muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/8253, Karar No: 2019/6287, Tarih: 16.05.2019

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında; kaza mahallinde içme suyu hattı çalışması kapsamında kazı işlemleri için Aski tarafından 09.05.2013 tarihinde alt yapı tesisi açım ruhsatı talebinde bulunulduğu, ruhsat başvurusunun sonucu beklenmeksizin 15.05.2013 tarihinde işin bitirilip, 07.06.2013 tarihinde kazı alanının tamiratı için Yol Ve Asfalt Şube Müdürlüğüne yazılı bildirimde bulunulduğu, ruhsat tarihinin 29.05.2013- 29.06.2013 tarihleri arasında olmasına rağmen, işin Aski görevlilerince bu tarihten önce bitirildiği, kaza tarihinden yaklaşık 1 ay önce iş bitirildiği halde, 07.06.2013 tarihinde asfaltlama çalışması için bildirimde bulunulduğu, alt yapı tesisi açım ruhsatı içeriğinde dolgunun stabilize yapılacağının belirtildiği, ancak kaza resimlerinden asfaltlama yapılıp, asfalt yamanın çöktüğünün görüldüğü, kazıdan sonra Aski veya ilgili şirket tarafından hendeğin fen kurallarına ve ruhsata uygun şekilde doldurulup doldurulmadığının ve asfalt yamanın kimin tarafından yapıldığının tespit edilmediği, bununla birlikte sanık savunmalarında ve tanık anlatımlarında yer aldığı üzere kaza tarihi ve öncesi iki gün olay mahallinde kazı işlemlerinin yapıldığının beyan edildiği, ancak kazıyı yapan kuruluşun tespit edilmediği, bu haliyle olayda sorumluluğu olan kişiler ya da kuruluşun tespit edilmeden sanıklar hakkında hüküm kurulduğu anlaşılmakla; öncelikle söz konusu mahallin yeni yerleşim yeri olması ve diğer kuruluşların da ( Başkent Doğalgaz A.Ş. Genel Müdürlüğü, Türk Telekom A.Ş. Genel Müdürlüğü, TELEKOM İletişim Hizmetleri A.Ş., TÜRKSAT İletişim İl Müdürlüğü ve BEDAŞ Genel Müdürlüğü) çalışma yaptıkları anlaşıldığından, kaza tarihi ve öncesi iki gün içerisinde başka kuruluşlarca kazı ve alt yapı çalışmasının yapılıp yapılmadığı, kazı işlemi ve çalışmalar bittikten sonra asfalt çalışmasının kimin tarafından yapıldığının tespit edilmesi, Aski’nin kazadan yaklaşık 1 ay önce işini bitirdiği gözetilerek sorumluluğunun olup olmadığının belirlenmesi, ruhsat ve ekleri ile ruhsatta adı geçen yüklenici firma olan İncekaya İnşaat Sanayi VE Ticaret Limited Şirketinden kazanın olduğu aya ilişkin iş tutanakları, ödeme belgelerinin, malzeme teslim fişlerinin istenmesi, Aski tarafından yapılan kazının ilgili şirketçe İçmesuyu Özel İdari ve Teknik Şartnamede belirtilen değerler aralığında doldurup doldurulmadığı, doldurmuş ise hangi malzeme ve yöntemi kullandıklarının sorulması, ve bu yazışmalara ilişkin evrakların dosya içine alınması, bu konuda denetim yapılıp yapılmadığının belirlenmesi, yine ruhsatta adı geçen ilgili yüklenici sorumlusu..

...’in bu hususlarda beyanına başvurulması, Belediye Başkanlığı ile yüklenici firma arasında yapılan sözleşme ve eklerinin celp edilmesi, şirket yetkilisi ve elemanlarının sorumluluğunun kapsamının belirlenmesi, asfaltlama işlemi için bildirimde bulunulan Yol ve Asfalt Şube Müdürlüğünce nasıl bir işlem yapıldığı yapılmamış olması durumunda bildirimin gereğinin neden yerine getirilmediğinin sorulması, ve bu yazışmalara ilişkin evrakların dosya içine alınması hakkında dava açılan sanıkların görev ve sorumluluklarının net şekilde tespit edilmesi ile bahsedilen eksik hususlar giderildikten ve deliller toplandıktan sonra, gerçek sorumlular tespit edilip, o kişi ya da kişiler hakkında dava açılması sağlanıp davalar birleştirilip, konusunda uzman bilirkişi heyetinden kusura ilişkin rapor alınması sağlandıktan sonra sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayin edilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucunda yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

1- Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, sanıklar ... ve ... hakkında beraat hükmü kurulurken, uygulanan Kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,

2- Sanık ... hakkında hüküm kurulduğu sırada, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanınbelirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

3- CMK'nın "Hükmün gerekçesinde gösterilmesi gereken hususlar" başlıklı 230. maddesinin 1-d bendinde "Cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adlî para cezasına veya tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına veya bu hususlara ilişkin istemlerin kabul veya reddine ait dayanakların" gerekçede gösterilmesi gerektiği düzenlemesine yer verilmiş olmasına rağmen, lehe hüküm talebi bulunan sanık ... hakkında, TCK'nın 50. maddesindeki seçenek yaptırımların sanık hakkında uygulanıp uygulanmaması hususunun kararda tartışılmaması

4- Sanık ... hakkında tayin edilen hapis cezasının ertelenmesine karar verilirken, 5237 sayılı TCK’nın 51/7. maddesi uyarınca denetim süresi içinde sanığın kasıtlı bir suç işlemesi ve kendisine yüklenen yükümlülüklere hakimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine ve TCK'nın 51/8. maddesi uyarınca denetim süresini iyi halli olarak geçirdiği takdirde, cezanın infaz edilmiş sayılacağının kararda belirtilmemesi,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin ve sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 16/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12020, Karar No: 2023/11019, Tarih: 09.11.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/12020 E.  ,  2023/11019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 8. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/215 E., 2023/243 K.

HÜKÜM/KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen hizmet ve prime esas kazançlarının tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyizi neticesinde ilk kararın (kapatılan) Yargıtay 21.Hukuk Dairesince bozulması üzerine bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı ve davalı Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalıya ait işyerinde 29.12.2012-01.08.2013 tarihleri arasında günlük 45-TL net ücretle çalıştığının tespitini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı davaya cevap vermemiştir.

2.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; haksız ve mesnetsiz davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 16.05.2017 tarihli ve 2014/201 Esas, 2017/222 Karar sayılı kararı ile dosya kapsamına göre bordro tanıklarının anlatımlarından davacının anılan işyerinde talep edilen dönemde 212 günlük çalışmasının bulunduğu dava tarihi itibariyle tanıkla ispat sınırı aşılmadığından davacının ücretinin de tespit edildiği gerekçesiyle davanın kabulüne,davacının 29.12.2012-01.08.2013 tarihleri arasında 212 gün süre ile günlük 40 TL net ücretle davalı işveren şirket bünyesinde hizmet aktiyle çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 19.09.2018 tarihli ve 2018/2000 Esas, 2018/1693 Karar sayılı kararıyla; davalı Kurumun istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. İlk Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 19.09.2018 tarihli ve 2018/2000 Esas, 2018/1693 Karar sayılı kararıyla; davalı Kurumun istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. İlk Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin (kapatılan) 21.11.2019 tarih ve 2019/347 Esas, 2019/7092 Karar sayılı kararında; "...Somut olayda, hizmet tespiti yönünden verilen karar isabetli ise de prime esas kazanç yönündün verilen karar hatalıdır. Dosya kapsamında davacının asgari ücretin üzerinde ücret aldığına dair herhangi bir yazılı belge bulunmamaktadır. Öte yandan, davacı bulaşıkçı olarak çalıştığından yapılan işin niteliğine göre de davacının asgari ücret alması hayatın olağan akışına uygundur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın davacının 29.12.2012-01.08.2013 tarihleri arasında geçen çalışmalarının asgari ücretin üzerinde bir ücretle yapıldığı ispatlanamadığından, bu yöndeki talebin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde günlük net 40 -TL ücretle çalıştığının tespitine dair hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir...." gerekçesiyle söz konusu karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen İkinci Karar

İlk Derece Mahkemesinin 16.09.2021 tarihli ve 2020/69 Esas, 2021/258 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne, davacının 29.12.2012 - 01.08.2013 tarihleri arasında 212 gün süre ile asgari ücretle çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkini istemin reddine dair karar verilmiştir.

C. 2nci Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı Kurum vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairenin 31.03.2022 tarih ve 2022/1182 Esas, 2022/4817 Karar sayılı kararında; Mahkemece gerekçeli kararda "Davacının 29.12.2012 - 01.08.2013 tarihleri arasında 212 gün süre ile asgari ücretle çalıştığının tespitine," belirtilmekle birlikte hüküm kısmında davanın hangi davalı/davalılar yönünden kabul ve reddedildiğinin belirtilmediği, infaza elverişli şekilde anlaşılır ve açık bir kararın tesis edilmediği anlaşılmaktadır. Ortada hukuki varlık kazanmış bir karar mevcut değildir. Kamu düzeni amacıyla konulmuş, emredici hükümlerden olan yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere aykırı olarak davanın yürütülüp sonuçlandırılması, usul ve yasaya aykırı olduğu belirtilerek İlk Derece Mahkemesince verilen karar bozulmuştur.

D. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Üçüncü Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının hizmet tespiti isteminin kabulüne, davacının, davalı ... Gıda Tur. Kuyum Org. Tic. Ltd. Şti. iş yerinde 29.12.2012-01.08.2013 tarihleri arasında 212 gün süre ile asgari ücret ile çalıştığının tespitine, davacının prime esas kazancın tespiti isteminin reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

D. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Üçüncü Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının hizmet tespiti isteminin kabulüne, davacının, davalı ... Gıda Tur. Kuyum Org. Tic. Ltd. Şti. iş yerinde 29.12.2012-01.08.2013 tarihleri arasında 212 gün süre ile asgari ücret ile çalıştığının tespitine, davacının prime esas kazancın tespiti isteminin reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı Kurum vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili; davanın daha önce kabulüne karar verildiğini ,usuli kazanılmış hak oluştuğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalı Kurum vekili; talebin hak düşürücü süreye uğradığını ,eksik inceleme ve araştırmaya dayalı hatalı karar verildiğini beyanla İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet ve prime esas kazançlarının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 86/9 uncu maddesi 5510 sayılı Kanun'un 80 inci madde hükümleridir.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı ve davalı Kurum vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıdaki yazılı temyiz harcının ilgiliden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

09.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9699, Karar No: 2012/20807, Tarih: 18.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/9699 E.  ,  2012/20807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza ev yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından tecavüze konu taşınmazın pafta örneği getirtilerek gerektiğinde keşif yapılıp taşınmazın niteliği belirlenmek suretiyle sanığın ev yapmak suretiyle tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZUL- MASINA), 18.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8311, Karar No: 2015/6471, Tarih: 25.06.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/8311 E.  ,  2015/6471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada .... Sulh Hukuk ve .... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

.... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının ikamet adresinin “.....” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

.... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının adresinin bakımevi adresi olması, yerleşim yeri olarak belirtilen adreste kısıtlı adayının sürekli kalma niyetiyle oturduğunun söylenemeyeceği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” Aynı Kanunun 22. maddesine göre de, “Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.”

Bakımevinde bulunma yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağından ve .... İlçe Emniyet Müdürlüğünce kısıtlı adayının bakımevine yerleştirilmeden önce “....” adresinde ikamet ettiği tespit edildiğinden uyuşmazlığın .... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince .... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 25/06/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14817, Karar No: 2017/7978, Tarih: 20.11.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/14817 E.  ,  2017/7978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanıklar hakkında "2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak" iddiası ile açılan kamu davasında; belirtilen takvim yılında kullanılan son fatura tarihinin 25.07.2005 olması ve sahte faturaların KDV indiriminde kullanılmış olmaları nedeniyle, suç tarihinin 21.08.2005 olacağı cihetle, gerekçeli karar başlığında "2005" olarak yanlış yazılan suç tarihinin, mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanıklara yüklenen "2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla tabi olduğu, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesinde öngörülen asli dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten iddianame tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 20.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2045, Karar No: 2010/5165, Tarih: 25.03.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/2045 E.  ,  2010/5165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 4.500 lira ecrimisilin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada, kök muristen intikal eden taşınmazın davalı paydaş tarafından tümüyle kullanıldığı, davacı ve diğer paydaşların intifadan men edildiği, davacının diğer paydaşların paylarını da tapuda devraldığı ve ayrıca bu paylara ilişkin ecrimisil haklarının davacıya temlik edildiği belirtilerek 1/4 pay için 5 yıllık ecrimisil istenilmiş; mahkemece, ihtarla intifadan men olgusunun gerçekleştiği, davacının ancak veraset ilamındaki payı oranında ecrimisil isteyebileceği, dava yoluyla ... sürülebilecek bir hakkın (ecrimisilin) temlikle pay devri suretiyle kendiliğinden devralana geçemeyeceği gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak ecrimisil, kötüniyetli zilyedin hak sahibine ödemekle yükümlü bulunduğu bir tür haksız fiil tazminatı (TMK.md.995) olduğu kabul edildiğine ve Borçlar Kanununun 162-172. maddeleri arasında düzenlenen alacağın temliki ister sözleşmeye, ister kanun hükmüne isterse yargı kararına dayansın sadece yazılı olma şekil şartına uyulmakla geçerli alacağına göre (Bkz. H.G.K. nun 1.3.2006 gün; 21-5 E. 33 sayılı kararı) davacının diğer paydaşların payını tapuda devralmasının yanısırı ayrıca ve açıkça yazılı (12.03.2009 tarihli) belge ile ecrimisil hakkını da temellük ettiği, bu temlikin borçlu (davalıyı) bağlayıcı olduğu gözetilmeden 1/4 pay karşılığı ecrimisile hükmedilmesi gerekirken delillerin yanılgılı değerlendirilmesi sonucu veraset ilamındaki daha az paya göre hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,25.03. 2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11003, Karar No: 2014/25263, Tarih: 06.11.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/11003 E.  ,  2014/25263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/02/2014

NUMARASI : 2011/467-2014/7

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Yapılan inceleme ve alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

1) Dava konusu taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle belirlenmesinden sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal incelemesi yapılmadan soyut ifadelerle değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu nedenle taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazların ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Kabule göre de; hükmedilecek bedelin tamamına dava tarihinden itibaren faiz işletilmesi gerektiğinin düşünülmemesi

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacıdan aşağıda yazılı kalan başvuru harcının alınmasına,, 06.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.