muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/19483, Karar No: 2013/11827, Tarih: 28.05.2013

Hukuk Muhakemeleri Kanununun “hukuki dinlenilme” başlıklı 27’nci maddesi, T.C. Anayasası’nın hak arama hürriyetini düzenleyen 36’ncı maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin adil yargılanma hakkına ilişkin 6’ncı maddesi nazara alındığında “bir dava hakkında karar verilirken duruşma yapılması esastır.” Gerek Avrupa İnsan

Hakları Mahkemesi’nin ve gerekse Yargıtay ve doktrinin kabulü de bu yöndedir. Duruşma yapılmasında amaç, tarafların iddia ve savunmalarını yazılı beyanlar dışında bir kez de sözlü olarak hâkime aktarmalarına imkan tanıyarak, hâkime de bu iddia ve savunmalarda açık olmayan, tereddüt oluşturan konularda soru sormasını sağlamaktır. Tecrübeler bu uygulamanın uyuşmazlıkların sağlıklı çözümü için büyük önem taşıdığını, taraflar ve hâkimin yüz yüze gelmesinin gerçeğe erişimi kolaylaştırdığını göstermektedir. (Ejder Yılmaz, Geçici Hukuki Himaye Tedbirleri, C1, Ankara 2001, s. 888) (Cenk Akil, Terazi Aylık Hukuk Dergisi, Kasım 2012, s.17).

Ayrıca, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Yargılama ile ilgili bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını mahkemenin açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini içeren bu hakkın ve yargılamanın aleniliği ilkelerinin gerçekleşmesinin en önemli aracı duruşma yapılmasıdır.

Duruşma yapılmaksızın dosya üzerinden karar verilmesi ise istisna olup, ancak bu konuda kanuni dayanak bulunması halinde mümkündür. Eş deyişle; ancak hukukun izin verdiği “ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz, delil tespiti, İcra ve İflas Kanununun 17 ve 18’inci maddelerinde öngörülen şikâyet davaları” gibi durumlarda dosya üzerinden karar verilebilir. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320/1’inci maddesi hükmünün de bu çerçevede değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

Öte yandan; Hukuk Muhakemeleri Kanunu, hukuk yargılama usulüne önemli bir yenilik olarak “ön inceleme” müessesesini getirmiştir. Kanun gerekçesinden “...yargılamanın gecikme sebebi olarak gösterilen, mahkemelerce tam hazırlık yapılmadan tahkikata başlanılmasını” engellemek amacına yönelik olduğu anlaşılan bu müessese ile; tarafların iddia ve savunmalarına ilişkin dilekçelerin verilmesinin ardından, ancak tahkikat aşamasına geçilmeden önce, ama bu aşamaya hazırlık niteliğinde tarafların sulhe teşviki, delillerin toplanması ve sunulması için gerekli işlemlerin yapılması, tarafların anlaştıkları ya da uyuşmadıkları konuların tespiti ve dava şartları ile ilk itirazların değerlendirilerek sonuca bağlanması ön incelemenin kapsamını oluşturmaktadır. Bu nedenle mahkeme ön inceleme için bir gün tespit ederek taraflara tebliğ edecektir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulduğunda; eldeki davada, ön inceleme ve tahkikata ilişkin duruşma açılmaksızın dosya üzerinde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulduğunda; eldeki davada, ön inceleme ve tahkikata ilişkin duruşma açılmaksızın dosya üzerinde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm sair yönler incelenmeksizin bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı Kurum avukatının sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 28.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11594, Karar No: 2014/10665, Tarih: 25.09.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/11594 E.  ,  2014/10665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BİRECİK ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/01/2014

NUMARASI : 2007/300-2014/14

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı A.. E.. vekili mevki ve yönlerini dava dilekçesinde bildirdiği kadastro sırasında tescil harici bırakılan taşınmazın kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak davacı adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 1.033,13 metrekare yüzölçümündeki bölümün davacı adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili ve davalı B.. B.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece kıyı kenar çizgisinin dava tarihinden sonra oluşturulduğu ve davacı yararına zilyetlikle iktisap koşullarının gerçekleştiği kabul edilmek sureti ile hüküm kurulmuş ise de; varılan sonuç dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. Toplanan deliller ve dosya kapsamına göre, dava konusu taşınmaz kadastro çalışmaları sırasında nehir niteliği ile tespit dışı bırakılmıştır. Çekişmeli taşınmazın Fırat Nehrinin yatağı ve kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı harita, jeolog ve zirai bilirkişi raporlarındaki açıklamalardan anlaşılmaktadır. Aynı raporlarda taşınmazın halen suyun altında olduğu belirtildiği gibi Fırat Nehrinin taşması ile de suyun altında kalabileceği açıklanmıştır. Öte yandan keşifte alınan beyanlarda da taşınmazın 1975-1976 yıllarından önce de Fırat Nehrinin etkisi altında olup, sular yükseldiğinde taşınmazın nehrin suları altında kaldığı beyan edilmiştir. Bu açıklamalara göre, dava konusu yerin kıyı kenar çizgisi içinde ve Fırat Nehri yatağında kaldığı anlaşılmaktadır. O halde öncelikle karar tarihinden sonra yürürlüğe giren 6360 sayılı Kanun uyarınca Şanlıurfa İlinin Büyükşehir Belediyesi kapsamına alındığı göz önünde alınarak Şanlıurfa Büyükşehir Belediyesi davaya dahil edilmek suretiyle taraf koşulu sağlanmalı, bundan sonra yukarıda belirtilen hususlar göz önüne alınarak bir karar verilmelidir. Mahkemece bu hususlar göz ardı edilerek, dosya kapsamına uymayan gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, davalı Hazine ve davalı B.. B.. vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden Belediyeye iadesine,

25.09.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/871, Karar No: 2019/1664, Tarih: 26.02.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/871 E.  ,  2019/1664 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 30.12.2010 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu yaralanan sigortalıya bağlanan peşin sermaye değerli gelirin rücuan tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunu'nun 21. maddesidir.

Dosya kapsamı incelendiğinde, meydana gelen iş kazası nedeniyle, Adana Çalışma ve İş Kurum İl Müdürlüğünce düzenlenen 26.04.2011 tarihli raporda; davalının %50, sigortalının %50 oranında kusurlu olduğunun belirtildiği, yargılama safhasında alınan 11.12.2013 tarihli bilirkişi raporunda, davalının %70, sigortalının %30 oranında kusurlu olduğu, çelişki üzerine alınan 30.05.2014 tarihli bilirkişi raporunda ise davalının ve sigortalının %50 kusurlu olduğunun belirtilmesi üzerine mahkemece, %50 kusur oranı üzerinden karar verildiği anlaşılmış ise de; 11.12.2013 ve 30.05.2014 tarihli bilirkişi raporlarındaki kusur ve aidiyet oranlarının belirlenmesinde dikkate alınan kriterlerin aynı olması ile 11.12.2013 tarihli bilirkişi raporundaki belirlenen ve kusur oranlarının oluşa daha uygun olduğu söz konusu rapordaki belirlemelerde; ....kaza; tahtaları keserken meydana geldiği, şerit testerenin operasyon nokta koruyucusu bulunmadığı, işveren kazazedeyi iş güvenliği konusunda yeterince eğitmediği, kişisel koruyucu vermediği, kazazedenin tecrübeli olduğuna gövenerek yapılan işi denetlemediği işi tamamen kazazedenin insiyatifine bıraktığı, hususları dikkate alındığında ise davalı işverenin %70 oranında kusurlu olduğu ve iş kazası olayına daha uyğun olduğu gözetilip bu çerçevede karar verilmesi gereğinin gözetilmemesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/18537, Karar No: 2012/9433, Tarih: 17.04.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/18537 E.  ,  2012/9433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Avukat olan sanığın, yaşları küçük olan şüphelilere CMK.nun 150.maddesi uyarınca müdafii olarak görevlendirilmesine karşın, Üsküdar Cumhuriyet Başsavcılığının 2007/5524 sayılı hazırlık soruşturmasına her hangi bir mazeret bildirmeksizin katılmayarak, görevini savsadığı anlaşıldığından; eylemin, kişilerin mağduriyetlerine ve kamu zararına yol açıp açmadığı tartışılıp açıklanarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yasal olmayan gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve O Yer C.Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 17.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10695, Karar No: 2022/4905, Tarih: 04.04.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/10695 E.  ,  2022/4905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazının incelenmesine gelince;

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 116/2-4, 31/3. maddelerindeki iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 66/1-e, 66/2, ve 67/4. maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık asli dava zamanaşımı süresinin, karar tarihi olan 03/05/2016 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 04/04/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11459, Karar No: 2010/4248, Tarih: 03.06.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/11459 E.  ,  2010/4248 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma, reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve şartlı tehdit suçlarından sanık ...’in yapılan yargılanması sonunda; şartlı tehdit suçundan beraetine, kaçırıp alıkoyma suçundan şikayetten vazgeçme nedeniyle kamu davasının düşmesine ve reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan mahkümiyetine dair, ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 01.12.2005 gün ve 2004/655 Esas, 2005/583 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi katılanlar vekili ve sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi;

Mağdureye velayeten kendisine asaleten müdahilliğine karar verilen ...’ın şikayetinden vazgeçmediği gibi vekilinin tüm hükümleri de temyiz ettiği anlaşıldığından sanık hakkında kurulan bütün hükümlerin incelenmesine karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanığa yüklenilen şartlı tehdit ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarının kanunda öngörülen cezalarının üst sınırı itibariyle 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddesine göre 5 yıllık asli zamanaşımına tabi olduğu, sanığın sorgusunun yapıldığı 19.04.2005 tarihi ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında şartlı tehdit ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarından açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

Sanık hakkında reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Hükümden sonra 25.02.2006 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren, Anayasa Mahkemesi'nin 23.11.2005 gün ve 2005/103-89 sayılı kararıyla 5237 sayılı TCK.nun 104/2. maddesinin iptal edilmiş olması ve suç tarihi itibariyle 18 yaşı içinde bulunan mağdurenin 23.05.2005 günlü dilekçesi ve 04.10.2005 tarihli duruşmada alınan beyanında sanık hakkında şikayetçi olmaması nedeniyle, iddia ve kabule göre reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 104/1. maddesi kapsamında olup takibinin şikayete tabi olması karşısında sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK.nun 73/4 ve CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca düşmesine karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekilinin ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14456, Karar No: 2013/13325, Tarih: 10.10.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/14456 E.  ,  2013/13325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, arsa paylarının yeniden tespiti ve el atmanın önlenmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı, davaya konu ve kat mülkiyetine tabi taşınmazda arsa paylarının hatalı tespit edildiğini belirterek arsa paylarının yeniden belirlenmesini, davalı tarafından ortak yerlere yapılan el atmanın önlenmesi ve eski hale getirilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

1-El atmanın önlenmesi ve eski hale getirme davası yönünden;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,

2-Bağımsız bölümlerin arsa paylarının düzeltilmesi davası yönünden;

Davada bağımsız bölümlere özgülenen arsa paylarının düzeltilmesi de istenilmiştir. Kat Mülkiyeti Yasasının 3. maddesi hükmüne göre, bağımsız bölümlere özgülenmiş olan arsa paylarının, kat irtifakının ya da kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerleri ile oranlı olup olmadığının açıkça saptanması gerekir. Bu inceleme yapılırken bağımsız bölümlerden herbirine özgülenen arsa payının o bölümlerin değerinde sonradan oluşan çoğalma veya azalmanın dikkate alınmaması, herbir bağımsız bölümün değerlerinin ve dolayısıyla özgülenmesi gereken arsa paylarının belirlenmesinde bağımsız bölümlerin nev'i, konumu (cephesi, katı v.s) ile büyüklüklerinin gözönünde tutulması, buna göre dava konusu edilen bağımsız bölümlerin tapuda yazılı arsa payları ile saptanacak olan arsa payları arasında bir oransızlık bulunması halinde davanın kabulü gerekir. Dosya kapsamından kat mülkiyetine geçiş tarihi olan 04.06.1974 tarihinde bağımsız bölümlerin değerinde ve dolayısıyla arsa paylarının tespitinde dikkate alınmayan bu nedenle arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenler ortaya konulmadığı gibi davacıya ait bağımsız bölümün önceki maliki olan babası kat mülkiyetinin kurulması işlemine katılmış arsa paylarının düzenlenmesi işlemine de karşı çıkmamıştır. Açıklanan nedenlerle arsa payı düzeltimi davasının reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/42593, Karar No: 2017/17376, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/42593 E.  ,  2017/17376 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/892, Karar No: 2018/8795, Tarih: 12.09.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/892 E.  ,  2018/8795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, Davanın Reddi

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre;

I-Davanın reddi yönünden verilen karar hakkında yapılan incelemede;

Sanık hakkında beraat kararı verilmediği, davanın reddi kararı verilmesine karşın sanık lehine vekalet ücretine hükmedilemeyeceği gözetilmeksizin yazılı şekilde vekalet ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu sebeple yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, bozma sebebi 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, vekalet ücretine yönelik kısım hükümden tamamen çıkartılarak, başkaca yönleri kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye kısmen uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Sanık hakkında verilen mahkumiyet kararına yönelik yapılan incelemede;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre;

1-5237 sayılı TCK'da cezaların içtimasına yer verilmediği halde, sanık hakkında hükmolunan hapis cezasından çevrili adli para cezası ile doğrudan verilen adli para cezasının toplanmasına karar verilmesi,

2-Sanık hakkında verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasının bir gün karşılığı belirlenirken 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kabule göre;

1-5237 sayılı TCK'da cezaların içtimasına yer verilmediği halde, sanık hakkında hükmolunan hapis cezasından çevrili adli para cezası ile doğrudan verilen adli para cezasının toplanmasına karar verilmesi,

2-Sanık hakkında verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasının bir gün karşılığı belirlenirken 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 12/09/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.