muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6441, Karar No: 2016/5950, Tarih: 05.10.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/6441 E.  ,  2016/5950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında 2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği tespit olunan şirketler tarafından düzenlenen sahte faturaları kullanması nedeniyle açılan kamu davasında, kullanılan faturaları düzenleyen şirketler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı araştırılıp, yapılmış ise düzenlenen vergi inceleme ve sair raporların onaylı suretleri getirtilerek incelenmesi, kamu davası açılıp açılmadığının sorulması, açıldığının tespiti halinde dava dosyasının intikalinin sağlanarak ayrıntılı özetinin tutanağa geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örnekleri alınarak dosyaya konulması, faturaları düzenleyen şirket ile sanığın yetkilisi olduğu şirkete ait defter ve belgeler üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak, faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ile satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ve faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılarak toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, yasaya aykırı olup,

Kabule göre de;

1) Her takvim yılında işlenen “sahte fatura kullanmak” suçunun birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturacağı da dikkate alındığında; CMK'nın 225. maddesine göre hükmün konusu iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup 22/11/2010 tarih 2010/80697 Esas sayılı iddianame ve dayanağı olan vergi suçu raporunda sanığın 2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullandıkları iddiasıyla dava açıldığı halde, hangi yıl ile ilgili olduğu da gösterilmeden ve her takvim yılında birden fazla fatura düzenlenmesi eylemlerinin kendi içerisinde zincirleme suç oluşturulacağı gözetilmeden tüm yıllardan tek bir hüküm kurulması,

2) T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca tebliğnamedeki istem gibi BOZULMASINA, 05.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25137, Karar No: 2014/36120, Tarih: 17.11.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/25137 E.  ,  2014/36120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/03/2014

NUMARASI : 2014/149-2014/105

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 23.12.2013 tarihinde İ.. Yapı Tur. Aş'ye bağlı R.. inşaat firmasında demir işçisi olarak çalışırken demir bükmek için kullanılan Bitme makinasına sağ el işaret parmağını kaptırması nedeni ile parmağının kısmen kesildiğini, firmanın kusurlu olduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 5000 TL maddi tazminatın olay tarihinden yasal faizi ile tahsilini istemiştir.

Davalıya, dava dilekçesi ekli duruşma günü bildirir meşruhatlı davatiye tebliğ olunmamıştır.

Mahkemece, davanın iş kazasından kaynaklanan tazminat davası olması nedeni ile İş mahkemeleri görevli olduğundan usulden reddine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1.Davacı, davalı firmanın sorumluluğundaki inşaatta çalışırken geçirdiği kazaya dayalı maddi tazminat isteminde bulunmuş, mahkemece taraf teşkili sağlanmaksızın iş mahkemelerinin görevli olduğundan bahisle davanın reddine karar verilmiştir. Davalı bu karara ilişkin temyizinde davacının çalışanları olmadığını savunmuştur. İşin esasına girilmeden önce taraf teşkilinin sağlanması yasal zorunluluktur. Mahkemece, dava dilekçesi ve duruşma günü bildirir usulüne uygun tebligat husumet yöneltilen tüm taraflara yapıldıktan sonra işin esası hakkında bir karar verilmesi icap eder. Kaldı ki taraflar arasında İş Kanunu veya Borçlar Kanunu kapsamında bir hizmet akdi olup olmadığı araştırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken bu yönler gözardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 17.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/25053, Karar No: 2019/20130, Tarih: 04.11.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/25053 E.  ,  2019/20130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin iş sözleşmesinin haklı neden olmaksızın işveren tarafından feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile ödenmediğini iddia ettiği yıllık izin ve fazla çalışma ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; yüklenici şirketlerle davalı şirket arasında asıl işveren alt işveren ilişkisinin bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporlarına dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında davacının fazla çalışmasının bulunup bulunmadığı uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazı kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazı kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazı kayıt ileri sürülmemesi, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır. Somut olayda; davacı endeks okuma işçisi olarak haftanın 6 günü 08.00- 18.00 saatleri arasında, bazı günler işler yetişmediğinde saat 20.00- 21.00'lere kadar çalıştığını, haziran, temmuz ve ağustos aylarında yazlıkçıların da bölgeye gelmesi sebebi ile çoğunlukla haftanın 7 günü, günde 12 saat çalıştığını ileri sürmüştür. Davalı şirket vekili; kayıtların kendilerince tutulmadığını, beyan edilen çalışma sürelerinin şirketlerinin çalışma saatleri içerisinde olmadığını, bu konuda bilgilerinin bulunmadığını beyan etmiştir. Mahkemece; çalışma düzenine ilişkin yazılı belge sunulmadığından, tanık beyanlarına göre yapılan değerlendirme ile bilirkişi raporu doğrultusunda, davacının işyeri arkadaşı olan ve kendisinin de aynı işverene karşı davası bulunan ...'ın beyanı nazara alınarak, işyerinde yaz mevsiminde üç ay pazar günleri çalışıldığı, normal çalışmanın 08.00- 17.00 saatleri olduğu, yaz dönemindeki üç ay dışında haftanın yarısında 19.00'a kadar mesai yapıldığı, yazın üç ay ise haftanın her günü saat 20.00- 21.00'e kadar çalışıldığı, buna göre davacının yılın üç ayı için hafta tatili(pazar günü) çalıştığı, yılın geri kalan aylarında ise haftanın yarısından sonra saat 19.00’a kadar çalıştığı ve pazar günü çalışılmadığına göre haftanın üç gününde ikişer saat fazla çalışma yaptığı, ayrıca cumartesi günü saat 13

.00- 17.00 saatleri olduğu, yaz dönemindeki üç ay dışında haftanın yarısında 19.00'a kadar mesai yapıldığı, yazın üç ay ise haftanın her günü saat 20.00- 21.00'e kadar çalışıldığı, buna göre davacının yılın üç ayı için hafta tatili(pazar günü) çalıştığı, yılın geri kalan aylarında ise haftanın yarısından sonra saat 19.00’a kadar çalıştığı ve pazar günü çalışılmadığına göre haftanın üç gününde ikişer saat fazla çalışma yaptığı, ayrıca cumartesi günü saat 13.00’ten sonra yapılan çalışma fazla çalışma olduğundan bu gün için saat 13.00-17.00 arası dört saatlik çalışmanın da fazla çalışma olarak değerlendirilmesi gerektiği kabul edilmiştir. Gerekçeli kararda beyanı hükme esas alınan davacı tanığının açtığı aynı mahiyetteki alacak davası sonucunda mahkemece verilen hükmün temyizen incelendiği, Dairemizin 2017/15825 Esas sayılı ilamı ile, davacı ile birlikte aynı işyerinde ve aynı görevde çalışan işçinin; davalı işyerinde yaz dönemi olarak kabul edilen Haziran- Eylül arasındaki dönemde haftanın yedi günü 08.30-20.00 saatleri arasında, kış dönemi olarak kabul edilen Eylül- Haziran arasındaki dönemde ise haftanın altı günü çalışılıp bir günü hafta tatilini kullanarak, haftanın üç günü 08.30- 17.00 saatleri arasında, haftanın kalan diğer üç günü ise 08.30-18.00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek fazla çalışma ücretinin hesaplanması gerektiği belirlenmiştir. Söz konusu değerlendirmenin, davacının yaptığı işin niteliği ve toplanan deliller nazara alındığında dosya kapsamına daha uygun düşeceği anlaşılmakla, fazla çalışma ücret alacağının bu kabule göre hesaplanarak hüküm altına alınması yönünden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.11.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9912, Karar No: 2011/1398, Tarih: 11.02.2011

**1. Hukuk Dairesi         2010/9912 E.  ,  2011/1398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANAMUR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/09/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakanlarının adına kayıtlı çekişme konusu 24 adet taşınmazdaki paylarını davalı oğluna mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olarak temlik ettiğini ileri sürerek, pay oranında iptal ve tescile karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, davacıların muvazaa iddialarının doğru olmadığını, bedelini ödeyerek satın aldığını, murisin tüm mirasçılarına taşınmaz verdiğini belirtip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, işlemin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 11.02.2011 Cuma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat .geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen vd. vekili Avukat gelmedi, yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacılar, miras bırakanın çekişmeye konu 24 adet taşınmazdaki paylarını davalı oğluna satış suretiyle temlik ettiğini ve anılan bu temliklerin kendilerinden mal kaçırma amacıyla gerçekleştirildiğini ileri sürerek, eldeki davayı açmışlar; davalı ise, miras bırakanın asıl iradesinin paylaştırma olduğunu, diğer mirasçılara da yer verdiğini savunmuştur.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirascısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirascılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekirki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamıyacağıda kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, miras bırakandan tüm mirascılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ve haklar araştırılmalı,tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve belgeler mercilerinden getirtilmeli her bir mirascıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınmalı böylece yukarda değinilen anlamda bir paylaştırma kasdının bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

Somut olaya gelince; mahkemece her ne kadar çekişme konusu 24 adet parseldeki temlike konu payların muvazaa ile illetli olduğu benimsenerek dava kabul edilmiş ise de, anılan taşınmazlara ilişkin akit tabloları getirtilmemiş, taşınmazların gerçekten de miras bırakandan intikal ettiği hususu belirlenmemiş orada belirtilen değerler ile keşfen saptanan değerler arasında mukayese yapılmamış, diğer taraftan davalı miras bırakanın sağlığında diğer mirasçılara da mal verildiğini savunduğu halde yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde gerekli araştırma yapılarak durum saptanıp, belgelendirilmemiş ve noksan soruşturma ile dava neticelendirilmiştir.

O halde, eksik soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere karar verilmesi doğru değildir.

Davalının, bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedene hasren HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 03.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 825.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 11.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21803, Karar No: 2011/30563, Tarih: 26.12.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/21803 E.  ,  2011/30563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/04/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı vekili tarafından 31.01.2007 vade tarihli bonoya dayalı olarak 05.02.2007 tarihinde borçlu S. Ü. hakkında kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine başlandığı, örnek 10 numaralı ödeme emrinin 25.01.2011 tarihinde adı geçen borçluya tebliğ edildiği, borçlunun ise 31.01.2011 tarihinde icra mahkemesine yaptığı başvuruda, bononun zamanaşımına uğradığını ileri sürerek takibinin iptalini talep ettiği anlaşılmıştır.

Borçlu icra mahkemesine başvurusu bu hali ile İİK. nun 169/a maddesine göre takibin kesinleşmesinden önceki dönemde bononun zamanaşımına uğradığı nedenine dayalıdır.

Takip dayanağı belge, kambiyo senedi niteliğinde bono olduğundan, olayda TTK’ nun 690. maddesi göndermesiyle 661, 662 ve 663. maddelerinin uygulanması gerekir. Aynı kanunun 661/l. maddesi gereğince keşideciye karşı başlatılacak takiplerde zamanaşımı süresi vadeden itibaren (3) yıldır. TTK’ nun 661/2. maddesi gereğince hamil tarafından ciranta hakkında bonoya dayalı olarak yapılacak takipte müddetinde keşide edilen protesto tarihinden veya senette "masrafsız iade olunacaktır" kaydı varsa vadenin bittiği tarihten itibaren 1 yıl geçmekle müruru zamana uğrar.

Somut olayda borçlu S. Ü. takip dayanağı bonoda ciranta olup, takip dosyasında borçlu yönünden 01.03.2007-10.01.2011 tarihleri arasında herhangi bir icra takip işlemi yapılmadığından TTK’ nun 661/2. maddesinde öngörülen zamanaşımı süresinin dolduğu görülmüştür.

O halde mahkemece, borçlu S. Ü. yönünden takip kesinleşmediğinden, zamanaşımı itirazının, İİK. nun 168/5. maddesi kapsamında değerlendirilip aynı kanunun 169/a maddesi uyarınca takibin durdurulmasına karar verilmesi gerekirken, istemin reddi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 26/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18251, Karar No: 2013/10694, Tarih: 22.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/18251 E.  ,  2013/10694 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/3-b, 62/1, 51/1-3. maddeleri gereğincemahkumiyet – erteleme

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Olay nedeni ile mağdurun hayati tehlike ve kemik kırığı oluşacak, organlardan birinin işlevini yitirecek şekilde yaralandığı dikkate alınarak TCK'nın 61. maddesi gereğince sanık hakkındaki temel cezanın asgari hadden uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafinin eksik incelemeye ve sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

05/11/2007 tarihli vekilinde hazır bulunduğu duruşmada kendisine CMK'nın 234. ve müteakip maddelerindeki hakları hatırlatılan müştekinin katılmak istemediğini belirtmiş olması, müşteki vekilinin de katılma talebinde bulunmamış olmasına rağmen müştekiyi katılan olarak kabul ile lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün vekalet ücretine ilişkin 5. bendinin hükümden çıkartılması sureti ile sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22/04/2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ:

Sanığın motosikletinin, hatalı doğrultu değiştiren bisiklete çarpması üzerine sürücüsü yaralanmıştır. Ancak meydana gelen yaralanma düşmeden değil yere düşme esnasında sanığın ceketinin cebinde bulunan kuru sıkıdan bozma tabancanın patlamasından kaynaklanmıştır.

Meydana gelen kemik kırığı tabancanın ateşlenmesinden kaynaklanmış olup, günlük hayat tecrübelerimize göre düştüğümüzde cebimizdeki tabancanın patlayacağı öngörülebilir olmaktan uzaktır. Bu nedenle doğan ağır sonuçtan sanığı sorumlu tutan yerel mahkeme hükmünü onayan çoğunluğun görüşüne katılmıyor, yalnızca trafik kazasından kaynaklanan düşmeden doğan yaralanma nedeniyle sanığın sorumlu olması gerektiği görüşüyle hükmün bozulması gerektiğini düşünmekteyim.