muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/805, Karar No: 2011/15861, Tarih: 22.11.2011

10. Hukuk Dairesi 2011/805 E., 2011/15861 K.

**10. Hukuk Dairesi 2011/805 E., 2011/15861 K.**

**- FİNANSMANI SAĞLANAN SAĞLIK HİZMETLERİ VE SÜRESİ

- TIBBİ MALZEME BEDELİNİN TAHSİLİ**- 5510 S. SOSYAL SİGORTALAR VE GENEL SAĞLIK SİGORTASI KANUNU [ Madde 63 ]

**"İçtihat Metni"**

Dava, tıbbi malzeme bedelinden ödenmeyen bakiye 2.194,15 TL'nin yasal faizi ile ödenmesi istemine ilişkindir.

Mahkeme, davaya konu tutarın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsiline karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi M... Taş tarafından düzenlenen raporla dosyadaki belgeler okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

A-) Dosya içeriğinden, Emekli Sandığı emeklisi olan davacı için İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi tarafından düzenlenen 07.11.2008 tarihli reçete ve aynı tarihli Sağlık Kurulu raporunda "lenf ödem" tanısı konulup, "lenf ödem bası giysisi kompresyon cihazı" adlı tıbbi malzemenin kullanılması gerektiğinin belirtildiği, söz konusu malzemenin 12.11.2008 tarihli fatura ile 2.673,67 TL bedelle dışarıdan temin edildiği, 13.11.2008 tarihli başvuru üzerine Kurumca 17.08.2009 tarihinde 479,52 TL ödeme yapıldığı, eldeki davanın ise bakiye bedelin tahsili amacıyla açıldığı anlaşılmaktadır.

5510 sayılı Yasanın "Finansmanı Sağlanan Sağlık Hizmetleri ve Süresi" başlıklı 63. maddesinin (f) bendi, "Yukarıdaki bentler gereğince sağlanacak sağlık hizmetleriyle ilgili teşhis ve tedavileri için gerekli olabilecek kan ve kan ürünleri, kemik iliği, aşı, ilaç, ortez, protez, tıbbî araç ve gereç, kişi kullanımına mahsus tıbbî cihaz, tıbbî sarf, iyileştirici nitelikteki tıbbî sarf malzemelerinin sağlanması, takılması, garanti süresi sonrası bakımı, onarılması ve yenilenmesi hizmetleri Kurum, finansmanı sağlanacak sağlık hizmetlerinin teşhis ve tedavi yöntemleri ile (f) bendinde belirtilen sağlık hizmetlerinin türlerini, miktarlarını ve kullanım sürelerini, ödeme usûl ve esaslarını Sağlık Bakanlığının görüşünü alarak belirlemeye yetkilidir. Kurum, bu amaçla komisyonlar kurabilir, ulusal ve uluslararası tüzel kişilerle işbirliği yapabilir. Komisyonların çalışma usûl ve esasları Maliye Bakanlığı ile Sağlık Bakanlığının görüşü alınarak Kurumca belirlenir." düzenlemesini içermekte; aynı Yasanın 64. maddesinde finansmanı sağlanmayacak sağlık hizmetleri arasında, davacının gördüğü tedavi ve kullanılan malzeme yer almamaktadır.

Yasayla tanınan olanağın, yasal düzenlemeye dayalı olarak çıkarılan Yönetmelikle ortadan kaldırılması olanağı bulunmadığı gibi, Genel Sağlık Sigortası İşlemleri Yönetmeliği içeriğinde de engelleyici bir hüküm de yer almamıştır.

Yasayla tanınan olanağın, yasal düzenlemeye dayalı olarak çıkarılan Yönetmelikle ortadan kaldırılması olanağı bulunmadığı gibi, Genel Sağlık Sigortası İşlemleri Yönetmeliği içeriğinde de engelleyici bir hüküm de yer almamıştır.

Davacının tedavisinde gerekli görülerek tıbbi yetkililer tarafından reçetelendirilen tıbbi malzeme bedelinin davalı Kurum tarafından sağlanması konusundaki yasal yükümlülüğe karşın; malzemenin nitelik ve bedelinin belirlenmesi konusundaki yasal yetki de gözetilerek, tedavi gereklerini sağlama konusunda aynı sonucu doğurabilecek birden fazla malzeme türü arasından, insan yaşamının kutsallığı ve temel insan haklarından olan, sosyal güvenlik hakkının özüne dokunacak sınırlamalar getirilemeyeceği konusundaki ilkeler ışığında, Kurumun düzenleme yetkisinin olduğu ve eldeki davada da, bunun yargısal denetiminin olanaklı bulunduğunun kabulü zorunludur.

Davacının kullanması gerekli görülerek tıbbi yetkililer tarafından reçetelendirilen ve Sağlık Kurulu raporuna konu edilen tıbbi malzeme bedelinin davalı Kurum tarafından sağlanması konusundaki yasal yükümlülüğe karşın; malzemenin nitelik ve bedelinin belirlenmesi konusundaki yasal yetki de gözetilerek, tedavi gereklerini sağlama konusunda aynı sonucu doğurabilecek birden fazla malzeme türü arasından, insan yaşamının kutsallığı ve temel insan haklarından olan, sosyal güvenlik hakkının özüne dokunacak sınırlamalar getirilemeyeceği konusundaki ilkeler ışığında, Kurumun düzenleme yetkisinin olduğu ve eldeki davada da, bunun yargısal denetiminin olanaklı bulunduğunun kabulü zorunludur.

Buna göre; İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinin 07.11.2008 tarihli Sağlık Kurulu raporu uyarınca kullanılması öngörülen "lenf ödem bası giysisi kompresyon cihazı"nın hastanın tıbben ve fennen iyileşmesi için kullanımının gerekli olup olmadığının tespiti amacıyla üniversitelerin ilgili anabilim dalı uzman bilirkişi kurulundan rapor alınmalı, düzenlenecek raporda, söz konusu malzemenin kullanımı gereğinin tespitine karşın, kullanımını gerektirir tıbbi zorunluluğun ortaya konulamaması halinde, Kurum tarafından karşılanacak daha niteliksiz malzeme adının ve karşılanması gereken bedelin belirlenmesi gereğinin de gözetilmesi gerekir.

B-) Hastanın tedavisi için gerekli görülerek reçetelendirilen veya Sağlık Kurulu raporuna konu edilen malzemenin, yukarıdaki bent kapsamındaki değerlendirme sonucunda zorunlu olduğunun belirlenmesi halinde; anılan malzeme bedelinin denetlenip, faturadaki haliyle ödenecek nitelikte olup olmadığının ve buna bağlı olarak Kurum tarafından karşılanabilir miktarının belirlenmesi gerekecektir.

B-) Hastanın tedavisi için gerekli görülerek reçetelendirilen veya Sağlık Kurulu raporuna konu edilen malzemenin, yukarıdaki bent kapsamındaki değerlendirme sonucunda zorunlu olduğunun belirlenmesi halinde; anılan malzeme bedelinin denetlenip, faturadaki haliyle ödenecek nitelikte olup olmadığının ve buna bağlı olarak Kurum tarafından karşılanabilir miktarının belirlenmesi gerekecektir.

5510 sayılı Yasanın 63. maddesinde yer alan "Kurum, finansmanı sağlanacak sağlık hizmetlerinin teşhis ve tedavi yöntemleri ile, (f) bendinde belirtilen sağlık hizmetlerinin türlerini, miktarlarını ve kullanım sürelerini, ödeme usûl ve esaslarını Sağlık Bakanlığının görüşünü alarak belirlemeye yetkilidir. Kurum, bu amaçla komisyonlar kurabilir, ulusal ve uluslararası tüzel kişilerle işbirliği yapabilir. Komisyonların çalışma usûl ve esasları Maliye Bakanlığı ile Sağlık Bakanlığının görüşü alınarak Kurumca belirlenir." düzenlemesi ile Genel Sağlık Sigortası İşlemleri Yönetmeliği'nin 22. maddesindeki, "Kurum, finansmanı sağlanan ortez, protez, tıbbî araç ve gereç, kişi kullanımına mahsus tıbbî cihaz, tıbbî sarf, iyileştirici nitelikteki tıbbî sarf malzemelerini ve bu malzemelerin temini, garanti süresi sonrası bakımı, onarılması ve yenilenmesi hizmetleri ile, ödeme usul ve esasları Sağlık Bakanlığının görüşünü alarak belirlemeye yetkilidir." hükmü gözetilerek; bu amaçla malzemenin satın alındığı tarihte rayiç bedelinin ne olduğu konusunda Sağlık Bakanlığından, SGK.'dan, ticaret odasından, tıbbi malzeme satışı yapan kurum ve kuruluşlarından emsal fiyat araştırması yapılmalıdır. Yapılan bu araştırmalardan sonra; ayrıca, konu hakkında teknik ve mali bilgiye sahip eczacı bilirkişiden, piyasa değerleri ve ilgili kuruluşların görüşleri de dikkate alınmak suretiyle fiyat tespitine ilişkin rapor alınmalıdır.

Mahkemece, sıralanan maddi ve hukuki olgular ışığında inceleme yapılıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı biçimde hüküm tesis edilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 22.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2609, Karar No: 2012/309, Tarih: 16.01.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/2609 E.  ,  2012/309 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ... ile bu suçlara fer'i iştirakten sanıklar ..., ... ve ...'in bozma üzerine yapılan yargılamaları sonunda; reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçundan beraatlerine, ırza geçme suçuna konu eylemlerinin reşit olmayla cinsel ilişki suçunu oluşturduğunun kabulü ile açılan kamu davalarının şikâyetten vazgeçme nedeniyle düşmesine dair Burdur Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 01.06.2006 gün ve 2005/294 Esas, 2006/133 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Sanıklar hakkında verilen 11.10.2001 gün ve 1999/125 Esas, 2001/168 sayılı Kararın sanıklar ... ve ... müdafileri ile katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine, sanık ... hakkında reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarına fer'i iştirakten ve sanık ... hakkında reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçuna fer'i iştirakten kurulan hükümlerin Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 25.01.2003 gün ve 2003/565 Esas, 2003/7746 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilerek kesinleştiği, aynı ilam ile diğer hükümlerin ise bozulmalarına karar verildiği, bozma üzerine yapılan yargılama sonunda sanık ... hakkında reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçuna asli iştirak, sanık ... hakkında reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarından, sanık ...'in reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarına fer'i iştirakten kurulan 29.04.2004 gün ve 2004/47 Esas, 2004/75 Karar sayılı ikinci hükmün ise sadece sanık ... müdafii tarafından temyiz edilmesi ve sanıklar ... ve ... hakkında verilen hükümlerin de kesinleşmesi nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.09.2005 gün 5-2004/136929 sayılı yazısıyla dosyanın iadesi sonrası duruşma açılarak yargılamaya dahil edilen sanıklar ..., ... ve ... haklarında yeniden kurulan hükümler yok hükmünde olup, katılan vekiline temyiz hakkı vermediğinden, temyiz incelemesinin sanık ... hakkında kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık ...'e yüklenen ve eylemlerine uyan reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarına öngörülen cezaların üst sınırları itibarıyla, 765 sayılı TCK.nın 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tabi oldukları, suç tarihi olan 11.08.1999 ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükümlerin 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 16.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8248, Karar No: 2021/6446, Tarih: 31.03.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/8248 E.  ,  2021/6446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihinden yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 Sayılı Kanun’un 26.maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2.madde uyarınca doğrudan verilen 3000-TL’ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan tayin edilen 1000-TL, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan tayin edilen 1500-TL adli para cezalarına ilişkin hükümlerin cezaların türü ve miktarları itibariyle temyizleri mümkün bulunmadığından 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 317.maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazlarının tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 31.03.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4905, Karar No: 2021/9100, Tarih: 25.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2018/4905 E.  ,  2021/9100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

1-Sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde;

Gerekçeli karar başlığında 2008 olarak eksik gösterilen suç tarihinin; en son düzenlenen fatura tarihi olan 31.10.2008 olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

2-Sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın ve katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın ve katılan vekilinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

a)Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b)Suç tarihinin en son düzenlenen fatura tarihi olan 19.11.2009 olduğu gözetilmeden gerekçeli karar başlığına “2009” şeklinde eksik yazılması, yasaya aykırı,

c)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 25.10.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3959, Karar No: 2025/499, Tarih: 21.01.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/3959 E.  ,  2025/499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 26.01.2024

SAYISI : 2018/3393 E., 2023/4448 K.

SUÇ : Kasten yaralama

EK KARAR : Temyiz isteminin reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanması

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesi tarafından verilen 26.01.2024 tarihli ve 2018/3393 Esas, 2023/4448 Karar sayılı ek kararın sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.12.2017 tarihli ve 2016/151 Esas, 2017/457 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 87/1-son, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca kurulan “2 yıl 1 ay” hapis cezası ile mahkûmiyet hükmüne konu cezanın türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında;5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk Derece Mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararları”nın

temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan Bölge Adliye veya İlk Derece Mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesi tarafından verilen 26.01.2024 tarihli ve 2018/3393 Esas, 2023/4448 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6232, Karar No: 2012/4323, Tarih: 15.05.2012

**8. Hukuk Dairesi         2011/6232 E.  ,  2012/4323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Sınırlandırmanın iptali ve tescil

... ile Hazine ve ... aralarındaki sınırlandırmanın iptali ve tescil davasının reddine dair Bigadiç Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 17.06.2011 gün ve 35/163 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, vekil edeninin vergi kaydı, satış, miras yolu ile intikal, taksim ve eklemeli kazanmayı sağlayan zilyetlik nedenlerine dayalı olarak dava dışı 120 ada 181 sayılı parselin maliki olduğunu, bu parsel ile evveliyatından beri bir bütün halinde kullanılan ve 120 ada 181 sayılı parselle aynı hukuki nedenlerle vekil edenine intikal eden dava konusu 120 ada 209 sayılı parselin kadastro sırasında ayrılarak mera vasfı ile sınırlandırıldığını, ancak nizalı taşınmazın mera ile bir ilgisinin bulunmadığını, üzerinde 1954 yılında ve sonrasında yapılan yapıların bulunduğunu açıklayarak, mera olarak sınırlandırılan dava konusu taşınnmazın sınırlandırmasının iptali ile vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı Köy Tüzel Kişiliği, yöntemine uygun bir biçimde dava dilekçesi tebliğ edilmesine karşın yargılama oturumlarına katılmamış ve davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, uyuşmazlık konusu taşınmazın mera niteliğinde olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; mahkemece, davanın reddine karar verilmiş ise de, mahkemenin bu görüşüne katılma olanağı bulunmamaktadır. Şöyle ki, kadastro sırasında davacı adına tespit ve tescil edilen dava dışı 120 ada 181 parsel sayılı taşınmaza uygulanan 1938 tarih ve 485 tahrir numaralı vergi kaydının batı ve kuzey sınırlarını mera okuduğu ve yine dava dışı aynı ada 155, 175, 176, 178, 198 ve 199 parsel sayılı taşınmazlara uygulanan 1938 tarihli vergi kayıtlarının kuzey hudutlarının mera olarak belirtildiği bildirilerek 1938 tarih ve 485 tahrir sayılı vergi kaydının miktarı kadar yer 120 ada 181 sayılı parsel olarak tespit görmüş, miktar fazlası ise, dava konusu 120 ada 209 parsel sayılı taşınmaz olarak mera niteliğiyle sınırlandırılmıştır. Ne var ki, mahallinde yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklar birbirlerinin beyanlarını tamamlar şekilde, dava konusu taşınmazın davacıya babasından intikal ettiğini, öncesinde harman yeri olarak kullanıldığını, üzerinde en eskisi olarak 50 yıl önce yapılan evin bulunduğunu sonrasında diğer müştemilatın yapıldığını, taşınmazı köy halkından kullanan kimsenin bulunmadığını bildirmişler, nizalı taşınmaza komşu taşınmazlara uygulanan tapu ve vergi kayıtlarının yönlerini açıklamış ve dava konusu taşınmazın mera niteliğinde olduğu yönünde açıklamada bulunmamışlardır. Keşfe katılan uzman ziraat bilirkişisi ise 29.07.2010 tarihli raporunda, nizalı taşınmazın, toprak yapısı ve bitki örtüsü yönünde çevresindeki diğer taşınmazlarla birlikte mera niteliği taşımadığını ve meradan genişletilen bir yer olmadığını bildirmiştir. Öte yandan, dava dışı 120 ada 171, 172, 173 ve 174 sayılı parsellerin kadastro sırasında 1938 tarihli vergi kayıtlarının kuzey sınırlarını mera okuduğu gerekçesiyle mera olarak sınırlandırılmış, sonrasında anılan parseller bakımından Kadastro Komisyonuna yapılan itiraz üzerine 25.02.2000 tarihinde, vergi kaydının kuzey sınırını mera okumakla birlikte taşınmazların mera ile ilgisinin bulunmadığı, öncesinde harman yeri olarak kullanıldığı ve köy içinde kaldığı, üzerine bina yapıldığı ve komşu taşınmazlarla birlikte kullanıldığı gerekçesiyle sınırlandırmanın iptaliyle, itiraz edenler adına tesciline karar verilmiştir. Ayrıca, vergi kaydının dava konusu taşınmaz yönünü mera okuması yeterli olmayıp bu yönde eylemli meranın da bulunması gerekir ( benzer mahiyette Dairenin 02.12.2011 tarih 2011/2015-6526 ve 16.12.2011 tarih ve 2011/3119-7144 sayılı ilamları). Bu doğrultuda, dava konusu 120 ada 209 numaralı parsel 2048,05 m2 yüzölçümündedir. Paftasından anlaşılacağı üzere anılan parselin kuzeyinde yol bulunmakta, yoldan sonrada köy içi mevkiinde bulunan şahıslara ait taşınmazlar yer almaktadır. Öte yandan, çevrede eylemli mera da bulunmamaktadır

.12.2011 tarih 2011/2015-6526 ve 16.12.2011 tarih ve 2011/3119-7144 sayılı ilamları). Bu doğrultuda, dava konusu 120 ada 209 numaralı parsel 2048,05 m2 yüzölçümündedir. Paftasından anlaşılacağı üzere anılan parselin kuzeyinde yol bulunmakta, yoldan sonrada köy içi mevkiinde bulunan şahıslara ait taşınmazlar yer almaktadır. Öte yandan, çevrede eylemli mera da bulunmamaktadır. Bu belirlemelere göre; dava konusu taşınmazın, mera niteliğinde olmadığı ve dava dışı 120 ada 181 sayılı parselle birlikte davacının zilyet ve tasarrufunda bulunduğu, özel mülkiyete konu olabilecek nitelikte bulunduğu ve davacı yararına zilyetlik yoluyla kazanma koşullarının gerçekleştiği anlaşılmıştır. Mahkemece, açıklanan bu nedenlerle davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken maddi olgu ve delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı gerekçeyle reddine karar verilmiş olması doğru olmamıştır.

Yukarıda açıklandığı üzere davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulüyle usul ve kanuna aykırı olan hükmün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ve 18,40 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 15.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

-