muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/33659, Karar No: 2013/40789, Tarih: 19.12.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/33659 E.  ,  2013/40789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklının borçlu hakkında çeke dayalı olarak başlattığı kambiyo takibinde, borçlu tarafından Bakırköy 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen çek iptali kararı gerekçe gösterilerek takibin iptalinin talep edildiği, mahkemece takibe konu çekin mahkeme kararı ile iptal edildiği gerekçesiyle takibin iptaline karar verildiği görülmektedir.

Çekin kaybolması nedeniyle açılan davada verilmiş bulunan iptal kararı, bir ilam değil, tespit niteliğini haiz bir karardır. Ayrıca bu karar, hasımsız olarak verilmiş bulunduğundan davada taraf olmayan iyi niyetli üçüncü kişileri bağlamaz. Bu husus, ticari senetlerin güvenli tedavül etmesinin de tabii sonucudur. Diğer taraftan dosyada, alacaklı cirantanın çekin kaybolduğunu bildiği ve bu hususu bile bile borçlunun zararına olarak çeki devraldığı yolunda bir iddia da ileri sürülmemiştir.

O halde mahkemece  şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile istemin kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,  19.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8945, Karar No: 2014/1893, Tarih: 20.02.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/8945 E.  ,  2014/1893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kartal 3. Sulh Hukuk Mahkemesi (İstanbul Anadolu 15. Sulh Hukuk Mahkemesi)

TARİHİ : 20/12/2012

NUMARASI : 2010/228-2012/2130

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili amacı ile başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece istemin reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde, dava konusu kiralananda uzun süredir kiracı olan davalının kira bedellerini ödemediğini belirterek, kira alacağının tahsili amacıyla başlatılan icra takibine davalı yanca yapılan haksız itirazın iptaline ve icra inkâr tazminatının tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalı cevabında, kira sözleşmesine karşı çıkarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Kira ilişkisinin varlığını ve başlangıcını davacının, ödeme savunmasının bulunması durumunda ödeme savunmasını da davalının kanıtlaması gerekir.

Olayımıza gelince; davacı sözlü kira sözleşmesine dayanmış, davalı ise akdi ilişkiye karşı çıkmıştır. Davacı tarafından bildirilen bir yıllık kira miktarı gözetildiğinde HMK.nın 200. maddesi gereğince akdi ilişkinin varlığı tanıkla kanıtlanamaz. Davacı akdi ilişkinin varlığını sair deliller ile kanıtlayamamıştır. Ancak ne varki davacı dava dilekçesinde her türlü delile dayanmakla yemin deliline de dayandığının kabulü gerekir. Bu durumda kira ilişkisinin varlığını ispat yönünden davacıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılmalı, varılacak sonuca göre hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 20.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14840, Karar No: 2012/2933, Tarih: 15.03.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/14840 E.  ,  2012/2933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden paydaşı olduğu 1123 ve 1214 parsel sayılı taşınmazların kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı iddiasıyla davalının açtığı tapu iptal ve terkin davalarının kabul edildiğini ileri sürerek, tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı, 1123 parselle ilgili taşınmaz hakkında açılan davanın yargılamasının halen devam ettiğini, bu parsel yönünden davacının zararının bulunmadığını, kıyıların özel mülkiyete konu olamayacağını, bu nedenle alım satımının da sözkonusu olamayacağını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 1123 parselle ilgili açılan davanın tefrikine, 1214 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kalan kısmının tapusunun kesinleşmiş mahkeme kararı ile iptal edildiği gerekçesi ile tazminat isteğinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 15.3.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1140, Karar No: 2021/825, Tarih: 01.02.2021

**19. Ceza Dairesi         2021/1140 E.  ,  2021/825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, REDDİNE, 01/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13933, Karar No: 2015/20940, Tarih: 23.12.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/13933 E.  ,  2015/20940 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ANKARA 7. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/05/2015

NUMARASI : 2014/948-2015/400

flar arasındaki nafakanın kaldırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı dava dilekçesinde; davalı ile 2000 yılında boşandıklarını, davalı lehine 50 TL yoksulluk nafakasına hükmedildiğini, nafakanın 2005 yılında 220 TL'ye artırıldığını, davacının 2014 yılında açmış olduğu nafakanın artırımı davasının reddedildiğini, davalının sigortalı olarak çalışmakta olduğunu belirterek yoksulluk nafakasının kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının ekonomik durumunun iyi olduğunu, müvekkilinin asgari ücret seviyesindeki gelirinin kendisini yoksulluktan kurtarmayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalının SGK kaydı bulunduğu, asgari ücretli olarak çalıştığı gerekçesiyle davanın kabulü ile yoksulluk nafakasının kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

TMK’nun 176/3.maddesi uyarınca; irat biçiminde ödenmesine karar verilen maddi tazminat veya nafaka, alacaklı tarafın yeniden evlenmesi ya da taraflardan birinin ölümü halinde kendiliğinden kalkar; alacaklı tarafın evlenme olmaksızın fiilen evliymiş gibi yaşaması, yoksulluğunun ortadan kalkması ya da haysiyetsiz hayat sürmesi halinde mahkeme kararıyla kaldırılır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.10.1998 tarih ve 1998/2–656–688 sayılı kararında da kabul edildiği gibi yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanları yoksul kabul etmek gerekir.

Hemen belirtmek gerekir ki; Hukuk Genel Kurulu'nun yerleşik kararlarında "asgari ücret seviyesinde gelire sahip olunması" yoksulluk nafakası bağlanmasını olanaksız kılan bir olgu olarak kabul edilmediği gibi asgari ücretin üzerinde gelire sahip olunması da yoksulluk nafakası bağlanmasını olanaksız kılan bir olgu olarak kabul edilmemiştir. (HGK.07.10.1998 gün, 1998/2–656 E, 1998/688 K. 26.12.2001 gün 2001/2–1158–1185 sayılı ve 01.05.2002 gün 2002/2–397–339 sayılı kararları).Bu durumda ancak nafakanın miktarını tayinde etken olarak dikkate alınmalıdır.

Somut olayda; Ankara 7.Aile Mahkemesi 13.05.2014 tarih, 2014/3304 E., 2014/678K. Sayılı ilamı ile davalı kadının 220TL olan nafakanın artırımı talebinin, reddine karar verildiği, hükmün temyiz incelemesinden geçerek 09.04.2015 tarihinde kesinleştiği, bu davanın 09.07.2014 tarihinde açıldığı, tarafların evliliklerinin 1992 ila 2001 yılları arasında sürdüğü, davacının, İl Sağlık Müdürlüğü' nde teknisyen olarak çalıştığı, 2.850 TL maaş aldığı, kendisine ait evde ikamet ettiği, evli ve 3 çocuğu olduğu, 1... model T... marka aracının bulunduğu, davalının ise özel bir şirkette 850 TL ücretle çalıştığı, 375 TL kira gideri olduğu, annesi, babası ve oğlu ile yaşadığı, 42 yaşında, bekar olduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda, davalının asgari ücret düzeyinde gelire sahip olmasının, onun yoksulluk durumunu ortadan kaldırmadığı, düşünülmeden, davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Mahkemece; davalı kadının işe başlamasının ancak yoksulluk nafakasında indirim sebebi olabileceği kabul edilerek ve ayrıca davacının sosyal ve ekonomik durumuna göre ödemekte zorlanmayacağı bir miktara indirilerek TMK'nun 4.maddesi gereğince hakkaniyete uygun karar verilmesi gerekirken, davanın kabulü ile yoksulluk nafakasının tamamen kaldırılması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11747, Karar No: 2017/5865, Tarih: 24.05.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/11747 E.  ,  2017/5865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirkette tır şoförü olarak çalışan davalı ...'in 28.11.2011 tarihinde sevk ve idaresinde bulunan ...plakalı çekici ile ... plakalı römorku ile Şanlıurfa istikametinden ... istikametine seyri esnasında aracın direksiyon hakimiyetini kaybederek gidişine göre yolun sağ tarafına devrilmesi sonucu tek taraflı maddi hasarlı trafik kazasının meydana geldiğini, kazanın oluşumunda sürücü ...'in 2918 sayılı trafik kanununa göre "şerit izleme ve değiştirme kuralına uymamak" kuralını ihlal ettiği, davalının sebebiyet verdiği tek taraflı maddi hasarlı trafik kazasında müvekkilinin aracını renault servisine götürerek tamir ettirdiğini, bu tamirat sonucu yaklaşık olarak 4.585,81.Tl. Masraf fatura edildiğini, bu nedenlerle müvekkilinin davaya konu olan trafik kazasında davalının kusurundan dolayı uğramış olduğu zarar sebebi ile ödetmiş olduğu maddi zararın rücuen tahsili ve araçta meydana gelen sovtaj bedel kaybının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; hasar bedelinin aracın kasko şirketinden tahsil edildiği, araçta değer kaybı oluşmadığı, davacının aracı değer kaybı olmadan sattığı, müvekkil tarafından açılan işçilik alacağı davası sebebi ile davacının kötü niyetle bu davayı açtığını beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; toplanan deliller ve tüm dosya kapsamı, denetime elverişli ve gerekçeli olduğu değerlendirilip hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre davacı şirkete ait araçta meydana gelen değer kaybının 4.433,94 TL olduğu, davalının kusuru nedeniyle işbu zarardan sorumlu olduğu tespit edildiğinden davacının davasının kısmen kabulüne karar verilmiş hüküm davalı ... vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

1-Dava, trafik kazasından kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Davaya konu kazanın; davalı ...'in, davacının çalışanı olduğu sırada meydana geldiği, davalının beyanlarından davacı ile arasında iş akdinden kaynaklı husumet bulunduğu anlaşılmaktadır. 5521 sayılı İş Kanunu'nun 1'nci maddesi uyarınca yasaya göre işçi sayılan kişilerle işveren arasındaki iş akdinden kaynaklanan uyuşmazlıklara bakmakla İş Mahkemesi görevlidir. Mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre, davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre, davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...'e geri verilmesine 24.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2728, Karar No: 2023/10061, Tarih: 14.12.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/2728 E.  ,  2023/10061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/293 E, 2023/384 K.

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma sonrası kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümleri gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle,gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Devrek Cumhuriyet Başsavcılığının 24.10.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Devrek Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26.01.2015 tarihli yetkisizlik kararı ile dosyanın Karabük 3. Asliye Ceza Mahkemesi'ne gönderildiği, Karabük 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.10.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan hapisten çevrili 3000 TL adli para cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

3. Yargıtay 8.Ceza Dairesinin 27.04.2021 tarih, 2019/14410 Esas, 2021/13195 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında verilen mahkumiyet kararında "...basit yargılama usulünün uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilme yapılmasında zorunluluk bulunduğu...'' gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Yargıtay bozma ilamına uyularak Karabük 3.Asliye Ceza Mahkemesince yapılan yargılamada; 16.11.2021 tarihli kararıyla sanık hakkında basit yargılama usulü uygulanarak 3 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hapis cezasının ertelenmesine, 1 yıl denetim süresi belirlenmesine karar verilmiştir.

5. Karabük 3.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 16.11.2021 tarihli kararına katılan ... vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine yargılamanın genel hükümlere göre yapıldığı ve Karabük 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 16.05.2023 tarihli kararıyla sanık hakkında çocuğun kaçırılması vve alıkonulması suçundan 5237 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının a bendi gereğince beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz talebi;

1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2. Suçun unsurlarının oluşmadığına ve re'sen gözetilecek diğer nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay; olay tarihinde sanık ile katılan ... arasında boşanma davası olduğu, müşterek çocukları olan katılan ...'nın geçici olarak velayetinin annesi olan katılan ...'ye verildiği,sanıkla da belli zamanlarda şahsi ilişki kurulduğu,sanığın da şahsi ilişkin kurulduğu süre sonunda olay günü katılan ...'den izinsiz olarak müşterek çocuğu yanında götürdüğü iddiasına ilişkindir.

2. Suçun unsurlarının oluşmadığına ve re'sen gözetilecek diğer nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay; olay tarihinde sanık ile katılan ... arasında boşanma davası olduğu, müşterek çocukları olan katılan ...'nın geçici olarak velayetinin annesi olan katılan ...'ye verildiği,sanıkla da belli zamanlarda şahsi ilişki kurulduğu,sanığın da şahsi ilişkin kurulduğu süre sonunda olay günü katılan ...'den izinsiz olarak müşterek çocuğu yanında götürdüğü iddiasına ilişkindir.

2. Devrek 1.Asliye Hukuk Mahkemesi(Aile Mahkemesi Sıfatıyla) 10.01.2014 tarih, 2013/231 Esas sayılı dosyasında görülen boşanma davası olduğu, müşterek çocukları olan katılan ...'nın geçici olarak velayetinin annesi olan katılan ...'e verildiği, sanık ile her ayın 1. ve 3. Cumartesi günleri sabah 09:00-17:00 arasında görüşmeleri suretiyle şahsi ilişki kurulmasına karar verilmiştir.

3. Katılan ...; sanığın katılan ...'yı 27.07.2014 günü teslim aldığını ancak 28.07.2014 günü saat 17:00'de getirmediğini, 13.09.2014 günü ısrar üzerine çocuğu getirerek teslim ettiğini ve sanık hakkında şikayetçi olduğunu beyan etmiştir.

4. Tanıklar ..., ..., ..., ..., ...'ın bilgi ve görgülerinde; sanığın çocuğu olan katılan ... ile yasal görüşme süresi dolduktan sonra katılan ...'in sanığın yanında kalmak istemesi üzerine katılan ...'ye teslim edilmediğini ve okulların açılmasına az bir zaman kala 2014 yılı Eylül ayında sanığın çocuğu katılan ...'ye teslim ettiğini beyan etmişlerdir.

5. Sanık savunmasında;kızı olan katılan ...'nın annesinin yanında kalmak istememesi ve psikolojisinin iyi olmaması üzerine yasal görüşme süresi sonunda katılan ...'i katılan ...'ye teslim etmediğini ve kızının bir bucuk ay yanında kaldığını ve atılı suçu işlemediğini beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Katılan vekilinin 1 ve 2 nolu temyiz sebepleri yönünden;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; olay tarihinde sanık ile katılan ... arasında Devrek 1.Asliye Hukuk Mahkemesi(Aile Mahkemesi Sıfatıyla) 10.01.2014 tarih, 2013/231 Esas sayılı dosyasında görülen boşanma davası olduğu, müşterek çocukları olan katılan ...'nın geçici olarak velayetinin annesi olan katılan ...'ye verildiği,sanıkla da belli zamanlarda şahsi ilişki kurulduğu, sanığın da şahsi ilişkin kurulduğu süre sonunda olay günü katılan ...'den izinsiz olarak müşterek çocuğu yanında götürdüğü iddia olunan somut olayda;

5237 sayılı Kanun'un 234 üncü maddesinin birinci fıkrasında; velayet hakkı elinden alınmış olan anne, baba ve üçüncü derece dahil kan hısmının, onaltı yaşını bitirmemiş bir çocuğu veli, vasi veya bakım ve gözetimi altında bulunan kimsenin yanından cebir veya tehdit kullanmaksızın kaçırması veya alıkoymasının suç olarak düzenlendiği ancak somut olayda; anne veya babadan birisine çocuğun kalıcı velayeti verilmediği ve çocuk üzerinde anne ve babanın ortak velayet sahibi oldukları,sanığın velayet hakkının bir Mahkeme kararıyla elinden alındığından söz edilemeyeceğinin sanık savunması,katılanların anlatımı, tanıklar ..., ..., ..., ..., ...'ın bilgi ve görgüsü ile Devrek 1.Asliye Hukuk Mahkemesi(Aile Mahkemesi Sıfatıyla) 10.01.2014 tarihli kararıyla sabit olması karşısında; mahkemece verilen beraat kararında hukuka aykırılık görülmemiş ve katılan ... vekilinin 1 ve 2 nolu temyiz sebepleri reddedilmiştir.

B. Diğer yönlerden;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan ... vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Konya 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.07.2016 tarihli kararında katılan ... vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan ... vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 14.12.2023 tarihinde karar verildi.