muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/5232, Karar No: 2008/11962, Tarih: 20.10.2008

Daha önce davacı ile davalı arasında trafikte 1/2 oranında kayıtlı bulunan dava konusu aracın, 9.3.1970 tarihli noterde düzenlenen araç satış sözleşmesi ile davacı adına kayıtlı olan 1/2 hissesinin de davacı tarafından davalıya satıldığı, bu

şekilde araca tümüyle sahip olan davalının da aynı aracı, 15.11.1973 tarihli yine noterde düzenlenen sözleşme ile dava dışı ...’ye sattığı ve zilyedliğinin devredildiği anlaşılmış olup, davacı, üzerindeki trafik kaydının iptali ile, davacı adına tesciline ödemek zorunda kaldığı vergi ve cezaların tahsili için eldeki davayı açmıştır. Trafikte kayıtlı aracın satışına ilişkin, gerek davacı ile davalı arasındaki 9.3.1970 tarihli sözleşme, gerekse davalı ile üçüncü kişi arasındaki 15.11.1973 tarihli sözleşme araçların zilyedliğinin devredildiğide anlaşıldığından geçerlidir. Buna göre, noter satış sözleşmeleri ile aracın mülkiyeti 9.3.1970 tarihinde tümüyle davalıya, 15.11.1973 tarihinde de üçüncü kişiye geçmiştir. Davacı, akidi olan davalıya karşı yöneltmiş olduğu bu davada, üzerindeki trafik kaydının iptali ile davalı adına tescilini, ayrıca ... olduğu vergi ve cezaların da tahsilini talep etmiş olup, her ne kadar dava konusu aracın 15.11.1973 tarihinde geçerli satış sözleşmesi ile davalı tarafından da üçüncü kişiye satılmış olması nedeniyle, bu tarih itibariyle davalının araç üzerindeki mülkiyet hakkı sona ermişse de, aracın gerçekleştirilen ilk satış sonrasında davalı tarafından trafikte adına tescil kaydının yapılmamış olması, davacının hukuki durumunu etkiler niteliktedir. Davacının hisse devrini gerçekleştirdiği 9.3.1970 tarihi ile davalının aracı 3.kişiye devrettiği, 15.11.1973 arası dönemde trafik tescil bürosunda davacı kayıt maliki göründüğünden 3.kişilere karşı sorumluluk altındadır. Bu bağlamda davacı kayıt maliki olması nedeniyle vergi ve cezaların kendisi adına tahakkuk ettirildiğini ve ödediğini, oysa sorumluluğun olmadığını ileri sürmektedir. Hal böyle olunca Davacının, akidi olan davalıya karşı dava açma hakkı bulunduğunun, dolayısıyla ... bu davada davalıya husumet düştüğünün kabulü gerekir. Ne var ki aracın tesciline ilişkin talep, idari bir işlem niteliğinde olduğundan, kabulü mümkün değilse de, “çoğun içinde az da vardır” kuralı gereğince davacının, daha sonra aracın mülkiyeti üçüncü kişiye geçmiş olsa dahi, taraflar arasında yapılan ilk satış işlemi ile, mülkiyetin davalıya geçtiğinin tespitini talep etmekte hukuki yararı da bulunmaktadır. (Bkz. Aynı yönde HGK. 12.12.2007 T. 2007/13-914 E. 2007/964 K.) O halde mahkemece işin esası incelenerek, sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün, temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 20.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/16214, Karar No: 2007/17942, Tarih: 27.11.2007

3. Hukuk Dairesi 2007/16214 E., 2007/17942 K.

**3. Hukuk Dairesi 2007/16214 E., 2007/17942 K.**

**- GÖREVSİZ MAHKEME**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 7 ]

- 4081 S. ÇİFTÇİ MALLARININ KORUNMASI HAKKINDA KANUN [ Madde 31 ]

**"İçtihat Metni"**

Dava dilekçesinde 112.00 YTL itirazın iptali % 40 icra inkar tazminatının faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı (Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı) tarafından temyiz edilmiştir.

YARGITAY KARARI

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm kanun yararına bozulması Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından istenilmekle evrak okunup, gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı vekilinin S.. Korkusuz'a karşı 3.8.2006 tarihinde açtığı davada D.. Köyü Çiftçi Malları Koruma Meclisi Başkanlığının yasak bölgeye hayvan sokulması nedeniyle kestiği ve davalının itirazı üzerine İscehisar İlçe Murakabe heyetince 112.00 YTL indirilen cezanın tahsili için başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali ve % 40 icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından kesin olan hükümde "mahkemece davanın Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun 7. maddesi gereğince görev yönünden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmasına" karar verilmiş olması kanuna aykırı olduğu ileri sürülerek hükmün kanun yararına bozulması istenilmiştir.

Takibe konu alacak, 4081 sayılı Çiftçi Mallarının Korunması Hakkında Kanunun 31. maddesi uyarınca koruma meclisince tahakkuk ettirilmiş para cezalarından oluşmaktadır. Bu husus dosya arasında mevcut D.. Köyü Çiftçi Malları Koruma Meclisi Kararından açıkça anlaşılmaktadır. O halde bu para cezaları anılan maddesinin 1. fıkrasında belirtildiği üzere aynı kanunun 8. maddesinin V. Bendi uyarınca belirlenmiş ve karara bağlanmış tedbirlere riayetsizlik nedeniyle verilmiştir. Bu durumda, aynı kanunun 10. maddesinin bu konuda uygulanması gerekir. Bu maddeye göre ise kanunda yazılı istisnalar dışında (ki, bu istisnalar Kanunun 26. maddesinde yazılı olup, faili belli olan zararların tazmini konusunda koruma ve köy ihtiyar meclislerinin verdikleri kararlara karşı vaki itirazların Sulh Mahkemelerince inceleneceğine dairdir) koruma meclisince alınan kararlara karşı 10 gün zarfında murakabe heyetlerine itiraz edilebileceği, itiraz edilip de reddedilen veya itiraz edilmeden kesinleşen bu kararların derhal icra olunacağı belirtilmiş bulunmaktadır.

Anılan madde metninde, (murakabe heyetlerince itiraz üzere verilen kararlar aleyhine hiçbir kanun yoluna müracaat olunamaz) hükmü Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olduğundan (Anayasa Mahkemesinin 15.11.1963 tarih ve E.1963/97, K.1963/272 sayılı karar) bu kararların icrası için ilgiliye tebliğe tevessül edildiğinde bu işlem, 6183 Sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkındaki Kanun uyarınca bir para cezasının tahsiline ilişkin olduğundan, Bölge İdare Mahkemeleri, İdare Mahkemeleri ve Vergi Mahkemelerinin Kuruluş ve Görevleri Hakkındaki Kanunun 6. maddesine göre muhatap ancak görevli Vergi Mahkemesine itirazda bulunabilir.

Davacı idare, yükümlüye yaptığı tebligat üzerine tahsil işleminin durdurulduğuna dair görevli Vergi Mahkemesinden bir karar verilip kendisine tebliğ edilmediği sürece, yukarıda sözü edildiği gibi 6183 Sayılı Kanun hükümlerine uygun olarak alacağını tahsil etmek üzere yasada yazılı yollara başvurmak durumundadır. İdarenin bu yola gitmeyerek alacağını Özel Hukuk hükümlerine tabi bir alacakmış gibi mahkemeden talep etmesi, alacağın niteliğini değiştirmeyeceğinden, böyle bir başvurunun Adliye Mahkemesince reddedilmesi gerekir. Bu suretle HUMK'nun 7. maddesinin 1. fıkrası hükmü uyarınca, davacının istemi, idari makamlarca yapılması gereken bir işleme ilişkin olması (6183 Sayılı Kanuna göre) nedeniyle görev yönünden reddedilmelidir.

O nedenle dava dilekçesinin görevsizlik nedeni ile reddi gerekirken olaya ve alacağın dayandığı yasa maddesine uymayan gerekçe ve yorumlarla esasa girilerek yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun 427/6. maddesine dayalı kanun yararına bozma isteğinin açıklanan sebeplerle kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve gereği yapılmak üzere kararın bir örneği ile dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine 27.11.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/24574, Karar No: 2010/6249, Tarih: 18.03.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/24574 E.  ,  2010/6249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçi Ö....A... adına çıkartılan satış ilanı tebliğ işlemi 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre yapılmış ise de, Tebligat Tüzüğünün 28. maddesinin uygulanmadığı görülmüştür. Tüzüğün anılan maddesine göre, muhatabın adresinde neden bulunmadığı komşu, kapıcı, yönetici, zabıta amir ve memurları vs. gibi kimselerden sorularak, tevziat saatinden sonra adrese gelineceğinin tespit edilmesi ve bunun tebligat parçasına yazılıp ilgilisine imza ettirilerek belgelendirilmesi halinde 21. maddeye göre tebligat yapılabilir. Somut olayda yukarıda yazılı hususlar yerine getirilmediğinden (adreste bulunmama nedeninin kimden sorulduğu belli olmadığından), anılan tebligat bu haliyle usulsüzdür(Hukuk Genel Kurulu'nun 18.4.2001 tarih, 2001/6-386 esas, 2001/389 karar sayılı kararı). Dairemizin süreklilik arz eden içtihatlarına göre,  satış ilanının usulsüz tebliğ edilmesi başlı başına ihalenin feshi sebebidir. O halde mahkemece ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile istemin  reddi isabetsiz olduğu gibi, kabule göre de tek para cezası verilmesi gerekirken, borçluların ayrı ayrı para cezasından sorumlu tutulmaları da  yerinde görülmemiştir.

SONUÇ :Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 18/03/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31741, Karar No: 2017/15476, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/31741 E.  ,  2017/15476 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8035, Karar No: 2013/546, Tarih: 31.01.2013

**20. Hukuk Dairesi         2012/8035 E.  ,  2013/546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki elatmanın önlenmesi, kal ve tazminat davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar Orman Yönetimi ve ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Yörede 1992 yılında yapılan kadastro sırasında çekişmeli... Kasabası,... Köyü 115 ada 1 parsel sayılı 58600 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, Eylül 1926 tarih ve 1 sıra numaralı tapu kaydına dayalı olarak tarla niteliğinde...ve....adlarına tesbit ve tapuya tescil edilmişlerdir. Davacı ..., davalı ... Yönetiminin taşınmazın 10300 m2'lik bölümüne ağaç dikerek müdahalede bulunduğunu ileri sürerek ağaçların sökülmesi, 3000.- TL tazminatın kendisine ödenmesi ve Orman Yönetiminin elatmasının önlenmesi istemi ile dava açmıştır. Mahkemece; orman olan bir yer her nasılsa özel mülk olarak tapuya tescil edilmiş olsa bile, bu durumun taşınmazın asıl niteliğini değiştirmeyeceği, tescil işleminin yok hükmünde olduğu, dayanak tapunun hukukî geçerliliğinin bulunmadığı, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğunun anlaşıldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir. Kararın davacı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 20. Hukuk Dairesince bozulmuştur.

Hükmüne uyulan 01/11/2010 tarih ve 2010/12485 - 13399 sayılı bozma kararında özetle; “Orman Yönetimi veya Hazine tarafından davacı adına olan tapu kaydı iptal ettirilmediği, özel orman olarak sınırlandırılmadığı veya kamulaştırılmadığı sürece davalı ... Yönetiminin eyleminin haksız eylem niteliğinde olduğu, davacının tapulu taşınmazına ağaç dikerek elatmasının yasaya aykırılık teşkil ettiği belirtilerek işin esasının incelenerek sonucuna göre bir hüküm kurulması “ gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne, davalıların çekişmeli yere elatmasının önlenmesi ile üzerindeki ağaçların kal’ine, 1864.30.-TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, fazla istemin reddine karar verilmiş, hüküm Orman Yönetimi ve Belediye Başkanlığı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, elatmanın önlenmesi, kal ve tazminat istemine ilişkindir.

Yörede 3402 sayılı Yasanın 4. maddesi gereğince orman kadastrosu yapılmış, çekişmeli taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine ve Mahsenli Belediye Başkanlığına ayrı ayrı yükletilmesine 31.01.2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/445, Karar No: 2021/2381, Tarih: 03.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2021/445 E.  ,  2021/2381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvuruların süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, REDDİNE, 03/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/41508, Karar No: 2022/2096, Tarih: 14.02.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/41508 E.  ,  2022/2096 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 04.10.2021 tarih ve 2021/12379 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 01.11.2021 tarih ve KYB-2021/124690 sayılı ihbarname ile;

Resmi belgede sahtecilik suçundan şüpheliler ... ve ... haklarında yapılan soruşturma evresi sonunda Ayvalık Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 08/03/2021 tarihli ve 2020/1379 soruşturma, 2021/534 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Burhaniye Sulh Ceza Hâkimliğinin 19/04/2021 tarihli ve 2021/1209 değişik iş sayılı kararının "5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla soruşturmanın genişletilmesine karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Dosya kapsamına göre, müşteki vekilinin, müvekkilinin .... Ticaret Odası yönetim kurulu üyesi olduğunu, ...'ın yönetim kurulu başkanı, ...'ın ise odanın sekreteri olduğunu, oda iç yönergesini yok sayılmasına dayanak hazırlamak için, 31/07/2019 tarihli toplantıda hiç görülümeyen ve tutanakta olmayan 102 nolu kısımda iç yönergenin iptali ve yenisinin yapılması ile ilgili sahte evrak düzenlendiği ve 02/07/2019 tarihli oda meclisi toplantısı 86 ve 87 nolu kararlar bakımından oda yönetim kurulu kararlarına aykırı davranarak şüpheliler tarafından açılan davada İdare Mahkemesini yanıltmak için dava açıldıktan sonra 02/07/2019 tarihli sahte tutanak tanzim edildiği iddiaları ile şüphelilerden şikayetçi olması üzerine başlatılan soruşturma sonunda, Ayvalık Cumhuriyet Başsavcılığınca Ticaret Bakanlığı Rehberlik ve Teftiş Başkanlığının 12/01/2021 tarihli soruşturma raporunda sahte oldukları yönünde kesin bir tespit yapılamadığı belirtildiği, bu haliyle kamu davası açmaya yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilemediğinden bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği anlaşılmış ise de; şüphelilerin savunmalarının alınması, müştekinin şikayetinde belirttiği oda meclis üyeleri olan ..... ve.....isimli şahısların tanık olarak dinlenmesi, Balıkesir 1. İdare Mahkemesindeki dava dosyasının incelenmesi, yine bu mahkemedeki dosyaya sahte olarak düzenlenerek yanıltmak için sunulduğu belirtilen tutanağın temini ile bu hususta 02/07/2019 tarihli Ticaret Odası Meclis toplantısındaki üyelerin tanık olarak dinlenmesi ve sonucuna göre şüphelinin hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği cihetle, eksik soruşturma ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi nedeniyle, soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, Ayvalık Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 08.03.2021 tarihli 2020/1379 Soruşturma ve 2021/534 Karar sayılı, şüpheliler hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin merci Burhaniye Sulh Ceza Hakimliğinin 19.04.2021 tarih ve 2021/1209 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA; müteakip işlemlerin mahallinde takdir ve ifasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 14.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7253, Karar No: 2017/18022, Tarih: 13.11.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/7253 E.  ,  2017/18022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, gece zammı, bayram tatili alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının 01.06.2005 tarihinden 19.06.2011 tarihine kadar elektrik teknisyeni olarak çalıştığını, iş akdinin haksız feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ve gece zammı alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının iddialarının asılsız olduğunu, davacının 02.05.2005 tarihinde işe başladığını, daha sonra davalı şirkete dilekçe vererek ücretsiz izin alma talebinde bulunduğunu ve 20.09.2007 tarihinde ücretsiz izne ayrıldığını, 20.05.2009 tarihinde tekrar işe başladığını, davacının kendisine verilen işleri zamanında yapmadığını ve umursamaz davrandığını, bu nedenle hakkında tutanak tutulduğunu, davacının ikaz edilmesine rağmen görevlerini yerine getirmediğini, davacının iş akdinin haklı olarak feshedildiğini ve bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatı ödenmediğini, davacının 24 saat çalışmasını gerektirecek bir durumun söz konusu olmadığını, bir başka elektrikçinin daha bulunduğunu ve dönüşümlü olarak çalıştıklarını, fazla çalışması karşısında mesai ücretinin kendisine ödendiğini, hafta tatillerinde ve dini ve milli bayramlarda çalıştığı iddiasının asılsız olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve fazla çalışma alacaklarının davalıdan tahsiline hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı işçi haftanın 7 günü fazla çalışma yaptığını ve fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek istekte bulunurken, aynı zamanda hafta tatil ücreti de talep etmiştir.