muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5763, Karar No: 2011/15812, Tarih: 22.11.2011

Ancak herhangi bir nedenle görevden ayrılan Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanı veya Başbakan, 28. maddeye göre yaşlılık aylığına hak kazanıyorsa, 29. maddeye göre yaşlılık aylığı ayrıca hesaplanır ve aylıklardan yüksek olanı yaşlılık aylığı olarak bağlanır. 28. maddeye göre aylığa hak kazanılamıyorsa üçüncü fıkraya göre bağlanan aylığın tümü, 28. maddeye göre aylığa hak kazanılıyor ve 29. maddeye göre hesaplanan aylık, üçüncü fıkraya göre bağlanan aylıktan düşükse aradaki fark Hazine'den tahsil edilir." düzenlemesini içermektedir. Davacı; anılan düzenlemenin, yasanın yürürlüğe girdiği 01.10.2008 tarihinden itibaren emekli aylığına yansıtılmasını ve yeni duruma göre aylığın yükseltilerek ödenmesini istemiştir.

5510 sayılı Yasa'nın 101. maddesindeki; bu kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde bu kanun hükümlerinin uygulanması ile ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıkların iş mahkemelerinde görüleceğine ilişkin düzenleme gözetildiğinde, 5510 sayılı Yasa'da yer alan kuralın uygulanması isteminden kaynaklanan uyuşmazlığın esasına girilerek, uyuşmazlık hakkında yapılacak incelemeyle hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gereğinin gözetilmemiş olması isabetsiz bulunmuştur.

Kabule göre de; görevsizlik kararının, sadece aynı yargı yoluna tabi mahkemeler bakımından söz konusu olacağı gözetilerek yargı yolu yanlışlığı nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmesi gereği gözetilmeksizin, yazılı biçimde dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S o n u ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle (BOZULMASINA), temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 22.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1564, Karar No: 2021/1771, Tarih: 17.02.2021

**19. Ceza Dairesi         2021/1564 E.  ,  2021/1771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvuruların süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılan ...'in temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, REDDİNE, 17/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31850, Karar No: 2017/15520, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/31850 E.  ,  2017/15520 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12167, Karar No: 2010/9556, Tarih: 11.05.2010

**4. Ceza Dairesi         2008/12167 E.  ,  2010/9556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Alaşehir Asliye 2.Ceza Mahkemesi

SUÇ(LAR) : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM(LER) : Hükümlülük

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK: ONAMA

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) ... köyü muhtarı olan sanık ...’un, ... köyü merkez mahallesinde 14 hanenin, ... mahallesinde 4 hanenin bir hafta boyunca içme sularını sebepsiz yere kestiği, görevini kötüye kullandığı iddiasıyla açılan davada; sanığın, “köyümüz içme suyu hatlarında arıza olduğu, zaman zaman köy camisi ve okuluna içme suyu gitmediğini, arızayı düzeltmek için bazı parçalar alınması gerektiğini ancak alınmadığı, deponun üzerinden su alındığını, bunu engelleyemediğini, deponun alt kısmındın su alınması sağlamak için, üst taraftan su alanların borusunu çıkarttığını, suyu kesmeden önce cami hoparlöründen ilan yaptırdığını” savunduğu, katılanların “köyün suyunun yeterli olduğunu, ancak su hatlarında arıza bulunup tamir edilmediği için cami ve okula yeterli su gitmediğini” ifade ettikleri, köy imamı tanık ...’ın, savunmayı doğruladığı, dosya içinde bulunan ve fotokopiden ibaret belgelere göre, köy içme suyunun projeli olduğu, teknisyen ... ve Tekniker ... tarafından hazırlanan ve yine fotokopiden ibaret olan rapora göre de; “su kaynağı ile depo arasındaki şebeke sistemine bakım yapılmadığından suyun tahminen 2/3’ünün kayba uğradığı, suyun az gelmesi nedeniyle proje dışında ekleme, eski depoya aktarma, ilave boru takma gibi geçici çözümlere başvurulduğu, bu nedenle cami ve okula su gitmediği, suyun gitmesini temin için de üst şebeke bağlantısından dört hane, alt şebeke bağlantısından on bir haneye giden 63’lük boruların çıkartıldığı, ... köyü muhtarlığının da ... Köyü’ne ait projedeki 70’lik dağıtım borusunu, suyun tamamını çektiği gerekçesiyle sökerek yerine 20’lük boru taktığı’nın ileri sürüldüğü, 442 sayılı Köy Kanunu’nun, köylünün mecburi işlerini düzenleyen 13/2 maddesi gereğince “Köye kapalı yoldan içilecek su getirmek ve çeşme yapmak, köyün içtiği su kapalı geliyorsa yolunda delik deşik bırakmamanın” köy muhtarının görevi olarak düzenlendiği, yaptırımın ise 46. maddede gösterildiği iddianamedeki anlatıma göre, sanığa yüklenen eylemin “merkez mahallesinde 14 hanenin, ... mahallesinde 4 hanenin bir hafta boyunca içme sularını sebepsiz yere kesme” ile sınırlandırıldığı anlaşılmakla;

Sanığın, olay tarihinde muhtar olup olmadığı, köy içme suyunun, 7478 sayılı Köy İçme Suları Hakkında Kanun kapsamında Devlet Su İşleri Müdürlüğünce tesis edilip edilmediği ilgili yerlerden sorulduktan sonra mahallinde usulüne uygun şekilde bilirkişiler marifetiyle yapılacak keşifle; mevcut su debisi, depoya ve dağıtım hattına proje dışında bağlantı yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise bunun suyun akışına etkisi olup olmadığı araştırılarak, köy camisi ve okuluna su vermek için katılanların suyunu kesmenin haklı bir nedene dayanıp dayanmadığı tartışılmadan, suyun dağıtımının ne şekilde sanığın görevi olduğu ve katılanların suyunu kesmekle ne şekilde görevin gereklerine aykırı hareket ettiğine ilişkin kanıtlar gösterilmeden eksik inceleme ile hükümlülük kararı verilmesi,

2) Kabule göre de; mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanabilmesi için hapis cezasına hükmedilmesi, hapis cezasının ise seçenek yaptırımlara dönüştürülmemesi gerektiği cihetle; sanık hakkında hapis cezasına hükmolunduktan sonra 5237 sayıl TCK.nun 50.maddesi gereğince adil para cezasına çevrilmesi, aynı yasanın 5.fıkrası gereğince da asıl mahkumiyetin adli para cezası olması karşısında sanığın cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 11.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4660, Karar No: 2018/9701, Tarih: 11.10.2018

**12. Hukuk Dairesi         2018/4660 E.  ,  2018/9701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının temyizine ilişkin dilekçenin reddini mutazammın 23/10/2017 tarih, 2016/21340 Esas - 2017/12877 Karar sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki üçüncü kişi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklının icra mahkemesine başvurusu, İİK’nun 355 -356 maddeleri gereğince borçlunun maaşına haciz konulmasına ilişkin müzekkere gereğini yerine getirmeyen 3. kişinin mallarının haczi talebinin reddine ilişkin memurluk işleminin iptaline yönelik olup, ... 2. İcra Hukuk Mahkemesinin 14.05.2014 T. 2014/139 E.- 2014/568 K. sayılı ilamı ile şikayetin reddine karar verildiği, alacaklının temyizi üzerine mahkeme kararının Dairemizin 12.12.2014 T. 2014/22754 E.- 2014/30040 K. sayılı ilamı ile bozulduğu ve üçüncü kişinin karar düzeltme talebinin Dairemizin 16.06.2015 T. 2015/13742 E.- 2015/16858 K. sayılı ilamı ile reddine karar verildiği, mahkemece dairemizin bozma ilamına uyulduktan sonra yapılan inceleme sonucu ... 2. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 04.05.2016 T. 2015/681E.- 2016/450 K. sayılı ilamı ile “Davacının davasının kabulü ile ... 16 İcra Dairesi'nin 2012/1038 esas sayılı dosyasında davalının 2.322,50 TL asıl alacak 92,96 TL faiz olarak davalıdan 28/01/2014 tarihli icra müdürlüğü kararında davalının bu kadar borçtan sorumlu olduğu kabul edilerek hakkında işlem yapılmasına” karar verildiği, kararın üçüncü kişi tarafından temyizi üzerine tesis olunan Dairemizin 23.10.2017 tarih, 2016/21340 E.- 2017/12877 K. sayılı miktara ilişkin ret kararının hataya müstenit olduğu anlaşılmakla karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemiz ret kararının oybirliğiyle kaldırılmasına karar verildi.

Temyiz isteminin incelenmesine geçildi:

Somut olayda, Dairemizin 12.12.2014 tarih ve 2014/22754 E. - 2014/30040 K. sayılı ilamında belirtildiği gibi mahkemece, Sosyal Güvenlik Kurumu’na yazı yazılarak borçlunun, üçüncü kişi ... Gayrimenkul Yatırım ve ... A.Ş. bünyesinde çalışıp çalışmadığının sorulduğu ve Sosyal Güvenlik Kurumu 26.11.2015 tarihli cevabında, borçlunun 2012/04-2013/09 ayları arasında ... Gayrimenkul Yatırım ve ... A.Ş. nin taşeron firması .... San. Ve Tic. A.Ş.de çalışmasının tespit edildiği bildirilerek hizmet kaydının gönderildiği, mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda, borçlunun 11/10/2012 tarihinden 30/09/2013 tarihine kadar geçen çalışma süresi içinde aylık 1/4 kesinti toplamının 2.322,50 TL, faizinin ise 92,96 TL olduğu ve üçüncü kişi ... Gayrimenkul Yatırım ve ... A.Ş. nin belirlenen miktarlar kadar borçtan sorumlu olduğu gerekçesiyle şikayetin kabulüne karar verildiği görülmektedir.

Sosyal Güvenlik Kurumu’nun yukarıda anılan 26.11.2015 tarihli cevabına göre, borçlunun haciz müzekkeresi tebliğ edilen üçüncü kişi ... Gayrimenkul Yatırım ve ... A.Ş. bünyesinde çalışmadığı ve üçüncü kişi şirket tarafından dosya kapsamına sunulan 22.12.2012 tarihli .... San. Ve Tic. A.Ş. ile yapılmış olan yüklenici sözleşmesinin 14.1. maddesine göre borçlunun ücretinin taşeron firma olan .... San. Ve Tic. A.Ş. tarafından ödendiği dolayısıyla şikayet eden şirketin sorumlu tutulamayacağı anlaşılmaktadır.

O halde mahkemece, şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Üçüncü kişi ... Gayrimenkul Yatırım ve ... A.Ş.'nin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzerere, 11/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6267, Karar No: 2020/241, Tarih: 20.01.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/6267 E.  ,  2020/241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, dava dışı borçlular ... ve ... hakkında başlattıkları icra takibinde borçluların maaş haczi için müzekkere gönderildiğini, borçluların çalıştığı şirketin babaları olan ...'un kurucusu ve yetkilisi olduğu şirket olduğunu, şirket tarafından verilen cevabi yazıya göre ilk sırada olan ... 6. İcra Müdürlüğünün 2014/20031 Esas sayılı dosya alacaklısının ise borçluların kız kardeşi ... olduğunu borçluların aynı gün haberdar oldukları bu takipte ödeme emrini kalemde tebliğ alarak takibin kesinleştirilmesini talep ettiklerini, müvekkilinin alacağını semeresiz bırakmak amacıyla muvazaalı işlemlerle kardeşler arasında bonoyla borçlandırma yapıldığını ileri sürerek davalının alacağının muvazaalı olması nedeniyle bu dosyada ödenecek hacizli maaş tutarının müvekkiline ait icra dosyasına ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin kardeşlerinden olan alacağının muvazaalı işleme değil taşınmaz satışından kalan bakiye alacağa dayandığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, incelenen icra takip dosyaları ve tüm dosya kapsamına göre; ... 6. İcra Müdürlüğünün 2014/20031 takip sayılı dosyası alacaklısının davalı ... olduğu ve dava dışı borçluların kız kardeşi olduğu, 19/12/2014 tarihinde başlatılan takipte aynı gün ödeme emrinin kalemde borçlulara tebliğ edildiği, takibin kesinleştirildiği, icra dosyasından sadece borçluların maaşlarına haciz konulduğu, başkaca haciz işlemi yapılmadığının anlaşıldığı, dava dışı borçluların babası ... tarafından kurulup yetkilisinin de ... olduğu şirkette çalışan dava dışı borçlular, davalı ve babaları ...'un alacaklılardan mal kaçırmak ve alacaklıları semeresiz bırakmak için muvazaalı işlemler yaptıkları, aynı gün kesinleştirilen takipte davalının maaş haczinin ilk sırayı alması sağlanarak diğer alacaklıların devre dışı bırakıldığı, maaş hacizine ilişkin işlemlerin sıra cetveli yerine geçtiği gerekçesiyle davanın kabulüne davalının alacaklısı olduğu ... 6. İcra Müdürlüğünün 2014/20031 Esas sayılı dosyasına ödenecek hacizli maaş tutarının davacının ... 2. İcra Müdürlüğünün 2013/909 Esas sayılı dosyasına ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 20.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9894, Karar No: 2011/11665, Tarih: 21.11.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/9894 E.  ,  2011/11665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, dava konusu 1692 parsel sayılı taşınmazın hududunun kıyıda kaldığını, 3621 sayılı Yasa gereği kıyıların devletin hüküm ve tasarrufu altında herkesin yararlanmasına açık yerlerden olduğunu ileri sürerek, taşınmazın kıyıda kalan kısmının tapusunun iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taşınmaz kıyı kenar çizgisinin dışında kaldıgı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün (6100 sayılı HMK'nın geçici 3.maddesi yollamasıyla) HUMK'nın 436.maddesi uyarınca ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 21.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4009, Karar No: 2010/8216, Tarih: 08.06.2010

**8. Ceza Dairesi         2008/4009 E.  ,  2010/8216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve kasten yaralama

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- 21.7.2004 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5219 sayılı Yasanın 3. maddesi ile CMUK.nun 305. maddesindeki temyiz sınırının 2 milyar liraya çıkarılmış olması ve 5237 sayılı TCK.nun 50/5. madde ve fıkrası hükmüne ve sanığa kasten yaralama suçundan tayin edilen para cezası miktarına göre bu hükmün temyiz olanağı bulunmadığından sanık ... müdafiinin kasten yaralama suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteğinin CMUK.nun 317. maddesi gereğince oybirliğiyle (REDDİNE),

2- Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükme ilişkin temyize gelince;

A) Hakkındaki dava tefrik edilen... dinlenerek, kendisinde ele geçen dava konusu bıçağın müdahil ...nin yaralanmasında kullanılan bıçak olup olmadığı, bu bıçağın kime ait olduğu ve ne şekilde kendisinde bulunduğu hususları kesin biçimde saptanıp, ayrıca ...'e ait dava dosyası da celp edilerek incelendikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturmayla yazılı biçimde hüküm kurulması,

B) Çocuk olan sanık hakkında sosyal inceleme raporu aldırılmadığı gibi, bunun gerekçesinin de karar yerinde gösterilmemesi suretiyle 5395 sayılı Yasanın 35. maddesine aykırılık yapılması,

C) Kabul ve uygulamaya göre de;

aa) 5237 sayılı TCK.nun 7. maddesinde suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanun hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanunlar uygulanır ve 5252 sayılı Yasanın 9/3 madde ve fıkrasındaki "lehe olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir" hükmü uyarınca 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesine uygun olarak karşılaştırma, değerlendirme ve belirleme yapıldıktan sonra karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı biçimde hüküm kurulması,

bb) Sanık müdafiinin lehe hükümlerinin uygulanması talebinin, takdiri indirim ve ertelemeyi de kapsadığı gözetilmeden, bu hususlarda olumlu olumsuz bir karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı (BOZULMASINA), 8.6.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13492, Karar No: 2019/363, Tarih: 28.01.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/13492 E.  ,  2019/363 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Tüzel kişi işverenlerin ortak ve yetkililerinin kamu alacaklarından sorumluluğu, 6183 sayılı Kanun'un 35, mükerrer 35, mülga 506 sayılı Kanun'un 80. ve bazı maddeleri dışında 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanun'un 88. maddesinde düzenlenmiştir.

506 sayılı Kanun'un 80/12 maddesi, “Sigorta primlerini haklı sebepleri olmaksızın, birinci fıkrada belirtilen süre içerisinde tahakkuk ve tediye etmeyen kamu kurum ve kuruluşların tahakkuk ve tediye ile görevli kamu görevlileri mesul muhasip, sayman ile tüzelkişiliği haiz diğer işverenlerin üst düzeydeki yönetici veya yetkilileri kuruma karşı, işverenleri ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur.” hükmünü öngörmüş, 5510 sayılı Kanun'un 88/20 maddesi de bazı farklar dışında anılan maddeye paralel düzenleme getirmiş olup, “Kurumun sigorta primleri ve diğer alacakları haklı bir sebep olmaksızın bu Kanunda belirtilen sürelerde ödenmez ise kamu idarelerinin tahakkuk ve tediye ile görevli kamu görevlileri, tüzel kişiliği haiz diğer işverenlerin şirket yönetim kurulu üyeleri de dahil olmak üzere üst düzeydeki yönetici veya yetkilileri ile kanuni temsilcileri Kuruma karşı işverenleri ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur.” hükmünü öngörmüştür.

6183 sayılı Kanun'un mükerrer 35. maddesinde de “Tüzel kişilerle küçüklerin ve kısıtlıların, vakıflar ve cemaatler gibi tüzel kişiliği olmayan teşekküllerin mal varlığından tamamen veya kısmen tahsil edilemeyen veya tahsil edilemeyeceği anlaşılan amme alacakları, kanuni temsilcilerin ve tüzel kişiliği olmayan teşekkülü idare edenlerin şahsi mal varlıklarından bu Kanun hükümlerine göre tahsil edilir. Bu madde hükmü, yabancı şahıs veya kurumların Türkiye’deki mümessilleri hakkında da uygulanır. Tüzel kişilerin tasfiye haline girmiş veya tasfiye edilmiş olmaları, kanuni temsilcilerin tasfiyeye giriş tarihinden önceki zamanlara ait sorumluluklarını kaldırmaz. Temsilciler, teşekkülü idare edenler veya mümessiller, bu madde gereğince ödedikleri tutarlar için asıl amme borçlusuna rücu edebilirler.” hükmü düzenlenmiştir.