muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/36621, Karar No: 2017/17407, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/36621 E.  ,  2017/17407 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11792, Karar No: 2012/29632, Tarih: 04.10.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/11792 E.  ,  2012/29632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanıkta ele geçen bıçağın 03.01.2010 tarihli ekspertiz raporu ile 6136 sayılı Yasanın 4. maddesi kapsamında yasak nitelikte olmadığının belirlenmesi karşısında, oluşa göre de sanığın söz konusu bıçağı sırf saldırı amacı ile taşıdığının kanıtlanamaması dikkate alınarak atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de; suç tarihi itibariyle, 5728 sayılı Yasanın 158. maddesi ile değişik 6136 sayılı Yasanın 15/4. madde ve fıkrası hükmüne göre, sanık hakkında adli para cezası tercih edilmesine göre TCK'nun 52/1 madde ve fıkrası uyarınca asgari haddin 5 birim gün olduğu gözetilmeden, uygulama yeri bulunmayan doğrudan adli para cezasına hükmolunması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 04.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7780, Karar No: 2024/3469, Tarih: 16.04.2024

**12. Hukuk Dairesi         2023/7780 E.  ,  2024/3469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı vekili, icra mahkemesine başvurusunda, takip dışı (3. kişi) davalı Taşçı Yapı Cam Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'ne gönderilen haciz ihbarnamesine itiraz edildiğini, haciz ihbarnamesine itirazın haksız olduğunu ileri sürerek, 89/4. maddesi uyarınca tazminata hükmedilmesini ve İİK'nın 338. maddesi gereğince şirket yetkilisi sanığın cezalandırılmasını talep ettiği, mahkemece sanığın beraatine ve tazminat davasının reddine karar verilmesi üzerine davacı tarafın istinaf yoluna başvurduğu ve Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar verildiği, kararın davacı vekili tarafından tazminat yönünden temyiz edildiği görülmektedir.

2004 sayılı İİK’nın 89. maddesinin 1. ve 2. fıkralarında; “Hamiline ait olmayan veya cirosu kabil bir senetle müstenit bulunmayan alacak veya sair bir talep hakkı veya borçlunun üçüncü şahıs elindeki taşınır bir malı haczedilirse icra memuru; borçlu olan hakiki veya hükmi şahsa bundan böyle borcunu ancak icra dairesine ödeyebileceğini ve takip borçlusuna yapılan ödemenin muteber olmadığını veya malı elinde bulunduran üçüncü şahsa bundan böyle taşınır malı ancak icra dairesine teslim edebileceğini, malı takip borçlusuna vermemesini, aksi takdirde malın bedelini icra dairesine ödemek zorunda kalacağını bildirir. Bu haciz ihbarnamesinde, ayrıca 2, 3 ve 4. fıkra hükümleri de üçüncü şahsa bildirilir. Üçüncü şahıs; borcu olmadığı veya malın yedinde bulunmadığı veya haciz ihbarnamesinin tebliğinden önce borç ödenmiş veya mal istihlak edilmiş veya kusuru olmaksızın telef olmuş veya malın borçluya ait olmadığı veya malın kendisine rehnedilmiş olduğu veya alacak borçluya veya emrettiği yere verilmiş olduğu gibi bir iddiada ise, keyfiyeti, haciz ihbarnamesinin kendisine tebliğinden itibaren yedi gün içinde icra dairesine yazılı veya sözlü olarak bildirmeye mecburdur." hükmüne yer verilmiştir.

Kanun hükmünde yer alan tazminatın konusu, haciz ihbarnamesine karşı üçüncü kişinin gerçeğe aykırı beyanda bulunması sebebiyle takip alacaklısının uğradığı zarardır. Bu davada, üçüncü kişinin gerçeğe aykırı beyanda bulunduğunu davacı takip alacaklısı ispat etmelidir. Üçüncü kişinin beyanının aksi, İİK'nın 68. maddesinde sayılan belgelere bağlı olmaksızın her türlü delille ispat edilebilir. Anılan maddenin açık hükmü gereğince; icra mahkemesince, genel hükümlere göre yargılama yapılarak sonuca gidilmelidir.

İİK'nın 89/4. maddesine dayalı olarak açılan tazminat davasında, tarafların göstereceği deliller, ticari defterler ve kayıtlar üzerinde bilirkişi incelemesi yapılarak, ihbarnamenin tebliğ tarihi itibariyle, borçlunun, üçüncü kişiden istenebilir, kesin nitelikte bir alacağının mevcut olup olmadığı genel hükümler çerçevesinde belirlenir, diğer bir ifade ile anılan maddeye göre tazminata hükmedilebilmesi için, borçlunun, haciz ihbarnamesinin üçüncü kişiye tebliği tarihi itibariyle, üçüncü kişi nezdinde kesinleşmiş, haczedilebilecek muaccel bir alacağının bulunması zorunludur.

Dava dosyasının incelenmesinde; 21.12.2020 ve 04.02.022 tarihli kök ve ek bilirkişi raporlarında; davalı 3. kişi Taşçı Yapı Cam Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'nin ticari defterleri ile banka dekontlarının incelendiği, asıl borçlu Rota Kasman Teknik Hırdavat San. ve Tic.Ştd.Şti'nin ticari defterlerinin incelenmediği görülmüştür.

Somut olayda, 3. kişi Taşçı Yapı Cam Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'nin, dava dışı borçlu Rota Kasman Teknik Hırdavat San. Ve Tic.Ltd.Şti'ne, haciz ihbarnamesinin tebliğ tarihi itibariyle kesinleşmiş ve muaccel bir borcunun bulunup bulunmadığının tespiti için öncelikle taraflar arasında cari hesap ilişkisinin olup olmadığı tespit edilerek, her iki tarafa ait tüm ticari defter ve belgeler ile 2019 yılına ait ticari defterlerle birlikte, banka hesapları, dekontlar ile belgeler (Fatura, Çek, Hakediş, Teminat Mektubu, Avansla ödemeleri, Banka dekontları vb. evrakların) üzerinde karşılaştırmalı olarak bilirkişi incelemesi yaptırılıp, haciz ihbarnamesinin tebliğ tarihi itibariyle borçlunun davalı 3. şahıstan kesinleşmiş ve muaccel bir alacağının olup olmadığının net olarak tespit edilerek sonucuna göre hukuki durumun tayin ve takdiri gerekirken, borçlu şirkete ait ticari defterler incelenmeksizin düzenlenen yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak, İlk Derece Mahkemesince, davanın reddi yönünde hüküm tesisi ve Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Davacının temyiz itirazlarının kabulü ile yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin 22.12.2022 tarih, 2022/3859 Esas ve 2022/5579 Karar sayılı kararının KALDIRILMASINA ve İstanbul Anadolu 12. İcra Ceza Mahkemesinin 08.11.2022 tarih ve 2019/633 Esas, 2022/284 Karar sayılı kararının BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 16.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14392, Karar No: 2012/687, Tarih: 12.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/14392 E.  ,  2012/687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmazlara ev ve sera yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde keşif yapılıp taşınmazın niteliği belirlenmek suretiyle sanığın bina yapmak suretiyle tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu yerin belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve yapım tarihide araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 12.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6904, Karar No: 2006/9739, Tarih: 03.07.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/6904 E.  ,  2006/9739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : HAZİNE - BELEDİYE BAŞKANLIĞI

MÜDAHİL : ORMAN YÖNETİMİ

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 12/10/2003 gün ve 5015- 6908 sayılı bozma kararında özetle; "Davanın kısmen kabulüne ilişkin karar dairece onanmıştır. Bu kez Hazine kararın düzeltilmesini istemektedir. Orman raporunda (A)=11830 m2 olarak açıklanmış, ... bilirkişi raporunda gerekçe gösterilmeksizin 11935 m2'ye çıkarılmıştır. Mahkemece bu çelişki üzerinde durulup ek rapor alınmamıştır. Yeniden yapılacak keşifte infaza elverişli kroki düzenlettirilmeli, sonuç çerçevesinde karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davacının davasının reddine, müdahil Orman Yönetiminin davasının kabulüne, (A)=11830 m2 ve (B)=5629 m2'lik bölümlerinin orman niteliği ile Hazine adına tesciline, (C) ve (D) ile gösterilen taşınmazlar 140 ve 137 parsel sayılı tapulu taşınmaz içinde kaldığından reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tescil niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, çekişmeli taşınmazlara bitişik ve yakın komşu olan bir çok taşınmaz hakkında açılan tescil davalarında verilen kararların Dairece yapılan temyiz incelemesi sırasında, 1987 - 1990 yılları arasında yapılan keşiflerde dava konusu yerlerin kimsenin zilyetliğinde olmayan dağlık-taşlık ve çalılık yerler olarak gösterildiği, keşif tarihleri ve davanın açıldığı tarih gözönünde bulundurulduğunda taşınmazlar üzerinde davacı taraf zilyetliğinin kazandırıcı zamanaşımı süresinde ulaşmadığı bir yana, taşınmazların yakın tarihli amenajman haritalarında da bozuk baltalık orman olarak gözüktüğü ve bu nitelikteki taşınmazın zilyetlikle de kazanılacak yerlerden olmadığı, uzman orman bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda, memleket haritasında ve ... fotoğraflarında biri birinin devamı olup, aynı nitelikte bulunan ve taşınmazların yüksek eğimli bölümlerinin

orman sayılan ve ormanın devamı ve orman bütünlüğü içinde kabul edilmesi gereken düşük eğimli bölümlerinin ise orman sayılmayan yerlerden olduğunun belirtilmesinin açık çelişki olduğu ve mahkemece bilirkişi raporuna bu nedenle değer verilmeyerek taşınmazın orman niteliğinde Hazine adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 03/07/2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6871, Karar No: 2022/2331, Tarih: 15.02.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/6871 E.  ,  2022/2331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında “ 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan açılan kamu davasında; sanığın kullandığı faturaları düzenleyenlerden Yasemin Kışlacık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan Küçükçekmece 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.01.2016 tarih, 2011/26 Esas ve 2016/35 Karar sayılı mahkumiyet kararının kesinleştiği, ayrıca 15.02.2022 tarihinde incelenen Dairemizin 2021/2415 Esas sayılı, İstanbul 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/1024 Esas ve 2015/509 Karar sayılı ilamında sahte fatura düzenleyen....’un 2010 takvim yılında sahte fatura düzenlediği tespit edilmekle; sanık ...’ın suçunun sabit olduğuna ilişkin Mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiş ve 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA, 15.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/260, Karar No: 2014/4684, Tarih: 26.02.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/260 E.  ,  2014/4684 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bakırköy 15. İş Mahkemesi

Tarihi : 25/12/2012

Numarası : 2011/1192-2012/709

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri arafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Davacı temyizi yönünden; Davacı vekili temyiz yoluna başvurduktan sonra vekaletnamesindeki yetkisine dayanarak, 25.02.2013 tarihli dilekçe ile temyiz isteminden vazgeçmiş olduğundan temyiz talebinin feragattan REDDİNE.

2-Davalının temyizi yönünden; Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

3-Davacı, davalı işyerinde 8.3.1996 tarihinden iş akdinin evlilik sebebiyle feshettiği, 16.07.2010 tarihine kadar davalı işyerinde kesintisiz olarak çalıştığını, ileri sürerek kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti, genel tatil ücreti hafta tatili ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının işe başlama tarihinin 03.07.2003 tarihi olduğunu, 06.08.2010 tarihinde işyerinden ayrıldığını, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının 08/03/1996 - 14/03/2010 tarihleri arasında 14 yıl 4 ay 6 gün hizmet süresinin bulunduğunun kabulüyle hafta tatili ücreti dışındaki isteklerin kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının çalışma süresi uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı Yasanın 71. maddesinde onbeş yaşını doldurmamış çocukların çalıştırılmalarının yasak olduğu, ancak ondört yaşını doldurmuş ve ilköğretimini tamamlamış olan çocukları, bedensel, zihinsel ve ahlaki gelişmelerine ve eğitimine devam edenlerin okullarına devamlarına engel olmayacak şekilde hafif işlerde çalıştırılabilecekleri bildirilmiştir.

Davacı 08.03.1996 tarihinde işe girdiğini, iddia etmiş, bu husus davacı tanıkları tarafından doğrulanmıştır. Ancak davacının 01.09.1984 doğumlu olduğu dikkate alındığında bu iddia ettiği tarihte yaşı 12’nin altındadır. Dolayısı ile bu tarihteki çalışması o dönemde yürürlükte bulunan 1475 sayılı Yasa kapsamında bir çalışma olarak kabul edilemez. Davacı o dönemde olsa olsa çırak olarak çalıştırılmıştır.

4857 sayılı Kanunun 71. Maddesi uyarınca 14 yaşını tamamladığı tarihten itibaren işçi olarak çalıştığı kabul edilip davacının hak ettiği işçilik alacaklarının buna göre hesaplanması gerekirken tüm süre üzerinden işçilik alacaklarının kabulü hatalıdır.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

4857 sayılı Kanunun 71. Maddesi uyarınca 14 yaşını tamamladığı tarihten itibaren işçi olarak çalıştığı kabul edilip davacının hak ettiği işçilik alacaklarının buna göre hesaplanması gerekirken tüm süre üzerinden işçilik alacaklarının kabulü hatalıdır.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz talebinin feragattan REDDİNE, davalının temyiz itirazlarının kabulüne, temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 26.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6662, Karar No: 2014/7608, Tarih: 15.09.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/6662 E.  ,  2014/7608 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasından dolayı yerel mahkemece verilen yukarıda gün ve sayılı hükmün; Dairemizin 07/11/2013 gün ve 2013/6427 E. 2013/9774 K. sayılı ilâmıyla onanmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davacı Hazine vekili ile davalı gerçek kişi vekili tarafından taşınmazın (B) harfi ile gösterilen bölümüne yönelik olarak kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya içindeki tüm belgeler incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında 49 parsel sayılı 40.319,01 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle bağ niteliği ile davalı adına tespit edilmiştir.

Davacı Hazine, taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır.

Mahkemece davanın kabulü ile dava konusu taşınmazın kadastro tespitinin iptaliyle Hazine adına tesciline karar verilmiş; davalı vekili tarafından hüküm temyiz edilmekle, önce onama kararı verilmiş, davalı vekilinin karar düzeltme talebi üzerine Dairenin 19.06.2012 gün ve 2012/7031 E. - 9332 K. sayılı kararı ile zilyetliğin yeniden araştırlması yönünde bozulmuştur.

Yargıtay bozma kararı sonrası mahkemece davanın kısmen kabulüne, çekişmeli 7097 ada 49 parsel sayılı taşınmazın tespitinin iptali ile fen ve orman bilirkişisinin rapor ve krokisinde (A) harfiyle gösterilen 15.348,53 m2'lik kısmın aynı ada ve parsel numarası ile davalı adına tapuya kayıt ve tesciline, aynı raporda (B) harfi ile gösterilen 24.970,47 m²'lik kısmın aynı ada son parsel numarası verilmek suretiyle adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı taraf vekilleri tarafından temyizi üzerine Dairenin 07/11/2013 gün ve 2013/6427 E. 2013/9774 K. sayılı ilâmıyla ''Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA,'' karar verilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede, orman kadastrosu ve 2/B madde uygulamaları 15/01/2000 tarihinde, 6831 sayılı Kanunun 9. maddesinin beşinci fıkrasında düzenlenen düzeltme çalışmaları ise 07/10/2010 kesinleşmiştir.

1- Davacı Hazine vekili; Onama kararının usûl ve kanuna uygun olmadığı gerekçesiyle onama kararının kaldırılarak yerel mahkeme kararının karar düzeltme yoluyla bozulmasını istemiştir.

Karar düzeltme dilekçesinde değinilen hususlar temyiz aşamasında da ileri sürülmüştür. Dairemiz kararı, karar düzeltme dilekçesinde değinilen hususlara cevap teşkil edecek nitelikte olduğu gibi, usûl ve kanuna da uygun bulunduğundan davacı vekilinin karar düzeltme istemlerinin reddi gerekmiştir.

1- Davacı Hazine vekili; Onama kararının usûl ve kanuna uygun olmadığı gerekçesiyle onama kararının kaldırılarak yerel mahkeme kararının karar düzeltme yoluyla bozulmasını istemiştir.

Karar düzeltme dilekçesinde değinilen hususlar temyiz aşamasında da ileri sürülmüştür. Dairemiz kararı, karar düzeltme dilekçesinde değinilen hususlara cevap teşkil edecek nitelikte olduğu gibi, usûl ve kanuna da uygun bulunduğundan davacı vekilinin karar düzeltme istemlerinin reddi gerekmiştir.

2- Davalı gerçek kişi vekili; çekişmeli taşınmazın adına tescil edilen (B) harfi ile gösterilen bölümünde farklı adet ve sayıda meyve ağaçları bulunduğu ve taşınmazın 50 yılı aşkın zilyetlik ve tasarruflarında olduğu gerekçesiyle kararın düzeltmesini istemiştir.

Davalı gerçek kişi vekilinin, taşınmazın mülkiyetine ilişkin olarak karar düzeltme dilekçesinde değinilen hususlar temyiz aşamasında da ileri sürülmüştür. Dairemiz kararı, karar düzeltme dilekçesinde değinilen hususlara cevap teşkil edecek nitelikte olduğu gibi, usûl ve kanuna da uygun bulunduğundan davalı gerçek kişi vekilinin işin esasına ilişkin karar düzeltme istemlerinin reddi gerekmiştir.

Ancak; hükme dayanak alınan ziraat bilirkişinin düzenlediği 10/12/2012 tarihli rapor ile Dairenin 2.6.2014 gün ve 2014/1838-5966 sayılı iade kararı sonucunda düzenlenen 10.07.2014 tarihli ek rapordan anlaşılacağı üzere çekişmeli taşınmazın Hazine adına tescil edilen (B) harfiyle gösterilen bölümü üzerinde; 2-3 yaşlarında 195 adet ceviz ağacı, 10-15 yaşlarında 4 adet bağ omcası, 25-30 yaşlarında 24 adet eski bağ omcası, 8-10 yaşlarında 5 adet kiraz ağacı, 20-25 yaşlarında 1 adet badem ağacı, 25-30 yaşlarında 4 adet badem ağacının mevcut olduğu belirtilmiştir.

3402 sayılı Kanunun 19. maddesinin ikinci paragrafı bağlamında taşınmaz üzerindeki muhdesatın belirlenerek kütüğün beyanlar hanesinde zilyedi yararına şerh verilmesi gerekeceğinden bu hususun gözardı edilmesi doğru değilse de usûl ekonomisi yönünden bu yanılgının giderilmesi hükmün bozulmasını ve yeniden yargılamayı gerektirmediğinden yerel mahkeme kararının muhdesata yönelik olarak düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: 1- Yukarıda (1) numaralı bentde açıklanan nedenlerle; davacı Hazine vekilinin, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanunun 442. maddesi uyarınca takdiren 228,00.- TL para cezasının Hazineden alınmasına,

2- Yukarıda (2) numaralı bentde açıklanan nedenlerle; davalı gerçek kişi vekilinin, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirine uymayan taşınmazın mülkiyetine ve işin esasına ilişkin karar düzeltme isteğinin REDDİNE,