muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13383, Karar No: 2014/18198, Tarih: 19.06.2014

5538 sayılı Kanun ile 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olduğu ortaklıklara dair ayrık durumlar tanınmıştır. Bununla birlikte maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işverene ilişkisinin öğeleri ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Öyle ki, alt işverene verilmesi mümkün olmayan bir işin bırakılması ya da muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin 6. fıkrasında açık biçimde öngörülmüştür. Kamu işverenleri bakımından farklı bir uygulamaya gidilmesi hukuken korunmaz. Gerçekten muvazaalı ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi ise, kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, 4857 sayılı Kanun'un 5. maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine şartların oluşmasına rağmen işçinin toplu iş sözleşmesinden yararlanamaması, anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur.

Dosya içeriğinden, 01.01.2012 tarihinden beri çalışan davacının iş sözleşmesinin, 31.05.2013 tarihinde feshedildiği, davacının, hizmet döküm cetveline göre de alt işveren Ü. Eğitim ve Yayıncılık Ltd. Şti. işçisi olduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davalı Mamak Belediyesi ile Ü. Eğitim ve Yayıncılık Ltd. Şti. arasında imzalanan hizmet alım sözleşmesi ve eklerine göre, sözleşme kapsamında alt işverene verilen iş, bilgi evleri ve aile merkezleri ile sanat ve meslek edindirme kursları eğitim ve destek hizmet alımı işidir.

5393 sayılı Kanun'un 14. maddesinde, “İmar, su ve kanalizasyon, ulaşım gibi kentsel alt yapı; coğrafî ve kent bilgi sistemleri; çevre ve çevre sağlığı, temizlik ve katı atık; zabıta, itfaiye, acil yardım, kurtarma ve ambulans; şehir içi trafik; defin ve mezarlıklar; ağaçlandırma, park ve yeşil alanlar; konut; kültür ve sanat, turizm ve tanıtım, gençlik ve spor; sosyal hizmet ve yardım, nikâh, meslek ve beceri kazandırma; ekonomi ve ticaretin geliştirilmesi hizmetlerini yapar veya yaptırır.” hükmüne yer verilmiştir.

Yukarıdaki açıklamalar ve kanuni düzenlemelere göre, hizmet alımı konusu işin, belediye tarafından yapılabileceği gibi hizmet alımı yoluyla alt işverene de yaptırılabileceği tartışmasızdır. Şu halde, davalı belediyenin, belirtilen işi alt işverene vermesi 4857 sayılı Kanun'un 2/6-7. maddesi uyarınca mümkün olup, geçerli ve muvazaaya dayanmayan bir asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunmaktadır. Bu anlamda, mahkemece, feshin geçerli sebebe dayanmadığının kabulü doğru ise de, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu sonucuna varılarak, davacının, davalı belediyeye ait işyerine iadesi doğru olmamıştır.

Açıklanan sebeplerle, davalılar arasındaki alt işveren asıl işveren ilişkisinin geçerli olduğu ve muvazaalı olmadığı anlaşıldığından, davacının, alt işveren Ü. Eğitim ve Yayıncılık Ltd. Şti.'deki işe iadesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davalı belediyedeki işe iadesine karar verilmesi isabetsizdir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2- İşveren tarafından gerçekleştirilen feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının Ümit Eğitim ve Yayıncılık Ltd. Şti.'deki İŞE İADESİNE,

3-Davacının kanuni sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde davalılar tarafından müştereken ve müteselsilen ödenmesi gereken tazminat miktarının, fesih sebebi ve işçinin kıdemi dikkate alınarak dört aylık ücreti olarak BELİRLENMESİNE,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya ödenmesi gerektiğinin BELİRLENMESİNE,

5-Harç peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına,

6-Davacı tarafından yapılan 123,45 TL yargılama giderinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine, davalıların yaptığı yargılama giderinin üzerlerinde bırakılmasına,

7-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.500,00 TL vekalet ücretinin dvalıdan alınıp davacıya verilmesine,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 19.06.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25397, Karar No: 2013/15802, Tarih: 28.06.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/25397 E.  ,  2013/15802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai, tatil ve izin ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 28.06.2013 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Dava, işçilik alacaklarına ilişkindir.

Yerel mahkeme davayı kısmen kabul etmiştir.

Davalı tarafın temyizi üzerine mahkeme hükmü Dairemizce oyçokluğuyla onanmıştır.

Davacı işçi mikser şöförü olarak çalışmıştır.

Mahkemece alınan bilirkişi raporunda günde 3 saatten haftada 21 saat fazla çalışma alacağı hesaplanmıştır. Kış aylarındaki olumsuz mevsim şartlarında işin azalacağı dikkate alınmamıştır.

Bilirkişi ayrıca hafta tatili ücreti de hesaplamıştır.

Bir kişinin yaklaşık iki yıl boyunca hiç izin kullanmadan haftanın 7 günü, günde 11 saat süreyle çalışması hayatın olağan akışına aykırıdır. Bu yöndeki tanık beyanları inandırıcı değildir. Bu nedenle fazla çalışma alacağından yapılacak hakkaniyet indiriminin en az %50 olması gerektiği gerekçesi ile yerel mahkeme hükmünün bozulması gerekir.

Dairemiz çoğunluğunun onama kararına bu nedenle katılmıyorum. 28.06.2013
Yargıtay — Esas No: 2010/922, Karar No: 2010/5905, Tarih: 12.10.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/922 E.  ,  2010/5905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında temyize konu 163 ada 4 ve 164 ada 5 parsel sayılı 292.39 ve 233.81 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ve ölü olduğu belirtilmek suretiyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı ..., yasal süresi içinde satış senedi ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine ve çekişmeli 163 ada 4 ve 164 ada 5 parsel sayılı taşınmazların tespit gibi tesçiline karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece çekişmeli taşınmazlar üzerinde, davacı lehine zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleşmediği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama karar için yeterli bulunmamaktadır. Davacı taraf, satın alma ve zilyetliğe dayanmıştır. Mahkemece, davacı tarafın dayandığı 1996 tarihli satış senedi yöntemince uygulanmamıştır. Hal böyle olunca; tarafların iddiaları ile ilgili olarak bildirdikleri ve bildirecekleri tüm deliller toplandıktan sonra mahallinde yaşlı, tarafsız ve yöreyi iyi bilen şahıslar huzuru ile keşif icra edilmelidir. Keşif sırasında dinlenecek yerel bilirkişiler, tarafların delil listelerinde isimleri yazılı tüm tanıklar ile 1996 tarihli satış senedinde ismi yazılı tanıklar, muhtar ve ihtiyar heyeti üyeleri ayrı ayrı dinlenilip bu şahıslardan taşınmazların öncesinin kimden geldiği, her bir taşınmaz üzerinde zilyetliğin kim tarafından neye istinaden ve ne kadar süredir sürdürüldüğü, önceki malikleri tarafından 1996 tarihli senet ile davacıya satılıp zilyetliğinin devredilip devredilmediği hususları etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, davacı dayanağı satış senedi yöntemince uygulanarak davacıya satıldığı iddia edilen yerler belirlenmeli, senet kapsamının kroki üzerinde gösterilmesi istenilmeli, tapusuz taşınmazlarda satın alma ve zilyetliğin devredilmesi neticesinde mülkiyet hakkının satın alana geçeceği hususu dikkate alınmalıdır. Belirtilen şekilde araştırma ve inceleme yapılmadan yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 12.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7358, Karar No: 2013/4881, Tarih: 15.03.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/7358 E.  ,  2013/4881 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, vergi borçlanma süresinin sigortalılıktan sayılması istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar veriliştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1479 sayılı Kanunun 26. maddesinde; sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçilemeyeceği, aynı Kanunun 25. maddesinde ise, yasal şartların gerçekleştiği tarihte sigortalılığın kendiliğinden başlayacağı öngörülmüştür. Ne var ki, 1479 sayılı Kanuna göre, hak ve mükellefiyetlerin belirli tarihlerde başlatılmasını zorunlu kılan düzenlemeler kapsamında; 619 sayılı Kanunun Hükmünde Kararname’nin geçici 1. maddesi hükmünde; “bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihe kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin bu Kanun Hükmünde Kararname’nin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren başlayacağı ancak; 1479 sayılı Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olmak kaydıyla 20.04.1982 tarihinden 04.10.2000 tarihine kadar vergi dairelerine kayıtlı olarak kendi nam ve hesabına bağımsız çalıştıklarını belgeleyen sigortalıların, vergiye kayıtlı oldukları süreleri borçlanmak suretiyle sigortalılık süresi olarak değerlendirmeleri imkanı geliştirilmişse de; Anayasa Mahkemesinin 08.08.2001 tarihinde yürürlüğe giren 26.10.2000 günlü kararı uyarınca, 619 sayılı Kanun Hükmünde Kararname tüm hükümleriyle iptal edilmiş, sonradan 02.08.2003 tarihi itibariyle yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanunun 46. maddesiyle 1479 sayıl Kanuna eklenen geçici 18.madde hükmü ile de; 619 sayılı Kanunun Hükmünde Kararname’nin geçici 1. maddesi hükmüne benzer bir düzenlemeyle; sigortalılık niteliğini taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmayanlara, 20.04.1982 ile 04.10.2000 tarihleri arasında vergi kayıtlarına dayalı çalışma sürelerini belli koşullarla borçlanma imkanı tanınmıştır.

“Kısmi borçlanma” Dairemizin görüşüne uygun olup, mahkemece, bu yönde karar verilmiş olması yerindedir.

Somut olayda, 13.11.2003 tarihli yazı ile vergi borçlanma bedeli borcu 14.853,07 TL olarak bildirilmiş, davacı 07.10.2004 ve 14.10.2004 tarihlerinde toplam 6.000,00 0 TL ödeme yapmış, davalı Kurum tarafından bu ödenen bedelin 1114 gün karşılığına denk geldiği belirtilerek hükümde, 20.04.1982-04.10.2000 tarihleri arasında ödenen primlere karşılık gelen 1114 günün Bağ-Kur sigortalılık süresi olarak kabulüne karar verilmiş olması, davacının borçlandığı sürenin hükümde belirtilmemiş olması, infazda tereddüt oluşturacağından isabetsiz bulunmuştur.

Mahkemece, davacının 19.08.1996-03.10.2000 tarihleri arasındaki süreye karşılık yatırılan miktarın, bu sürenin tamamına karşılık gelmediğinden, vergi kayıt tarihinin başlangıcından itibaren 1114 günün hesabı ile sigortalılık süresinden sayılmasına karar verilmesi gerekirdi.

Ne var ki, bu konuların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden temyiz edenin sıfatına göre hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün (1). paragrafındaki “20.04.1982-04.10.2000” tarihlerinin silinerek, yerine, “19.08.1996-03.10.2000” tarihlerinin yazılmasına, ve kararın bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1990, Karar No: 2023/1244, Tarih: 13.02.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/1990 E.  ,  2023/1244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/111 E., 2015/329 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, orman emvali ile nakil aracının müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Amasra Asliye Ceza Mahkemesinin 22.10.2015 tarihli ve 2014/111 Esas, 2015/329 Karar sayılı kararı ile sanığın 6831 sayılı Orman Kanunu'na (6831 sayılı Kanun) muhalefet suçundan aynı Kanun'un 91 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun

50 nci maddesinin birinci fıkrası ve aynı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca hapis cezasından çevrilen 3.000,00 TL adlî para cezası ve doğrudan hükmedilen 160,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, suça konu orman emvalinin ve nakil aracının 54 üncü maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri önceden kesilmiş ağaçları kullanmak için aldığına, ağaç kesmediğine, bilirkişi raporunda ağaçların kesim tarihinin tespit edilmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.24.08.2011 tarihinde orman muhafaza memurları tarafından sanık ve temyiz dışı sanık ... Topçu'nun minibüse yeni kesilmiş şimşir ağacı odunları yüklediğinin görülmesi üzerine şahıslar hakkında tutanak düzenlendiği anlaşılmıştır.

2.Sanık ... savunmasında, kendisine ormanda önceden kesilmiş ağaç olduğunu söylendiğini, yakacak ihtiyacı için odun aldığını beyan etmiştir.

3.Orman bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda suça konu yer maden ocağı bitişiği olduğundan kök tespiti yapılamadığı, davaya konu alanın orman sayılan yerlerden olduğu tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

2.Sanık ... savunmasında, kendisine ormanda önceden kesilmiş ağaç olduğunu söylendiğini, yakacak ihtiyacı için odun aldığını beyan etmiştir.

3.Orman bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda suça konu yer maden ocağı bitişiği olduğundan kök tespiti yapılamadığı, davaya konu alanın orman sayılan yerlerden olduğu tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Olay ve Olgular başlığı altında ayrıntılarına yer verilen, davanın dayanağını oluşturan suç tutanağı, sanık savunması ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın orman sayılan yerden süceyrat niteliğinde bulunan şimşir ağacı kesme şeklinde gerçekleşen eyleminin 6831 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin beşinci fıkrası kapsamında değerlendirilmesi gerektiği ve hükümden önce 14.04.2011 tarih, 27905 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 11 inci maddesi ile 6831 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin beşinci fıkrasında yapılan değişiklik nazara alındığında bu suçun 5326 sayılı Kabahatler Kanunu (5326 sayılı Kanun) gereğince kabahat nevine dönüştüğü ve eylem tarihi ile temyiz inceleme tarihi arasında 5326 sayılı Kanun'un 20 nci maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca öngörülen zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Amasra Asliye Ceza Mahkemesinin 22.10.2015 tarihli ve 2014/111 Esas, 2015/329 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, kabahatli (sanık) hakkında, 5326 sayılı Kanun'un 20 nci maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca zamanaşımı süresinin gerçekleşmesi nedeniyle İDARİ PARA CEZASI VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, ...1412 sayılı Kanun'un 325 inci maddesi gereği bozma nedenine göre bozmanın hükmü temyiz etmeyen sanık ...'ya sirayetine, ... 6831 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca yediemine alınan orman emvalinin MÜLKİYETİNİN KAMUYA GEÇİRİLMESİNE, 74 BC 957 plakalı aracın SAHİBİNE İADESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29118, Karar No: 2013/23239, Tarih: 04.11.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/29118 E.  ,  2013/23239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA : Davacı, prim alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, davanın açılmamış sayılmasına karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, prim alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 320/4. maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Davacı vekili tarafından karar temyiz edilmiştir.

İncelen dosya içeriğine göre, 11.06.2007 tarihinde açılan davada yargılamanın 12.12.2011 tarihli oturumunda davanın takip edilmeyerek müracaata kaldığı ve davacının başvurusunu yenileyerek dosyanın tekrar ele alındığı, bu sefer 23.07.2013 tarihinde takip edilmemesi sebebiyle mahkemece 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 320. maddesinin 4. fıkrasına dayanılarak iki kere işlemden kaldırılmış davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

6100 sayılı Kanunu göre, ... davaları basit yargılama usulüne tabi olup Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 320. maddesinin 4. fıkrasında belirtilen "Basit yargılama usulüne tabi davalarda, işlemden kaldırılmasına karar verilmiş olan dosya, yenilenmesinden sonra takipsiz bırakılırsa, dava açılmamış sayılır", kuralı ile basit yargılama usulünde davanın birden fazla takipsiz bırakılması halinde açılmamış sayılmasına karar verileceği hükme bağlanarak Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'ndan farklı bir düzenleme yapılmıştır.

6100 sayılı Kanun'un 150. maddesinde usulüne uygun şekilde davet edilmiş olan taraflar, duruşmaya gelmedikleri veya gelip de davayı takip etmeyeceklerini bildirdikleri takdirde dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verileceği ve usulüne uygun şekilde davet edilmiş olan taraflardan biri duruşmaya gelir, diğeri gelmezse, gelen tarafın talebi üzerine, yargılamaya gelmeyen tarafın yokluğunda devam ediliceği veya dosyanın işlemden kaldırılacağı düzenlenmiştir.

Somut olayda 28.06.2012 tarihli celsede davacı vekilinin mazeret dilekçesi verdiği, mahkemece mazeretin kabul edildiği, mazerete ekli posta pulu ile yeni duruşma gününün davacı vekiline tebliğinin istendiği, çıkarılan tebligatın davacı vekiline tebliğ edilemediği ve bila ikmal iade edildiği anlaşılmaktadır. Duruşmaya katılan davalı vekiline de davayı takip

edip etmeyeceği sorulmamışdır. Mahkemece duruşma gününün usulüne uygun olarak davacı vekiline tebliğ edilmeden 6100 sayılı Kanun'un 320/4. maddesi gereği davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

edip etmeyeceği sorulmamışdır. Mahkemece duruşma gününün usulüne uygun olarak davacı vekiline tebliğ edilmeden 6100 sayılı Kanun'un 320/4. maddesi gereği davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.11.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9121, Karar No: 2014/9200, Tarih: 22.04.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/9121 E.  ,  2014/9200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/10/2013

NUMARASI : 2013/1228-2013/1254

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin alt işveren Ü. Eğitim ve Yayıncılık Ltd. Şti. yanında çalışmakta ise de, davalı belediye ile şirket arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunu ve iş sözleşmesinin de belediye tarafından ancak bildirimsiz ve geçerli sebebe dayanılmaksızın feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve müvekkilinin işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı belediye vekili, müvekkilinin ihale makamı olması sebebiyle taraf sıfatı bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiş, davalı Ü. Eğitim ve Yayıncılık Ltd. Şti. vekili ise davaya cevap vermemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, Ü. Eğitim ve Yayıncılık Ltd. Şti. yönünden husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine, davalı belediye yönünden ise feshin geçerli sebeple yapıldığının ispat edilememesi nedeniyle davanın kabulüne, alt işverenlik muvazaalı olduğundan davacının belediyedeki işe iadesine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı Mamak Belediyesi vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının iş sözleşmesinin haklı ve geçerli nedenle feshedilip edilmediği ile davalılar arasındaki asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı noktasındadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır. 4857 sayılı Kanun'un 19. maddesi uyarınca aynı yasanın 18. maddesi kapsamında kalan işçinin iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshetmek isteyen işveren, fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Yazılı fesih bildiriminin de, fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde içermesi zorunludur. Yazılı şekil şartına uymamak ve yazılı fesih bildiriminde, fesih sebebinin açık ve kesin olarak gösterilmemesi, İş Kanunu’nun 20. maddesi anlamında feshin geçersizliği sonucunu doğurur.

Yine aynı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.