muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/22832, Karar No: 2013/18557, Tarih: 27.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/22832 E.  ,  2013/18557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ... vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 13/06/2005 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ... vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 13/06/2005 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, Cumhuriyet Savcısı ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,27.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/958, Karar No: 2018/2341, Tarih: 12.02.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/958 E.  ,  2018/2341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ücret alacağı farkı, yıllık izin ücreti, şua izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılardan T.C. ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı Bakanlığa ait hastanede alt işveren işçisi ve röntgen teknisyeni olarak çalışırken haksız şekilde işten çıkarıldığını iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret farkı, yıllık izin ücreti ve şua izni ücretinin ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.C. ... vekili, davacının kendi çalışanları olmayıp müvekkili Kurumun taşeronunda çalıştığını, idarenin Hastane olması nedeniyle uğraş konuları olan sağlık işleri dışındaki hizmetleri Kamu İhale Yasasına göre uzman firmalara ihale ederek yaptırdığını, hastane yönetiminin 506 sayılı Yasanın 87. maddesi anlamında asıl işveren olmayıp ihale makamı konumunda olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, sorumluluğun T.C. ...'nda olduğunu, işçilerin işe alımından çıkışına kadar ki süreç içinde her türlü tasarrufun hastane yönetiminin elinde olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yargılama Süreci ve Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece verilen ilk hükümde, iş sözleşmesinin ihale süresi bitiminde haksız olarak feshedildiği sonucuna varılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, verilen bu hüküm davacı ve davalı T.C. Sağlık Bakanlığının temyizi üzerine Dairemizin 15.06.2015 tarihli ilamı ile bozulmuştur.

Mahkemece, bozma sonrası davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı Bakanlık vekili tarafından tekrar temyiz edilmiş ve Dairemiz tarafından yapılan temyiz incelemesi sonucunda 30.05.2016 tarihli ilam ile ikinci kez bozulmuştur.

Bozma ilamında "...Somut uyuşmazlıkta Dairemizin bozma ilamından önceki yargılama safahatında alınan bilirkişi raporunda haftalık 30 saati geçen çalışma yönünden "Işına Maruz Kalma Alacağı" olarak hesaplanan bedelin bozmadan sonra yerel Mahkemece şua izni adı altında hüküm altına alınması doğru değildir. Zira, o raporda yapılan hesap, haftalık fazla çalışma hesabı olup, şua izni hesabı değildir.

Yerel Mahkemece Dairemizin bozma ilamı doğrultusunda şua izni talebi ile ilgili olarak bilirkişiden ek rapor alınmaksızın, bozmadan önce alınan ve esasen fazla mesai hesabı yapan rapordaki miktarı şua izni olarak hüküm altına alınması hatalı olup, bozma gereği yerine getirilmediği'' belirtilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak şua izni ücreti için alınan ek bilirkişi raporu değerlendirilerek, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Yerel Mahkemece Dairemizin bozma ilamı doğrultusunda şua izni talebi ile ilgili olarak bilirkişiden ek rapor alınmaksızın, bozmadan önce alınan ve esasen fazla mesai hesabı yapan rapordaki miktarı şua izni olarak hüküm altına alınması hatalı olup, bozma gereği yerine getirilmediği'' belirtilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak şua izni ücreti için alınan ek bilirkişi raporu değerlendirilerek, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı Bakanlık vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dava tarihinin 08/10/2010 olmasına rağmen gerekçeli karar başlığında 23/06/2016 olarak yazılması Mahkemesi tarafından her zaman düzeltilebilecek maddi hata kabul edildiğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere göre, davalı T.C. ...'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3-Mahkemece, 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olan davalı Bakanlığa harç yüklenmesi hatalı olup bozma sebebi ise de bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün, 6100 sayılı Yasanın geçici 3/2 maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'un 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

F) Sonuç:

Hüküm fıkrasının 6 ve 8 numaralı bentlerinin hükümden çıkartılarak, yerlerine;

“6-Davalı Bakanlık harçtan muaf olduğundan Bakanlık aleyhine harca hükmedilmesine yer olmadığına,

Alınması gereken 785,41 TL harçtan peşin alınan 432,05 TL harcın mahsubu ile 353,36 TL bakiye karar harcının davalı ... Grup Taah. Tur. Hiz. Ltd. Şti'nden tahsili ile Hazineye gelir kaydına,

8-Davacının yaptığı harçlar hariç toplam 533,00 TL yargılama giderinin kabul ve red oranları göz önüne alınarak 238,78 TL'sinin davalılardan müştereken ve müteselsilen, davacının yatırdığı 432,05 TL peşin harcın davalı ... Grup Taah. Tur. Hiz. Ltd. Şti.'nden tahsili ile davacıya ödenmesine, aynı gerekçe ile davalı T.C. ... tarafından yapılan 157,00 TL yargılama giderinin 86,66 TL sinin de davacıdan alınıp davalı T.C. ...'na verilmesine, artan giderin üzerlerinde bırakılmasına, karar kesinleştiğinde artan avansın iadesine," bentlerinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.02.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6805, Karar No: 2018/3974, Tarih: 23.05.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/6805 E.  ,  2018/3974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm sanıklar ... ve ... savunmanları tarafından duruşmalı olarak da temyiz edilmekle;

Sanıklar ..., ... ve savunmanları duruşma gününden usulen haber edildikleri halde geçerli mazeretleri bulunmadan duruşmaya gelmedikleri anlaşılmakla, adı geçen sanıklar yönünden duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

24.11.2015 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararına göre TCK'nın 53. madde uygulamasının infazda gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanıklar ..., ... ve savunmanları ile sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 23/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5735, Karar No: 2016/3656, Tarih: 02.03.2016

**2. Ceza Dairesi         2015/5735 E.  ,  2016/3656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ... hakkında hükmolunan cezanın tür ve süresine göre müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı Yasanın 8.maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CYUY.nın 318.maddesi gereğince istem gibi REDDİNE karar verilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

08/07/2010 tarih ve 2009/345 – 2010/480 sayılı ilk hükümde sanıklar hakkında, TCK 142/2-b maddesi uyarınca “suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesinde kullanılan araçlar, suçun işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, faillerin güttüğü amaç ve saikleri göz önünde bulundurularak takdiren 3'er yıl hapis cezası” ile cezalandırılmalarına karar verildiği ve hüküm sanık ... müdafii ve sanık ... tarafından temyiz edildiği halde, bozmadan sonra temel ceza tayin edilirken, “TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesinde kullanılan araçlar, suçun işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, failin güttüğü amaç , saik, çalınan altınların değeri (“çalınan altınların değeri” ibaresi

ilk hükümde yer almasa da, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı kapsamında değerlendirilmeli) göz önünde bulundurularak takdiren teşdiden 3'er yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına” şeklinde aynı gerekçeyle bu kez cezanın alt sınırından uzaklaşılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 02/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7094, Karar No: 2014/9463, Tarih: 01.04.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/7094 E.  ,  2014/9463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/01/2014

NUMARASI : 2013/930-2014/7

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Şikayetçi 3.kişi vekili müvekkiline İİK'nun 89. maddesi uyarınca gönderilen 1. haciz ihbarnamesine süresinde itiraz ettiklerini, buna rağmen 2. ve 3. haciz ihbarnamelerinin gönderilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, ayrıca 2. haciz ihbarnamesine de itiraz ettiklerini, bu nedenle de 3. haciz ihbarnamesinin gönderilemeyeceğini, 2. haciz ihbarnamesinin 1. haciz ihbarnamesine aykırı olarak düzenlendiğini, 1. haciz ihbarnamesinde borçlu olarak gösterilmeyen kişilerin 2. haciz ihbarnamesinde borçlu olarak bildirildiğini belirterek 2. ve 3. haciz ihbarnamelerinin iptalini talep etmiş, mahkemece, 2. haciz ihbarnamesine şikayetçi tarafından süresinde itiraz edildiği, bu nedenle kesinleşmiş alacak bulunmadığından 3. haciz ihbarnamesinin gönderilemeyeceği gerekçesiyle haciz ihbarnamelerinin iptaline karar verilmiştir.

İİK'nun 89. maddesinin 1, 2 ve 3. fıkralarına göre; “Hamiline ait olmıyan veya cirosu kabil bir senetle müstenit bulunmıyan alacak veya sair bir talep hakkı veya borçlunun üçüncü şahıs elindeki taşınır bir malı haczedilirse icra memuru; borçlu olan hakiki veya hükmi şahsa bundan böyle borcunu ancak icra dairesine ödiyebileceğini ve takip borçlusuna yapılan ödemenin muteber olmadığını veya malı elinde bulunduran üçüncü şahsa bundan böyle taşınır malı ancak icra dairesine teslim edebileceğini, malı takip borçlusuna vermemesini, aksi takdirde malın bedelini icra dairesine ödemek zorunda kalacağını bildirir (Haciz ihbarnamesi). Bu haciz ihbarnamesinde, ayrıca 2, 3 ve 4'üncü fıkra hükümleri de üçüncü şahsa bildirilir.

Üçüncü şahıs; borcu olmadığı veya malın yedinde bulunmadığı veya haciz ihbarnamesinin tebliğinden önce borç ödenmiş veya mal istihlak edilmiş veya kusuru olmaksızın telef olmuş veya malın borçluya ait olmadığı veya malın kendisine rehnedilmiş olduğu veya alacak borçluya veya emrettiği yere verilmiş olduğu gibi bir iddiada ise, keyfiyeti, haciz ihbarnamesinin kendisine tebliğinden itibaren yedi gün içinde icra dairesine yazılı veya sözlü olarak bildirmeye mecburdur.

Üçüncü şahıs; borcu olmadığı veya malın yedinde bulunmadığı veya haciz ihbarnamesinin tebliğinden önce borç ödenmiş veya mal istihlak edilmiş veya kusuru olmaksızın telef olmuş veya malın borçluya ait olmadığı veya malın kendisine rehnedilmiş olduğu veya alacak borçluya veya emrettiği yere verilmiş olduğu gibi bir iddiada ise, keyfiyeti, haciz ihbarnamesinin kendisine tebliğinden itibaren yedi gün içinde icra dairesine yazılı veya sözlü olarak bildirmeye mecburdur.

Üçüncü şahıs, haciz ihbarnamesinin kendisine tebliğinden itibaren yedi gün içinde itiraz etmezse, mal yedinde veya borç zimmetinde sayılır ve kendisine gönderilen haciz ihbarnamesine süresinde itiraz etmediği, bu nedenle de malın yedinde veya borcun zimmetinde sayıldığı ikinci bir ihbarname ile bildirilir. Bu ikinci ihbarnamede ayrıca, üçüncü şahsın ihbarnamenin kendisine tebliğinden itibaren yedi gün içinde ikinci fıkrada belirtilen sebeplerle itirazda bulunması, itirazda bulunmadığı takdirde zimmetinde sayılan borcu icra dairesine ödemesi veya yedinde sayılan malı icra dairesine teslim etmesi istenir. İkinci ihbarnameye süresi içinde itiraz etmeyen ve zimmetinde sayılan borcu icra dairesine ödemeyen veya yedinde sayılan malı icra dairesine teslim etmeyen üçüncü şahsa onbeş gün içinde parayı icra dairesine ödemesi veya yedinde sayılan malı teslim etmesi yahut bu süre içinde menfi tespit davası açması, aksi takdirde zimmetinde sayılan borcu ödemeye veya yedinde sayılan malı teslime zorlanacağı bildirilir. Bu bildirimi alan üçüncü şahıs, icra takibinin yapıldığı veya yerleşim yerinin bulunduğu yer mahkemesinde süresi içinde menfi tespit davası açtığına dair belgeyi bildirimin yapıldığı tarihten itibaren yirmi gün içinde ilgili icra dairesine teslim ettiği takdirde, hakkında yürütülen cebri icra işlemleri menfi tespit davası sonunda verilen kararın kesinleşmesine kadar durur. Bu süre içinde 106'ncı maddede belirtilen süreler işlemez. Bu davada üçüncü şahıs, takip borçlusuna borçlu olmadığını veya malın takip borçlusuna ait olmadığını ispat etmeye mecburdur. Üçüncü şahıs açtığı bu davayı kaybederse, mahkemece, dava konusu şeyin (Değişik ibare:02.07.2012 - 6352 S.K./18. mad) yüzde yirmisinden aşağı olmamak üzere bir tazminata mahkum edilir. Bu fıkraya göre açılacak menfi tespit davaları maktu harca tabidir.”

Somut olayda şikayetçiye 1. haciz ihbarnamesi 26.07.2013 tarihinde tebliğ edilmiş olup, 7 günlük yasal süre dolduktan sonra 20.08.2013 tarihinde yapılan itiraz süresinde değildir. Bu nedenle 2.haciz ihbarnamesi gönderilmesinde bir usulsüzlük yoktur. Ancak 1. haciz ihbarnamesinde borçlu olarak gösterilmeyen C. H. ve M. Y.nın 2. haciz ihbarnamesinde borçlu H Ö S.Hiz. Ve T. M.. Tic. Ltd Şti'nin yanında borçlu olarak belirtilmesi, dolayısıyla 1. haciz ihbarnamesine aykırı olarak 2. haciz ihbarnamesi düzenlenmesi doğru değildir. Ayrıca 2. haciz ihbarnamesi 11.09.2013 tarihinde tebliğ edilmiş olup, şikayetçi vekili anılan ihbarnameye 17.09.2013 tarihinde itiraz ettiklerini beyan etmişse de, takip dosyasındaki söz konusu itiraz dilekçesinde icra müdürünün havalesinin bulunmadığı, ancak şikayetçi vekilinin mahkeme dosyasına sunduğu itiraz dilekçesi fotokopisinde “17.09.2013 teslim aldım .143980” ibaresinin yazılı olduğu ve altında imza bulunduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda mahkemece, öncelikle 1. haciz ihbarnamesinde borçlu olarak gösterilmeyen, ancak 2. haciz ihbarnamesinde borçlu olarak bildirilen kişilerin isimlerinin 2. haciz ihbarnamesinden çıkartılarak söz konusu ihbarnamenin düzeltilmesine karar verilmesi, 2. haciz ihbarnamesine ilişkin itiraz dilekçesinin kimin tarafından ve ne zaman alındığının tespit edilmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 01/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.