muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13800, Karar No: 2017/3079, Tarih: 05.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/13800 E.  ,  2017/3079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, 6217 sayılı Kanun ile Değişik Harçlar Kanununun "Yargıtay Ceza Daireleri’ne yapılacak temyiz başvurularında 40 TL temyiz harcı alınacağı"na ilişkin hükmün Anayasa Mahkemesi'nce iptal edildiği cihetle; mahkemece temyiz masraflarının yatırılmaması nedeniyle temyiz isteminin reddine ilişkin 02.06.2016 günlü ek kararı yok hükmünde olduğu kabul edilerek dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

1- Mahkemece uyulmasına karar verilen bozma ilamında, aynı mahkemenin 2010/284 ve 2010/286 Esas sayılı dosyalarının bulunduğu, suçun tek suç oluşturup oluşturmadığı veya TCK'nın 43. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması bakımından dosyaların birleştirilmesi gerektiğinin bildirilmesi karşısında tensiben 2010/285 ve 2010/286 Esas sayılı dosyalarının UYAP sorgusunda temyiz nedeniyle Yargıtayda olduğu anlaşılmakla; anılan dosyalar Yargıtaydan döndüğünde iş bu dosya ile birleştirilmelerinin düşünülmesine karar verilmesine rağmen birleştirme hususunda herhangi bir karar verilmeksizin yargılamaya devamla hüküm verilmesi,

2-Hükümde TCK’nın 43. maddesinin uygulanmasına karar verilmesine rağmen verilen cezada bu maddeden arttırım yapılmaması,

2-Hükümde TCK’nın 43. maddesinin uygulanmasına karar verilmesine rağmen verilen cezada bu maddeden arttırım yapılmaması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 05.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7929, Karar No: 2025/1684, Tarih: 05.03.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/7929 E.  ,  2025/1684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2023/3174 E., 2024/226 K.

SUÇ : Kasten yaralama

KARAR : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile ek kararın onanması

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 06.02.2024 tarihli ve 2023/3174 Esas, 2024/226 Karar sayılı ek kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları” nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun'un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; "...temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise]... hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder." şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 06.02.2024 tarihli ve 2023/3174 Esas, 2024/226 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Antalya 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6145, Karar No: 2006/9809, Tarih: 28.11.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/6145 E.  ,  2006/9809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, duruşmalı olarak yapılması ise davalılar vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalı Vek.Av.. ile davacı Vek.Av.. geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-7000 m2 yüzölçümlü dava konusu taşınmaz üzerinde 159 zeytin, 1 badem ağacı bulunmakta olup, taşınmazın kısmen karışık kapama bahçe, kısmen tarla olarak kabulü ile getireceği net gelire göre değerlendirilmesinde bir yanılgı bulunmamaktadır. İlçe Tarım Müdürlüğünün 14.1.2005 günlü yazısı ekindeki cetvele göre, (8x8)=64 m2'ye bir zeytin ağacının, (7x7)=49 m2'ye ise bir badem ağacının dikilmesinin alışılagelmiş normal sıklık olduğu açıklandığı halde, hükme esas ikinci ile birinci bilirkişi raporunda 36 m2'lik alana bir ağaç düştüğü kabul edilerek dava konusu taşınmaza fazla değer biçilmesi,

2-Değerlendirme tarihi olan 2004 yılında Tekel Yaprak Tütün İşletmeleri ve Ticareti Müessesesi Müdürlüğünce belirlenen tütünün ortalama satış fiyatı 4.006.864 TL/kg olduğu halde birinci bilirkişi kurulunca 4,90 YTL/kg üzerinden hesaplanması,

Doğru görülmemiştir.Mahkemece, bozma nedenleri doğrultusunda bilirkişi kurullarından ek rapor alındıktan ve raporların bozmaya uygunluğu denetlendikten sonra karar verilmelidir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı ve davacı yararına takdir edilen 450,00 YTL. vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacı tarafa, davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 28.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8247, Karar No: 2008/6586, Tarih: 23.10.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/8247 E.  ,  2008/6586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında genel kadastro ile oluşan tapunun, tapu kaydına dayanarak açılan iptali davası sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; Mahallinde yeniden keşif yapılmak suretiyle tanıkların taşınmazın başında dinlenmesi, bozma kararında öngörüldüğü şekilde araştırma ve uygulama yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi” gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, çekişmeli parselin 10.04.2003 tarihli bilirkişi raporunda “A” harfi ile gösterilen 5000 metrekarelik kısmının tapu kaydının iptali ile bu kısmın davacılar ... ve arkadaşları adlarına payları oranında tesciline karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davacıların dayanak tapu kaydının miktarının 5000 metrekare olduğu ve tapu kaydının sınırlarının sabit olmadığı kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; değerlendirme dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Dava ortak sınır ihtilafı olup her iki taraf da tapu kaydına dayanmıştır. Mahkemenin önceki kararı ile 23.12.1996 tarih 1990/160 esas, 1996/967 karar sayılı ilamda “davanın kısmen kabulüne, çekişmeli parselin tapu kaydının iptali ile fen bilirkişisinin 26.09.1996 tarihli rapor ve krokisinde “B” harfi ile gösterilen 7192.20 metrekarelik kısmın davalılar adına, “A” harfi ile gösterilen 4743.75 metrekarelik kısmın davacılar adına tesciline" karar verilmiş bu kararı sadece davalılar temyiz etmiş, davacılar temyiz etmediğinden bu miktar artık kendileri yönünden kesinleşmiştir. O halde davacılar yönünden kesinleşen 23.12.1996 tarihli karar göz önüne alınarak davanın kısmen kabulüne, fen bilirkişisinin 26.09.1996 tarihli rapor ve krokisinde “A” harfi ile gösterilen 4743.75 metrekarelik kısmın davacılar adına tesciline karar verilmesi gerekir. Bu husus göz önüne alınmadan 5000 metrekarelik kısmın davacılar adına tesciline karar verilmesi isabetsiz olduğundan temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 23.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12580, Karar No: 2025/1136, Tarih: 03.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/12580 E.  ,  2025/1136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/94 Esas, 2024/105 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Bakırköy 11. Sulh Hukuk Mahkemesinin 07.02.2024 Tarihli ve 2022/1062 Esas, 2024/127 Karar Sayılı Kararı

Vasi adayı vekili tarafından, 07.02.2024 tarihli duruşmada kısıtlı adayının müvekkili ile birlikte yaşadığı ve ikamet adresinin...Mahallesi ...Sokak No:41/6 .../Isparta olarak beyan edildiği, yine kısıtlı adayının nüfus kayıt örneğinin incelenmesinden ikamet adresinin...Mahallesi ...Sokak No:41/6 .../Isparta olduğunun anlaşıldığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 03.05.2024 Tarihli ve 2024/94 Esas, 2024/105 Karar Sayılı Kararı

Somut olayda kısıtlı adayının güncel adresinin .../Isparta olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verildiği, ancak her davanın açıldığı tarihlerdeki şartlara göre değerlendirileceği, yetkili mahkeme belirlenirken de, dava tarihindeki yerleşim yerinin esas alınacağı, dava tarihinden sonra yargılama sırasında kısıtlanması istenilen kişinin yerleşim yerinin değişmesi halinde mahkemece yetkisizlik kararı verilemeyeceği, davanın açıldığı tarihte ve öncesinde kısıtlı adayının İstanbul ilinde ikamet ettiği, dava açılmadan önce bir süre özel bir hastanede temizlik görevlisi olarak çalıştığı ve boşandıktan sonra da anne ve babası ile İstanbul ilinde yaşadığı ve merkezî nüfus idaresi sistemindeki adresinin İstanbul olduğunun anlaşıldığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, kısıtlı adayının dava tarihi itibariyle yerleşim yeri adresinin Güngören/İstanbul olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın Bakırköy 11. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, kısıtlı adayının dava tarihi itibariyle yerleşim yeri adresinin Güngören/İstanbul olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın Bakırköy 11. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Bakırköy 11. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

03.02.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22240, Karar No: 2021/16274, Tarih: 02.12.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/22240 E.  ,  2021/16274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM :İlk derece mahkemesi kararının kaldırılarak sanığın beraatine, sanığın idari para cezası ile cezalandırılmasına, dava konusu suç eşyalarının mülkiyetinin kamuya geçirilmesine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I. Katılan Gümrük İdaresi vekilinin sanık hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nun 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp aynı Yasanın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz dilekçesinde belirttiği nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki itirazın kabulü ile hükmün kaldırılarak sanığın müsnet suçtan beraatine dair kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nun 302/1. madde ve fıkrası gereğince ESASTAN REDDİNE, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nun 304. maddesi gereğince dosyanın Kale (Denizli) Asliye Ceza Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin bilgi için Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

II. Sanık hakkında verilen idari para cezası ile dava konusu eşyanın mülkiyetinin kamuya geçirilmesine ilişkin hükme yönelik sanık müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükmedilen idari para cezasının miktarına göre 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 20/2-c maddesinde yazılı soruşturma zamanaşımının dolmuş olduğu anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5271 sayılı CMK'nun 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 20/1. maddesi gereğince sanığa İDARİ PARA CEZASI VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 4733 sayılı Yasanın 8/9. ve 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 18/1. maddeleri uyarınca dava konusu eşyanın mülkiyetinin kamuya geçirilmesine, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nun 304. maddesi gereğince dosyanın Kale (Denizli) Asliye Ceza Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin bilgi için Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/42930, Karar No: 2017/7406, Tarih: 14.06.2017

**13. Hukuk Dairesi         2015/42930 E.  ,  2017/7406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 09.02.2008 tarihinde davalıdan 25 erkek ve 225 dişi olmak üzere 250 adet kivi fidanı satın aldığını, kivi fıdanının 4 yıl sonra ürün vermeye başladığını bildiğinden bu süre boyunca gerekli bakımını yaptığını ancak yine de meyve verilmemesi üzerine tespit yaptırdığını ve fidanların % 80'inin erkek olduğunun tespit edildiğini ileri sürerek, uğramış olduğu zararın tazmini için, fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak kaydıyla, 10.000,00 TL maddi, 10.000,00 TL manevi tazminatın zararın meydana geldiği tarihten itibaren ticari faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, hak düşürücü süre sebebi ile maddi ve manevi tazminat taleplerinin ayrı ayrı reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıdan aldığı fidanların cinsinin, belirtilenden farklı olması nedeniyle zarara uğradığı iddiasıyla tazminat isteminde bulunmuş; mahkemece, dava konusu fidanların 2008 yılında dikilmesi ve teknik bilirkişi raporunda kivi bitkisinin 3 yıl sonra çiçeklenmeye başlayacağının belirtilmesine göre, dava tarihinde 4 yaşında olan kivi fidanlarının cinsinin ve dolayısı ile zararın, 3. yılın bitiminden itibaren geçecek 6 aylık sürede anlaşılmasının mümkün olduğu, 5553 sayılı Tohumculuk Kanunu'na göre, 6 aylık hakdüşürücü sürenin geçmiş olduğu değerlendirilerek, davanın reddine karar verilmiştir. Oysa, 10.06.2014 tarihinde mahkemece yapılan keşif sonucunda alınan bilirkşi raporunda, bölgede 29/30 Mart 2014 tarihinde meydana gelen don afeti nedeniyle kivi genç sürgün ve çiçek gözlerinin zarar gördüğü, keşif tarihinde görülmesi gereken kivi çiçeklerinin ağaçlar üzerinde bulunmadığı, dolaysıyla meyve teşekkülünün olamayacağı, bu aşamada ortaya çıkan zararın tespit edilemeyeceği belirtilmiştir.

5553 sayılı Tohumculuk Kanununun 11.maddesinde "Fiillerinin ayrıca suç sayılma hâli saklı kalmak üzere, zarara neden olan kusurlu tohumluğu üreten, satan, dağıtan, ithal eden veya başka şekilde piyasaya süren gerçek veya tüzel kişiler, meydana gelen zararı müteselsilen tazmin etmekle yükümlüdür. Bunlar zararı, kusurları oranında birbirlerine rücu edebilirler.

Dava, zarara uğrayanın zarara uğradığının tespit edilmesinden itibaren altı ay içinde, her hâlde zararın meydana gelmesinden itibaren iki yıl içinde açılabilir.” hükmünü içermektedir.

Dava, zarara uğrayanın zarara uğradığının tespit edilmesinden itibaren altı ay içinde, her hâlde zararın meydana gelmesinden itibaren iki yıl içinde açılabilir.” hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, somut olayda henüz keşif tarihi itibariyle dahi zararın tespiti mümkün olmadığından, davanın esasına girilip hüküm tesisi gerekirken, 6 aylık hak düşürücü sürenin geçtiğinden bahisle, yazılı şekilde, davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 27,70 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13039, Karar No: 2024/13204, Tarih: 18.12.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/13039 E.  ,  2024/13204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2023/68 E., 2024/171 K.

KARAR : Karar verilmesine yer olmadığına

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen rücuan tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda verilen karar davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre dava değeri 258.781,66 TL olup karar tarihi itibariyle kesinlik sınırı olan 378.000,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

Üye ...'nun muhalefetine karşı, Başkan ... ile Üyeler ..., ... ve ...'ün oyları ve oy çokluğuyla,

18.12.2024 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y

Anayasa ile güvence altına alınan hukuki korunma hakkı (36 ncı madde) yalnızca şekli bir yargılama yapılmasını değil, bunun yanında adil ve doğru bir yargılamayı da gerektirmektedir. Adil yargılamanın teminatlarından biri de kanun yollarıdır. (... Akkaya –Modern Usul Hukukunda İstinaf)

Mahkeme kararlarının hukuka uygunluğunun bir üst mahkeme tarafından denetlenmesi Anayasal bir gerekliliktir.

Anayasa Mahkemesine göre de mahkeme hakkı sadece ilk derece mahkemesine başvurmayı değil temyiz yoluna başvurmayı da kapsar.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 341. maddesinde ilk derece mahkemesi kararlarına karşı istinaf yoluna başvurulabilen kararlar, HMK’nın 361. maddesinde; bölge adliye mahkemelerinin temyiz edilebilen kararları, 362. maddesinde ise bölge adliye mahkemelerinin temyiz edilemeyen kararları düzenlenmiştir.

HMK’nın 373/4 maddesi gereğince, Yargıtayın bozma kararı üzerine, ilk derece mahkemesince bozmaya uygun karar verildiği takdirde bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

Bu gibi hallerde, ilk derece mahkemesi kararlarına karşı istinaf yolu mevcut olmayıp, sadece temyiz yoluna başvuru mümkündür.