muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1079, Karar No: 2025/194, Tarih: 13.01.2025

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Mahkemenin 12.03.2015 tarihli kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay(Kapatılan) 13.Hukuk Dairesince verilen 07.12.2017 tarihli ilamla; taraflar arasında imzalanan sözleşmenin "ücret" başlıklı 2. maddesinde Bankanın, sözleşme kapsamındaki işlerin yürütülüp sonuçlandırılması karşılığında müşavirlik üstlenen avukata herhangi bir ücret ödemeyeceği, avukatın sadece karşı taraftan alacağı vekalet ücreti karşılığında çalışacağı öngörüldüğü, her ne kadar hükme esas alınan bilirkişi raporunda, sözleşmenin söz konusu maddesinin kanunlara, Yargıtay içtihatlarına ve Barolar Birliği Disiplin Kurulu kararlarına aykırı olması sebebi ile geçersiz olduğu belirtilmiş ise de; tarafların özgür iradeleri ile imzaladıkları söz konusu sözleşme hükümleri bağlayıcı olup, uyuşmazlığın sözleşme hükümlerine göre çözülmesi gerektiği, o halde, mahkemece, avukat olan davacının davalı Banka ile imzalamış olduğu sözleşme hükümleri gözetilerek hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirdiği gerekçesiyle, kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Mahkemenin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; vekalet ilişkisinin sona erdiği temlik tarihine kadar davalı bankanın borçludan tahsil ettiği miktar kadar davacı avukatın vekalet görevini yerine getirdiği ve bu oranda vekalet ücreti talep edebileceğinin hakkaniyete uygun olacağı, bu doğrultuda hesaplama yapan, bilirkişinin dosya arasında mevcut 16/09/2022 tarihli ek raporun hükme elverişli bulunduğu, davacı avukatın tahsil edilen 100.771,44 TL için 8.346,29 TL vekalet ücreti alacağı oluştuğu, ihtiyati haciz dosyasında verilen vekalet ücretinin ise icra takibinde talep edilmediği nazara alınarak, davanın kısmen kabulüne, alacağa temerrüt tarihi olan 29/05/2013 tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili; davalının tek taraflı yapmış olduğu tasarruf sonucunda vekalet sözleşmesinin son bulduğunu, sözleşmede bu hususa ilişkin hüküm bulunmadığından Avukatlık Kanunu'nun ilgili maddelerinin uygulanmasının gerektiğini, avukatlık sözleşmesindeki ücrete ilişkin maddenin kanuna aykırı olması nedeni ile geçersiz olduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasını istemiştir.

2.Davalı vekili; sözleşme gereği davacının ücrete hak kazanmadığını, bozma ilamı doğrultusunda davanın reddine karar verilmesi gerektiğini ileri sürerek; kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, hukuk müşavirliği hizmet sözleşmesinden kaynaklı alacak istemine ilişkindir.

2.Davalı vekili; sözleşme gereği davacının ücrete hak kazanmadığını, bozma ilamı doğrultusunda davanın reddine karar verilmesi gerektiğini ileri sürerek; kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, hukuk müşavirliği hizmet sözleşmesinden kaynaklı alacak istemine ilişkindir.

Mahkemece bozma ilamında belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm verilmesine, bozma kararının kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin ileri sürülen sebeplerin incelenmesinin artık mümkün olmadığına, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle bilirkişi raporunun taraf, Mahkeme ve Yargıtay denetimi ile hüküm kurmaya elverişli olduğunun, tarafların özgür iradeleri ile imzaladıkları söz konusu sözleşme hükümlerinin bağlayıcı olduğunun, davacının dava dışı borçludan tahsil ettiği miktar üzerinden vekalet ücretine hak kazandığının anlaşılmasına göre davacı ve davalı vekillerinin temyiz itirazlarının reddi le kararın onanması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 439 uncu maddesi gereğince ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edenlere yükletilmesine,

6100 sayılı Kanun’un Geçici 3 üncü maddesi atfıyla 1086 sayılı Kanun’un 440 ıncı maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,

13.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/114, Karar No: 2020/706, Tarih: 13.02.2020

**20. Hukuk Dairesi         2020/114 E.  ,  2020/706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Gaipliğe karar verilmesi istemine ilişkin olarak açılan davada Muğla Sulh Hukuk ve İstanbul Anadolu 12. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, gaipliğe karar verilmesi isteğine ilişkindir.

Muğla Sulh Hukuk Mahkemesince, Adıyaman, Besni ilçe Jandarma Komutanlığından alınan yazı cevabı, İstanbul İl Emniyet Müdürlüğünden alınan yazı cevabı adres araştırması ile gaipliğine karar verilmesi istenilen ...'ın en son yerleşim yeri adresinin İstanbul ili, Üsküdar ilçesi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

İstanbul Anadolu 12. Sulh Hukuk Mahkemesince ise Muğla Sulh Hukuk Mahkemesinin kolluk marifetiyle yaptırdığı araştırmada ...'ın her ne kadar kısa bir süreliğine 2008 yılında Ümraniye ilçesine çalışmaya geldiği belirtilmiş ise de ...'ın İstanbul'da bulunduğuna dair resmi bir belgenin olmadığı, kolluk araştırmasının sadece beyanlara dayandığı, kaldı ki ...'ın İstanbul'da bulunduğu bildirilen yılın 2008 yılı olduğu, 2008 yılından bu yana 11 yıllık bir zaman diliminin geçtiği, yine çıkartılan nüfus kaydında da ...'ın İstanbul ilinde ikamet ettiğine dair yerleşim yerinin olmadığı görülmektedir. Böyle bir durumda, dosyanın öncelikle davacının bulunduğu yer mahkemesi tarafından bakılması ya da gaipliği talep edilen ...'ın annesi ya da babasının yerleşim yerine gönderilmesi gerekeceği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

4721 sayılı TMK'nın 32/2. maddesinde "Yetkili mahkeme, kişinin Türkiye'deki son yerleşim yeri, eğer Türkiye'de hiç yerleşmemiş ise nüfus sicilinde kayıtlı olduğu yer, böyle bir kayıt da yok ise anasının ya da babasının kayıtlı olduğu yer mahkemesidir.” şeklinde düzenlenmiştir.

Somut olayda, Besni İlçe Jandarma Komutanlığınca yapılan kolluk araştırması sonucunda ...'ın en son İstanbul ilinde ikamet ettiğinin bildirildiği ve İstanbul İl Emniyet Müdürlüğünce yapılan kolluk araştırması sonucunda ...'ın en son annesi ile birlikte İstanbul ili, Üsküdar ilçesinde ikamet ettiğinin, 2008 yılından bu yana kendisinden hiç bir haber alınamadığının, 2008 yılından günümüze kadar herhangi bir kuruma adres beyan etmediğinin tespit edildiği anlaşıldığından uyuşmazlığın İstanbul Anadolu 12. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince İstanbul Anadolu 12. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 13/02/2020 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9707, Karar No: 2016/16805, Tarih: 28.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/9707 E.  ,  2016/16805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki iştirak nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; tarafların 2000 yılında evlendiklerini, 2001 yılında boşandıklarını fakat fiilen birlikte olmaya devam ettiklerini bu birliktelikten 12/08/2002 doğumlu ... adlı müşterek çocuklarının bulunduğunu, ...'ın halihazırda Kıbrıs'ta lisede okumak suretiyle eğitimine devam ettiğini, davalının müşterek çocuğun masraflarına katılmadığını, müvekkilinin de halihazırda düzenli bir işi ve gelirinin bulunmadığını, bu nedenle müşterek çocuk için aylık 500 TL nafaka takdir edilerek davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.Davalı; düzenli bir işinin ve gelirinin bulunmadığını, inşaatlarda iş bulduğu zaman çalışabildiğini, müşterek çocuk yanına geldiğinde onun masraflarını karşıladığını ve giderken onu gönderdiğini, davacının maddi durumunun iyi olduğunu, talep edilen nafakayı ödemesinin mümkün olmadığını, düzenli bir iş bulduğu takdirde çocuğuna nafaka ödeyebileceğini, sonuçta ...'ın kendisinin tek çocuğu olduğunu, ona maddi destekte bulunamadığı için kendisinin de psikolojisinin bozulduğunu, bir baba olarak bu duruma düştüğü için üzgün olduğunu beyan etmiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile; tarafların müşterek çocuğu 12/08/2002 doğumlu ...' için dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere aylık 150 TL iştirak nafakası takdiri ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine, karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Dava, iştirak nafakası istemine ilişkindir.

TMK. 182/2.maddesine göre; "Velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin çocuk ile kişisel ilişkisinin düzenlenmesinde, çocuğun özellikle sağlık, eğitim ve ahlak bakımından yararları esas tutulur. Bu eş, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır".Aynı Yasanın 328/1.maddesine göre de; "Ana ve babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder. Nafaka miktarı, çocuğun ihtiyaçları ile anne ve babanın hayat koşulları ve ödeme güçleri dikkate alınarak belirlenir. Nafaka miktarının belirlenmesinde çocuğun gelirleri de gözönünde bulundurulur" (TMK. 330/1).

İştirak nafakasının; çocuğun yaşı, eğitim durumu, günün ekonomik koşullarındaki paranın alım gücü ile genel ihtiyaçlarına uygun olarak ana babanın mali durumları da gözetilmek suretiyle takdiri gerekir.Taraflar hakkında yapılan sosyal ekonomik durum araştırmasından; davacının ev hanımı olduğu, gelirinin bulunmadığı, kirada oturduğu, davalının ise inşaat işçisi olduğu, aylık 800 TL gelirinin olduğu, kirada oturduğu tespit edilmiştir.Somut olayda, davalı babanın gelirinin az bulunması veya gelirinin bulunmaması davalı babayı nafaka yükümlülüğünden kurtarmaz. En azından asgari ücret seviyesinde gelirinin bulunduğunun kabul edilmesi gerekir. Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları ile nafaka yükümlüsünün (davalı babanın) gelir durumu nazara alınarak; TMK.4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun olacak şekilde daha yüksek bir miktarda iştirak nafakasına hükmedilmesi gerekirken; yazılı gerekçe ile müşterek çocuk için az miktarda iştirak nafakasına hükmedilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir

SONUÇ; Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 28.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4090, Karar No: 2007/6437, Tarih: 19.06.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/4090 E.  ,  2007/6437 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarih :

Taraflar arasındaki menfi tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı ... ...’a 25.6.2003 keşide tarihli 7.800.000.000 TL bedelli çeki teminat olarak ciro edip verdiğini, çeki ele geçiren davalının icra takibi yaptığını ileri sürerek müvekkilinin Silifke İcra Müdürlüğünün 2003/820 sayılı takip dosyasından dolayı davalıya borçlu olmadığına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili müvekkilinin çeki davacıdan alıp dava dışı ... ...’a ciro ettiğini, onun da çeki bankaya ibraz ettiğini ve karşılıksız şerhinin yapıldığını, çekin bedelinin anılan kişiye müvekkili tarafından ödendiğini, keşideci olan davacının çek bedelinden sorumlu olduğunu beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece dava konusu çekin teminat amacıyla keşide edildiğini davacının yazılı belge ile ispatlaması gerektiği, davacının delil listesinde yemin deliline de dayanmadığı gerekçesiyle davanın reddine %40 icra inkar tazminatının davacıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle dava konusu çekin teminat amacı ile keşide olunduğu yolundaki iddianın HUMK.’un 290 maddesinde yer alan deliller ile kanıtlanamamış olmasına göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davacı, dava dilekçesinde her türlü delil demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan davalıya yemin teklifine hakkı bulunduğu hatırlatılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) sayılı bentte açıklanan nedenle davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) sayılı açıklanan nedenle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 19.6.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1965, Karar No: 2014/2999, Tarih: 25.02.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/1965 E.  ,  2014/2999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Afşin 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/02/2012

NUMARASI : 2001/91-2012/64

Davacı T.. M.. vekili Avukat İ. K.. tarafından, davalılar T.. B.. vdl. aleyhine 16/03/2001 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 20/02/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalı T.. B.. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kurum zararının ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı T.. B.. vekili tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, Afşin-Elbistan Termik Santrali 4. grubunda türbün arızası meydana geldiğini, davalılar tarafından hatalı müdahale edildiği için 4. grubun bir daha elektrik üretemez hale geldiğini iddia ederek oluşan zararın davalılardan tazminini talep etmiştir.

Davalılar, talimatlara aykırı bir uygulamaları ve kusurları olmadığını beyanla davanın reddini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, maddi zararın, artan enerji talebi karşısında santralin sürekli üretimde kalması amacıyla üretime ara verilmesi sonucunu doğuracak bakım ve onarımların zamanında yapılmaması, kullanım süreleri dolan parçaların temininde yavaş davranılması, revizyon için gereken sürelerin ayrılmaması sebebiyle oluşan hasarın işletme kusurundan kaynaklandığı, davalıların kusursuz oldukları gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyanın incelenmesinde; olayın aydınlatılması ve de tarafların kusurlarının belirlenebilmesi için, alınan bilirkişi raporları arasında çelişki olduğu anlaşılmaktadır.

Şöyle ki; Fırat Üniversitesi öğretim görevlilerinden alınan 18/04/2011 tarihli raporda özetle; davalı T.. B..'ün işletme müdürü olup, personel eğitimini yeterince kontrol etmediği, hiyerarşik yapıyı bozduğu, türbinin devreye alınması ve çıkartılması işlemini mühendislere değil de tek bir ustabaşına yüklediği gerekçesiyle, davacı T.. M..'nün sorunlu olduğunu bildiği santralde önceki yıllara göre üretim artışını sorgulamadığı, revizyonlar için gerekli yedek parçaları temin etmediği, kontrol amaçlı çatlak muayene test cihazlarını hazır etmediği gerekçesiyle, türbinin çalışmasını ve durdurulmasını kontrol eden davalılar B.. A.. ve Yakup İspir'in gerekli durdurma prosedürünü yanlış uyguladıkları, bakım ve onarımları gereği gibi yerine getirmeyen A. E.., A.. D.. ve V.B.. ile teknik müdür yardımcıları A. K.. ve İsmail H. K..'un da ihmalleri olduğu gerekçesiyle meydana gelen zarardan sorumlu oldukları yönünde mütalaada bulunulmuştur.

İstanbul Teknik Üniversitesi öğretim görevlilerinden alınan 18/11/2011 tarihli raporda ise; santralin bakım ve onarıma ihtiyaç duyup duymadığına bakılmaksızın çalıştırıldığı, ünitede tekniğine uygun olarak bakım ve onarım yapılması gerektiği, bunun santralin sürekli üretimde kalması istendiğinden bunun gözardı edilerek yapılmadığı, bundan dolayı işletme müdürüne kusur verilemeyeceği, çok önemli parçalardan biri olan yüksek basınçlı buhar valfinin bakım ve onarım yapılmadığından arızalandığı, teknisyenlerin eğitim eksiği olduğundan olayı hızlı yorumlayıp müdahale edilemediği bu nedenle idarenin hizmet kusuru olduğu personelin ise kusursuz olduğu yönünde mütalada bulunulmuştur. Bu durumda, zararın oluşmasında tarafların kusur oranının tespitine ilişkin raporlar çelişkili olup hüküm kurmaya elverişli değildir. Aynı olaya ilişkin bilirkişi raporları arasındaki çelişki giderilmeden esas hakkında karar verilmesi doğru olmamıştır. Mahkemece, başka bir teknik üniversiteden konusunda uzman üç kişilik bir bilirkişi heyetinden tarafların kusuru olup olmadığı, varsa kusurun nedeni hakkında yeni bir rapor alınması, önceki raporların da tartışılarak çelişkinin giderilmesinden sonra karar verilmesi gerektiğinden eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiş, açıklanan nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı ve davalı T.. B..'ün öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden taraflardan peşin alınan harcların istekleri halinde geri verilmesine 25/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7793, Karar No: 2013/12059, Tarih: 06.06.2013

**21. Hukuk Dairesi         2013/7793 E.  ,  2013/12059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, yurtdışındaki çalışmalarına ait süreleri borçlanma hakkının bulunduğunun tespitine, aksi yöndeki Kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının yurtdışında 07/03/1977-26/09/2002 tarihleri arasında geçen süreyi borçlanma hakkı bulunduğunun tespiti istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, davacının 07.03.1977-12.05.2000 tarihleri ile 11.06.2001-26.09.2002 tarihleri arasındaki süreye ilişkin borçlanma talebinin kabulüne ve aksine Kurum işleminin iptaline karar verilmiştir.

3201 sayılı Kanun'un 1.maddesine göre Türk vatandaşlarının yurt dışında 18 yaşını doldurduktan sonra, Türk vatandaşı iken geçen ve belgelendirilen sigortalılık süreleri ve bu süreleri arasında veya sonunda her birinde bir yıla kadar olan işsizlik süreleri ile yurt dışında ev kadını olarak geçen süreleri, bu Kanunda belirtilen sosyal güvenlik kuruluşlarına prim ödenmemiş olması ve istekleri halinde, bu Kanun hükümlerine göre sosyal güvenlikleri bakımından değerlendirilir.

Somut olayda, 25.01.1956 doğumlu davacının 12.05.2000 tarihinde izinle Türk vatandaşlığından çıktığı, 11.6.2001 tarihinde Türk vatandaşlığına yeniden alındığı ancak 26.09.2002 tarihinde izinle yeniden çıktığı, 20.09.1973 tarihinde 506 sayılı Yasa kapsamında tescil edildiği, 15.09.2012 tarihli borçlanma talebinin Türk vatandaşı olmadığı gerekçesiyle reddedildiği, Almanya'da 7.3.1977 - 10.07.1986 tarihleri arasında okul eğitimi ve yüksek okul eğitimi gördüğü, fiili çalışmasının 01.11.1986 tarihinde başladığı anlaşılmaktadır.

Davacı, yurt dışında 18 yaşını doldurduktan sonra Türk vatandaşı iken geçen ve belgelendirilen sigortalılık süreleri ve bu süreleri arasında veya sonunda her birinde bir yıla kadar olan işsizlik sürelerini borçlanabilir.

Somut olayda davacının fiilen çalışmadığı 07.03.1977-10.07.1986 tarihleri arasında okul eğitimi ve yüksek okul eğitimi gördüğü süreyi borçlanması mümkün olmadığı gibi bu sürelerin sigortalılık süreleri arasında veya sonundaki işsizlik süreleri olmadığı da açıktır.

Davacı, yurt dışında 18 yaşını doldurduktan sonra Türk vatandaşı iken geçen ve belgelendirilen sigortalılık süreleri ve bu süreleri arasında veya sonunda her birinde bir yıla kadar olan işsizlik sürelerini borçlanabilir.

Somut olayda davacının fiilen çalışmadığı 07.03.1977-10.07.1986 tarihleri arasında okul eğitimi ve yüksek okul eğitimi gördüğü süreyi borçlanması mümkün olmadığı gibi bu sürelerin sigortalılık süreleri arasında veya sonundaki işsizlik süreleri olmadığı da açıktır.

Mahkemece yukarıdaki maddi ve hukuki olgular gözetilerek davacının yurtdışında ilk defa eylemli olarak çalışmaya başladığı tarihten itibaren Türk vatandaşı olarak geçen 01.11.1986-12.05.2000 ve 11.06.2001-25.09.2002 tarihleri arasındaki süreyi borçlanma hakkı bulunduğunun tespitine karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçe ile borçlanılması mümkün olmayan 07.03.1977-10.07.1986 tarihleri arasındaki okul eğitimi ve yüksek okul eğitimi süresini de borçlanma hakkı bulunduğunun tespitine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'un 438/7.maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının (1.) bendinde yazılı " 07.03.1977 " tarihinin silinerek hükümden çıkartılmasına ve yerine " 01.11.1986 " tarihinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, 06/06/2013 gününde oybirliğiyle ile karar verildi.