muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/34533, Karar No: 2024/8007, Tarih: 04.06.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/34533 E.  ,  2024/8007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2297 E., 2018/2214 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi

Bölge Adliye Mahkemesince hakaret suçundan verilen kararın sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Anayasanın 40 ıncı maddesinin ikinci, 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci ve 232 nci maddesinin altıncı fıkraları gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklinde, 295 inci maddesinin ilk fıkrasında ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" biçiminde düzenlemeler bulunması, sanığın sunmuş olduğu temyiz dilekçesinin, hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi ve Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükümde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimin yer almadığının anlaşılması karşısında, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda tebliğden itibaren yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtarlı şekilde kararın tebliği ile tebliğ tebellüğ evrakının ve hükmü temyiz etmesi durumunda ek temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemi hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının Dairemize gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 04.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1774, Karar No: 2013/1039, Tarih: 22.01.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/1774 E.  ,  2013/1039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, elektrik abonelik sözleşmesinden kaynaklanan kayıp kaçak bedeliyle ilgili tüketici sorunları hakem heyeti kararının iptaline ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile tarafların sıfatına bakılmaksızın bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 7.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 7.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 22.1.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17645, Karar No: 2018/1011, Tarih: 07.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/17645 E.  ,  2018/1011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Düşme

“2005-2006 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçundan açılan kamu davası nedeniyle temyizen incelenmesi mümkün herhangi bir hüküm kurulmadığı anlaşıldığından, tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş, sahte fatura kullanmak suçundan açılan kamu davasına ilişkin mahallinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Sanık hakkında “2005-2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan açılan kamu davasında ise 213 sayılı Vergi Usul Yasasının 367. maddesi uyarınca dava şartı olan ve Defterdarlık veya Vergi Dairesi Başkanlığınca verilmesi gereken 'mütalaa'nın verilmeyeceğinin anlaşılmış olması karşısında, yargılama şartının gerçekleşmemesi üzerine sanık hakkındaki kamu davasının CMK'nın 223/8. maddesine göre düşürülmesi gerektiği, mahkemece dosya içeriğine uygun gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 07.02.2018 gününde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2024/12668, Karar No: 2024/14416, Tarih: 24.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/12668 E.  ,  2024/14416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

24.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19967, Karar No: 2014/20434, Tarih: 03.12.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/19967 E.  ,  2014/20434 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B. - 2014/172793

Yetki belgesi kapsamı dışında taşımacılık faaliyetinde bulunmak eyleminden dolayı kabahatli A.. E.. hakkında 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu’nun 26/A maddesi gereğince 2.615,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair, Ulaştırma Denizcilik Ve Haberleşme Bakanlığı 4. Bölge Müdürlüğünün 11/06/2013 tarihli ve UBK-A ..... sayılı idari para cezası karar tutanağına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin, İnegöl 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 24/11/2013 tarihli ve 2013/369 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 29/04/2014 gün ve 29063 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20/05/2014 gün ve KYB. 2014/172793 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre; 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu’nun 26/1-a maddesine göre, Bu Kanunun 5 inci maddesine göre yetki belgesi almadan taşıma işinde faaliyette bulunanlara "ikibin Türk Lirası idari para cezası verilir", hükmünün karar tarihinden önce, 02/08/2013 tarihli ve 28726 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6495 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 31. maddesi ile değişik 26/a maddesindeki, "5 inci maddesine göre yetki belgesi almadan veya yetki belgesi aldığı halde yetki belgesi kapsamına uygun olmayan faaliyetlerde bulunanlara bin Türk Lirası, yetki belgesi olduğu halde taşıtını yetki belgesine kaydettirmeden kullananlara beş yüz Türk Lirası idari para cezası verilir ve aynı kabahat için 48 saat geçmeden ikinci bir ceza verilmez." hükmüne göre başvuranının talebinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7/2, 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9/3. maddesindeki "Lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir", şeklindeki düzenleme karşısında başvurunun İdari para cezasının miktarı yönünden kabulü zorunlu olduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

02/08/2013 tarihli ve 28726 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6495 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 32. maddesi ile 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunun 26/a. maddesi, "Bu Kanunun; a) 5 inci maddesine göre yetki belgesi almadan veya

02/08/2013 tarihli ve 28726 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6495 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 32. maddesi ile 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunun 26/a. maddesi, "Bu Kanunun; a) 5 inci maddesine göre yetki belgesi almadan veya

yetki belgesi aldığı halde yetki belgesi kapsamına uygun olmayan faaliyetlerde bulunanlara bin Türk Lirası, yetki belgesi olduğu halde taşıtını yetki belgesine kaydettirmeden kullananlara beş yüz Türk Lirası idari para cezası verilir ve aynı kabahat için 48 saat geçmeden ikinci bir ceza verilmez." şeklinde değiştirildiği nazara alındığında, kabahatlinin gerçekleştirdiği eylemin yetki belgesiz yolcu taşımacılığı yapmak olduğu, bu kapsamda Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı IV. Bölge Müdürlüğünce kabahatli hakkında uygulanan 11/06/2013 tarihli ve UBK-A .... sayılı idari para cezasına ilişkin tutanağın kesinleşmeden önce 6495 sayılı Bazı Kanun ve kanun Hükmünde Kararnamelerde değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 32. maddesi ile kabahatlinin eylemine ilişkin lehine değişiklik yapılarak kabahatlinin eyleminin bin Türk lirası idari para cezasına gerektirdiği gözetilmeden başvurunun bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, İnegöl 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 24/11/2013 tarihli ve 2013/369 değişik değişik sayılı kararının CMK'nun 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, idari para cezasının 1.000,000 TL'ye indirilmesine ve infazın bu miktar idari para cezası üzerinde yapılmasına, 03.12.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3440, Karar No: 2007/4261, Tarih: 17.04.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/3440 E.  ,  2007/4261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MARMARİS 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/11/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı,davalı adına kayıtlı bulunan ..ada .. parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığını ileri sürüp hakem sıfatıyla yargılama yapılarak tapu kaydının iptaline ve muhtesatın yıkımına karar verilmesini istemiştir.

Davalı,dava konusu taşınmazın bulunduğu alanda yapılan imar uygulamasının onaylanma aşamasında olduğunu savunmuştur.

Mahkemece hakem sıfatıyla,çekişme konusu taşınmazın bir bölümünün kıyı

kenar çizgisi içinde bulunduğu,yıkımın fahiş zarar doğuracağı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karara,davacı tarafından süresinde itiraz edilmiş olmakla,tetkik hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.                                                                                                                -                                                                   -KARAR-

Dava, kıyı kenar çizgisi içinde kalan taşınmazın tapu kaydının iptali ve muhtesatın yıkımı isteğine ilişkindir.

Mahkemece, hakem sıfatıyla yargılama yapılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; yürürlükte bulunan 3533 Sayılı Yasanın 4. maddesi 19.07.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4916 Sayılı Yasanın 24. maddesi ile değişikliğe uğramış, yeni düzenleme ile “taşınmaza ilişkin uyuşmazlıklarda, taşınmazın aynına yönelik” çekişmeler hakemin görev alanından çıkartılmıştır.

Somut olayda uyuşmazlığın taşınmazın aynına yönelik olduğu tartışmasızdır. Öte yandan görev kuralları kamu düzeni ile ilgili olup, mahkemece yargılama devam ettikçe re’sen (kendiliğinden) dikkate alınması zorunludur. Yeni yasal düzenlemenin eldeki dava bakımından göz önünde bulundurulmasının gerektiği tartışmasızdır.

Hal böyle olunca, davanın, genel yargı yerinde görülmek üzere görev yönünden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir. Davacının temyiz itirazı yerindedir. Kabulüne, hükmün H.U.M.K.’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 17.4.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13949, Karar No: 2018/27, Tarih: 08.01.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/13949 E.  ,  2018/27 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 11. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 25/02/2016 tarih ve 2013/230-2016/141 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davalılardan .... tarafından üretilen ve davalı ....'ne ait tüpün takılı olduğu şofben ile banyo yapmakta olan müvekkillerinin oğlu ...'un karbonmonoksit zehirlenmesi sonucu vefat ettiğini, davalı ... şirketinin de davalı ....'nin zorunlu sorumluluk sigortacısı olduğunu, davalı ....'nin bayileri üzerindeki denetim ve kontrol yükümünü yerine getirmediğini, bayi dışındaki yetkisiz kişilerin tüp takmalarına imkan verilmesi, tüpün tüketicilere teslim ile tüketiciler tarafından takılmasının sağlanması, banyoya kurulmuş şofben için tüp servis edilmesi, teknik eksikliklere rağmen tüp montajının yapılması gibi hususların davalı ....'nin sorumluluğuna sebebiyet verdiğini, şofbende, içeride biriken gazın tehlike sınırına geldiğinde yanmayı durduran sensörün bulunmaması ve şofbenin banyoya kurularak kullanılmasının da ....'ni sorumlu yaptığını ileri sürerek her bir davacı için şimdilik 25.000'er TL destekten yoksun kalma tazminatının tüm davalılardan, 15.000'er TL manevi tazminatın davalılar .... ve ....'nden olay tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı .... vekili, karbonmonoksitin atmosfere atılmamasının şofbenin baca bağlantısının davacı ya da şofben teknik servisince uygun yapılmadığını ortaya koyduğunu, vefatın müvekkilinin ürettiği tüpten kaynaklanmadığını, tüpün bir gaz kaçağının ya da ayıbının bulunmadığını, bacanın yapılmasının davacıların, şofbenin bacayla bağlantısının ise şofben imalatçısının sorumluluğunda olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ...Ş. vekili, müvekkilinin, tüpün infilak etmesi, gaz kaçırması, yangın çıkarması gibi haller için teminat verdiğini, davacılardan ...'un olaydan bir hafta önce tüplü şofbenin bağlantı borusunu baca deliğinden çıkarıp yerine soba borusunu taktığını, şofben bağlantı borusunun açıkta ve banyo içerisinde bıraktığını, vefat nedeniyle uğranılan zararın teminat dışında kaldığını, tüpün sağlam olduğunu, gaz kaçırmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ...Ş. vekili, müvekkilinin, tüpün infilak etmesi, gaz kaçırması, yangın çıkarması gibi haller için teminat verdiğini, davacılardan ...'un olaydan bir hafta önce tüplü şofbenin bağlantı borusunu baca deliğinden çıkarıp yerine soba borusunu taktığını, şofben bağlantı borusunun açıkta ve banyo içerisinde bıraktığını, vefat nedeniyle uğranılan zararın teminat dışında kaldığını, tüpün sağlam olduğunu, gaz kaçırmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı .... vekili, soruşturma dosyasında toplanan delillerden şofbenin bağlantı borusunun bacadan çıkarılarak yerine odun/kömür soba borusunun takıldığının anlaşıldığını, şofbenin üretim hatasından değil, kullanıcı hatasından kaynaklanan bir zarar bulunduğunu, şofbenin 1993 yılında üretildiğini, kullanım ömrünün 10 yıl olduğunu, TS standartlarında 1993 model şofbenler için baca sensöründen söz edilmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi kök ve ek raporları ile tüm dosya kapsamına göre, davacılardan ...'un olaydan bir hafta kadar önce şofbenin baca bağlantısını baca deliğinden çıkararak banyo içinde açıkta bıraktığı, ...'un baca bağlantısı olmayan şofbeni kullanmak istemesi sonucunda banyoya dolan karbonmonoksit intoksikasyonundan vefat ettiği, karbonmonoksit gazının şofbenin kusur ve hatasından değil, baca bağlantısının yapılmamasından açığa çıktığı, davacı ... ve vefat eden ...'in 4/8'er oranında kusurlu bulunduğu, şofbenin imalatında bir ayıba rastlanmadığı, LPG tüpünden ve bağlantılarından sızan bir gazın da bulunmadığı, bu itibarla davalılara kusur atfedilemeyeceği, tüpün infilakı, gaz kaçırması ve yangın çıkarması sonucu meydana gelen hasarlar için teminat veren davalı ... şirketinin de bir sorumluluğunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 08/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19420, Karar No: 2013/17922, Tarih: 19.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/19420 E.  ,  2013/17922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.