muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/261, Karar No: 2012/5203, Tarih: 03.04.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/261 E.  ,  2012/5203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın iptali

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava kira bedelinin tahsili için icra takibine yapılan itirazın iptaline ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulü kısmen reddine karar verilmiş hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına toplanan delillere hükmün dayandığı gerekçelere, göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin kabul etmediği 6995 TL’lik makbuzlara ve % 10 gecikme zammına ilişkin temyiz itirazlarına gelince: Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının 17.3.2008 başlangıç tarihli sözleşme ile İş makinesi kiraladığını, sözleşmeye göre kira bedellerinin fatura karşılığı ödenmesi gerektiğini eksik ödenen 10345 TL kira bedeli ve 6983 TL gecikme zammının tahsili için icra takibi yaptıklarını, davalının haksız itiraz ettiğini belirterek itirazın iptalini takibin devamını ve % 40 icra inkar tazminatı istemiştir. Davalı ise makbuz karşılığı olarak kira bedellerinin davacının işçilerine ödendiği belirterek davanın reddini savunmuştur.

Hükme esas alınan 17.3.2008 başlangıç tarihli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede aylık kira bedelinin 4.500.00 TL olduğu ve fatura kesim tarihinden 45 gün sonra ödeneceği, 12. maddesinde “ödemelerin zamanında yapılmaması durumunda aylık % 10 gecikme zammı ödeneceği kararlaştırılmıştır.” Kira sözleşmesinin bu özel hükümleri geçerli olup tarafları bağlar. Davalı borçlu ödemeyi kanıtlamak yükü altındadır. Her ne kadar davalı kira bedellerinin iş makinesinin operatörlerine ödendiğini savunmuş ise de ; davalı vekili tarafından dosyaya sunulan toplam 6.995 TL’lik ödeme makbuzlarında davacı işçilerinin imzası yoktur. Bu makbuzlarda bulunan parafın ilk önce sunulan toplam 2002,50 TL’lik makbuzlarda da olduğu ve muhtemelen ödeyen kişi tarafından atıldığı görülmektedir.

Öte yandan yargılama sırasında tarafların ticari defterleri incelenerek alınan bilirkişi raporunda taraf defterlerinin kapanış tasdiklerinin olmadığı anlaşılmaktadır. O halde kapanış tasdikleri olmayan ticari defterler sahibi lehine delil niteliği taşımaz, aksine aleyhine delil olma özelliğini taşır. Bu nedenle davalının defterlerine delil olarak dayanılamaz. Davalı kira bedellerini ödediğini kanıtlayamamıştır. Bu durumda davacının ödemeye ilişkin beyanları da nazara alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmemesi doğru değildir. Ayrıca, taraflar arasındaki sözleşmenin ticari iş niteliğinde olduğu ve tarafların özgür iradeleri ile % 10 gecikme zammı kararlaştırdıkları ve bu belirlemenin tarafları bağlayacağı gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm tesisi de doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarda 2 no'lu bentte açıklanan nedenle BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 3.4.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8426, Karar No: 2014/23816, Tarih: 23.10.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/8426 E.  ,  2014/23816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/01/2014

NUMARASI : 2012/277-2014/31

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 23.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4874, Karar No: 2021/2417, Tarih: 03.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/4874 E.  ,  2021/2417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 03/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3787, Karar No: 2016/8558, Tarih: 27.04.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/3787 E.  ,  2016/8558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan raporlar hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dosyada bulunan Tortum Belediye Başkanlığı yazı cevabına göre; dava konusu taşınmazın belediye sınırları içerisinde yer aldığı, etrafının meskun olduğu ve belediye hizmetlerinden yararlandığı anlaşıldığından taşınmaz arsa vasfındadır.

Bu itibarla; mahkemece, taşınmaza arazi niteliği ile değer biçen bilirkişi kurulu raporu esas alınarak hüküm kurulması doğru olmadığı gibi, arsa niteliği ile taşınmaza değer biçen bilirkişi raporu ise 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 15. maddesi uyarınca beş kişiden oluşturulacak bilirkişi kurulu yerine tek bilirkişi tarafından hazırlandığından geçerli değildir.

Belirtilen nedenlerle; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, 2942 sayılı kanunun 15. maddesi gereğince yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9771, Karar No: 2021/6207, Tarih: 22.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/9771 E.  ,  2021/6207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Trabzon Bölge Adliye Mahkemesinin 2. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Rize 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/49 E. - 2019/757 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 2.Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra Rize 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/49 Esas - 2019/757 Karar sayılı kararının incelenmesinde;

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1)Rize İli, Merkez İlçesi, ... Mahallesi, 87 ada 4 parsel sayılı taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, dava konusu taşınmaz ile bilirkişi kurulunca emsal olarak kabul edilen taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonunca belirlenen emlak vergisine esas m² değerleri karşılaştırıldığında, dava konusu taşınmazın emsalden 1,5 kat değerli olduğu anlaşılmasına rağmen, bilirkişi kurulunca dava konusu taşınmaza emsalden 8,5 kat daha değerli kabul edilerek 37.508,13 TL/m2 belirlendiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, dava konusu taşınmaz ile bilirkişi kurulunca emsal olarak kabul edilen taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonunca belirlenen emlak vergisine esas m² değerleri karşılaştırıldığında, dava konusu taşınmazın emsalden 1,5 kat değerli olduğu anlaşılmasına rağmen, bilirkişi kurulunca dava konusu taşınmaza emsalden 8,5 kat daha değerli kabul edilerek 37.508,13 TL/m2 belirlendiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

2)Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. Fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile HMK'nun 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 22/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6054, Karar No: 2017/8275, Tarih: 11.04.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/6054 E.  ,  2017/8275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde 01.08.1991-20.06.2011 tarihleri arasında kapıcı olarak çalıştığını, hak ettiği fazla çalışma, hafta tatili ve resmi tatil ücretlerinin ödenmediğini, davalı işveren tarafından apartmana başka bir kapıcının görevlendirildiğini, bunun üzerine iş akdinin haksız ve sebepsiz olarak davalı işveren tarafından fesih edilmiş olduğunu, kıdem ve ihbar tazminatı ile diğer ücret alacaklarının ödenmediğini, bunun üzerine Sosyal Güvenlik Kurumuna müracaatla yaş şartı hariç 15 yıllık sigortalılık süresinin ve 3600 prim ödeme gün sayısını tamamladığının bildirildiğini iddia ederek kıdem tazminatı ile bir takım işçilik alacaklarını davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş akdinin kat malikleri kurulu tarafından haklı nedenle feshedildiğini, davacının eşinin erkek kardeşi Satılmış Kizir’in eşi Dilek Kizir ile gayrimeşru ilişki yaşadığını, bu durumun ortaya çıkması üzerine davacının Satılmış Kizir’den korkusundan 18.06.2011 tarihinde işi terk ettiğini, kendisi işi terk eden davacının kıdem ve ihbar tazminatı talep edemeyeceğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut olayda; kapıcı olarak çalışan davacı; davalı tarafından haklı sebep bildirilmeden iş sözleşmesinin feshedildiğini iddia ederken davalı; davacının kayınbiraderinin eşi ile gayrimeşru ilişki yaşadığının ortaya çıkması üzerine işyerini terk ederek işe gelmediğini, bu sebeple iş akdinin feshedildiğini savunmaktadır. Mahkeme, davacıya davalı tarafından gönderilen devamsızlığa ilişkin mazeret ihtarının keşide edildiği 22.06.2011 tarihinden önce, yani 20.06.2011 tarihinde davacının çıkışının kuruma bildirildiğini, mevcut delillere göre haksız olarak feshedildiğini, davacının ihbar ve kıdem tazminatına hak kazandığını kabul etmiştir.

Davalı işyeri kapıcı olarak çalışan davacıdan, işe gelmemesi üzerine 22.06.2011 tarihinde devamsızlığına ilişkin varsa mazeretini 3 gün içerisinde bildirmesini istemiş olup, ihtar davacıya 23.06.2011'de tebliğ edilmiştir. Yine davacının eşinin davalı işyeri yönetimine yazmış olduğu 29.06.2011 tarihindeki dilekçesine göre, davacının kendilerini terk ettiğini, gelmediğini, bir süre daha çocukları ile birlikte kapıcı dairesinde kalmaya devam etmek istediğini bildirmiş olup, davalı yönetim de kapıcılık yapmaması kaydı ile eşinin talebini kabul ederek bu konuda yönetim kurulu kararı almıştır. Ayrıca davacının hakkında iddia edilen gayrimeşru ilişki sebebi ile ailevi sorunlar yaşadığı, olayın adli birimlere sirayet ettiği; emniyet kayıtlarındaki ifadelere göre de; davacının 09.06.2011 tarihinden sonra evini, dolayısıyla da işyerini terk ettiği ve dönmediği anlaşılmaktadır.

Mahkemece; davacıya gönderilen devamsızlığa ilişkin mazeret ihtarının henüz keşide edilmeden davacının iş akdinin feshedildiğine ilişkin gerekçesi de yerinde değildir. Şöyle ki; Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarında davacının işten çıkış tarihi her ne kadar 20.06.2011 olarak gösterilmiş ise de, işten çıkış bildirgesine göre davalının bu bildirimi 30.06.2011 tarihinde yapmıştır. İşverenin geçmişe dönük olarak işten çıkış bildirgesi verebilmektedir. Bu durumda davacının 09.06.2011 tarihinden sonra işe gelmediği, kendisine gönderilen ihtara rağmen devamsızlık yapmaya devam ettiği, bu sebeple iş akdinin haklı sebeplerle feshedildiği anlaşıldığından davacının kıdem ve ihbar tazminatının reddi gerekmektedir.

3-Davacı işçinin fazla çalışma yapılıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, Mahkemece davacının haftanın altı günü günde ondört saat, haftada bir günde dört buçuk saat çalışarak, kanuni çalışma süresi olan kırk beş saatin düşülmesiyle haftalık otuzbir buçuk saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiş ise de, tanık beyanlarına göre davacının çalıştığı apartmanın yedi katlı her katta bir dairesi olan, kaloriferli, kat maliklerine servise çıkıldığı tek bir apartman olduğu anlaşılmaktadır. Kapıcılık çalışması kendine özgü çalışma şartları olan, serbest zaman kullanma imkanı bulunan, ara dinlenme süresi fazla olan ve çalıştığı apartmanın kapıcı dairesinde ikamet edilmesi sebebiyle özel hayat ve iş hayatının iç içe geçtiği bir çalışma biçimidir. Davacının yapmış olduğu işin ve işyerinin fiziki niteliklerine göre ve taraf tanık beyanlarına göre; haftalık 45 saatlik yasal çalışma süresinin aşıldığı ispatlanamamıştır. Davacı fazla çalışma yaptığını yeterli ve inandırıcı delillerle ispat edemediğinden talebin reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 11.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23955, Karar No: 2017/14066, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/23955 E.  ,  2017/14066 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.