muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/14803, Karar No: 2013/19775, Tarih: 11.12.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/14803 E.  ,  2013/19775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, cari hesap bakiye alacağının tahsili için başlatılan takibe vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davalı vekili, davacının düzenlediği 26.06.2008 tarihli proforma faturaya konu damperlerin müvekkili tarafından finansal kiralama yöntemiyle ile alındığını, finansal kiralama sözleşmesi gereğince davacıdan alınan damperlerin bir kısmında üretim hatası olduğunu ve bu nedenle meydana gelen zararların ise davacı tarafından giderilmediğini, ödeme emrine dayanak teşkil eden hesap mutabakatının müvekkil şirketin iradesi dışında düzenlendiğini belirterek davanın redini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davacının damperleri davalıya doğrudan doğruya satmadığı, bu bakımdan davacı ile davalı arasında alım satım ilişkisinin bulunmadığının belirlendiği, damperlerin finansal kiralama şirketi olan dava dışı Yapı Kredi Finansal Kiralama A.O. tarafından davacıdan satın alınarak, davalıya finanasal kiralama yolu ile teslim edildiği, bu bakımdan davacının damperlerin bir kısım satış bedellerini davalıdan talep etmesi mümkün olmadığı gibi, davalının da Yapı Kredi Finansal Kiralama A.O. İle yaptığı sözleşme içeriğine göre aldığı mallarla ilgili ayıp itirazında bulunamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davanın temelini oluşturan icra takibinde cari hesap alacağına dayanılmıştır. Davacı, davalıdan finansal kiralamaya konu malın bedelini değil, davalıya sattığını iddia ettiği başka bir kısım malların bedellerini istemektedir. Davalı tarafça, icra takip tarihi itibarıyla davacıya borcu bulunduğuna ilişkin mutabakat belgesi sunulmuştur. Davacı delil olarak bu mutabakat belgesine de dayanmıştır. Her ne kadar davalı bu belgenin hataen gönderildiğini savunmuş ise de, tacir olması nedeniyle işlerinde basiretli davranması asıl olan davalının bu savunmasını kanıtlamaya elverişli delil sunmadığı görülmüştür. Mahkemece bu yönler gözetilerek, deliller değerlendirilip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken somut olaya uygun düşmeyen gerekçelerle hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 11.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1509, Karar No: 2013/14750, Tarih: 16.05.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/1509 E.  ,  2013/14750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

(Kapatılan ... 3. Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Hırsızlık, iftira

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yokluğunda hüküm kurulan sanıklardan Neslihan Özmut'un ikamet adresine 24.10.2008 tarihinde Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre gerekçeli kararın tebliğ edildiği, temyiz edilmediğinden dolayı 03.11.2008 tarihinde tarihinde kesinleştirildiği sanık Cennet Sultan Tamkoşar'un ikamet adresine 05.06.2009 tarihinde Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre gerekçeli kararın tebliğ edildiği, temyiz edilmediğinden dolayı 15.06.2009 tarihinde kesinleştirildiği, diğer sanık ... Arama tarafından hükmün temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 08.11.2010 tarih 2010/3052 esas-2010/18086 karar sayılı ilamı ile bozma karar verildiği, mahkemece sanık ... hakkında tekrar yargılama yapılarak 25.01.2011 tarihinde karar verildiği, 27.01.2011 tarihinde bu hükmün sanık ... müdafi tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname düzenlendiği, sanık Neslihan Özmut'un adresine yapılan 24.10.2008 tarihli tebligat tutanağında sanığın adresinin yanlış yazılması ve tebliğ memurunun soyadı ile imzasının bulunmaması nedeniyle, sanık Cennet Sultan Tamkoşar'ın adresine yapılan 05.06.2009 tarihli tebligat tutanağında tebliğ memurunun adı, soyadı ve imzasının bulunmaması nedeniyle tebligatların geçerli olmadığının anlaşılması karşısında, öncelikle sanık Cennet Sultan Tamkoşar'a kararın usulune uygun olarak tebliğ edilmesi, sunarsa temyiz dilekçesi de eklenmesi, Neslihan Özmut'un dosya içerisindeki 12.08.2010 ve 31.10.2010 tarihli temyiz dilekçeleri ve sunarsa sanık Cennet Sultan Tamkoşar'ın dilekçesi ile ilgili olarak ek tebliğname de düzenlendikten sonra incelenmek üzere iadesinin sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 16.05.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14342, Karar No: 2012/886, Tarih: 12.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/14342 E.  ,  2012/886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza iskele yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı,ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde keşif yapılıp iskelenin niteliği belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu yerin belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5230 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 12.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12032, Karar No: 2017/25913, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/12032 E.  ,  2017/25913 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2709, Karar No: 2014/7192, Tarih: 15.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/2709 E.  ,  2014/7192 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nın 12.08.1990 tarihinde vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 26.09.2007 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nın 12.08.1990 tarihinde vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 26.09.2007 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 15.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8430, Karar No: 2018/15495, Tarih: 13.12.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/8430 E.  ,  2018/15495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Oluş ve dosya içeriğine göre, tanık ...'ün aşamalardaki beyanında, suç tarihinde saat 18.00 sıralarında müştekiye ait eve geldiğinde bahçedeki dolmuşun altında bir şahsın, onun 20 metre kadar ilerisindeki motosikletin yanında da başka bir şahıs olduğunu, dolmuşun altındaki şahıs olan sanık ...'in araçtan parça sökmeye çalışırken müdahele etmesi üzerine sanığın tel örgü dışına çıkarak belinden çıkardığı bıçağı kendisi ve yanındaki diğer tanık ... 'e doğrulttuğunu, kendisinin ruhsatlı silahıyla havaya ateş etmesinin ardından sanık ...'in bıçağı bahçeye atarak kaçtığını beyan ettiği olayda; tanık beyanı ve dosya içeriğine göre; sanıklara yüklenen eylemin, 5237 sayılı TCK'nın 148 ve devamı maddelerinde düzenlenen yağma suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin kanıtları, değerlendirme görevinin ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilerek, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümlerde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 13/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18741, Karar No: 2015/918, Tarih: 27.01.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/18741 E.  ,  2015/918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/03/2014

NUMARASI : 2010/10-2014/69

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: İstanbul Belediye Başkanlığı yönünden husumetten reddine Beşiktaş Belediye Başkanlığı yönünden Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı Beşiktaş Belediye Başkanlığı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı hakkındaki davanın husumetten reddine, Beşiktaş Belediye Başkanlığı aleyhine açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı Beşiktaş Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu, taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca taşınmazın bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazın el atılan bölümünün yüzölçümü 50,63 m² olup, bu yüzölçüm üzerinden bedele hükmedildiği gözetilerek, bu bölümdeki davacılar payının terkini yerine, 32,54 m²'lik kısım esas alınarak terkin kararı verilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 2 ve 3. bentlerinde geçen “32,54 m2” rakamlarının çıkarılmasına, yerlerine ayrı ayrı “50,63 m2” rakamlarının yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4388, Karar No: 2015/32560, Tarih: 16.10.2015

**10. Ceza Dairesi         2015/4388 E.  ,  2015/32560 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2015/218046

Mahkeme : BURSA 6. Ağır Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 13.05.2015 – 2014/267 esas ve 2015/126 karar

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içerisindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilen dışındaki yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 106. maddesinin 4. fıkrasında, “Çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde, bu ceza hapse çevrilmez. Bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır.” hükmünün öngörülmüş olması karşısında; sanığın ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesinin olanaklı olmadığı ve sözü edilen maddenin 11. fıkrası uyarınca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'a göre tahsil edilmesi gerektiği gözetilmeden, “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin” belirtilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA; ancak bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasında sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin bölümde yer alan “ adli para cezasının gün karşılığı 20 TL üzerinden hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına (ihtar edilemedi)” ibaresinin çıkarılarak yerine "ödenmeyen adli para cezasının 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106. maddesinin 4 ve 11. fıkraları uyarınca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'a göre tahsil edileceğinin bildirilmesine” ibaresinin yazılması suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8190, Karar No: 2015/15797, Tarih: 14.10.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/8190 E.  ,  2015/15797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 8. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/03/2015

NUMARASI : 2014/882-2015/224

Taraflar arasındaki yoksulluk ve iştirak nafakasının kaldırılması veya indirilmesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin Adana 4.Aile Mahkemesinin 2012/622 Esas, 2013/575 Karar sayılı ilamıyla her ay velayetleri anneye bırakılan 3 çocuk için 750 TL iştirak, davalı için ise 400 TL yoksulluk nafakası ödediğini, müvekkilinin haciz ve vergi borçlarından dolayı nafakaları ödeyemediği gibi yaşama imkanı kalmadığını belirterek bu nafakaların kaldırılmasına, olmadığı takdirde her biri için aylık 100 er TL'ye indirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığını, çocukların okuduğunu, talebin kötüniyetli olduğunu bildirerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile daha önceden davalı yararına hükmedilen aylık 400 TL yoksulluk nafakasının, dava tarihinden itibaren aylık 100 TL'ye, müşterek çocuklar M. F. , O. K. ile B. H. yararına hükmedilen aylık 250 şer TL iştirak nafakasının dava tarihinden itibaren her bir çocuk için aylık 100 TL'ye indirilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, yoksulluk ve iştirak nafakasının kaldırılması veya azaltılması talebine ilişkindir.

TMK.nun 175.maddesi gereğince; boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında nafaka isteyebilir. Yoksulluk nafakası boşanma davası içerisinde istenebileceği gibi, o dava devam ederken ya da sonuçlandıktan sonra ayrı bir dava ile de istenilebilir.

Yoksulluk durumu; günün ekonomik koşulları ile tarafların sosyal ve ekonomik durumları ve yaşam tarzları birlikte değerlendirilerek takdir edilmelidir. Yoksulluk nafakası, ahlaki ve sosyal düşüncelere dayanır. Onun içindir ki bilimsel öğretide: "Evlilik birliğinde eşler arasında geçerli olan dayanışma ve yardımlaşma yükümlülüğünün, evlilik birliğinin sona ermesinden sonra da kısmen devamı niteliğindedir" şeklinde açıklamalara yer verilmiş bulunmaktadır (Akıntürk, Turgut: Aile Hukuku, 2. cilt, İst. 2002, sh.294).

TMK.'nın 182/2 maddesinde; velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır.