muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/15056, Karar No: 2011/27019, Tarih: 26.12.2011

**7. Ceza Dairesi         2009/15056 E.  ,  2011/27019 K.**

**"İçtihat Metni"**

5187 sayılı Basın Kanununa muhalefet suçundan sanıklar ... ve ... haklarında yapılan yargılama sonunda mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Bakırköy 2. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesine dair, Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.09.2007 tarihli ve 2007/390-25 sayılı kararını müteakip, asliye ceza mahkemeleri arasındaki ilişkinin görev değil, iş bölümü olduğundan bahisle mahkemenin görevsizliğine ilişkin Bakırköy 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.12.2007 tarihli ve 2007/985-987 sayılı kararı sebebiyle çıkan görev uyuşmazlığı üzerine, Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına dair Bakırköy 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.12.2007 tarihli ve 2007/567 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 01.07.2009 gün ve 34467 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 28.07.2009 gün ve KYB. 2009-172628 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16.07.2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilamında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasasının 37.maddesinde "Hiç kimse kanunen tabi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142.maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 3/1.maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1.maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında resen karar verebilir. 6.madde hükmü saklıdır.", 5/1.maddesinde "iddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5187 sayılı Basın Kanununun 27.maddesinin 1. fıkrasında "Basılmış eserler yoluyla işlenen veya bu kanunda öngörülen diğer suçlardan dolayı açılan davalardan, ağır ceza işlerinden olanlar ağır ceza mahkemelerinde, diğerleri asliye ceza mahkemelerinde görülür.", 2. fıkrasında ise "Bir yerde ağır ceza veya asliye ceza mahkemesinin birden fazla dairesi bulunması halinde bu davalar iki numaralı mahkemede görülür.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8.maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 307/1.maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan kanunun 308.maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi…" hükümlerinin yer aldığı;

Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca, 12.07.2007 tarihli, 302 ve 16.07.2007 tarihli, 309 sayı ile, Bağcılar Adliyesinin Bakırköy Adliyesiyle birleştirilmek üzere kapatılmasına ve Bağcılar 2. Asliye Ceza Mahkemesinden devren gelen işlerin Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesinin esasına kaydı ile bu mahkemede görülmesine karar verildiği,

Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin yasa hükümleri yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, birleştirilen iki adliyenin mahkeme ve iş sayısı ile dosya dağılımını düzenlemeye yönelik olduğu ve mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Bakırköy 10. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 28.12.2007 gün ve 2007/567 D.İş sayılı kararının CMK.nun 309/4-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yapılmasına, 26.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3461, Karar No: 2023/434, Tarih: 06.02.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/3461 E.  ,  2023/434 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI :

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.12.2014 tarihli ve 2013/472 Esas, 2014/1421 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası ile 62 nci maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası ve konut dokunulmazlığını ihlal suçundan aynı Kanun'un 116 ncı maddesinin birinci fıkrası ile 62 nci maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları gereğince hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 04.12.2017 tarihli ve 14-2015/43008 onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafii mahkemece verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğundan bahisle kararı temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 04.12.2017 tarihli ve 14-2015/43008 onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafii mahkemece verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğundan bahisle kararı temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yapılan yargılama neticesinde ilk derece mahkemesince, "Toplanan delillerin değerlendirilmesinden, mahkememizce yapılan yargılamadan, sorgu tutanağından sanığın müsnet suçları yönünden cezai ehliyetinin tam olduğuna ilişkin İstanbul Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulu raporundan ve tüm dosya kapsamından, olay tarihi olan 22.03.2013 tarihinde müşteki ...'ın Yıldırım Çınarönü Mahallesi 2. Eğitim Sokak'da bulunan evinden markete gitmek için çıktığı, müştekinin kızı olan mağdure ...'ın ise müşteki ile birlikte çıktığı, müştekinin yağmur yağması nedeniyle mağdureye evin merdivenlerinde beklemesi gerektiğini söyleyerek markete gittiği, bu sırada olay yerinde dolaşmakta bulunan sanık ...'in evin sokak kapısından içeri girerek mağdureyi kucağına aldığı, çocuğun yüzünü cinsel amaçlı olarak öptüğü, kendi pantolonunu aşağıya indirerek cinsel organını çıkarttığı bu esnada müştekinin komşusu tarafından görülmesi üzerine komşunun olaya müdahale ettiği, sanığın binanın kapısını kapattığı, olaya daha sonra müştekinin de vakıf olduğu, sanığı içeride yakaladıkları, bu şekilde sanığın eyleminin çocuğun cinsel istismarı ve gündüzün konut dokunulmazlığını ihlal suçlarını oluşturduğu, sanığın her iki suç yönüyle cezai ehliyetinin tam olduğu, sanığın kucağa oturturma ve öpme eylemlerinin çocuğun basit cinsel istismarı niteliğinde olduğu anlaşılmış, sanığın çocuğun basit cinsel istismarı suçundan 6545 sayılı yasanın yürürlüğünden önceki 5237 sayılı TCK'nun 103/1 ve 62. maddeleri gereğince cezalandırılması cihetine gidilmiş, 6545 sayılı yasa ile TCK'nun 103. maddesi değiştirilerek çocuğu cinsel yönden istismar eden kişinin 8 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılacağı, eylemin sarkıntılık düzeyinde kalması durumunda 3 yıldan 8 yıla kadar cezalandırılacağı ve bu durumun sanık aleyhine olduğu değerlendirilerek lehe hükümler ön gören değişiklikten önceki kanun hükümleri uygulanmış, ayrıca sanığın sübut bulan konut dokunulmazlığını ihlal suçundan TCK'nun 116/1 ve 62. maddeleri gereğince cezalandırılması cihetine gidilmiş, sanığın sosyal ve ekonomik durumu nazara alınarak sanığa verilen kısa süreli hapis para cezası adli para cezasına ve diğer seçenek yaptırımlara çevilmesine yer olmadığına karar verilmiş, sanığın suçu işledikten sonra yargılama süresinde samimi herhangi bir pişmanlık göstermemesi dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkememizde kanaat oluşmadığından cezasının ertelenmesine yer olmadığına" şeklinde karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Hakkında Çocuğun Cinsel İstismarı Suçu ile İlgili Verilen Hüküm Yönünden;

IV. GEREKÇE

A. Sanık Hakkında Çocuğun Cinsel İstismarı Suçu ile İlgili Verilen Hüküm Yönünden;

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen cezanın nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, sanık müdafiin temyiz talebi yerinde görülmemiştir.

B. Sanık Hakkında Konut Dokunulmazlığının İhlali Suçu ile İlgili Verilen Hüküm Yönünden;

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 116 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 29.12.2014 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

2. Bozma sebebine uygun olarak Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

A. Sanık Müdafiin Sanık Hakkında Çocuğun Cinsel İstismarı Suçu Yönünden Kurulan Mahkûmiyet Hükmüne Yönelik Temyiz İsteğinin İncelenmesinde;

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.12.2014 tarihli ve 2013/472 Esas, 2014/1421 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanık Müdafiin Sanık Hakkında Konut Dokunulmazlığının İhlali Suçu Yönünden Kurulan Mahkûmiyet Hükmüne Yönelik Temyiz İsteğinin İncelenmesinde;

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.12.2014 tarihli ve 2013/472 Esas, 2014/1421 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20286, Karar No: 2014/26281, Tarih: 18.09.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/20286 E.  ,  2014/26281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre iddianame içeriğinde sanığın kıyı kenar çizgisi üzerinde izinsiz istinat duvarı yaptırdığı anlatılmasına karşın 3621 sayılı Kıyı Kanununun 15. maddesine aykırılık suçundan hüküm kurulmamış ise de, zamanaşımı süresi içinde karar verilebileceği ve bu konuda temyiz denetimine konu bir hüküm bulunmadığı anlaşılarak dosya görüşüldü

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 18.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9965, Karar No: 2024/14145, Tarih: 22.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/9965 E.  ,  2024/14145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

22.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7536, Karar No: 2019/10676, Tarih: 17.09.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/7536 E.  ,  2019/10676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçlar tarihine göre dosya görüşüldü:

I)Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezalarının miktarları ve türlerine göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 Sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafilerinin temyiz istemlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca ayrı ayrı REDDİNE,

II)Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

İncelemeye konu olayda, katılanın 500,00 TL tutarındaki bakır kablolarının suça sürüklenen çocuklar tarafından çalındığı anlaşılması karşısında; şartları oluşmadığı halde, suça sürüklenen çocuklar hakkında TCK'nun 145. maddesinin uygulanması, aleyhe temyiz bulunmadığından,

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK'nun 142/2-h, 143 maddeleri uyarınca belirlenen 7 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden aynı kanunun 145. Maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılırken belirlenen cezanın "5 yıl" yerine hesap hatası sonucu" 4 yıl 12 ay" olarak hesaplanması ve netice cezanın "2 yıl 1 ay hapis cezası" yerine hesap hatası yapılarak" 1 yıl 13 ay hapis cezası" olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK'nun 142/2-h, 143 maddeleri uyarınca belirlenen 7 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden aynı kanunun 145. ve 31/3. maddeleri uyarınca sırasıyla ayrı ayrı 1/3 oranında indirim yapılırken "5 yıl" olarak hesaplanması herken cezanın hesap hatası sonucu " 4 yıl 12 ay", " 3 yıl 4 ay" olarak hesaplanması gereken cezanın hesap hatası yapılarak " 2 yıl 16 ay" olarak belirtilmesi suretiyle eksik ceza tayini ve netice cezanın " 2 yıl 3 ay 10 gün hapis cezası" yerine hesap hatası yapılarak "1 yıl 21 ay 10 gün hapis cezası" olarak belirtilmesi suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafilerinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiriler dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III)Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya kapsamına göre, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocukların suç tarihinden önce kesinleşen herhangi bir mahkumiyetlerinin bulunmadığı, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunda suçun niteliği gereği maddi bir zararın söz konusu olamayacağı, yine suça sürüklenen çocuklar hakkında geçmişteki halleri nedeniyle ileride bir daha suç işlemeyeceği yönünde kanaat oluştuğundan bahisle hırsızlık suçundan verilen hapis cezalarının ertelenmesine karar verildiği dikkate alındığında; suça sürüklenen çocuk ... hakkındaki cezanın adli para cezasına çevrilerek "suça sürüklenen çocuğun geçmişi ve bir daha suç işlemeyeceği yönünde kanaat gelmemesi" ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında ise "kararın niteliği" denmek suretiyle çelişkili, dosya içeriği ile bağdaşmayan ve yasal olmayan gerekçeler ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmemesi,

2-Suça sürüklenen çocukların 5237 sayılı TCK’nun 116/4. maddesi uyarınca cezalandırılmalarına hükmedilmiş ise de gerekçeli karar başlığında ve kurulan hüküm fıkralarında suç türünün iş yeri dokunulmazlığının ihlali yerine konut dokunulmazlığının ihlali şeklinde belirtilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 17/09/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13048, Karar No: 2022/15818, Tarih: 12.12.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/13048 E.  ,  2022/15818 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

No :

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükmüne uyulan bozma ilamı sonrasında yapılan yargılamada davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum, davalı ... ve davalı ... ... Müdürlüğü vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 26.03.2012 tarihinde geçirdiği işkazası sonucu, vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir nedeniyle oluşan Kurum zararının tazmini istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesidir.

Dairemizin 2019/5934 Esas, 2020/4123 Karar 30.06.2020 günlü bozma ilamında; “26.03.2012 tarihinde, davalı ... ... Müdürlüğünün ... köyü mevkiinde kurulu ve sulama maksatlı olarak inşa edilen ... barajında, sulama kanallarına su vermek amacıyla bulunan elektrik teknisyeni sigortalı ... ... ve barajın sürekli görevlisi olan inşaat sürveyanı Davut Hilmi Akın’ın vanaların bulunduğu, dip savak ve derivasyon tünelinde, çalışma yürüttükleri sırada, daha önceden baraja karıştığı bilinen atık suların neden olduğu metan-hidrojen sülfür gazlarının sızmış olduğu tünelde meydana gelen patlama neticesinde vefat etmeleri şeklinde gerçekleşen kaza nedeniyle açılan iş bu davada; dosya kapsamında alınan bilirkişi raporları doğrultusunda, davalı işveren ... ... Müdürlüğünün kazanın meydana gelmesinde %80 oranında, Nizip Belediye Başkanlığının ise %20 oranında kusurlu olduğu kabul edilerek karar verildiği anlaşılmaktadır.

Konuya ilişkin olarak, Gazianetep 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/93 Esas, 20147169 Karar sayılı dosyası nezdinde, ... 202 Şube Müdürlüğüne bağlı ... sulama barajında işletme şefi olarak görev yapan ... ... ve şube müdürü ... ... hakkındai taksirle ölüme ve yaralanmaya neden olma suçundan dolayı yapılan yargılamada, kusurlu bulunarak mahkumiyetlerine karar verildiği ve verilen kararın kesinleştiği anlaşılmaktadır.