muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/27085, Karar No: 2013/19177, Tarih: 04.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/27085 E.  ,  2013/19177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile,anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'in, diğer sanık ... ile resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 10/11/1993 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanık ...'in, diğer sanık ... ile resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 10/11/1993 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 04.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4833, Karar No: 2016/7464, Tarih: 06.12.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/4833 E.  ,  2016/7464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanıklar hakkında "2004-2005-2006-2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından vergi suçu raporu hazırlandığı ve mütala verildiği... Cumhuriyet Başsavcılığının 17/07/2009 tarih ve 2009/29426 Esas numaralı iddianamesinde ise iddianame başlığında 2006 ve 2007 yılları yazılmış olsa da içerik ve anlatımında eylemlerin 2004 ve 2005 takvim yılları ile sınırlandırıldığı ve her iki takvim yılında sahte fatura kullanmak ve sahte fatura düzenlemek suçlarından kamu davası açıldığı, kararın gerekçe ve hüküm kısmında ise sanıkların sahte belge düzenledikleri sonucuna varıldığının belirtilmesi karşısında "sahte fatura kullanma suçu" yönünden 213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütala bulunmadığı gözetilemeden ve sahte fatura kullanmak ve sahte fatura düzenlemek suçlarının ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu dikkate alınmadan hangi takvim yılında işlenen suç için kurulduğu da anlaşılmayacak biçimde tek hüküm kurulması, yasaya aykırı ise de, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7. ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri karşısında; son fatura tarihinin 18/04/2005, deftere kayıt tarihinin ise 20/04/2005 olması nedeniyle yüklenen suçların tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten hüküm tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekili ile sanık ...'in temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün 6723 sayılı Yasa ile değişik 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanıklar hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 06.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8203, Karar No: 2019/10270, Tarih: 11.06.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/8203 E.  ,  2019/10270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I) Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan 30/01/2014 tarihli hükmün temyiz edilmeksizin kesinleştiği, mahkeme tarafından bu suçtan kurulan 2018/226 Esas - 2018/604Karar sayılı ve 28/11/2018 tarihli hükmün hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, bu bakımdan hukuken varlık kazanmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesi de mümkün olmadığından, o yer Cumhuriyet savcısının konusu bulunmayan temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Katılanın motosikletini görgü tespit tutanağı ve olay yeri krokisine göre iş yerine ait kapalı motosiklet garajından çalındığının anlaşılması karşısında eylemin TCK'nın 142/1-b maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekirken, suç vasfının belirlenmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde aynı Kanun'un 142/1-e maddesi gereğince hüküm kurulması,

2-Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılması gerekli olduğu halde, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 11/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20889, Karar No: 2015/4675, Tarih: 23.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/20889 E.  ,  2015/4675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GÖLCÜK 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/03/2012

NUMARASI : 2009/294-2012/119

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı (B.. B..), bakanlık aleyhine açılan kamulaştırma bedelinin artırılmasına ilişkin davada 17.622-YTL. kamulaştırma artırım bedelinin 25.11.2001 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilerek hükmün 01.08.2003 tarihinde kesinleştiğini, oysa kararın kesinleşmesinden itibaren en yüksek faiz oranının uygulanması gerektiği halde 25.11.2001 tarihinden itibaren kamu alacaklarına ödenen yüksek faiz uygulanması nedeniyle fazla ödenen 11.482,88-YTL.nın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı tarafça davaya konu edilen ödemenin ödeme tarihindeki usul ve yasaya uygun olarak işlem yapılıp ödendiği, ödeme tarihi itibariyle haksız bir ödeme bulunmadığı, uygulamada daha sonra Yargıtay'ın ve ilgili dairesinin görüş değiştirmesinin daha önce karara bağlanmış ve sonuçlanmış olaylara uygulanmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz incelemesini yapan Yargıtay 3. Hukuk Dairesince;

"Anayasa'nın, 4706 Sayılı Kanun ile değişik 46.maddesine göre "...Kamulaştırma bedeli ile kesin hükme bağlanan artırım bedeli nakten ve peşinen ödenir. Ancak Tarım Reformunun uygulanması, büyük enerji ve sulama projelerinin gerçekleştirilmesi, yeni ormanlarının yetiştirilmesi, kıyıların korunması turizm amacıyla kamulaştırılan toprakların bedellerinin ödenme şekli kanunla gösterilir. Kanunun taksitle ödemeyi öngörebileceği bu hallerde, taksitlendirme süresi beş yılı aşamaz; bu taktirde taksitler eşit olarak ödenir. Kamulaştırılan topraktan o toprağı doğrudan doğruya işleten küçük çiftçiye ait olanların bedeli herhalde peşin ödenir. İkinci fıkrada gösterilen taksitlendirmelerde ve herhangi bir sebeple ödenmemiş kamulaştırma bedellerinde kamu alacakları için öngörülen faiz uygulanır" hükmü getirilmiştir.

Somut olayda Gölcük Asliye Hukuk Mahkemesinin 2003/337 E-2003/303 K.sayılı ilamıyla 17.622-YTL.nin 25.11.2001 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmiş olup, hüküm 01.08.2003 tarihinde kesinleşmiştir.

İlamın, icra dosyası ile takibe konulduğu, davacı tarafın şikayetinin İcra Tetkik Merciince reddi ve Yargıtay 12.Hukuk Dairesince onanması üzerine 20.08.2004 tarihinde ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda Gölcük Asliye Hukuk Mahkemesinin 2003/337 E-2003/303 K.sayılı ilamıyla 17.622-YTL.nin 25.11.2001 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmiş olup, hüküm 01.08.2003 tarihinde kesinleşmiştir.

İlamın, icra dosyası ile takibe konulduğu, davacı tarafın şikayetinin İcra Tetkik Merciince reddi ve Yargıtay 12.Hukuk Dairesince onanması üzerine 20.08.2004 tarihinde ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır.

İcra Tetkik Merciinin takip hukukuna ilişkin kararları (özellikle itirazın kaldırılması talebinin red veya kabulüne ilişkin kararları) , sonradan mahkemede açılan davalarda esas hak bakımından (maddi anlamda) kesin hüküm teşkil etmez.

Davacı taraf alacağını genel mahkemede açmış olduğu istirdat davası ile talep etmektedir. Kamu alacakları için en yüksek faiz uygulanacağını öngören ve yayımı tarihinde yürürlüğe gireceği hüküm altına alınan 4709 sayılı yasa, 17.10.2001 tarihi itibariyle hüküm ifade eder .

Bu durumda 07.01.2004 tarihli icra takibi ile talep edilen alacak için kesinleşme tarihi 01.08.2003 esas alınarak en yüksek faiz oranı uygulanmak gerekirken Anayasa'nın değişik 46.maddesinin amir hükmü gözardı edilerek henüz kesinleşmemiş alacak için 25.11.2001 tarihinin esas alınması ve bu konuda inceleme yapılmaksızın yazılı gerekçe ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir." gerekçesiyle hüküm bozulmuştur.

Mahkemece, Yargıtay Bozma İlamına uyularak, davanın kısmen kabulü ile 24.117,42 TL’nin 11.482,88 TL kısmının dava tarihi olan 20.06.2005, 12.634,54 TL kısmının ıslah tarihi olan 01.02.2012’den itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yargılama sırasında düzenlenen 25.03.2010 tarihli Bilirkişi Raporunda, davacının 24.117,42 TL fazla ödeme yaptığı belirtilmesine rağmen, 16.12.2011 tarihli Bilirkişi Raporunda davacının 35.719,15 TL fazla ödeme yaptığı belirtilmiş olup, mahkemece raporlar arasındaki çelişki giderilmemiş ve 25.03.2010 tarihli Bilirkişi Raporu hükme esas alınmıştır.

Bilirkişi raporu kural olarak hâkimi bağlamaz, hakim raporu serbestçe takdir eder. Hakim raporu yeterli görmezse, bilirkişiden ek rapor isteyebileceği gibi gerçeğin ortaya çıkması için önceki bilirkişi veya yeniden seçilecek bilirkişi vasıtasıyla yeniden inceleme de yaptırabilir. Bilirkişi raporları arasındaki çelişki varsa hakim, çelişkiyi gidermeden karar veremez.

Hal böyle olunca mahkemece, raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi için önceki bilirkişiler dışında oluşturulacak üç kişilik uzman bilirkişi kurulundan ayrıntılı ve denetime elverişli rapor alınarak hasıl olacak sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken, birbiriyle çelişen raporlar arasındaki çelişki giderilmeden, itiraza uğrayan rapora dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi usul ve yasaya aykırı görülmüş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Hal böyle olunca mahkemece, raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi için önceki bilirkişiler dışında oluşturulacak üç kişilik uzman bilirkişi kurulundan ayrıntılı ve denetime elverişli rapor alınarak hasıl olacak sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken, birbiriyle çelişen raporlar arasındaki çelişki giderilmeden, itiraza uğrayan rapora dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi usul ve yasaya aykırı görülmüş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12106, Karar No: 2012/19120, Tarih: 26.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/12106 E.  ,  2012/19120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20.04.2011 tarih ve 2007/632-2011/213 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava konusu meblağ 15.620 TL'nın altında bulunduğundan HUMK'nun 3156 sayılı kanunla değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle tetkikatın evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl davada davacı vekili, davalı şirketin, Trabzon'daki müşterisine teslim edilmek üzere 07.07.2006 tarihinde AS083658 seri nolu, sevk irsaliyesi ile muhtelif koliler halindeki emtiayı müşterisine gönderilmek üzere kendilerine teslim ettiğini, başka müşterilerden de alınan toplam 1230 parça emtianın kamyon sürücüsü dava dışı ...'a teslim edildiğini, ancak aracın Trabzon'a gitmediğinin ve şoförün kayıp olduğunun öğrenildiğini, davalı şirketin müvekkilinden 8 adet sevk irsaliyesi ile fatura bedeli altında 42.287,69 TL talep ettiğini, bu bildirim üzerine davalıya 17.10.2006 tarihinde 27.071,00 TL'lık ödeme yapıldığını, davalının bakiye 15.216,06 TL talep ettiğini, davacı şirketin bu kadarlık mal teslim almadığını anlaması üzerine davalıdan, tüm emtiaların sevk irsaliyelerinin talep edildiğini, müvekkiline teslim edilen AS0833658 seri nolu irsaliyedeki malların yaklaşık değerinin 12.370,58 TL olduğunu, davalının davacıdan teslim etmediği malların bedelini alarak haksız yere zenginleştiğini, bu nedenle davalıya ihtarname çekilerek fazla ödenen bedelin istendiğini ancak davalının ödeme yapmadığını ileri sürerek, 14.700,42 TL'nın ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, birleşen davada ise, davanın reddini savunmuştur.

Davalı vekili, davacı tarafa 6 adet irsaliye ile 42.287,69 TL'lık mal teslim edildiğini, ancak teslim edilen malların Trabzon'a ulaştırılmadığını, davacı tarafa ihtarname çekilerek mal bedellerinin istendiğini, davacı şirketin yetkilisinin sigortadan mal bedellerinin alınarak kendilerine ödeneceğini bildirerek sonradan 27.071,00 TL'nın kendilerine ödendiğini, bakiye bedellerin ödenmediğini, zararlarının kısmen karşılanabilmesi için kendi sigortaları olan Anadolu Sigortadan 10.666,00 TL aldıklarını, bakiye alacak için ise icra takibine geçildiğini savunarak, davanın reddini istemiş, birleşen davada ise, davalı Bizim Kargo Taşımacılık aleyhine kayıp olan mallardan dolayı kalan bakiye alacak için başlattıkları icra takibine davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptaline, %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı şirketin taşınmak üzere davalının kendisine teslim ettiği bir kısım mallar ile birlikte başka malları dava dışı 19-DL-630 plaka sayılı aracın kullanıcısı ...'a toplu irsaliye ile teslim ettiği, ancak araçtaki emtiaların Trabzon'daki firmalara teslim edilmediği ve ...'ın mallar ile birlikte kayıp olduğu, davacı Bizim Kargo'nun taşıyıcı olarak alt taşıyıcının eylemlerinden sorumlu olduğu ve taşıma senedi bulunmayan emtiaların bedelini davalı Temat Kırtasiye'ye ödemesi gerektiği, davalının ise davacıya taşınmak üzere teslim ettiği malları ispatlaması gerektiği, davalının, davacı tarafa teslim ettiği emtiaların AS083658 nolu sevk irsaliyesine konu toplam KDV dahil 14.621,00 TL'lık mal olduğu, davalının delil olarak sunduğu diğer sevk irsaliyelerinde davacının teslim aldığına dair imza ve kaşesinin olmadığı, böylece davalının taşınmak üzere diğer emtiaları davacıya teslim ettiğini ispatlayamadığı, davacının kendisine teslim edilen ve gerektiği gibi taşımayarak kayıp olmasına sebebiyet verdiği 14.621,00 TL'lık mal bedelini ödemesi gerektiği, ancak davacının davalının beyan ettiği mal bedelini gerçek kabul edilerek sigorta şirketinden aldığı tazminatı 27.071,00 TL olarak davalıya ödediği, fazladan ödediği bedeli talep edebileceği, birleşen dava açısından ise davacı Temat'ın davalıya 42.287,69 TL'lık mal teslim ettiğini ispatlayamadığı, bu nedenle de birleşen davaya konu alacağın doğmadığı kanısına varıldığı, davacının haksız ve kötü niyetli olarak alacaklı olmadığını bildiği halde davalı Bizim Kargo aleyhine icra takibine başvurduğu gerekçesiyle, asıl davanın kabulü ile 14.700,42 TL'nın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, birleşen davanın reddi ile davalı yararına %40 icra inkar tazminatına karar verilmiştir.

Kararı, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taşıma akdinden kaynaklanmakta olup uyuşmazlık esas itibariyle taşınmak üzere davacı-karşı davalıya teslim edilen malın miktarı noktasındadır.