muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/196, Karar No: 2010/228, Tarih: 23.11.2010

Söz konusu fıkraya göre, hâkim suçlunun durumunu takdir ile ceza vermeyebilecektir. Elbette ki hâkim bu husustaki takdirini kullanırken suçlunun ekonomik durumunu, aile yükümlerini, söz gelimi diğer çocukların bakımını göz önünde bulunduracak, ona göre hüküm kuracaktır. Ancak, dikkat edilmelidir ki, bu fıkranın uygulanabilmesi için fiilden dolayı münhasıran failin kişisel ve ailevî durumu itibarıyla zararlı netice meydana gelmiş bulunmalıdır; böyle bir netice ile birlikte söz konusu durumlara ilişkin bulunmayan başka bir netice de meydana gelmişse fıkra uygulanmayacaktır. Fıkrada yazılı suç bilinçli taksir hâlinde işlenirse ceza yarıdan üçte birine kadar indirilebilir”.

Madde gerekçesinde örnekleme yoluyla, böyle bir düzenlemenin getirilmesi toplumun kırsal kesim yaşamına bağlı olarak getirildiğine işaret edilmiş ise de, düzenlemenin sadece kırsal kesimde uygulanacağı söylenemez. Esasen ülkemizde taksirli suçlar yüzünden failin bizzat kendisinin ve aile bireylerinin ağır derecede mağduriyete uğradıkları bilinen bir gerçektir. Özellikle kırsal yaşamın zorlukları yüzünden köylülerin (bilhassa kadınlarının) gündelik uğraşları ve hayat zorlukları nedeniyle çocuklarına gerekli dikkati ve itinayı gösterememeleri sonucu, çocuklarının yaralandıkları veya öldüklerine tanık olunmaktadır.

Aynı şekilde meydana gelen trafik kazalarında da benzeri durumlar olmaktadır. Çeşitli biçimlerde ortaya çıkan taksirli davranışlar sonucunda failin, ister aile bireyleri, ister kendisi için hayatın çekilemez hal aldığı gerçeği karşısında, somut duruma göre yargıcın yapacağı değerlendirmeye göre, gereğinde faile ceza verilmemesi gerekebilir. Ancak madde gerekçesinde de ifade edildiği üzere yargıcın yapacağı değerlendirmede, “bu fıkranın uygulanabilmesi için fiilden dolayı münhasıran failin kişisel ve ailevî durumu itibarıyla zararlı netice meydana gelmiş bulunmalıdır; böyle bir netice ile birlikte söz konusu durumlara ilişkin bulunmayan başka bir netice de meydana gelmişse fıkra uygulanmayacaktır”.

Fıkrada belirtildiği gibi, yargıcın yapacağı değerlendirmede, taksir sonucu ortaya çıkan durum failin bizzat kendisi ve ailevi durumu bakımından, “artık bir cezanın hükmedilmesini gereksiz kılacak derecede mağdur olmasına yol açmışsa ceza verilmez”.

Fıkrada belirtildiği gibi, yargıcın yapacağı değerlendirmede, taksir sonucu ortaya çıkan durum failin bizzat kendisi ve ailevi durumu bakımından, “artık bir cezanın hükmedilmesini gereksiz kılacak derecede mağdur olmasına yol açmışsa ceza verilmez”.

O halde failin cezasızlıktan yararlanabilmesi için tek başına failin değil, ailevi durumunun da dikkate alınması gerekmektedir. Maddenin 6 ncı fıkrasında “ailevi durum”dan söz edilmekle beraber, ailenin ne olduğu konusunda açıklık bulunmamaktadır. Failin taksirli hareketi sonucunda, “münhasıran failin kişisel ve ailevi durumu bakımından” artık bir cezanın hükmedilmesini gereksiz kılacak derecede mağdur olmasına yol açmışsa, suçun mağdurlarının sadece faile kan bağı ile bağlı olanlar olması halini mi kapsadığı konusu tartışma yaratabilir. Çünkü buradaki “münhasıran failin kişisel ve ailevi durumu bakımından” kavramı, kan bağı dışında kalan kimseler bakımından da, failin kişisel ve ailevi bağlarına vereceği zararlar bakımından önem taşıyabilir.

Fıkradaki düzenlemenin altsoy veya üstsoyla sınırlı olduğuna ilişkin açık bir düzenleme yoktur. Gerekçede sadece, altsoy veya üstsoy ayrımı yapılmaksızın, “fiilden dolayı münhasıran failin kişisel ve ailevî durumu itibarıyla zararlı netice meydana gelmiş bulunmalıdır” ibaresi yer almaktadır. Ancak yine gerekçede, failin fiili sonucunda, “böyle bir netice ile birlikte söz konusu durumlara ilişkin bulunmayan başka bir netice de meydana gelmişse fıkra uygulanmayacaktır” denmektedir. Fakat gerekçede yer alan bu ikinci cümle madde metninde yer almamaktadır. Maddenin yazılış biçimi karşısında, çok istisnai de olsa, cezasızlığın kan bağı (yakın akraba) dışında kalan kimseler için de dikkate alınmasını gerektirebilir.

Görüldüğü gibi, yeni Türk Ceza Kanunu’nda yasa koyucu kimi koşulların varlığı halinde basit taksirde cezasızlık ve bilinçli taksirde cezadan indirimi öngörmüştür. Yüksek Ceza Genel Kurul çoğunluğu ile bu noktalarda aynı düşüncedeyim.

Ancak, 22/6 ncı madde gereğince, taksirli fiil nedeniyle failin cezasızlık uygulanma¬sından yararlanabilmesi için mahkemece yapılması gereken husus, failin suç işleme eğilimi veya sabıkalı olup olmaması yahut işlediği suç nedeniyle pişmanlık duyup duymayacağı gibi kişisel nedenlerin değil, kendisi veya ailesinin bu fiil nedeniyle mağduriyetinin belirlenmesi gerekir.

Yerel mahkemenin tedbire çevirme ve ertelemeye ilişkin gerekçeleri mevcut olup, bunlarla ilgili gerekçeler 22/6 ncı maddeyle ilgili değildir.

Yerel mahkemenin tedbire çevirme ve ertelemeye ilişkin gerekçeleri mevcut olup, bunlarla ilgili gerekçeler 22/6 ncı maddeyle ilgili değildir.

Diğer yandan, 22/6 ncı maddenin uygulanmamasına ilişkin yerel mahkeme gerekçesi yetersizdir. Çünkü yerel mahkeme, nüfus kayıtlarına bakarak çocuğunun olmadığını tespit etmiş, ailevi durum kavramı içerisinde failin anne ve babasının da yer alabileceğine işaret etmiş, ancak fail ile bunlar arasında failin cezayı çekmesi halinde ailevi yönden mağduriyetlerine sebep olabilecek durum olup olmadığı belirlenmemiştir. Yerel mahkeme bu belirlemeyi yapmış olsa idi belki kendisi 22/6 ncı maddeyi uygulayacaktı. Yerel mahkemenin 22/6 ncı maddeyi uygulamama gerekçesi yetersiz olduğundan sadece bu noktadan bozma ve dolayısıyla 22/6 ncı maddeyi uygulayıp uygulamama gerekçesini ortaya koymasına olanak verilmeliydi. Yani, yerel mahkeme kararı, fail hakkında TCY’nın 22/6 ncı maddesinin dosyadaki bilgilere göre doğrudan uygulanması değil, failin kendisi ve ailesi yönünden yeterince araştırma yapıldıktan sonra uygulanıp uygulanmayacağı konusunda değerlendirme yapması için bozulmalıydı.

Görüşüyle yüce heyetin çoğunluk görüşüne katılmıyorum” açıklamasıyla karşıoy kullanırken, bir Genel Kurul Üyesi de benzeri yönde oy kullanmıştır.

Buna karşılık; çoğunluk görüşüne katılmayan Genel Kurul Üyelerinden K....T...;

“Yerel Mahkeme ile Özel Daire arasındaki uyuşmazlık konusu olay, meydana gelen trafik kazasında eşinin ölümüne neden olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 22. maddesinin 6. fıkrasının uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesine ilişkindir.

01.06.2010 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın getirdiği yeni düzenlemelerden biri de 22. maddesinin 6. fıkrasında yer alan “taksirli hareket sonucu neden olunan netice, münhasıran failin kişisel ve ailevi durumu bakımından artık bir cezanın hükmedilmesini gereksiz kılacak derecede mağdur olmasına yol açmışsa ceza verilmez; bilinçli taksir halinde verilecek ceza yarıdan altıda bire kadar indirilebilir” hükmüdür.

Sözü edilen fıkrada taksirli suçlarda genel bir şahsi cezasızlık sebebine yer verilmiştir. Yasada böyle bir hükme yer verilmiş olması bir boşluğu dolduracak niteliktedir. Doktrinde böyle bir hükmün varlığına gereksinme duyulacağı belirtilmiştir.(Bkz Kayhan İçel, “Hirriyeti Bağlayıcı Cezalara Seçenek olan Müesseselerdeki Gelişmeler ve Türk Ceza Sisteminin Bu Yönden Değerlendirilmesi” TCK.nın 50 Yılı ve Geleceği Sempozyumu 22-26 Mart 1976, İstanbul 1977, s.334-335)

Sözü edilen fıkrada taksirli suçlarda genel bir şahsi cezasızlık sebebine yer verilmiştir. Yasada böyle bir hükme yer verilmiş olması bir boşluğu dolduracak niteliktedir. Doktrinde böyle bir hükmün varlığına gereksinme duyulacağı belirtilmiştir.(Bkz Kayhan İçel, “Hirriyeti Bağlayıcı Cezalara Seçenek olan Müesseselerdeki Gelişmeler ve Türk Ceza Sisteminin Bu Yönden Değerlendirilmesi” TCK.nın 50 Yılı ve Geleceği Sempozyumu 22-26 Mart 1976, İstanbul 1977, s.334-335)

Uygulamada da sık sık karşılaşıldığı gibi, bazı hallerde taksirli suçun faili bakımından meydana gelen sonuç, ceza verilmesini gereksiz kılacak derecede şiddetli bir üzüntüye, yıkıma yol açmış olabilir. Örneğin; kırsal yörelerde bir anne, yemek yaparken ya da tencerede su ısıtırken küçük çocuğunun ocak üzerindeki tencereyi devirmesi sonucu yaralanmasına hatta ölmesine neden olabilir. Burada çocuğu yaralanan veya ölen annede evladını yitirmesi nedeniyle oluşan acı, keder dikkate alındığında, gerekli dikkat ve özeni göstermemesi nedeniyle neredeyse faili olduğu suçtan zarar gören konumuna gelmektedir. Yine kullandığı araçla kaza yapan babanın araçtaki eş veya çocuklarının ölmesi durumunda sürücü baba yaptığı kazanın ve bunun sonucunda da eş veya çocuğunu kaybetmenin ızdırabını, artık ona ceza vermeye gerek bırakmayacak şekilde manevi acıdan çekmiş bulunmaktadır. Bu ve benzeri hallerde C. savcıları dava açmakta, mahkemeler de karar vermekte zorlanmakta, adil bir karar vermek için çoğu kez ceza hukukunun temel ilkeleri dışına çıkılarak yasal olmayan çözümler üretilmekte idi. Tüm bu nedenler gözetildiğinde getirilen düzenleme yerinde olmuştur.

Madde hükmünün uygulanabilmesi için;

a- İşlenen suçun taksirli bir suç olması,

b- Netice münhasıran failin kişisel ve ailevi durumu bakımından etkili olmalı,

c) Bu etki, öyle bir mağduriyete (maddi veya manevi olabilir) yol açmalıdır ki, bu uğranılan mağduriyet, kişiye artık bir ceza verilmesini gereksiz kılmalıdır.

Meydana gelen neticenin “kişisel ve ailevi durum” üzerinde etkili olmasının aranması daha çok aralarında akrabalık durumu bulunan kişiler bakımından bu hükmün uygulanmasını sonuçlar. Hükümde “ve” bağlacı kullanıldığına göre kişisel durum yanında mutlaka ailevi durumun da aranması gerekir. Dolayısıyla örneğin, sürekli birlikte hareket eden çok samimi iki arkadaş bakımından netice kişisel durum üzerinde etkili olsa da ailevi durum üzerinde etkili olmadığından artık hüküm uygulanmaz. (Veli-Özer Özbek, M.Nihat Kandur, Pınar Bacaksız, Koray Doğan, İlker Tepe, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, Seçkin Ankara 2010, s.466)

Fıkradaki “kişisel” ifadesi sadece manevi etkilenmeyi değil, taksirli fiil sonucu bizzat kişinin kendisinin de vücut bütünlüğünün bozulması, sağlığının muhtel olması, yaralanması gibi hususları kapsar. (Artuk/Gökçen/Yenidünya, TCK Şerhi, Genel Hükümler Madde 1-36, 1.Cilt, Turhan Kitabevi, Ankara 2009, s.457)

Fıkradaki “kişisel” ifadesi sadece manevi etkilenmeyi değil, taksirli fiil sonucu bizzat kişinin kendisinin de vücut bütünlüğünün bozulması, sağlığının muhtel olması, yaralanması gibi hususları kapsar. (Artuk/Gökçen/Yenidünya, TCK Şerhi, Genel Hükümler Madde 1-36, 1.Cilt, Turhan Kitabevi, Ankara 2009, s.457)

Koşulların gerçekleşmesi halinde ceza verilmeyeceği için koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği, her somut olay ve faile göre sıkı bir şekilde araştırılarak belirlenmelidir, çünkü düzenleme kötüye kullanmaya son derece açıktır.

Bu husus, madde gerekçesinde “… Elbette ki hakim bu husustaki takdirini kullanırken suçlunun ekonomik durumunu, aile yükümlerini, söz gelimi diğer çocukların bakımını göz önünde bulunduracak ona göre hüküm kuracaktır. Ancak dikkat edilmelidir ki, bu fıkranın uygulanabilmesi için fiilden dolayı münhasıran failin kişisel ve ailevi durumu itibariyle zararlı netice meydana gelmiş bulunmalıdır; böyle bir netice ile birlikte söz konusu durumlara ilişkin bulunmayan başka bir netice de meydana gelmişse fıkra uygulanmayacaktır” şeklinde belirtilmiştir.

Özetle; TCK.nın 22/6. maddesindeki şahsi cezasızlık sebebinin uygulanabilmesi için şu husus çok önemlidir. Taksirli fiil sonucu oluşan sonuç, münhasıran failin kişisel ve ailevi durumu bakımından cezanın uygulanmasını gereksiz kılacak derecede mağduriyete yol açmalıdır. Doğal olarak fail ile mağdur arasındaki ilişki gözetildiğinde, oluşan sonuç failde derin bir üzüntü veya keder doğurmuş olabilir. Ancak bu yetmez hükmün uygulanabilmesi için bunun yanında failin cezalandırılmasının ailesinin tümüyle bir mağduriyete uğramasına da yol açması gerekir. Maddede “Münhasıran” denilmek suretiyle bu husus vurgulanmıştır.

Sözgelimi, bir trafik kazası sonucunda çocuğunun ölümüne yol açan kişi yönünden bu sonuç gerçekleşmiş olmaktadır.

Kanımızca, maddedeki “kişisel ve ailevi durum” terimi daraltıcı bir biçimde yorumlanmalı, Medeni Yasa anlamında sadece, üstsoy, altsoy ve evlilik ilişkisini kapsar şekilde anlamak gerekir. (Hafızoğulları, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda Taksir, s.87)

Bu açıklamaların ışığında somut olaya dönersek; oluşa ve dosya içeriğine göre, sanık sürücü, yönetimindeki otomobil ile Bolu yönünden Ankara yönüne doğru seyrettiği sırada olay mahalline geldiğinde yol, trafik, hava durumunun icap ve koşullarına uygun davranmayarak, ıslak zeminde aracının direksiyon hakimiyetini kaybetmek suretiyle trafik kazasına ve aynı araçta yolcu olarak bulunan altı ay önce evlendiği eşi Selda’nın ölümüne neden olmuştur.

Bu açıklamaların ışığında somut olaya dönersek; oluşa ve dosya içeriğine göre, sanık sürücü, yönetimindeki otomobil ile Bolu yönünden Ankara yönüne doğru seyrettiği sırada olay mahalline geldiğinde yol, trafik, hava durumunun icap ve koşullarına uygun davranmayarak, ıslak zeminde aracının direksiyon hakimiyetini kaybetmek suretiyle trafik kazasına ve aynı araçta yolcu olarak bulunan altı ay önce evlendiği eşi Selda’nın ölümüne neden olmuştur.

Sanık, kazanın oluşumunda yüzde yüz kusurludur. Suç tarihinden 6-7 ay önce de Yenice-Karabük yolunda aşırı hız nedeniyle kendisinin de yararlanmasıyla sonuçlanan bir trafik kazası daha yapmıştır. Sanıkta hızlı araç kullanmanın vazgeçilmez bir tutku haline dönüştüğü anlaşılmaktadır. Yerel Mahkeme direnme kararında bu hususu yineleyerek vurgulamaktadır. Sanığın yalnız seyahat etmesi ya da aracında yolcu bulunması onun bu hız tutkusuna hiçbir etki yapmamaktadır. Cezaya hükmedilmemesi halinde onu bu hız tutkusundan vazgeçirecek bir işaret de bulunmamaktadır. Kazanın oluşumunda 6 ay önce evlendiği 23 yaşındaki eşi ölmüştür. Geride bakımını üstleneceği bir çocuğu yoktur. Direnme kararında da vurgulandığı gibi eşin ölümü TCK'nın 22/6. maddesinin uygulanmasını otomatik olarak gerektirecek bir neden değildir. Diğer taraftan 23 yaşındaki kızlarını sanığın hız tutkusu yüzünden kaybeden ve şikayetçi olarak davaya müdahil olan anne ve babanın çektiği acı ve keder ne olacaktır? Bu durumda sanığa hiç ceza verilmemesi, hukuka uygun, tarafları tatmin edecek ve hükmün konuluş amacına uygun bir karar olacak mıdır? Bu sorulara olumlu yanıt verme olanağını bulamadığım ve fiilde TCK'nın 22/6. maddesinin uygulanma koşullarının gerçekleşmediği kanaatine vardığım için sayın çoğunluğun aksi yönde gerçekleşen bozma kararına katılamıyorum.” biçimindeki gerekçeye dayalı olarak,

Çoğunluk görüşüne katılmayan diğer dört Genel Kurul Üyesi de benzer gerekçelerle,

Karşıoy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

1-Sanık S...D... müdafii ile yerel Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının kabulüyle, Bolu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.06.2009 gün ve 56-361 sayılı direnme hükmünün BOZULMASINA,

2-Dosyanın, Bolu 2. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.11.2010 günü yapılan müzakerede tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16886, Karar No: 2016/669, Tarih: 28.01.2016

**9. Ceza Dairesi         2015/16886 E.  ,  2016/669 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Ağır Ceza

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Yöntemine uygun davetiye tebliğine rağmen sanık .... müdafii duruşmaya gelmediği ve geçerli bir mazeret de bildirmediği anlaşıldığından, adı geçen sanık ile diğer sanık hakkında duruşmasız olarak yapılan inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerini iptal eden Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 sayılı kararı da dikkate alınarak bu hususların infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışılıp, sanıkların suçlarının sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, sanık .... hakkında cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar müdafileri ile sanık ....'un temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 28.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32812, Karar No: 2013/20322, Tarih: 17.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/32812 E.  ,  2013/20322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne

başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 27/09/2010 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir

kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 17/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.