muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/432, Karar No: 2023/2164, Tarih: 17.07.2023

2. Aynı Kanun'un 249 uncu maddesinin ikinci fıkrasında ise ayıplı durumdan neyin anlaşılması gerektiği ifade edilmiştir. Buna göre; “Kiralanan, akitten maksut olan kullanmak mümkün olamıyacak yahut intifa ehemmiyetli surette azalacak bir halde teslim olunursa kiracı akdi feshe yahut ücretten münasip bir miktarın tenzilini istemeğe salahiyettardır.”

3. 818 sayılı Kanun'un 250 nci maddesinde de; “Kiralanan, kira müddeti zarfında kiracının bir kusuru olmaksızın akitten maksut olan kullanılmak mümkün olamayacak veya ehemmiyetli surette azalacak bir hale düştüğü takdirde, kiracı, ücretten mütenasip bir miktarın tenzilini talep edebileceği gibi; ayıp münasip bir müddet zarfında bertaraf edilmezse, akdi dahi feshedebilir.

Kiralayan, kendisinin bir kusuru olmadığını ispat edemez ise tazminat ile mükellef olur.” şeklinde hüküm ile kiralananın, kira süresi içinde, kiracının bir kusuru olmaksızın, sözleşmeyle güdülen amacı sağlayacak yolda kullanılma olanağını yitirmesi veya önemli ölçüde azaltacak bir duruma düşmesi halinde kiracının, kira parasından uygun bir miktarın indirilmesini isteyebileceği gibi bu ayıp uygun bir süre içinde giderilmezse sözleşmeyi de bozabileceği, kiraya verenin, kendisinin bir kusuru olmadığını kanıtlayamaması halinde tazminat ile yükümlü olduğu düzenlenmiştir.

4. Aynı Kanun’un cezai şartı düzenleyen 158 ... maddesinin birinci fıkrasında; "Akdin icra edilmemesi veya natamam olarak icrası halinde tediye edilmek üzere cezai şart kabul edilmiş ise, hilafına mukavele olmadıkça, alacaklı ancak ya akdin icrasını veya cezanın tediyesini isteyebilir." düzenlemesi yer almaktadır. Bunun yanında, Kanun'un 161 ... maddesinin birinci fıkrasında; "Akitler, cezanın miktarını tayinde serbesttirler." denilmekte ise de bu serbestlik sınırsız değildir. Aynı maddenin son fıkrasında yer ...; "Hakim, fahiş gördüğü cezaları tenkis ile mükelleftir." hükmü gereğince, hakim taraflarca kararlaştırılan cezai şart miktarının fahiş olup olmadığını resen incelemek, fahiş ise ceza miktarını tenkis etmekle (indirmekle) görevlidir. Ticari olmayan işlemlerde bu kuraldan dolayı borçlu ileri sürmese bile, hakim cezai şarttan indirim yapılıp yapılmayacağını kendiliğinden saptamalıdır. Buna karşılık, tacir sıfatını haiz borçlu cezai şarttan indirim isteyemez. Ancak yerleşmiş Yargıtay uygulamasına göre; belirlenen cezai şart miktarının, tacir olan borçlunun mahvına ve ekonomik yıkımına sebep olacağının bilirkişi raporuyla tespit edilmesi halinde cezai şart miktarında indirim yapılabileceği kabul edilmektedir.

5. 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 26 ncı maddesinin birinci fıkrası;“Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” şeklindedir.

3.Değerlendirme

5. 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 26 ncı maddesinin birinci fıkrası;“Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” şeklindedir.

3.Değerlendirme

1. Davalı vekili kararı adli yardım talepli olarak temyiz etmiş ise de; davalı tarafından temyiz harçlarının yatırıldığı anlaşıldığından, davalının adli yardım talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

2. Davaya konu 20.07.2003 ve 20.03.2004 tarihli kira sözleşmeleri hususunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Şartnamede; kiralanan “konaklama üniteleri, restoran, büfe, toplantı salonu, disko ve plaj işletmeciliği (toplam alanı 17.133 m²), aynı alanda mevzuat kapsamında yapılabilecek ek tesislerin işletmeciliği ” olarak gösterilmiştir. Davacı kiraya veren, kiralananı kullanıma elverişli bulundurmakla yükümlüdür. Aksi halde kiracının, kira parasından uygun bir miktarın indirilmesini isteyebileceği gibi bu ayıp uygun bir süre içinde giderilmezse sözleşmeyi de feshedebileceği açıktır. Davacı kiracı kendisine tanınan seçimlik haklarından hiçbirisini kullanmamış, sözleşmeyi feshetmemiş, kira indirimi davası açmamış, kiralanan taşınmazı tahliye ettiğine ilişkin yazılı belge de sunmamıştır. Her ne kadar davalı kiracı tarafından 30.09.2005 tarihinde açılan davada, sair talepleri ile birlikte kira bedelinin belirlenmesi talep edilmiş ise de söz konusu davada kira bedelinin yeniden belirlenmesi veya indirilmesi yönünde bir hüküm verilmemiştir. Bu durumda kira paralarından kiracı sorumludur. Ancak ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/671 E., 2008/271 K. sayılı dosyasında, dava dışı Hazine tarafından davalı kiracı aleyhine el atmanın önlenmesi hakkında dava açıldığı, 25.03.2008 tarihinde davanın kabulüne dair verilen kararın, 05.01.2009 tarihinde kesinleştiği görülmektedir. Bu halde, bahsi geçen kararın kesinleşmesi ile davacı kiraya verenin, kiralananı kullanıma elverişli şekilde bulundurmaya yükümlüğününün ihlali söz konusu olabilir. Bu nedenle Mahkemece; kiracı hakkında verilen el atmanın önlenmesi kararının kesinleşmesinden itibaren kira bedelinden indirim yapılabileceği gözetilerek bir bu kapsamda bir değerlendirme yapılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde 2006 yılından itibaren kira bedellerinde indirim yapılarak kira alacağının tahsiline karar verilmesi doğru değildir.

3. Kira sözleşmesinin 68 ... maddesinde; “İşletme süresi sonunda ya da sözleşme şartlarına uyulmaması nedeni ile tesisin boşaltılması istenildiğinde işletmeci tesisi 10 ... içinde idareye teslim etmek zorundadır. İşletmeci bu sürenin sonnuda boşaltmadığı takdirde İdarece boşaltırılır. 10 günlük idareye teslim süresinden boşaltma tarihine kadar geçen her ... için işletmeci işletme bedelinin güne tekabül eden miktarının 50 katını ceza olarak öder. ” şeklindedir. Kira sözleşmesinin belirtilen 68 ... maddesi hükmü, cezai şart niteliğindedir. Davalı kiracı hakkında ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2008/390 E., 2009/159 K., sayılı kararı ile kiralananın tahliyesine karar verilmiştir. Kiracının temerrüt nedeniyle tahliyesine karar verilmiş olmakla davalının kira bedelini ödemeyerek sözleşme şartlarına uymadığı mahkeme kararı ile belirlenmiştir. Bu halde davalı kiracı sözleşmede kararlaştırılan cezai şart bedelinden sorumludur. Davacı kiraya verenin, tahliye ilamını infaz ettirmemesi sonucu değiştirmeyeceği gibi davacının ilama dayalı tahliye istemli olarak 16.07.2009 tarihinde takip başlattığı, davalının takip dosyasında tahliye edildiği anlaşılmıştır. Buna karşılık, tacir sıfatını haiz borçlu cezai şarttan indirim isteyemez ise de yerleşmiş Yargıtay uygulamasına göre, belirlenen cezai şart miktarının, tacir olan borçlunun mahvına ve ekonomik yıkımına sebep olacağının tespit edilmesi halinde cezai şart miktarında indirim yapılabileceğinin Mahkemece gözetilmesi gerekmektedir. Bu nedenle, davalının cezai şart bedelinden sorumlu olduğu kabul edilerek, davalının cezai şartın fahiş olduğu ve indirim yapılması gerektiği yönündeki savunması üzerinde durularak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, tahliye kararına rağmen icra takibi yaparak davalıyı tahliye etmeyen davacının zararın doğmasına ve artmasına sebep olduğu yönündeki yanılgılı gerekçe ile istemin tümden reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

4. Davacı, dava konusu edilen kira bedellerinin vade tarihlerinden itibaren hesaplanacak gecikme zammı ile tahsilini talep etmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, kira alacağının vade tarihlerinden dava tarihine kadar olan işlemiş faiz miktarı hesaplanmış ve işlemiş faiz alacağı hüküm altına alınmış ise de, dava tarihinden itibaren işleyecek faize ilişkin hüküm kurulmaması doğru görülmemiştir. Ayrıca dava dilekçesinde 2010 yılı için 134 günlük kira bedeli talep edildiği halde 127 günlük kira bedeline hükmedilmesinin gerekçesine kararda yer verilmemiş olması da usul ve yasaya aykırıdır.

5. Kabule göre de; davacı, 2006 yılı işletme bedeli 259.668,23 TL, 2007 yılı işletme bedeli 289.737,78 TL, 2008 yılı işletme bedeli 306.948,15 TL, 2009 yılı işletme bedeli 331.841,63 TL ve 2010 yılı 134 günlük işletme bedeli 129.050,04 TL olmak üzere toplam 1.317.245,83 TL kira alacağının tahsilini talep etmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise TEFE oranında artış yapılmak suretiyle kira bedelleri; 2006 yılı için 268.271,67 TL, 2007 yılı için 294.240,38 TL, 2008 yılı için 319.574,48 TL, 2009 yılı için 353.257,64 TL, 2010 yılı için 127 günlük 130.485,83 TL olarak hesaplanmış, bu rakamlar esas alınarak kira bedellerinden indirim yapılarak kira alacağına hükmedilmiş olup, davacının talebini aşar şekilde belirlenen kira bedellerinin esas alınması doğru değildir.

6. Bozma nedenine göre, davalının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

1. Davalının adli yardım istemi hakkında karar verilmesine yer olmadığına,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 ... maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA,

3. Bozma nedenine göre davalının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

8.400 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine,

6100 sayılı Kanun'un Geçici 3 üncü maddesi atfıyla 1086 sayılı Kanun'un 440 ıncı maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

17.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6672, Karar No: 2013/6016, Tarih: 09.04.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/6672 E.  ,  2013/6016 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili davacının davalıya ait işyerinde garson olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin feshi ile birlikte ödenen kıdem ve ihbar tazminatının sosyal hakların dikkate alınmaması nedeni ile eksik hesaplanarak ödendiğini, davacının yaz kampı niteliğindeki davalı işyerinde yazın ve kışın fazla mesai yaptığını, milli bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını ancak karşılıklarının ödenmediğini iddia ederek fark kıdem tazminatı ile diğer kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili davacıya tüm haklarının eksiksiz ödendiğini, fazla mesai, milli bayram ve genel tatil mesai ücretine ilişkin iddialarının yerinde olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen kararın temyizi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 12/09/2011 tarihli kararı ile özetle, kıdem ve ihbar tazminatı dışındaki feshe bağlı olmayan alacaklar bakımından gerekçesiz hüküm kurulması, kabule göre de dava ve ıslaha karşı yönelen zamanaşımı def'inin değerlendirilmemesi, fazla mesai ve tatil ücretlerinden hakkaniyet indirimi yapılmaması nedenleri ile bozulmuştur.

Bozmaya uyan mahkeme tarafından başka bir bilirkişiden zamanaşımı def'ini de kapsayacak şekilde rapor alındıktan sonra 29/05/2012 tarihinde fazla mesai, milli bayram ve genel tatil mesai ücretleri bakımından davanın kabulüne, kıdem ve ihbar tazminatı hakkında ise bozma kararı dışında kalıp kesinleşmesi nedeni ile karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. Bu kararın da temyizi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 24/09/2012 tarihli kararı ile özetle "...Mahkeme tarafından hükmüne uyulan bozma kararı doğrultusunda yapılan inceleme sonunda bütün talepler hakkında yeniden hüküm kurulması gerekirken “Kıdem ve ihbar tazminatı yönünden karar kesinleştiğinden bu konuda karar verilmesine yer olmadığına,” şeklinde karar verilmesi hatalı olduğu" gerekçesi ile yeniden bozulmuştur.

Bozma kararına uyan mahkeme davacının fark kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti bakımından taleple bağlı kalarak kabul, milli bayram ve genel tatil mesai ücreti bakımından ise kısmen kabul kararı vermiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Mahkemece benimsenen bilirkişi raporlarında davacının tanık anlatımlarına istinaden kamp sezonunda yani 1 Haziran ile 10 Ekim tarihleri arasındaki dönemde haftanın 7 günü 08.00-23.00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek 1,5 saat ara dinlenme tenzili ile 7. günden 6 saat eklenmek sureti ile haftalık 42 saat üzerinden fazla mesai ücreti hesap edilmiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Mahkemece benimsenen bilirkişi raporlarında davacının tanık anlatımlarına istinaden kamp sezonunda yani 1 Haziran ile 10 Ekim tarihleri arasındaki dönemde haftanın 7 günü 08.00-23.00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek 1,5 saat ara dinlenme tenzili ile 7. günden 6 saat eklenmek sureti ile haftalık 42 saat üzerinden fazla mesai ücreti hesap edilmiştir.

Ancak dinlenen davacı tanıklarının bir kısmı garsonların yaz-kış haftada 6 gün çalışıp 1 gün izin kullandıklarını beyan etmişlerdir. Davacı vekili de dava dilekçesinde davacının haftada 6 gün çalıştığını beyan ve kabul etmiştir. Bu hale göre kamp döneminde yani sezonda haftanın 6 günü yerine 7.günden 6 saat eklenmek sureti ile fazla mesai ücretinin hesap edilmesi, ayrıca davacının yıllık izin belgeleri, vizite kağıtları mevcut olup bunların tetkiki ile davacının yıllık izin, rapor ve sair nedenlerle fiilen çalışmadığı günlerin tespiti ve çalışılmayan günlerin fazla mesai ile milli bayram ve genel tatil çalışma ücretinin hesabında dışlanması gerekirken davalı vekilinin bu yöne ilişkin itirazı da nedensiz şekilde yerinde bulunmayarak hesaplama yapan rapor hükme esas alınarak karar verilmiş olması hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; bilirkişiden ek hesap raporu alınarak bir değerlendirme yapıldıktan sonra çıkacak sonuca göre karar vermektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde davalıya iadesine 09.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2069, Karar No: 2019/13223, Tarih: 11.12.2019

**14. Ceza Dairesi         2019/2069 E.  ,  2019/13223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek bu suçtan mahkumiyet, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5271 sayılı CMK'nın 225/1. maddesindeki "Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir." şeklindeki düzenleme karşısında, hükmün konusunun iddianamede gösterilen eylemden ibaret olduğu, açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılması, davaya konu edilmeyen bir eylemden dolayı yargılama yapılması ve açılmayan davadan hüküm kurulmasının kanuna aykırı olduğu nazara alınarak yapılan değerlendirmede, 01.03.2010 günlü iddianameyle sanık hakkında yalnızca 19.12.2009 tarihinde ablasının Çekmeköy’deki evinde gerçekleşen eylemine ilişkin kamu davası açılıp bunun dışında mağdureye yönelik suç tarihinden önce başka bir gün Gültepe’de gerçekleşen eylemiyle ilgili açılmış bir dava bulunmadığı halde mahkemece 19.12.2009 ve önceki bir tarihte tarafların cinsel ilişkiye girdikleri kabul edilip ek savunma hakkı verilmek suretiyle temel cezanın zincirleme suça ilişkin 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi ile arttırılması,

Adli sicil kaydı bulunmayan sanığın, kabul edilen eylemlerinden kaynaklanan bir zararın mevcut olmaması ve olumsuz kişilik özellikleri taşıdığına dair dosyaya yansıyan somut bulgu ya da delil bulunmaması karşısında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması veya hapis cezasının ertelenmesine dair hükümlerin anılan maddelerdeki kanuni koşullar değerlendirilerek uygulanması hususunda karar verilmesi gerekirken soyut ve yetersiz gerekçeyle 5271 sayılı CMK'nın 231 ve 5237 sayılı TCK’nın 51. maddelerinin tatbikine yer olmadığına hükmedilmesi,

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Mağdurenin aşamalardaki ifadeleri, savunma, olayın intikal şekli ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, sanığın suç tarihinde on altı yaşı içerisinde bulunan ve sabah okula gitmek üzere evden ayrılan mağdureyi cebir, tehdit veya hile olmaksızın ablasının evine götürüp bir gece birlikte kalmaları şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 234/3. maddesinde düzenlenen takibi şikayete bağlı çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçunu oluşturup, mağdurenin anne ve babasının 20.12.2009 tarihli müracaatlarında şikayetçi olmadıklarını bildirmeleri ve sonradan şikayetten vazgeçmeden vazgeçmenin de mümkün olmaması karşısında, sanık hakkında müsnet suçtan açılan kamu davasının değişen suç vasfına göre şikayet yokluğu nedeniyle düşmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/16766, Karar No: 2007/3063, Tarih: 08.03.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/16766 E.  ,  2007/3063 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili ... ... ... ile ASKİ Genel Müdürlüğü vekili ... ... ... aralarındaki dava hakkında ... 1. Tüketici Mahkemesinden verilen 25.9.2006 gün ve 960-1571 sayılı hükmün davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

Mahkemenin temyize konu 25.9.2006 tarihli kararının, davacı vekili Av. ... ... adına tebliğe çıkarıldığı, tebligatın kalemde Av.... imzasına tebliğ edildiği görülmekte ise kendisine tebligat yapılan Av. ...’ın davacı vekili olduğuna dair dosyada bir vekaletname bulunmadığı gibi, davacı vekili tarafından yetkilendirildiğine dair her hangi bir bilgi ve belge de bulunmamaktadır. O halde mahkemece, gerekçeli kararın usulüne uygun olarak davacı tarafa tebliğinin sağlanarak temyiz ve temyize cevap süresinin de geçmesi beklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi için mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 8.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14002, Karar No: 2014/29596, Tarih: 11.12.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/14002 E.  ,  2014/29596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idareler vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

...-Bilirkişi kurullarınca incelenen ve değer biçmeye esas alınan taşınmazın, bilirkişi raporlarında belirtilen tarihteki satışına ilişkin alıcı, satıcı, satış tarihi, satış bedeli ve yüzölçümünü gösterir şekilde tapu kayıtlarının ... Müdürlüğü’nden getirtildikten,

...-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 26.03.2012 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorulduktan,

...-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın, bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduğunun ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile ... Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulduktan,

...-Değerlendirme tarihi olan 2012 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırıldıktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, ........2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.