muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/1627, Karar No: 2025/2329, Tarih: 05.03.2025

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 04.05.2023 tarihli kararı ile; davacının ticaret meslek lisesi mezunu olduğu, davalı Kuruma bağlı işyerinde işe alındığı ve 3 aylık deneme süresinden sonra 1 (bir) üst derece ile kesin kabulünün yapıldığı, taraflar arasındaki uyuşmazlığın işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri gereğince davacının kesin kabulü esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılıp yapılmayacağı yönünde olduğu, dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden ticaret meslek liselerinin, lise muadili teknik öğrenim veren okul statüsünde olduğu gerekçesiyle davacının işe başlangıç tarihi esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılması gerektiğinin tespiti ile fark alacaklarının kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin 04.05.2023 tarihli kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin 21.12.2023 tarihli kararı ile; davalı işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre işe yeni alınan işçilerin 3 aylık deneme süresi sonunda kesin kabullerinin yapılacağı, kesin kabul yapılırken lise muadili teknik öğrenim veren okul mezunlarının 2 (iki) derece alacağının düzenlendiği, davacının işe giriş tarihinde yürürlükte olan toplu iş sözleşmesinde de aynı yönde düzenleme bulunduğu, davacının mezun olduğu okulun lise muadili teknik öğrenim veren okul olduğu ve davacının 2 (iki) derece almaya hak kazandığı, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, bu maddi ve hukuki olgulara uygun şekilde fark alacakların hesaplandığı, ileri sürülen zamanaşımı def'inin değerlendirildiği, alacaklara işletilen faiz türü ve başlangıç tarihlerinin isabetli olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Bölge Adliye Mahkemesinin 21.12.2023 tarihli kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairece, kararda yer alan mevzuat hükümleri ve yapılan değerlendirme ışığında; 6764 sayılı Kanun ile 3795 sayılı Kanun'un 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlük tarihi olan 09.12.2016 tarihinden itibaren (bu tarihten önce veya sonra ticaret meslek liselerinden mezun olunmasına bakılmaksızın) ticaret meslek lisesi mezunlarının, teknik öğrenim veren okul mezunu sayılmaları ve toplu iş sözleşmesi hükmüne göre kesin kabul esnasında ayrıca bir üst derece daha almaya hak kazandıklarının kabulü gerektiği, buna göre davanın kabulü yerinde ise de davaya karşı ileri sürülen zamanaşımı def'i gözetilerek Şubat 2016 tarihinden itibaren hesaplama yapılan bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm kurulmasının isabetsiz olduğu, davacının işe kesin kabulü esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılması gerektiği kabul edilerek 09.12.2016 tarihinden itibaren derece ve kademesi yeniden belirlenerek oluşacak sonuca göre fark ücret alacaklarının hesaplanması gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Ticaret meslek lisesinin, lise muadili teknik öğrenim veren okul sayılamayacağını,

2. Davacının ücretinin mevzuata uygun belirlendiğini, iddia ve istemlerin haksız olduğunu,

3. Faiz türü ve başlangıcının hatalı belirlendiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının, mezun olduğu ticaret meslek lisesinin lise muadili teknik öğrenim veren okul olup olmamasına göre kesin kabul esnasında 2 (iki) derece almaya ve buna bağlı olarak dava konusu fark ücret alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı ile hükmedilen faiz hususundadır.

1. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararında ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı ve bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davalı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Dairemiz bozma kararında açıkça belirtildiği üzere davacının işe kesin kabulü esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılması gerektiği ifade edilmiş olmasına rağmen, Mahkeme kararının hüküm fıkrasının (1) numaralı bendinde işe başlangıç tarihi itibarıyla 2 (iki) üst ücret derecesine intibakının yapılması gerektiğini tespitine karar verilmiş olması bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2 hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2 hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davalı tarafın İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının, hüküm fıkrasının (1) numaralı bendinde yer alan “Davacının işe başlangıç tarihi itibariyle 2 üst ücret derecesine intibakının yapılması gerektiğini tespitine” ibaresinin çıkartılarak yerine “Davacının işe kesin kabulü esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılması gerektiğinin tespitine,” ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

05.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14324, Karar No: 2012/4187, Tarih: 10.04.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/14324 E.  ,  2012/4187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/06/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakan babası R.K.'nın kız çocuklarından mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak 151 ada 5 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki 1 ve 4 nolu dükkan nitelikli bağımsız bölümleri aynı anda davalı oğullarına bedelsiz temlik ettiğini ileri sürüp, tapu kayıtlarının miras payı oranında iptali ile adına tescilini istemiştir.

Davalılar, çocukluklarından itibaren dava konusu edilen ve kuruyemiş dükkanı olarak işletilen yerlerin sigortasız çalışmalarının karşılığı olarak şükran ve minnet duyguları ile kendilerine bedeli karşılığında satıldığını bildirip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, muris tarafından yapılan satış işleminin davalı oğullarının yanında çalışmasının bir karşılığı olarak yapıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 10.04.2012 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden asil G. E. ve vekili Avukat A. Y. ile temyiz edilenler vekili Avukat N.Y.geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkin olup, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, gerek davacı G.'nün gerekse davalıların 10.10.2008 tarihinde dul olarak ölen R.'ın çocukları olduğu, R. malik olduğu dükkan nitelikli 1 no'lu bağımsız bölümü 12.3.1999 tarihinde davalı oğlu B. 4 no'lu dükkanı ise aynı akitle diğer oğlu davalı F. satış suretiyle temlik ettiği, gerek öncesinde ve gerekse mirasbırakanın ölümüne kadar her iki taşınmazı da davalılar ile birlikte işlettikleri, akitte gösterilen değer ile taşınmazların gerçek değerleri arasında aşırı ve fahiş fark bulunduğu, satış bedellerinin davalılarca mirasbırakana ödendiğinin kanıtlanamadığı, esasen davalıların temellük tarihine kadar çekişmeli yerlerde murisle birlikte hareket ederek müşterek kazançla ailelerinin gereksinimleri karşılanmak suretiyle hayatlarını ideame ettirdikleri, öte yandan, murisin İstanbul'da paylı ve müstakil olmak üzere 6 parça ve murisin babası B..'a ait olup murisin de verasette iştiraken malik olduğu Çankırı'nın ... köyünde 37 parça taşınmazda payının bulunduğu gözetilerek zengin ve varlıklı kişi olması nedeniyle mal satmaya ihtiyacının bulunmadığı hususları, yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde davalılara yapılan temliklerin gerçek manada satış olduğunu kabul etmek olanaksızdır.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek davanın reddi doğru değildir.

Davacının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.12.2011 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 900.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenlerden alınmasına, 10.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13948, Karar No: 2018/2917, Tarih: 27.02.2018

**5. Hukuk Dairesi         2016/13948 E.  ,  2018/2917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava konusu taşınmazın el atma tarihi olan 28/10/1972 tarihinde belediye imar planı içinde olup olmadığı, imar planı içinde ise konumunun ne olduğu, imar planı içinde değilse belediye veya mücavir alanı sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının, ilgili Belediye Başkanlığından sorulduktan sonra,

Alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5238, Karar No: 2019/6654, Tarih: 25.09.2019

**11. Ceza Dairesi         2019/5238 E.  ,  2019/6654 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün 01.07.2019 tarihli ve 2019/3279 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 08.07.2019 tarihli ve KYB-2019/71272 sayılı ihbarname ile;

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet suçlarından sanıklar ... ve ...'ün, 213 sayılı Kanun'un 359/a-2 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62/1. maddeleri gereğince 15 ay hapis cezası ile ayrı ayrı cezalandırılmalarına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5-6. madde ve fıkraları gereğince ayrı ayrı hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına dair Dikili Asliye Ceza Mahkemesinin 01/06/2015 tarihli ve 2013/269 esas, 2015/636 sayılı kararına karşı katılan kurum vekili tarafından yapılan itirazın reddine ilişkin Bergama Ağır Ceza Mahkemesinin 12/08/2015 tarihli ve 2015/454 değişik iş sayılı kararının "sanıklar hakkında düzenlenmiş 2010-2011 ve 2012 yıllarına ilişkin vergi tekniği raporu ve vergi suçu raporu ile 27/03/2013 tarihli rapor değerlendirme komisyon mütalaası uyarınca 2011-2012-2013 yıllarında sahte belge düzenleme suçlarından 213 sayılı Kanun'un 359/b maddesi uyarınca, defter ve belge ibraz etmeme suçundan ise 213 sayılı Kanun'un 359/a-2 maddesi uyarınca 5237 sayılı Kanun'un 44. maddesi kurallarına göre cezalandırılmaları için 26/06/2013 tarihli iddianame ile kamu davası açıldığı,

Mahkemesince yapılan kovuşturma sonunda, her iki sanık yönünden defter ve belge ibraz etmeme suçlarından 213 sayılı Kanun'un 359/a-2, 5237 sayılı Kanun'un 62 ve 5271 sayılı Kanun'un 231/5 ve 6.maddeleri uyarınca hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ve verilen kararın gerekçesinde de 5237 sayılı Kanun'un 44. maddesinde düzenlenmiş fikri içtima kurallarına atıfta bulunularak 213 Sayılı Kanun'un 359/b-2 maddesinde yazılı sahte belge düzenleme suçu işlediklerine dair kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden sanıkların sübut bulan defter ve belgeleri ibraz etmeme eylemleri nedeniyle cezalandırılmalarına karar verildiği, sahte belge düzenleme suçundan ayrıca hüküm kurulmadığı,

213 sayılı Kanun'un 359/b maddesinde düzenlenen sahte fatura düzenleme suçu ile aynı yasanın 359/a-2 maddesinde düzenlenen defter ve belgeleri ibraz etmeme suçlarının birbirinden bağımsız müstakil suçlar olup, unsurları itibariyle birbirlerine dönüşebilen suçlardan olmadığı, her iki suçun unsurlarının birbirinden tamamen farklı olduğu,

213 sayılı Kanun'un 359/b maddesinde düzenlenen sahte fatura düzenleme suçu ile aynı yasanın 359/a-2 maddesinde düzenlenen defter ve belgeleri ibraz etmeme suçlarının birbirinden bağımsız müstakil suçlar olup, unsurları itibariyle birbirlerine dönüşebilen suçlardan olmadığı, her iki suçun unsurlarının birbirinden tamamen farklı olduğu,

213 sayılı Kanun'un 359/b maddesinde tanımlanan tamamen veya kısmen sahte olarak belge düzenleme suçunun konusunun vergi kanunları uyarınca düzenlenen saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan belgeler olup davaya konu olayda da bu belgelerden faturaların dava konusu edildiği, sahte faturanın gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi düzenlenmiş gerçek bir ticari alışverişi göstermeyen faturalar olduğu, bu faturaların düzenlenmesiyle suçun oluşacağı, ayrıca bu faturaları temin edip ticari defterlerde kullanılması ve vergi kaybına sebebiyet verilmesi gerekmediği, bu belgelerin düzenlenmesi ve kullanılmasının da birbirinden bağımsız müstakil suçlar olduğu, bununla birlikte defter ve belge ibraz etmeme suçunun unsurlarının ise farklı olduğu, 213 sayılı Kanun'un 359/a-2 maddesinde düzenlenmiş suçun unsurlarına gelindiğinde mükelleflerin; varlığı noter tasdik kayıtları ve matbaa bilgilerine göre sabit olan ticari işletmede kullanılan ticari faaliyetlerin yansıtıldığı defter ve belgeleri 5 yıllık süre ile saklama, vergi denetiminde istenilmesi halinde vergi denetmenine ibraz mecburiyetinin bulunduğu, mücbir sebep olmaksızın vergi denetmeni tarafından istenilen ve verilen mehil süresi içerisinde ibraz edilmemesi halinde 213 sayılı Kanun'un 359/a-2 maddesinde düzenlenmiş defter ve belge ibraz etmeme suçunun oluşacağının açık olduğu,

Buna göre, yapılan açıklamalar karşısında sahte fatura düzenleme suçu ile defter ve belge ibraz etmeme suçları birbirinden tamamıyla farklı suçlar olup Dikili Asliye Ceza Mahkemesince bu suçların birbirine dönüşümlü suçlar olarak kabulü ile kurulan 2013/269 esas 2015/636 karar sayılı kararının yerinde olmadığı ve sanıkların 2011-2012 ve 2013 yıllarına ilişkin sahte fatura düzenleme suçundan dolayı herhangi bir hüküm kurulmadığı gözetilmeden, merciince yapılan itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Gereği Görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki istem yerinde görüldüğünden, Dikili Asliye Ceza Mahkemesi‘nin 01.06.2015 tarihli 2013/269 Esas ve 2015/636 Karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına yönelik vaki itirazın reddine dair merci Bergama Ağır Ceza Mahkemesi‘nin 12.08.2015 tarihli ve 2015/454 D.İş sayılı kararının CMK'nin 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 25.09.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6097, Karar No: 2019/8327, Tarih: 14.05.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/6097 E.  ,  2019/8327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Davanın dayanağını oluşturan 6831 sayılı Kanun'un 82. maddesi gereğince aksi kanıtlanıncaya kadar geçerli suç tutanağında sanığın evinin yanındaki açık alanda ele geçen yaş kızılçam emvali ile sanığa ait zeytin bahçesi yanındaki orman alanından kesilen kızılçam ağaçlarının kesim tarihlerinin aynı olduğunun belirtilmesi, orman bilirkişisi raporunda ele geçen emval ile ormandan kesilen kızılçam ağaçlarının kesim tarihlerinin ve kesim izlerinin aynı olduğunun, yediemine alınan emvalin ormandan kesilen kızılçam ağaçlarından elde edildiğinin tespit edilmesi, sanığın kuru odunları toplandığını savunmasına rağmen ele geçen emvalin yaş olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın ek savunma hakkı verilerek 6831 sayılı Kanun'un 91/1, 91/4. maddeleri uyarınca mahkumiyeti gerekirken yerinde görülmeyen gerekçe ile beraatine hükmedilmesi,

Kabule göre de;

Yediemine alınan suça konu emvalin müsaderesi gerekirken sanığa iadesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 14/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/36757, Karar No: 2021/4559, Tarih: 20.04.2021

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2017/36757 E.  ,  2021/4559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dolandırıcılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm O yer Cumhuriyet savcısı ve sanık vasisi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın temyiz dışı sanık ...'la birlikte, katılana ait .... Gıda Ltd Şti. isimli firmayı aradıkları ve....'de ... Tatlı isimli firmada çalıştıklarını, 100 teneke 18 litrelik yağ istedikleri, katılanın siparişleri İnegöl'de firmanın önüne malzemeleri indirdikleri, faturayı imzalatarak geri döndüklerinde sanıkların suça konu mallarla ortadan kayboldukları, bu suretle sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçunu işlediği iddia olunan olayda;

1-Sanık vasi tarafından yapılan temyiz başvurusunun incelenmesinde;

Sanık vasinin temyiz dilekçesi ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan verilen beraat hükmünü temyiz ettiği, hükmü temyizde hukuki yarar bulunmaması nedeniyle temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-O yer Cumhuriyet savcısı tarafından yapılan temyiz başvurusunun incelenmesinde;

Sanık ...'nin 16/09/2014 tarihli beyanı ile kendisini olay günü yağ almaya gönderen şahsın duruşma sırasında Eskişehir H Tipi Kapalı Cezaevinden SEGBİS yoluyla beyanları alınan sanık ... olduğunu teşhis ettiği, ayrıca 16/09/2013 tarihli fotoğraf teşhis tutanağı ile taşıma işini yapan ... ve ... ile nakliye işini yapan temyiz dışı sanık ...'a sanık ...'ün fotoğraflarının kendilerine gösterilmesi ile ... İlçesinde .... Gıda Toptancısı isimli işyerine yağ almak üzere gönderen şahıs olduğunu tam olarak teşhis ettiklerinin belirtildiği hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanık ...'ün üzerine atılı dolandırıcılık suçunu işlediği sabit olduğu anlaşıldığından, sanığın TCK'nın 157.maddesinde düzenlenen ve hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırmaya tabi dolandırıcılık suçundan cezalandırılması gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı gerekçe ile sanığın beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20/04/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.