muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4900, Karar No: 2021/2731, Tarih: 10.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/4900 E.  ,  2021/2731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 10/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17269, Karar No: 2017/12753, Tarih: 01.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/17269 E.  ,  2017/12753 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 01/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3449, Karar No: 2020/1283, Tarih: 19.02.2020

**16. Ceza Dairesi         2019/3449 E.  ,  2020/1283 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1; 5237 sayılı TCK'nın 62, 53, 58/9, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına ilişkin istinaf

başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre yapılan temyiz incelemesi sonunda dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın çocuğunu örgüte müzahir okula göndermesinin örgütsel bir eylem olarak değerlendirilemeyeceği kabul olunarak yapılan değerlendirme sonucunda;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Karaman Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21.Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13662, Karar No: 2023/2803, Tarih: 27.03.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/13662 E.  ,  2023/2803 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/254 E., 2021/127 K.

SUÇ : 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Tefenni Asliye Ceza Mahkemesinin 28.04.2016 tarihli ve 2016/188 Esas, 2016/256 Karar sayılı mahkumiyet hükmünün, bölge adliye mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden önce verilmiş bir hüküm olması nedeniyle temyiz yasa yoluna tabi olduğu, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 7242 sayılı Kanun kapsamında yapılan değişiklikler gereği 01.06.2020 tarihli ve 2016/253575 sayılı iade yazısı üzerine verilen Tefenni Asliye Ceza Mahkemesinin 08.04.2021 tarihli ve 2020/254 Esas, 2021/127 Karar sayılı hükmün de bu nedenle temyiz yasa yoluna tabi olacağı cihetle, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 07.12.2021 tarihli ve 2021/1526 Esas, 2021/2792 Karar sayılı kararının hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek, Tefenni Asliye Ceza Mahkemesinin 08.04.2021 tarihli ve 2020/254 Esas, 2021/127 Karar sayılı hükmüne yönelik, sanığın 21.05.2021 havale tarihli dilekçesiyle yaptığı temyiz başvurusuna ilişkin yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği

temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Tefenni Asliye Ceza Mahkemesinin 18.10.2012 tarihli ve 2012/193 Esas, 2012/191 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu'nun (5015 sayılı Kanun) ek 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi, aynı Kanun'un 52 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası ve 5015 sayılı Kanun'un ek 5 inci maddesinin birinci fıkrası yollamasıyla 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 4 gün karşılığı 80,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, suçun işlenmesinde kullanılan eşyaların müsaderesine, ele geçen yağların iadesine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

2.Sanığın denetim süresi içerisinde 12.03.2014 tarihinde kasten suç işlemesi üzerine Tefenni Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.04.2016 tarihli ve 2016/188 Esas, 2016/256 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hükmün açıklanmasına karar verilmiştir.

3.Tefenni Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.04.2016 tarihli ve 2016/188 Esas, 2016/256 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmiş, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından; 15.04.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7242 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 61 ve 62 nci maddeleriyle değişik 5607 sayılı Kanun'un 3 ve 5 inci maddelerinde yapılan değişikliklerin, hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmuş sanık lehine olduğu, 7242 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesinin “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte bu Kanun'un kapsamına giren suçlardan dolayı kanun yolu incelemesinde bulunan dosyalardan, 3 üncü ve 5 inci maddede bu maddeyi ihdas eden Kanun'la yapılan düzenlemeler nedeniyle lehe değerlendirme yapılması gereken dosyalar hakkında bozma kararı verilir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığında bulunan dosyalar ise gelişlerindeki usule uygun olarak ilk derece mahkemelerine gönderilir.” şeklindeki ikinci fıkrası uyarınca Mahkemesine iade edilmiştir.

4.Tefenni Asliye Ceza Mahkemesinin 08.04.2021 tarihli ve 2020/254 Esas, 2021/127 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinin onikinci ve yirmiikinci fıkraları, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, aynı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 6 ay 20 gün hapis ve 1 gün karşılığı 20,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

5.Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 07.12.2021 tarihli ve 2021/1526 Esas, 2021/2792 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkûmiyet hükmünün kaldırılarak 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verilmek suretiyle, düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, hakkında verilen kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, hakkında verilen kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Olay tutanağı ve dosya kapsamına göre, suç tarihinde Antalya - Denizli karayolu üzerinde madeni yağ satan bir iş yerinde yoldan geçen araçların depolarına madeni yağ konulmak suretiyle kaçak akaryakıt satıldığı ihbarı üzerine, ihbarcı şahsın cep telefonu ile çektiği video görüntülerinin incelenmesi neticesinde, yağ tenekesi ile mutfak tüpü yüklü bir aracın deposuna berrak bir sıvı boşaltıldığının, bu boşaltma esnasında aracın deposuna bağlanan bir hortumun kullanıldığının, hortumun diğer ucunda ise huni bulunduğunun tespit edildiği, kolluk görevlileri tarafından iş yerine gidildiğinde sanığın iş yerinde olduğunun görüldüğü, iş yeri içerisinde madeni yağ deposunun 4 metre güneyinde araç yanaşmasına yarayan iskele ile ağzında huni olan hortum bulunduğu ve 352 adet teneke içerisinde toplam 5632 litre mineral yağ ele geçirildiği anlaşılmıştır.

2.Dosya kapsamında bulunan 12.10.2011 tarihli TÜBİTAK MAM analiz raporuna göre, söz konusu numunenin mineral yağ olduğu ve teknik düzenlemelere uygun akaryakıt olmadığı tespit edilmiştir.

3.Sanık savcı huzurunda alınan savunmasında; yağı mazot deposuna mı yoksa yağ deposuna mı koyduğunu bilmediğini, yağ deposuna koyduğunu düşünerek koyduğunu, olayın olduğu gün yanlışlıkla bu şekilde bir satış yaptığını, 07.02.2012 tarihinde esas mahkemesinde alınan savunmasında; olay günü geçici olarak iş yerinde durduğunu, bu sırada iki şahsın iş yerine geldiğini, kendisinin de 4 teneke yağ kattığını beyan etmiştir.

4.Dosya kapsamında bulunan kaçak eşyaya mahsus tespit (...) varakasına göre, suça konu kaçak eşyanın gümrüklenmiş değerinin 19.024,44 TL olduğu belirlenmiştir.

5.Sanığa 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince etkin pişmanlık ihtaratının usulüne uygun olarak yapıldığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1.Ele geçirilen kaçak eşyanın miktarına göre, temel cezada 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi uyarınca teşdit uygulanarak alt sınırdan uzaklaşılması suretiyle hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi ve dava konusu kaçak eşyanın gümrüklenmiş değerinin 19.024,44 TL olması karşısında, suç tarihi itibarıyla suça konu eşyanın değerinin "hafif" olduğu gözetilmeden, "pek hafif" olarak değerlendirilerek indirim oranının belirlenmesi suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

2.Tefenni Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.04.2021 tarihli ve 2020/254 Esas, 2021/127 Karar sayılı kararında; olay tutanağı, TÜBİTAK MAM raporu, ... varakası, ihbar eden kişi tarafından kolluğa verilen görüntü kayıtları, araçların deposuna yağ koymak için hazırlanmış düzenek ele geçirilmesi, sanık savunmaları ve tüm dosya kapsamına göre sanığın suça konu yağları araçlara yakıt olarak satmak suretiyle üzerine atılı suçu işlediği anlaşıldığından, hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Tefenni Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.04.2021 tarihli ve 2020/254 Esas, 2021/127 Karar sayılı kararında; olay tutanağı, TÜBİTAK MAM raporu, ... varakası, ihbar eden kişi tarafından kolluğa verilen görüntü kayıtları, araçların deposuna yağ koymak için hazırlanmış düzenek ele geçirilmesi, sanık savunmaları ve tüm dosya kapsamına göre sanığın suça konu yağları araçlara yakıt olarak satmak suretiyle üzerine atılı suçu işlediği anlaşıldığından, hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3.Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia

ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Tefenni Asliye Ceza Mahkemesinin 28.04.2016 tarihli ve 2016/188 Esas, 2016/256 Karar sayılı mahkûmiyet hükmünün, bölge adliye mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden önce verilmiş bir hüküm olması nedeniyle temyiz yasa yoluna tabi olduğu, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 7242 sayılı Kanun kapsamında yapılan değişiklikler gereği 01.06.2020 tarihli ve 2016/253575 sayılı iade yazısı üzerine verilen Tefenni Asliye Ceza Mahkemesinin 08.04.2021 tarihli ve 2020/254 Esas, 2021/127 Karar sayılı hükmün de bu nedenle temyiz yasa yoluna tabi olacağı cihetle, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 07.12.2021 tarihli ve 2021/1526 Esas, 2021/2792 Karar sayılı kararının hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek, Tefenni Asliye Ceza Mahkemesinin 08.04.2021 tarihli ve 2020/254 Esas, 2021/127 Karar sayılı hükmüne yönelik, sanığın 21.05.2021 havale tarihli dilekçesiyle yaptığı temyiz başvurusuna ilişkin yapılan incelemede;

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Tefenni Asliye Ceza Mahkemesinin 08.04.2021 tarihli ve 2020/254 Esas, 2021/127 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9778, Karar No: 2010/14720, Tarih: 14.10.2010

**3. Ceza Dairesi         2010/9778 E.  ,  2010/14720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Düşmesine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

Suça konu orman sayılan yerde bulunan tesis niteliğindeki ağaçların müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, müdahil vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK' nun 322. maddesi gereğince karar metnine " suça konu yerde bulunan 72 adet zeytin ağacının müsaderesine" cümlesinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18082, Karar No: 2015/7026, Tarih: 29.04.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/18082 E.  ,  2015/7026 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık ve imar kirliliğine neden olmak

Hüküm : CMK'nın 223/2-a. maddesi gereğince beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık ve imar kirliliğine neden olmak suçlarından sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

08/10/2013 tarih ve 6498 sayılı Kanun ile değişik 2863 sayılı Kanunun 7. maddesine göre, tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları ile korunma alanlarına ilişkin tescil kararlarının, 7201 sayılı Tebligat Kanunu uyarınca maliklere tebliğ edileceği; sit alanlarının, tabiat varlıklarının ve tek yapı ölçeğinde tescil edilen taşınmazlar da dâhil olmak üzere malikleri idarece tespit edilemeyen taşınmazlara ilişkin tescil kararlarının da Resmî Gazete’de yayımlanmakla birlikte, Bakanlığın internet sayfasında bir ay süreyle duyurulacağı;

Belirtilen değişiklik öncesinde yapılan tescil işlemleri bakımından ise, tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları ile korunma alanlarına ilişkin olarak, taşınmaza ait tapu kaydının beyanlar hanesinde tescil şerhi bulunup bulunmadığına; sit alanları, tabiat varlıkları ve tek yapı ölçeğinde tescil edilen taşınmazlar da dâhil olmak üzere malikleri idarece tespit edilemeyen taşınmazlara ilişkin olarak, tescil kararının mahallinde mutat vasıtalarla ilan edilip edilmediğine bakılması gerektiği;

Bu açıklamalar ışığında somut olay ele alındığında,... Koruma Kurulu'nun 07.05.1992 tarih ve 3683 sayılı kararıyla 1. derece doğal sit alanı olduğu kabul edilen ... ili, ... ilçesi,... köyü, ... mevkii, 130 ada, 1 sayılı parselde yer alan ve tapuda sanık adına kayıtlı olan 125 numaralı dubleks binada, ... İl Özel İdaresi görevlilerince 20.10.2011 tarihinde yapılan denetimde, sanık tarafından izin alınmadan nitelikli tadilatların yapıldığının, projesinde çiçeklik olarak gözüken yere pvc malzemeden kapalı deponun, yine binaya üstü ahşap sundurma ve kısmi açılır camdan terasın yapıldığının tespit edildiği, fiziki ve inşai müdahale niteliğindeki bu uygulamaların sanık tarafından, binanın satın alındığı 18.07.2008 tarihinden sonra yaptırıldığının belirlenmesi üzerine, sanık ... hakkında soruşturmaya başlandığı ve 2863 sayılı Kanuna aykırılık ile imar kirliliğine neden olmak suçlarından davanın açıldığı, her ne kadar sanık verdiği ifadelerinde, davaya konu uygulamalar için izin alınması gerektiğini bilmediğini beyan etmiş ve hakkında yapılan yargılama neticesinde de sit alanı ilanına ilişkin kararların ilgilisine tebliğ veya tapuya şerh verilmesinin zorunlu olduğu, olayda ise tebliğ veya tapuya şerhin bulunmadığı gerekçesi gösterilerek, sanığın beraatine karar verilmiş ise de; tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları ile korunma alanlarına ilişkin tescil kararlarının tebliğ zorunluluğunun yukarıda açıklandığı üzere, 11.10.2013 tarihinden itibaren yapılan tescil işlemleri için gerekli olduğu, bu tarihten önce yapılmış tescil işlemleri için tebliğ zorunluluğu bulunmayıp, tescil kararının mahallinde mutat vasıtalarla ilan edilmiş olmasının, koruma kararının bilindiğinin kabul edilmesi konusunda yeterli olduğu, olayımızda ise davaya konu yerin tek yapı ölçeğindeki kültür veya tabiat varlığı olmadığı, davaya konu yerin 1. Derece Doğal Sit Alanı ilan edilmiş bölge içerisinde yer aldığı, sit ilanına ilişkin kararın ise mahallinde 14.04.2000 tarihinde mutat vasıtalarla duyurulduğu ve buna ilişkin tutanakların dosya kapsamında bulunması karşısında, sanığın suça konu yerin doğal sit alanı içerisinde kaldığını bildiğinin kabul edilmesi gerektiği, böylece sanık hakkında kurulan beraat gerekçesinin yerinde olmadığı, 18.11.2012 tarihli olay yeri keşfine iştirak eden kadastro teknisyeni ve inşaat mühendisinden alınan bilirkişi raporlarından ve inşaat mühendisleri bilirkişi heyetinden alınan 10.06.2013 tarihli rapordan anlaşılacağı üzere, sanığın fiziki ve inşai müdahale kapsamındaki izinsiz uygulamaları yaptığı binanın, 1. derece doğal sit alanı içerisinde yer aldığı, eyleminin tam bir fiziki ve inşai müdahale kapsamında olduğu, tüm bu nedenlerle eylemleri sabit olan sanığın TCK'nın 44. maddesi uyarınca 2863 sayılı Kanunun 65/b. maddesinde düzenlenen suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle sanığın beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, sanığın beraatine ilişkin hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 29/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11328, Karar No: 2013/25001, Tarih: 10.10.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/11328 E.  ,  2013/25001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının kendisi aleyhine ... İcra Müdürlüğünün 2011/138 esas sayılı dosyası ile icra takibi başlattığını, davalı ile herhangi bir alışverişlerinin olmadığını, borcunun bulunmadığını ileri sürerek, icra takibi nedeniyle borçlu olmadığının tespiti ile kötüniyet tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı, babalarına ait taşınmazların paylaşımını yaptıklarını, davacının ... mevkiinde bulunan taşınmaz hissesini 15.5.1993 tarihinde 3.500DM karşılığında kendisine sattığını, davacı kardeşinin bedelini almasına rağmen hissesini devretmediğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece ispat yükü kendisine düşen davalının alacağını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, icra takibinden dolayı menfi tespit isteğine ilişkindir. Kural olarak, menfi tespit davalarında ispat yükü alacaklıdadır.Davalı alacaklı, babalarına ait taşınmazların paylaşımını yaptıklarını, davacının Beypınarı mevkiinde bulunan taşınmaz hissesini 15.5.1993 tarihinde 3.500DM karşılığında kendisine sattığını, davacı kardeşinin bedelini almasına rağmen hissesini devretmediğini savunarak tanık deliline dayanmıştır. Mahkemece davalının tanık dinletme talebi HMK.nun 141.maddesi dayanak gösterilerek reddedilmiş ise de, somut olayda bu kanun hükmü uygulanamaz. Tarafların kardeş olduğu gözetildiğinde HMK.nun 203/1 maddesi gereğinc

tanık dinlenebilir. Öyle olunca davalının tanıkları celp edilip dinlenmeli ve varsa davacıdan karşı delilleri sorulup toplanarak, deliller değerlendirildikten sonra hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmelidir. Mahkemenin bu yönü göz ardı ederek yanlış değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesis etmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 10.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.