muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/13091, Karar No: 2010/10234, Tarih: 25.05.2010

**4. Ceza Dairesi         2008/13091 E.  ,  2010/10234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl Asliye 1.Ceza Mahkemesi

SUÇ(LAR) : Görevliye sövme

HÜKÜM(LER) : Hükümlülük

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK: ONAMA

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1- 09.03.1987 doğumlu olup suç tarihinde 18 yaşından küçük çocuk olan sanığa, CMK 150/2 maddesi gereğince istemi olmaksızın baro aracılığıyla avukat atanması, atanan avukatın CMK 188 madde gereğince duruşmalarda hazır bulundurularak yargılamaya devam edilip hüküm kurulması gerekirken, anılan maddelere aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması,

2- Bozulmasına karar verilen hükmün, tümüyle ortadan kalkacağı ve bozma sonrasında, CMK.nın 34 ve 230 maddelerine göre Yargıtay'ın gerekçelerle tutarlılık denetimini yapması ve bu açıdan gerekçelerde disiplin işlemini yerine getirmesi için kararın dayandığı tüm verilerin, bu veriler konusunda mahkemenin ulaştağı sonuçların, iddianamenin, savunma ve tanık anlatımlarına ilişkin değerlendirmelerin açık olarak yeniden kurulacak hükmün gerekçesine yansıtılması ve mahkemece ulaşılan vicdani kanı sonucunda sanığın hangi eyleminin suç sayıldığı açıklandıktan sonra kabul edilen bu eylemin hukuki nitelendirilmesinin yapılması gerekirken bozma kararına konu olan hükme yollama yapılarak hükmün gerekçesiz bırakılması,

Yasaya aykırı ve sanık ...'un temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN başkaca yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 25.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/24825, Karar No: 2023/569, Tarih: 13.02.2023

**11. Ceza Dairesi         2021/24825 E.  ,  2023/569 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/318 E., 2019/327 K.

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 03.02.2015 tarihli ve 2013/247 Esas, 2015/50 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl hapis ve 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Ankara 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 03.02.2015 tarihli ve 2013/247 Esas, 2015/50 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 12.03.2018 tarihli ve 2018/440 Esas, 2018/1683 Karar sayılı kararı ile sanığın eylemine uyan, hükümden sonra 02.12.2016 tarihli ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 14 üncü maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasına eklenen (L) bendi kapsamında öngörülen nitelikli dolandırıcılık fiiline ilişkin delilleri takdiri ve değerlendirme yetki ve görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine Ankara 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 30.03.2018 tarihli ve 2018/493 Esas, 2018/566 Karar sayılı görevsizlik kararı ile dosya Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmiştir.

4. Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.09.2019 tarihli ve 2018/318 Esas, 2019/327 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 52 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 1.660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi süre tutum dilekçesinden ibaret olup, herhangi bir gerekçe içermemektedir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi süre tutum dilekçesinden ibaret olup, herhangi bir gerekçe içermemektedir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Suç tarihinde Sağlık Bakanlığında Şube Müdürü olarak görev yapan sanığın, Çevre ve Şehircilik Bakanlığında tanıdıkları olduğunu belirterek, katılan ...'yü işe yerleştireceğinden bahisle 15.000,00 TL haksız menfaat sağladığı, daha sonra katılanın işe giremediği ve sanık tarafından katılandan alınan paranın da iade edilmediği iddia ve kabul olunmuştur.

2. Sanık aşamalarda alınan savunmalarında; katılana başka bir arkadaşı aracılığıyla Çevre ve Şehircilik Bakanlığı'nda iş ayarlayabileceğini söylediğini, durumu arkadaşı Murat Ağan'a bildirdiğini, onun isteği üzerine bu iş için 15.000,00 TL parayı katılandan alarak Murat Ağan'a verdiğini, iş olmayınca da parayı katılanın yönlendirdiği ismini Murat olarak bildirdiği, ancak sonradan Yakup Yıldırım olduğunu öğrendiği kişi ile katılana iade ettiğini beyan ederek suçlamaları kabul etmemiş; Mahkemenin 03.02.2015 tarihli ara kararı ile sanığın savunmasında isimleri geçen Murat Ağan ve Yakup Yıldırım (Murat Yağmur) isimli kişilerin açık kimlik ve adres bilgileri bildirilmediğinden tanık olarak dinlenilmelerinden vazgeçilmiştir.

3. Yargılama sırasında tanık olarak bilgilerine başvurulan M.O. K.O. ve Y.A. genel olarak katılanın beyanlarını doğrulamışlardır.

4. Sanık tarafından, katılanın zararının giderildiğine ilişkin dosyada herhangi bir bilgi veya belge bulunmamaktadır.

5. 25.06.2018 tarihli uzlaştırma raporu ile sanık ve katılan arasında uzlaşmanın sağlanamadığı tespit edilmiştir.

3. Yargılama sırasında tanık olarak bilgilerine başvurulan M.O. K.O. ve Y.A. genel olarak katılanın beyanlarını doğrulamışlardır.

4. Sanık tarafından, katılanın zararının giderildiğine ilişkin dosyada herhangi bir bilgi veya belge bulunmamaktadır.

5. 25.06.2018 tarihli uzlaştırma raporu ile sanık ve katılan arasında uzlaşmanın sağlanamadığı tespit edilmiştir.

6. Temyiz incelemesine konu Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.09.2019 tarihli ve 2018/318 Esas, 2019/327 Karar sayılı kararı ile şikâyet dilekçesi, katılan ve tanıkların beyanları, uzlaştırma raporu, sanığın savunması ile tüm dosya kapsamından; sanığın katılanlara yönelik sübut bulan eylemlerinin, hükümden sonra 02.12.2016 tarihli ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 14 üncü maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasına eklenen (L) bendi kapsamında düzenlenen kişinin, kendisini kamu görevlisi veya banka, sigorta ya da kredi kurumlarının çalışanı olarak tanıtması veya bu kurum ve kuruluşlarla ilişkili olduğunu söylemesi suretiyle dolandırıcılık suçuna vücut verdiği kabul edilmekle birlikte, suç tarihi itibarıyla 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası lehe kabul edilerek sanığın bu maddeye göre cezalandırılmasına karar verilmiş; suçun işleniş şekli, neticesi, sanığın kişiliği ve kastı ile suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınarak verilen cezada takdiren alt sınırdan uzaklaşılmış; yine sanığın dosyaya yansıyan kişiliği, mevcut sabıka kaydı ve zararın da giderilmediği göz önünde bulundurularak ileride bir daha suç işlemekten çekineceği hususunda kanaat oluşmaması nedeniyle, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 51 inci ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddeleri uyarınca erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümleri uygulanmamıştır.

IV. GEREKÇE

Sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü ve 254 üncü maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen ve herhangi bir gerekçe içermeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümününde açıklanan nedenle Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.09.2019 tarihli ve 2018/318 Esas, 2019/327 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/32566, Karar No: 2016/5399, Tarih: 09.03.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/32566 E.  ,  2016/5399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, kötüniyet tazminatı ile asgari geçim indirimi alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı Talebinin Özeti:

Davacı vekili, iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, kötü niyet tazminatı ve asgari geçim indirimi alacaklarını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının çalıştığı dönem içerisinde işini gereği yapması konusunda onüç kez uyarıldığını, bu uyarılara rağmen davacının görevlerini gereği gibi yapmama konusunda ısrarcı olduğunu ve iş akdinin bu sebeple İş Kanunu'nun 25/2-h maddesi uyarınca haklı olarak feshedildiğini, ...nın muktezaları gereği davacının ücretinin gelir vergisinden müstesna olması nedeniyle davacıya asgari geçim indirimi ödemesinin yapılmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş akdinin işveren tarafından davacının yapmakla ödevli bulunduğu görevleri kendisine hatırlatıldığı halde yapmamakta ısrar etmesi nedeniyle haklı olarak feshedildiği, çalıştığı süre boyunca davacıya asgari geçim indirimi alacağının ödenmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki ilk uyuşmazlık, iş akdinin kim tarafından feshedildiği, feshin haklı bir nedene dayanıp dayanmadığı ve bu bağlamda davacının kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davacı iddiası, davalı savunması, tanık beyanları, olay tutanakları ve dosyadaki diğer tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinden, iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiği, her ne kadar davalı davacının çalıştığı dönem içerisinde işini gereği yapması konusunda onüç kez uyarıldığını, bu uyarılara rağmen davacının görevlerini gereği gibi yapmama konusunda ısrarcı olduğunu ve iş akdinin bu sebeple İş Kanunu'nun 25/2-h maddesi uyarınca haklı olarak feshedildiğini savunmuş ve mahkemece bu savunmaya itibar edilerek, iş akdinin işveren tarafından haklı olarak feshedildiği kabul edilmiş ise de feshe gerekçe yapılan eylemlerin iş akdinin feshini gerektirecek ağırlıkta eylemler olmadığı kaldı ki söz konusu eylemlerde davacının kusurunun bulunmadığı açıkça anlaşılmıştır.

Bu nedenlerle, kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulüne karar verilmesi gerekirken, reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı geriktirmiştir.

3- Taraflar arasındaki ikinci uyuşmazlık konusu, asgari geçim indirimi alacağının kabulüne karar verilmesinin isabetli olup olmadığıdır.

Davalı vekili, ..... muktezaları gereği, davacının ücretinin gelir vergisinden müstesna olması nedeniyle, davacının ücretinden gelir vergisi kesintisi yapılmadığını dolayısıyla asgari geçim indirimi adı altında bir ödemenin de yapılmadığını savunmuştur.

Dosyadaki bordroların incelenmesinde, davalı savunmasını doğrular şekilde, davacının ücretinden gelir vergisi kesintisi yapılmadığı tespit edilmiştir.

Asgari geçim indirimi, kişinin ve ailesinin asgari düzeyde geçimini sağlayacak kadar bir gelirin, toplam gelirden düşülerek vergi dışı bırakılmasıdır. Asgari geçim indirimi, kişinin ödediği verginin bir kısmının sonradan devlet tarafından kişiye iade edilmesidir. Asgari geçim indirimi, gelir vergisi ile ilişkili bir uygulamadır. Eğer kişiden gelir vergisi alınmıyor ise bir başka ifadeyle kişi gelir vergisinden muaf ise ya da kişinin kazancı gelir vergisinden müstesna ise kişiye asgari geçim indirimi ödenmesi gibi bir durum söz konusu olmayacaktır. Zira, ödenmeyen bir verginin iade edilmesinden söz edilemez.

Somut olay açısından, davacının ücretlerinin gelir vergisinden müstesna olduğu, dolayısıyla işveren tarafından davacıya asgari geçim indirimi ödenmesinin söz konusu olamayacağı, asgari geçim indirimi alacağına yönelik talebin reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden talebin kabulüne karar verilmesi hatalı olup ayrı bir bozma nedenidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 09/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6933, Karar No: 2021/6455, Tarih: 09.06.2021

**19. Ceza Dairesi         2021/6933 E.  ,  2021/6455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5941 Sayılı Kanuna Aykırılık

KARAR : Hüküm Verilmesine Yer Olmadığı

Yerel Mahkemece verilen ek karar temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında daha önceden kesinleşen beraat hükmüne karşı, sanık tarafından yatırılan adli para cezasının infazına dair paranın iade edilmesinin unutulduğu gerekçesiyle kanun yararına bozma yoluna gidildiği, Dairemizin 22.10.2015 tarihli 2015/8938 E. 2015/6030 K. sayılı kararıyla, hükmün bu yönden kanun yararına bozulmasına ve sanığın adli para cezasının infazı kapsamında yatırdığı paranın iadesine karar verildiği, işin esasını çözen mahiyetteki bu karar üzerine ilk derece mahkemesince her hangi bir işlem yapılmasına gerek yokken, mahkemece dosyaya bozma üzerine yeni bir esas verilmek suretiyle "hüküm kurulmasına yer olmadığına" dair karar verildiği, bu kez verilen kararı katılan vekilinin süre tutum mahiyetinde bir dilekçe ile temyize konu ettiği, temyiz dilekçesi üzerine, mahkemece CMK'nin 309/5. maddesi gereği kanun yararına bozma üzerine verilen kararların kesin olduğu gerekçesiyle, temyiz yolunun açık olduğunun sehven yazıldığının kabul edilmiş olması ve katılan vekilinin bu ek kararı da bir süre tutum dilekçesiyle gerekçesiz şekilde temyize konu ettiğinin anlaşılması karşısında;

Katılan vekilinin, mahkemece kanun yararına bozma sonrasında, sanık hakkında verilen karara karşı yapmış olduğu temyiz isteminin reddine dair 31.10.2016 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, ek karara yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN, ortada temyize konu edilebilecek bir hüküm veya karar bulunmadığından REDDİNE, mahkemece verilen ek kararın ONANMASINA, 09.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13126, Karar No: 2024/14743, Tarih: 07.11.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/13126 E.  ,  2024/14743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekilince temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

07.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8606, Karar No: 2009/8831, Tarih: 18.06.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/8606 E.  ,  2009/8831 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, ......Otom Ltd.Şti. Ile davalı ... Tic.Ltd.Şti. aralarındaki istihkak davası hakkında Çatalca 1.İcra Hukuk Mahkemesinden verilen 15.07.2008 gün ve 13 /50 sayılı hüküm incelendi, gereği konuşulup düşünüldü

K A R A R

Yargıtay 21.ci Hukuk Dairesinin İş Bölümü alanı, özel Kanunlarda başkaca hüküm bulunmadığı taktirde, "Yargıtay Kanunu" nun 14'ncü maddesiyle sınırlıdır. Anılan madde hükmünde ise, Dairemizin hasren 506 ve 1479 sayılı Yasalardan doğan uyuşmazlıklara ilişkin olarak İş Mahkemelerinden verilen hüküm ve kararları inceleyeceği öngörülmüştür. Yargıtay Başkanlar Kurulunun 26.01.2009 tarih ve 1 sayılı kararı ile temyiz incelemesi 21.Hukuk Dairesi tarafından yapılmakta olan İcra Mahkemeleri tarafından genel hükümler çerçevesinde verilen istihkak davasına ilişkin kararların temyiz incelemesinin 02.02.2009 tarihinden geçerli olmak üzere 17.Hukuk Dairesince yapılmasına karar verilmiştir.

İnceleme konusu karar, istihkak davasına ilişkin olup Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin işbölümü alanı içine girmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dava dosyasının Yargıtay 17.Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 18.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5031, Karar No: 2013/2170, Tarih: 21.01.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/5031 E.  ,  2013/2170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava konusu taşınmaza ilişkin olarak mahallinde yapılan keşif sırasında fen bilirkişisi tarafından tecavüz edilen yerin kıyı kenar çizgisi içinde kaldığının bildirilmesi karşısında, taşınmaz üzerindeki yapının bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Kanunu ve mevzuatı içinde kalıp kalmadığı araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerin- de görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZUL- MASINA), 21.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7900, Karar No: 2022/10632, Tarih: 15.09.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/7900 E.  ,  2022/10632 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalılar vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Bazı maddeleri dışında 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 3. maddesi ile değişik 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10/2. maddesine göre “bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.”; Yine, 6099 sayılı Kanunun 5. maddesi ile 7201 sayılı Kanunun 21. maddesine eklenen ikinci fıkrasına göre, “Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır.”; Yine, 6099 sayılı Kanunun 9. maddesi ile değişik 7201 sayılı Kanunun 35. maddesinin ikinci fıkrasına göre, “Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır.” düzenlemelerine yer verilmiştir.