muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16876, Karar No: 2014/24399, Tarih: 18.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/16876 E.  ,  2014/24399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/03/2014

NUMARASI : 2013/441-2014/322

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin Hava Kuvvetleri Komutanlığına bağlı 1. Hava İkmal Bakım Merkezi Komutanlığı (Eskişehir) işyerinde mühendis olarak çalıştığını, Türk H..-İ.. Sendikası üyesi olduğunu, TÜHİS ile Türk H..-İ..Sendikası arasında imzalanan 23. dönem toplu iş sözleşmesinin 40., 60/c. ve 60/ç. maddelerinde düzenlenen zamlı ücretlerin ücretin eki niteliğinde değil, ücretin temel niteliğinde olduğunu, bu yönde Ankara 3. İş Mahkemesinin Yargıtay tarafından onanan 2010/1026 sayılı kararının bulunduğunu, Sayıştay Temyiz Kurulu kararıyla aksi yönde değerlendirmeyle çıkarılan sorguların kaldırıldığını, ancak davalı işverenlikçe 6772 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi Grev ve Lokavt Kanunu'nun 5. maddelerine ve Sayıştay kararına dayanılarak, toplu iş sözleşmesinin 59/ç. ve 40. maddelerindeki zamlı ücretlerin ilave tediye ve akdi ikramiye ödemelerinde dikkate alındığını, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 50. ve 57. maddeleri uyarınca yıllık, günlük ve ücretli mazeret izni gibi tüm izin ücretlerinin cetveldeki saat ücretinin toplu iş sözleşmesinin anılan maddelerindeki oranlar kadar ayrı ayrı arttırılmak suretiyle bulunacak arttırılmış (zamlı) saat ücreti esas alınarak hesaplanması gerekirken zamsız saat ücreti üzerinden ödendiğini, davalı Bakanlığın işçilerin sendika üyelik aidatlarını %25 zamlı saat ücretini esas alarak ödediğini, Ankara 13. iş mahkemesi ve Ankara 10. İş Mahkemesince alınan kararların emsal nitelikte olduğunu beyanla müvekkilinin toplu iş sözleşmesinin 40. maddesi ile 60. maddesinin c. ve ç. fıkralarındaki zamlı ücretlerin eklenmesi suretiyle bulunan zamlı saat ücretinin temel saat ücreti kabul edilmesi gerektiğinin tesbitine, fazlaya ilişkin haklarının saklı kalmak kaydıyla; verimlilik teşvik primi fark alacağı, yabancı dil primi fark alacağı ve yabancı dil primi eklenmesinden kaynaklı yıllık izin ücret fark alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı def'inde bulunduklarını, 6772 sayılı Kanunu'nun 4/2-f. maddesi hükmü ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 19/06/1991 tarihli 1991/137 karar sayılı ilave tediyeye esas aylık istihkakların hesabında primlerin asıl ücretten sayılamayacağı yönündeki kararının, toplu iş sözleşmesinin 40. ve 60/c., c. maddelerinde düzenlenen zamlı ücretlerin ücretin temeli niteliğinde değil eki niteliğinde olduğunu desteklediğini, toplu iş sözleşmesinin 59/c. maddesinde teşvik primi dahil farklı ücret ve primlerin esas ücret üzerinden ödenmesi gerektiğinin açıkça belirtildiğini, müvekkilince sendika üyelik aidatlarının zamsız ve primsiz çıplak ücret üzerinden kesildiğini, müvekkilinin ilave tediye ödemelerinde mühendis ve yüksek mühendis zamlarını zaten dikkate aldığını, sorunun bu zamların toplu iş sözleşmesinin 60. maddesinde yer alan yabancı dil bilgisi zammı, tehlike zammı ve verimliliği teşvik primi ödemelerinde de dikkate alınıp alınamayacağı ile ilgili olduğunu, toplu iş sözleşmesinin sistematiğine ve tarafların iradelerine göre mühendis ve yüksek mühendis zamlarının yabancı dil bilgisi zammı, tehlike zammı ve verimliliği teşvik primi ödemelerinde dikkate alınmaması, normal ücret dışında yalnız ilave tediye ve ikramiyelerde dikkate alınması gerektiğini, 40. maddede yer verilen mühendis ve yüksek mühendis zamlarının 60. maddede belirtilen zamlar açısından dikkate alınması gerektiği yönünde bir düzenleme bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı yıllık ücretli izin ödemesinin yabancı dil zammı eklenerek yapılması gerektiğini ancak bu husus dikkate alınmadan ödeme yapıldığını belirterek fark alacağın tahsilini istemiştir. İşyerinde uygulanmakta olan 22. Dönem İşletme toplu iş sözleşmesinin 60. maddesinin (c) bendinde, "Yabancı dil bilgisine ihtiyaç duyulan işlerde çalışan işçilerden ihtiyaç duyulan dil için yapılacak ÖSYM Kamu Personeli Dil Sınavı'na girip sınavda 100 üzeriden 70 ve daha fazla not alanların ücretleri %15 zamlı olarak ödenir." ve 59. maddesinin (ç) bendinde ise "60. maddenin c ve ç fıkralarında öngörülen farklı (zamlı) ücretler Ulusal Bayram, Genel, Hafta ve Akdi tatil ücretleri ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde de dikkate alınır." düzenlemeleri yer almaktadır. toplu iş sözleşmesinin sözkonusu düzenlemeleri dikkate alındığında davacının yıllık izin ücreti hesabında yabancı dil zammının uygulanamayacağı açık olup, buna rağmen yıllık izin ücreti hesabının zamlı ücret üzerinden yapılması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasındaki bir diğer uyuşmazlık ise davacının teşvik primi alacaklarının eksik ödenip ödenmediğine ilişkindir. İstek konusu dönem içinde işyerinde uygulanmış olan toplu iş sözleşmesinin 40. maddesinde "39. madde esaslarına göre işe alınan dört yıl ve daha fazla teknik öğrenim gören saat ücretli işçilerden Makina, İnşaat, Elektrik, Elektronik, Harita, Fizik, Jeofizik, Kimya, Femi, Uçak, Metalurji, Endüstri, Tekstil, Bilgisayar, İşletme, Uzay, Havacılık, Matematik, Mühendisleri ve Mimarlar kendi dalında çalışmaları kaydıyla ücretleri%25, Yüksek Mühendis ve Yüksek Mimarlar ile bunlardan doktora yapanların ücretleri %30 zamlı olarak ödenir. Bu maddede öngörülen zamlı ücretler ulusal bayram, genel, hafta, akdi tatil, ücretli izin ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde de dikkate alınır." düzenlemesi yer almakta olup, yukarıda belirtilen toplu iş sözleşmesinin 59 ve 60. maddelerindeki yabancı dil düzenlemesi dikkate alındığında teşvik primi hesabında %25 ve %15 yabancı dil zammının dikkate alınamayacağı açıktır. Bu düzenlemeler dikkate alınmadan davacının teşvik primi alacağının hüküm altına alınması da bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 18.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12067, Karar No: 2010/4268, Tarih: 03.06.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/12067 E.  ,  2010/4268 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdurenin rızası ile cinsi münasebette bulunmak ve fuhuş için kadın tedarik etmek suçlarından sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın yapılan yargılanmaları sonunda; ...'ın fuhuş için kadın tedarik etmek suçundan, ..., ... ve ...'ın reşit olmayan mağdurenin rızası ile cinsi münasebette bulunmak suçundan mahkümiyetlerine dair, Mersin 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 25.10.2005 gün ve 2005/699 Esas, 2005/1252 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık ... müdafii ile sanıklar ..., ... ve ... tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Suçun oluşumuna ve niteliğine etkisi bakımından mağdurenin nüfus kaydı getirtilmeden hüküm kurulmuşsa da UYAP'tan nüfus kaydı temin edildiğinden bozma nedeni sayılmamıştır.

Sanıklar ..., ... ve ... hakkında reşit olmayan mağdurenin rızası ile cinsi münasebette bulunmak suçundan kurulan mahkümiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

5237 sayılı TCK.nun 104/2. maddesinin 25.02.2006 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 23.11.2005 gün ve 2005/103-89 sayılı kararı ile iptal edildiği, sanıkların eylemlerinin 104/1. maddeye uyduğu ve takibinin şikayete bağlı olduğu, mağdurenin 03.04.2005 tarihli C.Savcılığındaki beyanında sanıklar hakkında şikayetçi olmadığını bildirmiş olmasına göre kamu davalarının düşmesi yerine mahkümiyetlerine karar verilmesi,

Sanık ... hakkında fuhuş için kadın tedarik etmek suçundan kurulan mahkümiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK.nun 7/2. maddesi uyarınca sanık yararına olan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası ile değişik CMK.nun 231/5. maddesinde hapis cezası için öngörülen sınırın 2 yıla çıkarılması ve anılan maddenin 2. fıkrası ile de 231/14. maddesindeki soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı suç olma koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının karar yerinde tartışılması lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ile sanıklar ..., ... ve ...'ın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9497, Karar No: 2015/22098, Tarih: 09.03.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/9497 E.  ,  2015/22098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md. )Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 24/06/2004 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK’dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikteyaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 09.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2558, Karar No: 2019/7027, Tarih: 10.04.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/2558 E.  ,  2019/7027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçu birden fazla kişi ile birlikte işlenmesine karşın suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nın 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; gerekçeli karar başlığında ise hırsızlık suçu ile birlikte işlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu bakımından suç adının iş yeri dokunulmazlığının ihlali yerine konut dokunulmazlığının ihlali olarak yazılması, mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri ile 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca; fiili işlediği sırada 18 yaşını bitirmemiş olan suça sürüklenen çocuk hakkında sosyal inceleme raporu alınmadan veya bu yönde inceleme yaptırılmamasının gerekçesi de kararda gösterilmeden hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2- 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, ceza vermekten vazgeçilebilecek ölçüde düşük değerlerin esas alınması suretiyle, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği dikkate alınarak, suça sürüklenen çocuğun yanında bulunan kişilerle birlikte 21.12.2010 tarihli tartı tespit tutanağı ile tespit edilen toplam değeri 20 TL olan meyveleri çalmış olmaları karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde, TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan verilen kısa süreli hapis cezasının aynı Kanun'un 50/1. maddesindeki seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi zorunluluğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin BOZULMASINA, 10.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1147, Karar No: 2015/1170, Tarih: 26.05.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/1147 E.  ,  2015/1170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, Konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında hırsızlık suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca 4 yıl hapis cezasına hükmedildiği, TCK'nın 43/1-2, maddesi uyarınca 1/2 oranında arttırım yapılarak 6 yıl hapis cezasının, TCK'nın 168/2 maddesi uyarınca 1/2 oranında indirildiği, 3 yıl hapis cezasının TCK'nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirilirken neticeten 2 yıl 6 ay hapis cezası yerine 2 yıl 1 ay hapis cezasına hükmedilmek suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamış, sanığın kendisine işçi süsü vererek mağdur ...'un ev eşyası taşınmakta olan ikametine girip mağdurların ikamet içerisinde farklı odalarda bulunan çantalarından cüzdanlarını alması şeklinde gerçekleşen olayda; farklı mağdurlara ait olduğu anlaşılan eşyaların aynı mekanda bulunsa bile çalınması halinde fiilin tek bir hırsızlık suçunu oluşturduğundan söz edilemeyeceği ve zincirleme suç hükümlerinin uygulanamayacağı, buna göre suçun işlendiği yer, çalınan eşyaların özellikleri ve mağdurların ifadeleri de dikkate alındığında, evdeki eşyaların farklı kişilere ait olduğunu bilebilecek durumda olduğundan sanığın mağdur sayısınca hırsızlık suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde zincirleme suç hükümleri uygulanarak hüküm kurulması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanık ... müdafii'nin temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 26.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15735, Karar No: 2016/5696, Tarih: 10.05.2016

**17. Hukuk Dairesi         2014/15735 E.  ,  2016/5696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Mahkemenin davanın kabulüne ilişkin kararı, Dairemizin 17.12.2013 tarih 2013/450 Esas ve 2013/17874 karar sayılı ilamı ile davalı ... ile ilgili dava da, anılan davalının taşınmaz satışı için ödediği ve belgelediği bedele göre taşınmazın satış bedeli ile raiç bedeli arasında fahiş fark olmadığı ve borçlunun mali durumunu bilebilecek şahıslardan olduğu da ispatlanmadığından bahisle bozulmuş, bozma sonrasında mahkemece ile ilgili dava tefrik edilerek onun davasının reddine karar verilmiş ve hüküm davacı vergi idaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vergi idaresi vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve 492 Sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davacı vergi idaresinden harç alınmamasına 10/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6138, Karar No: 2015/6479, Tarih: 12.11.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/6138 E.  ,  2015/6479 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/183512

MAHKEMESİ : Gaziantep 16. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/05/2012

NUMARASI : 2010/620 (E) ve 2012/359 (K)

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

SUÇ TARİHİ : 30.10.2009

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılana ait halı firmasının şubesinde mağaza sorumlu müdürü olarak çalıştığı, kendisine satış amacıyla teslim edilen ürünleri sattığı halde fatura kesmeyip mal bedellerini teslim etmediği, yine, bir kısım ürünlerin ise stok sayımında mağazada bulunmadığı, böylece sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafii ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığın, mağazada satılacak malları başta sayarak teslim almasına karşın, mal sayımı bitmeden işten ayrıldığını ve yokluğunda devam ettirilen son sayımda imzasının bulunmadığını, son sayım kayıtlarına ilgili mağazada işe başlamadan önce getirilen ve işe başladığı zaman mağazada bulunmayan malların dâhil edilerek sayım sonucun yanlış çıkarıldığını, kendisinin yokluğunda delil tespiti yapılıp belgeler üzerinde yapılan inceleme sonucunda bilirkişi raporu aldırıldığını, daha önce amirlerin müdahale imkanı olmayan muhasebe programı varken daha sonra müdahaleye imkân veren başka bir programın kurulduğunu, bu süreçte faturalarda işten çıkacağını öğrenen ve bu nedenle aralarında husumet oluşan amirler tarafından müdahale ile faturaların eksik tahakkuk veya tümüyle silinmiş olabileceğini, bu nedenle ilgili faturalara

ilişkin sistem üzerinde konusunda uzman bilirkişi incelemesi yaptırılması gerektiğini savunması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; mağazadaki iddiaya konu tüm mallara ilişkin tüm belge, fatura, irsaliye, defter ve vergi kayıtları temin edilerek iddia ve savunmalar kapsamında bilirkişi raporu aldırılması, sanığın savunmasında iddia ettiği hususların araştırılması ve toplanan tüm delillerin sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm verilmesi,

2- Kabule göre ise; sanığın eylemini, katılana karşı aynı suç işleme kararı çerçevesinde değişik zamanlarda gerçekleştirmesi nedeniyle, zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.