muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/26611, Karar No: 2016/12900, Tarih: 09.06.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/26611 E.  ,  2016/12900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1- TCK’nın 128. maddesinde düzenlenen ve Anayasanın 36. maddesiyle de güvence altına alınan iddia ve savunma dokunulmazlığı; şahısların yargı mercileri veya idari makamlar nezdinde, serbestçe ve hiçbir endişenin etkisi altında kalmaksızın haklarını özgürce iddia edebilmeleri veya kendilerini savunabilmeleri imkanının sağlanmasını ifade eder. Eğer böyle bir hak olmazsa, iddia ve savunma serbestçe yapılamayacak ve söylenmesi gereken, cezai yaptırıma maruz kalma korkusuyla ifade edilemeyeceğinden, yapılan yargılama sonucunda hedeflenen, “gerçeğe ulaşma” ve “adaletin gerçekleşmesi” de söz konusu olamayacaktır.

Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere; iddia ve savunma hakkının kullanılması bağlamında, kişiler açısından somut isnat ifade eder nitelikte maddi vakıaların ortaya konulması ya da kişilerle ilgili olumsuz değerlendirmelerde bulunulması mümkündür. Bu somut isnatlar veya olumsuz değerlendirmeler, iddia ve savunma hakkının kullanılmasıyla ilişkilendirilememesi durumunda, hakaret ve hatta iftira suçu oluşturur.

İddia ve savunma kapsamında, kişilerle ilgili olarak bulunulan somut isnatların gerçek olması ve yapılan olumsuz değerlendirmelerin somut vakıalara dayanması gerekir. Keza, bulunulan somut isnatların veya yapılan olumsuz değerlendirmelerin uyuşmazlıkla ilişkili olması lazımdır ancak, uyuşmazlığın çözümü açısından faydalı olması aranmamalıdır.

Somut uyuşmazlıkla bağlantılı olmayan isnatlar gerçek olsa bile iddia ve savunma dokunulmazlığının varlığından bahsedilemez. Keza, somut vakıalara dayansa dahi uyuşmazlıkla alakası olmayan olumsuz değerlendirmeler açısından iddia ve savunma hakkının kullanılması söz konusu değildir.

Somut olayda; sanığın, başka bir olay nedeniyle yargılandığı ...Sulh Ceza Mahkemesindeki 2011/89 Es. Sayılı davada, kendisine mahkumiyet hükmü veren mağdur hakim hakkıda Cumhuriyet Başsavcılığına verdiği şikayet dilekçesinde geçen sözlerinin, TCK'nın 128. maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığı ve hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yerinde görülmeyen gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

2- 5275 sayılı Kanunun 108/2. maddesine aykırı biçimde en ağırı yerine birden fazla mahkumiyetin tekerrüre esas alınması,

3- TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin düzenlemenin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,

Kabule göre de;

2- 5275 sayılı Kanunun 108/2. maddesine aykırı biçimde en ağırı yerine birden fazla mahkumiyetin tekerrüre esas alınması,

3- TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin düzenlemenin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki isteme uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09.06.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10154, Karar No: 2014/12975, Tarih: 22.09.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/10154 E.  ,  2014/12975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Maden Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/11/2013

NUMARASI : 2013/6-2013/172

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de gereği yerine getirilmemiştir.

Şöyle ki;

Bozma ilamında belirtildiği gibi dava konusu ... ada 16 parsel sayılı 2.897.67 metrekarelik taşınmazın kamulaştırılmaksızın el atılan 668.37 metrekarelik kısmında bulunan meyve ağaçlarının cins ve miktarı belirlenerek ağaçların bu bölüme kapama bahçe niteliği verip vermeyeceği tespit edilip kapama bahçe niteliği verdiğinin anlaşılması halinde dekar başına ortalama verimi, üretim gideri ve toptan satış fiyatı dikkate alınarak metrekare değeri bulunup buna göre değerlendirme yapılması gerekirken ve mahkemece bu konuda bozma ilamına uyulduğu halde kamulaştırmasız el atılan kısımdaki değil taşınmazın tamamındaki ağaçlar dikkate alınarak hesaplama yapılması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/395, Karar No: 2022/399, Tarih: 02.06.2022

**Ceza Genel Kurulu         2018/395 E.  ,  2022/399 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Sanık ...’ın; suç işlemek amacıyla örgüt kurma ve yönetme suçundan TCK’nın 220/1, 62, 53 ve 58/9. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, örgüt faaliyeti kapsamında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan TCK’nın 188/3-4-5, 43/1, 62, 61/7, 52/2-4, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 30 yıl hapis ve 150.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, taksitlendirmeye, hak yoksunluğuna ve mahsuba, sanık ...’ın; suç işlemek amacıyla örgüt kurma ve yönetme suçundan TCK’nın 220/1, 62, 53 ve 58/9. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, örgüt faaliyeti kapsamında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan TCK’nın 188/3-4-5, 43/1, 62, 61/7, 52/2-4, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 30 yıl hapis ve 56.240 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, taksitlendirmeye, hak yoksunluğuna ve mahsuba, sanıklar ... ve ...’ın; uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan TCK’nın 188/3-4, 62, 52/2-4, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis ve 20.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, taksitlendirmeye, hak yoksunluğuna ve mahsuba, sanıklar ..., ... ve ...’ün; uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan TCK’nın 188/3-4, 62, 52/2-4, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis ve 10.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, taksitlendirmeye, hak yoksunluklarına ve mahsuba ilişkin ... 8. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 06.03.2015 tarihli ve 124-64 sayılı, sanıklar ..., ..., ... ve ... yönünden resen de temyize tabi olan hükümlerin Cumhuriyet savcısı ile sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 10.03.2016 tarih ve 17287-2307 sayı ile;

"...Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a- Sanıklar ..., ... ve ...'ün araçları ile nakledip 11.07.2008 tarihinde yapılan operasyon öncesi belirlenemeyen bir yere götürdükleri iddia ve kabul olunan iki kutunun içerisindeki maddenin uyuşturucu olup olmadığının tespit edilemediği, kendilerinde herhangi bir uyuşturucu veya uyarıcı madde ele geçirilemediği tüm dosya kapsamından anlaşılan sanıkların mahkumiyetlerini gerektirir kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, yüklenen suçtan beraatleri yerine mahkumiyetlerine karar verilmesi,

a- Sanıklar ..., ... ve ...'ün araçları ile nakledip 11.07.2008 tarihinde yapılan operasyon öncesi belirlenemeyen bir yere götürdükleri iddia ve kabul olunan iki kutunun içerisindeki maddenin uyuşturucu olup olmadığının tespit edilemediği, kendilerinde herhangi bir uyuşturucu veya uyarıcı madde ele geçirilemediği tüm dosya kapsamından anlaşılan sanıkların mahkumiyetlerini gerektirir kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, yüklenen suçtan beraatleri yerine mahkumiyetlerine karar verilmesi,

b- Kendilerinde herhangi bir uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçmeyen sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...'un; savunmalarının aksine, haklarında verilen mahkûmiyet hükümleri onanarak kesinleşen diğer sanıklar da ele geçirilen eroin maddeleri ile ilgileri olduğuna ya da bu sanıkların uyuşturucu madde ticareti yapma suçuna iştirak ettiklerine, sanıklar ... ve ...'ın suç işlemek için davaya konu örgütü kurup yönettiklerine dair somut olay ve olgularla örtüşmeyen telefon konuşmaları ile sanık ... yönünden başkaca delillerle desteklenmeyen fiziki takip tutanakları dışında kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden yüklenen suçlardan beraatleri yerine mahkûmiyetlerine karar verilmesi” isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 27.01.2017 tarih ve 172-10 sayı ile direnme kararı vererek sanıkların önceki hükümler gibi mahkûmiyetlerine karar vermiştir.

Direnme kararına konu ve sanıklar ..., ..., ... ve ... yönünden resen de temyize tabi olan bu hükümlerin de Cumhuriyet savcısı ile sanıkların müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.04.2018 tarihli ve 22368 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesiyle dosya, 6763 sayılı Kanun'un 36. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 307. maddesi uyarınca Özel Daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 20. Ceza Dairesince 28.06.2018 tarih ve 3890-3010 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanıklar ... ve ... hakkında suç işlemek amacıyla örgüt kurma ve yönetme ile örgüt faaliyeti kapsamında uyuşturucu madde ticareti yapma, sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçlarının sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkin ise de Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 27. maddesi uyarınca öncelikle; hükümler kurulmadan önce usulüne uygun olarak Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki görüşünün alınıp alınmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

İncelenen dosya kapsamından;

Yerel Mahkemece verilen mahkûmiyet hükümlerinin Özel Dairece, sanıklar ... ve ... hakkında suç işlemek amacıyla örgüt kurma ve yönetme ile örgüt faaliyeti kapsamında uyuşturucu madde ticareti yapma, sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçlarının sübut bulmadığı gerekçeleriyle bozulmasından sonra sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... ile sanıklar müdafilerinin hazır bulundukları 17.06.2016 tarihli ve sanıklar ... ve ... ile sanıkların müdafilerinin hazır bulundukları 27.01.2017 tarihli oturumlarda Özel Daire bozma ilamına ilişkin olarak Cumhuriyet savcısı, sanıklar müdafileri ile sanıklardan diyeceklerinin sorulduğu, Cumhuriyet savcısından esas hakkındaki görüşü sorulmadan ve hazır bulunan sanıklara esasa ilişkin savunma yapma imkânı tanınmadan duruşmaya son verilip direnme kararına konu hükümlerin kurulduğu anlaşılmaktadır.

Ceza muhakemesinin amacı olan somut gerçeğin ortaya çıkarılması için delillerin duruşmada ortaya konulmasından sonra, bu delillerden sonuç çıkarma, yani tartışma safhası başlamaktadır. Böylece ortaya konulan delillerle ilgili taraflara 5271 sayılı CMK'nın 216/1. maddesinde belirtilen sıraya göre söz hakkı verilecek ve tartışma imkânı sağlanacaktır.

Delillerin tartışılmasında hazır bulunan taraflardan kimin hangi sıra ile söz alacağı, cevap haklarını nasıl kullanacakları ve duruşmanın en son kimin sözü ile bitirileceğine ilişkin CMK'nın "Delillerin tartışılması" başlıklı 216. maddesi;

"1) Ortaya konulan delillerle ilgili tartışmada söz, sırasıyla katılana veya vekiline, Cumhuriyet savcısına, sanığa ve müdafiine veya kanunî temsilcisine verilir.

2) Cumhuriyet savcısı, katılan veya vekili, sanığın, müdafiinin veya kanunî temsilcisinin açıklamalarına; sanık ve müdafii ya da kanunî temsilcisi de Cumhuriyet savcısının ve katılanın veya vekilinin açıklamalarına cevap verebilir.

3) Hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir." şeklinde düzenlenmiş iken, 25.08.2017 tarihli ve 30165 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 694 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmündeki Kararname'nin 148. maddesi ile üçüncü fıkraya "Bu aşamada zorunlu müdafiin hazır bulunmaması hükmün açıklanmasına engel teşkil etmez." cümlesi eklenmiştir.

3) Hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir." şeklinde düzenlenmiş iken, 25.08.2017 tarihli ve 30165 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 694 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmündeki Kararname'nin 148. maddesi ile üçüncü fıkraya "Bu aşamada zorunlu müdafiin hazır bulunmaması hükmün açıklanmasına engel teşkil etmez." cümlesi eklenmiştir.

Buna göre; delillerin tartışılmasında ilk önce söz katılana veya vekiline, daha sonra Cumhuriyet savcısına ve en son olarak da sanığa ve müdafisine veya kanunî temsilcisine verilir. Görüldüğü üzere kanun koyucu, önce iddia, daha sonra da savunma makamında bulunan kişilerin söz alıp görüşlerini açıklaması gerektiğini kabul etmiştir. Cumhuriyet savcısı, katılan veya vekili, sanığın, müdafisinin veya kanuni temsilcisinin açıklamalarına; sanık ve müdafisi ya da kanuni temsilcisi de Cumhuriyet savcısının ve katılanın veya vekilinin açıklamalarına cevap verebilir. Bu kurallar tez (iddia) ile antitezin (savunmanın) çatışmasıyla sonuca (karara) ulaşılan bir sürecin karşılığı olan muhakeme sonunda sağlıklı bir karara ulaşabilmenin gerekli ve zorunlu şartıdır.

Esasen inceleme konumuza ilişkin 1412 sayılı CMUK’nın 251. ve 5271 sayılı CMK’nın 216. maddeleri benzer şekilde düzenlenmiş olmalarına rağmen her iki Kanunda da, Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki mütalaasının ne şekilde olacağına ilişkin bir düzenleme bulunmamaktadır. Ancak ceza yargılaması kurallarının her konuyu ayrıntısıyla düzenlemesi beklenmemelidir. Bu nedenle usul yasalarının düzenlemediği alanlar kişi hak ve özgürlüklerine aykırı olmamak ve yasanın ruhuna uygun olmak koşuluyla yorum ve kıyasla doldurulmakta ve bu uygulamalar benimsendikçe teamüle dönüşmektedir. Uygulamada esas hakkındaki görüşün mahkûmiyet yönünde olması durumunda, uygulanması talep edilen yasa ve maddelerinin açıkça belirtilmesi yerleşik ve benimsenmiş bir yöntemdir.

Öte yandan, iddia makamının esasa ilişkin görüşünü anlaşılır ve açık bir biçimde sunmasının savunma hakkının kullanılmasıyla da ilintili olduğunda kuşku yoktur. Zira sağlıklı bir savunma ancak sağlıklı bir iddia üzerine oturtulabilir.

Kamusal iddia makamını temsil eden Cumhuriyet savcısı, karar verilmeden önce, toplanan kanıtlara göre esasa ilişkin görüşünü açık ve anlaşılır bir biçimde ve eğer görüşü mahkûmiyete ilişkin ise mevzuatta yer alan yasa ve maddelerini de göstermek suretiyle açıklamak zorundadır.

Kamusal iddia makamını temsil eden Cumhuriyet savcısı, karar verilmeden önce, toplanan kanıtlara göre esasa ilişkin görüşünü açık ve anlaşılır bir biçimde ve eğer görüşü mahkûmiyete ilişkin ise mevzuatta yer alan yasa ve maddelerini de göstermek suretiyle açıklamak zorundadır.

Bu konuda öğretide; "İddia makamı, muhakeme boyunca, mütalaa mahiyetindeki hükümleri ile hâkime ışık tutacak, muhakemede tez ileri sürüp sentez elde edilmesine çalışacaktır… Savcılık son kararın nasıl olması gerektiği hakkındaki görüşünü esas hakkındaki mütalaası ile açıklayacak ve artık şüphesi kalmayıp mahkûmiyet kararı verilmesini düşünüyorsa o zaman, sanığın cezalandırılmasını isteyecektir… Tartışma sadece maddi meseleye taalluk etmez; muhakeme hukuki meseleyi de çözeceğinden, bu mesele hakkındaki görüşler de iddiada yer alacaktır." (Prof. Dr. Nurullah Kunter, Ceza Muhakemesi Hukuku, Beta Yayınları, 9. bası, ..., ....193, 936-937); "Ceza muhakemesi hükmünün kollektif olması gerekmesi sebebiyle, savcının son soruşturma safhasının sonuç çıkarma devresinde düşüncelerini bildirmesi yani esas hakkındaki mütalâasının serd etmesi, vazgeçilmez bir zarurettir. Diğer ilgililerin bir şey söylemeksizin işi mahkemenin kararına terk etmeleri mümkün görülebilmekle beraber, savcı bakımından böyle bir şey söz konusu olamaz; savcı her halde en son iddialarını söylemelidir. Bu itibarla, savcılık talep veya iddia durumunda olduğu konularda keyfiyeti hâkime (veya hâkimin takdirine) bıraktığını beyan ile yetinemez... Savcının esas hakkındaki mütalâasının alınması mecburî olmakla beraber, yargıcın bu ödevini yerine getirmekten kaçınan savcıyı zorlamak yetkisi bulunmadığından, bu gibi hallerde son kararın esas hakkındaki mütalâa alınmadan verilebilmesi de kabul edilmektedir. Ancak böyle bir durum ceza muhakemesi hükmünün kollektif olmasına engel teşkil edeceğinden, yargıç veya mahkeme başkanı hiç olmazsa makamın başı olan savcıya müracaat edebilmeli ve esas hakkındaki mütalâasını vermeyi red eden yardımcı yerine bir başkasının duruşmaya çıkarılmasını talep edebilmelidir… Esas hakkındaki mütalaanın sadece sübuta yani maddi meseleye değil, hukuki meseleye de taalluk etmesi gerekir. Muhakemenin aynı zamanda hukuki meseleyi de halletmek zorunda olması, savcının bu konudaki düşüncelerini de bildirmesini gerektirmektedir." (Dr.Selahattin Keyman, Ceza Muhakemesinde Savcılık, Sevinç Matbaası, ..., 1970, ....258-262) şeklinde görüşler bulunmaktadır.

Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki mütalaasının alınmasından sonra yine CMK’nın 216. maddesinde yer alan sıralama gözetilerek taraflara söz hakkı tanınacağından, Cumhuriyet savcısının, davanın esasına ilişkin görüşü alınmaksızın ve hazır bulunan sanığa esas hakkında savunma yapma imkânı tanınmaksızın hüküm kurulması, ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri olan savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Bu açıklamalar ışığında ön sorun değerlendirildiğinde;

Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki mütalaasının alınmasından sonra yine CMK’nın 216. maddesinde yer alan sıralama gözetilerek taraflara söz hakkı tanınacağından, Cumhuriyet savcısının, davanın esasına ilişkin görüşü alınmaksızın ve hazır bulunan sanığa esas hakkında savunma yapma imkânı tanınmaksızın hüküm kurulması, ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri olan savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Bu açıklamalar ışığında ön sorun değerlendirildiğinde;

Yerel Mahkemece verilen hükümlerin Özel Dairece bozulmasından sonra, sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... ile sanıklar müdafilerinin hazır bulundukları 17.06.2016 tarihli ve sanıklar ... ve ... ile sanıkların müdafilerinin hazır bulundukları 27.01.2017 tarihli oturumlarda Özel Daire bozma ilamına ilişkin olarak Cumhuriyet savcısı, sanıklar müdafileri ile sanıklardan diyeceklerinin sorulduğu, Cumhuriyet savcısından esas hakkındaki görüşü sorulmadan ve hazır bulunan sanıklara esasa ilişkin savunma yapma imkânı tanınmadan duruşmanın bitirildiği ve direnme kararına konu hükümlerin kurulduğu dosyada;

Kamusal iddia makamını temsil eden Cumhuriyet savcısı, esas hakkındaki görüşünü açık ve anlaşılır bir biçimde ve uygulanması talep edilen yasa ve maddelerini de göstermek suretiyle açıklamak zorunda olduğundan, somut olayda 17.06.2016 ve 27.01.2017 tarihli oturumlarda Cumhuriyet savcısı tarafından beyan edilen ve CMK’nın 216. maddesinin 1. fıkrası uyarınca duruşmada ortaya konulan delille yönelik olan "Usul ve yasaya uygun bulunan Yargıtay bozma ilamına uyulması talep olunur." şeklindeki sözlerin esas hakkında mütalaa olarak geçerli ve yeterli kabul edilmesi olanağı bulunmamaktadır. Dolayısıyla Yerel Mahkemece Cumhuriyet savcısının esasa ilişkin görüşü alınmadan direnme kararına konu mahkûmiyet hükümlerinin kurulduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, söz konusu usule aykırılık nedeniyle Yerel Mahkemenin sanıklar hakkında kurduğu direnme kararına konu hükümlerinin, Cumhuriyet savcısından esas hakkındaki görüşü alınmadan ve hazır bulunan sanıklara esasa ilişkin savunma yapma imkânı tanınmadan yargılamaya son verilip hüküm tesis ve tefhim edilmesi isabetsizliğinden, diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle;

1- ... 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.01.2017 tarihli ve 172-10 sayılı direnme kararına konu hükümlerin, Cumhuriyet savcısından esas hakkındaki görüşü sorulmadan ve hazır bulunan sanıkların esasa ilişkin savunmaları tespit edilmeden yargılamanın bitirilmesi isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 02.06.2022 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12315, Karar No: 2011/12363, Tarih: 11.10.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/12315 E.  ,  2011/12363 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Yağı ve Emek Yem.San.Tic....vek.Av... ile davalı ... Teks.San....vek.Av... arasında görülen dava hakkında ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 26.04.2010 gün ve 96-167 sayılı hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 29.03.2011 gün ve 10915-4038 sayılı ilamına karşı davacı vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 38.20.-TL harç ve takdiren 185.00.-TL.para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 11.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14786, Karar No: 2013/15558, Tarih: 11.12.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/14786 E.  ,  2013/15558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

3194 sayılı İmar Kanununun 16. maddesi gereğince dava konusu taşınmazların aynen bölünerek paylaştırılması halinde teknik bilirkişi tarafından düzenlenen ifraz projesinin gönderilerek taşınmaz Belediye veya mücavir alan hudutları içerisinde ise "Belediye Encümeniden" karar alınmak suretiyle İmar Yasası ve Yönetmeliğine göre bölüşmenin (taksimin) mümkün olup olmadığının sorulması gerekmektedir.

Dairemizin 12.09.2013 tarihli 2013/9687 Esas, 2013/11442 Karar sayılı mahalline iade kararı ile 04.10.2011 tarihli ifraz krokisi gönderilerek onay makamı olan "Belediye Encümeninden" taksimin mümkün olup olmadığı hususunda karar alınması istenmiş ise de Dairemizin mahalline iade kararının gereğinin tam olarak yerine getirilmediği, mahkemece Belediye Başkanlığına taksimin mümkün olup olmadığı şeklinde müzekkere yazıldığı ve Belediye Encümeni yerine Plan Proje Müdürlüğü tarafından ifraz projesinin uygun olduğunun bildirildiği görülmüştür.

Bu defa mahalline iade kararımız daha dikkatli okunarak yeni bir yazışmaya ve ihmale sebebiyet verilmeksizin 04.10.2011 tarihli ifraz krokisi müzekkere ekinde gönderilerek dava konusu taşınmazların taksiminin mümkün olup olmadığı hususunda onay makamı olan "Belediye Encümeniden" karar alınarak en kısa zamanda Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 11.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.