muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/12995, Karar No: 2014/7740, Tarih: 21.04.2014

Yargıtay'ın 24.04.1967 gün ve 12/3 sayılı ve 11.10.1976 gün ve 5/5 sayılı İçtihatları Birleştirme Kararları gereğince gönderme kararı kesin olup tek başına temyiz edilme olanağı bulunmamaktadır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle gönderme kararına yönelik davacı vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, taraflarca HUMK'nun 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, 21.04.2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, TMK'nun 612. madde uyarınca tereke alacaklısı olan Maliye Hazinesi tarafından açılmış, en yakın mirasçıların tamamı tarafından reddedilen mirasın iflas hükümlerine göre tasfiyesine ilişkindir. Davanın tevdi edildiği İzmir 11. Sulh Hukuk Mahkemesi; mirası ret işleminin tespit ve tescilini İzmir 14. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin gerçekleştirdiğini; 14. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin HSYK tarafından faaliyetinin durdurulduğu ve işlerinin çift numaralı olanlarının İzmir 9.Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından bakılacağı gerekçesiyle talebin reddine ve davacının İzmir 9. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2010/2074 Esas 2010/2314 Karar sayılı dosyasına başvurmakta muhtariyetine karar vermiş; hükmü talepte bulunan Maliye Hazinesi vekili temyiz etmiştir.

Temyiz edilen karar bir nihai mahkeme hükmü niteliğinde olup; mahkeme bu kararla davadan elini çekmiştir. Bu karar bir görevsizlik kararı niteliğinde olmadığı gibi, aynı yerdeki birden çok numaralı aynı derecedeki mahkemelerin iç ilişkisi yönünden verilmiş bir gönderme kararı niteliğinde de değildir. Bu nedenle bu kararın temyize tabi olduğunu kabul etmek gerekir. En yakın mirasçıların tamamı tarafından reddedilen mirasın (terekenin) TMK'nun 612. maddesi uyarınca iflas hükümlerine göre tasfiye edilmesi söz konusu ise de; mahkemece resen tasfiyeye karar verilip gereken işlemler yürütülemez. Bunun için mirasçı veya alacaklı tarafından talepte bulunulması gerekir. Mirasın reddini tespit ve tescil eden Sulh hukuk mahkemesine mirasçı tarafından bir başvuru yapılmadığına göre; sonradan tereke alacaklısı tarafından yapılan iflas hükümlerine göre tasfiye talebiyle ilgili olarak; tevdi edildiği Sulh hukuk mahkemesi tereke işleriyle görevli Ahkamı Şahsiye Mahkemesi ise, bu talebi işin esasına girerek tasfiye kararıyla birlikte tasfiyeyi yürütüp sonuçlandırması; ahkamı şahsiye işleriyle görevlendirilmemiş ise de; bir gönderme kararı ile ilgili Ahkamı şahsiye işlerine bakan Sulh Hukuk Mahkemesine dosyayı göndermesi gerekirdi. Mahkemece böyle bir yol izlenmemiştir. Açıkladığım şekilde işlem yapılmak üzere hükmün bozulması gerektiğini düşünüyor; değerli çoğunluğun kararın kesin olduğu ve bu sebeple temyiz edilemeyeceğini kabul eden talebin reddi kararına katılmıyorum
Yargıtay — Esas No: 2009/11768, Karar No: 2009/10736, Tarih: 23.11.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/11768 E.  ,  2009/10736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve irtifak hakkının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Kamulaştırılan taşınmazlarda paydaş olan ... 'ün mirasçılarını gösteren veraset belgesinin dosyaya getirtilmesinden,

2-Resmi verilerinde “sulama ve işçiliği” kalemi mevcut olan ıspanak ve yeşil soğan ürünlerinin kuru tarım arazilerinde yetiştirilip yetiştirilemeyeceği de açıkça ve ayrıca sorularak, yetiştirilebilir ise alınabilecek verim miktarını gösteren 2006 yılı resmi verilerinin İl Tarım Müdürlüğünden getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iade edilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3462, Karar No: 2013/28333, Tarih: 09.12.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/3462 E.  ,  2013/28333 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : TCK'nın 134/1-2, 53/1-a-b-c-d-e, 63, 54. maddeleri gereğince mahkumiyet

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 21.12.2010 tarih, 2010/8-242-265 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, yargılama kanunlarının zaman bakımından uygulanmasında asıl olan, kanun değişikliklerindeki geçici düzenlemelerde aksi belirtilmiş olmadıkça, derhal uygulama “hemen uygulama” ilkesinin geçerli olmasıdır. Bu ilke uyarınca usul işlemleri, yapılacağı sırada yürürlükte bulunan yargılama kanunu hükümlerine tabi olacaktır. Bu durumda, özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan yargılanan sanık hakkındaki hükmün, hüküm tarihinde görevli olan sulh ceza mahkemesince 14.07.2011 tarihinde verilmiş bulunduğu somut olayda; bu suçla ilgili olarak “asliye ceza mahkemesini” görevli kılan 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun, hüküm tarihinden sonra, 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunması karşısında, verildiği tarihteki usul hükümlerine göre geçerli bulunduğunda duraksama yaşanmayan hüküm, sırf görevsiz mahkemece verildiğinden bahisle bozulamaz. Bununla birlikte; başkaca bozma nedenlerinin bulunması halinde, önceki hüküm ortadan kalkarak, mahkemenin görevi sona ereceğinden, hükmün görev nedeniyle de bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir. Bu sebeple, tebliğnamedeki, hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun 81. maddesi ile TCK'nın 134/1-1. maddesinde yapılan değişikliğe göre davaya bakma görevi asliye ceza mahkemesine ait olduğundan, “hükmün öncelikle bu sebepten bozulması” gerektiği görüşüne iştirak edilmemiştir.

Dosya kapsamına göre, elektrik teknisyeni olarak çalıştığı alışveriş merkezindeki makine dairesi içerisinden ulaşılan bir yere sabitlediği kalas yardımıyla yukarıya doğru çıkış yapan sanığın, havalandırma boşluğundan, bayanlar için tahsis edilmiş tuvaletin iç kısmına, kamera sistemi çalışmakta olan cep telefonunu uzatıp, ihtiyacını gideren 10 yaşındaki mağdurun görüntüsünü kaydettiği anlaşılmakla, sanığın eyleminde TCK'nın 134/1-2. maddesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun oluştuğunun kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin eksik incelemeye dayalı olarak karar verildiğine, sübuta, suç vasfına, ceza miktarına, adli para cezası hükmedilmemesine ilişkin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin eksik incelemeye dayalı olarak karar verildiğine, sübuta, suç vasfına, ceza miktarına, adli para cezası hükmedilmemesine ilişkin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Sanığın TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (c) bendindeki hak ve yetkileri kullanmak yönündeki yoksunluğuna, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından “koşullu salıverilmesine kadar”, diğer kişiler yönünden ise, “hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar” karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, TCK’nın 53. maddesinin (3) numaralı fıkrasına aykırılık oluşturacak şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 3. bendinin, “Sanığın kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (a), (b), (d), (e) bentlerindeki hakları kullanmaktan aynı Kanunun 53/2. maddesi gereğince hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (c) bendindeki hakları kullanmak yönünden ise, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından aynı Kanunun 53/3. maddesi gereğince koşullu salıverilmesine kadar, diğer kişiler bakımından TCK'nın 53/2. maddesi gereğince hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” şeklinde düzeltilmesi ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/19937, Karar No: 2019/2454, Tarih: 06.02.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/19937 E.  ,  2019/2454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre; davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacının davaya konu dönemlerde çalıştığı dava dışı işverenler ile davalı şirket arasındaki hukuki ilişkinin niteliği bakımından uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı davalı şirket nezdinde 2007 yılında 4 aylık bir çalışma yaptıktan sonra tekrar 30.04.2008 tarihinde işe başladığını ve bu çalışmasının aralıksız 06.02.2013 tarihine kadar devam ettiğini iddia ederken, davalı taraf davacının başka işverenler yanında da çalıştığını savunmuştur. Mahkemece, 18.10.2007-25.12.2007 ve 30.04.2008-06.02.2013 tarihleri arasındaki hizmetinin davalı işveren yanında geçtiği kabul edilerek hüküm kurulmuştur.

Ne var ki; davacının hizmet döküm cetveli ve sigorta kayıtlarına göre, davaya konu çalışma döneminde davalı dışında da çalıştığı işverenler bulunmakta olup davacının davaya konu dönemlerde çalıştığı dava dışı işverenler ile davalı şirket ile arasındaki hukuki ilişki tespit edilmeksizin hüküm kurulması hatalıdır.

Mahkemece, davalı şirket ile davacının işverenleri arasındaki ilişki ve aralarında organik bağ olup olmadığı titizlikle araştırılmalı, davalı işveren ve diğer işverenliklerle ilgili ortakları, temsilcileri, faaliyet adresleri, iş kolları, faaliyet konuları, tescil bilgileri, verdikleri işyeri bildirgeleri ve sigortalı hizmet listelerini gösterir bilgiler ile işyeri dosyalarının Sosyal Güvenlik Kurumundan ve başlangıçtan itibaren şirketlerin ortakları, temsil ve ilzama yetkili kişileri (yetkili-temsilci), yönetim kurulu üyeleri, faaliyet adresleri, ortaklık payları, kuruluş tarih ve adresleri, kurucuları, iş kolları, faaliyet konularını gösteren ticaret sicil kayıtları ile gazetesi ilgili yerlerden getirtilmeli, tanıklar yeniden dinlenerek fiili çalışma ve işverenler arasındaki bağ hususunda beyanları alınmalı, sonucuna ve tüm dosya kapsamına göre, deliller hep birlikte değerlendirilerek davalı şirket ile davacının işverenleri arasındaki ilişki netleştirilmelidir.

Mahkemece davalı şirket ile davacının davaya konu çalışma dönemlerindeki işverenleri arasındaki hukuki ilişki araştırılıp netleştirilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı işçinin fazla çalışma hesabı konusu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta; Mahkemece, davacının haftada 7 gün 07.00-18.00 saatleri arasında 1 saat ara dinlenme ile 10 saat çalışarak haftada 25 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, Dairemiz temyiz incelemesinden geçen 2018/10780 esas sayılı dosyada asfalt çalışmalarının olduğu Mart-Ekim dönemlerinde haftalık 17 saat, Kasım-Şubat dönemlerinde haftanın 6 gününde 12 saat fazla mesai yapıldığı kabul edilmiş olup, temyize konu bu dosyadaki delillerle beraber söz konusu emsal dosya dikkate alındığında davalı tanığının çalışma saatlerine ilişkin beyanları esas alınarak kış aylarına ilişkin fazla mesai alacağı hesaplanmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19841, Karar No: 2017/13391, Tarih: 01.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/19841 E.  ,  2017/13391 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 01/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15511, Karar No: 2014/2069, Tarih: 25.02.2014

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/15511 E.  ,  2014/2069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat davasına dair kararın temyiz incelemesi duruşmalı olarak davacı-k.davalı tarafından süresi içinde istenilmekle gün tayin edilerek taraflara gönderilen davetiyelerin tebliğ edilmesi üzerine belli günde davacı-k.davalı vekili Av. ... geldi. Davalı-k.davacı vekili duruşmaya gelemeyeceğine dair mazeret dilekçesi verdiği, hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına, sözleşmenin 10-3 maddesine göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına 25.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8070, Karar No: 2016/11693, Tarih: 05.12.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/8070 E.  ,  2016/11693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

6360 sayılı Kanun uyarınca büyükşehir belediyesi sınırları il idari sınırları olarak belirlenmiş; bu sınırlar içinde yer alan köylerin tüzel kişilikleri kaldırılmış ve mahalle olarak bağlı bulunduğu ilçe belediyesi sınırlarına katılmıştır. Tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin taraf oldukları davalarda, 6360 sayılı Kanunun geçici 1/13. maddesi uyarınca, katıldıkları ilçe belediyeleri taraf haline gelir. Aynı Kanunun 1/1. maddesi hükmüyle Manisa ilinde büyükşehir belediyesi kurulduğundan; davalı ... köyünün tüzel kişiliği sona ermiş ve ... ilçe belediyesine mahalle olarak katılmıştır.

Bu nedenle, temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Gerekçeli kararın usûlünce, 6360 sayılı Kanun uyarınca davanın tarafı haline gelen ....Belediye Başkanlığı ve ... Büyükşehir Belediye Başkanlığına tebliğ edilerek yasal temyiz süresinin beklenmesi gerekçesi ile dosya yerel mahkemeye gönderilmiş, mahkemece .... Büyükşehir Belediye Başkanlığına usulüne uygun tebligat yapılmasına rağmen .... Belediye Başkanlığı adına çıkarılan tebligata “davalı .... Köyü Tüzel Kişiliği Adına .... Belediye Başkanlığına” yazılmış ve tebligat da usulüne aykırı olarak tüzelkişiliği kalkarak mahalleye dönüşmüş olan köyün azası ...'a yapılmıştır.

Açıklanan nedenle gerekçeli kararın usûlünce, 6360 sayılı Kanun uyarınca davanın tarafı haline gelen .... Belediye Başkanlığına tebliğ edilerek yasal temyiz süresinin beklenmesi;

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın yerel MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 05/12/2016 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7705, Karar No: 2015/8508, Tarih: 24.06.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/7705 E.  ,  2015/8508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 15/11/2013 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11/03/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı temsilcisi ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, hizmet kusuru nedeni ile maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istem kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, ... Köyünde kendisine ait 275 ada 1 parsel sayılı taşınmazın batı kısmının taş duvar ile çevrili olduğunu, davalı köy muhtarlığının yaptığı çalışma sırasında bu duvarın yıkıldığını ve ağaçlarının sökülüp zarar gördüğünü iddia ederek uğradığı maddi zararın tazminini istemiştir.

Davalı köy tüzel kişiliği davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalı Köy Muhtarlığının yaptığı yol çalışmaları sırasında davacıya ait taşınmaz sınırında yer alan duvar ile bir kısım ağaçların zarar gördüğünü, davalı tarafın eyleminin haksız fiil niteliğinde olduğu belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstemin ileri sürülüş biçimine göre davacı; açıkça, davalı köy tüzel kişiliğinin hizmet kusuruna dayanmıştır. Davalı ... kamusal kurallar çerçevesinde faaliyet göstermekte olup eylem ve işlemleri de kamusal niteliktedir ve kamu hizmeti kavramı çerçevesindedir. Kamu hizmetinin görülmesi sırasında ve hizmet kusurundan doğan zararların gideriminde idari yargı görevlidir. (2577 sayılı İYUK. m.2)

Görev sorunu, kamu düzenine ilişkin olup açıkça veya hiç ileri sürülmese bile yargılamanın her aşamasında kendiliğinden gözetilir. Açıklanan nedenle; mahkemece, davalı ... yönünden yargı yolu bakımından görevsizlik kararı verilmesi gerekirken bu yön üzerinde durulmadan yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6352, Karar No: 2014/10599, Tarih: 12.05.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/6352 E.  ,  2014/10599 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Gaziantep 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 19.02.2014

No : 2013/95-2014/40

Dava, hak sahibi konumunda yer alan davacıya bağlanan ölüm aylığının 5510 sayılı Kanun hükümleri gereğince kesilmesi yönündeki davalı Kurum işleminin iptali, yeniden aylık bağlanması ile kesilen aylıkların yasal faizi ile birlikte Kurumdan tahsil edilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 28.05.2004 tarihinde kesinleşen davacıya, 15.01.2005 tarihinde yaşamını yitiren sigortalı annesi üzerinden hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle 24.10.2008 tarihi itibariyle kesildiği ve 24.10.2008-23.04.2012 döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen aylıkların talep edildiği anlaşılmaktadır.