muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4927, Karar No: 2021/2739, Tarih: 10.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/4927 E.  ,  2021/2739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 10/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5542, Karar No: 2021/11592, Tarih: 20.04.2021

**8. Ceza Dairesi         2021/5542 E.  ,  2021/11592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Olay günü, sanığın, Kübra Toprak isimli şahsın boynuna bıçak dayayıp tehdit ettiği iddiası üzerine yakalanarak üst araması yapıldığında bir adet 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak niteliği haiz bıçak ele geçirildiği olayda, sanık hakkında silahla tehdit suçundan ayrı soruşturma yürütüldüğünün anlaşılması karşısında, 5271 sayılı CMK'nın 251/8. maddesinde düzenlenen "Basit yargılama usulü, bu kapsama giren bir suçun, kapsama girmeyen başka bir suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde uygulanmaz" hükmü uyarınca silahla tehdit suçundan sanık hakkında yürütülen soruşturmanın akıbetinin araştırılarak sonucuna göre, basit yargılama usulünün uygulanıp uygulanmayacağı hususunda mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 20.04.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13073, Karar No: 2014/1385, Tarih: 23.01.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/13073 E.  ,  2014/1385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İnegöl l. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :9.1.2013

NUMARASI :Esas no:2012/431 Karar no:2013/13

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun yürürlüğe girmesinden sonra, kadın eş tarafından Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesine dayalı olarak açılmıştı r. Davacı kadın, davasını sadece “kendisinin karşı çıktığı, kocanın ısrarla talep ettiği ters cinsel ilişkide bulunma teklifi” vakıasına dayandırmıştır. Bu konuda herhangi bir rapor ibraz etmediği gibi delil göstermeyeceğini de beyan etmiştir. Davalı da bu iddiayı reddetmiş ancak boşanmayı kendisinin de istediğini bildirmiştir. Dosyaya davacı tarafından herhangi bir delil bildirilmediği ve Türk Medeni Kanununun 166/3. maddesindeki anlaşmalı boşanma koşulları da mevcut olmadığı halde, mahkemece dava kabul edilip boşanma kararı verilmiştir. Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesi uyarınca boşanmaya karar verilebilmesi için, davalının az da olsa kusurunun varlığının kanıtlanması, en azından Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki diğer koşulların gerçekleşmiş olması gerekir. Durum böyleyken; kanıtlanamayan davanın reddi yerine kabul edilerek, boşanmaya karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.23.01.2014 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2015/40914, Karar No: 2017/17092, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/40914 E.  ,  2017/17092 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1168, Karar No: 2011/5560, Tarih: 31.10.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/1168 E.  ,  2011/5560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve ... aralarındaki tescil davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 09.03.2010 gün ve 605/207 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, dava dilekçesinde; mevkii ve sınırlarını açıkladığı 6 parça taşınmazın 25 yılı aşkın bir süreden beri vekil edeni tarafından domates, pamuk, pirinç, buğday vb. ürünleri ekmek suretiyle tasarruf ettiğini, malik sıfatıyla zilyet olduğunu, kadastro çalışmaları sırasında taşınmazların tapulama harici bırakıldığını, içerisinde bulunan taşlar ile otların vekil edeni tarafından ayıklamak suretiyle imar ve ihya edildiğini açıklayarak dava konusu yerlerin vekil edeni adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı ... kişiliğine dava dilekçesi tebliğ edilmesine karşın yargılama oturumlarına katılmamıştır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine, teknik bilirkişi ...ile ... tarafından düzenlenen 2.2.2010 tarihli rapor ve krokide A1, C, D1, E1 ve F harfi ile işaretli taşınmaz bölümleri hakkında davanın kabulü ile bu yerlerin tarla niteliği ile davacı adına tapuya kayıt ve tesciline, diğer kasımların reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kazanmayı sağlayan zilyetlik, imar ve ihya hukuksal sebeplerine dayalı olarak TMK.nun 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 ve 17. maddeleri gereğince açılan tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır.

Dava, kazanmayı sağlayan zilyetlik, imar ve ihya hukuksal sebeplerine dayalı olarak TMK.nun 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 ve 17. maddeleri gereğince açılan tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır.

Adıyaman Kadastro Müdürlüğünün 11.1.2007 tarih ve 87 sayılı karşılık yazılarında taşınmazların bulunduğu köyün tapulama çalışmalarına 17.8.1973 tarihinde başlanıldığı ve tapulama çalışmalarının 2.5.1975 tarihinde kesinleştiği açıklanmış, dava konusu taşınmazların hangi tarihte ve ne niteliği ile tespit dışı bırakıldığı açıklanmamıştır. Bu bakımdan teknik bilirkişilerin rapor ve krokisi eklenmek suretiyle çifte tapunun önlenmesi açısından dava konusu ve kabulüne karar verilen taşınmaz bölümlerinin tapuda kayıtlı yerlerden olup olmadığının Tapu Sicil, 1973 yılında taşınmazların bulunduğu Bağdere köyünde yapılan tapulama çalışmaları sırasında dava konusu taşınmaz bölümlerinin ne niteliği ile tespit dışı bırakıldıklarının Kadastro Müdürlüğünden sorulması, kabulüne karar verilen taşınmaz bölümleri teknik bilirkişiler tarafından geniş bir alanda hali arazide gösterildiği gözetilerek dava konusu taşınmaz bölümleri ile komşu parselleri gösterir biçimde birleşik kadastro paftasının bu bölgeye ilişkin onaylı örneğinin Kadastro Müdürlüğünden getirtilerek dosya arasına konulması, A1’e komşu 543, 1481, D1’e komşu 1616 ve 1639 sayılı parsellere ait kadastro tutanak ve ekleriyle, getirtilecek birleşik kadastro paftası üzerinde mahkemece yapılacak inceleme sonucu uyuşmazlık konusu yerlere yakın kadastro parsellerine ait aynı şekilde kadastro tutanakları ve ekleriyle kadastro sırasında sözü edilen ve belirlenen bu parsellere revizyon gören tapu ve vergi kayıtları bulundukları yerlerden getirtilerek dosya arasına konulması, davanın açıldığı 13.12.2006 tarihinden geriye doğru en az 20 yıl öncesine ait (1975-1986 yılları arası) iki ayrı zamanda çekilmiş hava fotoğrafları getirtilerek dosyaya eklenmesi, hava fotoğrafları ile komşu parsellere ait kayıt ve belgelerin uzman bilirkişi jeodezi ve fotogrametri uzmanı harita mühendisi ile teknik, yerel bilirkişi ve tanıklar aracılığıyla zemine uygulanması, hava fotoğraflarını çekildikleri tarihe göre dava konusu taşınmaz bölümlerinin kültür arazisi niteliğinde bulunup bulunmadığı ya da hangi nitelikte bulundukları hususlarının saptanması, komşu kayıt ve belgelerin dava konusu yeri ne gösterdikleri üzerinde durulması, teknik bilirkişiye krokisi üzerinde işaret ettirilmesinin sağlanması, hava fotoğraflarının stereoskopik aletle üç boyutlu olarak incelenmesi, uzman bilirkişi ile teknik bilirkişinin gerekçeli, tarafların ve Yargıtay’ın denetimine açık rapor alınması gerekmektedir.

Öte yandan her ne kadar daha önce yapılan keşifte ziraatçı uzman bilirkişi dinlenmiş ise de, kabulüne karar verilen ve krokide F harfi ile gösterilen taşınmaz bölümü hakkında zirai bilirkişinin herhangi bir görüşünün bulunmadığı belirlenmiştir. Bu bakımdan yeniden dinlenecek ve daha önce götürülmeyen uzman bilirkişi başka bir ziraat mühendisi aracılığıyla tüm taşınmaz bölümleri bakımından çevresi ile birlikte toprak incelemesi yapılarak dava konusu taşınmazların tarım arazisi niteliğinde bulunup bulunmadığı ve hangi tarihten itibaren kültür arazisi olarak kullanıldıkları hususlarında görüşünün alınması, kabulüne karar verilen krokide A, D (A1-D1 dahil) harfleriyle gösterilen taşınmazların kenarında Eğriçayı'nın geçtiği uzman bilirkişi jeoloji mühendisinin raporundan anlaşıldığından, bu çayın sürekli su taşıyan aktif çay olup olmadığı, dava konusu A1 ve D1 ile açıklanan taşınmaz bölümlerinin derenin aktif yatağında yer alıp almadıkları, kuru çay ise kar ve yağmur sularını taşıyan ve taşkınlığı önleyen bir görevinin bulunup bulunmadığı, sözü edilen taşınmaz bölümlerinin Eğriçayının taşkın sahası içinde kalıp kalmadıkları yönünde daha önce götürülmeyen başka bir jeoloji mühendisinin dinlenilmesi suretiyle açıklanan konularda Yargıtay’ın ve tarafların denetimine açık gerekçeli ve önceki raporla karşılaştırmalı rapor alınması, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi uyarınca davacının belgesizden taşınmaz edinip edinmediği konusunun Tapu Sicil Müdürlüğü ile Kadastro Müdürlüğünden sorulması, belgesizden edinilen taşınmazlara ait kadastro tutanak ve ekleri ile tapu kayıtlarının Tapu Sicil Müdürlüğünden getirtilerek miktar sınırlamaları yönünden değerlendirmeye alınması, ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme sonucu hüküm kurulmuş olması usul ve kanuna aykırıdır.

Davalı ... vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü ile yerel mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK.nun Geçici madde 3’ün yollamasıyla HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 31.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7171, Karar No: 2019/1766, Tarih: 21.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/7171 E.  ,  2019/1766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanununa aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 30.04.2009 tarih ve 2009/9883 esas sayılı iddianamesi ile, sanık hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından kamu davası açıldığı, yargılama sonucunda 27.04.2011 tarih ve 2009/1173-2011/215 esas ve karar sayılı ilamı ile 2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan mahkumiyet kararı verildiği, Dairemizin 04.11.2013 tarih ve 2012/14745-2013/15861 esas ve karar sayılı ilamı ile mahkumiyet hükmünün onanmasına karar verildiği, ayrıca sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan kamu davası hakkında da mahallinde hüküm kurulmasının mümkün olduğunun belirtildiği; bunun üzerine, mahkeme tarafından, sanığa duruşmaya gelmediği takdirde yokluğunda duruşmaya devam edilerek karar verileceğine dair meşruhatlı davetiye tebliğ olunması ve duruşma açılması gerektiği gözetilmeyerek, duruşma açılmaksızın savunma hakkının kısıtlanması suretiyle tensiple yazılı şekilde sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.02.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12178, Karar No: 2021/14173, Tarih: 15.09.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/12178 E.  ,  2021/14173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I- Sanık hakkında tüm müştekilere yönelik konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasındaki hak yoksunluklarının uygulanması hususunda bir karar verilmemiş ise de; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15/04/2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık hakkında tüm müştekilere yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasındaki hak yoksunluklarının uygulanması hususunda bir karar verilmemiş ise de; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15/04/2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanığın, suç tarihinde, müşteki ...’un bahçe içindeki ikametine bitişik haldeki, çatısı bulunan ve üç tarafı kapalı olan eski marangoz atölyesinden 5 metre elektrik kablosunu duvardan sökerek çalması şeklindeki eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b. maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun’un 141/1. maddesi ile uygulama yapılması,

2- Sanığın suç tarihinde müşteki ...’ın ikametinin araç garajından 100,00 TL değerindeki 25 metre uzunluğunda ucunda üçlü priz bulunan elektrik kablosunu çaldıkları ve aynı gün müşteki ...’ın ikametinin araç garajından 80,00 TL değerindeki 20 metre uzunluğunda ucunda priz bulunan elektrik kablosunu çaldıklarının anlaşıldığı olayda; suça konu eşyaların ayrı ayrı değerlerinin az oluşu göz önüne alınarak, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Dosya içerisindeki 21/05/2014 tarihli olay, yakalama, muhafaza altına alma, teslim tutanağına göre, sanık ...’nın temyiz dışı diğer sanık ... ile birlikte suç tarihinde müştekiler ..., ... ve ...’un ayrı ayrı ikametlerinin eklentilerinden elektrik kablolarını çaldıktan sonra sokakta ellerinde çuval ile yürürlerken, devriye görevi yapan kolluk görevlilerince şüphe üzerine durduruldukları, sanıkların şifaen elektrik kablolarını çaldıklarını ikrar edip kabloları çaldıkları tüm yerleri gösterdikleri ve bu şekilde kabloların iadesinin sağlandığı anlaşılmakla, sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerde etkin pişmanlık hükümlerine ilişkin TCK’nın 168/1. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sonrası müşteki Hüseyin’e yönelik kurulacak hükümde ceza miktarı yönünden 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, “2 ve 3. No’lu” bozma sebeplerinin temyiz isteminde bulunmayan diğer sanık ...’a da SİRAYETİNE, 15/09/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21661, Karar No: 2017/4652, Tarih: 26.09.2017

**1. Hukuk Dairesi         2014/21661 E.  ,  2017/4652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmişise de, duruşma isteğinden feragat edildiğinden, dosya duruşmasız olarak incelendi, Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali-tescil isteğine ilişkindir.

Getirtilen kayıt ve belgelerden, davaya konu 4064 ada 9 parsel sayılı taşınmazın tamamının muris ... ... adına kayıtlı iken, 1/2 payının muris tarafından 11.04.1973 tarihli resmi akitte 10.000-TL bedelle ikinci eşi ...'ya satış yoluyla temlik edildiği; murisin 01.08.1985 tarihinde ölmesiyle, geride mirasçıları olarak ilk eşinden olma 4 çocuğu, ikinci eşi ve ondan olma kızı ...'nin kaldığı; ikinci eşi ...'nın da 06.03.2010 tarihinde öldüğü, ...'nın muristen önceki eşinden olma bir de oğlunun(... ...) bulunduğu görülmektedir.

Murisin ilk eşinden olma 4 çocuğu 17.06.2012 tarihinde eldeki davayı açarak, muris babaları ... ... mirastan mal kaçırmak amacıyla 9 parsel sayılı taşınmazının 1/2 payını ikinci eşi ...'ya temlik ettiğini, ...'nın ölümünden sonra anılan payın davalı çocuklarına intikal ettiğini ileri sürmüşler ve 1/2 payın tapusunun iptaliyle yasal mirasçılar adına tescilini istemişler; davalıların yargılama sırasında paylarını üçüncü kişiye devretmeleri üzerine isteklerini tazminata dönüştürmüşlerdir.

Davalı ..., aradan 27 sene geçtiğini, işlemde muvazaa da bulunmadığını belirtip davanın reddini savunmuş; diğer davalı ... davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, çekişmeli 1/2 payın muvazaalı biçimde temlik edildiği gerekçesiyle davanın kabulüne, davacıların payları oranında tazminata karar verilmiştir.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında vurgulandığı gibi, görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun 706, Türk Borçlar Kanunu'nun 237. (Borçlar Kanunu'nun 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de, Ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı hususlarının araştırılmasında ve satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olayda, murisin dava konusu taşınmazının tamamını değil yarı payını ikinci eşine temlik etmesi, anılan payın temlik tarihindeki satış bedeli(10.000-TL) ile bilirkişi tarafından belirlenen değeri(16.500-TL) arasındaki oran, ikinci eşin davalı tanıklarının beyanlarıyla saptanan aile bütçesine yaptığı katkı gibi olgular ve tüm dosya içeriği yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde; murisin, ikinci eşinin ileride doğabilecek mağduriyetini önleme amacıyla çekişmeli payını gerçek değerine göre kabul edilebilir oranda bir değerle ikinci eşine sattığı, mirastan mal kaçırma amacıyla hareket etmediği sonuç ve kanaatine varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı biçimde hüküm kurulması doğru değildir.

Davalıların temyiz itirazı yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla) 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 26.09.2017 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

Dosya içeriğine, toplanan delillere hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından davalıların temyiz itirazı yerinde değildir. Hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.