muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15091, Karar No: 2019/7454, Tarih: 19.06.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/15091 E.  ,  2019/7454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R AR

Davacı, davalı ... İnşaat Taahhüt San. ve Tic. Ltd. Şti. ile arasında 06.07.2009 tarihinde gayrimenkul satış vaadi sözleşmesi düzenlendiğini, satış bedelinin 97.500,00 TL'sinin nakit ödendiğini, 22.500,00 TL'sinin senede dayalı olarak 80.000,00 TL'sinin davalı ...Ş. Garajlar Şubesi'nden kredi kullanılarak ödendiğini, satıcı inşaat firmasına ve bankaya karşı edimlerin yerine getirildiğini, bankanın Doğuşpark Projesi'nin finansörü olduğunu, konut projesi içerisindeki sosyal tesisler, yol, kanalizasyon, ortak yürüme yolları, yeşil alanların kullanılabilir durumda olmadığını, ... suyu drenajı ve gerekli yalıtımların yapılmadığını, otoparkların her yağmurda sular altında kalarak çamur içinde olup, sosyal tesislerin, ortak alanların, çevre düzenlemesinin tamamlanmamış ve aydınlatmaların eksik olduğunu, satıcı davalıya sorumlulukların yerine getirilmesi için ... 5. Noterliği'nin 28.06.2012 tarihli ihtarname gönderildiğini, 19.01.2013 tarihli site olağan genel kurul toplantısında 2.050.000,00 TL genel eksik iş tespit edildiğini, seçimlik haklardan ayıp oranında indirim istediğini bu nedenle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla konuttaki eksik işler bedelinin hesaplanarak satış bedeli üzerinden 1.200,00 TL indirim yapılmasına karar verilmesini istemiş, 27.07.2015 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 13.800,00 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı ...Ş. davanın reddini dilemiş, davalı ... İnşaat Taahhüt San. ve Tic. Ltd. Şti. ise davaya herhangi bir cevap vermemiştir.

Mahkemece, davalı ...Ş. aleyhinde açılan davanın pasif husumet yokluğundan reddine, davalı ... İnşaat Taahhüt San. Tic. Ltd. Şti. aleyhinde açılan davanın kabulü ile 1.200,00 TL'nin 17.02.2014 dava tarihinden, 13.800,00 TL'nin 14.07.2015 ıslah tarihinden yürütülecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davalı ...Ş. aleyhinde açılan davanın pasif husumet yokluğundan reddine, davalı ... İnşaat Taahhüt San. Tic. Ltd. Şti. aleyhinde açılan davanın kabulü ile 1.200,00 TL'nin 17.02.2014 dava tarihinden, 13.800,00 TL'nin 14.07.2015 ıslah tarihinden yürütülecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı banka ile imzaladığı konut finansman sözleşmesine göre kullandığı kredi ile davalı şirketten daire satın aldığını, yüklenicinin inşaa ettiği taşınmazın ortak alanlarıda eksik işlerin olduğunu belirterek ayıp oranında indirime karar verilmesini istemiş,davalı banka davacının kullandığı kredinin bağlı kredi olmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir. Mahkemece, ortak alanlarda eksik imalatlar bulunduğunu davacının bedel indirimi tercih hakkını kullanabileceğini, dava konusu taşınmazın satış bedeline göre 15.000,00 TL değer kaybı olacağını, diğer davalı ...Ş.'den kullanılan kredinin bağlı kredi olmadığını, konut kredisi sözleşme şartları ve satış vaadi sözleşmesine göre banka ve yüklenici satıcının yükümlülüklerinin ayrı ayrı düzenlendiğini, ayıplı mal nedeniyle bedel indiriminden yüklenici satıcının tek başına sorumlu olacağı gerekçesiyle davanın ... A.Ş. yönünden pasif husumet nedeniyle reddine, ... İnşaat Taahhüt San. ve Tic. Ltd. Şti. yönünden ise davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan; 4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunun 10/5 ve 10/B-9. fıkrasında, "... kredi veren konut finansmanı kuruluşu, krediyi belirli bir konutun satın alınması ya da belirli bir satıcı ile yapılacak satış sözleşmesi şartı ile vermesi durumunda, konutun hiç ya da zamanında teslim edilmemesi halinde kredi veren, satıcı ile birlikte tüketiciye karşı kullandırılan kredi miktarı kadar müteselsilen sorumlu olacağı" hükme bağlanmış, ayrıca Yasanın 4/3 maddesinde (Değişik üçüncü fıkra: 21/2/2007-5582/22 md.) "İmalatçı-üretici, satıcı, bayi, acente, ithalatçı ve 10 uncu maddenin beşinci fıkrasına veya 10/B maddesinin dokuzuncu fıkrasına göre kredi veren, ayıplı maldan ve tüketicinin bu maddede yer alan seçimlik haklarından dolayı müteselsilen sorumludur. 10/B maddesinin dokuzuncu fıkrasına göre kredi veren konut finansmanı kuruluşunun sorumluluğu teslim tarihinden itibaren 1 yıl süre ve kullandırdığı kredi miktarı ile sınırlıdır. Konut finansmanı kuruluşları tarafından 10/B maddesinin dokuzuncu fıkrasına göre verilen kredilerin devrolması halinde dahi, kredi veren konut finansmanı kuruluşunun sorumluluğu devam eder. Krediyi devralan kuruluş bu madde kapsamında sorumlu olmaz. Ayıplı malın neden olduğu zarardan dolayı birden fazla kimse sorumlu olduğu takdirde bunlar müteselsilen sorumludurlar. Satılan malın ayıplı olduğunun bilinmemesi bu sorumluluğu ortadan kaldırmaz." hükmüne yer verilerek kredi verenin sorumluluğunun esasları düzenlenmiştir.

Somut olayda, davalı şirket ile davalı banka arasında davaya konu proje için protokol akdedilmiş olduğu ve müteahhitten protokol kapsamında bankaya davacının muhtemel borçlarına karşılık garantör taahhütnamesi verdiği, müteahhit ile davacı arasında akdedilmiş olan satış vaadi sözleşmesinin 26.maddesinde de daire bedelinin 80.000,00 TL’sinin kredi ile ödeneceği hüküm altına alınmıştır. Davalı banka,mahkemenin davacıya kullandırılan kredinin niteliğine ilişkin müzekkeresine 03.11.2015 tarihli dilekçe ile davalı şirket ile yapılan sözleşmenin bağlı kredi olduğunu bildirmiştir.Bu durumda, davalı inşaat şirketinden taşınmaz satın alan davacıya davalı banka tarafından kullandırılan kredinin niteliği itibariyle bağlı kredi olduğu anlaşılmaktadır. 4077 sayılı Yasanın 10/5 ve 10/B-9. maddesi gereğince bağlı kredi kullandıran davalı bankada, ortak alanlardaki eksik imalattan satıcı şirketle birlikte davacıya karşı müteselsilen sorumludur. Bu durumda, ayıp oranında indirim hakkını kullandığı anlaşılan davacının kullandırılan kredi miktarı ile sınırlı olarak bankanın sorumlu olduğu kabul edilerek sonucuna uygun karar verilmelidir. Mahkemenin bu yönleri gözardı ederek yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davacı yararına BOZULMASINA, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 19/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4504, Karar No: 2007/8407, Tarih: 21.05.2007

**21. Hukuk Dairesi         2007/4504 E.  ,  2007/8407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tavşanlı 1. Asliye Hukuk (İş)Mahkemesi

TARİHİ : 14/12/2006

Davacı, iş kazası sonucu malüliyetinden doğan manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle, davanın reddine  ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davacı vekilince istenilmesi ve duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 22/05/2007 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı vekili Av.A.İ.B. ile karşı taraf vekili Av. A. A.geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıda karar tesbit edildi.

Dava 03.06.2004 günü iş kazası sonucu sol el 2. parmağı PİP ampute olarak %11 oranında meslekte kazanma gücünü kaybeden işçinin manevi tazminat istemine ilişkindir. Davalı işverenin kusurunun bulunmadığı gerekçesi ile dava tümden reddedilmiş ise de bu sonuç usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır.

Olay günü yeraltı maden işçisi olan davacı, zincirli oluğun zincirinde meydana gelen arızanın giderilmesi çalışması sırasında, sol el ikinci parmağı kilit ile zincir arasında sıkışması ile yaralanmıştır.

Dava konusu olaydan ötürü dosya tümü ile uzman bilirkişilerce incelenmiş olup bilirkişiler kazanın oluşuna göre alınan 30.10.2006 tarihli kusur raporunda sigortalıya %20, birlikte çalıştığı üç arkadaşından her birine %10’ar kusur vermiş,  kazanın %50 oranında da aksi tesadüften kaynaklandığı şeklinde görüş bildirmişlerdir. Mahkemece de bu görüş benimsenerek dosya kapsamı ile olayın meydana geliş şekline göre, işverenin kusursuz olduğu sırf işveren olduğu için kusurlu olmasa bile tazminatla yükümlü tutmanın hakkaniyetle bağdaşmayacağından davanın reddine karar verilmiştir. 1475 sayılı Kanunun 73, 4857 sayılı Kanunun 77.maddesi ve işçi sağlığı ve iş güvenliği tüzüğü hükümlerine göre işyerinde gerekli güvenlik tedbirlerini almayan işveren, bu tedbirlere riayet etmediği oranda sorumlu olacağı gibi, diğer işçisinin kusurundan da istihdam eden sıfatıyla sorumludur.

Somut olayda davacı ile birlikte çalışan ve karara esas alınan rapora göre toplam %30 oranında kusur verilen işçiler nedeniyle işverenin istihdam eden sıfatıyla sorumlu olacağı açıktır. %50 Oranındaki aksi tesadüfe gelince; Mahkemece, varılan bu sonuç, isabetli değildir. Yargıtay uygulamasında ve başlangıçta, iş kazaları ile ilgili tazminat davaları kusura dayalı olarak çözümlenmekteydi. İş Kanununun eski 73.  yeni 77. maddesinde bu alanda gerekli ilkeler kabul edilmiş ve işveren çalıştırdığı işçilerin sağlık ve iş güvenliklerini koruma yönünde gereken tedbirleri almak ve araçları temin etmekle yükümlü tutulmuştur. Ne var ki, sosyal ve teknik alandaki değişim ve gelişmeler iş yerlerinde tehlike boyutlarını artırmış ve salt kusura dayalı kuralların bu alanda yeterli olmadığı sonucuna varılmıştır.   İşveren kendi alanında her türlü tedbirleri almış olsa dahi; iş yeri koşullarından kimi tehlikeli durumlar, zararlandırıcı sonuçlar meydana gelmektedir. Bu nedenle kusura dayanan sorumluluk ilkesi toplumun ihtiyaçlarına cevap vermemiş, adaletsiz durumlar ortaya çıkarmıştır.

Gerçekten, kimi tehlikelerle dolu uğraşlardan doğan zararlı sonuçlar bazı kere insan eylem ve iradesi dışında meydana gelebilir. Dış çevrede belirli tehlikeler yaratan uğraşı ve davranışların sonuçlarından kaçınma ve bunların önleme olanağı olmasa bile, bu uğraşlardan yararlananlar bundan sorumlu olmalıdır. Zarar, sorumluluk kaynağı tehlikeye bağlı olarak ortaya çıkar. “Risk nazariyesi”  olarak nitelendirilen ve kabul edilen bu görüş çerçevesinde beden gücüyle topluma yararlı işler sağlama amacında bulunan kişiler korunur. Burada, işverenin iş kazalarından sorumluluğu, akdi bir sorumluluk olarak; sadece kasti veya işçi sağlığı ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı veya suç sayılır eylemi sonucu meydana gelen zararlara ilişkin olmayıp “Tehlike (Risk)” nazariyesine dayalı kusursuz sorumluluğu da içerir. Zira, işveren iş akdi ile işçisini, iş ve işyeri tehlikelerine karşı korumayı taahhüt ettiği gibi önlenmesi mümkün olmayan tehlikelerden doğacak zararları  karşılamayı da taahhüt etmiş sayılır. İşte bu nedenle kusursuz sorumluluğun bir türü olan tehlike sorumluluğu kavramı  kabul  edilmiş ve işverenin her türlü özen görevini yerine getirmiş olması durumunda dahi meydana gelen zararlı sonuçtan sorumlu tutulması gerektiği sonucuna varılmıştır.

Bu anlamda, tehlike sorumluluğu mutlak bir sorumluluk olarak nitelendirilebilir.  Ancak, belirtmek gerekir ki, tehlike sorumluluğu bir sonuç sorumluluğu da değildir.  Zarar iş yeri koşullarından veya işletmeye özgü tehlikeden doğmamış ve araya giren başka bir nedenden meydana gelmiş ise bu durumda işveren zarardan sorumlu tutulmamalıdır. Başka bir anlatımla, işyeri koşullarından doğan tehlike ile zarar arasında uygun illiyet bağı yoksa işverenin sorumluluğu da yoktur. İlliyet bağının kesilmesi genelde üç durumda söz konusu olabilir. Bunlar mücbir sebep, üçüncü kişinin veya  zarara uğrayanın ağır kusurlarının bulunmasıdır.  Dava konusu olayda ise, illiyet bağını kesen durum söz konusu değildir. Hal böyle olunca da işverenin çalıştırdığı işçilerin toplam %30 kusurlarının yanı sıra %50 oranındaki aksi tesadüften de risk nazariyesi gereğince sorumlu olacağı açıktır. Aksi tesadüf nedeniyle işverenin sorumluluğu, Borçlar Kanunu'nun 43. maddesini göz önünde tutulararak hakkaniyet ölçüsünde saptanmalıdır. Kötü tesadüf'e verilen % 50 oran, her iki taraf için eşit paylaştırılması ilk bakışta uygun görünebilirse de, işçi-işveren arasındaki bu tür davalarda tarafların ekonomik ve sosyal durumlarının göz önünde bulundurulması halinde; işverene biraz daha fazla sorumluluk verilmesi; sosyal hukuk devleti ilkesi gereği düşünülebilir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular ve özellikle tehlike (Risk) nazariyesinin göz ardı edilerek 27.3.1957 gün ve 1/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararına aykırı biçimde yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, Davacı yararına takdir edilen 500.00 YTL. duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa  yükletilmesine,  22.05.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35645, Karar No: 2017/16087, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/35645 E.  ,  2017/16087 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/36201, Karar No: 2021/12378, Tarih: 14.12.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/36201 E.  ,  2021/12378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

Anayasa’nın 40/2 md, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2 maddeleri uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, mercii, başvuru şekli ve kanun yollarının açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve 5271 sayılı CMK’nin 294/1. maddesinde yer alan “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” ile aynı Kanun’un 295/1. maddesindeki "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" şeklindeki düzenlemeler karşısında; somut olayda, cezaevinde bulunan sanığa gerekçeli kararın CMK’nin 35/3. maddesinde öngörülen usule uygun olarak tebliğ edilmediği ve sanığın yüzüne karşı 03.05.2017 tarihinde tefhim olunan hükümde 5271 sayılı CMK’nin 295/1. maddesi uyarınca temyiz nedenlerini içerir ek dilekçenin gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlayan (7) günlük süre içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmediği anlaşılmakla, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usulüne uygun şekilde “CMK’nin 295/1. fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlayan (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği” hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, temyiz nedenlerini içerir ek temyiz dilekçesi verilmesi halinde ise bu hususta ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iadesinin temini için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na TEVDİİNE, 14.12.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8313, Karar No: 2012/1988, Tarih: 16.02.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/8313 E.  ,  2012/1988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/06/2011

Davacı vekili, iş sözleşmesinin geçerli neden olmaksızın feshedildiğini belirterek müvekkilinin işe iadesine ve yasal haklarına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, temyiz gibi feshin geçerli nedene dayandığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, işverence feshin son çare olması ilkesine uyulmadığı, iş sözleşmesi feshedildiği halde davacının savunmasının alınmadığı, işçinin şahsi dosyasında olumsuz bir durumunun da bulunmadığı, davacının hizmetine ihtiyaç duyulmadığının kanıtlanamadığı gerekçesiyle işe iadeye karar verilmiştir.

Hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine göre, davacının iş sözleşmesi, şirketin organizasyon yapılarındaki düzenleme neticesinde, personel maliyetlerinin azaltılması gereği üzerine feshedilmiştir. Davalı vekili, cevabında her türlü delile dayanmıştır. Fesih gerekçesine göre mahkemece ilk celsede taraf delilleri toplanmadan karar verilmesi hatalıdır. Usulüne uygun olarak her iki taraf vekillerine delillerini sunmaları için süre tanınmasının ardından ibraz edilen deliller değerlendirilerek yargılama gerçekleştirilmelidir. İşverenin fesih bildiriminde ifade edilen şirketin organizasyon yapısının değişmesi ve organizasyonda yapılan yeni düzenlemelerin neler olduğuna ilişkin işletmesel karar getirtilmeli, ayrıca davacı ve diğer çalışanların işyeri şahsi sicil dosyası, görev tanımları ve çalıştıkları bölümleri gösteren kayıtlar ile fesihten önce ve sonrasını kapsayacak şekilde işçi alımı ve çıkarılmasını gösteren işyeri SGK bildirgeleri de celbedilerek, bu kararın tutarlılık ve ölçülülük denetimi kapsamında tutarlı şekilde uygulanıp uygulanmadığı, davacının kıdemi, eğitim durumu ve diğer niteliklerine göre aynı veya başka bir birimde değerlendirilip değerlendirilemeyeceği, işyerinin faaliyet alanını ve iş organizasyonunu bilen uzman bilirkişiler aracılığı ile somut

olarak araştırma yapılmalıdır. Buna göre feshin belirtilen ilkelere göre geçerli nedene dayanıp dayanmadığı belirlenmelidir. Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/23094, Karar No: 2010/20255, Tarih: 13.12.2010

**3. Ceza Dairesi         2009/23094 E.  ,  2010/20255 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın beraatine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

1- Oluşa, sanığın imzasına havi aksi sabit oluncaya kadar geçerli bulunan suç zabıt varakasının muhteviyatı ile sanığın aşamalar halindeki tüm savunmalarında, suça konu emvali kendisinin kesmediğini, olay yerinde tarlasının içinde kesilmiş vaziyette bulduğunu, enerji nakil hattının geçtiği güzergahın 3 metre sağında ve solunda bulunan ağaçları BEDAŞ görevlilerinin kestiğini, kendiside lazım olur diye evine getirdiğini, yapılan ihbar üzerine yakalandığını beyan etmesi, keşifte dinlenen tanık Ovacık BEDAŞ işletme şefi Yunus Uluca'nın yeminli beyanında; suç mahallinde 2006 yılında yenilenen hattının 3 metre sağında ve solunda yer alan ağaçların protokol gereği kesim yapıldığını beyan etmesi karşısında, müdahil orman idaresi ile BEDAŞ'dan suç mahallinde geçen yüksek gerilim hattı irtifakına ilişkin protokol aslı veya tasdikli suretinin dosya içine celbi ile protokol gereği kesilen ağaçların mülkiyet durumunun tereddüte yer bırakmayacak şekilde tespiti ile neticesine göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeksizin eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi,

2- Kabule göre de;

Yediemine alınan emval hakkında herhangi bir kararın verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, müdahil idare temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 13.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4514, Karar No: 2011/1247, Tarih: 14.03.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/4514 E.  ,  2011/1247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında genel kadastro ile oluşan tapunun, tapu kaydına dayanarak açılan iptali davası sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Çekişmeli taşınmaza komşu olan 163 ada 23 ve 117 parsel sayılı taşınmazlara ait kadastro tespitlerinin kesinleşme durumu belirtilecek şekilde tutanaklarının onaylı örneği ile var ise tespitlerine dayanak olan kayıtların tesisinden itibaren tüm tedavülerinin bulundukları yerden getirtilerek dosyasına konulması,

2- Çekişmeli taşınmaza en yakın mera parsel ile çekişmeli taşınmazı birarada gösterir birleşik krokinin dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1803, Karar No: 2014/595, Tarih: 07.05.2014

**Hukuk Genel Kurulu         2013/1803 E.  ,  2014/595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2013

NUMARASI : 2012/841-2013/230

Taraflar arasındaki “toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan fark işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul Anadolu 2. İş Mahkemesi’nce davanın kabulüne dair verilen 10.04.2012 gün ve 2010/662 E. 2012/352 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi’nin 02.07.2012 gün ve 2012/22197 E. 2012/25137 K. sayılı ilamı ile;

“…A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı işveren A.. Ş..nin alt işvereni .. Limited Şirketinin işçisi olarak çalışan davacının Nakliyat İş Sendikasına üye olduğunu, üye sendika ile.. Ltd.Şti şirketi arasında 26.12.2007 tarihli toplu iş sözleşmesinin imzalandığını, uzun yıllardan beridir süre gelen asıl işveren - alt işveren ilişkisinin, alt işverenin Sendika ile TİS imzalayacağını öğrenen davalı .. A.Ş tarafından 2008 yılında yenilenmeyeceğinin alelacele taşerona bildirilerek sonlandırıldığını, bu ilişkinin A.. Ş.. tarafından sonlandırılmasının tek nedeninin, sendikadan ve imzalanan toplu iş sözleşmesinin kendisine yükleyeceği külfetten kurtulmak olduğunu, davacının iade kararına rağmen işe başlatılmadığını, davacının Toplu İş Sözleşmesinin yürürlüğe girdiği tarihten geçersizliğine karar verilen fesih tarihine kadar sözleşmeden kaynaklanan fark alacakları bulunduğunu, ayrıca işe başlatılmayan davacıya Toplu İş Sözleşmesinin uygulanmaması nedeni ile kıdem, ihbar ve işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının eksik ödendiğini belirterek, fark kıdem, fark ihbar, fark sendikal (işe başlatmama) tazminatı ile fark ücret ve fark boşta geçen süre ücret alacağının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının fark talebinin .. Ltd.Şti. ile Nakliyat İş Sendikası arasında imzalanan Toplu İş Sözleşmesine dayandığını, buna karşın kesinleşen işe iade davalarında .. Ltd.Şti. ile davalı .. A.Ş arasındaki asıl işveren - alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığı ve .. Ltd.Şti. işçilerinin baştan itibaren işçisi olduğunun tespit edildiğini, bu nedenle .. Ltd.Şti şirketi ile imzalanan TİS’in uygulanmasının mümkün olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: