muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/281, Karar No: 2023/2231, Tarih: 25.04.2023

2. Suça sürüklenen çocuk üzerine atılı suçlamayı tevil yoluyla ikrar etmiştir.

3. Tanıkların beyanları dava dosyasında bulunmaktadır.

4. ... Adlî Tıp Şube Müdürlüğünün 13.02.2020 tarihli otopsi raporu ve 24.11.2020 tarihli adlî rapora göre, "Kişinin ölümünün kesici-delici alet yaralanmasına bağlı iç kanama olduğu, 1 nolu yaralanmanın öldürücü nitelikte olduğu, 2 nolu yaralanmanın hayatî tehlikeye yol açmadığı, kesici-delici alet yaralanmasına bağlı iç kanama olduğu, 1 nolu yaralanmanın öldürücü nitelikte

olduğu, 2 nolu yaralanmanın hayatî tehlikeye yol açmadığı," şeklinde görüş açıklandığı görülmüştür.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Suça sürüklenen çocuğun okuldan sonra spor yapıp eve geldiği ve yemek için mutfağa geçtiği, zihinsel engeli bulunan maktulün suça sürüklenen çocuğa kızdığı, küfür ederek vurduğu, suça sürüklenen çocuğun ayağa kalkması sonrasında maktulün suça sürüklenen çocuğun boğazını sıkmaya başladığı ve tanık anlatımlarına göre suça sürüklenen çocuğun nefessiz kaldığı, ağzından köpükler gelmeye başladığı, suça sürüklenen çocuğun kendini kurtarmak için masada bulunan ekmek bıçağını alarak maktule rastgele salladığı, maktulün aldığı darbelerden dolayı yaralandığı ve hastanede öldüğü anlaşılan olayda suça sürüklenen çocuğun kendisine yönelmiş haksız saldırıyı defetmeye çalıştığı ve meşru savunma altında eylemini gerçekleştirdiği kanaatine varılarak 5237 sayılı Kanun'un 25 ... maddesi ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (d) maddeleri uyarınca beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının, suça sürüklenen çocuğun haksız tahrik altında kasten öldürme suçunu işlediğine yönelen temyiz sebepleri yönünden;

IV. GEREKÇE

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının, suça sürüklenen çocuğun haksız tahrik altında kasten öldürme suçunu işlediğine yönelen temyiz sebepleri yönünden;

Maktul ... ile suça sürüklenen çocuk ...'ın kardeş olduğu ve aynı ikâmette birlikte yaşadıkları, olay günü akşam saat 21.00 sıralarında suça sürüklenen çocuğun eve geç gelmesi nedeniyle aralarında tartışma yaşandığı, yaşanan tartışma sırasında maktulün kardeşine yumruk atıp boğazını sıkması üzerine, suça sürüklenen çocuk ...'ın mutfakta bulunan bıçak ile maktulü yaraladığı, maktulün kesici delici alet yaralanmasına bağlı iç kanama sonucu öldüğü anlaşılan olayda, maktulün kardeşi olan suça sürüklenen çocuğa yönelik tepkisi ve saldırısı ile suça sürüklenen çocuğun bıçakla gerçekleştirdiği ölüme neden olan eylem arasında orantı bulunmadığı gibi meşru savunmanın saldırı ve savunmaya ilişkin koşullarının da oluşmadığı, bu bağlamda suça sürüklenen ...'ın hedef aldığı vücut bölgeleri, maktulde oluşan yaraların nitelik ve ağırlığı, suçta kullanılan aletin elverişliliği bir bütün halinde değerlendirildiğinde, suça sürüklenen çocuğun eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu ve maktulden kaynaklanan haksız harekete tepki olarak haksız tahrik altında suçu işlediği nazara alınarak, 5237 sayılı Kanun'un 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi ve 29 uncu maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 07.07.2021 tarihli ve 2021/289 Esas, 2021/1259 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca ... 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11197, Karar No: 2024/5898, Tarih: 09.05.2024

**6. Ceza Dairesi         2022/11197 E.  ,  2024/5898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/660 E., 2020/3264 K.

SUÇ : Birden fazla kişi tarafından gece vakti silahla yağma

HÜKÜMLER : Esastan ret

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık ... müdafii duruşmalı inceleme isteminde bulunmuş ise de; hükmolunan cezanın miktarına göre 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdiren duruşmasız yapılan temyiz incelemesinde;

5271 sayılı Kanun’un 288 inci maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanun’un 294 üncü maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanun’un 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanıklar müdafilerinin temyiz sebeplerine yönelik yapılan incelemede;

Sanık ... müdafiinin hükmün verildiği duruşma öncesinde mesleki mazeret bildirdiği, 5271 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi gereğince “Müdafinin mazeretsiz olarak duruşmaya gelmemesi veya duruşmayı terk etmesi halinde duruşmaya devam edilebilir.” şeklindeki düzenleme karşısında, mazeret dilekçesi verildiğinden müdafii yokluğunda karar verilemeyeceği, nitelikli yağma suçu bakımından kanun maddesinde öngörülen cezanın alt sınırına göre, 5271 sayılı Kanun'un 150 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca zorunlu müdafii bulundurulmadan hüküm kurulmak suretiyle, anılan Yasa’nın 188 inci maddesinin birinci fıkrası ve 289 uncu maddesinin birinci fıkrasının (e) bendine aykırı davranılarak sanığın savunma hakkının kısıtlanması, hukuka aykırı bulunmuştur.

Başkaca yönleri incelenmeyen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 22.12.2020 tarihli ve 2020/1660 Esas, 2020/3264 Karar sayılı kararının, yukarıda açıklanan nedenle, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

09.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21026, Karar No: 2024/16167, Tarih: 04.11.2024

**2. Ceza Dairesi         2021/21026 E.  ,  2024/16167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMES :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1535 E., 2019/222 K.

KATILANLAR : ..., ...

SUÇLAR : Hırsızlık, kasten yaralama, mala zarar verme

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi, mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, bozma

1. Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafiinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı Kanun'un 298. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

2. Sanık hakkında hırsızlık ve kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin atılı suçların maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına, sanığın atılı suçları işlediğine yönelik somut bir delil bulunmadığına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık müdafiinin diğer temyiz nedenleri reddedilmiştir. Ancak;

Sanık müdafiinin diğer temyiz nedenleri reddedilmiştir. Ancak;

Dosya içeriğine göre, olay tarihinde gündüz vakti sayılan 20.00 sıralarında Gaziantep Tedaş’ta elektrik teknisyeni olarak çalışan katılanın, elektrik arızası ihbarı üzerine tanık ... ile birlikte kuruma ait olan 27 AJD 07 plakalı araç ile olay yerine gidip, arızayı tamir ettikten sonra araca binmek istedikleri sırada motosiklet ile gelen sanık ve diğer kişinin araç üzerinde bulunan ve tanesi 200,00 TL olan aydınlatma lambasını alırken görüp, katılanın, sanığa ne yaptığını sorması üzerine sanığın kendisine müdahaleyi etkisiz kılmak ve çalacağı suça konu lambayı engelsiz şekilde alabilmek için katılanın başına ölçüm cihazıyla vurup, katılan ve tanığın kaçmaması üzerinde beş dakika sonra bu kez yanına başka arkadaşlarını da alarak olay yerine gelip, sopa ve bıçaklarla katılan ve tanığı tehdit edip, araca vurmak suretiyle zarar verdikten sonra katılan ve tanığın olay yerinden kaçmak zorunda kaldıkları, akabinde de sanığın olay yerinde bulunan ve kontak anahtarı üzerinde olan aracı alarak olay yerinden ayrıldığı ve bir süre sonra araçla birlikte bir düğünde yakalandığı olayda, sanığın cebir kullanmak suretiyle katılan ve tanığı aracı terk etmeye mecbur bıraktığı, sanığın kastının gerek aydınlatma lambasını almada gerek aracı almada cebirle malı almaya yönelik olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 149/a-c maddelerinde belirtilen yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin, yazılı şekilde hırsızlık ve kasten yaralama suçlarından ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, aynı Kanun'un 304/2. maddesi uyarınca bozma nedeni de dikkate alınarak yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5190, Karar No: 2018/11684, Tarih: 12.11.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/5190 E.  ,  2018/11684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Şikayetin dayanağını oluşturan icra takip dosyasında, borçluya ilamsız takiplerde ödeme emrinin 26/07/2013 tarihinde tebliğ edilip borçlu tarafından borca itiraz edildiği ve itiraz üzerine icra müdürlüğünce icra takibinin durdurulmasına karar verildiği, alacaklı vekili tarafından ise 12/09/2013 tarihinde Bakırköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2013/432 Esas sayılı dosyası ile açılan itirazın iptali davasının 09/09/2014 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla, şikayetçi vekili tarafından takip kesinleşmeden 18/08/2014 tarihinde şikayette bulunulduğunun anlaşılması karşısında, suçun unsurlarının oluşmaması nedeniyle sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de,

1- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 31.01.2014 yerine 07.08.2014 olarak gösterilmesi,

3- Sanığa verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında TCK’nun 50/1-a maddesinin gösterilmesi gerekirken aynı Kanun'un 50. maddesine atıf yapılması,

2- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 31.01.2014 yerine 07.08.2014 olarak gösterilmesi,

3- Sanığa verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında TCK’nun 50/1-a maddesinin gösterilmesi gerekirken aynı Kanun'un 50. maddesine atıf yapılması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 12.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12073, Karar No: 2014/6752, Tarih: 28.04.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/12073 E.  ,  2014/6752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine 01/02/2006 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/12/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davalı ... hakkındaki tazminat davası bitmeden önce duruşma gününün bildirilmesi için çıkarılan 21/05/2011 tarihli tebligata, davalının ''Çorum L tipi kapalı cezaevinde bulunduğu ve 17 yıl 18 ay 19 gün hapis cezasına mahkum olduğu, ancak vasi atama kararı bulunmadığı'' notunun düşüldüğü, gerekçeli kararın da cezaevinde hükümlü olarak bulunan davalıya 19/06/2013'te tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Şu halde, davalı 1 yıldan fazla hapis cezasına mahkum olmakla yasal kısıtlılık altına girmiştir. Bu nedenle adı geçen davalıya Türk Medeni Kanunu’nun 407. maddesi uyarınca bir vasi tayin edilip edilmediği araştırılmalıdır. Şayet bir vasi tayin edilmemiş ise, yasal kısıtlıya bir vasi atanması sağlanmalı ve mahkeme kararı vasiye; “kanuni süre içinde mahkeme hükmünü ayrıca temyiz edebileceği, bu süre içinde temyiz hakkını kullanmadığı takdirde kısıtlı tarafından yapılmış olan temyize icazet vermiş (kabul etmiş) sayılacağı, temyizi kabul etmiyorsa bunu açıkça bildirmesi gerektiği” kaydını içerir biçimde tebligat çıkarılmalı ve sonucuna göre işlem yapılmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan şekilde işlem yapılmak üzere dosyanın GERİ ÇEVRİLMESİNE 28/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35429, Karar No: 2017/16024, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/35429 E.  ,  2017/16024 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7749, Karar No: 2019/2505, Tarih: 25.02.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/7749 E.  ,  2019/2505 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK’nın 179/3-2, 62, 50/1-a, 52/2. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine ve adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 3. fıkrasının hükümden çıkarılarak “sanığa verilen 25 gün hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 25 tam gün olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18667, Karar No: 2015/11634, Tarih: 01.07.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/18667 E.  ,  2015/11634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, projeye aykırı imalatların eski hale getirilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kış bahçesi yönünden kabulüne, güvenlik kulübesi yönünden ise karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Mahkemece, yapılmasına hükmedilen işlemlerin yerine getirilmesi için davalı tarafa Kat Mülkiyeti Yasası'nın 33. maddesi hükmü uyarınca uygun süre verilmemesi doğru değil ise de, bu eksikliklerin giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 2. bendinin sonuna gelmek üzere “bu iş için davalıya 30 gün süre verilmesine” sözcükleri eklenmek suretiyle 6100 sayılı HMK.ya 6217 sayılı Kanunla eklenen Geçici 3. madde gözetilerek HUMK.nun 438. maddesi uyarınca hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01.07.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12637, Karar No: 2024/13877, Tarih: 17.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/12637 E.  ,  2024/13877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2023-31.12.2024 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretin asgari ücretle olan bağının 01.01.2023 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

17.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.