muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18373, Karar No: 2016/12744, Tarih: 14.11.2016

Usul ekonomisi, yargılamanın etkinliğine hizmet etmekte, hakimin kanunun öngördüğü çerçevede yargılamayı kolaylaştırmak, gereksiz zaman kaybına ve gereksiz masrafa sebebiyet vermeden karar vermesini sağlamaktır. Davanın çabuk, basit ve ucuz bir biçimde görülmesinde tarafların olduğu kadar toplumun (kamunun) da yararı bulunmaktadır. Dolayısıyla hakim davayı mümkün olduğu kadar çabuk ve düzenli olarak sonuçlandırmakla yükümlüdür.

Öte yandan, HUMK.nun 436/2.maddesinde "Temyiz olunan kararın, kanunun olaya uygulanmasında hata edilmiş olmasından dolayı bozulması gerektiği ve kanuna uymayan husus hakkında yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde Yargıtay, kararı değiştirerek ve düzelterek onayabilir." 436/son maddesinde ise "Karar, usul ve kanuna uygun olup da gösterilen gerekçe doğru bulunmazsa, gerekçe değiştirilerek ve düzeltilerek onanır" hükmüne yer verilmiş bulunmaktadır.

Yargıtay içtihatlarındaki amaç; çelişik hükümlerin önüne geçmek, mümkün olduğu kadar yargılama giderlerini azaltmak, tahkikat ve yargılamayı kolaylaştırmak ve nihayet tarafları fazla külfete sokmamak ve en adilane kararın verilerek, taraflar arasındaki uyuşmazlığı nihai olarak sona erdirmektir.

Yargıtay'ın dava konusu taleple ilgili (elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp- kaçak, sayaç okuma vs. bedelleri ile ilgili) istikrar kazanmış kararlarında; sözü edilen bedellerin, EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde alındığını; oysa mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'ya sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediğini; özellikle, kaçak kullanılan elektrik bedelinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gidilmesinin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığını; faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarının şeffaf bulunmadığı ve yasal bulunmadığı belirtilerek; tüketicilerden alınmasının doğru olmadığı vurgulanmış; bu nedenlerle, faturalarda tahsili talep edilen sözü edilen bedellerin iadesi gerektiği içtihadında bulunulmuştur.

Ne var ki, somut uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada, taraflar arasındaki bu uyuşmazlıkla ilgili kanuni düzenleme gereği duyulmuş ve 17.06.2016 tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlarak yürürlüğe giren 6719 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun çıkarılmıştır.

6719 sayılı Kanunun 21.maddesi ile 6446 sayılı Kanunun 17.maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş, sözü edilen bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK'nun Kanundaki yetkileri genişletilerek, uyuşmazlık konusu bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

6719 sayılı Kanunun 21.maddesi ile 6446 sayılı Kanunun 17.maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş, sözü edilen bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK'nun Kanundaki yetkileri genişletilerek, uyuşmazlık konusu bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, aynı kanunun 26.maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen Geçici 20.maddeyle de; "Kural kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17'nci madde hükümleri uygulanır." denilmek suretiyle geçmişe etkili düzenlemeye yer verilmiştir.

Dolayısıyla, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu kanun değişikliğinin somut olayda uygulanması gerekmektedir.

Davacının dava dilekçesindeki taleplerinin hukuki dayanağı yeni düzenlemeyle ortadan kalkmış bulunmaktadır. Bu durumda, mahkemece yapılacak iş; konusu kalmayan davada, karar verilmesine yer olmadığına ilişkin hüküm kurmaktan ibarettir. Bu husus ise, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmemektedir. Yukarıda açıklanan ilke ve esaslar gözetilerek, HUMK'nun 436/2. maddesi uyarınca kararın değiştirilerek ve düzeltilerek ONANMASININ, usul ekonomisine ve adil yargılanma hakkına daha uygun olacağını düşündüğümden, Sayın Çoğunluğun yerel mahkeme kararının bozulması yönündeki kararına katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2020/3842, Karar No: 2020/4178, Tarih: 09.03.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/3842 E.  ,  2020/4178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye,hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2-Suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarına gelince;

Dosya içerisindeki 02.04.2015 tarihli Olay Yeri İnceme Raporu’na göre dava konusu yerin sacdan imal edilmiş kulübe niteliğinde olduğu, içerisinde eski inşaat ve karsamba malzemelerinin bulunduğu ve suça konu yerin depo olarak kullanıldığının belirtildiği ayrıca şikayetçinin suça konu yerde ticari faaliyette bulunduğuna dair bir iddia ve delil de bulunmadığı anlaşıldığından; ticari faaliyet gösterilen iş yeri niteliğinde bulunmayan depo vasfındaki suça konu yerin, iş yeri olarak sayılayamayacağı dikkate alınarak, unsurları itibariyle oluşmayan işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan dolayı suça sürüklenen çocuklar hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

Suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan düzenlenen iddianemede sevk maddesi olarak yazılmadığı halde ek savunma hakkı verilmeden 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesi ile artırım yapılması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 226/1. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 09/03/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15906, Karar No: 2023/3435, Tarih: 08.06.2023

**2. Ceza Dairesi         2022/15906 E.  ,  2023/3435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/1533 E., 2022/390 K.

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama,Ret

A. İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli ve Mala Zarar Verme Suçları Yönünden;

Ankara 22. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 12.05.2022 tarihli ve 2021/1533 Esas, 2022/390 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık müdafinin, sanık hakkında kurulan zamanaşımı nedeniyle düşme kararını temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı gibi, hükmün gerekçesine yönelik bir temyiz itirazı da olmadığından, temyize hakkı olmayan sanık müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

B. Hırsızlık Suçu Yönünden;

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 03.08.2010 tarihli ve 2010/29697 Esas numaralı iddianamesi ile sanık hakkında, suç tarihinde şikayetçiye ait iş yerinden cam kırılma sesinin duyulduğunun ihbarı ile olay yerine gidildiği ve sanığın polisi fark etmesi üzerine araç ile olay yerinden kaçtığı ve kovalamaca sonucunda araç ile takla atması üzerine araçta bulunan şahısların aracı terk ederek kaçmaları şeklindeki eylemi nedeniyle hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b,143, 35, 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Ankara 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2022 tarihli ilk kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan sonuç ceza olarak 3 ay 15 gün hapis cezasını içeren mahkûmiyet hükmüne yönelik 5237 sayılı Kanun'un 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği ve anılan kararın 28.10.2010 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

2. Ankara 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2022 tarihli ilk kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan sonuç ceza olarak 3 ay 15 gün hapis cezasını içeren mahkûmiyet hükmüne yönelik 5237 sayılı Kanun'un 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği ve anılan kararın 28.10.2010 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

3. Sanık müdafiinin 19.04.2021 tarihli dilekçesi ile sanık hakkında verilen 12.05.2022 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 5 yıllık denetim süresi dolduğundan bahisle ortadan kaldırma talebinde bulunması üzerine, UYAP entegrasyon sisteminde yapılan incelemede; sanığın denetim süresi içinde 03.06.2011 tarihinde kamu malına zarar verme ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarını işlediği tespit edilmiş ve bunun üzerine 5271 sayılı Kanun’un 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanması ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı açıklanarak, Ankara 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2022 tarihli ve 2021/1533 Esas, 2022/390 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 143/1,35 ve 168/2. maddeleri uyarınca 3 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Kanun'un 53. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi;müvekkilinin denetim süresini tamamladığından bahisle Yerel Mahkemece HAGB kararının ortadan kaldırılması gerekirken, başka bir yargılama sebebiyle HAGB kararının açıklandığına, kurulan hükmün usul ve mevzuata aykırı olduğuna, sanığın cezalandırılması için somut ve her türlü şüpheden uzak yeterli delilin olmadığına, hüküm kısmında "Sanık ...'ın üzerine atılı..." şeklinde kurulan hükmün müvekkil aleyhine verilmiş usul ve yasaya uygun bir hükmün olmadığına ve resen nazara alınacak sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın kiraladığı 06... plakalı araç ile gece vakti şikayetçiye ait iş yerine kimliği tespit edilemeyen şahıslar ile birlikte girerek 30 kg et ve bir adet papağanı çaldığı, ihbar üzerine kolluk görevlilerince sanığın kullandığı aracın takip edildiği, ve yapılan takipte virajı alamayan aracın takla attığı, sanığın arabadan inerek kaçtığı, kollukça takla atan araç içerisinde 30 kg et ve bir adet papağan ve kırık kuş kafesinin bulunduğunun tespit edildiği, kazalı aracın kapısının açılması üzerine papağanın uçarak kaçtığı, araç içerisinde ayrıca sanığa ait sürücü belgesinin de ele geçtiği olayda sanığın müsnet suçu işlediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2. Sanık aşamalardaki savunmalarında atılı suçu ikrar etmiştir. Şikâyetçinin soruşturma aşamasında alınan ifadesi, suçun işlenmesinde kullanılan aracın sahibi olan tanığın ifadesi dosyada mevcuttur.

IV. GEREKÇE

2. Sanık aşamalardaki savunmalarında atılı suçu ikrar etmiştir. Şikâyetçinin soruşturma aşamasında alınan ifadesi, suçun işlenmesinde kullanılan aracın sahibi olan tanığın ifadesi dosyada mevcuttur.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında verilen kararın hüküm kısmında "Sanık ...'ün üzerine atılı..." yerine "Sanık ...'ın üzerine atılı..." olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiş, denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediği anlaşılan sanık hakkında hüküm kurulurken cezada indirim yapılmasını gerektiren şahsi sebeplerden olan etkin pişmanlık hükmünün, 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesinden sonra uygulanması aynı Kanun'un 61/5. maddesine göre doğru olması nedeniyle hükmün 5271 sayılı Kanun'un 231/11. maddesi uyarınca ilk şekliyle aynen açıklanması gerekirken farklı hüküm kurulması bozma nedeni yapılmamıştır.

2.Dosya içerisinde yer alan 12.07.2010 tarihli Olay, Muhafaza Altına Alma, Görgü ve Tespit Tutanağına göre, ihbar üzerine olay yerine giden kolluk görevlilerince sanığın kullandığı aracın takla atması üzerine sanığın arabadan inerek kaçtığı, kollukça takla atan araç içerisinde 30 kg et ve bir adet papağan bulunduğunun tespit edildiği, kazalı aracın kapısının açılması üzerine papağanın uçarak kaçtığı olayda, papağanın ele geçmemesi nedeniyle hırsızlık suçunun tamamlandığı gözetilmeden, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 35. maddesi uyarınca teşebbüs hükümleri uygulanmak suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3.Sanığın 21.10.2010 tarihli duruşmada şikayetçinin zararını karşıladığını beyan etttiği ve sanığın bu beyanı esas alınarak, şikayetçiden zararın tamamını karşılayıp karşılamadığı ve zararın tamamen karşılamaması halinde şikâyetçinin rızasının bulunup bulunmadığı sorulmadan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 168/2. maddesi uyarınca indirim yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

4. Sanığın 5 yıllık denetim süresi dolmadan 03.06.2011 tarihinde işlediği kasıtlı suç nedeniyle 5271 sayılı Kanun’un 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasında bir isabetsizlik bulunmamış, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların, doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiş, kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2022 tarihli ve 2021/1533 Esas, 2022/390 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11162, Karar No: 2017/11478, Tarih: 23.05.2017

**15. Ceza Dairesi         2015/11162 E.  ,  2017/11478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 52, 53 ve 58. maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, suç tarihinde katılanın işlettiği araç kiralama firmasından suça konu aracı kiralayıp, kira süresi bitmesine rağmen suça konu aracı getirmediği, sanığın bu surette dolandırıcılık suçunu işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın suçun sübutuna ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 155/1 maddesinde düzenlenen "güveni kötüye kullanma" suçunu oluşturacağı gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde dolandırıcılık suçundan hüküm kurulması,

Kabule göre de,

a)Hapis cezası alt sınırdan tayin edilmesine rağmen, adli para cezasının belirlenmesi sırasında, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeye dayanarak tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

b)Sanığa yüklenen dolandırıcılık suçu nedeniyle, hükümden sonra 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaştırma işlemleri için gereği yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, 23/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3778, Karar No: 2013/624, Tarih: 23.01.2013

**5. Ceza Dairesi         2011/3778 E.  ,  2013/624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suç tarihinde Dedekorkut İlköğretim Okulu müdürü olan sanığın yayıncı firma tarafından okula bağışlanan parayı okul koruma derneği hesaplarına intikal ettirmek yerine mal edinmesi şeklinde kabul edilen eyleminin hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacağı, 765 sayılı TCK'nın 510. maddesinde öngörülen bu suçun cezasının üst sınırı itibariyle aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirtilen yedi yıl altı aylık asli ve ilave zamanaşımına tabi olduğu, 2000 yılı olan suç tarihi ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükmün 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 23/01/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2327, Karar No: 2014/6971, Tarih: 05.11.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/2327 E.  ,  2014/6971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2013

NUMARASI : 2013/42-2013/421

-KARAR-

Basit yargılama usulünde tarafların tüm delilleri toplanıp, incelendikten ve son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, HMK'nın 312/2. Maddesi uyarınca kararı, gerekçesi ile birlikte yazması ve hükme ilişkin tüm hususları gerekçesi ile birlikte tefhim etmesi asıldır. Ne var ki, uygulamada aynı hükme dayanılarak zorunlu nedenlerle sadece hüküm sonucu (çoğu kez anılan madde hükmüne uygun olarak hazırlanmadan) tutanağa geçirilip, tefhim edilmekle, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

Yargılama sonunda şikayetin reddine şeklinde verilen kısa karar, birleşen dosyada şikayetçi F.. A.. vekilinin yüzüne karşı 05.11.2013 tarihinde tefhim edilmiş ise de, gerekçeli karar daha sonra yazılmış ve anılan vekile tebliğ edilmemiştir. Tefhim edilen kısa kararda hükmün yasal unsurları tümüyle yer almamaktadır. İİK'nın 363. maddesi uyarınca tefhimden itibaren temyiz süresinin başlaması hükmün HMK'nın 321/2. maddesi uyarınca yazılıp, tefhimine bağlıdır. Bu durumda, gerekçeli kararın birleşen dosyada şikayetçi F.. A.. vekiline Tebligat Kanunu ve yönetmelik hükümlerine uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenmesi, hükmü temyiz etmesi halinde, temyiz dilekçesinin birleşen dosyada şikayet olunanlar vekillerine tebliği ile temyize cevap süresinin beklenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14608, Karar No: 2017/12297, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/14608 E.  ,  2017/12297 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13328, Karar No: 2012/437, Tarih: 11.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/13328 E.  ,  2012/437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın bina yapmak suretiyle tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihide araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184. ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 11.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.