muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5048, Karar No: 2015/18706, Tarih: 19.10.2015

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı kadının, 24.01.2004 tarihinde dört yaşındaki çocuğunu işim var diyerek, davacının annesine bırakarak müşterek konuttan ayrıldığı ve başka bir şahısla birlikte yaşamaya başladığı, bir süre sonra bu şahıstan da ayrılarak ailesinin yanına döndüğü, daha sonra da çocuğunu almak veya onunla görüşmek için bir girişiminin bulunmadığı anlaşılmaktadır. Müşterek çocuk yargılama sırasında da

davacı babanın yanında kalmaya devam etmiştir. Bu konuda mahkemece alınan psikolog raporunda da davacı babanın müşterek çocukla iyi bir iletişiminin bulunduğu, ancak çocuğun yaşı itibariyle anne bakım ve korunmasına ihtiyaç duyduğu gerekçesiyle velayetinin anneye verilmesinin uygun olacağı bildirilmiş, mahkemece de bu rapor esas alınarak çocuğun velayeti davalı anneye verilmiştir. Alınan raporda ve mahkemece karar tarihi itibariyle dahi çocuğun anne bakım ve şefkatine muhtaç yaşta olduğu kabul edildiği halde, davalı annenin haklı bir mazereti bulunmadan dört yaşındaki çocuğunu davacının annesine bırakıp ortak konutu terk etmesi ve uzun bir süre çocuğunu arayıp sormamasına ilişkin bir değerlendirme yapılmamıştır. Başka bir şahısla birlikte yaşamak amacıyla müşterek konutu terk ederken, hiçbir haklı mazereti bulunmadan dört yaşındaki müşterek çocuğunu davacı eşinin annesine bırakıp giden kadının bu davranışı velayet görevinin ağır bir ihmalidir. Çocuğun, annesi tarafından terk edilmesinden bu yana davacı babanın yanında bulunması ve bu süreç içerisinde babanın velayet görevini gereği gibi yerine getirdiği de gözetilerek, velayetin davacı babaya verilmesi gerekirken davalı annesine verilmesi doğru olmamıştır. Hükmün bu sebeple bozulması gerektiğini düşündüğümüz için sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2019/9974, Karar No: 2019/10645, Tarih: 16.09.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/9974 E.  ,  2019/10645 K.**

**"İçtihat Metni"**

TALEP EDEN :Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

DAİRE KARARI : Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 13/05/2019 tarih,

MAHKEME KARARI : Adana 26. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 28/04/2015 tarih,

2015/16 Esas ve 2015/313 Karar

HÜKÜM : Mahkumiyet

SUÇ : Hırsızlık

Sanık ... hakkında müşteki ...’a yönelik hırsızlık suçundan yapılan yargılama sonucunda; sanık hakkında, 5237 sayılı TCK’nun 142/2-h, 143, 168/1-4, 62, 53, 58. maddeleri gereğince 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Adana 26. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 28/04/2015 tarih, 2015/16 Esas ve 2015/313 Karar sayılı kararının sanık ... tarafından temyizi üzerine;

Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 13/05/2019 tarih, 2019/6237 Esas ve 2019/7179 Karar sayılı kararıyla;

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın 18/05/2015 tarihinde tebliğ edilen hükmü 20/05/2015 tarihinde temyiz etmesinden sonra 03/07/2017 tarihinde gönderdiği dilekçe ile dosyanın onaylanmasını istediğini talep ettiğinin anlaşılması karşısında; sanığın verdiği dilekçe ile temyizden vazgeçme iradesini ortaya koyduğundan, sanığın 03/07/2017 tarihli temyiz talebinden feragat nedeniyle dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na İADESİNE, karar verilmiştir.

İTİRAZ NEDENLERİ:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 19.06.2019 tarih ve 2-2015/208781 sayılı yazısı ile;

ANLATIM VE TALEP:

“Sanık ... hakkında Adana Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 29/12/2014 tarihli iddianamesiyle hırsızlık suçlamasıyla açılan kamu davası sonucunda Adana 26. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 28/04/2015 tarih, 2015/16 Esas ve 2015/313 Karar sayılı hükmüyle sanığın 5237 Sayılı TCK’nun 142/2-h, 143, 168/1-4, 62, 53, 58 maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilip bu mahkumiyet hükmü sanık tarafından yasal süresi içerisinde temyiz edilmekle Başsavcılığımıza intikal etmiş ve 11/03/2019 tarihli bozma talepli tebliğname ile dosya Yüksek 17. Ceza Dairesine gönderilmiştir.

./..

Dosyanın tevdi edildiği Yüksek 17. Ceza Dairesi, 13/05/2019 gün, 2019/6237 Esas ve 2019/7179 Karar sayılı ilamıyla;

" ...Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın 18/05/2015 tarihinde tebliğ edilen hükmü 20/05/2015 tarihinde temyiz etmesinden sonra 03/07/2017 tarihinde gönderdiği dilekçe ile dosyanın onaylanmasını istediğini talep ettiğinin anlaşılması karşısında; sanığın verdiği dilekçe ile temyizden vazgeçme iradesini ortaya koyduğundan, sanığın 03/07/2017 tarihli temyiz talebinden feragat nedeniyle dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na İADESİNE, ... " oybirliğiyle karar vermiştir.

Sanığın 18/05/2015 tarihinde tebliğ edilen hükmü 20/05/2015 tarihinde temyiz etmesinden sonra 03/07/2017 tarihinde gönderdiği dilekçe ile dosyanın onaylanmasını istediğini talep ettiğinin anlaşılması karşısında; sanığın verdiği dilekçe ile temyizden vazgeçme iradesini ortaya koyduğundan, sanığın 03/07/2017 tarihli temyiz talebinden feragat nedeniyle dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na İADESİNE, ... " oybirliğiyle karar vermiştir.

Başsavcılığımıza intikal eden ilamların kontrolü sırasında tespit edilen hukuka aykırılık sebebiyle açıklanacak gerekçelerle iade kararına karşı CMUK’nun 308. maddesi uyarınca itiraz zorunluluğu doğmuştur.” olarak belirtilmiştir.

İTİRAZ NEDENLERİ:

“İtiraza konu olayda Başsavcılığımız ile Yüksek 17. Ceza Dairesi arasında suçun sübutuna, cezanın bireyselleştirilmesine dair bir uyuşmazlık olmayıp itiraz konusu, sanığın usule uygun ve yasal süresinde verdiği temyiz dilekçesinden sonra "Cezamın onaylanıp tarafıma bildirilmesini istiyorum " şeklindeki dilekçesinin temyizden feragat sayılıp sayılamayacağı ve dolayısıyla temyizin incelenip incelenemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Yargılamaya ve itiraza konu somut olay incelendiğinde; müştekinin Ulu Cami mahallesinde bulunan iş yerinde, mal sevkiyatı yapıldığı sırada kargoya verilmek üzere kolilenmiş olan kutu içerisindeki 240 adet gömleği alarak kaçtığı, müştekinin sanığı gördüğü ancak önce olayın farkına varamayıp farkettiğinde ise yakalayamadığı, bilahare şikayet ve teşhis üzerine sanığın yakalanarak hakkında kamu davası açıldığı ve yapılan yargılamada mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmaktadır. Mahkumiyet kararının tebliği üzerine sanık süresinde verdiği 20/05/2019 tarihli dilekçesi ile hükmü temyiz etmiş, 03/07/2017 tarihli dilekçesi ile de "Sayın Başkanım, tarafıma vermiş olduğunuz 2 sene 1 ay cezamın onaylanıp tarafıma bildirilmesini istiyorum. Siz değerli büyüklerimin bu konu hakkında gereğinin yapılmasını saygılarımla arz ederim." şeklinde cezasının onaylanmasını talep etmiştir. Başsavcılığımız tebliğnamesinde, bu dilekçe temyizden vazgeçme olarak değerlendirilmeyerek dosya usul ve esastan incelenerek bozma talep edilmiş ise de, Yüksek Daire, itiraza konu ilamında bu dilekçe içeriğinin temyizden vazgeçme iradesini açıkça ortaya koyduğundan temyizden feragat sayarak başkaca da temyiz bulunmadığından dosyanın incelenmeksizin iadesine karar vermiştir.

Sanığın, temyiz dilekçesindeki ibareler ve istem yukarıda açıkça zikredildiği gibi sadece hükmün onanması talepli olup dilekçe içeriğinde temyizden açıkça feragat edildiğini gösteren bir irade açıklaması yer almamaktadır. Sadece hükmün onanması talebinin, temyiz talebinden feragat olarak kabule ise yasal imkan bulunmamaktadır. Nitekim, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23/10/2018 tarihli, 2017/1-842 Esas, 2018/457 Karar sayılı içtihadında da aynı husus tartışılmış ve sanığın bu meyandaki dilekçesinin mahalline gönderilerek iradesinin açıklattırılmasının gerektiği sonucuna ulaşılmıştır. Bu karar doğrultusunda, sanık hakkındaki yargılamanın ve temyiz incelemesinin nihai olarak sonuçlanmasına yol açacak şekilde dosyanın temyizden feragat sebebiyle incelenmesizin iadesine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğundan, sanığın dilekçesinin mahalline gönderilerek isteminin feragat mahiyetinde olup olmadığı hususu açıklattırılmak ve bundan sonra hukuki durumun takdir ve tayini için dosyanın tevdiine karar verilmesi gerekçesiyle itiraz zorunluluğu doğmuştur.” olarak belirtilmiştir.

SONUÇ VE İSTEM: Açıklanan gerekçelerle;

“Yüksek Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 13/05/2019 gün, 2019/6237 Esas ve 2019/7179 Karar sayılı İNCELENMEKSİZİN İADE kararının kaldırılarak, Adana 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/04/2015 tarih, 2015/16 Esas ve 2015/313 Karar sayılı dosyasının, sanığın temyizden feragat iradesi bulunup bulunmadığının araştırılması için TEVDİİNE karar verilmesi, itiraz kabul edilmediği takdirde dosyanın itiraz incelemesi yapılmak üzere Yüksek Ceza Genel Kurulu Başkanlığına tevdii itirazen saygıyla arz ve talep olunur.” şeklinde istemde bulunulması üzerine dosya dairemize gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü;

İTİRAZIN KAPSAMI;

Sanığın 03/07/2017 tarihli dilekçesine konu "Sayın Başkanım, tarafıma vermiş olduğunuz 2 sene 1 ay cezamın onaylanıp tarafıma bildirilmesini istiyorum. Siz değerli büyüklerimin bu konu hakkında gereğinin yapılmasını saygılarımla arz ederim." biçimindeki isteminin feragat iradesi niteliğinde olup olmadığının belirlenmesi için dilekçenin sanığa açıklatılmak üzere mahalline gönderilmesi gerektiğinden, Dairemizin feragat nedeni ile dosyanın incelenmeksizin iadesine dair kararının kaldırılması talep edilmiştir.

KARAR;

KARAR;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 23/10/2018 tarih, 2017/1-842 Esas ve 2018/457 Karar sayılı içtihadında, "İncelenen dosya kapsamından; Yerel Mahkemenin direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün sanık müdafisi ile katılan vekilince temyiz edilmesi üzerine dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesinden sonra, sanığın tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumundan Yargıtay Ceza Genel Kurulu Başkanlığına hitaben "...Dosyamda lehe olacak durum var ise lehime uygulanmasını, şartlı tahliye, kefaletli tahliye, adli kontrollü tahliye, kelepçeli tahliye olabilir. Aksi karar çıkacaksa dosyamın bir an önce tasdik edilip gönderilmesini arz ve rica ederim" şeklinde 03.05.2016 tarihli; "...Dosyamın incelenip karara varılmasını rica ediyorum. Yarı açık hakkım doldu geçti, dosyam tasdiklenirse hiç değilse açık cezaevinde çoluğuma çocuğuma daha çok destek olurum. Başkanlığınızdan dosyamın incelenmesini mağduriyetimin giderilmesini, karara bağlanmasını saygılarımla arz ve rica ederim" şeklinde 03.05.2016 tarihli ve "...Tarafınızca uygun görüldüğü takdirde dosyamın onaylanmasını istiyorum. Bu konuda gereğinin yapılmasını saygılarımla arz ederim" şeklinde 15.08.2017 tarihli dilekçeler gönderdiği anlaşılmaktadır." hususu, "Ceza miktarı yönünden resen temyize tabi olmayan Yerel Mahkeme direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün, sanık ve müdafisi tarafından süresinde temyiz edilmesinden sonra sanığın cezaevinden göndermiş olduğu dilekçelerde "...Dosyamda lehime olacak durum var ise lehime uygulanmasını,...Aksi karar çıkacaksa dosyamın bir an önce tasdik edilip gönderilmesini arz ve rica ederim", "...Dosyamın incelenip karara varılmasını rica ediyorum. Yarı açık hakkım doldu geçti...Mağduriyetimin giderilmesini, karara bağlanmasını saygılarımla arz ve rica ederim" "...Tarafınızca uygun görüldüğü takdirde dosyamın onaylanmasını istiyorum." şeklinde taleplerde bulunduğu anlaşılmış ise de, sanığın dilekçelerinin tamamı bir bütün olarak değerlendirildiğinde, sanığın asıl iradesinin temyizden vazgeçmek değil de açık ceza infaz kurumuna geçiş yapmak, daha fazla görüş ve izin hakkı elde edebilmek için dosyanın bir an önce sonuçlanmasına yönelik olduğu, dilekçelerinde temyizden vazgeçtiğine dair açık bir ibare yazmadığı gibi müdafisinin de bu yönde bir talebinin olmadığı anlaşıldığından, sanık hakkındaki mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinin, katılan vekili ile sanık ve müdafisinin temyiz istemlerine istinaden yapılması gerektiği kabul edilmelidir.” olarak değerlendirilmiştir.

Sanığın 18/05/2015 tarihinde tebliğ edilen hükmü 20/05/2015 tarihinde temyiz etmesinden sonra 03/07/2017 tarihinde gönderdiği dilekçe ile cezasının onaylanmasını istediğini talep ettiğinin anlaşılması karşısında; sanığın verdiği dilekçe ile açıkça temyizden vazgeçme iradesini ortaya koyduğu anlaşılamadığından temyizden feragat ettiği kabul edilemeyecektir.

Sanığın 18/05/2015 tarihinde tebliğ edilen hükmü 20/05/2015 tarihinde temyiz etmesinden sonra 03/07/2017 tarihinde gönderdiği dilekçe ile cezasının onaylanmasını istediğini talep ettiğinin anlaşılması karşısında; sanığın verdiği dilekçe ile açıkça temyizden vazgeçme iradesini ortaya koyduğu anlaşılamadığından temyizden feragat ettiği kabul edilemeyecektir.

Bu nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 19.06.2019 tarih ve 2-2015/208781 sayılı itiraz istemi yerinde görülmüş olduğundan İTİRAZIN KABULÜNE, Yargıtay 17. Ceza Dairesi'nin 13/05/2019 tarih, 2019/6237 Esas ve 2019/7179 Karar sayılı ilamı ile verilen iade kararının KALDIRILMASINA,

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:Sanığın 03.07.2017 tarihli “Cezasının onaylanmasını” talep eden dilekçesi eklenerek sanıktan dilekçesine konu istemin feragat niteliğinde olup olmadığı hususu sorulup açıklattırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi için, incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19802, Karar No: 2014/69, Tarih: 13.01.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/19802 E.  ,  2014/69 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının bozulmasına dair 27.03.2013 tarih, 2013/4505 Esas, 2013/4464 Karar sayılı Daire ilâmının müddeti içinde tashihen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Şikayet eden borçlu ... vekili icra mahkemesine başvurusunda özetle; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, muhtelif kurum ve bankalarda bulunan ... alacaklarına haciz konulmasına karar verildiğini ve bu kapsamda ilgili yerlere haciz yazıları yazıldığını, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’na 5999 sayılı Kanun'un 1. maddesiyle eklenen Geçici 6. ve 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesine göre, kamulaştırmasız elatma nedeniyle hüküm altına alınan tazminatın tahsili için idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğini, 2560 sayılı Kanun'un 27/1. maddesi gereğince İSKİ'ye ait taşınır ve taşınmaz malların Devlet malı sayılacağını bu nedenlerle yapılan haciz işleminin İİK'nun 82/1. maddesine de aykırı olduğunu açıklayarak, haciz kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece, davacının şikayetinin reddine karar verildiği; bu hükmün davacı borçlu tarafından temyizi üzerine Dairemizin 27.03.2013 gün ve 2013/4505-4464 sayılı ilamı ve “...30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilmeyeceği düzenlenmiştir. 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6.maddesinin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin düzenleme, anılan maddenin yürürlük tarihinden sonra mahkeme ilamı ile tazminat ödenmesine karar verilmesi durumunda, anılan tazminatın tahsili için yapılacak icra takiplerine ilişkindir. Somut olayda, alacaklının takibine dayanak yaptığı Gaziosmanpaşa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin kamulaştırmasız elatma nedeniyle tazminata ilişkin ilamının karar tarihi 03.04.2012 olup, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6.

-//-

2013/19802-2014/69 -2-

-//-

2013/19802-2014/69 -2-

maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden sonradır. Bu durumda anılan madde uygulanacağından hacizlerin kaldırılması yönündeki şikayetin kabulü yerine yazılı gerekçe ile reddi isabetsizdir.” şeklindeki gerekçe ile mahkeme kararının bozulduğu; bu karar aleyhine alacaklı vekilinin karar düzeltme isteminde bulunduğu görülmüştür.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir. Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayımlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren bazı kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanun’un 21 maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6'ncı maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11 fıkrasında bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Her ne kadar; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 22.08.2012 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması kanun koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir. Öte yandan 6111 sayılı Yasa’nın Geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, Anayasa'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır. -//-

2013/19802-2014/69 -3-

Ayrıca 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile Değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasında bu fıkra hükmünün bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanacağı düzenlemesinin İdare tarafından kamulaştırılmaksızın el konulan taşınmazlara ilişkin tazminat davaları ile kamulaştırma bedeli tespitine ilişkin davalar için geçerli olduğunun kabulü gerekir. Dava niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvuruları bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenledir ki haczedilmezlik şikayetleri para alacaklarına ilişkin olup doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez, anılan son fıkra kapsamında düşünülemez.

Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı değerlendirildiğinde, Dairemizce yeniden oluşturulan görüş ve uygulama doğrultusunda; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın tarihi 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983'den sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan Yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda ilam tarihi yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olması halinde haciz konulabileceğinden şikayetin reddi, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden sonra olması halinde ise haciz yasağı mevcut olduğundan şikayetin kabulü gerekir.

Somut olayda; haciz tarihi itibarıyla 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi iptal edildiğinden ve o tarih itibariyle yürürlükte olan 5999 sayılı Kanun'un Geçici 6.maddesine göre alacağın doğumuna sebep olan idare eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmadığından, kamulaştırmasız elatmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerekir. Yukarıdaki ilkeler ışığında anılan yasaya ilişkin haczedilmezlik şikayetinin reddi yerindedir. Bu nedenle mahkeme kararının onanması gerekirken bozulduğu görülmekle karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 27.03.2013 gün ve 2013/4505-4464 sayılı bozma kararının kaldırılmasına, Mahkeme kararının yukarıda yazılı gerekçelerle ONANMASINA , taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 25,20 TL onama harcının peşin harca mahsubu ile artan 25,25 TL’nin karar düzeltme isteyene iadesine, 13.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.