muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/841, Karar No: 2016/321, Tarih: 16.03.2016

Davalı vekili, olayın kimliği belirsiz kişiler tarafından gerçekleştirildiğini ve illiyet bağının kesildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece terör saldırısı nedeniyle petrol boru hattında patlama meydana geldiği, çıkan yangında davacıya ait taşınmazın zarar gördüğü, davalının bakım ve sorumluluğu altındaki boru hattının neden olduğu zarar nedeniyle 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun (TBK) 69. maddesi uyarınca kusursuz olarak sorumlu olduğu, olayın terör eylemi sonucu gerçekleşmesinin davalının sorumluluğunu ortadan kaldırmayacağı gibi boru hattının güvenliğinin kolluk kuvvetleri yerine geçici köy korucuları tarafından sağlanması, davalı şirket tarafından da başka bir güvenlik önlemi alınmamış olması nedeniyle hakkaniyet indirimi yapılmasına yer olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı vekilinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıya metni aynen alınan ilam ile bozulmuş; Yerel Mahkemece, önceki gerekçeler tekrar edilip genişletilerek direnme kararı verilmiştir.

Hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; dava konusu zararın, petrol boru hattına yapılan terör saldırısı sonucu doğmuş olması nedeniyle uygun illiyet bağının kesilip kesilmediği, varılacak sonuca göre davalı Boru Hatları ile Petrol Taşıma A.Ş.'nin davacının zararından sorumlu olup olmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Öncelikle sorumluluk kavramının açıklanmasında yarar bulunmaktadır.

Geniş anlamıyla sorumluluk kavramı bir kişinin başka bir kişiye verdiği zararları giderme yükümlülüğü olarak açıklanmıştır. Hukuki anlamda sorumluluk ise taraflar arasındaki borç ilişkisinin zedelenmesi sonucu doğan zararların giderilmesi (tazmin edilmesi) yükümlülüğünü içerir.

Sorumluluk hukukunun tarihsel gelişim süreci içerisinde kusur sorumluluğundan kusursuz sorumluluğa uzayan bir yol izlenmiştir. Kusur sorumluluğunda bir zararı başkasına tazmin ettirmek, ancak zarar onun kusurlu bir fiilinden doğmuş ise mümkündür (TANDOĞAN, H.: Türk Mes’uliyet Hukuku, Ankara 1967, s.89). Bu sorumlulukta kusur, sorumluluğun ögesi, bir diğer ifade ile kurucu unsurudur (EREN, F.: Borçlar Hukuku, Genel Hükümler, 16.b., Ankara 2014, s. 571).

Sorumluluk hukukunun tarihsel gelişim süreci içerisinde kusur sorumluluğundan kusursuz sorumluluğa uzayan bir yol izlenmiştir. Kusur sorumluluğunda bir zararı başkasına tazmin ettirmek, ancak zarar onun kusurlu bir fiilinden doğmuş ise mümkündür (TANDOĞAN, H.: Türk Mes’uliyet Hukuku, Ankara 1967, s.89). Bu sorumlulukta kusur, sorumluluğun ögesi, bir diğer ifade ile kurucu unsurudur (EREN, F.: Borçlar Hukuku, Genel Hükümler, 16.b., Ankara 2014, s. 571).

Sorumluluk için mutlaka kusurun aranması bazı hâllerde modern tekniğin ve makineleşmenin icaplarına yabancı düşmektedir. Bu sebeple hukukun, esas prensibi olan kusur sorumluluğu yer yer zayıflamış hatta bazı hallerde tamamen ortadan kalkarak yerini kusursuz sorumluluğa terk etmiştir. Teknik ilerlemeler ve ona bağlı olan tehlikelerin artması karşısında, kusura dayanan sübjektif sorumluluk artık yalnız başına, zarar görenlere etkili bir koruma sağlamaya elverişsiz ve dolayısıyla adaleti gerçekleştirmek bakımından yetersiz kalmıştır. Kusur yoksa sorumluluk da ortaya çıkmaz görüşü artık geçerliliğini kaybetmiştir. Objektif ihtimam vazifesinin ihlâli mülâhazası gereğince; bir şeye veya şahsa karşı kendisine, kanunî bir ihtimam vazifesi yükletilen kimse, bu vazifeyi kusuru olmaksızın yerine getirmese dahi, bu yüzden doğan zarardan mesul olmalıdır. Kusura dayanmayan sorumlulukta; sorumluluğu doğuran olay, zarar ve zararla söz konusu olay arasında bir illiyet bağı bulunması sorumluluğu doğurmak için yeterlidir (TANDOĞAN, H.: Kusura Dayanmayan Sözleşme Dışı Sorumluluk Hukuku, Ankara 1981, s.3- 10; TEKİNAY/AKMAN/BURCUOĞLU/ALTOP, Borçlar Hukuku, Genel Hükümler, 7.b., İstanbul 1993, s. 671).

Öğretide kusursuz sorumluluk halleri “olağan sebep sorumluluğu-tehlike sorumluluğu” gibi ikili ayırıma tabi tutulduğu gibi (TANDOĞAN, Kusura Dayanmayan Sözleşme Dışı Sorumluluk, s. 22); “hakkaniyet sorumluluğu-nezaret ve ihtimam gösterme yükümünden doğan sorumluluk-tehlike sorumluğu” şeklinde üçlü ayırım yapanlar da vardır (TEKİNAY/AKMAN/BURCUOĞLU/ALTOP, s. 498 vd.; EREN, s.614 vd.).

Kusursuz sorumluluk, genellikle olumsuz bir biçimde sorumlu kişinin kusurunu gerektirmeyen bir sorumluluk olarak tanımlanır. Burada sorumluluk, kusur yerine kanunun öngördüğü belirli bir olguya bağlanmıştır.

Bu noktada “yapı malikinin sorumluluğuna ” ilişkin olarak kusursuz sorumluluk/ağırlaştırılmış sebep/ağırlaştırılmış objektif sorumluluğa ilişkin kuralların uygulanacağında doktrinde ve uygulamada görüş birliği bulunmaktadır.

Kusursuz sorumluluk, genellikle olumsuz bir biçimde sorumlu kişinin kusurunu gerektirmeyen bir sorumluluk olarak tanımlanır. Burada sorumluluk, kusur yerine kanunun öngördüğü belirli bir olguya bağlanmıştır.

Bu noktada “yapı malikinin sorumluluğuna ” ilişkin olarak kusursuz sorumluluk/ağırlaştırılmış sebep/ağırlaştırılmış objektif sorumluluğa ilişkin kuralların uygulanacağında doktrinde ve uygulamada görüş birliği bulunmaktadır.

TBK’nun 69. maddesinde (Mülga 818 sayılı Borçlar Kanununun 58. maddesi) yapı malikinin giderim yükümlülüğü düzenlenmiş olup, anılan maddenin birinci fıkrasında; "Bir binanın veya diğer yapı eserinin maliki, bunların yapımındaki bozukluklardan veya bakımındaki eksikliklerden doğan zararları gidermekle yükümlüdür" denilmektedir. Burada, yasa koyucu bozuk yapılan bir yapı eserinden zarar görenlere mümkün olduğu kadar basit ve dolaysız bir tazmin imkanı sağlayarak onları korumaktadır. Bu anlamda sorumlu olabilecek malik gerçek kişi veya özel hukuk tüzel kişisi olabileceği gibi, kamu hukuku tüzel kişisi de olabilir.

Bina veya yapı eseri malikinin sorumluluğu, yapı eserinin yapımındaki bozukluğa veya bakımındaki eksikliğe dayanmaktadır. Sorumluluğun doğmasında, yapılıştaki bozukluk- bakım eksikliği ayrımının bir önemi bulunmamaktadır. Zira malikin sorumlu olması için bakım eksikliği veya yapılıştaki bozukluktan herhangi birinin varlığı yeterli görülmektedir. Her iki olasılıkta da yalnızca malikin sorumluluğu söz konusu olmaktadır.

Bir bina veya yapı eseri malikinin sorumlu tutulabilmesi için zararın, yapım bozukluğu veya bakım eksikliğinden doğduğu ispatlanmalıdır. Buradaki ispat yükü zarar görene düşer.

Bununla birlikte sorumluluğun son şartı; zararla yapım bozukluğu veya bakım eksikliği arasında uygun illiyet bağının bulunmasıdır. Yani zararın yapımdaki bozukluktan veya bakımdaki eksiklikten dolayı meydana gelmiş olması gerekmektedir. Buna karşılık zarar, aradaki illiyet bağını kesecek derecede bir mücbir sebepten, zarar görenin kusurundan ya da üçüncü bir kişinin kusurundan doğmuş ise yapı eseri malikinin sorumlu tutulması düşünülemez. TBK'nun 69. maddesi kapsamında sorumluluğun doğabilmesi için illiyet bağının kesilmemiş olması gerekir.

Belirtmek gerekir ki, üçüncü kişinin kusuru gerekli objektif yoğunluğa, başka deyişle gerekli ağırlığa ulaşmadıkça illiyet bağını kesmeye yetmeyecektir. Diğer bir anlatımla, üçüncü kişinin kusuru yeterli ağırlığa ulaşıp, illiyet bağını kesmedikçe sonuç doğurmayacaktır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında, davacıya ait 222 ada 1 parsel sayılı taşınmazın bulunduğu bölgeden davalı şirketin bakım ve sorumluluğu altında bulunan Kerkük-Yumurtalık Ham Petrol Boru Hattının geçtiği, 20.07.2012 tarihinde gece saat 23: 00 sıralarında terör örgütü tarafından boru hattına saldırı yapılarak hattın patlatıldığı, çıkan yangında davacıya ait taşınmazın önemli ölçüde zarar gördüğü hususları dosyadaki bilgi ve belgelerden açıkça anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında, davacıya ait 222 ada 1 parsel sayılı taşınmazın bulunduğu bölgeden davalı şirketin bakım ve sorumluluğu altında bulunan Kerkük-Yumurtalık Ham Petrol Boru Hattının geçtiği, 20.07.2012 tarihinde gece saat 23: 00 sıralarında terör örgütü tarafından boru hattına saldırı yapılarak hattın patlatıldığı, çıkan yangında davacıya ait taşınmazın önemli ölçüde zarar gördüğü hususları dosyadaki bilgi ve belgelerden açıkça anlaşılmaktadır.

Öte yandan boru hattının güvenliğinin Jandarma Genel Komutanlığı ile davalı şirket arasındaki protokol uyarınca, her ilin kendi bölgelerindeki jandarma komutanlıkları tarafından sağlandığı, dava konusu olayın meydana geldiği yerde ise Şenköy Jandarma Karakol Komutanlığı tarafından sağlandığı, görevin Şenköy Jandarma Karakol Komutanlığında yeterli personel bulunmadığından 24 saat esasına göre geçici köy korucuları tarafından yürütüldüğü, davalı ...'ın ise sadece pompa, blok, vana, basınç düşürme istasyonları gibi sabit tesisler üzerindeki güvenliği temin etmekle yükümlü olduğu Midyat İlçe Jandarma Komutanlığının 16.01.2013 havale tarihli yazıları ile bildirilmiştir.

Bu durumda boru hattındaki patlamanın tesislerin yapımındaki bozukluk ya da bakımındaki bir eksiklikten değil, emniyet güçleri tarafından alınan güvenlik önlemlerine rağmen terör örgütünün kasta dayanan saldırısı sonucunda meydana geldiği, üçüncü kişinin (terör örgütünün) ağır ve kasıtlı kusuru nedeniyle olay ile zarar arasındaki illiyet bağının kesildiği sabit olup, davalının zarardan sorumlu tutulması olanaklı değildir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında bir kısım üyeler tarafından, petrol boru hattının önemli ölçüde tehlike arz ettiği, bu nedenle davalının sorumluluğunun tehlike sorumluluğu olduğu, bu tür sorumlulukta ise ağırlaştırılmış özen yükümlülüğü bulunduğu, olayın meydana geldiği bölgede terör örgütünün zaman zaman boru hattına saldırılarda bulunması nedeniyle bu tür olayların beklenmeyen bir hal olmadığı, davalı şirketin ağırlaştırılmış özen yükümlülüğü kapsamında terör saldırılarına karşı yeterli güvenlik önlemi alması gerekirken bu yükümlülüğünü yerine getirmediğinden davacının uğramış olduğu zarardan sorumlu tutulması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından yukarıda açıklanan gerekçelerle kabul edilmemiştir.

O halde, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırı olduğundan direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 16.03.2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2553, Karar No: 2023/5299, Tarih: 08.11.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/2553 E.  ,  2023/5299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2473 E., 2022/2455 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/610 E., 2022/447 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince açılan davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın her iki taraf vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili ile davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz itirazları yönünden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı erkek dava dilekçesinde; tarafların evliliğin akabinde davacının evine yerleşecekleri hususunda anlaştıklarını, davalının isteği üzerine davacının, nikah gününün sabahında kendisine ait taşınmazlardan bir tanesini davalıya devrettiğini, aynı gün nikah işleminin gerçekleştiğini, evliliğin, aslında tamamen davalı tarafından maddî çıkar amacıyla gerçekleştirilmiş olduğunu, tarafların birlikte yaşama süresinin nikah gününden itibaren üç gün sürdüğünü, davalının ikametini terk edip ... iline döndüğünü, davacının defalarca eve dönmesi için davalıya telkinlerde bulunmuş olmasına rağmen davalının daha önceki evliliğinden olan iki çocuğunu bahane ederek ortak konuta dönmeyi sürekli reddettiğini, evlilik üzerinden 6 ay geçtikten sonra davalının, eşinin ...'daki ikametine geldiğini, davacının affedeceğini söyleyip davalıyı tekrar evine aldığını, davacıya yine asılsız vaatlerde bulunduğunu, ikamette yaklaşık 20 gün kalıp, müvekkilinden bedelsiz bir şekilde devraldığı evi satmak isteyip tekrardan ortak konutu terk ettiğini, davalının yaklaşık 6 aylık dönemlerde belli periyotlarda eşinin yanına tekrar dönüp, her defasında maddî çıkar sağlayıp, para temin edip her defasında ortak evi terk ettiğini, davalının, hiçbir zaman söz konusu evliliği devam ettirme amacı gütmediğini, evlilik birliğinin gereklerini hiçbir zaman yerine getirmediğini iddia ederek tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, davacı lehine 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı kadın cevap dilekçesinde; davalının ikamet adresi Alanya ilçesi olduğundan yetkili mahkemenin Alanya Aile Mahkemeleri olduğunu, davacının iddialarını kabul etmediğini, boşanmak istemediğini, evlendikten sonra davacının ikamet ettiği evde bir süre kaldıktan sonra birlikte Alanya'ya döndüklerini ve birlikte zaman geçirdiklerini, evlilik birliğinin başından bu yana gerek ...'ta gerekse Alanya'da ikamet ettiklerini, eşinin bu durumdan rahatsız olmadığını, davacının çocuklarının kışkırtması sonucu boşanmak istediğini beyan ederek boşanma davasının reddine, lehine 100.000,00 TL manevî tazminata, aylık 1.500,00 TL yoksulluk nafakasına karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı kadının, evi terk edip birlikte yaşama yükümlülüğüne aykırı davranarak evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında tam kusurlu olduğu, davalının cevap dilekçesinde iddia ettiği vakıaları, davacı erkeğin evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında kusurlu olduğunu ispatlayamadığı, süresi içinde cevap dilekçesinde dayanmış olduğu delil ve tanıklarını bildirmediği anlaşıldığından davacı erkeğe kusur atfedilmediği gerekçesi ile açılan davanın kabulü ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun'un) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince tarafların boşanmalarına, davacı erkek lehine 25.000,00 TL maddî tazminata, manevî tazminat talebinin reddine, davalı kadının yoksulluk nafakası ile manevî tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek vekili ve davalı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı erkek vekili istinaf başvuru dilekçesinde, söz konusu evliliğin, aslında tamamen davalı tarafından maddî çıkar amacıyla gerçekleştirilmiş olduğunu, davacı ile evlenmeden önce müvekkilinin ikametinde yaşamayı kabul ettiğini, ancak tarafların birlikte yaşama süresinin nikah gününden itibaren yaklaşık üç gün sürdüğünü, müvekkiline ait taşınmazlardan bir tanesini nikahın hemen öncesinde kendi adına tescil ettiren davalının, evliliğinin üçüncü gününde müvekkilin ikametini terk edip ... iline döndüğünü, iki çocuğunu bahane ederek ortak konuta dönmeyi reddettiğini, davacının defalarca kez çağrıda bulunduğunu, davacının aracını da, davacıya asılsız vaatlerde bulunmak suretiyle davalının kendi üzerine tescil ettirdiğini, yaklaşık 6 aylık dönemlerde belli periyotlarda müvekkilinin yanına tekrar dönerek her defasında maddî çıkar sağlayıp, para temin edip ortak evi terk ettiğini beyan ederek kusur belirlemesi, hükmedilen maddî tazminat miktarı, reddedilen manevî tazminat istemi yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

2.Davalı kadın vekili istinaf başvuru dilekçesinde, davalıya atfedilecek hiçbir kusur bulunmadığını, asıl kusurun davacıda olduğunu, tarafların nikahlarının ...'ta kılındığını ve Alanya'ya gelinerek buraya yerleşildiğini, köyünü özlediğini bahane eden davacının ...'a döndüğünü, çocuklarının baskıları neticesinde davacının boşanma davası açtığını, yokluklarında yapılan duruşmada dinlenen tanık beyanlarına karşı herhangi bir şey deme imkanı elde edemeden davanın kabulü cihetine gidildiğini, tam kusurlu eşin açmış olduğu boşanma davasının reddinin gerekmekte olduğunu, halen davacı ve davalının görüşmekte olduklarını, bir araya gelmeyi düşünmekte olduklarını, davacı tarafın, evlilik birliği içerisinde ailenin hem maddî hem de manevî olarak hiçbir ihtiyacına destek olmadığını, müvekkili ve çocuklarını desteğinden yoksun bıraktığını, davacının tam kusurlu olduğunu beyan ederek kusur belirlemesi, boşanma davasının kabulü, erkek lehine kabul edilen maddî tazminat ile reddedilen yoksulluk nafakası ve manevî tazminat talepleri yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç (BAM KARARI)

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek vekili ve davalı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı erkek vekili temyiz başvuru dilekçesinde, istinaf kanun yoluna başvuru dilekçesinde belirttiği itirazları tekrar ederek, kusur belirlemesi, hükmedilen maddî tazminat miktarı, reddedilen manevî tazminat istemi yönünden temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

2.Davalı kadın vekili temyiz başvuru dilekçesinde, istinaf kanun yoluna başvuru dilekçesinde belirttiği itirazları tekrar ederek, kusur belirlemesi, boşanma davasının kabulü, erkek lehine kabul edilen maddî tazminat ile reddedilen yoksulluk nafakası ve manevî tazminat talepleri yönünden temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme:

Uyuşmazlık, davacı kadın tarafından açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, davacının reddedilen manevî tazminat isteminin ve kabul edilen maddî tazminatın yasal koşullarının oluşup oluşmadığı, davacı lehine hükmedilen maddî tazminat miktarının hakkaniyete uygun olup olmadığı, davalının reddedilen manevî tazminat ve yoksulluk nafakasının yasal koşullarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2.İlgili Hukuk

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 175 inci maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle her ne kadar İlk Derece Mahkemesince davalı kadının evi terk edip birlikte yaşama yükümlülüğüne aykırı davranarak evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında tam kusurlu olduğu kabul edilerek davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiş ise de, davacı erkek tarafından terk hukuksal nedenine dayalı olarak açılmış bir boşanma davasının bulunmadığı, bu nedenle terk vakıasının kadına kusur olarak yüklenemeyeceği, ancak yapılan yargılama, toplanan deliller ve özellikle dinlenen tanık ... A.'nın beyanına göre davalı kadının birlik görevlerini yerine getirmediği, bu nedenle davalı kadının tam kusurlu olduğu, sonuç itibariyle verilen boşanma kararının doğru olduğunun anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup her iki taraf vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3294, Karar No: 2012/7480, Tarih: 16.04.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/3294 E.  ,  2012/7480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 22/12/2011

Davacı, iş sözleşmesinin emeklilik nedeniyle sona erdiğini ileri sürerek, 2009 yılı yıllık izin ve tüm çalışma dönemine ilişkin fazla mesai ücreti alacaklarını istemiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre taraf vekillerinin aşağıda belirtilen bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla mesai ve 2009 yılı yıllık izin ücreti alacağının olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Davacı fazla mesai yaptığını ancak ücretinin ödenmediğini belirtmiş ve dosyada mevcut görevlendirme yazılarına dayanmıştır. Yargılama sırasında aldırılan bilirkişi raporunda da çalışma saati belirtilmeyen bu görevlendirme yazılarına itibar edilerek haftalık 15 saat üzerinden hesaplama yapılmış olup mahkemece de bu hesaplamaya itibar edilerek hüküm kurulmuş ise de davacı tarafın tanık dinletmemiş olması ve görevlendireme yazılarında da mesaiye ilişkin bir açıklık bulunmaması karşısında fazla mesai yapıldığının ispat edildiğinin kabulü hatalıdır. Bu sebeple  ispat edilemeyen fazla mesai ücretine ilişkin talebin reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.

3-Davacı sendika üyesi olduğunu belirterek 2009 yılına ilişkin yıllık izin ücreti alacağı talebinde bulunmuş ve talebi hüküm altına alınmış ise de davacının sendika üyesi olduğuna ilişkin araştırma yapılmadığı gibi var ise davalı ile ilgili sendika arasındaki toplu iş sözleşmesi de getirtilmemiştir. Ayrıca davacıya ait işyeri dosyasındaki yıllık izine ilişkin belgeler ile mesai iznine ilişkin belge davacı  taraftan  sorulmamış,  hesaplamada  da  dikkate alınmamıştır. Yıllık izin alacağı konusunda eksik inceleme ile hüküm kurulması da ayrı bir bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 16.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.