muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/901, Karar No: 2023/1326, Tarih: 16.02.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/901 E.  ,  2023/1326 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1267 E., 2022/932 K.

FER'Î MÜDAHİL : Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlğı vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 26.10.2018

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Derik Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/217 E., 2021/877 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalı iş yerinde 16.04.1988-20.09.1991 tarihleri arasında geçen ve Kuruma eksik olarak bildirilen hizmetlerinin tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde, davanın beş yıllık hak düşürücü süre içerisinde açılmadığını, çalışmalarının Kuruma bildirildiğini beyan ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Fer'i müdahil Kurum cevap dilekçesinde, davanın beş yıllık düşürücü süre geçtikten sonra açıldığını, Mahkemece davanın yöntemince ispat edilmesi gerektiğini beyan ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulü ile davacının 16.04.1988-20.09.1991 tarihleri arasında davalı işyerinde kesintisiz ve sürekli olarak asgari ücretle çalıştığının tespitine, Kuruma bildirilen sürelerin (01.06.1989-02.10.1989 tarihleri arasında 73 gün, 01.05.1990-30.09.1990 tarihleri arasında 108 gün olmak üzere toplam 181 gün) dışlanmasına, karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve feri müdahil Kurum vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili, davanın beş yıllık hak düşürücü süre içerisinde açılmadığını, Mahkemece eylemli çalışma olgusunun yeteri kadar araştırılmadığını, husumetli ve akraba olan tanık beyanlarının mahkemece gerekçeye esas alındığını beyan ederek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili, davanın beş yıllık hak düşürücü süre içerisinde açılmadığını, Mahkemece eylemli çalışma olgusunun yeteri kadar araştırılmadığını, husumetli ve akraba olan tanık beyanlarının mahkemece gerekçeye esas alındığını beyan ederek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Feri müdahil Kurum vekili, davanın beş yıllık hak düşürücü süre içerisinde açılmadığını, baraj inşaatının mevsimlik iş olmasına rağmen kesintisiz kabul edilmesinin hatalı olduğunu, Kurumun kendisini vekil ile temsil ettirmesine rağmen lehine vekalet ücretine hükmedilmemesinin hatalı olduğunu beyan ederek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "dosya kapsamından, davacı adına davalı tarafından düzenlenen 01.06.1989, 01.05.1990 tarihli işe giriş bildirgelerinin bulunduğu ve 01.06.1988-02.10.1989, 01.05.1990-30.09.1990 tarihleri arasında geçen çalışmalarının Kuruma bildirildiği, Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün 27.05.2019 tarihli yazısında Dumluca Baraj İnşaatının 26.09.1992 tarihinde teslim edildiğinin belirtildiği ve bordro tanıklarının dinlenildiği, özellikle tanık ... ve ...'nun aynı davalıya karşı açtıkları hizmet tespitine ilişkin davalarının Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiği ve davacı ile aynı dönem çalıştıkları gözönüne alındığında, davacının nizalı dönemde kesintisiz çalıştığı anlaşılmış olup, çalışmanın kesintisiz devam etmesi nedeni ile bildirim yapılan 01.06.1988 tarihi öncesine ait sürenin hak düşürücü süreye uğramayacağı değerlendirilmiş ve dava tarihi itibari ile Sosyal Güvenlik Kurumu'nun davadaki sıfatının feri müdahil olduğu dikkate alındığında lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi de yerinde görülmekte olup, davacının davalı işyerinde uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığına dair mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı " gerekçesine dayalı olarak davalı vekili ve fer'i müdahil Kurum vekilinin istinaf istemlerinin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.1' inci maddesi uyarınca ayrı ayrı esastan reddine, karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili sunmuş olduğu temyiz dilekçesi ile davanın hak düşürücü süreye uğradığını, yerel Mahkemece eksik inceleme ve araştırma ile yargılamanın sonlandırıldığı, davaya konu edilen ihtilaf konusu işin, niteliği gereği mevsimlik çalışmaya elverişli olduğunu ve inşaat işinin yılın 365 günü her mevsimde devam etmesinin iklim ve coğrafya şartları dolayısıyla da hayatın olağan akışına aykırı olduğunun dikkate alınmadığını, taraflı ve akraba tanıkların beyanlarına dayanılarak verilen kararın hukuka aykırı olduğunu, aynı konuda her biri farklı esasa kayıtlı davalı aleyhine açılan 29 derdest davanın da bulunduğunu, dosya kapsamında mevcut tanık beyanlarının hükme alınmasının mümkün olmayıp davacının iddialarını ispata elverişli olmadığını, çok uzun süre öncesine ilişkin soyut tanık beyanlarına itibar edilemeyeceğini, davacıya ait SGK kayıtlarının dosyada ve Uyap da mevcut olmayıp bu durumun savunma haklarını ihlal ettiklerini, birden fazla işe giriş bildirgesinin verilmesinin kesintili çalışmanın varlığına karine teşkil ettiğini, karinenin aksinin eş değerde delillerle kanıtlanmasının gerektiğini, davacının ilk işe giriş bildirgesinin 01.06.1989 tarihli olup bu tarih öncesine ilişkin hizmet süresi talebinin hak düşürücü süreye uğradığını, her bir hizmet tespiti davasının ayrı ayrı değerlendirilmesi gerektiğini, emsal kararlara dayanakla karar verilmesinin adil yargılanma hakkının ihlali olduğu gibi, hukuk güvenliği ilkesini zedelediğini beyan etmek suretiyle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Fer'i müdahil Kurum vekili sunmuş olduğu temyiz dilekçesi ile istinaf mahkemesi ve yerel mahkemenin eksik incelemeye dayalı karar verdiğini, toplanan delillerin davanın kabulü için yeterli olmadığını, davacının talep ettiği hizmet dönemine ilişkin dosyada yazılı belgelerin mevcut olmadığını, Mahkemece dinlenen tanıkların beyanlarının hüküm kurmaya yetersiz olduğunu, beyanlar arasında çelişki bulunduğunu, 30-35 yıl önceki hizmetleri tanıkların doğru bir şekilde hatırlamasının mümkün olmadığını, çok sayıda işçinin çalıştığı bir işyerinde tanığın tüm işçileri tanımasının da mümkün olmadığını, kamu tanığı sıfatıyla işyerinde çalışan başka kişilerin de dinlenmesinin gerektiğini, tanık olarak ifadesi alınan kişilerin aynı taleplerle aynı şirkete karşı hizmet tespiti davası açtıklarını, alınan beyanların taraflı beyanlar olduğunu, bu beyanların hükme esas alınmasının mümkün olmadığını, ayrıca baraj inşaatında yapılan çalışmaların mevsimlik olup kış aylarında baraj inşaatı durduğunu, kış aylarında çok az işçinin çalışmaya devam ettiğini, davacının kışın da çalışmasını gerektiren bir durumun mevcut olmadığını, davalı Kurum kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden A.A.Ü.T. 'sine göre tam vekalet ücretine hükmedilmesinin gerektiğini beyan etmek suretiyle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının davalı işyerinde geçen ve Kuruma eksik bildirilen hizmetinin yöntemince kanıtlanıp kanıtlanmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2-Dava, 506 sayılı Kanun'un 79/10 uncu maddesi uyarınca açılmış hizmet tespiti davasıdır. Maddeye göre, “Yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar, çalıştıklarını hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilam ile ispatlayabilirlerse, bunların mahkeme kararında belirtilen aylık kazanç toplamları ile prim ödeme gün sayıları nazara alınır.”

3-Hizmet akdi ile bir veya birden fazla işveren tarafından çalıştırılanların hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı ve fer'i müdahil SGK vekilleri tarafından temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin ilgilisine yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2011/8126, Karar No: 2011/2131, Tarih: 06.10.2011

13. Ceza Dairesi 2011/8126 E., 2011/2131 K.

**13. Ceza Dairesi 2011/8126 E., 2011/2131 K.**

**- ETKİN PİŞMANLIK

- HÜKMÜN AÇIKLANMASININ GERİ BIRAKILMASI**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 168 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 231 ]

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıklardan İbrahim'in suç tarihinden önce kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunmamakta ise de, 5237 sayılı Yasa'nın 168/1. maddesinin uygulanma koşullarının gerçekleşmemesine rağmen, bu madde ile uygulama yapılması suretiyle cezanın 2 yılın altında belirlenmesi karşısında; sanığın sabit kabul edilen eylemi nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kapsamı dışında kalan bir cezanın hükmolunması gerekirken, yanılgılı uygulama sonucu hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun uygulanabilme sınırı içerisine giren bir cezanın verilmesi halinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez. Aksi halin, sanığın; önceki yanılgılı uygulama sebebiyle ortaya çıkacak sonuçtan İkinci kez yararlandırılmasının sağlanmasına, hakkaniyete aykırı sonuçlar doğmasına, adalet ve eşitlik ilkelerinin zedelenmesine yol açacağını belirten Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 04.03.2008 gün ve 2008/6-47 esas-2008/43 sayılı kararı gereğince, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Sanıkların, geceleyin girmiş oldukları müştekiye ait işyerinin kepenk kilidini kesmek suretiyle zarar vererek hırsızlık suçunu işlediklerinin anlaşılması karşısında; haklarında 5237 sayılı TCK'nın 116/2-4 ve 151/1. maddeleri gereğince işyeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarından da hüküm kurulmaması, sanıkların müştekinin işyerinden beş çuval sanayi kablosunu çaldıkları ve görülmeleri üzerine verilen eşkale göre yapılan araştırma sonucunda suç yerine yakın bir yerde iki çuval suç eşyasının ele geçirildiği, yakındaki boş bir binada da sanıkların yakalandığının anlaşılması karşısında, suça konu eşyaların kendiliğinden iadesinin söz konusu olmadığı halde 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanmak suretiyle cezadan fazla indirim yapılması karşı temyiz olmadığından ve suça konu eşyaların iadesi nedeniyle yapılan indirim maddesinin TCK'nın 168. maddesi yerine 145. maddesi olarak hükümde gösterilmiş olması yerinde düzetilmesi olanaklı yazım hatası olarak kabul edilmekle bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre,

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre,

Sanıklar müdafiinin sübuta ve suçun teşebbüs aşamasında kaldığına ilişkin ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, eleştiri dışında sanıklar hakkındaki usul ve yasaya uygun bulunan hükmün kısmen istem gibi (ONANMASINA), 06.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20068, Karar No: 2022/3845, Tarih: 08.03.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/20068 E.  ,  2022/3845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İlk derece mahkemesince hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından suça sürüklenen çocuk hakkında beraat kararı verildiği, katılan vekilinin istinaf talebi üzerine Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp ilk derece mahkemesi kararı kaldırılıp, suça sürüklenen çocuğun hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından mahkumiyetine hükmedildiği anlaşılmakla, hükümlerin temyizi kabil olduğu ve Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 05/11/2018 tarihli ek kararının suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükümlere yönelik olduğu belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin; suça sürüklenen çocuğun atılı suçları işlediğine dair kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına, suçların yasal unsurlarının gerçekleşmediğine, müvekkilinin yazılı şekilde cezalandırılmasının hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğuna ve kararın bozulması gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Suç tarihi itibariyle 15 yaşını doldurmuş olup 18 yaşını tamamlamamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında düzenlenen sosyal inceleme raporunda; suça sürüklenen çocuğun içinde bulunduğu durumun hukuki anlam ve sonuçlarının farkında olmadığı yönünde görüş belirtildiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuğun TCK’nın 32. maddesi uyarınca atılı suçları işlediği tarihte akıl hastalığı ve zayıflığı nedeni ile eylemin hukuksal anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğini tamamen kaldıran veya önemli ölçüde azaltacak şekilde akıl hastalığı ve ceza ehliyeti bulunup bulunmadığı konusunda rapor alınarak sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2- Suça sürüklenen çocuğun adli sicil kaydında görülen ilamın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin olması ve bu kararın kesinleşmiş mahkumiyet hükmü niteliğinde olmaması, atılı suçun 6545 sayılı Kanun'un 72. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231/8. maddesinin yürürlüğe girmesinden önce işlendiği, dolayısıyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi için aranan 5271 sayılı CMK'nın 231/8. maddesinde belirtilen “denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez” koşulunun bulunmaması ve hırsızlık suçunun işlenmesiyle zararın doğmaması, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun da zarar doğurmaya elverişli suçlardan olmaması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında hüküm kurulurken, 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 6 fıkrasının (b) bendinde yer alan ölçüt değerlendirilmek suretiyle suça sürüklenen çocuğun tekrar suç işlemeyeceği yolunda kanaate ulaşılarak hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından tayin edilen cezaların ertelendiği halde, “suça sürüklenen çocuğun, daha önce hakkında HAGB kararı verilmiş olması nedeniyle” şeklindeki yasal olmayan gerekçe ile erteleme müessesesinden daha lehe olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma kararı doğrultusunda işlem yapılmak üzere 5271 sayılı CMK'nın 7165 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 8. maddesi ile değişik 304/2-b. maddesi uyarınca, dosyanın gereği için Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 08/03/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2605, Karar No: 2019/13529, Tarih: 17.09.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/2605 E.  ,  2019/13529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik olduğu; suça sürüklenen çocuğun yokluğunda, müdafiinin yüzüne karşı verilen 20/02/2015 tarihli mahkumiyet hükmünü UYAP kayıtlarına göre 23.02.2015 tarihli süre tutum dilekçesi ile temyiz eden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerde uygulama maddesinin TCK’nın 116/2-4 maddesi yerine 116/1-4 maddesi olarak gösterilmesi, ayrıca 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından yaş küçüklüğü nedeniyle 1/3 oranında indirim uygulanırken uygulama maddesinin TCK’nın 31/3 maddesi yerine 31/2 maddesi olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hataları olarak kabul edilmiştir.

1-Suça sürüklenen çocuğun 26.12.2014 tarihli oturumda savunmasını müdafii huzurunda yapacağını beyan etmesi ve aynı oturuma mazeret dilekçesi sunarak katılmayan suça sürüklenen çocuk müdafiinin mazeretinin mahkemece kabul edilmesi karşısında, suça sürüklenen çocuğun Baro tarafından atanan zorunlu müdafiinin yokluğunda sorgusunun yapılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması

2-Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerde TCK’nın 151/1 maddesi gereğince belirlenen 4 ay hapis cezası üzerinden yaş küçüklüğü nedeniyle aynı Kanun’un 31/3. maddesi gereğince 1/3 oranında indirim uygulanarak 2 ay 20 gün hapis cezaları ve devamında 1.600 TL adli para cezalarına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden yaş küçüklüğü nedeniyle uygulama maddesinin sehven 31/2. maddesi gösterilmek suretiyle 1/3 oranında indirim uygulandığı belirtildiği halde hatalı hesaplama sonucu fazla ceza tayini,

3-Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 17/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.