muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9413, Karar No: 2015/7949, Tarih: 24.02.2015

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanununun 41 inci maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir (Yargıtay 9.HD. 18.11.2008 gün 2007/32717 E, 2008/31210 K.).

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K .).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda, İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre davacının tanık beyanına göre tüm yıl boyunca 08:00-20:00 saatleri arasında ve ayda iki hafta tatilinde çalıştığı kabul edilerek fazla çalışma ve hafta tatili ücretinin hüküm altına alındığı anlaşılmakta ise de aynı gün temyiz incelemesi yapılan Burhaniye Asliye Hukuk Mahkemesi'nin E:2012/750, K:2014/43 sayılı dosyasında işyerinde Mayıs ve Ekim ayları arasında işyerinde hafta tatili verilmediği diğer dönemde ise işçilere ayda iki hafta tatili kullandırıldığı, Mayıs – Ekim ayları arasındaki yaz döneminde 08:00-20:00 saatleri arasında, kış dönemi olan Kasım ve Nisan ayları arasında ise 08:00-18:00 saatleri arasında çalışma yaptığı kabul edilmiştir.

Mahkemece fazla çalışma ve hafta tatili ücreti hesabında çalışma düzeninin yaz ve kış dönemi ayrımı yapılmaksızın hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibar edilerek karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13607, Karar No: 2012/1465, Tarih: 15.02.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/13607 E.  ,  2012/1465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı davalı adına kayıtlı 197 ada 10 parsel sayılı taşınmazın bir kısmının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını ileri sürüp, bu kısmın tapusunun iptalini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bilirkişi raporuna göre dava konusu parselin kıyı kenar çizgisi içerisinde kalmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı temsilcisi tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacı temsilcisinin temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 15.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2923, Karar No: 2013/2326, Tarih: 13.02.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/2923 E.  ,  2013/2326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 1) Sanıklar ... ve ... için:

a) Resmi nitelikteki sahte evrakı kullanmak suçu nedeniyle:

Lehe olduğu değerlendirilen 765 sayılı TCK.nun 342/1, 80, 59/2. maddeleri gereğince 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası ile ayrı ayrı cezalandırılmalarına. Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına.

b) Nitelikli dolandırıcılık suçu nedeniyle:

5237 sayılı TCK.nun 158/1-e-son, 43/1, 168/2, 62/1, 52/2, 52/4. maddeleri gereğince sanığın 1 yıl 15 gün hapis cezası ve 4.320 TL adli para cezası ile ayrı ayrı cezalandırılmalarına. Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına.

2) Sanıklar ... ve ... için:Resmi Belgede Sahtecilik suçundan cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açılmış ise de ; atılı suçu işlediklerine dair cezalandırılmalarına yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği, atılı suçu işledikleri hususunun sabit olmadığı anlaşıldığından CMK 223/2-e-son maddesi gereğince beraatlerine,

Sanık ... Uras müdafilerinin vaki duruşmalı inceleme isteminin hükmolunan cezasının süresine göre koşulları bulunmadığından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 318. maddesi gereğince REDDİNE karar verilip incelenerek gereği görüşüldü.

I-Sanıklar ... ve ... haklarında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet kararlarına yönelen sanıklar müdafilerinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “nitelikli dolandırıcılık” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

II-Cumhuriyet savcısının sanıklar ... ve ... haklarında resmi belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet ve Cumhuriyet savcısı ve katılan kurum vekilinin sanıklar ... ve ... haklarında resmi belgede sahtecilik suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde gelince:

II-Cumhuriyet savcısının sanıklar ... ve ... haklarında resmi belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet ve Cumhuriyet savcısı ve katılan kurum vekilinin sanıklar ... ve ... haklarında resmi belgede sahtecilik suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde gelince:

1-03.04.2006 tarihli iddianameyle sanıklar ... ve ... haklarında sadece “nitelikli dolandırıcılık” suçundan dava açıldığı halde; ayrıca resmi belgede sahtecilik suçundan da hüküm kurulduğu, nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarının bağımsız suçlar olup, birinin diğerine dönüşmeyeceği ve hükmün konusunun iddianamedeki fiil olduğu gözetilmeden ve bu hususta ek iddianame de düzenlettirilmeden iddianame kapsamı dışına çıkılarak dava açılmayan resmi belgede sahtecilik suçlarından hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK.nun 225. maddesine muhalefet edilmesi,

2-Doktor olan sanıklar ... ve ...' nun eczacı ve yardımcıları tarafından temin edilen hastaları görmeden ve muayene etmeden veya hastalıkları ile bağlantısı olmayan pahalı ilaçları yazarak ve protokol kaydı da bulunmayan sahte reçeteler düzenlediklerinin iddia olunması, ...' nün 01.07.2004 gün ve 3 sayılı teftiş raporunda; doktor olan sanıklardan ...' in hastalar ..., ... ve ... adına düzenlediği 13 adet reçetenin protokol kayıtlarının bulunmadığı ve bu sanığın ..., ..., ..., ..., ..., ...'i, diğer sanık ... Mısırlıoğlunun ise; hastalardan ... ve ...' i muayene etmeden bu kişiler adına yaklaşık 50 adet reçeteyi sahte olarak düzenlediklerinin tespit edilmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi açısından; öncelikle suça konu reçete asıllarının getirtilmesi, teftiş raporunda adı geçen adlarına reçete düzenlenen ve müfettişe verdikleri ifadelerinde muayene olmadıklarını beyan eden ancak kovuşturma aşamasında dinlenmeyen ..., ..., ..., ..., ...' nın dinlenerek reçeede adı geçen doktora muayene olup olmadıklarının ve reçetelerin muhteviyatındaki ilaçların eczaneden eksiksiz olarak alıp almadıklarının, reçetelerdeki imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, suça konu reçetelerin ilgili (adı geçen) doktorlara gösterilerek reçetelerdeki yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığı sorularak gerektiğinde reçetelerdeki yazı ve imzalar üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılması gerektiğinde reçetelerde belirtilen teşhislere ilişkin sağlık raporu ve tetkik evrakları getirtilerek reçetelerde yazılan ilaçların miktar ve doz bakımından teşhislere uygun olup olmadığının da bilirkişilere tespit ettirilmesinden sonra, suça konu reçete asıllarında tahrifat veya ilave yapılıp yapılmadığının, ilave yapılmışsa mühür veya imzaya ilişkin mahkemece gözlem yapılarak aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının belirlenmesinden sonra sonucuna göre toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanıklar ... ve ...' nun hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekili ile Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün belirtilen sebepten dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.02.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1600, Karar No: 2025/1671, Tarih: 04.03.2025

**8. Ceza Dairesi         2023/1600 E.  ,  2025/1671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1855 E., 2023/496 K.

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama, iftira

HÜKÜM :Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER :Mağdur sanık ..., sanık ...

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Ret, Onama

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 06.03.2023 tarihli kararının mağdur sanık ..., sanık ... tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 293/2. maddesinde yer alan ''Hüküm, temyiz eden Cumhuriyet Savcısına veya ilgililere gerekçesiyle birlikte açıklanmamışsa; hükmün temyiz edildiğinin bölge adliye mahkemesince öğrenilmesinden itibaren gerekçe, yedi gün içinde tebliğ edilir.'' 5271 sayılı Kanun'un 294/1. maddesinde yer alan "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve yine aynı Kanun'un 295. maddesinde yer alan "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanık ... yüzüne karşı verilen hükme yönelik 5271 sayılı Kanun'un 291. maddesinde belirtilen 15 günlük yasal süre içerisinde temyiz dilekçesi sunduğu ancak temyiz dilekçesinde gerekçe belirtilmediği, gerekçeli kararın ve tebligatın ihtarat içermediği anlaşıldığından, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarih ve 2019/9. MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanık ...' in, tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanunu'nun 295/1. maddesi fıkrası uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve sanık ...'in süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, oy birliğiyle, 04.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2615, Karar No: 2021/9765, Tarih: 04.11.2021

**11. Ceza Dairesi         2019/2615 E.  ,  2021/9765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

A) Sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde:

Sanığa yüklenen “2010 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanığın sorgusunun yapıldığı 18.07.2013 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağan dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

B) Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafisinin temyizinin incelenmesinde:

Sanık hakkında “2009 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, suça konu faturaların gerçek bir ticari ilişkiye dayandığını beyan etmesi karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1) Faturaları düzenleyen mükellefler hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

2) Aynı mükellefler hakkında ilgili takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise dosyaların getirtilerek incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

3) Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturaları düzenleyen mükelleflere ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları düzenleyen mükelleflerin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi, faturaları düzenleyen mükellefler ile kullanan mükellefin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

4) Kabule göre de;

a) Sahte fatura kullanma ve sahte fatura düzenleme suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, her iki suçun birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeden, temyize konu kararın gerekçesinde sanığın sahte fatura kullandığı ve bu şekilde yüklenen suçu işlediği kabul edilmesine karşın, sahte fatura düzenleme suçundan hüküm kurulması,

4) Kabule göre de;

a) Sahte fatura kullanma ve sahte fatura düzenleme suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, her iki suçun birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeden, temyize konu kararın gerekçesinde sanığın sahte fatura kullandığı ve bu şekilde yüklenen suçu işlediği kabul edilmesine karşın, sahte fatura düzenleme suçundan hüküm kurulması,

b) Aynı takvim yılında farklı vergi türleri ve/veya beyanname dönemlerinde sahte fatura kullanılması halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği, sahte fatura kullanma suçunda suç tarihinin, sahte faturalar hangi vergi türünde kullanılmışsa bu vergiye göre sunulması gereken son beyanname tarihi olduğu dikkate alınarak; suça konu faturaların hangi vergi türü/türlerinde kullanıldığının katılan idareden sorulması, faturaların kullanılması nedeniyle düzenlenen vergi inceleme raporlarının getirtilip incelenmesi, buna göre suç tarihinin belirlenmesi ve zincirleme suç hükümlerinin uygulama koşullarının oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

c) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 04.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9337, Karar No: 2014/8358, Tarih: 26.05.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/9337 E.  ,  2014/8358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/12/2013

NUMARASI : 2011/646-2013/668

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait, davalıya kasko sigorta sözleşmesi ile sigortalı aracın tek taraflı trafik kazası sonucu hasarlandığını ve yapılan başvuruya rağmen davalı tarafından hasar bedelinin ödenmediğini bildirerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere ikame araç verilmemesi nedeniyle uğranılan 100,00 TL ikame araç bedeli ve 27.100,00 TL kasko sigorta bedelinin kaza tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı sigorta şirketi vekili, davalı aracının kiralık araç olarak kullanıldığı halde hususi kullanım biçiminde beyan edildiğini ve araç üzerinde rehin hakkı bulunduğunu belirtip, hasar miktarına itiraz ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre dava konusu aracın davacının oğlu tarafından kiralık araç faaliyetinde kullanıldığı yönünde kanaat oluşması ve aracın kiralama işinde kullanıldığının davalı sigorta şirketine bildirilmemiş olması nedeniyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kasko sigorta poliçesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Davacıya ait aracın davalı şirkete kasko sigorta poliçesi ile sigortalı olduğu ve araçtaki hasarın poliçe yürürlük süresi içinde meydana geldiği uyuşmazlık konusu değildir.

Mal sigortaları türünden olan Kasko Sigortası Genel Şartlarının teminat kapsamını belirleyen A.1.maddesine göre, gerek hareket ve gerekse durma halinde iken sigortalının veya aracı kullananın iradesi dışında aracı ani ve harici etkiler neticesinde sabit veya hareketli bir cismin çarpması veya aracın böyle bir cisme çarpması, müsademesi, devrilmesi, düşmesi, yuvarlanması gibi kazalar ile 3.kişilerin kötüniyet ve muziplikle yaptıkları hareketler, aracın yanması, çalınması veya çalınmaya teşebbüsü sonucu oluşan maddi zararların bu tür sigortanın teminatı kapsamında olduğu anlaşılmaktadır.