muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16947, Karar No: 2013/13451, Tarih: 17.09.2013

Somut olayda; sanığın 21.11.2005 tarihinde okul öğrencilerini izlediği sırada öğrenci ...'ın elindeki cep telefonunu farkederek, bir sonraki teneffüste önce öğrencinin yanına gidip, onun görmesini sağlayacak şekilde müdür odasına girip çıktıktan sonra öğrenciye elinde belgeleri gösterir şekilde, benimle gel müdüre söyledim izin verdi önce başka bir okula sonrada bankaya

gideceğiz deyip bir yandan yürüyerek mağdura sorgulama imkanı vermeden araca binmesini sağladığı yakın bir okul önünde durarak mağdurdan cep telefonunu istediği mağdurun cep telefonunu vermesi üzerine okula gidip 5/c sınıfından ... öğretmeni çağırmasını istediği mağdur okula girince oradan uzaklaştığı; yine sanığın 19.02.2006 tarihinde müşteki ...'in çırak olarak çalıştığı ... yerine gelip kendisini ... olarak tanıtarak, müştekiyi hedeflediği halde onu doğrudan etkileyecek ve sorgulama eğilimini ortadan kaldıracak şekilde kalfası ile görüşerek gelin başı yaptıracağını, bu ... için malzeme göndereceğini söyleyerek kalfanın müştekiyi göndermesini sağlayıp birlikte ... yerinden çıktıktan sonra sokakta bir apartmanın önünde durup zili çaldığı orada beklemeye devam ederek müştekiden cep telefonunu istediği vermesi üzerine müştekiye ... 'e ait kimlik fotokopisini vererek 5 bina ileride 6 nolu daireden para verecekler diyerek gönderdikten sonra olay yerinden uzaklaşmak şeklinde gerçekleşen eylemlerinin dolandırıcılık suçunu oluşturduğu yönündeki kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir

Müşteki ...'ın olayın üzerinden iki yıldan fazla zaman geçtikten sonra duruşmada kendisine gösterilen sanığı tam olarak hatırlayamadığını ancak poliste fotoğraftan teşhiş ettiğini belirtmesi karşısında yıllar sonra sanıkta meydana gelecek olası değişim hafızadaki bilgilerin zayıflaması ihtimali dikkate alındığında tanığın yeniden teşhisinin sağlıklı olmayacağı, okul müdürü olan tanığın hazırlıkta fotoğraf üzerinden sanığı teşhis etmiş olduğu fotoğrafın tanımaya elverişli olduğunun anlaşılması karşısında tebliğnamede bu yöndeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 17.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16403, Karar No: 2017/26609, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/16403 E.  ,  2017/26609 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7373, Karar No: 2021/5135, Tarih: 10.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/7373 E.  ,  2021/5135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

1-....Şti. yetkilisi olan sanığın, 2007 takvim yılına ait defter ve belgelerin 19.04.2012 tarihinde; 2008 ve 2009 takvim yıllarına ait defter ve belgelerin 15.05.2012 tarihinde tebliğ edilen istem yazıları ile istenmesine karşın süresi içinde ibraz etmeyerek defter, belge gizleme suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında, sanığın suçlamayı kabul etmediği, şirket müdürlüğünden 16.03.2010 tarihinde ayrıldığını, bu tarih itibariyle şirketle ilgisinin kalmadığını beyan ettiği ve temyiz dilekçesi ekine ... 15. Noterliği 16.03.2010 tarihli tescil talepnamesini ve karar metni başlıklı 16.03.2010 tarihli sanığın şirketi temsil yetkisinin kaldırılmasına, Mürsel Medeni'nin temsilci olarak atanmasına dair belge suretini eklemiş olduğu dosya kapsamından anlaşılmakla, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından sanık tarafından ibraz edilen belge suretlerinin asılları temin edilip, Ticaret Sicilinden suç tarihi itibariyle şirket yetkilisinin kim olduğu sorulup, gerektiğinde ...'nin CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesinden sonra tüm delilller değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yerine eksik araştırma ve inceleme ile hüküm verilmesi,

2-Kabule göre de;

a)Mükellefe ait 2007 takvim yılına ait defter ve belgelerin, 2008 ve 2009 takvim yıllarına ait defter ve belgelerle birlikte istenmesi mümkünken, birer ay arayla ve ayrı istem yazılarıyla istenmesinin, sanık yönünden ayrı suç oluşturmayacağı gözetilmeksizin sanık hakkında iki ayrı mahkumiyet hükmü kurulması,

b)5728 sayılı Kanunun 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesindeki 1 yıldan 3 yıla kadar olan hapis cezasının alt sınırının, 03.07.2009 tarih ve 27277 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5904 sayılı Kanunun 23. maddesiyle "18 ay" olarak değiştirildiği gözetilmeyerek, sanık hakkında temel cezanın "1 yıl hapis" olarak hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

c)Mahkum olduğu kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında; 5237 sayılı TCK'nİn 53/4. maddesi uyarınca anılan Yasanın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sonuç ceza yönünden kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 10.06.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13728, Karar No: 2024/15919, Tarih: 09.12.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/13728 E.  ,  2024/15919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

TEMYİZ EDENLER : Davalılar vekilleri

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 TL Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre bozma sonrası davalı ... vekili tarafından dosyaya sunulan 23.02.2024 havale tarihli beyan dilekçesinde, davacının 14.04.2019 tarihinde emekli olduğu belirtilmiş olup somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve davalılar vekillerince temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalılar vekillerinin temyiz dilekçesinin ayrı ayrı miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgililere iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

09.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17545, Karar No: 2018/13539, Tarih: 15.10.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/17545 E.  ,  2018/13539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine ilişkin olarak verilen karar davacı ... vekili ve davalı ... vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan babaları ... ’ın maliki olduğu 89 parsel sayılı taşınmazını tapuda satış göstermek suretiyle oğlu olan davalı ...’a devrettiğini, temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, murisin mal satmaya ihtiyacı olmadığı gibi davalının da alım gücü bulunmadığını ileri sürerek, davalı adına olan tapu kaydının iptali ile miras payı oranında adına tesciline, mümkün olmadığı takdirde tenkise ve davalının hukuka aykırı olarak taşınmazı kullanımdan mahrum bıraktığı süre için ecrimisile karar verilmesini istemiştir.

Davalı, taşınmazı bedeli karşılığında satın aldığını, miras bırakanın hastalığı sürecindeki bakım ve desteği ile taşınmaz için yapmış olduğu harcamaların miras bırakan tarafından dikkate alındığını, murisin mal kaçırma iradesi bulunmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temlikin muvazaalı olduğu gerekçesi ile tapu iptal tescil isteminin kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ... ’ın 17.06.2013 tarihinde ölümü ile geride mirasçı olarak dava dışı eşi ve davanın tarafları çocuklarının kaldığı, mirasbırakanın davaya konu 179 sayılı parseldeki 209/20.000 payının intifa hakkını üzerinde bırakarak çıplak mülkiyetini 09.12.2010 tarihinde davalı kızına satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; davacının eşi tanık olarak dinlenmiş, temlikin muvazaalı olduğunu bildirmiş, diğer davacı tanığı ise davalının alım gücü olmadığını, grafiker olan davacının evin yapıldığı dönemde tüm maaşını ailesine verdiğini ifade etmiş, davalı tanıkları ise, murise davalının baktığını, arabasını satıp taşınmazdaki inşaatta harcadığını, çevreye borçlandığını bildirmişlerdir. Mirasbırakanın davacıdan mal kaçırmasını gerektirir somut bir bilgi ortaya koyamamışlardır.

Öte yandan, HMK.'nun 266. maddesi uyarınca ''Mahkeme, çözümü hukuk dışında, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hâllerde, taraflardan birinin talebi üzerine yahut kendiliğinden, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir. Ancak genel bilgi veya tecrübeyle ya da hâkimlik mesleğinin gerektirdiği hukukî bilgiyle çözümlenmesi mümkün olan konularda bilirkişiye başvurulamaz. ''

Öte yandan, HMK.'nun 266. maddesi uyarınca ''Mahkeme, çözümü hukuk dışında, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hâllerde, taraflardan birinin talebi üzerine yahut kendiliğinden, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir. Ancak genel bilgi veya tecrübeyle ya da hâkimlik mesleğinin gerektirdiği hukukî bilgiyle çözümlenmesi mümkün olan konularda bilirkişiye başvurulamaz. ''

6754 sayılı Bilirkişilik Kanunu'nun 3. maddesinin 2. fıkrasında ise; '' Bilirkişi, raporunda çözümü uzmanlığı, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hususlar dışında açıklama yapamaz; hukuki nitelendirme ve değerlendirmelerde bulunamaz.'' hükmü yer almakta olup;anılan maddenin 3. fıkrasında da; ''Genel bilgi veya tecrübeyle ya da hâkimlik mesleğinin gerektirdiği hukuki bilgiyle çözümlenmesi mümkün olan konularda bilirkişiye başvurulamaz.'' hükmüne yer verilmiştir. Ne varki, eldeki davada, bilirkişi heyeti yetkilerini aşarak raporlarında hakimin kararını etkileyecek biçimde hukuki nitelendirme yapmışlardır.

Toplanan deliller yukarıdaki ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde; davacının muvazaa iddiasını kanıtlayamadığı sonucuna varılmaktadır. Bedeller arasındaki aşırı oransızlık tek başına muvazaanın kanıtı değildir. Bir başka husus da davada ecrimisil isteği olduğu halde bu konuda olumlu-olumsuz bir karar verilmemiştir.

Hal böyle olunca; öncelikle ecrimisil isteğiyle ilgili olumlu-olumsuz bir karar verilmesi ve tapu iptal tescil isteğinin de reddedilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davacı ve davalı tarafın yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 15.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6724, Karar No: 2007/8740, Tarih: 21.06.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/6724 E.  ,  2007/8740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna itiraz ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine açılan davada ... Köyü ... ve ... mevkiindeki taşınmazların kendi zilyetliğinde bulunduğunu, ancak yörede 2005 yılında yapılan orman kadastro çalışmasında orman sınırları içine alındığını belirterek, taşınmazın orman kadastrosu sınırları dışına çıkarılarak adına tescilini talep etmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne, ... Mevkiindeki 2276.90 m2'lik bölümüne ilişkin olarak orman kadastro çalışmasının iptaline, bu bölümün orman sınırları dışına çıkarılmasına tescil talebi yönünden ise mahkemece görevsizliğine, dosyanın görevli Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. Hüküm davalı Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava altı aylık askı ilan süresi içinde açılan orman kadastrosuna itiraz niteliğindedir.

Yörede 01/06/2005 tarihide ilan edilerek orman kadastro çalışması ve 2/B madde uygulaması bulunmaktadır.

Mahkemece uzman bilirkişi kurulu raporu esas alınarak hüküm kurulmuş ise de delillerin takdirinde hataya düşülmüştür.Şöyle ki ,uzman orman bilirkişi kurulu raporunda iki ayrı mevkiideki taşınmazın her ikisinin de 1963 tarihli memleket haritasında yeşil renkli ormanlık alanda kaldığı, ancak ... mevkiindeki taşınmazın üzerinde halen 0.1 den fazla kapalılık oluşturacak meşe ağaçlarının bulunduğu ,... mevkiindeki 2276.90 m2 yüzölçümündeki taşınmazın ise üzerinde meşe ağaçlarının bulunduğu ancak bunların kapalılık oluşturmayacakları ve halen hububat tarımı yapıldığı belirtilerek ... mevkiindeki taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu, ... mevkiindeki taşınmazın ise orman sayılmayan yerlerden olduğu açıklanarak taşınmazların memleket haritası üzerindeki konumları işaretlenmiştir. Ancak dosya kapsamından uzman bilirkişinin her iki dava konusu olan taşınmazın birbirine yakın olarak memleket haritasında yeşil alanda işaretlediği saptanmakla birlikte ayrıca bu işaretlendikleri yerde memleket haritasında 1-5 metre boyunda ağaçların bulunduğunun belirtildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda üzerinde meşe ağaçları bulunan ve memleket haritasında yeşile ... ormanlık alanda kalan ... mevkiindeki taşınmazın da orman sayılan yerlerden olduğu kabul edilerek mahkemece bu mevkideki taşınmaza ilişkin olarak açılan davanın da reddi yolunda hüküm kurulması gerekirken davanın kısmen kabulü yolunda kurulan hüküm usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenler ile davalı Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine 21/06/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1004, Karar No: 2022/1955, Tarih: 14.03.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/1004 E.  ,  2022/1955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama

HÜKÜMLER : 1)...4.Asliye Ceza Mahkemesinin 29/09/2020 tarih ve 2014/405 Esas, 2020/576 Karar sayılı kararı; Sanığın, katılan ...’a yönelik neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçundan, TCK’nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son ve 53 maddeleri gereğince "5 yıl" hapis cezası ile mahkumiyetine dair kararı,

2)... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 10/03/2021 tarih ve 2020/1656 Esas 2021/406 Karar sayılı kararı; “İstinaf başvurusun esastan reddine” dair kararı,

3)... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 31/03/2021 tarih ve 2020/1656 Esas 2021/406 Karar sayılı ek kararı; “Temyiz talebinin reddine” dair ek kararı,

TÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 10/03/2021 tarih ve 2020/1656 Esas, 2021/406 Karar sayılı kararı ile 31/03/2021 tarihli ek kararının sanık tarafından 5271 sayılı CMK'nin 296/2 ve 291. maddelerinde belirtilen süreler içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmolunan cezanın miktarı gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları, miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 31/03/2021 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararının hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 298/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak ek karara yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİ ile EK KARARIN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “... 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.03.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5146, Karar No: 2021/5803, Tarih: 27.05.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/5146 E.  ,  2021/5803 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihlerine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 27/05/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.