muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2898, Karar No: 2011/6057, Tarih: 05.05.2011

**3. Ceza Dairesi         2011/2898 E.  ,  2011/6057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında hükümler kesin olarak verilmiş ise de müsadere edilen kamyonun değerine göre 5219 sayılı Kanun ile değişik HUMK'nun 427 maddesi uyarınca hükmün temyizi mümkün görülmekle yapılan incelemede;

1) Sanık hakkında 28.01.2004 günü 55 nolu bölmeden kesilen çam ağaçları ile ilgili olarak kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanık hakkındaki 6 ay hapis cezasının paraya çevrilmesinde yanlış hesaplama sonucu 3.600,00 TL adli para cezası yerine 1.200,00 TL olarak noksan ceza tayini aleyhe temyiz isteği olmadığından bozma nedeni yapılmamış ve taşınan emvalin miktarı, 610,12 TL olarak belirlenen değeri itibariyle yediemindeki kamyonun TCK'nun 54 maddesi uyarınca müsaderesinde hakkaniyete aşırı derecede aykırılık görülmemekle tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş ve yapılan yargılamaya, toplanan delillere, keşif, bilirkişi raporu gerekçe ve takdire göre sanığın temyiz itirazları yerinde görülmemekle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,

2) Sanık hakkındaki 17.01.2004 günü 55 nolu bölmeden kesilen ağaçlarla ilgili olarak kurulan hükmün değerlendirilmesinde;

Dairemiz'in 15.10.2009 tarih, 2008/4940 E ve 2009/7536 K sayılı bozma ilamında 17.01.2004 tarihinde 55 nolu bölmeden kesilen meşe ağaçları nedeniyle açılan kamu davasından da sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğinin belirtilmesine ve Dairemizin bu bozma kararına 16.02.2010 tarihli oturumda uyma kararı alınmasına rağmen sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bozmaya uyularak verilen hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 5.5.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Bu belge 5070 sayılı Yasa hükümlerine göre elektronik olarak imzalanmıştır
Yargıtay — Esas No: 2007/7123, Karar No: 2007/7994, Tarih: 14.05.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/7123 E.  ,  2007/7994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Velayet

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan \* 07.03.2007 günü temyiz eden ... ile vekili Av. ... geldiler. Karşı taraf tebligata rağmen gelmedi. Davalı vekilinin yokluğunda karar verilmesini isteyen mazeret teli dosyasına konuldu. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle \* çocuklara tedbiren davacı babalarına teslimine ilişkin koşulların gerçekleşmediğinin anlaşılmasına göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine peşin alınan harcın mahsubuna işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere

oybirliğiyle karar verildi.14.05.2007
Yargıtay — Esas No: 2016/32863, Karar No: 2017/3534, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/32863 E.  ,  2017/3534 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5495, Karar No: 2014/6432, Tarih: 20.05.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/5495 E.  ,  2014/6432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/12/2013

NUMARASI : 2013/561-2013/975

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine davalının itiraz etmeyerek takibin kesinleşmesi üzerine davacı icra mahkemesinden tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece kiralanan paylı mülkiyete tabi olup davacının tek başına dava açma hakkı bulunmadığından bahisle istemin reddine karar verilmesi üzerine karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı tahliye istekli olarak başlattığı icra takibinde sözlü kira sözleşmesine dayanmış 2011-2012-2013 yıllarına ilişkin 11.698 TL kira alacağının tahsilini istemiştir. Kural olarak paylı mülkiyete tabi taşınmazlarda kiraya verme işleminin pay ve paydaş çoğunluğu ile yapılması gerekir. Bu kurala uyulmaksızın yapılan sözleşmeler sözleşmeye taraf olmayan paydaşları bağlamaz. Ne var ki pay ve paydaş çoğunluğu koşuluna uyulmaksızın yapılmış olsa dahi bir sözleşme bunu kabul eden tarafları açısından hüküm ifade eder. Bu husus sözleşmenin nispiliği ilkesinin bir sonucudur. Somut olayda davacı sözlü kira ilişkisine dayanarak davalı hakkında icra takibi başlatmış, davalı da, davacının kiraya verme sıfatına karşı koymamış, takip bu haliyle kesinleşmiştir. Varılan bu sonuca göre taraflar arasında takip hukuku bakımından kira ilişkisi ve davacının aktif dava ehliyetinin varlığı kabul edilmelidir. Davalının geçerli bir ödemesi de bulunmadığından temerrüt olgusu da gerçekleşmiştir. Mahkemece davalının temerrüt nedeniyle tahliyesine karar verilmesi gerekirken, hukuksal dayanağı olmayan gerekçe ile yazılı şekilde istemin reddine karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 20.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17990, Karar No: 2014/15309, Tarih: 19.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/17990 E.  ,  2014/15309 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Düzce İş Mahkemesi

Tarihi : 04.04.2013

No : 2011/145-2013/254

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava dışı .. Mobilya Paz. Ltd. Şti. nin 2008/5-12 arası dönemlere ait sigorta prim borçlarının tahsiline yönelik yapılan haciz sonrası 4 (dört) kalem menkul malın yediemin olarak dava dışı fabrika müdürü L.. G..’e teslim edildiği, L.. G.’in işten ayrılması ve talebi doğrultusunda bu malların 29.06.2009 tarihinde yedi emin olarak davacıya teslim edildiği, borç ödenmeyince ve haczedilen mallara ulaşılamayınca davacıya söz konusu 4(dört) kalem malı 7 gün içerisinde teslim etmesi için tebligat yapıldığı, teslim edilmemesi üzerine dava dışı . Mobilya Paz. Ltd. Şti. nin 2008/5-12 arası dönemlere ait sigorta prim borçlarını içeren ödeme emrinin 07.03.2011 tarihinde davacıya tebliğ edildiği; borç nedeniyle sorumlu tutulamayacağı gerekçesiyle ödeme emrinin iptali istemli eldeki davanın yasal sürede açıldığı anlaşılmıştır.

6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun “haczedilen menkul malların korunması” başlığını taşıyan 82. maddesinde; haczedilen malların ne şekilde korunacağı belirtilmiş, 83. maddesinde ise borçlular, zilyetler, güvenilir şahıslar 82. madde gereğince kendilerine bırakılan malları, alacaklı amme idarelerince yapılacak ilk talep üzerine derhal ve kendilerine teslim edildiği zamandaki durumları ile geri vermek mecburiyetindedirler. Bu mecburiyeti yerine getirmeyenler, haklarında yapılacak ceza takibinden başka, bu malların kendilerine atfolunamayacak bir sebepten dolayı telef veya zayi olduğunu ispat edemedikleri takdirde, geri verilmeyen malların değerleri tutarınca borçlu sayılıp, bu kanun hükümleri gereğince takip olunurlar” denilmek suretiyle menkul malları koruyacak olanların ne suretle sorumlu tutulacakları gösterilmiştir.

Yukarıda anlatılanlar ışığında somut olay incelendiğinde, davacıya yediemin olarak teslim edilen mallardan 2 (iki) adedinin .. Mobilya isimli işyerinin fabrika binasında mevcut bulunduğu anlaşılmakla, bu malların satışı ile borcun karşılanıp karşılanamadığı araştırılmalı, borcun karşılanması durumunda davacının sorumluluğunun kalmadığı gözetilmeli, aksi halde kalan borç durumuna göre kayıp durumda bulunan diğer iki menkul malın değeri nispetinde davacının sorumluluğu cihetine gidilmelidir.

Mahkemece, yukarıdaki esaslar dahilindeki araştırma yapılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece, yukarıdaki esaslar dahilindeki araştırma yapılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19.06.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11099, Karar No: 2014/11865, Tarih: 16.09.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/11099 E.  ,  2014/11865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ünye (İcra Hukuk) 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/10/2012

NUMARASI : 2012/50-2012/61

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3.kişi vekili, Ünye İcra Müdürlüğünün 2012/1012 sayılı takip dosyasından, borçlu SS Ünye Fındık Tarım Satış Kooperatifinin borcundan dolayı davacıya ait olan ve konsinye satış için borçlu kooperatife bırakılan yağların 09.05.2012 tarihinde haczedildiğini belirterek, İİK'nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak istihkak davasının kabulü ile anılan hacizlerin kaldırılmasını istemiştir.

Davalı alacaklı vekili, alacaklının 2006 yılında teslim ettiği fındığın parasını alamamış binlerce fiskobirlik üreticisinden biri olduğunu, borçlunun her ne kadar ayrı bir tüzel kişiliği de olsa, davacı birliğe sıkı bir vesayet bağı ile bağlı olduğunu, bu nedenle borçlu kooperatifin tüm mal varlığını danışıklı olarak davacı birliğe devrettiğini, mülkiyet karinesinin borçlu yararına olduğundan haksız açılan davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller,icra dosyası içeriği ve sunulan belgelerden, hacizli malların davacıya ait olduğu konusunda tam bir kanaat oluştuğundan bahisle davanın kabulüne karar vermiş hüküm davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, İİK'nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak açılan istihkak davasına ilişkindir.

Dava konusu haciz, 09.05.2012 tarihinde davalı borçlu kooperatif elinde haczedilmiştir. İİK'nun 97/a maddesindeki mülkiyet karinesi borçlu dolayısı ile davalı alacaklı yararınadır.

Davacı 3.kişi Birlik haczedilen yağların kendilerine ait olduğunu ve satış için borçlu kooperatife gönderildiğini ileri sürmektedir.

Davacı birlik ana sözleşmesinin incelenmesinden, birliğin ayrı tüzel kişiliği olmakla birlikte borçlu dahil birçok kooperetifin üyeliğinden oluşmakta olup, maddi açıdan kooperatifler ile sıkı bir bağ içinde olduğu, üreticinin koperatife verdiği ürünün bedelinin birlik tarafından kooperatif eli ile ödendiği,alınan ürünlerin mamul hale getirilmesinin organizasyonunun birlik tarafından yapıldığı anlaşılmaktadır. Takip konusu alacak ise alacaklının kooperatife teslim ettiği ürün bedelinin ödenmemesinden kaynaklanmaktadır.

Bu durumda, borçlu ile maddi ve hukuki sıkı bir bağ içinde olan, borcun doğumundan sorumlu olduğu anlaşılan birliğin istihkak iddiası mal kaçırma amacına yönelik olduğundan davanın reddi gerekirken aksi düşüncelerle kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle,davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabul ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı alacaklıya geri verilmesine 16.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2016/7053, Karar No: 2018/9562, Tarih: 27.09.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/7053 E.  ,  2018/9562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

I-Sanık ... hakkında verilen beraat kararlarına ilişkin temyiz talebinin incelenmesinde;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye kısmen uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında verilen beraat kararına ilişkin temyiz talebinin incelenmesinde;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre vekalet ücretine hasren yapılan incelemede;

Tüm dosya kapsamından; 5 adet ağacın sanığın açma yaptığı orman alanı içerisinden suç tutanağı tarihi ile uyumlu olarak 2012 yılı içinde kesildiğinin anlaşılması karşısında; sanığın suça konu 5 adet ağacı orman alanından açma yapmak amacıyla kestiğinin kabulü ile sanık hakkında ağaç kesme eylemi nedeniyle mahkumiyet hükmü kurulması gerekirken; yerinde görülmeyen gerekçeyle sanığın beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 27/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10866, Karar No: 2012/7080, Tarih: 02.05.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/10866 E.  ,  2012/7080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 01/11/2005 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine, aksine Kurum işleminin iptaline, ödenmeyen aylıkların faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 20/04/1982-02/07/1993 tarihleri arasındaki 1479 sayılı Yasaya tabi zorunlu Bağ-Kur sigortalılığını iptal eden Kurum işleminin iptali ile Ekim/2005 tarihli tahsis talebini takip eden aybaşından itibaren yaşlılık aylığı bağlanması ve ödenmeyen aylıkların her ay için ayrı ayrı hesaplanacak yasal faiziyle birlikte davalı Kurumdan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, davacının 20/04/1982-02/07/1993 tarihleri arası dönemde 1479 sayılı Yasaya tabi zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine, aksine Kurum işleminin iptaline ve davacıya 01/11/2005 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanmasına ve her bir aylığın ödenmesi gerektiği tarihten itibaren işleyecek yasal faiziyle davalı Kurumdan alınmasına karar verilmişse de varılan sonuç doğru olmamıştır.

Mahkemece, davanın kabulü ile, davacının 20/04/1982-02/07/1993 tarihleri arası dönemde 1479 sayılı Yasaya tabi zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine, aksine Kurum işleminin iptaline ve davacıya 01/11/2005 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanmasına ve her bir aylığın ödenmesi gerektiği tarihten itibaren işleyecek yasal faiziyle davalı Kurumdan alınmasına karar verilmişse de varılan sonuç doğru olmamıştır.

Her uyuşmazlığın, dayandığı işlem veya olayların meydana geldiği tarihte yürürlükte olan yasal kurallara göre çözümlenmesi gerekeceği ilkesinden hareketle yasal koşulların ayrı ayrı ele alınarak Bağ Kur'luluk statüsünün ortaya konması gerekir. 1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 4.5.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulu kaldırılmış sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulu getirilmiş, 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının, 08/12/1994 tarihli giriş bildirgesi ile 01/01/1981 tarihli vergi kaydına dayanılarak geçmişe yönelik 20/04/1982 tarihi itibariyle Kurumca resen tescil edildiği, vergi kaydı tarihleri zirai olarak 01/01/1981-01/01/1985, ticari olarak 02/07/1993-30/04/1998 ve 13/05/1998—devam şeklinde olduğu, marangoz ve mobilyacılar odası kaydının 06/07/2004-28/07/2005 ve esnaf ve sanatkarlar sicili kaydının 30/07/1993-30/09/2005 tarihleri arası olduğu, şoförler odası kaydının 17/06/1998 tarihinde başladığı ve halen devam ettiği, ilk primi 23/12/1996 tarihinde ödediği anlaşılmaktadır.

Somut olayda uyuşmazlık, davacının 20/04/1982-02/07/1993 tarihleri arası dönemde 1479 sayılı Yasaya tabi zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olup olmadığı noktasında toplanmakta ise de, mahkemenin bu husustaki belirlemesinin dosya kapsamını uygun düşmediği açıktır. Başlangıçtaki vergi kaydının zirai olduğu, bu nedenle 08/12/1994 tarihli giriş bildirgesi ile zirai vergi kaydına dayanılarak sigortalılık süresi elde edilemeyeği gibi davacının söz konusu dönemde oda kaydı, vergi kaydı, esnaf sicil kaydı vs. sigortalılık tesciline esas kayıtlarının bulunmadığı, yine 20/04/1982-02/07/1993 tarihleri arasındaki dönem için sonradan prim ödemek suretiyle sigortalılık hakkı elde edilemesinin mümkün olmadığı, dolayısıyla davacının uyuşmazlık konusu dönemde sigortalılık koşullarını taşımadığı ve ayrıca yaşlılık aylığı talebi yönündende yazılı istek tarihinde yaşlılık aylığı şartlarının bulunmadığı hususları gözetilmeden karar verilmesi hatalıdır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 02/05/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10175, Karar No: 2020/6749, Tarih: 05.11.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/10175 E.  ,  2020/6749 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İNEGÖL 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kenevir ekme

Hüküm : Hükmün açıklanması suretiyle mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargılamanın her aşamasında sanığın ikametinde ekili olarak bulunan suça konu kenevirleri kendisinin ektiğine ilişkin ikrara dayalı savunması karşısında; hüküm gerekçe yönünden yeterli görülerek yapılan incelemede;

Suça konu 5 adet keneviri ekmekten dolayı, 6545 sayılı Yasa ile 2313 sayılı Kanunun 23. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 28.06.2014 tarihinden önce sanık hakkında 16.04.2009 tarihinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği ve bu kapsamda inceleme konusu kararın açıklandığı dikkate alınarak tebliğnamedeki bu hususa ilişkin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Hükmün açıklanması şartlarının oluştuğu, yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2- Hüküm fıkrasının 2. paragrafında temel ceza belirlenirken ilgili yasa maddesinin 2313 sayılı Yasanın 23/5. maddesi olması gerekirken, 2313 sayılı Yasanın 23/4. maddesi gereğince hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA; ancak bu durumun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,

1- TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine “Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli iptal kararından sonra oluşan durumuna göre, sanık hakkında, TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına” ibaresinin yazılması,

2- Hüküm fıkrasının 2. paragrafından “23/4 ” ibaresi çıkarılarak, yerine “23/5” ibaresinin yazılması ,

Suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.