muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/531, Karar No: 2015/12009, Tarih: 01.06.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/531 E.  ,  2015/12009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 18. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/09/2014

NUMARASI : 2013/368-2014/529

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak yıkılan yapı ve ağaç bedelinin tahsili davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda:Asıl davanın açılmamış sayılmasına, birleştirilen davanın ise kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Davalar, kamulaştırmasız el atılarak yıkılan yapı ve ağaç bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece asıl davanın açılmamış sayılmasına, birleştirilen davanın ise kabulüne karar verilimiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Dava konusu edilen yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek, ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumları dikkate alınmak suretiyle değer biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Bu nedenle davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun başlığı ile birlikte değiştirilen geçici 6. maddesinin 13. fıkrası "09.10.1956 ile 04.11.1983 tarihlerini kapsayan dönemde oluşan mağduriyetlerin gidirilmesi amacıyla getirilen ve malikler aleyhine bir takım hükümler içeren bu istisnai düzenlemenin 04.11.1983 tarihinden sonraki dönem içinde uygulanmasının hukuk güvenliğini zedeleyeceği"gerekçesiyle Anayasanının 2. ve 35. maddelerine aykırı bulunarak iptal edilmiş olup, 04.11.1983 tarihinden sonra fiilen el atılan yapı ve ağaçlarla ilgili davada mahkemece nispi ilam harcına hükmedilmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının birleşen dava ile ilgili bölümünün harca ilişkin paragrafının karardan tümü ile çıkartılarak yerine (Alınması gereken 9597,69 TL nispi ilam harcından peşin ve ıslahla alınan 2496,70-TL harcın mahsubu ile bakiye 7.100,99-TL harcın davalıdan tahsili ile Hazineye gelir olarak kaydına, davacılar tarafından karşılanan 2496,70-TL harcın da davalıdan alınarak davacıya verilmesine) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıdaki yazılı kalan harcın alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 01.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16128, Karar No: 2020/6838, Tarih: 12.11.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/16128 E.  ,  2020/6838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme, defter ve belge gizleme

HÜKÜM : Beraat

1)Sanıklar hakkında 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

2008 takvim yılında verilen en son matrahlı KDV beyanı Şubat ayına ait olduğundan ve dosya kapsamında daha sonraki bir tarihte fatura düzenlendiğine dair delil bulunmadığından, suç tarihinin en aleyhe kabulle "31.02.2008" olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanıklara yüklenen 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarının Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

2)Sanıklar hakkında defter ve belge gizleme suçundan kurulan beraat hükümlere yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesine gelince;

2)Sanıklar hakkında defter ve belge gizleme suçundan kurulan beraat hükümlere yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesine gelince;

Şirket yetkilisi olan sanıklar hakkında 2006,2007 ve 2008 takvim yıllarına ait defter ve belgeleri 09.03.2011 tarihinde yapılan tebligata rağmen süresi içerisinde ibraz etmedikleri iddiasıyla açılan kamu davasında; defter ve belgeleri gizleme suçunun, varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit ve saklama mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin vergi incelemesine yetkili kimselere ibraz edilmemesi ile oluştuğu, defter ve belgeleri saklama sorumluluğunun kendi rızaları ile vergi mükellefi olan kişilere ait olduğu, 213 sayılı Yasanın 253. maddesi uyarınca defter ve belgelerin ait olduğu yılı takip eden takvim yılından başlamak üzere beş yıl saklama ve istenildiğinde ibraz etme zorunluluğunun bulunduğu gözetilip, ayrıca tüzel kişilerde vergi kanunları yönünden sorumluluğun, 213 sayılı Kanun’un 10. ve 333. maddelerinde düzenlenmiş ve aynı Kanun’un 359. ve 360. maddelerinde öngörülen cezaların bu fiilleri işleyenler hakkında hükmolunacağı, tüzel kişilerin birden fazla kanuni temsilci bulunup da suç, eylem ve fikir birliği içinde işlenmemiş ise sorumluluğun, cezanın şahsiliği ilkesine bağlı olarak temsil yetkisinin bölüşümündeki ağırlık ve sınırlara göre suçun şeklî sorumlusuna değil, ayrıntısını bilen ve oluşumunda rolü olan temsilciye ait olacağı dikkate alınarak,her ikisi de şirket yetkilisi olan sanıklar hakkında bu kapsamda da araştırma yapılarak hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA,

12.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/34565, Karar No: 2024/8009, Tarih: 04.06.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/34565 E.  ,  2024/8009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/2364 E., 2017/2098 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Anayasanın 40 ıncı maddesinin ikinci, 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 34 üncü maddesinin ikinci ve 232 nci maddesinin altıncı fıkraları gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklinde, 295 inci maddesinin ilk fıkrasında ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" biçiminde düzenlemeler bulunması, sanığın sunmuş olduğu temyiz dilekçesinin, hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi ve Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükümde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimin yer almadığının anlaşılması karşısında, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda tebliğden itibaren yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtarlı şekilde kararın tebliği ile tebliğ tebellüğ evrakının ve hükmü temyiz etmesi durumunda ek temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemi hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının Dairemize gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 04.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26609, Karar No: 2014/24575, Tarih: 03.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/26609 E.  ,  2014/24575 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Her iki sanık hakkında; TCK'nın 85/2, 62, 51/1-3-6-7. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hüküm, sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Erzincan ili, İliç, Merkez, ... Köyü'nde yapımı ... İnşaat San. ve Tic. A.Ş. tarafından sürdürülen, ... 1 Barajı ve HES İnşaatında, kış şartları nedeniyle yeteri kadar kurumamış yaklaşım duvarının, beton atılması sırasında kalıbın çökmesi sonucu, alt işveren ... İnş. Taah. San. Ve Tic. Ltd. Şirketinin bir işçisinin öldüğü, bir işçisinin yaralandığı olayda; dosya içerisinde sanıkların aşamalardaki beyanları ve sözleşmeler doğrultusunda, sanıkların taşeron firma tarafından yapılan imalatları kontrol etmekle yükümlü oldukları anlaşılmakla; mahkemece mahkumiyetlerine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafiinin, kusura ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 03.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17713, Karar No: 2014/1535, Tarih: 24.01.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/17713 E.  ,  2014/1535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada..... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 23.01.2012 gün ve 2011/429-2012/6 sayılı kararı onayan Daire’nin 01.07.2013 gün ve 2012/12663-2013/13984 sayılı kararı aleyhinde taraf vekilleri tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 4369 sayılı Kanun ile değişik 94/8. maddesi uyarınca 29.07.1998 tarihinden itibaren kurumlar vergisinin bütünüyle kapsamı dışındaki dernek ve vakıflara stopaj yükümlülüğü getirildiğinden davalı vakfın müvekkili banka nezdindeki mevduatı ile ilgili vergisi kesilmeyen faiz ödemelerinden dolayı müvekkilince anapara vergi borcu ve gecikme tutarı 185.585.260.865 TL'nin vergi dairesine 20.09.2001 tarihinde yatırıldığını, vergi yükümlüsünün davalı olduğunu ileri sürerek, anılan meblağın faiziyle davalıdan rücuen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, Bankalar Kurulu'nun 21.11.1997 tarih ve 10284 sayılı kararı ile müvekkiline vergi muafiyeti tanındığını, sehven yapılan tevkifatın vadesinde yerine getirilmesinden doğan gecikme cezasına davacının katlanması gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, Dairemiz'in bozma ilamına uyulmak suretiyle davacının %60, davalının ise %40 kusurlu olduğu kabul edilerek davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Taraf vekilleri, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, davacı ...Ş. harç ve cezadan muaf olduğundan harç ve ceza alınmasına mahal olmadığına, aşağıda yazılı bakiye 01,95 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalıdan alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 24.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2631, Karar No: 2015/1822, Tarih: 21.05.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/2631 E.  ,  2015/1822 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kırmızı ışık ihlâli yapmak kabahatinden ... hakkında 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 47/1-B maddesi gereğince 172,00 Türk lirası İdarî para cezası uygulanmasına dair Erzurum İl Trafik Tescil ve Denetleme Müdürlüğünce tutulan 30/09/2014 tarihli ve MA-05131188 sayılı idari yaptırım tutağına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin Sulh Ceza Hâkimliğinin 01/10/2014 tarihli ve 2014/21 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığının 12.02.2015 gün ve 10928 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.02.2015 gün ve KYB. 2015/65275 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre;

1- Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 08/07/2014 tarihli ve 2014/2954 esas, 2014/14281 sayılı.kararında da açıklandığı üzere 31/10/2011 tarihli Trafik Denetimlerinde ve Trafik Kazalarında Alınacak Önlemlere İlişkin Yönergenin 47’nci kapsamındaki bilgilendirmenin, Karayolları Trafik Yönetmeliğindeki usul ve esaslara göre konulacak “trafik işaret levhaları” ile yapılması gerektiği, başvurana ait kırmızı ışık ihlâli tespit edilmiş olduğu iddiası ve başvurucu tarafından ihlâl isnadına ilişkin bir belge olmadığı savunmasına göre; müsnet eyleme ya da tespite ilişkin olarak bir belge ve kayıt olup olmadığı araştırılarak, aracın türü ve yolun durumuna göre anılan yoldaki ihlâlin Karayolları Trafik Yönetmeliği’nin 100. maddesi kapsamında usulünce tespiti yapılarak ortaya çıkacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar vermek gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde,

2- 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 116. maddesinde “Trafiği tehlikeye düşürecek, engel olacak şekilde veya yasaklanmış yerlerde park etmiş araçlara veya Trafik kural ve yasaklarına aykırı davranışları belirlenmiş bulunan, karayolları ağırlık kontrol mahallerinde işaret, ışık, ses veya görevlilerin ikazına rağmen tartı sistemine girmeden seyrine devam eden ve sürücüsü tespit edilemeyen araçlara, tescil plakalarına göre ceza veya suç tutanağı düzenlenir”, hükmünün bulunduğu, anılan maddenin ilk cümlesinde belirtilen hususun yalnızca kurallara aykırı parketme ile ilgili olduğu, İkincisi cümlesinde belirtilen kuralın ise, ikaza rağmen tartı sistemine girmeden seyrine devam eden araçlara yönelik olduğu, hız sınırı, kırmızı ışık ihlâli veya emniyet kemerinin takılmaması v.s. hallerde araç sürücüsünün tespitinin mümkün olduğu hâlde, Anayasanın 38/7, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 20/1. maddesine göre ceza sorumluluğunun şahsiliğine aykırı olarak yazılı şekilde başvurunun reddine karar verilmesinde,

3- Dava konusu idâri para cezası kararının gıyapta düzenlendiği ve trafik görevlisinin tespit yapmadığı, araç sürücüsünün imzası bulunmadığından gıyapta yapılan idari işlemin açıklığı ve kanunilik ve cezaların şahsiliği ilkelerine aykırı olduğu, itiraz eden ile aracı kullananın ya da müsnet kuralı ihlal edenin aynı kişi

olduğunun tespit edilemediği iddiaları karşısında Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 27/11/2014 tarihli ve 2014/22963 Esas 2014/19969 sayılı kararında değinildiği üzere, başvurucu tarafından herhangi bir kayıt olduğuna dair geçerli sayılabilecek bir başvurusunun bulunması halinde ancak görevli polis memurunun beşeri bir hata yaptığının kabul edilebileceği, somut olayda bu yönde bir itirazda bulunulduğu dikkate alındığında, idari para cezasına karşı yapılan başvurunun usulüne göre araştırılıp incelenmesi gerekirken yazılı şekilde başvurunun reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Olağanüstü kanun yolu olan ve öğretide “olağanüstü temyiz” olarak adlandırılan kanun yararına bozmanın amacı hakim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen kararların Yargıtay’ca incelenmesini, buna bağlı olarak da kanunların uygulanmasında ülke sathında birliğe ulaşmak, hakim veya mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkları toplum ve birey açısından hukuk yararına gidermektir.

Olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma müessesesinin konusunu oluşturabilecek kanuna aykırılık halleri, olağan kanun yolu olan temyiz nedenlerine göre dar ve kısıtlı tutulduğunda kesin hükmün otoritesi korunmuş olur.

26.10.1932 gün ve 29/12 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve bu karar esas alınmak suretiyle verilen Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Özel Dairelerin süreklilik arz eden kararlarında belirtildiği üzere, kabul edip etmemenin hakim veya mahkemenin takdirine bağlı olduğu istekler hakkında verilen kararlar ile kanıtların değerlendirilmesine ilişkin kararlar kanun yararına bozma konusu olamaz.

Mahkeme tarafından kanun yararına bozma isteminde ileri sürülen neden yönünden delil takdiri yapılarak karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma yoluna gidilemeyeceğinden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 21.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14189, Karar No: 2018/5703, Tarih: 26.09.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/14189 E.  ,  2018/5703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... .... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 11/02/2014 tarih ve 2012/380-2014/92 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ....08.2009 tarihinde .../.../... yolculuğu için Türk Havayolları uçağına bilet aldığını, ...'dan bagajlarını teslim ederek uçağa bindiğini, uçağın ...'a vardığında bagajlarının açık, içlerinin karıştırılmış ve bir çok eşyasının eksik olduğunu, gerekli girişimlerde bulunduğunu, ancak kayıp eşyaların bulunamadığını, kayıp eşyalarının bedelinin en az 11.500 TL olduğunu, davalı şirketin ödeme yapmayı kabul etmediğini iddia ederek, kaybolan eşya bedeli olarak 11.500 TL maddi tazminatın ve olay nedeniyle yaşadığı üzüntü, sıkıntı gerginlik ve yorgunluk nedeniyle de 5.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı vekili, yetki ve görev itirazında bulunmuş ve ayrıca davanın esastan da reddini talep etmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda davacının ziynet eşyası nedeniyle tazminat isteyemeyeceği, diğer bagaj eşyalarının ... kg. olduğu, kilo başına ... SDR olduğu, bunun da 20 dolara denk geldiği, ...\*20 dolar toplam 420 dolar olduğu, davalı şirketin .../11/2009 tarihli cevabi yazısı ile temerrüde düştüğü, bu tarihteki Merkez Bankası kuruna göre yapılan hesaplamada 621,52 TL'nin bagaj kaybı nedeniyle davalıdan tahsiline, davacı, her ne kadar manevi tazminat talebinde de bulunmuş ise de; kişilik haklarına saldırı veya cismani zarar söz konusu olmadığı, bagaj kaybının kişilik haklarına saldırı olarak değerlendirilemeyeceği gerekçesiyle davacının manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, .../09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5459, Karar No: 2024/436, Tarih: 05.02.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/5459 E.  ,  2024/436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2020/340 E., 2023/28 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın davalı İstanbul Konut İmar Plan Turizm Ulaştırma Sanayi ve Ticaret A.Ş. (Kiptaş) açısından reddine, davalı ......... İnşaat Elektrik Makine Müşavirlik ve Taahhüt Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi açısından kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ile davalı ...... Ltd. Şti. vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekilinin başvurusunun reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın her iki davalı yönünden reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairenin 17.02.2020 tarih ve 2018/6850 E., 2020/2244 K. sayılı ilamı ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının işin esasına girilmek üzere bozulmasına karar verildiği halde sonuç kısmında sehven dosyanın İlk Derece Mahkemesine Gönderilmesine karar verilmiştir.

Dairenin bozma kararı üzerine dosya kendisine gönderilen İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın her iki davalı yönünden kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı her iki davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 372 inci maddesinin ikinci fıkrası, Bölge adliye mahkemesinin düzelterek veya yeniden esas hakkında verdiği karar Yargıtayca tamamen veya kısmen bozulduğu takdirde dosya, kararı veren bölge adliye mahkemesi veya uygun görülen diğer bir bölge adliye mahkemesine gönderilir. emredici hükmünü ihtiva etmektedir. Bu takdirde Bölge Adliye Mahkemesi, 344. madde uyarınca peşin alınan gideri kullanarak, kendiliğinden tarafları duruşmaya davet edip dinleyecek, bozma kararındaki esaslar dairesinde yargılama yaparak bu yargılama sonunda yeni bir karar verecektir.

Eldeki davada, yukarıda açıklandığı üzere Dairenin 17.02.2020 tarih ve 2018/6850 E., 2020/2244 K. sayılı ilamı ile (Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması üzerine) dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi gerekirken sehven maddi hata sonucu İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği ve İlk Derece Mahkemesince iş bu bozma ilamı doğrultusunda verilen kararın yok hükmünde olduğunun anlaşılmasına göre, İlk derece Mahkemesinin (12.01.2023 tarih ve 2020/340 E., 2023/28 K. Sayılı) kararının kaldırılarak, dosyanın 6100 sayılı Kanunun 373 üncü maddesine uygun şekilde, bozma sonrası yargılama yapmakla görevli mahkeme olan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi'ne gönderilmek üzere İlk Derece Mahkemesine iadesine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

İlk derece Mahkemesi kararının KALDIRILMASINA,

KARAR

Açıklanan sebeple;

İlk derece Mahkemesi kararının KALDIRILMASINA,

Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere İlk Derece Mahkemesine İADESİNE

05.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.