muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13516, Karar No: 2016/16138, Tarih: 10.10.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/13516 E.  ,  2016/16138 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı ... Belediye Başkanlığı vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Davacının temyizi yönünden; dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddine,

2-Davalı ... Belediye Başkanlığı temyizi yönünden; dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin sunduğu dilekçede mahkeme kararının hangi nedenlerle bozulması gerektiğine dair neden bildirilmemiş olması, Dairemizce gerekçeli olarak temyiz edilen dosyalarda da incelemenin belirtilen nedenlere bağlı kalınarak yapılması ile yine mahkeme kararında Dairemizce kamu düzenini ilgilendiren ve re'sen bozma nedeni yapılmasını gerektirecek bir hata bulunmadığının anlaşılmasına göre davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin bozma isteğinin reddine,

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ve davalı ... Belediye Başkanlığının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harçlarının davacı ve davalı ... Belediye Başkanlığı'na yükletilmesine, 10/10/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/660, Karar No: 2024/3852, Tarih: 13.05.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/660 E.  ,  2024/3852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/97 Esas, 2022/1502 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 11. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2018/1161 E., 2019/924 K.

Taraflar arasındaki genel kurul kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı şirkette E grubu hisseye sahip ortak olduğunu, davalı şirketin 07.09.2018 tarihli Olağan Genel Kurul Toplantısında sermaye arttırımına ilişkin alınan kararın dürüstlük kuralına aykırı olduğunu, sermaye artırım kararının azınlık hissedarların hisselerini eritme amacına yönelik ve şirketin muvaazalı işlemler ile içinin boşaltılması sebebiyle alındığını, aynı yıl içinde iki defa sermaye artırımı yapıldığını, sermaye artırımının gerçek bir ihtiyaca dayanmadığını, şirket yönetim kurulu başkanın şirketin içini boşaltmaya yönelik muvazaalı işlemleri nedeniyle kararın alındığını, sermaye arttırımı nedeniyle müvekkilinin zarara uğrayacağını ileri sürerek davalı şirketin 07.08.2018 tarihli Genel Kurul Toplantısında sermaye artırımına yönelik alınan kararın iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde, müvekkili şirketin 07.09.2018 tarihli genel kurul toplantısında alınan sermaye artırımına ilişkin kararının, şirket ihtiyacına binaen ekonomik tablolardaki değişiklik, dövizin değerlenmesi, tedarikçi borçlarının artması, şirketin ihtiyaç duyduğu finans desteğinin-bankaların kredi imkanlarını kısıtlaması, yatırım amaçlarının destek vermemesi nedeniyle zorunlu olarak alındığını, kararın dürüstlük kurallarına, kanun ve ana sözleşmeye uygun olduğunu, aynı yıl içinde alınan ilk sermaye artırımı kararının şirketlerin birleşmesinden kaynaklandığını, yönetim kurulu başkanına yönelik iddiaların bu davada dinlenemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında, bilirkişi kurulu raporunda sermaye artırımında geniş takdir hakkına sahip genel kurulun, elde edilecek yararın birden çok biçimde sağlanması mümkün olan hallerde esirgeyici tutum sergilenmesi ve azlığı zor durumda bırakacak artırım ve artırım yöntemlerinden uzak durması gerektiğ, somut olayda, usulüne uygun tutulan şirket ticari defter ve kayıtlara göre, şirketin borca batık olmadığı, ancak oran analizine göre toplam yabancı kaynakların, öz kaynaklara oranının 3,97 olduğu, bu oranın gelişmekte olan ülkelerin oranlarının çok üstünde olduğu, şirketin nakit sermaye artımına ihtiyacı olduğu, iktisadi varlıkların finansmanında şirket yöneticilerinin, yabancı kaynaklar ile öz kaynaklar arasında optimal bir denge kurmak zorunda olduğu, bu oran 1'in üstüne çıktığında alacaklıların güvencesinin azalacağı ve güvence azaldığında kredi temin edilme imkanlarının azalacağı ve kredi koşullarının ağırlaşacağı; bu kapsamda davalı şirket mali tablolarına göre, 07.09.2018 tarihli genel kurulda alınan sermaye artırım kararının yerinde ve gerekli olduğu, dürüstlük kuralına aykırılık teşkil etmediği görüşüne yer verildiği, rapor gerekçeli, denetlenebilir, dosya içeriğine uygun ve uyuşmazlığı çözmeye yeterli görüldüğünden davacı taraf itirazlarının yerinde görülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalı şirketin ihtiyaç duymadığı bir dönemde, ülkemizin içinde bulunduğu ekonomik durum gerekçe gösterilerek sermaye arttırımı kararı alınmasının hukuka aykırı olduğunu, gerçek bir ihtiyaca dayanmayan sermaye arttırımının müvekkili gibi azınlık pay sahiplerini zarara uğratacağını, hükme esas alınan bilirkişi raporuna itirazları giderilmediği gibi gerekçeli kararda da bu hususların tartışılmadığını, zira raporda davalı şirketin ekonomik durumu özetlenmekle birlikte, iddialarının neden yerinde olmadığı, yabancı kaynakların öz kaynaklara oranının yüksek olması dışında ülkenin ekonomik durumunun sermaye arttırımını neden gerekli hale getirdiği, ...’nın muvazaalı işlemlerinin şirketin ekonomik durumunu nasıl etkilediği hususlarına herhangi bir açıklık getirilmediğini, somut uyuşmazlığın aydınlatılabilmesi için bu yönlerden araştırma yapılmasının elzem olduğunu, davalı şirketin aynı yıl içinde iki kez sermaye artırımı yapmasının sermaye arttırımı kararlarının şirketin gerçek ihtiyacına dayanmadığı düşüncesini kuvvetlendirdiğini, bilirkişilerin özkaynak değişim tablosunu açıklarken davalı şirketin araştırılması gereken işlemleri bulunduğuna işaret ettiğini, ancak raporun devamında bu kapsamda herhangi bir açıklama yapılmadığını, sermaye arttırımının gerçek bir ihtiyacın sonucu olup olmadığının, sermaye arttırımı ile elde edilmesi planlanan gelirin şirketin mevcut sermayesi ile muhtemel ihtiyaçlarının ötesine geçip geçmediğinin değerlendirilmesi gerekirken, bilirkişilerin bu kapsamda herhangi bir değerlendirme yapmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı şirket ticari defter ve kayıtları inceletilmek suretiyle alanında uzmanlarından oluşan bilirkişi raporunun takdiri delil olup, mahkemece sunulan deliller değerlendirilerek ve gerekçesi yazılmak suretiyle hüküm kurulduğu, bilirkişi raporunda, davalı şirketin borca batık olmadığı ancak, oran analizine göre toplam yabancı kaynakların öz kaynaklara oranının 3,97 olduğu, bu oranın gelişmekte olan ülkelerin oranlarının çok üstünde olduğu, şirketin nakit sermaye artımına ihtiyacı olduğu; iktisadi varlıkların finansmanında şirket yöneticilerinin yabancı kaynaklar ile öz kaynaklar arasında optimal bir denge kurmak zorunda olduğu, bu oran 1'in üstüne çıktığında alacaklıların güvencesinin azalacağı ve güvence azaldığında kredi temin edilme imkanlarının azalacağı ve kredi koşullarının ağırlaşacağı; bu kapsamda davalı şirket mali tablolarına göre, 07.09.2018 tarihli genel kurulda alınan sermaye artırım kararının yerinde ve gerekli olduğu belirtilmiş olmakla, alınan sermaye arttırımı kararına davalı şirketin ihtiyacı bulunmadığı, dürüstlük kuralına aykırılık teşkil ettiği yönündeki davacı istinaf nedeninin yerinde görülmediği, davalı şirket yöneticisi ...'nın davalı ... kötü yönetimi ve şirketin kâr etmesine rağmen şirket kârını muvazaalı biçimde kurduğu başka şirketlere aktardığı, bu surette şirketin içini boşaltıp sermaye arttırımı yapılması ihtiyacı içine soktuğunun ileri sürüldüğü ancak davalı şirket yöneticisi hakkında davacının bu yöndeki iddialarının sorumluluk davasında tartışılacak hususlar olduğu, İlk Derece Mahkemesi karar ve gerekçesinde yasa ve usule aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; bilirkişi raporuna itirazlarının bertaraf edilmediğini, hissedar ve yönetim kurulu başkanlığı sıfatını taşıyan ...'nın şirketi sermaye artırımı ihtiyacı içindeymiş gibi bir tabloya sokmasının başlı başına dürüstlük kuralına aykırı olduğunu, bu muvazaalı işlemler ile dava konusu sermaye artırımı arasında bağ olmadığının düşünülemeyeceğini, raporda öz kaynak oranları dışında ülkenin ekonomik durumunun sermaye artırımını neden gerekli kıldığı, muvazaalı işlemlerin şirketin ekonomik durumunu nasıl etkilediği hususlarına açıklık getirilmediğini, üstelik raporda özkaynak tablosu açıklanırken davalı şirketin araştırılması gereken işlemleri bulunduğuna işaret edilmekle beraber raporun devamında bu yönde bir açıklama bulunmadığını, sermaye artırımının gerçek bir ihtiyaca binaen olup olmadığının, artırım ile elde edilmesi planlanan gelirin mevcut sermaye ile muhtemel ihtiyaçların ötesine geçip geçmediğinin değerlendirilmediğini, bilirkişi raporunda teknik inceleme görevi aşılarak tespitte bulunulduğunu belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, anonim şirket genel kurulunun sermaye artırım kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6102 sayılı Kanun'un 446 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve yasaya uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3420, Karar No: 2020/4728, Tarih: 24.09.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/3420 E.  ,  2020/4728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki cezai şartın tahsili işleminin iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; ... ilçesinde eczacı olduğunu, davalı idarenin 09/01/2015 tarih 124243 sayılı yazısı ile sözleşmenin 5.3.15 maddesi uyarınca muayene katılım payını ertelemek amacıyla reçete girilip silinmesinin yasak olduğu kuralını ihlal ettiği gerekçesiyle 301 reçete karşılığı 75.250,00 TL cezai şart uyguladığını, bu cezai şartın iptalini talep etmiştir.

Davalı; davacının Erzurum merkezde bulunan... Eczanesi’nin şifresini kullanarak aynı IP'lerden reçete giriş, çıkışı yapmak ve aynı IP numarası üzerinden farklı şifreyle reçeteleri ödemek suretiyle hastaların ödemesi gereken katılım payı ücretlerini erteledikleri ve dolayısıyla almaları gereken katılım payını alamadıklarını, bu nedenle maddi kayıplarının bulunduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; benimsenen bilirkişi raporuna göre davacının muayene ücretini ertelemek amacıyla Erzurum merkezde faaliyet gösteren ...Eczanesiyle işbirliği yapmak suretiyle reçeteleri girip sildiğini, davalı idarece belirlenen ve uygulanan cezanın protokol, SUT ve mevzuata uygun olduğunu mütalaa edildiği anlaşılmakla davanın reddine karar verilmiş; tarafların temyizi üzerine, Yargıtay 13. Hukuk Dairesi’nin 22/11/2018 tarihli ve 2016/4723 Esas, 2018/11038 Karar Sayılı ilamı ile "... 5510 sayılı Kanuna eklenen geçici 62. madde hükmünün değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir." gerekçesiyle bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyulmak suretiyle yapılan yargılama sonucunda; yargılama sırasında alınan bilirkişi raporu doğrultusunda Davanın kısmen kabul, kısmen reddine; dava konusu 09/01/2015 tarih, 11363430/0250505/124243 sayılı cezai şartın 59.685,00 TL'sinin iptaline, fazlaya ilişkin talebin reddine, davalı taraf harçtan muaf

olduğundan harç alınmasına yer olmadığını, red edilen kısım için alınması gereken 44,40 TL harçtan peşin alınan 27,70 TL'nin mahsubu ile 16,7 TL harcın davacıdan alınarak hazineye irat kaydına karar verilmiş, söz konusu karar süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı aleyhine hükmedilen karar ve ilam harcına yönelik temyiz incelenmesine gelince;

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı aleyhine hükmedilen karar ve ilam harcına yönelik temyiz incelenmesine gelince;

Mahkemece, Harçlar Kanunu’nun 1 sayılı tarifesinin 4-III. Maddesi gereğince hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden, yani davanın kabul edilen kısmı üzerinden nispi karar ve ilam harcının davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekmektedir. Ancak temyize konu davada davalı SGK Başkanlığı'nın, 492 sayılı Harçlar Kanunu ve 5502 sayılı Sosyal Güvenlik Kurumu Kanunu'nun 36. maddesi hükmüne göre harçtan muaf olması nedeniyle kendisinden karar ve ilam harcı alınamayacağına göre davacıdan da reddedilen kısım için harç alınamaz. Bu husus gözardı edilerek davacıdan harç alınmasına hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün, HUMK'nun 438/7 maddesi gereğince düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının tüm, davacının ikinci bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenle; hükmün 3. fıkrasında yer alan "Davalı taraf harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığını, red edilen kısım için alınması gereken 44,40 TL harçtan peşin alınan 27,70 TL'nin mahsubu ile 16,7 TL harcın davacıdan alınarak hazineye irat kaydına" ifadesinin çıkartılarak yerine, "Davalı, 492 sayılı Harçlar Kanunu ve 5502 sayılı Sosyal Güvenlik Kurumu Kanunu'nun 36. maddesi hükmüne göre harçtan muaf olduğundan davalıya harç yükletilmesine yer olmadığına, davacının yatırdığı tüm harçların karar kesinleştiğinde ve isteği halinde davacıya iadesine," ifadesinin yazılması sureti ile hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde davalı yönünden karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/36581, Karar No: 2014/25399, Tarih: 11.09.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/36581 E.  ,  2014/25399 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tefecilik suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda mahkumiyetine dair,...) Asliye Ceza Mahkemesince verilen 31/03/2011 gün ve 2009/38 esas, 2011/56 karar sayılı hükmün, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine,

Dairemizin 25/02/2013 gün ve 2011/18034 esas, 2013/5180 sayılı kararıyla;

"Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen tefecilik eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın yasal bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ... müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA," karar verilmiştir.

I-İTİRAZ NEDENLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19/11/2013 gün ve 2013/282850 sayılı yazısı ile;

"Sanık ...’un eyleminin tefecilik suçunu oluşturmadığından, atılı suçtan beraatına karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

Yasal Mevzuat İncelendiğinde;

765 sayılı Türk Ceza Kanunun’da tefecilik sucuna ilişkin bir düzenleme bulunmamaktadır. 08.06.1993 tarihli ve 2279 sayılı “Ödünç Para Verme İşleri Kanunu” bu husustaki ilk yasal düzenlemeyi oluşturur. Bu kanunun 17. maddesi tefeciliği suç olarak düzenlemiştir. Ardından 30.09.1983 tarihli “Ödünç Para Verme İşleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname” ile bu yasa yürürlükten kaldırılarak, 15. maddesinde tefecilik sucuna ilişkin yeni bir düzenleme getirmiş ancak kanunlaşmadığından yürürlüğe girmemiştir.

5237 Sayılı T.C.K.nun 241. maddesi tefeciliği suç olarak yeniden düzenlemiştir. Buna göre “kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi, iki yıldan beş yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.”

5237 Sayılı T.C.K.nun 241. maddesi tefeciliği suç olarak yeniden düzenlemiştir. Buna göre “kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi, iki yıldan beş yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.”

Bu suç tanımına ilişkin madde gerekçesinde "Madde metninde tefecilik fiili suç olarak tanımlanmıştır. Faiz veya başka bir namla da olsa kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesi, tefecilik suçunu oluşturur. Tefecilik suçu, iktisadi hayatımızda, “senet kırdırma” denen usulle de işlenebilir. Örneğin henüz vadesi gelmemiş bir bononun vadesinden önce başkasına verilerek karşılığında bono üzerinde yazılı meblağdan daha az bir paranın alınması durumunda tefecilik suçu oluşur. Çünkü, bu durumda bononun el değiştirmesi, kişiler arasında doğmuş olan bir alacak borç ilişkisine dayanmamaktadır. İfade yerinde ise, bu durumlarda, birer ödeme aracı olan bononun veya çekin kendisi satılmakta ve satın alınmaktadır.

İzlenen suç politikası gereğince, kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi cezalandırılmaktadır. Buna karşılık, ödünç para alan kişi cezalandırılmamaktadır".

Yukarıda anılan 90 Sayılı KHK’ya göre tefecilik “yetkili makamdan izin alınmadan faiz veya her ne ad altında olursa olsun, bir ivaz karşılığı veya ipotek almak suretiyle, ödünç para verme işlemlerinin yapılması veya bu işlerin meslek olarak kabul edilmesi ve KHK uyarınca alınan izin iptal edildiği halde ödünç para verme işlerine devam edilmesi” dir.

TCK'nın 241. maddesindeki tanım bakımından da bu hükmün aynen geçerli olduğu söylenebilir. Anılan suçun hareket unsuru bir miktar paranın ivaz karşılığı, yani belirli bir miktar fazlasıyla geri ödenmek üzere borç olarak verilmesidir. Kanun açıkça “para”dan bahsetmesi nedeniyle tefecilik suçunun konusunu ancak para oluşturur. Para haricindeki diğer misli şeylerin yani altın veya menkul kıymet değerlerinin kazanç elde etme gayesiyle olsa dahi verilmesi tefecilik sucunu oluşturmaz. Öğretideki genel görüş de bu merkezdedir. Bu meyanda altın önceleri para yerine kullanılmışsa da, günümüzde misli eşyadan sayılması karşısında bu suçun konusunu oluşturmaz. Kanun maddesinde paradan söz edilmesi nedeniyle yabancı paraların da kazanç elde etmek amacıyla ödünç verilmesi halinde tefecilik suçu oluşacağı hususta bir tereddüt bulunmamaktadır. Diğer yandan madde gerekçesinde de açıklandığı üzere vadesi gelmemiş olan çek, senet gibi kıymetli evrakın üzerinde yazılı olan bedelden daha az bir bedel karşılığında alınıp satılması yada kredi kartıyla herhangi bir alım satım olmaksızın, alışveriş yapılmış gibi gösterilerek karttan çekilen bedelden daha az bir miktarın alıcı konumundaki kişiye ödenmesi de tefecilik suçudur. Yüksek 5. Ceza Dairesinin de yerleşmiş uygulaması bu şekildedir.