muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9548, Karar No: 2023/1164, Tarih: 23.01.2023

**9. Hukuk Dairesi         2022/9548 E.  ,  2023/1164 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (...) Mahkemesi

SAYISI : 2021/370 E., 2022/120 K.

DAVA TARİHİ : 07.03.2019

KARAR : Davanın kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 15.09.2000 yılında Ulukışla Belediye Başkanlığında çalışmaya başladığını, Ulukışla Belediyesi kapandıktan sonra tüm hak ve borçların Niğde İl Özel İdaresine geçtiğini, Bor Asliye Hukuk (...) Mahkemesine açılan işçilik alacakları talepli davanın kabulüne dair verilen kararı davalının temyiz ettiğini, temyiz incelemesi sonunda Mahkeme kararının bozulduğunu, bozmaya uyularak davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağı gerekçesiyle hukuki yarar yokluğundan usulden reddedildiğini ve kararın 26.12.2018 tarihinde kesinleştiğini, 6098 sayılı ... Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 158 inci maddesi ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 18.09.2013 tarihli ve 2013/15-169 Esas, 2013/1365 Karar sayılı kararı gereği davanın 60 günlük süre içinde açıldığını belirterek fark ücret, fark ilave tediye, giyim yardımı ve hastalık yardımı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davada 5 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğunu, 6098 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinde ancak belirli hâller için alacaklı yararına bir ek süre öngörüldüğünü, hukuki yarar yokluğunun tamamlanamayacak ve düzeltilemeyecek nitelikte bir dava şartı olduğunu, daha önce açılan davanın zamanaşımını kesen bir nitelik arz etmeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 27.11.2019 tarihli ve 2019/68 Esas, 2019/553 Karar sayılı kararıyla; 6098 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin somut olay bakımından uygulanamayacağı gerekçesiyle davanın zamanaşımı nedeni ile reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 27.11.2019 tarihli ve 2019/68 Esas, 2019/553 Karar sayılı kararıyla; 6098 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin somut olay bakımından uygulanamayacağı gerekçesiyle davanın zamanaşımı nedeni ile reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 25.11.2020 tarihli ve 2020/1233 Esas, 2020/1224 Karar sayılı kararıyla; İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden kanuna aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 28...2021 tarihli ve 2021/6019 Esas, 2021/10945 Karar sayılı bozma ilâmı ile; davacının aynı taleplerle daha önce açtığı davanın kabulüne dair verilen kararın, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 02.07.2018 tarihli ilâmı ile davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağından usulden reddi gerektiği gerekçesi ile bozulduğu, Mahkemece bozmaya uyularak devam edilen yargılama sonucunda davanın reddine karar verildiği, davacı vekilince kararının kesinleşmesinden itibaren altmış günlük süre içinde eldeki davanın açıldığı ve 6098 sayılı Kanun'un 158 inci maddesi gereğince alacakların zamanaşımına uğramadığı belirtilerek talepte bulunulduğu, İlk Derece Mahkemesi tarafından 6098 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin somut dosya bakımından uygulanamayacağı gerekçesi ile davaya karşı zamanaşımı def'i dikkate alınarak sonuca gidilmişse de davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağı gerekçesi ile usulden reddi kararından sonra altmış günlük ek sürede dava açıldığı için zamanaşımı def'i değerlendirilirken ilk dava tarihinin esas alınması gerektiği, ilk dava tarihi itibarıyla davacı tarafça 1.000,00 TL ücret farkı alacağı, 100,00 TL ilave tediye farkı alacağı, 600,00 TL giyim yardımı alacağı, 100,00 TL hastalık yardımı alacağı talep edildiği, ilk dava tarihi itibarıyla bu miktarlar yönünden zamanaşımının kesildiği, alacağın kalan kısmının 21.05.2014 harç tarihli talep artırım dilekçesi ile talep edildiği, dava dilekçesi ile talep edilen tutarların üzerindeki alacaklar yönünden de zamanaşımı süresinde 21.05.2014 tarihinin esas alınması gerektiği gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağı gerekçesi ile usulden reddi kararından sonra altmış günlük ek sürede dava açıldığı için zamanaşımı def'i değerlendirilirken ilk dava tarihinin esas alınması gerektiği gerekçesi ile 24.11.2021 tarihli bilirkişi raporu hükme esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan bilirkişi raporunda ıslaha karşı ileri sürülen zamanaşımı def'i değerlendirilmeden bozma öncesi alınan raporun tekrarına yer verilmesinin hatalı olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; davacı tarafından talep edilen alacak kalemlerinin zamanaşımına uğrayıp uğramadığı konusundadır.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi.

2. 6098 sayılı Kanun'un 158 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkeme kararında ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı ve bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davalı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Dairemiz bozma ilâmında, davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağı gerekçesi ile usulden reddi kararından sonra altmış günlük ek sürede dava açıldığı için zamanaşımı def'i değerlendirilirken ilk dava tarihini esas alınması gerektiği, davacı tarafça dava dilekçesinde 1.000,00 TL ücret farkı alacağı, 100,00 TL ilave tediye farkı alacağı, 600,00 TL giyim yardımı alacağı, 100,00 TL hastalık yardımı alacağı talep edildiği, ilk dava tarihi itibarıyla bu miktarlar yönünden zamanaşımının kesildiği, alacağın kalan kısmının 21.05.2014 harç tarihli talep artırım dilekçesi ile talep edildiği, dava dilekçesi ile talep edilen tutarların üzerindeki alacaklar yönünden de zamanaşımı süresinde 21.05.2014 tarihinin esas alınması gerektiği belirtilmiştir. İlk Derece Mahkemesince bozma ilâmının gereği olarak dava dilekçesi ile talep edilen tutarların üzerindeki alacaklar yönünden 21.05.2014 tarihi itibarıyla davalının ileri sürmüş olduğu zamanaşımı def'i değerlendirilerek karar verilmesi gerekirken bu hususun gözardı edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgililere iadesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgililere iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

23.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20634, Karar No: 2014/69, Tarih: 13.01.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/20634 E.  ,  2014/69 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskişehir 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/04/2013

NUMARASI : 2012/565-2013/147

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, dava dışı F. Sigorta A.Ş. tarafından müvekkili ve davalı trafik sigortası aleyhine meydana gelen trafik kazası sonucu oluşan hasar ile ilgili olarak yapılan icra takibi üzerine müvekkili şirketin dava dışı F. Sig. A.Ş. vekiline harici ödeme yaparak icra takibini infazen kapattığını bildirip, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere müvekkili şirketin ödemiş olduğu 3.520,00 TL’nin davalı sigorta şirketinden dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili yetki itirazında bulunup, kaza tarihinde sigortalı aracın devri nedeniyle poliçenin fesh edildiğini bildirerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre taraflar arasında sözleşmeden kaynaklı bir ihtilaf olmadığı belirtilip haksız fiilin meydana geldiği yere göre dava dilekçesinin yetki yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davacıya ait aracın dava dışı araçla çarpışması sonucu meydana gelen kazada dava dışı araçta oluşan ve davacı tarafından icra takibi nedeniyle ödenmek zorunda kalınan hasar tazminatının kendi aracının trafik sigortacısı olan davalı sigorta şirketinden tahsili istemine ilişkindir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 110. maddesi ile ZMMS Genel Şartlarının C.7. maddesinde, motorlu araç kazalarından dolayı hukuki sorumluluğa ilişkin davaların sigortacının merkez veya şubesinin veya sigorta sözleşmesini yapan acentenin bulunduğu yer mahkemelerinden birinde açılabileceği gibi, kazanın vuku bulduğu yer mahkemesinde de açılabileceği düzenlenmiştir. Somut olayda, davacı vekilinin davayı, davacı ile davalı sigorta şirketi arasındaki zorunlu mali mesuliyet sigortası sözleşmesini düzenleyen acentenin bulunduğu Eskişehir’de açtığı gözetilerek yetki itirazının reddi ile işin esasına girilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Kabule göre de; 6100 sayılı HMK’nin 19/2. maddesinde yetkinin kesin olmadığı hallerde yetki itirazında bulunan tarafın cevap dilekçesinde yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildireceği hükmüne yer verilmiştir.

Bu durumda davalı sigorta şirketi vekilinin yetki itirazında bulunduğu cevap dilekçesinde yetkili yer olarak yerleşim yerinin bulunduğu Bursa gösterildiği halde mahkemece istem dışına çıkılarak haksız fiilin meydana geldiği yer olan Sakarya’ya yetkisizlik kararı verilmesi de doğru değildir.

Bu durumda davalı sigorta şirketi vekilinin yetki itirazında bulunduğu cevap dilekçesinde yetkili yer olarak yerleşim yerinin bulunduğu Bursa gösterildiği halde mahkemece istem dışına çıkılarak haksız fiilin meydana geldiği yer olan Sakarya’ya yetkisizlik kararı verilmesi de doğru değildir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 13.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4772, Karar No: 2014/14184, Tarih: 18.12.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/4772 E.  ,  2014/14184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Nazilli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/01/2014

NUMARASI : 2012/281-2014/32

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat ve alacak davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava kira sözleşmesinden kaynaklanan alacak ve tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında 21/03/2008 başlangıç tarihli 4 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşme ile Demirhan köyü Çaybaşı mevkii 102 ada sayılı taşınmaz içerisindeki 5 adet doğal kaynak suyu pınarı yıllık 7000 TL bedelle kiralanmış olup sözleşmede, kira bedelinin yıllık peşin olarak ödeneceği, kira artışının yıllık %10 oranında olacağı kararlaştırılmıştır.

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkiline ait taşınmaz üzerindeki 5 adet doğal kaynak suyunun davalıya kiralandığını davalının tek taraflı, hukuka ve sözleşmeye aykırı bir şekilde sözleşmeyi feshettiğini, davalının 2009 yılından 700 TL 2010 yılından ise 7770 TL olmak üzere toplam 8470 TL borçlu olduğunu belirterek sözleşmeye uymayan davalıdan 8470 TL nin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davalı vekili ise taraflar arasındaki sözleşmenin 167 sayılı Yeraltı Suları Hakkındaki Kanunun 4/3 maddesine aykırı olduğunu doğal içme sularının özel idare dışındaki kişiler tarafından kiralanamayacağını, davacının taşınmazından çıkan suyun hijyen koşullarına uygun olmadığını belirerek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur. Mahkemece mahallinde keşif yapılarak jeoloji mühendisi ve kadastro teknisyeni bilirkişilerden rapor alınmıştır. Bilirkişi raporunda davaya konu su kaynaklarının yeraltı suyu olmadığını 167 Sayılı Yeraltı Suları Hakkında Kanun kapsamında bulunmadığını, kaynakları kirletici bir unsurun tespit edilemediğini belirtilerek, davalının sözleşmeyi feshetme iradesinin davacıya tebliğ tarihi 09/07/2010 tarihine kadar olan kira alacağı 2388,11 TL olarak hesaplanmıştır. Mahkemece davanın kısmen kabulüne, 2388,11 TL alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda kira parası hesaplanırken, su kaynaklarından gelen yıllık su miktarı m3 olarak tespit edilerek 1 m3 suya karşılık gelen kira miktarı bulunmuş, daha sonra 2010 yılı Mart Nisan Mayıs ve Haziran aylarında her ay için ayrı olarak kaynak suyu miktarları ile 1 m3 suya karşılık gelen kira miktarı çarpılarak kira alacağı 2388,11 TL olarak tespit edilmiş ise de, taraflar arasındaki kira sözleşmesinde kira bedeli yıllık bedel olarak belirlenmiştir. Sözleşmede kira bedelinin suyun mevsimsel olarak debisine veya m3 miktarına göre belirlenmesine ilişkin herhangi bir düzenleme bulunmadığı halde yukarıda açıklanan şekilde hesaplanan kira alacağına hükmedilmesi doğru değildir.

Öte yandan davalı kiracı tarafından gönderilen 18/01/2010 tarihli yazı ile kiralanan suyla ilgili yapılan analizlerde olumsuzluklar görülmesi nedeni ile sözleşmenin feshedildiği belirtilmiş olup her ne kadar dosyada fesih yazısının tebliğine dair bir belge bulunmasa da bu fesih yazısının davacıya 09/07/2010 tarihinde tebliğ edildiğine dair taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Mahkemece verilen hükümde suyun kalitesiz olduğunun ispatlanamadığı, sözleşmede suyun kalitesine ilişkin bir yükümlülüğün bulunmadığı, davalı kiracının feshinin haksız olduğu kabul edilmiştir. Bu durumda kiracı sözleşmeyi haklı nedenle feshettiğini kanıtlayamadığına göre 09/07/2010 tarihine kadar olan kira alacağı ile bu tarihten itibaren kiralananın Türk Borçlar Kanununun 325.maddesine göre, aynı şartlarda yeniden kiraya verilebileceği makul süre belirlenerek kiralananın yeniden kiraya verilmiş ise bu tarih de gözetilmek suretiyle belirlenecek süre kadar kira tazminatına da hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 18.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10715, Karar No: 2015/16776, Tarih: 27.11.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/10715 E.  ,  2015/16776 K.**

* HIRSIZLIK SUÇU

* GÖREVLİ MAHKEME

* ÇOCUK MAHKEMELERİNİN GÖREVİ

* ÇOCUK KORUMA KANUNU (5395) Madde 3

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 3

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 5

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan suça sürüklenen çocuk M.. S.. hakkındaki yapılan yargılamada, 25/02/2015 tarihi itibariyle Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin faaliyete geçmiş olması sebebiyle, mahkemenin görevsizliğine, dosyanın çocuk mahkemesine gönderilmesine dair Küçükçekmece 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/02/2015 tarihli ve 2014/108 esas, 2015/64 sayılı kararını müteakip, bu kez Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesince verilen 12/03/2015 tarihli ve 2015/20 esas, 2015/1 sayılı görevsizlik kararı sebebiyle ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 8. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına dair 17/03/2015 tarihli ve 2015/212 Değişik İş sayılı Kararın;

Dosya kapsamına göre, 5395 sayılı Kanunun geçici 1/3. maddesinde “Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.” şeklindeki düzenlemesi ile 5395 sayılı Kanunun 3. ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 3 ve 5. maddeleri uyarınca, suçun işlendiği tarihte 18 yaşından küçük olan sanık hakkında açılan davaya bakma görevinin Çocuk Mahkemesine ait olduğu gözetilmeden, Küçükçekmece 8. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 13/07/2015 gün ve 94660652-105-34-6304-2015-14972/48058 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen 17/03/2015 tarihli ve 2015/212 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18969, Karar No: 2015/27049, Tarih: 17.06.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/18969 E.  ,  2015/27049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.