muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/15257, Karar No: 2022/3479, Tarih: 08.06.2022

Sanık savunması ve tüm dosya kapsamına göre; örgütte kaldığı süre ve konumuna uygun bilgiler vermek suretiyle suçun aydınlatılmasına az da olsa katkıda bulunan ve samimi şekilde pişmanlık duyan sanık hakkında, soruşturma başlatılmasından sonra yakalanmış olduğu da nazara alınarak, 5237 sayılı TCK'nın 221/4-2. cümlesinde yazılı etkin pişmanlık hükmünün hakkaniyete uygun makul oranda uygulanması gerektiği gözetilmeden hüküm kurulması,

b) Kabule göre de;

Sanığın çocuğunu örgüte müzahir okula göndermesinin örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceğinin gözetilmemesi,

2) Sanık ... yönünden;

Tüm dosya kapsamına göre; sanığın silahlı terör örgütüne üye olma suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, incelenen dosyaya göre üyelik suçundan verilen hükümde bir isabetsizlik yok ise de; sanığın, temyiz aşamasında 30.05.2022 tarihli etkin pişmanlıktan yararlanmak istediğini bildirir dilekçesi nazara alındığında, sanığın duruşmada hazır edilerek beyanlarının alınıp, vereceği bilgilerin örgüt içerisindeki kaldığı süre, örgütsel faaliyet ve konumuna uygun faydalı bilgiler olup olmadığı eldeki bilgiler ile örtüşüp örtüşmediği ilgili birimlerden sorulup değerlendirilerek, hakkında 5237 sayılı TCK'nın 221. maddesinin 4. fıkrasının 2. cümlesinde yazılı etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı tartışıldıktan sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmesi lüzumu,

3) Sanık ... yönünden;

Sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) TCK’nın 221/4-2. cümlesinde öngörülen etkin pişmanlık şartlarını taşıdığı kabul edilen sanığın incelenen dosya kapsamı ve delillere göre, kovuşturma aşamasında örgütte kaldığı süre ve konumu itibarıyla, örgütün yapısı, faaliyetleri ve diğer örgüt mensupları ile ilgili verdiği bilgilerin, örgütteki konumu ve faaliyeti de nazara alındığında, niteliği, örgütün yapısı ve faaliyetleri çerçevesinde işlenen suçlarla ya da diğer örgüt mensuplarının tespiti ile ilgili olmak üzere faydalılık derecesi ve yargılama sürecinde etkin pişmanlıkta bulunulan aşama gözetildiğinde, uygulanan kanun maddesinin amaç ve gerekçesi ile orantılılık ilkesi çerçevesinde belirlenen ceza üzerinden dosya kapsamına ve hakkaniyete uygun daha makul oranda bir indirim yapılması gerekirken yazılı şekilde uygulama ile fazla ceza tayini,

b) Kabule göre de;

Sanığın çocuğunu örgüte müzahir okula göndermesinin örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceğinin gözetilmemesi,

b) Kabule göre de;

Sanığın çocuğunu örgüte müzahir okula göndermesinin örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenlerle CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Amasya 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6657, Karar No: 2019/3421, Tarih: 04.04.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/6657 E.  ,  2019/3421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dolandırıcılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükmolunan ceza miktarlarına nazaran katılan vekilinin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Sanığın, olay tarihinde Toki'de bulunan evini satması için emlakçı olan tanık Kasım ile anlaştığı, aracılık yapması ile sanık ile katılanın taşınmazın 42.000 TL'ye satılması, 18.000 TL'nin peşin geri kalan kısmının 40 gün içinde ödeneceği hususunda aralarında 18/07/2012 tarihli yazılı sözleşme yaptıkları, katılanın anlaşma doğrultusunda sanığa 10.000 Dolar (18.000 TL) peşin olarak verdiği, sanığın da taşınmazın anahtarını katılana verdiği, daha sonra sanığın katılanın İstanbul'a gitmesinin akabinde satmış olduğu dairenin anahtarını değiştirdiği, ayrıca söz konusu taşınmazın satışı ile ilgili olarak Halkbankası Balıkesir şubesinden alınan yazı cevabında, söz konusu mülkün borcu bitmeden devir ve satış hakkının olmadığının bildirildiği, dolayısıyla sanığın devir ve satış hakkı olmadığını bildiği halde hileli davranışlar ile katılana taşınmazını satmak bahanesiyle haksız menfaat elde ettiği iddia olunan somut olayda,

Sanık savunması, katılan beyanı, tanık anlatımları, taraflar arasında yapılan yazılı sözleşme ile tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasındaki ihtilafın hukuki mahiyette olması nedeniyle verilen, mahkemenin beraate ilişkin hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun unsurlarının oluşmadığı ve hukuki ihtilaf içerdiği gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin beraat hükmünün kanuna aykırı olduğuna ve sanığın eyleminin suç teşkil ettiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 04/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/910, Karar No: 2015/13734, Tarih: 16.06.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/910 E.  ,  2015/13734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çekerek Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/03/2014

NUMARASI : 2013/104-2014/123

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın baraj göl alanı olarak tapudan terkini davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş, davalı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 16.06.2015 günü temyiz eden davalı vekilinin yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden davacı idare vekilinin yokluğunda karşı duruşmaya başlanarak, davalı vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kâğıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

1)Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 02.05.2013 gününde 1/1000 ölçekli Uygulama İmar Planı içinde bulunup bulunmadığı araştırılarak; plan içinde değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususları ilgili Belediye Başkanlığından sorulduktan,

2)Değerlendirme tarihi olan 2013 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırılmasından,

3)Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi olduklarının ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden ayrı ayrı soruldukdan,

4)Çekerek Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2013/12 Esas sayılı dosyası getirtildikten,

5)Dava konusu taşınmaz ile emsal kayıtların ve 2013/12 Esas sayılı dosyadaki taşınmazın halihazır şehir haritası üzerinde konumları işaret ettirilerek birbirlerine olan uzaklıkları ve bu taşınmazların kaymakamlık, belediye, adliye, çarşı gibi cazibe merkezlerine olan uzaklıkları fen bilirkişisine işaret ettirildikten,

6)Dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin değişik cephelerden 16 \* 9 boyutlu fotoğrafları çekilip dosyaya konulduktan,

7)Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan kaçak yapının yıkımı ile ilgili olarak Çekerek Belediye Başkanlığı tarafından alınan karar ve yapılan tüm işlemlere ilişkin belgelerin Çekerek Belediye Başkanlığından getirtildikten,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/17147, Karar No: 2009/7365, Tarih: 28.05.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/17147 E.  ,  2009/7365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere ve temyizin kapsamına göre, davalının ve davacı çocuklar ... , ..., ..., ..., ...’nin tüm, davacı eş ...’nin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava 24.01.1999 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacıların murisi sigortalı...’nin öldüğü iş kazasında sigortalının %20 davalı işverenin % 80 oranında kusurlu olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Manevi tazminatın tutarını belirleme görevi hakimin takdirine bırakılmış ise de Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince alınmamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Bu ilkeler gözetildiğinde davacı eş ... yararına 25.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken 10.000,00 TL’sına hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının tümüyle silinerek yerine;

“1-Davacı ... için 43.360,14 TL maddi, 25.000,00 TL manevi tazminatın davacı ... ... ( Kale) için 6.027,94TL maddi, 10.000,00 TL manevi tazminatın, davacı ... için 7.373,89,14 TL maddi, 10.000,00 TL manevi tazminatın , davacı ... için 1.347,83 TL maddi, 10.000,00 TL manevi tazminatın, davacı ... için10.000,00 TL manevi tazminatın,davacı ... için 10.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 25.01.1999 tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazla taleplerin reddine,

3-Alınması gereken 7.187,93 TL ilam harcından peşin alınan 2.577,20 TL’nin indirimi ile kalan4.610,73-TL ilam harcının davalıdan tahsili ile Hazine’ye gelir kaydına,

4-Davacı tarafından yatırılan 2.577,20 TL peşin nispi harç ile 25,30 TL başvuru harcı alınmak üzere toplam 2.602,50 TL harç giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine,

5-Reddedilen ve kabul edilen miktarlar nazara alınarak, davacı tarafça yapılan toplam 558,20-TL yargılama giderinden takdiren 400,00TL’nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, bakiye kısmın davacı üzerinde bırakılmasına,

6-Hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre, avukat ile temsil edilen davacı yararına hüküm altına alınan tazminat miktarı üzerinden 10.886,50-TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

7- Hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre, avukat ile temsil edilen davalı yararına reddedilen tazminat miktarı üzerinden 5.500,00-TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlere yükletilmesine, 28.05.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11487, Karar No: 2024/3211, Tarih: 06.05.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/11487 E.  ,  2024/3211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/79 E., 2021/59 K.

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin yasal süresinden sonra yaptığı duruşmalı inceleme talebinin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun), 318. maddesi gereği reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Kırklareli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.02.2016 tarihli ve 2015/334 Esas, 2016/56 Karar sayılı kararının katılanlar vekili ve sanık müdafiin temyizleri üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 14.01.2020 tarihli ve 2018/849 Esas, 2020/73 Karar sayılı ilamı ile; maktulün tabancayı doldur boşalt yaparak sanığa yönelttiği, sanığın ise aracın bagajından almış olduğu 18.07.2015 tarihli uzmanlık raporuna göre; atışa Esas No : 2022/11487

engel mekanik bir arızası bulunmayan av tüfeği ile maktule ateş ettiği ve öldürdüğü anlaşılan olayda sanığın maktule yönelik tahrik altında doğrudan kastla öldürme suçundan cezalandırılması yerine, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde olası kastla öldürme suçundan hüküm kurulması ve 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin iptal edilen bölümleri doğrultusunda sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

B. Bozma üzerine, Kırklareli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.02.2021 tarihli ve 2020/79 Esas, 2021/59 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 29/1, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; haksız tahrik indiriminin uygulanmasının hatalı olduğuna ilişkindir.

2.Sanık müdafiin temyiz sebepleri özetle; öldürme kastı olmadığından bahisle suçun vasfına, kasten öldürme suçunun manevi unsuru yönünden oluşmadığına ve savunma hakkının kısıtlandığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; haksız tahrik indiriminin uygulanmasının hatalı olduğuna ilişkindir.

2.Sanık müdafiin temyiz sebepleri özetle; öldürme kastı olmadığından bahisle suçun vasfına, kasten öldürme suçunun manevi unsuru yönünden oluşmadığına ve savunma hakkının kısıtlandığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Sanık ile maktul arkadaş olup aralarında önceye dayalı husumet bulunmadığı, ancak olay tarihinde alkolün etkisiyle tartıştıkları, her ikisinin de araca doğru yöneldikleri, maktulün aracın torpido gözünde bulunan tabancayı eline alıp namlusuna mermi vermek suretiyle sanığa doğrulttuğu, sanığın da aracın bagajında bulunan av tüfeğini alarak doldur boşalt yapmak suretiyle maktüle doğrulttuğu, sanığın 18.07.2015 tarihli uzmanlık raporunda belirtilen ateş etmesine engel bir mekanik arızasının bulunmayan ve tetik ağırlığı ortalama 2,1 kg'lık olup bu baskının uygulanması halinde fişeği patlatılabilecek nitelikte bulunan av tüfeği ile hedef gözeterek, maktulun boyun ve göğüs bölgesine ateş ettiği, atış mesafesinin yakın olması, sanığın tetiği çektiği anda silahın ateş alacağını bilecek durumda olması, basit bir dokunma ile ateşlenmesi mümkün bulunmayan av tüfeğiyle üzerine atılı eylemi işlediği ve eylemine bağlı olarak ortaya çıkan kastının doğrudan öldürmeye yönelik olduğu anlaşılmıştır.

2. İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, dosyada mevcut delillerin isabetli şekilde değerlendirildiği, sanığın tetik ağırlığının 2,1 kg olması nedeniyle basit bir dokunma ile tüfeğin ateşlenmesinin mümkün bulunmayan av tüfeğiyle maktule hedef gözeterek, maktulun boyun ve göğüs bölgesine ateş ettiği dikkate alındığında eylemin vasıflandırılmasında isabetsizlik bulunmadığı, savunma hakkının ihlalinin söz konusu olmadığı, sanık lehine haksız tahrik koşullarının oluştuğu anlaşıldığından katılanlar vekili ve sanık müdafiin temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3.Dosya kapsamına göre; sanık ile maktulün yakın arkadaş olup aralarında önceye dayalı husumet bulunmadığı, şakalaştıkları sırada sanığın maktulun göğsünü sıktığı, bu nedenle alkollü olmalarının da etkisiyle tartıştıkları, her ikisinin de eş zamanlı olarak araca yöneldikleri, maktulun aracın torpido gözünden tabancasını alıp doğrulttuğu sırada sanığın aracın bagajında bulunan av tüfeğiyle ateş ederek maktulu boyun ve göğüs bölgesinden yaraladığı olayda, maktulden sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin ulaştığı boyut dikkate alındığında, haksız tahrik nedeniyle 12 yıldan 18 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 29. maddesi uyarınca, alt ve üst sınır arasında makul bir cezanın tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, üst sınırdan haksız tahrik indirimi uygulanarak eksik ceza tayin edilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) nolu bentte açıklanan nedenle katılanlar vekili ve sanık müdafiin temyiz istemleri haksız tahrikin derecesi yönünden yerinde görüldüğünden Kırklareli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.02.2021 tarihli ve 2020/79 Esas, 2021/59 Karar sayılı kararının 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5056, Karar No: 2024/6238, Tarih: 21.05.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/5056 E.  ,  2024/6238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/259 Esas, 2024/359 Karar

İLK DERECE MAHKEMESİ: Ergani 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/476 Esas, 2022/753 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... vd. vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda,

İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen kararın, davacı idare vekilince istinaf edilmediği ve Bölge Adliye Mahkemesi kararında İlk Derece Mahkemesi kararına göre davacı idare aleyhine bir hüküm bulunmadığından İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın aleyhine bir durum oluşmadığından temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı idare vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6538, Karar No: 2020/19601, Tarih: 14.12.2020

**19. Ceza Dairesi         2020/6538 E.  ,  2020/19601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı,

5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı anlaşılmakla,

O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, REDDİNE, 14.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.