muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2027, Karar No: 2024/2056, Tarih: 17.04.2024

**7. Hukuk Dairesi         2023/2027 E.  ,  2024/2056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 17.03.2023

SAYISI : 2023/409 E., 2023/578 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Amasya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/181 E., 2022/311 K.

Taraflar arasındaki el atmanın önlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 17.03.2023 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu davanın miktar veya değerinin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 17.03.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre reddedilen ve temyize konu edilen toplam değer 15.000,00 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 17.03.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.04.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11061, Karar No: 2021/3918, Tarih: 23.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2019/11061 E.  ,  2021/3918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İlk Derece Mahkemesince (Bursa 7. Asliye Hukuk Mahkemesi 2018/110 Esas–2019/74 Karar) davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesince HMK’nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine dair hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 16/03/2021 günü temyiz eden davalı vekilinin yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden temyiz eden davacı idare vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak davalı vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin verilen karara karşı taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince HMK’nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş olup, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra Bursa 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/110E- 2019/74 K. sayılı kararının incelenmesinde,

Dosya içindeki bilgi ve belgelere, kararın dayandığı gerekçeye göre; kapama zeytinlik niteliğindeki Nilüfer İlçesi, ... Mahallesi, 2352 parsel sayılı taşınmaza net geliri esas alınarak ve taşınmaza uygulanan objektif değer artış oranının % 230 olarak kabulü ile değer biçilmesi yöntem itibariyle yasa hükümlerine uygundur. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın kuru tarım arazi niteliğinde olması nedeniyle Dairemiz genel uygulamaları ve aynı yöreden gelen ve Dairemiz denetiminden geçen dosyalarda gözönünde tutulduğunda kapitalizasyon faizinin % 5 olarak uygulanması gerekirken % 4 olarak kabulü ile m² bedelinin fazla tespiti,

2-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebeye esas alınan ürünün dekara ortalama masrafları resmi verilere uygun ise de; aynı bölgeden Dairemize intikal eden ve denetimimizden geçen dosyalarda üretim masraflarının brüt gelirin 1/3’ü oranında alınmak suretiyle m² birim fiyatlarının belirlendiği gözönüne alındığında dekara ortalama üretim masraflarının resmi verinin 1/3’ü oranında alınması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebeye esas alınan ürünün dekara ortalama masrafları resmi verilere uygun ise de; aynı bölgeden Dairemize intikal eden ve denetimimizden geçen dosyalarda üretim masraflarının brüt gelirin 1/3’ü oranında alınmak suretiyle m² birim fiyatlarının belirlendiği gözönüne alındığında dekara ortalama üretim masraflarının resmi verinin 1/3’ü oranında alınması gerektiğinin düşünülmemesi,

3)Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23/10/2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı 01/06/2019 gün ve 30791 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan kararı da gözönüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru olmadığı gibi;

Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. Fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, HMK’nun 373/1 maddesi uyarınca kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davalı yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 3.050,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 23/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6136, Karar No: 2022/1112, Tarih: 08.02.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/6136 E.  ,  2022/1112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde,

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.320 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazının tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde,

Suç tarihinde 15-18 yaş gurubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında sosyal inceleme raporu aldırılmaması veya aldırılmama sebebinin gerekçeli kararda belirtilmemesi suretiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35/1. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkının korunmasına, 08.02.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17761, Karar No: 2013/7015, Tarih: 02.04.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/17761 E.  ,  2013/7015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, izin alacağı ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıya ait işyerinde 01.05.2006-30.06.2009 tarihleri arasında çalıştığını, fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışma karşılığı ücret alacaklarını ödenmemesi nedeni ile Bölge Çalışma Müdürlüğüne şikayette bulunduğunu, bunun üzerine iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının 01.07.2009 tarihinden sonra işe gelmediğini, iş sözleşmesinin devamsızlık sebebi ile 4857 sayılı Kanun'un 25/II. maddesinin g. bendi gereğince haklı nedene dayalı feshedildiğini, işyerinde fazla çalışma yapılmadığını, ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışılmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir .

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu, davacının fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışma iddiasını tanık beyanları ile ispatladığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir .

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, tanık anlatımları ve dosya içerisinde mevcut görev tanımı içeriği ile, davalı işyerinde şoför olarak görev yapmakta olan davacının turizm sezonu olan yaz aylarında yoğun olarak faaliyet gösteren otellere mal sevkiyatı gerçekleştirildiği anlaşılmaktadır. Davacı ve davalı tanıkları Nisan-Eylül ayları arasında gerçekleşen yaz sezonunda günlük çalışma süresinin daha fazla olduğunu bildirmişlerdir. Yapılan işin niteliği ve taraf tanıklarının beyanları ile davacının çalışma saatlerinin yaz ve kış sezonunda değişkenlik arz ettiği sabittir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise davacının, tüm yıl boyunca haftada altı gün 08.00-21.00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek fazla çalışma ücret alacağı belirlenmiştir. Fazla çalışma ücret alacağı yönünden, hatalı değerlendirmeye dayalı düzenlenen bilirkişi raporu doğrultusunda karar verilmesi isabetsiz olup bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02.04.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14065, Karar No: 2010/16595, Tarih: 11.10.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/14065 E.  ,  2010/16595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İnegöl 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :14.7.2008

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 22.6.2010 gününde tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmedi. İşin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacı kocanın aşağıdaki bent kapsamı dışındakalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-davacı kocanın katılma alacağına ilişkin davasının görülebilmesi için eşler arasında geçerli bulunan edinilmiş mallara katılma rejiminin (TMK.md.218-241) sona ermesi (TMK.md.225) gerekmektedir. Mahkemece, katılma alacağı davasının tefriki, tefrik edilen katılma alacağı davasında, boşanma davasının sonuçlanmasının beklenmesi, boşanma kararı kesinleştiği taktirde eşler arasında edinilmiş mallara katılma rejimi boşanma dvasının açıldığı tarihten itibaren (TMK.md.225/2) sona ereceğinden katılma alacağı istemi konusunda inceleme yapılarak sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde katılma alacağı isteminin esası hakkında da karar verilmesi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ:Temyiz edilenhükmün yukarıda 2.bentte açıklanan nedenle BOZULMASINA, hükmün temyize konu diğer bölümlerinin yukarıda 1.bentte gösterilen nedenlerle ONANMASNIA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 11.10.2010 (pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2022/6159, Karar No: 2023/13055, Tarih: 19.12.2023

**10. Hukuk Dairesi         2022/6159 E.  ,  2023/13055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/171 E., 2022/634 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 8. İş Mahkemesi

SAYISI : 2016/542 E., 2021/299 K.

Taraflar arasındaki iş kazasından sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi tazminat istemi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı vekili tarafından temyiz edildiği; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının 11.04.2014 tarihinde meydana gelen iş kazasında sürekli iş göremezliğe uğradığını iddia ederek 1.000,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davacı vekili 29.06.2021 tarihli dilekçe ile maddi tazminat talebini toplam 167.525,01 TL' ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının 08.04.2016 tarihinde çalışmaya başladığını ve üç gün sonra davaya konu kazanın meydana geldiğini, davacının aslında müvekkili şirketin işçisi olmadığını, ... şirketinin işçisi olduğunu, müvekkili şirketle ... Şirketi arasında 16.03.2016 tarihinde alçı, sıva, boya, dış cephe mantolama işleri ile ilgili sözleşmenin akdedilmiş olduğunu, davacının söz konusu şirket tarafından işe alındığını, iş kazasının meydana gelmesinde asıl kusurlu olan tarafın ... şirketi olduğunu, davaya konu iş kazasının davacının gerekli güvenlik önlemlerini almadan 3 metre yüksekten düşmesiyle meydana geldiğini, meydana gelen kazada davacının tam kusurlu olduğunu belirterek davanın reddine, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davacı tarafa yükletilmesine karar verilmesi talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne, maddi tazminat olarak; 167.525,01 TL'nin, manevi tazminat olarak; 30.000,00 TL' nin olay tarihi olan 11.04.2014 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazla talebin reddine, karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; bilirkişi raporunda müvekkili şirketin gerçek işveren olarak değerlendirildiğini ve kusur oranının buna göre tespit edildiğini, müvekkilinin herhangi bir sorumluluğu bulunmaması sebebiyle verilmiş olan kararın kaldırılması ve davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, ...-... Yapı Taahhüt ile müvekkili şirket arasında akdedilmiş olan 16.03.2016 tarihli sözleşme olduğunu, söz konusu sözleşmenin madde metninden de açıkça anlaşılacağı üzere davacının ihbar olunan ...-... Taahhüt’ün işçisi olduğu ve meydana gelen tüm kusur ve zararlardan da ...-... Taahhütün sorumlu olduğunun açıkça düzenlendiğini, ayrıca dosyaya sunulmuş olan ve taraflar arasında akdedilmiş olan sözleşme konusunda herhangi bir itiraz da bulunmadığını, ...’un ihbar olunan ... işçisi olduğu ve sözleşmeye göre iş ve işçi güvenliğinin de ...’a ait olduğunu, müvekkili şirket tarafından boya, sıva, alçı ve dış cephe mantolama işleri 16.03.2016 tarihli sözleşme ile ...-... Yapı Taahhüte verilmiş olup, davacının da gerçekte ...-... Taahhüt işçisi olduğunu, bu sebeple bilirkişi raporunda düzenlenmiş olan sorumluluklar ve yükümlülüklerin, müvekkili şirketin gerçek işveren olmaması ve bu hususun da kusur oranını ciddi şekilde etkilediği düşünüldüğünde, Yerel Mahkeme kararının kaldırılması gerektiğini belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı işveren ... Gıda ... Ltd. Şti. tarafından yapımı devam eden inşaat işinde çalışan davacının, 11.04.2016 tarihinde inşaatın iç kısmında alçı sıva işi yaptıktan sonra üzerinde çalıştığı iskeleyi sökmeye başladığında iskelenin yıkılması üzerine yaklaşık 3 metre yükseklikten düşmesi, iskelenin de üzerine düşmesi sonucu yaralanarak iş kazası geçirdiği, davacının maluliyet oranının %10 olarak tespit edildiği, Kurumun inceleme raporunda olayın iş kazası olduğu, asıl işveren ... Gıda Pazarlama San. ve Tic Ltd. Şti.nin %60, alt işveren ...'ın %40 oranında kusurlu olduğunun belirtildiği, tarafların kusur durumlarının tespiti için alınan 02.07.2019 ve 29.02.2020 düzenleme tarihli bilirkişi heyeti raporunun ehil ve konusunda uzman üç kişilik bilirkişi heyetleri tarafından tanzim edildiği, işbu bilirkişi heyetleri tarafından tanzim edilen kusur durumunun tespitine ilişkin raporun da kapsamlı, gerekçeli ve denetime elverişli olduğu gibi dosya kapsamına, delil durumuna ve somut olayın meydana geliş şekline de uygun olduğu, taraflara izafe edilen kusur oranlarının tarafların somut olaydaki yükümlülükleri ile de örtüştüğü ve kusur oranlarının hakkaniyete uygun olarak tasnif edildiği, bilirkişi heyeti raporlarının tarafların görev ve sorumlulukları ile kusur oranlarının belirlenmesi açısından birbiri ile de örtüştüğü, ayrıca bilirkişi heyetinin somut uyuşmazlığın çözümüne katkı sağlayacak şekilde uzman kişilerden seçilerek oluşturulduğu, bu nedenle İlk Derece Mahkemesi tarafından yukarıda belirtilen bilirkişi heyeti tarafından tanzim edilen kusur durumunun tespitine ilişkin işbu raporlara itibar edilerek bu raporların hükme esas alınmasında usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı, davalı ... Gıda ... Ltd. Şti. ile diğer dava dışı şirket ... Yapı İnşaat Taahhüt (...) arasında yapılması kararlaştırılan işe ilişkin belgelerin ve sözleşmenin dosyaya sunulduğu, işbu belgelere göre yapılacak işin; işyeri inşaatındaki alçı sıva, boya ve dış cephe mantolama montaj işlerinin işçiliklerinin yapılması, malzemelerin ise yüklenici tarafından tedarik edilmesi, indirme, boşaltma, yatay ve düşey taşıma ve montaj işçilikleri yükleniciye (dava dışı şirkete ait olduğu), davacının bahse konu inşaat işlerinin yapımı sırasında kayden davalı şirket işçisi olarak çalıştığı sırada düşerek yaralandığı, buna göre davalının inşaat işini bölümlere ayırıp yapılması gereken her bir işi de, (kaba inşaat ile diğer işlerin) inşaat işinin müteahhitliğini üstlendiği, sözleşmenin 5.1 maddesinde yüklenicinin ifa ettiği işlerin yapımı esnasında işverenin her türlü talimatına uyacağı, malzeme, işçilik ve yapım ile ilgili emir ve isteklerini geciktirmeden yerine getireceği, 8.3 maddesinde işverenin talebi üzerine işçileri şantiyeden uzaklaştıracağı, 8.1 maddesinde işveren işyerinde çalışan tüm işçilerin SGK işlemlerini yapmakla ve primlerini ödemekle yükümlü olduğu, 8

.1 maddesinde yüklenicinin ifa ettiği işlerin yapımı esnasında işverenin her türlü talimatına uyacağı, malzeme, işçilik ve yapım ile ilgili emir ve isteklerini geciktirmeden yerine getireceği, 8.3 maddesinde işverenin talebi üzerine işçileri şantiyeden uzaklaştıracağı, 8.1 maddesinde işveren işyerinde çalışan tüm işçilerin SGK işlemlerini yapmakla ve primlerini ödemekle yükümlü olduğu, 8.2 maddesinde çalışan tüm işçilerin (OSGB) iş sağlığı güvenliği hizmetinin işverene ait olduğunun yazılı olduğu, bu tespitler karşısında davalı ile dava dışı şirket arasındaki ilişkinin, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2 nci maddesi gereğince asıl-alt işveren ilişkisi olarak değerlendirilmesi gerektiği anlaşılmakla İlk Derece Mahkemesi kararında bir isabetsizlik görülmediği gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun ...nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine, karar verilmiştir.