muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/32868, Karar No: 2016/7943, Tarih: 15.03.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/32868 E.  ,  2016/7943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesnie karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyma kararı verilerek yapılan yargılama sonucunda, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta, mahkemece uyulmasına karar verilen bozma ilamında, davacı asilin isticvap olunarak, dosyaya sunulmuş belgelerin, yabancı dilde hazırlanan ibranameler ve ödeme belgelerinin değerlendirmeye tabi tutulması gerektiği belirtilmiş, ayrıca yurt dışı işyerinde çalışmış davacının brüt ücretinin tespitinde araştırılması ve değerlendirilmesi gereken yönler ayrıntılarıyla açıklanmıştır. Mahkemece, bozma ilamına uyma kararı verilmesine rağmen, davacı asil isticvap edilmediği gibi, brüt ücretin tespiti noktasında da bir araştırma ve değerlendirme yapılmamıştır. Bozma kararına uyulmasına rağmen, bozma kararı gereklerinin yerine getirilmemesi hatalıdır. Anılan sebeple, bozma kararı gerekleri yerine getirilerek, dava konusu alacaklar değerlendirmeye tabi tutulmalıdır.

Mahkemece, yabancı dilde hazırlanmış belgelerin değerlendirilmesinde şu husus gözden kaçırılmamalıdır ki; yabancı dili bildiği ispatlanmayan işçi tarafından, yabancı dilde düzenlenmiş belgenin anlaşılabilmesi ve değerlendirilebilmesi mümkün değildir. Anılan sebeple, davacının isticvabı neticesinde, yabancı dilde hazırlanmış belgelerde yazılı ödemelerin kabul edilmemesi halinde, işçinin ücret ödemelerinin yapıldığı banka hesap dökümleri celp edilerek değerlendirilmeli ve ödemenin banka aracılığıyla yapıldığı hususunun ispatlanmaması durumunda, yabancı dilde hazırlanmış belgelere itibar edilmemelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12622, Karar No: 2021/18576, Tarih: 27.12.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/12622 E.  ,  2021/18576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56’ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak REDDİNE, 27/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31338, Karar No: 2014/5268, Tarih: 13.02.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/31338 E.  ,  2014/5268 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/185624

MAHKEMESİ : Mersin 11. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/05/2012

NUMARASI : 2011/121 (E) ve 2012/298 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda, yangının tavuk çiftliğinin güney bitişiğindeki bekçi kulübesinin güneyinde köz ve kül dökülen yerden başladığı, sıcak kül döküntüsünün civardaki kuru otları tutuşturması sonucu kuzey yönünde estiği belirtilen rüzgarın etkisiyle çiftliğin kuzeyinde bulunan ormana ulaştığı, yangının başladığı yerle yanan orman sahası arasında 15-20 mt.mesafe olup arada çiftliğin bulunduğu belirtilmesine karşılık Olay Yeri Tespit Tutanağında, yanan bölge içinde yerlerde cam bira şişeleri ve kırıkları olduğunun, yangının bir ucunun çiftliğin bir iki metre yakınına kadar uzandığının, sanığın yakmış olduğu ateşin küllerini yanan bölgeden uzak yol kenarına döküp o bölgedeki ağaçların zarar gördüğünün, sanığın ayni şekilde yanan bölgeye yakın bir yere kül dökebileceğinin ve bu küllerin yangına sebebiyet verebileceğinin değerlendirildiğinin belirtilmesine ; 5/9/2011 tarihli olay yeri inceleme raporunun eki krokiden sanığın kül döktüğü alan ile yanan orman alanı arasında yol ve çiftliğin yer alıp yangının yolu ve çiftliği aşarak orman alanına ne şekilde sirayet ettiği hususunda bilirkişi raporunda açıklık bulunmamasına göre öncelikle olay tarihi itibariyle hava durumunun, rüzgarın esiş yönünün ilgili kurumdan tespit edilip mahallinde farklı bilirkişiler vasıtasıyla yeniden keşif yapılarak bilirkişi raporu ile tespit tutanakları arasındaki çelişkilerin giderilmesi, yangının başlangıç noktasının sanık tarafından dökülen köz ve küllerin bulunduğu alandan başlayıp başlamadığının; olay yerinde tespit edilen cam şişe ve kırıkların mevsim şartları itibariyle yangına sebep olup olamayacağının kesin bir şekilde tespit edilmesi ; küllerin döküldüğü alanın orman alanı olup olmadığının belirlenmesi ile sanığın da imzasını taşıyıp zabıt mümziilerince doğrulanan 05/09/2011 tarih 2778 nolu Suç Tutanağında sanığın külleri kendisinin döktüğünü beyan ettiği de dikkate alınarak sonucuna göre bir hüküm tesisi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. Maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 13/.02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10749, Karar No: 2011/23758, Tarih: 21.12.2011

**11. Ceza Dairesi         2011/10749 E.  ,  2011/23758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 2002 takvim yılı için; 5237 sayılı TCK'nun 7/2 maddesi uyarınca 213 sayılı yasanın 359/b-1,765 sayılı TCK'nun 80 maddeleri gereği 21 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin.

Hükmün A1, B1, C1 ve D1 şeklindeki fıkralarında; 2003, 2004, 2005 ve 2006 olarak yazılan takvim yıllarının sırasıyla 2002, 2003, 2004, 2005 olarak, suç tarihlerinin de 31.12.2002, 31.12.2003, 28.10.2004 ve 15.02.2005 olarak mahkemesince mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüş, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi, Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Özel Daire kararlarında açıkca belirtildiği üzere; suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK.nun hükümleri ile sonradan 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasa hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe olan yasa belirlenip bu yasanın bir bütün halinde uygulanması gerektiği gözetilmeden ve bu ilkelere uyulmadan, uygulamalı karşılaştırma da yapılmadan hüküm kurulması, 765 sayılı TCK.nun açıkca sanık lehine olması nedeniyle sonuca etkili görülmemiştir.

I-Sanığın 2004 ve 2005 takvim yıllarında "sahte fatura düzenlemek" suçlarından kurulan mahkümiyet hükümlerine yönelen temyizinde;

Yapılan duruşmaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve taktirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1-2004 takvim yılında, "sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan hükümde, 765 sayılı TCK'nun lehe olduğundan bahisle aynı Yasanın 80. maddesi uygulandıktan sonra, 5237 sayılı TCK.nun takdiri indirime ilişkin 62 ve ertelemeye ilişkin 51. maddelerinin uygulanmamasına karar verilerek karma uygulama yapılması,

2-2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme eyleminde kullanma şartı olmayıp faturanın düzenlenmesiyle suç oluşacağından en son faturanın düzenlendiği 15.02.2005 gününün suç tarihi olduğu gözetilmeden, 5237 sayılı TCK. hükümleri esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi,

2-2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme eyleminde kullanma şartı olmayıp faturanın düzenlenmesiyle suç oluşacağından en son faturanın düzenlendiği 15.02.2005 gününün suç tarihi olduğu gözetilmeden, 5237 sayılı TCK. hükümleri esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 322/1. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkralarının C1 bendinin 3 ve 4. fıkralarından "5237 sayılı TCK.nun 62 ve 51." maddeleri ibareleri çıkartılarak yerine; "765 sayılı TCK.nun 59" ve "647 sayılı Yasanın 6." maddeleri ibarelerinin eklenmesi, hüküm fıkrasının D1 bendi tamamen çıkartılarak; mahkemenin gerekçesinde ve uygulamalarındaki kabul ve takdiri esas alınarak "sanığın 213 sayılı VUK.nun 359/b-1 maddesi gereğince takdiren 18 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, 765 sayılı TCK.nun 80. maddesi uyarınca 1/6 oranında artırılarak 21 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına", "765 sayılı TCK.nun 59. maddesinin uygulanmasına takdiren yer olmadığına", "647 sayılı Yasanın 6. maddesi gereğince cezanın ertelenmesine yer olmadığına", "CMK.nun 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına" ibareleri eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Sanığın 2002 ve 2003 takvim yıllarında "sahte fatura düzenlemek" suçlarından kurulan mahkümiyet hükümlerine yönelen temyizlerinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen 2002 ve 2003 takvim yıllarında “sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırları itibariyle tabi oldukları, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçların işlendiği 31.12.2002 ve 31.12.2003 tarihlerinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 21.12.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4431, Karar No: 2012/5768, Tarih: 17.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/4431 E.  ,  2012/5768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Bozmadan önceki ilk karara esas alınan raporda dava konusu taşınmazda bulunan ağaçlara da değer verilmek suretiyle bedel belirlenmiştir. Dairece hükme esas alınan bilirkişi raporunda zemin üzerindeki ağaçların bulunan değerinden enkaz bedelinin düşülmesi için bozulduğu ve mahkemece bozma ilamına uyulduğu halde verilen yeni kararda bu defa davalı yararına oluşan usuli kazanılmış hakka aykırı olarak zemin üzerindeki ağaçlar için hiç bir bedelin hesaplanmaması,

2-Dava konusu taşınmazın yüzölçümünün tapu kaydında 1264,01 m² olduğu ve tamamının kamulaştırılarak bedelin de bu miktar üzerinden hesaplandığı gözetilmeden taşınmazın tapu kayıt miktarından daha büyük bir alanı kapsayan 1275,01 m² hakkında tescil kararı verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 17.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27975, Karar No: 2013/20104, Tarih: 16.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/27975 E.  ,  2013/20104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası

Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nın, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 26/03/1996 tarihinde anlaşmalı olarak sanık ...'dan boşandığı, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 16.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13841, Karar No: 2022/9045, Tarih: 18.05.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/13841 E.  ,  2022/9045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının yapılan yargılaması sonucunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava konusu taşınmazın kısmi olarak kamulaştırılması nedeniyle arta kalan bölümünde (ifrazen oluşan ... Mahallesi, ... ada, ... parselde) tek başına yapılaşma imkanının olup olmadığı, kamulaştırma nedeniyle taşınmazın kalan bu kısmında yapılaşmada kısıtlılık meydana gelip gelmediği ve kısıtlama meydana geldi ise oranının, fen bilirkişi raporu ve eki krokisi de eklenmek suretiyle ilgili Belediye İmar Müdürlüğü'nden sorulduktan,

Sonra alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18/05/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32869, Karar No: 2016/7944, Tarih: 15.03.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/32869 E.  ,  2016/7944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesnie karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyma kararı verilerek yapılan yargılama sonucunda, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta, mahkemece uyulmasına karar verilen bozma ilamında, davacı asilin isticvap olunarak, dosyaya sunulmuş belgelerin, yabancı dilde hazırlanan ibranameler ve ödeme belgelerinin değerlendirmeye tabi tutulması gerektiği belirtilmiş, ayrıca yurt dışı işyerinde çalışmış davacının brüt ücretinin tespitinde araştırılması ve değerlendirilmesi gereken yönler ayrıntılarıyla açıklanmıştır. Mahkemece, bozma ilamına uyma kararı verilmesine rağmen, davacı asil isticvap edilmediği gibi, brüt ücretin tespiti noktasında da bir araştırma ve değerlendirme yapılmamıştır. Bozma kararına uyulmasına rağmen, bozma kararı gereklerinin yerine getirilmemesi hatalıdır. Anılan sebeple, bozma kararı gerekleri yerine getirilerek, dava konusu alacaklar değerlendirmeye tabi tutulmalıdır.

Mahkemece, yabancı dilde hazırlanmış belgelerin değerlendirilmesinde şu husus gözden kaçırılmamalıdır ki; yabancı dili bildiği ispatlanmayan işçi tarafından, yabancı dilde düzenlenmiş belgenin anlaşılabilmesi ve değerlendirilebilmesi mümkün değildir. Anılan sebeple, davacının isticvabı neticesinde, yabancı dilde hazırlanmış belgelerde yazılı ödemelerin kabul edilmemesi halinde, işçinin ücret ödemelerinin yapıldığı banka hesap dökümleri celp edilerek değerlendirilmeli ve ödemenin banka aracılığıyla yapıldığı hususunun ispatlanmaması durumunda, yabancı dilde hazırlanmış belgelere itibar edilmemelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.