muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/713, Karar No: 2007/736, Tarih: 17.10.2007

Yargısal uygulamada üst norm olarak kabul edilen, eş söyleyişle tebligatın nasıl yapılacağına ilişkin içerdiği düzenlemelere atıf yapılan, 7201 sayılı Tebligat Kanununun 1 inci maddesi; “Kazai merciler, genel ve katma bütçeli daireler, belediyeler, köy hükmi şahsiyetleri, barolar ve noterler tarafından yapılacak bilcümle tebligat, bu Kanun hükümleri dairesinde Posta ve Telgraf Teşkilatı Genel Müdürlüğü veya memur vasıtasıyla yapılır.” Hükmünü amirdir.

Şu halde, anılan maddede sayılan kamu kuruluşları tebligatlarını 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve bu Kanuna göre çıkarılmış Tüzük hükümleri uyarınca yapmalıdırlar.

Bu cümleden olarak; somut olaydaki gibi, 8.6.1984 tarih ve 233 sayılı Kamu İktisadi Teşebbüsleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname ve değişiklikleri ile 22.1.1990 tarih ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye dayanılarak çıkarılan 2001/2026 sayılı Kararname'nin eki Bakanlar Kurulu kararı ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu çerçevesinde faaliyette bulunmak üzere kurulan Türkiye Elektrik İletim Anonim Şirketi, anılan Kanun uyarınca lehine kamulaştırma yapma yetkisini haiz ve Kamulaştırma Kanununun 1 ve 6 ıncı maddelerinde belirtilen kamu kurumlarından sayıldığından; davacı idarece tebligatın, Kamulaştırma Kanununda hüküm bulunduğu takdirde bu kanuna göre, aksi halde Tebligat Kanunu hükümlerine göre yapılması gerektiği kuşku ve duraksamadan uzaktır.

Bilindiği gibi, 7201 sayılı Tebligat Kanununa göre esas olan, tebligatın muhatabın bizzat kendisine yapılmasıdır. Esasen, Kamulaştırma Kanununun değişik 8 inci maddesinde de, bildirimin taşınmaz mal malikine yapılması gerektiği belirtilmiş, ancak tebligatın yapılacağı kimseler açısından başka bir düzenlemeye yer verilmemiştir.

Bu noktada; 7201 sayılı Tebligat Kanununun 16 ncı maddesinde, “Kendisine tebliğ yapılacak şahıs adresinde bulunmazsa tebliğ kendisi ile aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerinden birine yapılır” hükmü yer almakta olup; buna paralel bir düzenlemeyi içeren 5584 sayılı Posta Kanunu’nun “Posta maddelerinin yetkili yerlere verilmesi” başlıklı 17 nci maddesinin üçüncü fıkrasında, “Alıcılar veya yukarıda belirtilen kişiler konutlarında bulunmazlarsa taahhütlü maddeler ve havale, koli, değerli mektup ve kutuların haber verme kâğıtları kendisiyle birlikte oturan ailesinden veya hizmetçilerinden yetişmiş olan birine, bunların da bulunamamaları halinde aynı yerde oturan, müdür, kâtip, mal sahibi gibi kimselere verilebilir” denilmektedir.

Kısaca; idarece Kamulaştırma Kanununun 8 inci maddesi uyarınca uzlaşma davetiyesinin resmi taahhütlü bir yazı ile taşınmaz mal malikine bizzat tebliğ edilmesi; mal sahibinin adreste bulunmaması durumunda, Tebligat Kanununun yukarıda açıklanan buna ilişkin hükümleri uygulanarak, tebligatın muhatap adına kabule yetkili kimselere (örneğin aynı çatı altında oturan aile efradına) yapılması gerekir.

Kısaca; idarece Kamulaştırma Kanununun 8 inci maddesi uyarınca uzlaşma davetiyesinin resmi taahhütlü bir yazı ile taşınmaz mal malikine bizzat tebliğ edilmesi; mal sahibinin adreste bulunmaması durumunda, Tebligat Kanununun yukarıda açıklanan buna ilişkin hükümleri uygulanarak, tebligatın muhatap adına kabule yetkili kimselere (örneğin aynı çatı altında oturan aile efradına) yapılması gerekir.

Tebligatın, muhatap (taşınmaz mal sahibi) veya muhatap adına tebligatı kabule yetkili kimselere yapılmamış olması halinde, geçerli kabul edilmesi olanaklı değildir.

Şu açıklamalardan anlaşıldığı üzere; idarelerin, tapuda kayıtlı olan taşınmaz mallar hakkında yapacağı kamulaştırma işlemlerinde pazarlıkla satın alma usulünü uygulamaları yasal bir zorunluluk olup; idarece öncelikle, Kamulaştırma Kanunun 7 inci maddesi uyarınca taşınmaz mal sahibinin, onun ölümü halinde mirasçılarının adreslerini tapu, vergi ve nüfus kayıtları üzerinden veya ayrıca haricen yaptıracağı araştırma ile tespit ettirilmesi, bu aşamadan sonra 8 inci madde gereğince anlaşma yolu denenerek, malikin veya mirasçılarının 7 nci madde uyarınca tespit edilen adresine resmi taahhütlü bir yazı ile uzlaşma davetiyesinin gönderilmesi ve tebligatın, Tebligat Kanununa göre mal sahibine bizzat ya da onun adına kabule yetkili kimselere yapılması; mal sahibi bu davete icabet etmez veya gelip de tahmini bedelde anlaşma sağlanamaz ise, ancak bu takdirde 10. maddeye göre bedel tespiti ve tescil istemiyle mahkemeye dava açılması gerekir.

Eğer 7 ve 8.maddelerdeki şartlar yerine getirildikten sonra ve dava açma aşamasında malikin öldüğü tespit edilirse, işte o zaman ve sadece bu duruma hasren 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kanunu'nun 14.maddesinin 5.fıkrası gereğince tapu malikinin mirasçıları davaya dahil edilerek davanın görülmesine devam edilir.

Burada üzerinde önemle durulması gereken bir başka yön ise, idarece 7 ve 8 inci maddelerde öngörülen prosedüre uyulmadan bedel tespiti ve taşınmazın idare adına tescili istemiyle mahkemeye dava açılması durumunda nasıl bir karar verilmesi gerektiği sorunudur.

4650 sayılı Kanunla 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununda yapılan değişiklikle, kamulaştırmanın uluslararası normlara ve Anayasa’ya en uygun ve en süratli bir şekilde sonuçlandırılması ve değişiklikten önceki Kanunda kamulaştırma işlemlerindeki kural hataları nedeniyle meydana gelen gecikmelerin önüne geçilmesi ayrıca 8.maddenin 7.madde de açıklanan şekilde gereği gibi uygulanarak dava açılmasının asgariye indirilmesinin amaçlanmış olmasına göre; mahkeme önünde görülmekte olan ve taraf teşkili sağlanıp esasına girilmiş bulunan bir davanın reddedilip, yeniden kamulaştırma işlemlerinin baştan yapılmasının istenmesi, Kanunun gerek lafzına gerekse ruhuna aykırı olacaktır.

Bu itibarla mahkemece, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10 uncu maddesine göre açılmış bedel tespiti ve tescil davasında taraf teşkili sağlanmadan ve işin esasına girilmeden önce, davanın aynı Kanunun 7 ve 8 inci maddelerinde öngörülen uzlaşma şartlarına uyulmadan açıldığının saptanması durumunda reddine karar verilmesi gerektiği; aksi takdirde, taraf teşkili tamamlanıp işin esasına girilerek, kamulaştırma bedelinin keşfen tespit ve idarece mal sahipleri adına bankaya bloke edilmesinden sonra, artık bu eksiklik nedeniyle davanın reddine karar verilemeyeceği açıktır.

Nitekim; yukarıdan beri açıklanan bu ilkeler, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 29.1.2006 gün ve E:2006/5-748 K:2006/756; 5.7.2006 gün ve E:2006/5-498 K:2006/503; 28.2.2007 gün ve E:2007/5-85 K: 2007/92 ve 28.2.2007 gün ve E:2007/5-86 K: 2007/93; 19.09.2007 gün ve E:2007/5-639 K: 2007/601 sayılı kararlarında da aynen benimsenmiş ve istikrarlı olarak uygulana gelmiştir.

Somut olaya gelince; davacı T. E.İ.Anonim Şirketi yararına irtifak hakkı tesisi için kamu yararı kararı alınan dava konusu .. parsel sayılı taşınmazın tapu maliki E. Ç.’in, pazarlıkla satın alma aşamasında nüfus kaydı getirtilerek sağ olup olmadığının belirlenmesi, 17.9.1988 tarihinde vefat eden taşınmaz mal sahibi mirasçılarının adreslerinin 7 inci madde uyarınca tapu, vergi ve nüfus kayıtları üzerinden veya ayrıca haricen yaptıracağı araştırma ile tespit ettirilmesi, belirtilen yöntemle adresi tespit edilen mirasçılara 8 inci madde gereğince resmi taahhütlü bir yazı ile uzlaşma davetiyesinin gönderilmesi ve bildirimin Tebligat Kanunu hükümlerine göre mal sahibine bizzat ya da onun adına kabule yetkili kimselere yapılmasının aranması, bu araştırmalar sonucunda mirasçıların adresleri tespit edilemediği takdirde ilanen tebligat yapılarak; öncelikle satın alma usulü denendikten sonra, mirasçılar davete icabet etmedikleri ya da gelip de tahmini bedeli kabul etmedikleri takdirde görülmekte olan bedel tespiti ve tescil davasının açılması gerekirken, idarece tapu malikinin sağ olup olmadığına dair nüfus kayıtları getirtilmemiş, 7 inci maddede sayılan kuruluşlardan adresi araştırılmamış ve bunun sonucu olarak pazarlığa çağrı belgesi, 17.9.1988 tarihinde ölmüş bulunan tapu malikine, taşınmazın bulunduğu köy adresine tebliğe çıkarılarak, üstelik onun adına kabule yetkili bulunmayan Tebligat Kanununa aykırı usulle muhtarın oğluna yapılan bildirimle yetinilerek, pazarlıkla anlaşma sağlanamadığından bahisle ölü tapu maliki aleyhine görülmekte olan dava açılmıştır. İlke olarak, idarenin, öncelikle 8 inci maddenin şartlarını gözetmesi ve yerine getirmesi gerekir.

Yargılama aşamasında ise; dava dilekçesi ve duruşma gününün tebliği için çıkarılan davetiyenin bila tebliğ iade edilmesi üzerine davalı E.Ç.’in dava ve pazarlıkla satın alma tarihlerinden önce vefat ettiği anlaşılmış; adres araştırması cihetine gidilen bir kısım mirasçıların vekili ve mirasçılardan A. Ç. aşamalarda kendiliğinden hazır bulundukları duruşmalarda idarece takdir edilen bedele karşı beyanda bulunmamışlar; böylece Yerel Mahkemece, taraf teşkili tamamlanmadan ve işin esasına girilmeden yargılama sonuçlandırılmıştır.

Yukarıda ayrıntılı olarak açıklandığı üzere; davacı idarece pazarlıkla satın alma aşamasında tapu maliki E. Ç.’in ölü olduğu nüfus kayıtlarından belirlenerek mirasçılarının ve bunların adreslerinin 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 7. maddesinde öngörülen şartlar yerine getirilmek suretiyle araştırılmadığı ve buna bağlı olarak 8. maddede belirtilen anlamda satın alma usulünün uygulanmadığı, dolayısıyla idarece uzlaşma şartlarına uyulmadan görülmekte olan davanın açıldığı belirgin olup; Mahkemece ölü olduğu belirlenen tapu maliki mirasçılarının adres araştırmasına yönelik olarak yazı yazıldığı, belirlenen mirasçılara henüz tebligat dahi yapılmadığı, duruşmada hazır bulunan bir kısım mirasçı ve vekili de tahmini bedele ilişkin beyanda bulunmadan 8 inci maddede öngörülen şartların oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği anlaşıldığından ve bu aşamada bozma gerekçesinin aksine taraf teşkili tamamlanarak esasa ilişkin hüküm kurulması olanağı bulunmadığından; uzlaşma şartlarına uyulmadan açılan davanın reddine dair verilen önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya uygundur. Direnme kararı bu nedenle onanmalıdır.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile, direnme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA, gerekli temyiz ilam harcı peşin alınmış olduğundan başkaca harç alınmasına gerek olmadığına, 17.10.2007 gününde oyçokluğu ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2017/10804, Karar No: 2021/11272, Tarih: 01.12.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/10804 E.  ,  2021/11272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

1)2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde:

5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

2)2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

Sanığa yüklenen “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

3)2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Faturaları kullanan mükelleflerin tarh dosyaları nezdinde araştırma yapılarak, ilgili vergi dairesi müdürlüğünden de sorulmak suretiyle sanığın düzenlediği 2009 takvim yılına ait faturaların tarihlerinin tespit edilerek, sahte fatura düzenleme suçunda suç tarihinin en son düzenlenen fatura tarihi olduğu da dikkate alınarak, zamanaşımının gerçekleşip gerçekleşmediği belirlendikten sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma neticesinde sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 01.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3769, Karar No: 2020/4353, Tarih: 08.12.2020

**6. Ceza Dairesi         2020/3769 E.  ,  2020/4353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Sanığın, katılan ...’a ait cep telefonunu internet cafeden çaldığının anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanunun 141/1 maddesi ile uygulama yapılması,

2-Suç tarihinde kış saati uygulamasına göre, güneşin Kastamonu ilinde saat 16:21’de battığı, katılan beyanı, sanık savunması ve kamera izleme tutanağına göre suçun saat 18:07 ile 18:21arasında işlendiğinin anlaşılması karşısında: sanık hakkında koşulları oluştuğu halde TCK'nın 143. maddesinin uygulanmayarak eksik cezaya hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 08.12.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10536, Karar No: 2011/16827, Tarih: 18.11.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/10536 E.  ,  2011/16827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı belediyenin açtığı ihaleleri kazanarak mal sattığını en son 16/03/2009 tarihli 8.242,50 TL fatura ve 23/03/2009 tarihli 9.880,00 TL’lik faturalar karşılığında davalıya mal verdiğini, davalının sadece 8.242,50 TL’lik faturanın 939,17 TL’sini ödediğini, bu fatura nedeni ile 7.303,33 TL borcu kaldığını; yapılan yerel seçimde Belediye Başkanının değiştiğini ve kalan toplam 17.183,33 TL’lik alacağının ödenmediğini; alacağın tahsili için yaptığı takibe itiraz edildiğini belirterek itirazın iptaline ve takibin devamına ve icra inkar tazminatı takdirine karar verilmesini istemiştir.

Davalı faturalardaki malların teslimine dair ellerinde herhangi bir bilgi ve belgenin bulunmadığını, faturadaki ürünlerin stoklarında olmadığını belirterek davanın reddini ve kötü niyet tazminatına hükmedilmesini dilemiştir.

Mahkeme davanın kabulüne karar vermiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık satış sözleşmesine dayalı alacağın tahsili talebinden kaynaklanmaktadır. Davacı dosyaya mübrez faturadaki malların bedelinin ödenmediğini iddia etmekte davalı ise kendisine mal teslim edilmediğini savunmaktadır. TMK 6, HUMK gereği davacı iddiasını yani davalıya malı teslim ettiğini ispatla yükümlüdür. Dosyaya 2011/10536-16827

ibraz edilen faturalar malın teslim edildiğini göstermez. Davacı yasal delillerle teslim olgusunu ispat etmelidir. Ancak ibraz edilen deliller teslimi kanıtlamaya yeterli değildir. Ne var ki davacı dava dilekçesinde her türlü delil demek suretiyle yemin deliline dayanmış olduğu anlaşıldığından davacının davalıya yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken ispat yükü ters çevrilerek karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan gerekçelerle kararın davalı yararına BOZULMASINA, aşağıda dökümü yazılı 782,37 TL. kalan harcın temyiz edenden alınmasına, 18.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2420, Karar No: 2018/7589, Tarih: 05.07.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/2420 E.  ,  2018/7589 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Şikayetçi : Kültür ve Turizm Bakanlığı

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Tüm sanıklar hakkında; 5271 sayılı CMK'nın 223/2-b maddesi uyarınca Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Şikayetçi vekili, 22/07/2013 havale tarihli dilekçe ile davaya katılma talebinde bulunduğu halde, adı geçen kurumun katılan olarak kabulüne yönelik bir karar verilmediği anlaşılmakla birlikte, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21/11/2006 tarihli, 2006/2-249-247 sayılı, 15/07/2008 tarihli, 2008/9-95-195 sayılı ve 19/10/2010 tarihli, 2010/9-149-105 sayılı kararlarında belirtildiği üzere, ilk derece mahkemesinde ileri sürülüp karara bağlanmayan katılma isteklerinin, temyiz incelemesi sırasında herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmasını gerektirmiyorsa, karara bağlanması mümkün olduğundan, Kültür ve Turizm Bakanlığının suçtan zarar görmesi ve bu hususta herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmasına gerek bulunmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca, açılan davaya katılan olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;

1- 2863 sayılı Kanunun 7. maddesinde 6498 sayılı Kanun ile getirilen değişikliğin amacının, korunması gerekli taşınmaz kültür ve tabiat varlığı ya da sit alanı olarak tescil kararlarının, ilgililerince öğrenilmesini sağlamak olduğu, başka bir deyişle, tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları yönünden tebliğ; sit alanları yönünden Resmi Gazete'de yayım ve internet üzerinden duyuru kurallarının, kişilerin, sahip oldukları veya kullandıkları taşınmazların durumunu bilmelerini ve ona göre hareket etmelerini sağlama amacı taşıdığı, belirtilen kuralların, 2863 sayılı Kanunun 65. maddesinde düzenlenen suçun oluşumu için şekil şartı niteliği bulunmayıp, aksi yöndeki kabulün, 6498 sayılı Kanunun amacına da ters düşeceği;

Sözü edilen değişiklik öncesinde yapılan tescil işlemleri bakımından ise, tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları ile korunma alanlarına ilişkin olarak, taşınmaza ait tapu kaydının beyanlar hanesinde tescil şerhi bulunup bulunmadığına; sit alanları, tabiat varlıkları ve tek yapı ölçeğinde tescil edilen taşınmazlar da dâhil olmak üzere malikleri idarece tespit edilemeyen taşınmazlara ilişkin olarak, şerhin varlığına veya tescil kararının mahallinde mutat vasıtalarla ilan edilip edilmediğine bakılması gerektiği;

Bu kapsamda somut olay değerlendirildiğinde; İstanbul I Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 07/07/1993 tarih ve 4720 sayılı kararı ile belirlenen kentsel sit alanı içerisinde yer alıp; İstanbul I Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 21/11/2005 tarih ve 1409 sayılı kararı ile 2. grup korunması gerekli kültür varlığı olarak tescil edilen suça konu taşınmazda, sanık ...'ın 16/11/2005 tarihi itibariyle zemin kat, 1 numaralı bağımsız bölümün, sanık ...'ın 13/06/2006 tarihi itibariyle 2. kat, 3 numaralı bağımsız bölümün ve sanık ...'un 20/10/2005 tarihi itibariyle 3. kat, 4 numaralı bağımsız bölümün maliki olduğu, İstanbul II Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu Müdürlüğü uzmanlarınca düzenlenen 04/06/2012 tarihli rapora göre, taşınmazın durumu, 2005 tarihli tespit fişinde yer alan fotoğrafla karşılaştırıldığında, pencere açılması - kapatılması, pencere formlarında değişiklik yapılması, en üste çekme kat ve terasa camekan ilavesi gibi uygulamalar gerçekleştirildiğinin anlaşıldığı, 26/06/2013 tarihli iddianame ile sanıklar hakkında, kültür varlığı olarak tescilli taşınmazın üzerine kat ilave edilmiş olmasından dolayı dava açıldığı, taşınmaza ait tapu kaydının her bir bağımsız bölüme ilişkin beyanlar hanesinde, tarih yazılı olmaksızın “2. grup kültür varlığıdır” şerhi bulunduğu, bağımsız bölümlerin satışına dair resmi senetlerden, sadece sanık ...'ın 3 numaralı bağımsız bölümü satın aldığı senedin “beyanlar, şerhler, hak ve mükellefiyetler” bölümünde, sözü edilen şerhin ve altında da adı geçen sanığın imzasının yer aldığı, dolayısıyla, taşınmazın niteliğinin sanık ... tarafından bilindiğinde tereddüt bulunmadığı, diğer yandan, sanık ...'un aşamalardaki savunmalarında, dairesi binanın en üst katı olduğundan içeriye yağmur suyunun sızdığını, bu nedenle binanın terasının üzerini mermerle kaplayıp cam balkon haline çevirdiğini beyan ettiği anlaşılmakla;