muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/6563, Karar No: 2013/14692, Tarih: 15.05.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/6563 E.  ,  2013/14692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, maddi tazminat alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı , iş sözleşmesinin süresi bitmeden davalının istifası nedeniyle davalıya ödenen ücretler ile eğitimi için yapılan giderlerin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

İş sözleşmesi yapılırken eğitim için yurtdışına gönderileceğinin bildirilmediği, sözleşmede eğitim giderlerinin geri alınacağına dair bir hükmün bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğinden ücretlerin geri istenemeyeceği, eğitim giderlerinin ise ancak işverenin müterafik kusuru oranında indirimle davalıdan istenebileceği gerekçesiyle talebin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki iş sözleşmesinde davalıya verilen eğitim giderinin istenebileceğine ilişkin bir hüküm bulunmamaktadır. Ayrıca söz konusu eğitimin davacıyla yapılan sözleşme gereği davalı işçinin yapacağı iş nedeniyle aldırılması zorunlu olan eğitim olduğu anlaşılmaktadır. Bu itibarla; davacı işverenin davalıdan eğitim gideri adı altında herhangi bir talepte bulunması mümkün değildir. Somut olayda; davalı işçinin iş akdini haklı olarak feshettiği de anlaşılmakla, eğitim giderine yönelik davacı işverenin talebinin tümden reddi gerekirken kısmen hüküm altına alınması isabetsiz olup hükmün açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11702, Karar No: 2023/2049, Tarih: 13.04.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/11702 E.  ,  2023/2049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/4030 E., 2023/104 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 09.09.2022 tarihli ve 2022/3371 Esas numaralı iddianamesi ile; sanığın hırsızlık suçunu işlediğinden bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h.2, 143/1, 43/1, 53 ve 58. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.11.2022 tarihli ve 2022/612 Esas, 2022/756 Karar sayılı kararı ile sanığın hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143/1, 43/1, 62, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 7 yıl 9 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 12.01.2023 tarihli ve 2022/4030 Esas, 2023/104 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a. maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, sanığın kollukta ve duruşmalarda tutarlı olarak bahsedilen yere eşyaları kendisinin götürdüğüne, eşyaların sanığın bulduğu hurdalar olduğu bu sebeple hakkında hırsızlık nedeniyle ceza verilemeyeceğine ve sanığın gündüz vakti bahsi geçen yere girmesine rağmen suçu gece vakti işlendiğinden bahisle cezasının artırılmasının da usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık müdafiinin temyiz istemi, sanığın kollukta ve duruşmalarda tutarlı olarak bahsedilen yere eşyaları kendisinin götürdüğüne, eşyaların sanığın bulduğu hurdalar olduğu bu sebeple hakkında hırsızlık nedeniyle ceza verilemeyeceğine ve sanığın gündüz vakti bahsi geçen yere girmesine rağmen suçu gece vakti işlendiğinden bahisle cezasının artırılmasının da usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Katılanın ... Mahallesi ... Sok. No:... sayılı adresi depo olarak kullandığı, yaptığı iş gereği çim biçme makinası ve testere gibi eşyalara ait parçaları bu depoda muhafaza ettiği, tanık ...'nin yeminli beyanı ve sanığın savunması ile sabit olduğu üzere 02.09.2022 günü saat 16.45 sıralarında sanığın depo olarak kullanılan yerin arka kısmından içeri girerek burada bulunan katılana ait makine parçalarını çaldığı, bu olayı tanık ...'nin annesinin görüp polise haber verdiği, aynı gün gece saat 23.30 sıralarında sanığın tekrar depoya gelerek depoda bulunan hurda makine parçalarını çöp konteynerine koyarak çaldığının dosya arasında bulunan 03.09.2022 tarihli tutanak ile sabit olduğu, sanığın çaldığı eşyaları sattıktan sonra polis memurlarınca yakalandığı mahkemesince kabul edilerek sanığın hırsızlık suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

2. 03.09.2022 tarihli ihbar içeren tutanak dosya arasında bulunmaktadır.

3. Sanık son celsede dava konusu depoya birden fazla olmak üzere bazen gece yarısı bazen de gündüz vakti girerek hurda malzemeleri çaldığını ikrar etmiştir.

4. Keşif zaptı ve 20.10.2022 tarihli bilirkişi raporunun, hırsızlığın yaplıdığı deponun bina olup iş yeri olarak kullanılmadığı ve iş yeri eklentisi olmadığının tespitine ilişkin olduğu anlaşılmıştır.

5.Tanıklar ... ve ... dinlenilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanığın son celsedeki ikrarı, tanık beyanları, ihbar tutanağı ve tüm dosya içeriği dikkate alındığında; atılı hırsızlık suçunun sübuta erdiğinin ve sanığın katılana ait depoya gece ve gündüz vakitlerinde olmak üzere birden fazla kez girdiğinin sabit olduğunun kabulünde bir isabetsizlik görülmemesi nedeniyle sanık hakkında kurulan hükümde, hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

IV. GEREKÇE

Sanığın son celsedeki ikrarı, tanık beyanları, ihbar tutanağı ve tüm dosya içeriği dikkate alındığında; atılı hırsızlık suçunun sübuta erdiğinin ve sanığın katılana ait depoya gece ve gündüz vakitlerinde olmak üzere birden fazla kez girdiğinin sabit olduğunun kabulünde bir isabetsizlik görülmemesi nedeniyle sanık hakkında kurulan hükümde, hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 12.01.2023 tarihli ve 2012/4030 Esas, 2023/104 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/997, Karar No: 2024/8571, Tarih: 11.11.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/997 E.  ,  2024/8571 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1514 E., 2023/1410 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulü ile esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 6. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/44 E., 2021/404 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulüne, tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Kararın davalı-davacı erkek tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-davalı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların evliliğin ilk haftalarında davalı karşı davacı tarafın müvekkiline karşı fiziksel şiddet uyguladığını, davalı tarafın müvekkiline karşı ilgi duymadığını, onu istemediğini, davalının nişan, düğün gibi etkinliklere müvekkilini götürmediğini, yine müvekkiline karşı ekonomik şiddet uyguladığını, bu nedenlerle müvekkilinin evliliğe olan inancının kalmadığını, manevi olarak çöküntü yaşadığını, bu nedenlerle tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, müvekkili yararına 50.000,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminata, aylık 2.000,00 TL yoksulluk nafakasına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı-davalı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; dava dilekçesindeki iddiaların hukuki dayanaktan yoksun ve soyut iddialar olduğunu, davacı tarafın evlilik birliği içerisinde lüks yaşam tarzı olmasaydı tarafların ekonomik sıkıntı yaşamayacaklarını, karşı tarafın fiziksel ve psikolojik şiddet iddialarının doğru olmadığını, karşı tarafın evlilik akdine aykırı bir yaşam sürdüğünü, evlenmeden önce özgür olduğunu ancak evlendikten sonra özgür olmadığını beyan ettiğini, yine davacı karşı davalının müvekkilini fiziksel olarak beğenmediğini, taraflar arasındaki geçimsizliğin asıl nedeninin davacı karşı davalının aşırı lüks yaşama duyduğu özlem olduğunu, bu nedenlerle öncelikle asıl davanın reddine, karşı davalarının kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, müvekkili yararına 20.000,00 TL maddi, 25.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tarafların geçinemedikleri, evlilik birliği içerisindeki yaşanan tartışmalarda davalı karşı davacı erkeğin eşine şiddet uyguladığı, buna karşılık davacı karşı davalı kadının ise erkek için toplum içerisinde ve çevrede küçük düşürücü söz ve davranışlarda bulunduğu, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan hadiselerde tarafların eşit kusurlu olduğu, her iki tarafın da boşanma davalarının kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, kadın lehine aylık 500,00 TL yoksulluk nafakasına, tarafların tazminat taleplerine ayrı ayrı reddine hükmedilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili, kusur, tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi ve kadının boşanma talebinin ve nafaka talebinin kabul edilmesinin yerinde olmaması yönlerinden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davalı davacı erkek vekili karşı dava dilekçesinde müvekkilinin düğün masrafı düğün sonrası ev eşyaları ve diğer harcamalar için bankadan 31.000,00 TL kredi çektiğini ve geri ödemesinin 41.000,00 TL olduğunu, davacı karşı davalının evilik nedeni ile müvekkilini maddi zarara uğrattığını, bu nedenle maddi zararın yarısından sorumlu tutulması gerektiğini çekilen kredinin ortak masraflara harcandığını, belirterek müvekkilinin uğradığı maddi kaybın yarısı olan 20.000,00 TL maddi tazminata hükmedilmesine talep etmiş olup bu talep Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi gereğince boşanmanın eki niteliğindeki maddi tazminat niteliğinde olmayıp, ayrı harcı tabi bağımsız bir talep olduğu, başvurma harcı dava dilekçesindeki bütün istekleri kapsadığı bu taleple ilgili nispi peşin harcın davacıya tamamlattırılması ( Harçlar Kanunu md. 30 - 32); harç tamamlandığı takdirde gösterilen deliller değerlendirilip gerçekleşecek sonucu uyarınca karar verilmesi; harç tamamlanmadığı takdirde ise anılan 32. madde uyarınca işlem yapılması gerekeceği buna göre maddi tazminata yönelik istinaf talebinin kısmen kabulüne, ilk derece mahkemesi hükmünün 9 nolu bendinin maddi tazminat yönünden kaldırılmasına, bu hususta belirtilen eksiklikler giderilerek yeniden karar verilmesi için dosyanın mahkemesine gönderilmesine davalı-davacı erkeğin diğer istinaf taleplerinin ise esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili, kusur, tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi ve kadının boşanma talebinin ve nafaka talebinin kabul edilmesinin yerinde olmaması yönlerinden temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık kusur belirlemesinin ve kadının açtığı boşanma davasının kabulünün hakkaniyete uygun olup olmadığı, reddedilen erkeğin tazminat talepleri ile kadın lehine hükmedilen nafakalar tespiti noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 190 ve 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Kanunu’nun 4 üncü, 6 ıncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu, 175,176 ncı maddeleri. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı-davacı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4354, Karar No: 2016/6493, Tarih: 01.11.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/4354 E.  ,  2016/6493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddeleri hükmü karşısında; sanık ...'ya yüklenen "2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, 2005 takvim yılı hesabının sadece katma değer vergisi yönünden incelenmesi, kullanılan faturanın tarihine göre suç tarihinin, 3065 sayılı KDV Kanunu'nun 5035 sayılı Kanun'un 48. maddesi ile değişik 41 ve 45. maddeleri uyarınca ..... olacağından, zamanaşımının suç tarihinden karar tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında "2005 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçundan açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2. ve CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 01.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/40455, Karar No: 2017/24249, Tarih: 14.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/40455 E.  ,  2017/24249 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 14/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31851, Karar No: 2013/19989, Tarih: 12.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/31851 E.  ,  2013/19989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.