muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/20597, Karar No: 2014/15201, Tarih: 18.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/20597 E.  ,  2014/15201 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İzmir 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 29.07.2013

No : 2003/214-2013/403

Dava ve birleşen davalar, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davalı Kanalsan İnş San Tic Ltd Şti ve S.. Ö.. yönünden davanın reddine, diğer davalılar yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalılar İ.. A.., İzelman Genel Hizm Otopark Özel Eğitim İtf ve Sağlık Hizm Tic AŞ, İzsu ve Kanalizasyon İdaresi Genel müdürlüğü avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Asıl dava, trafik-iş kazası sonucu ölen sigortalı R..Y.'ın hak sahiplerine bağlanan gelir ve cenaze gideri ile aynı trafik-iş kazasında yaralanan sigortalılar İ.. B.. ve Ö..B..i'ye ödenen geçici iş göremezlik ödemeleri ve tedavi gideri nedeniyle meydana gelen Kurum zararının davalılar Kanalsan İnş San Tic Ltd Şti, İ.. Ö.., S.. Ö.. ve .. Sigorta AŞ'den teselsülen tahsili istemine ilişkindir.

2005/1102 esas sayılı birleşen dava ise; aynı trafik-iş kazasında yaralanan sigortalı İ.. Ö.. için yapılan geçici iş göremezlik ödemelerinin davalı Kanalsan İnş San Tic Ltd Şti, S.. Ö.. ve Güvence Hesabı'ndan teselsülen tahsili istemine ilişkindir.

Daha sonra ek dava açılmak suretiyle İ.. A.., İzelman AŞ ve İ.. M..'ne de husumet yöneltilerek, asıl davada meydana gelen Kurum zararının asıl davanın davalıları ile birlikte teselsüle dayalı olarak tahsiline karar verilmesi talep edilmiştir.

Dosya kapsamına göre; sigortalı R.. Y..'ın İzelman AŞ'nin işçisi iken protokol çerçevesinde geçici olarak İ.. M..'ne gönderildiği, sigortalı İlyas Bilen'in Kanalsan İnş San Tic Ltd Şti'nin işçisi, sigortalı Ö. B..i'nin İzbeton işçisi, İ.. Ö..'ın ise Kanalsan İnş San Tic Ltd Şti'nin işçisi olduğu anlaşılmış olup, davanın yasal dayanağı sigortalı İlyas için yapılan geçici iş göremezlik ödemeleri ve tedavi gideri yönünden 506 sayılı Kanunun 10 ve 26. maddeleri, diğer sigortalılara yapılan ödeme ve masraflar ile hak sahiplerine bağlanan gelirler yönünden 506 sayılı Yasa'nın 26. maddesidir.

Dosya kapsamına göre; muhtelif cadde ve sokakların yağmur suyu ızgara ve baca yükseltilmesi işini üstlenen davalı Kanalsan İnş San Tic Ltd Şti'nde işçi olarak çalışan sigortalı İ.. Ö..'ın, kullandığı kamyonetle çalışma yapılacak yere doğru giderken, fren patlaması sonucu direksiyon hakimiyetini kaybetmesi şeklinde gelişen trafik iş kazasında, kendisi ile birlikte üç sigortalı yaralanmış, bir sigortalının da ölümüne sebep olmuştur.Davalı sürücü İ.. Ö.. hakkında açılan ceza davasında para cezası ile mahkumiyetine dair verilen karar Yargıtay'ca onanarak kesinleşmiş olup, kabul edilen maddi olguya göre; römork takma izni bulunmadığı halde römork takan, istiap haddi üzerinde yük alan ve yokuş aşağı yolda aşırı hızla seyreden sürücü İ.. Ö.. tam kusurlu bulunmuştur.

Mahkemece, sigortalı Ramazan Yılmaz'ın hak sahipleri tarafından İzelman AŞ, İ.. M.., İ.. A.., İ.. Ö.. ve Kanalsan İnş San Tic Ltd Şti aleyhine açtığı tazminat davasında alınan kusur raporunun hükme esas alındığı anlaşılmaktadır.Sözkonusu rapora göre; sürücü/sigortalı İ.. Ö.. %40, aracı kiralayıp bakım ve kontrollerini yapmayan İ.. A.. % 30, işçisini geçici olarak gönderen ve gözetim görevini yerine getirmeyen İzelman AŞ %15, geçici işveren İ.. M.. %15 oranında kusurlu bulunmuş, kayıt maliki T.. C..'a aracı uzun süreli kira sözleşmesi ile kiraladığından, sürücünün hatalı araç kullanmasına katkısı bulunmadığından Kanalsan İnş Ltd Şti'ne ve araçta yolcu olarak bulunan sigortalıya kusur verilmemiş olup, mahkemesince verilen hükmün Yargıtay 21. Hukuk Dairesi'nce onanarak kesinleştiği anlaşılmıştır.

Bilindiği üzere sigortalının açtığı tazminat davasında alınan kusur raporu, Kurum taraf olmadığından güçlü delil niteliğinde olup, bağlayıcı olmadığı gibi, tazminatta alınan kusur raporunun sadece sigortalı Ramazan yönünden bir irdeleme içerdiği, aynı kazada yaralanan sigortalıların işverenlerinin ise farklı kişiler olması nedeniyle, her bir sigortalı yönünden ayrı bir iş kazasıymış gibi ayrı ayrı kusur irdelemesi yapılması gerektiği gibi, özellikle sigortalılar İ.. Ö.. ve İ. B..'in işvereni konumundaki Kanalsan İnş San Tic Ltd Şti yönünden yapılan irdelemenin işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuatı ilkelerine uygun olmadığı sonucuna varılmıştır.

Öte yandan, sigorta müfettişine ifade veren ve Kanalsan Şti yetkilisinin kazaya karışan aracın kirasını, kendilerinin ödediğini beyan etmiş olması karşısında, sözkonusu aracı kimin kiraladığı, dolayısıyla, bakım ve onarım yükümlülüğünün kime ait olduğu, istiap haddi üzerinde yüklenmesi ve römork takılmasına ilişkin kimin/kimlerin sorumlu tutulması gerektiği, davalılar arasında asıl işveren-taşeron ilişkisi bulunup bulunmadığı hususlarında, konusunda ve işçi sağlığı ve iş güvenliği alanında uzman bilirkişilerden oluşa ve mevzuata uygun çelişkiyi giderecek kusur raporu alınması gerekirken, yetersiz kusur raporuna göre hüküm kurulması isabetsizdir.

Öte yandan, uygulama önceliği bulunduğu halde, Mahkemece, 10. madde şartlarının oluşup oluşmadığı konusunda bir karar verilmemiştir.

506 sayılı Yasanın 9. maddesi - (Değişik : 25.08.1999 - 4447 / 12 md. Y.T. 08.09.1999) ''İşveren çalıştıracağı kimseleri, işe başlatmadan önce örneği Kurumca hazırlanacak işe giriş bildirgeleriyle Kuruma doğrudan bildirmekle veya bu belgeleri iadeli-taahhütlü olarak göndermekle yükümlüdür. İnşaat işyerlerinde işe başlatılacak kimseler için işe başlatıldığı gün Kuruma veya iadeli-taahhütlü olarak postaya verilen işe giriş bildirgeleri ile Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilen işyerlerinde işe alınan işçiler için en geç bir ay içinde Kuruma verilen veya iadeli-taahhütlü olarak gönderilen işe giriş bildirgeleri de süresi içinde verilmiş sayılır.

(Ek : 14.07.1999 - 4410 / 1 md.) Dışişleri Bakanlığının sigortalı olarak yurtdışı göreve atanan personeli için işe giriş bildirgeleri ise, Kuruma en geç üç ay içinde gönderilir. ''

Düzenlemesini öngörmektedir.Anılan yasanın 10. maddesine göre ise 9. maddede öngörülen işe giriş bildirgesini süresinde Kuruma intikal ettirmeyen işverenler hakkında 26. maddede öngörülen sorumluluk halleri aranmaksızın, zararlandırıcı sigorta olayı nedeniyle Kurum tarafından bağlanan gelir ve harcamanın işverenden tahsil edileceğini düzenlemiştir.Yani, davalı işverenin 506 sayılı Kanunun 25.08.1999 tarih ve 4447 sayılı Kanunun 2.maddesiyle değiştirilen ve 08.09.1999 tarihinden itibaren yürürlüğe giren 9 ve 10.maddesi hükmüne göre rücu alacağından sorumluluğu için;işe giriş bildirgesinin sigortalının, işe başlatılmasından önce verilmemiş olması ve zararlandırıcı sigorta olayının da işe giriş bildirgesinin kuruma verilmesinden önce meydana gelmesi gerekir.

Mahkemece, işveren Kanalsan İnş San Tic Ltd Şti'ne ait ait işyerinin hangi tarih itibarıyla 506 sayılı Yasa kapsamına alınması gerektiği belirlenmeli,bu kapsamda işyerinin tesciline ilişkin dosya getirilmeli ve işverence sigortalı İ.. B.. için verilen işe giriş bildirgesinin Kuruma intikal tarihinin belirlenmeli, sigortalının işverene ait işyerinde işe başladığı tarihin açık ve net biçimde saptanmalı ve özellikle sigortalıya ait işe giriş bildirgesinin Kuruma intikal ettiği tarih ile iş kazası aynı tarihe rastlıyor ise, işe giriş bildirgesinin daha önce verildiğinin ispat yükünün işverene ait olacağı gözetilmelidir.

Kabule göre de, taleple bağlılık kuralı ihlal edilmek suretiyle davalı İ.. A.. yönünden talebin aşılması; birleşen dava ile sigortalı İ.. Ö.. için yapılan sosyal sigorta yardımları nedeniyle açılan davada, davalılar İ.. A.., İzelman AŞ ve İ.. M..'ne husumet yöneltilmediği halde, bu davalıların da sözkonusu rücu alacağından sorumlu tutulması, isabetsiz bulunmuştur.

Yukarıdaki bilgiler ışığı altında; oluşa ve mevzuata uygun kusur raporu alınmaksızın, 10. madde şartlarının oluşup oluşmadığı araştırılmaksızın, eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Yukarıdaki bilgiler ışığı altında; oluşa ve mevzuata uygun kusur raporu alınmaksızın, 10. madde şartlarının oluşup oluşmadığı araştırılmaksızın, eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı ve davalılar İzsu ve Kanalizasyon İdaresi Genel Müdürlüğü, İzbeton A.Ş. ve İzelman Gen.Hiz.Ot.Öz.Eğt.İtf. ve Sağ.Hiz.Tic.A.Ş. vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, 18.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13770, Karar No: 2014/15421, Tarih: 02.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/13770 E.  ,  2014/15421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 17/04/2014

NUMARASI : 2014/44-2014/275

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, iş sözleşmesinin haklı ve geçerli bir sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren, iş sözleşmesinin istihdam fazlalığı sebebiyle alınan işletmesel karar çerçevesinde geçerli sebeple feshedildiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece feshin geçerli sebebe dayanmadığı gerekçesi ile feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine, işe başlatmama tazminatının ve çalıştırılmadığı süre için en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının belirlenmesine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

İşletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan sebepler; sürüm ve satış imkânlarının azalması, talep ve sipariş azalması, enerji sıkıntısı, ülkede yaşanan ekonomik

sıkıntı, piyasada genel durgunluk, dış pazar kaybı, hammadde sıkıntısı gibi işin sürdürülmesini imkansız hale getiren işyeri dışından kaynaklanan sebeplerle yeni çalışma yöntemlerinin uygulanması, işyerinin daraltılması, yeni teknolojinin uygulanması, işyerinin bazı bölümlerinin kapatılması ve bazı iş türlerinin kaldırılması gibi işyeri içi sebeplerdir.

İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle sözleşmeyi feshetmek isteyen işverenin fesihten önce fazla çalışmaları kaldırmak, işçinin rızası ile çalışma süresini kısaltmak ve bunun için mümkün olduğu ölçüde esnek çalışma şekillerini geliştirmek, işi zamana yaymak, işçileri başka işlerde çalıştırmak, işçiyi yeniden eğiterek sorunu aşmak gibi varsa fesihten kaçınma imkanlarını kullanması, kısaca feshe son çare olarak bakması gerekir.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olayda, davalı işveren işyerinde sözleşmeli personel olarak çalışan davacının iş sözleşmesinin, Yönetim Kurulunun 02.01.2014 tarihli ve 107 sayılı kararına istinaden, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan sebepler ve istihdam fazlalığı gerekçe gösterilerek feshedildiği anlaşılmaktadır. Davalı tarafça delil olarak 02.01.2014 tarihli Yönetim Kurulu kararı sunulmuş olup, mahkemece davalı işverenden fesihten önceki ve sonraki üçer aylık dönemdeki işe alınan ve işten çıkartılan işçilere ilişkin sayısal veriler celp edilmiştir. Her ne kadar mahkemece davanın kabulü ile davacının işe iadesi yönünde hüküm kurulmuşsa da, davalı tarafça alınan işletmesel kararın tutarlı olarak uygulanıp uygulanmadığı, feshin son çare olması ilkesine uyulup uyulmadığı konusunda yeterli araştırmanın yapılmadığı anlaşılmaktadır. Tutarlılık ve ölçülülük denetimi kapsamında, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı, feshin kaçınılmaz olup olmadığı, davacının çalıştığı işyerinin neresi olduğu, kapatılıp kapatılmadığı, davacının aynı veya başka bir birimde değerlendirilip değerlendirilemeyeceği, davalı işvereni işten çıkarılacak işçilerin belirlenmesinde kendisini bağlayan bir kural olup olmadığı, varsa işverenin bu kurala uyup uymadığı yönünden somut olarak araştırma yapılmalıdır. Bunun için de işletmesel karara ilişkin belgelerin yanında, işletmede veya işyerinde çalışan tüm işçilerin görev tanımları, işletme, işyeri organizasyon şeması, işten çıkarılacak işçilerin, işyeri şahsi sicil dosyası, görev tanımları ve çalıştıkları bölümleri gösteren kayıtlar ile fesihten önce ve sonrasını kapsayacak şekilde işçi alımı ve çıkarılmasını gösteren işyeri Sosyal Güvenlik Kurumu bildirgeleri, davalı işyerine ait tasarruf tedbiri alınmasına sebep olan fesih öncesi ve sonrasına ilişkin mali durumunu gösteren mali bilançolar getiriltilmeli, gerekirse işyerinde keşif yapılarak, özellikle işletmenin faaliyet alanını ve iş organizasyonunu bilen uzman bilirkişiler aracılığı ile yeniden inceleme yapılmalı ve feshin yukarıda belirtilen ilkelere göre geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı net olarak belirlenmelidir. Mahkemece eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5807, Karar No: 2021/4539, Tarih: 19.04.2021

**19. Ceza Dairesi         2021/5807 E.  ,  2021/4539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvuruların süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2. gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, sanık müdafiinin temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, REDDİNE, 19/04/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27519, Karar No: 2014/11901, Tarih: 17.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/27519 E.  ,  2014/11901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Sanıkların mahkumiyetine

Sanık ...'in “2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suretiyle kurumlar vergisi kaybına sebebiyet verdiğinin tespit ve iddia olunması nedeniyle suç tarihinin, 5422 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunun 22 ve 29. maddeleri gereğince 01.05.2003, sahte fatura düzenlemek suçu yönünden 31.12.2002 olacağı; diğer sanık ...'in "2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunu en son işlendiği tarihin 27.04.2002 olduğu, “defter ve belgeleri ibraz etmemek” suçu yönünden ise, vergi denetmenine “bir cilt faturayı kaybettiği için ibraz edemeyeceğine” ilişkin beyanını içeren tutanağın düzenlendiği 30.05.2005 tarihinin suç tarihi olarak kabulü gerektiğinden, gerekçeli kararda gösterilmeyen suç tarihlerinin, 01.05.2003, 31.12.2002, 27.04.2002 ve 30.05.2005 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanık ...'e yüklenen “2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak ve düzenlemek” suçları ile diğer sanık ...'e yüklenen “2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve defter ve belgeleri ibraz etmemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türleri ve üst sınırları itibariyle tabi oldukları, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımlarının, suçların işlendiği 01.05.2003, 31.12.2002, 27.04.2002 ve 30.05.2005 tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 17.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3599, Karar No: 2024/3929, Tarih: 29.05.2024

**1. Hukuk Dairesi         2023/3599 E.  ,  2024/3929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1423 E., 2023/208 K.

HÜKÜM/KARAR : Kısmen Kabul / Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Pazar (Rize) 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2015/178 E., 2020/376 K.

Taraflar arasındaki tapu iptali ve terkin, el atmanın önlenmesi ve kal davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı Hazine vekili; Rize ili, Fındıklı ilçesi, ... Mahallesi, 176 ada 14 parsel sayılı taşınmazın 3,11 m2'lik kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını, kıyıların Devletin hüküm ve tasarrufu altında ve kamunun yararlanmasına açık yerler olduğunu ileri sürerek dava konusu taşınmazın 3,11 m2'lik kısmının tapu kaydının iptali ile tescil harici bırakılmasına, davalıların çekişmeli taşınmaz bölümüne yönelik müdahalelerinin men'ine ve bu kısım üzerinde bulunan yapıların kal'ine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalılar, savunma getirmemişlerdir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne; dava konusu taşınmazın 3,11 m2'lik bölümünün kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesiyle tapu kaydının iptali ile tescil harici bırakılmasına, kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan alanda herhangi bir yapının bulunmadığı, tarım yapılmadığı, davalının dava konusu taşınmaza herhangi bir el atmasının bulunmadığı gerekçesiyle müdahalenin önlenmesi ve yıkım taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Hazine vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı Hazine vekili istinaf dilekçesinde özetle; kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, eksik incelemeye dayalı olarak müdahalenin önlenmesi ve kal taleplerinin reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu, ayrıca 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 36/A maddesi uyarınca davalılardan harç alınmasına yer olmadığına, yargılama giderlerinin davacı Hazine üzerinde bırakılmasına ve davacı Hazine lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına karar verilmesinin de doğru olmadığını bildirerek ve önceki beyanlarını tekrarla ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç