1625 ada 4, 9, 10, 11 ve 12 numaralı bağımsız bölümlerden bahsedilmiş ise de davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde bu bağımsız bölümlerin kat irtifaklarının yapıldığının ve tapuda gözüktüklerinin, fakat gerçekte fiilen zeminde böyle yerlerin olmadığının beyan edildiği anlaşıldığından fiilen zeminde yukarıda numaraları belirtilen bağımsız bölümlerin var olup olmadıklarının araştırılması,muvazaa iddiasının bu delillerle birlikte değerlendirilmesi, daha sonra muvazaa iddiasının kanıtlanması halinde ise son kayıt maliki olan davalı ...’nın TMK'nun 1023.maddesi gereğince iyiniyetli olup olmadığının, gerekirse tanıklar tekrar dinlenerek saptanması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacıların temyiz itirazları değinilen yönler itibariyle yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 30.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/36008, Karar No: 2017/2529, Tarih: 22.03.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/36008 E.  ,  2017/2529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanık müdafiinin sair temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddi ile ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

1- Takibe konu icra dosyasının incelenmesinde, asıl borçlu ...'e ödeme emri tebligatının 15.02.2011 tarihinde yapıldığı, üçüncü şahıs sanığa ise 07.02.2011 tarihinde birinci haciz ihbarnamesi gönderildiği, bu haciz ihbarnamesinin 11.02.2011 tarihinde tebliğ edildiği ve sanığın 14.02.2011 tarihinde itiraz ettiğinin anlaşılması karşısında, asıl borçlu yönünden takip kesinleşmeden üçüncü şahıs sanığa gönderilen birinci haciz ihbarnamesinin geçersiz olduğu, bu nedenle sanığın gerçeğe aykırı beyanda bulunmak suçundan beraatine, tazminat yönünden davanın reddine karar verilmesi gerektiği halde, yazılı şekilde mahkumiyet ve tazminata hükmedilmesi,

2-Üçüncü şahıs sanığın birinci haciz ihbarnamesinin tebliği tarihi itibariyle asıl borçlu ...'e ödemesi gereken kesinleşmiş ve muaccel borcu olup olmadığı hususunu tam olarak belirtmeyen bilirkişi raporuna itibar edilerek yazılı şekilde kararlar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 22.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8588, Karar No: 2016/8438, Tarih: 17.10.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/8588 E.  ,  2016/8438 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurmak suçundan sanık ... hakkında 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki haline göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1, 31/3 ve 62/1. maddeleri uyarınca 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddelerine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 3 yıl denetim süresine tabi tutulmasına, 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/3. maddesi uyarınca 1 yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair ... 21. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/11/2014 tarihli ve 2014/631 esas, 2014/249 sayılı kararını müteakip, sanığın tedbir kurallarına uymaması sebebiyle yapılan yargılama sonunda ... Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3.maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine ilişkin ... 21. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/12/2015 tarihli ve 2015/877 esas, 2015/687 sayılı kararını müteakip, ... 2. Çocuk Mahkemesinin 11/03/2016 tarihli ve 2016/164-117 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen ... 21. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına dair 28/03/2016 tarihli ve 2016/234 değişik iş sayılı kararın;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasası’nın 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki "(1) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3.maddelerinde "(1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır...

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi....." hükümlerinin yer aldığı;

(4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi....." hükümlerinin yer aldığı;

Merci ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince, "CMK 231/11 maddesi gereğince daha önce verilmiş bulunan karar kendisinin olduğundan ve infaz aşamasında geri iade edildiğinden yargılama faaliyeti de yapılmamış olduğundan CMK 231/11 maddesinde öngörüldüğü şekilde " Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranması halinde, mahkeme hükmü açıklar" amir hükmü gereğince ne gibi işlemler yapılarak karar verileceğinin öngörülmesine rağmen ... 21. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararındaki gerekçe yerinde bulunmadığı" gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; 5271 sayılı Kanun'un 4/1. maddesindeki "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir." ve 231/8-son maddesindeki "Denetim süresi içinde dava zamanaşımı durur. " şeklindeki düzenlemeler karşısında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının verilmesiyle dava zamanaşımının durduğu ve kovuşturma aşamasının devam ettiği, kovuşturmanın her aşamasında görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden ... 2. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu ... Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 31/07/2016 gün ve 94660652-105-34-6482-2016-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

CMK'nın 231/11. maddesi uyarınca denetim süresi içinde tedbirlere aykırı davranılması sebebiyle açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen hükmü açıklama görevinin bu hükmü veren mahkemeye ait olmasına, bu itibarla Kanun yararına bozma istemine konu kararda bir isabetsizliğin bulunmamasına göre, ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 28/03/2016 tarihli ve 2016/234 Değişik İş sayılı Kararına yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,17/10/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1724, Karar No: 2015/6688, Tarih: 30.03.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/1724 E.  ,  2015/6688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, yurt dışında ilk işe girdiği tarihin Türkiye hizmet başlangıcı olduğunun tespitiyle yaşlılık aylığı almaya hak kazandığına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun tüm temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacının temyiz istemi yönünden yapılan incelemede;

Dava, davacının ... Sigorta sistemine girdiği tarihin Türkiye hizmet başlangıcı olarak tespiti ve yaşlılık aylığını almaya hak kazandığının tespitine karar verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının Türkiye ... ... ... sözleşmesi uyarınca Türkiye sigorta başlangıç tarihinin 15/08/1990 tarihi olduğunun tespitine, davacının yaşlılık aylığı almaya hak kazandığı tespiti talebinin koşulları oluşmadığından reddine, karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 6.5.1967 doğumlu olduğu, Türkiye'de 6.2.2013-15.2.2013 tarihleri arası 10 gün 4/1-a bendi kapsamında sigortalılığının bulunduğu, 24.10.1989 tarihinde ...'da ikamet etmeye başladığı, 15.8.1990-21.8.1990, 2.1.1991-13.3.1991, 20.6.1994-27.3.1999, 5.7.2004-8.1.2006, 13.12.2005-12.10.2006 tarihleri arası çalışmalarının olduğu, 28.6.2013 tarihinde borçlanma talebinde bulunduğu ve 24.10.1989-10.3.2005 tarihleri arası 5375 günü 4/1-a maddesi kapsamında borçlanarak ödediği, 5.8.2013 tarihinde yaşlılık aylığı talebinde bulunduğu, Kurumun ise davacının sigortalılık başlangıcının 21.2.1998 tarihi olduğu ve koşulların oluşmadığı gerekçesi ile talebi reddettiği anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık, davacının ...'da çalışma başlangıç tarihi olan 15.8.1990 tarihinden borçlanılan gün kadar geriye gidilmek suretiyle sigorta başlangıcının ikamet etmeye başladığı 24.10.1989 tarihini olarak kabul edilip edilmeyeceği ve kabul edildiği takdirde yaşlılık aylığı başvurusu yaptığı tarihte aylık bağlama koşullarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlık, davacının ...'da çalışma başlangıç tarihi olan 15.8.1990 tarihinden borçlanılan gün kadar geriye gidilmek suretiyle sigorta başlangıcının ikamet etmeye başladığı 24.10.1989 tarihini olarak kabul edilip edilmeyeceği ve kabul edildiği takdirde yaşlılık aylığı başvurusu yaptığı tarihte aylık bağlama koşullarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

Kurumun 29.09.2014 tarih ve 2014/27 sayılı genelgesi ile Kanun metni ve gerekçesine aykırı bir biçimde çalışma (işe giriş) niteliğinde olmayan sürelerin de (çocuk yetiştirme vb) sigortalılık başlangıç tarihinin tespitinde dikkate alınması gerektiği ifade edilmiştir.Kurumun 2014/27 sayılı Genelgesi açıkça Kanun'a ve gerekçesine aykırı olmakla birlikte genelgenin yayımlanmasından sonra doğrudan Kuruma başvuranların yurt dışında fiili çalışmaya dayalı olmayan sigortaya giriş tarihleri aylık bağlama koşullarının belirlenmesinde dikkate alınacağından Kurum ile sigortalılar arasında yargı önüne gelmesi gereken bir uyuşmazlık çıkmayacaktır. Buna mukabil derdest davalarda Kurumun 2014/27 sayılı Genelgesinin uygulanmaması halinde, daha önce uyuşmazlığı yargı önüne taşıyanların, kendilerine Genelge hükümleri uygulanan sigortalılara nazaran hak kaybına uğrayacağı açıktır. Davacıların davadan feragat zorunluluğu da bulunmadığına göre, davacıların 2014/27 sayılı Genelge sonrasında doğrudan Kuruma başvuranlara göre eşitliğe aykırı bir sonuçla karşılaşmamaları ve ... ... haklarının temini için 2014/27 sayılı Genelgenin sigortalılık başlangıç tarihinin tespiti için fiili çalışma aramayan hükümlerinin eldeki davalarda uygulanması gerekir.

Yukarıda yer alan hukuksal açıklamalar ışığında; yapılacak iş 6.5.1967 doğumlu davacının 24.10.1989 tarihinde ...'da ikamet etmeye başladığı, 15.8.1990 tarihinde ise fiili çalışma nedeniyle sigortalılığının başladığı, ikamet etmeye başladığı 24.10.1989 tarihinden itibaren borçlandığı gözetilerek ...'da çalışma nedeniyle sigortalılığının başladığı 15.8.1990 tarihinden geriye doğru, borçlandığı süreler kadar gidildiğinde sigorta başlangıç tarihinin 24.10.1989 tarihi olduğunu kabul ederek, yaşlılık aylığı talep tarihi itibarı ile borçlanması gereken prim günü, yaş koşulu ve sigortalılık süresi koşullarını bu başlangıç tarihine göre belirlemekten ibarettir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davacıya iadesine

30/03/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18864, Karar No: 2012/39980, Tarih: 27.11.2012

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2011/18864 E.  ,  2012/39980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Taraflar arasında kız meselesinden dolayı mağdur ... tarafından dövülen Erkan'ın evinden aldığı bıçakla Ömer'ı öldüreceğini söyleyerek Ömer'in evine gittiği ve onu sol göğüs bölgesinden iki bıçak darbesiyle yaraladığı, taraflar arasında husumetin varlığı, mağdurun hayati tehlike geçirip ameliyatla kurtarılması, yara bölgesinin yeri, darbe sayısı ve şiddeti nazara alındığında suçun adam öldürmeye teşebbüs niteliğinde olup delillerin takdiri ve değerlendirilmesi üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait bulunduğundan görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca CMUK'un 326/son maddesi gereği aleyhe değiştirmeme yasağı gözetilerek istem gibi BOZULMASINA, 27/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11242, Karar No: 2024/4128, Tarih: 11.09.2024

**12. Ceza Dairesi         2020/11242 E.  ,  2024/4128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/179 E., 2016/279 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükmün; sanıklar müdafii ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanıklar hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/3, 62/1, 53/6 ve 63/1. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, maden arama faaliyetlerinden 1 yıl süre ile geri alınmasına ve mahsuba karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz sebepleri; sanıkların eyleminin olası kast sınırları içerisinde kasten adam öldürme suçunu oluşturduğuna ilişkindir.

Sanıklar müdafinin temyiz sebepleri; sanıkların söz konusu maden sahasında gerekli tüm önlemleri almalarına rağmen galeri ağzında doğal olaylarla meydana gelen toprak kaymasından dolayı işçinin ölümünden sorumlu olmadıklarını, suçlamaları kabul etmemekle birlikte alt sınırdan uzaklaşılarak fazla ceza verildiğine, sanıklar hakkında bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması ile haklarında maden arama faaliyetlerinden yasaklanmalarına ilişkin hak yoksunluklarına karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna, ayrıca sanık ... yönünden kabul etmemekle birlikte verilen kusur durumunun tali kusur olup, asli kusurlu gibi değerlendirilerek fazla ceza verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR