muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/14714, Karar No: 2023/823, Tarih: 21.02.2023

4. Bozma üzerine yapılan yargılamada İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.06.2022 tarihli, 2022/347 Esas, 2022/215 Karar sayılı kararı ile sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafii; olaya ilişkin görgü şahidinin bulunmadığını, tanık ve mağdur beyanlarının her aşamada değiştiğini, cinsel istismara ilişkin herhangi bir tıbbi raporun bulunmadığını, kolluğun tanık dinleme yetkisinin bulunmadığını, sanık ile mağdurun ailesi arasında husumet bulunduğu, mahkûmiyetin küçük bir ihtimale değil kuşkudan uzak kesinliğe dayanmasının gerektiğini, mağdurun yatak odasındaki eşyaları tespit edemediğini, tanık Berfu'nun mağdurun apartmana tek başına girdiğini beyan ettiğini, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun cinsel istismar suçu içerisinde eridiğini, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanmamasının usul ve kanuna aykırı olduğunu, sanığın yargılamayı etkilemeye ve delilleri karartmaya yönelik davranışının bulunmayıp, duruşma düzenini bozmadığını ve hakkında 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanması gerektiğini beyan ederek temyiz isteminde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk derece mahkemesince; "Toplanan deliller, sanık savunması, katılan beanları, tanık beyanları, kolluk araştırma tutanakları ile tüm dosya kapsamı bir arada değerlendirildiğinde;

Mağdurun ... ... Ortaokulu 5. Sınıf öğrencisi olduğu ve sanık ile aynı mahallede ikamet ettiği, mağdurun arkadaşları ile oyun oynarken sürekli sanığın bahçesine girip gürültü yaptığından bahisle sanığın zaman zaman mağdura ve mahalledeki diğer çocuklara kızdığı, 28/06/2019 günü saat 19:30-20:00 sıralarında mağdurun arkadaşları olan tanıklar ... ve ... isimli şahıslarla saklambaç oynadığı esnada sanığın ikamet ettiği binanın bahçesine girdiği, sanığın mağduru görmesi üzerine mağduru yanına çağırdığı ve neden bahçesine girdiğini söyleyerek mağdura kızdıktan sonra mağduru zorla ikametine götürdüğü, mağdurun sanığın elinden kurtulmaya çalıştığı fakat sanığın mağdurun elini sıkıca tutması sebebiyle kurtulamadığı, sanığın mağduru ikametine götürdükten sonra ikametinin salon kısmında mağdurdan kendisine masaj yapmasını isteyerek mağduru ikametin yatak odasına götürdüğü ve yatak odasının kapısını kilitledikten sonra mağduru yatak odasındaki yatağın üzerine yatırdığı ve mağdura "nasıl masaj yapacağını sana göstereyim" diyerek mağdurun kalçasını sıktığı, ardından ise mağdurun şortunu indirmeye çalışıp, mağdurun cinsel bölgesine dokunmak istediği fakat mağdurun şüpheliye direnip şortunun indirilmesine müsaade etmediği, yine bu sebeple sanığın mağdurun cinsel bölgesine dokunamadığı, sonrasında ise sanığın mağdurun dudağından öpmek istediği fakat mağdurun sanığın ağzına vurması üzerine bu kez sanığın mağduru yanağından öpüp, yaladığı, ardından ise eylemine son vererek yatak odasının kapısının kilidini açarak mağdurun ikametten çıkmasına müsaade ettiği anlaşılmaktadır.

Mağdur ... tanıkların kovuşturma aşamasında olay anlatımına ilişkin bazı farklılıklar olduğu görülmüş ise de; aradan geçen zaman, mağdur ... tanıkların yaşları, çevresil koşullar ve sanığın tutuklu olması karşısında muhtemel dış etkenler, olayın özü itibarıyla anylatımlarında tutarsızlıklar görülmemesi birlikte değerlendirildiğinde mahkememizce makul kabul edilmiş, özellikle olayın sıcağı sıcağına araya dış etkenler girmeden alınan beyanların gerçeği daha fazla yansıtacağının hayatın olağan akışına uygun görülmesi nedeniyle de mağdur ... tanıkların ilk beyanlarına mahkememizce üstünlük tanınmıştır.

Sanık her ne kadar suçlamaları kabul etmemiş ise de; mağdur ... tanıklar ... ve ...'nun aşamalarda özü itibarıyla değişmeyen tutarlı anlatımları, sanığın sadece sözlü uyarmak maksadıyla kendisinin akranı olmayan yaşı küçük mağduru ikametine çağırmasının hayatın olağan akışına aykırı olması, sanığın maksadının mağduru uyarma veya kızma olsaydı bunu rahatlıkla evine götünmeden yapma imkanının bulunduğunun anlaşılması, tanıkların mağdurun olay sonrası yanınlarına geldiğinde ki ruh halini ve anlattıklarını doğrulamaları, mağdurun sanığın ikameti ile ilgili olarak ayrıntılı ve detay içeren beyanlarda bulunması ve bu beyanların genel olarak kolluk araştırmasıyla doğrulandığının anlaşılması, sanığın savunmalarının en başında mağdurun sadece salona geldiğini yatak odasını görmediğini savunmasına karşın mağdurun yatak odasına yönelik ayrıntı ve detay içeren beyanları sonrasında mağdurun salona girip çıkarken yatak odasının açık kalan kapısından içerisini görmüş olabileceği yönündeki hayatın olağan akışı ile çelişen savunmalar yapması yine kolluk araştırması ile sanığın ikametinin salonuna girilip çıkılırken yatak odasının sadece kapısının açık veya kapalı olduğunun görülebildiği, içerisinin görülemediği yönünde tespitler yapılması bir arada değerlendirildiğinde, sanığın savunmalarının cezadan kurtulmaya yönelik olup, dosya kapsamı ile uyumlu olmadığı değerlendirilmekle mahkememizce itibar edilmemiştir.

Sanık her ne kadar mağdurun ailesi ile önceye dayalı hurma dallarının atılması kaynaklı husumet olduğunu ve iftira atıldığını iddia etmiş ise de; vaki husumetin böylesine bir iddia atılmasını sağlayacak büyüklükte olmadığının taraf beyanları kapsamında sabit olması, aradan geçen zaman dilimi nazara alındığında sanığın husumet iddiasının inandırıcı görülmemesi zira bir iftira atılacak idiyse 1 yıl gibi uzun bir süre beklenilmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğunun izahtan vareste bulunması, çöp atılması gibi basit bir olaydan dolayı mağdurun ailesinin çocuklarının yaşayacağı süreç ve psikolojik travma karşısında çocuklarını böylesine bir iftiraya konu etmelerinin maddi gerçeklik ve hayatın olağan akışı karşısında mümkün görülmemesi birlikte değerlendirildiğinde, taraflar arasında böylesine ciddi bir isnatta bulunmayı gerektirecek büyüklükte husumet olmadığı değerlendirilmekle sanığın bu yöndeki savunmalarına da mahkememizce itibar edilmemiştir.

Sanık hakkında sarkıntılık sureti ile çocuğun cinsel istismarı suçundan verilen mahkûmiyet kararının kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Sanık sübut bulan ve eylemine uyan çocuğun cinsel amaçlı olarak hürriyetinin kısıtlanması suçundan TCK 109/2 maddesi uyarınca suç kastının yoğunluğu, meydana gelen zarar ve tehlike ile suçun işleniş şekli nazara alınarak takdiren alt sınırdan cezalandırılmış, sanığın eylemini çocuğa karşı gerçekleştirmesi nedeniyle ceza TCK 109/3-f maddesi uyarınca 1/2 oranında arttırılmış, eylemin cinsel saikle işlendiği anlaşıldığından sanığın cezası TCK 109/5 maddesi uyarınca 1/2 oranında arttırılmış, suçun işleniş biçimindeki hususiyetler, toplumda meydana getirebileceği tepki ve infial ile kamu vicdanını rencide edici niteliği nazara alındığında sanığın olumlu bir kişiliğe sahip olduğundan söz edilemeyeceği değerlendirilmekle sanık lehine TCK 62 maddesi takdiren uygulanmamış ve sanık müsnet suçtan netice olarak 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmış, yasal şartları oluşmadığından TCK 50,51 ve CMK 231 maddeleri tatbik edilmemiştir.

Yargıtay 9. Ceza Dairesince mahkememizce verilen mahkumiyet kararı TCK 62. Maddesi yönünden bozulmuştur.

Mahkememiz bozma kararının usul ve yasaya aykırı olduğu düşüncesindedir. Şöyle ki;

TCK 62 maddesi esas itibarı ile kazanılmış biri hak değildir ve sabıkasız olan her sanığa uygulanacaktır diye bir hüküm de bulunmamaktadır. Sanık ile birebir temas eden ve fiziksel gözlem yapan, hal hareket ve davranışlarından, jest ve mimiklerinden pişman olup olmadığı yönünden fiziki gözlem ancak yerel mahkemece yapılabilmektedir. Somut olay açısından değerlendirme yapılacak olur ise; Mağdur olay tarihinde 10 yaşında olup, sanık ise 70 yaşındadır. 70 yaşında birisinin üstelik hemcinsi olan katılan mağdura yönelik cinsel istek duyarak eylem gerçekleştirdiği sabittir. Hal böyle iken böylesine vahim ve kamu vicdanını rencide eden bir eylemi gerçekleştiren sanık ile ilgili olarak olumlu bir kişilikten söz edilmesi ve iyi halli olduğundan söz edilmesi mümkün değildir. Aksi durumun kabulü adına karar verdiğimiz Türk Milletinin vicdanını yaralayacaktır. Elbette sanığın suçlamayı ikrarı beklenemez ve fakat somut deliller ve tanık beyanları ile suçu işlediği sabit olan sanığın yargılamanın hiçbir aşamasında pişmanlık göstermediği sabittir. Soyut bile olsa bir pişmanlık beyanı bile yoktur. Pişmanlığı bulunmayan, bunu mahkeme heyetine göstermeyen, kendisinden oldukça küçük katılan mağdura böylesine vahim ve kamu vicdanını rencide edici bir eylem gerçekleştiren sanığa TCK 62 maddesinin uygulanması mahkememiz heyetinin vicdanına sığmayacağından izah olunan gerekçeler ile bozma ilamına direnme kararı verilerek aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." gerekçeleriyle sanık hakkında mahkumiyet hükmü tesis edilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ve yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından kararda hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.06.2022 tarihli ve 2022/347 Esas, 2022/215 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23377, Karar No: 2015/695, Tarih: 19.01.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/23377 E.  ,  2015/695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak

nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikâhlı evli iken, sanık ...’nin 1987 yılında vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 21.06.2011 tarihinde muvazaalı olarak boşanarak aynı evde yaşamaya devam ettikleri, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edilmiş ise de;

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmaması nedeniyle eylemlerinin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu anlaşıldığından, mahkemece verilen beraat kararlarında Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 19.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/26241, Karar No: 2021/21488, Tarih: 13.09.2021

**4. Ceza Dairesi         2021/26241 E.  ,  2021/21488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- TCK’nın 128. maddesinde düzenlenen ve Anayasa'nın 36. maddesiyle de güvence altına alınan iddia ve savunma dokunulmazlığı; şahısların yargı mercileri veya idari makamlar nezdinde, serbestçe ve hiçbir endişenin etkisi altında kalmaksızın haklarını özgürce iddia edebilmeleri veya kendilerini savunabilmeleri imkanının sağlanmasını ifade eder. Eğer böyle bir hak olmazsa, iddia ve savunma serbestçe yapılamayacak ve söylenmesi gereken, cezai yaptırıma maruz kalma korkusuyla ifade edilemeyeceğinden, yapılan yargılama sonucunda hedeflenen, “gerçeğe ulaşma” ve “adaletin gerçekleşmesi” de söz konusu olamayacaktır.

Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere; iddia ve savunma hakkının kullanılması bağlamında, kişiler açısından somut isnat ifade eder nitelikte maddi vakıaların ortaya konulması ya da kişilerle ilgili olumsuz değerlendirmelerde bulunulması mümkündür. Bu somut isnatlar veya olumsuz değerlendirmeler, iddia ve savunma hakkının kullanılmasıyla ilişkilendirilememesi durumunda, hakaret ve hatta iftira suçu oluşturur.

İddia ve savunma kapsamında, kişilerle ilgili olarak bulunulan somut isnatların yapılan olumsuz değerlendirmelerin uyuşmazlıkla ilişkili olması lazımdır ancak uyuşmazlığın çözümü açısından faydalı olması aranmamalıdır. Uyuşmazlıkla bağlantılı olmayan isnatlar gerçek olsa bile iddia ve savunma dokunulmazlığının varlığından bahsedilemez.

Somut olayda; sanığın görülmekte olan başka bir davada katılanı kastederek iddianamede belirtilen sözleri söylemesi şeklindeki eylemi bir bütün olarak değerlendirildiğinde, TCK'nın 128. maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığı ve hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yerinde görülmeyen gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Kabule göre de; 17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK’ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan; "hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla “basit yargılama usulü” yönünden Anayasa’nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK’nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa’nın 38. maddesiyle 5237 sayılı TCK’nın 7 ve CMK’nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Kanuna aykırı ve sanık ...’un, temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 13/09/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15006, Karar No: 2016/12746, Tarih: 16.11.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/15006 E.  ,  2016/12746 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/1,89/2-b, 62/1, 52/2-4, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyetine ilişkin hüküm ve temyiz isteminin reddine dair 24.04.2015 tarihli ek karar

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm ve temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında güvenlik tedbiri niteliğindeki sürücü belgesinin süreli olarak geri alınmasına karar verilmiş olması nedeniyle hükmün temyiz edilebilir olmasından dolayı sanığa doğrudan hükmedilen adli para cezasının miktarı itibariyle hükmün kesin olduğu gerekçesine dayalı olarak verilen 24.04.2015 tarihli temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararda isabet görülmediğinden, temyiz isteminin reddine dair ek karar kaldırılarak yapılan incelemede:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, somut zararın mahkeme tarafından belirlenmediğine, hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 16.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5048, Karar No: 2015/18706, Tarih: 19.10.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/5048 E.  ,  2015/18706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından velayet, ortak çocuk lehine hükmedilen tedbir nafakasının başlangıç tarihi ve manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 136.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 19.10.2015 (Pzt.)

Mahkemece, davacının açtığı davanın kabulü ile tarafların boşanmasına, müşterek çocuk 26.01.2010 doğumlu ...’nün velayetinin davalı anneye verilmesine karar verilmiştir. Hüküm davacı tarafından velayet, ortak çocuk için hükmedilen tedbir nafakasının başlangıç tarihi ve manevi tazminat talebi yönünden temyiz edilmiştir.

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı kadının, 24.01.2004 tarihinde dört yaşındaki çocuğunu işim var diyerek, davacının annesine bırakarak müşterek konuttan ayrıldığı ve başka bir şahısla birlikte yaşamaya başladığı, bir süre sonra bu şahıstan da ayrılarak ailesinin yanına döndüğü, daha sonra da çocuğunu almak veya onunla görüşmek için bir girişiminin bulunmadığı anlaşılmaktadır. Müşterek çocuk yargılama sırasında da