muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8656, Karar No: 2022/22580, Tarih: 15.11.2022

**4. Ceza Dairesi         2022/8656 E.  ,  2022/22580 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan sanık ...’ın katılanlar ... ve ...'a yönelik eylemi sebebiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 129/3, 43/1 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.325,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ... Sulh Ceza Mahkemenin 23/01/2013 tarihli ve 2012/49 esas, 2013/26 sayılı kararını kararının Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29/04/2022 tarih ve 2022/43531 istem yazısıyla dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; "Dosya kapsamına göre, ... Sulh Ceza Mahkemesince, katılan ...’ın Polis Merkez Amirliğine teslim ettiği kameranın izleme tutanağından sanığın katılanlar ..., ... ve katılan sanık ...'e hitaben “şerefsizler” şeklinde hakarette bulunduğundan bahisle katılanlar ... ve ...'a yönelik eylemi nedeniyle mahkumiyetine, katılan sanık ...'e yönelik eylemi nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmişse de, söz konusu tutanak incelendiğinde sanığın “sen uzak dur şundan sana ne zarar var terbiyesizler” şeklinde sözler sarf ettiği, iddianamedeki anlatımda da sanığın müştekiler ..., ... ve müşteki sanık ...'e "terbiyesizler" şeklinde söylemde bulunduğunun belirtildiği, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 11/06/2019 tarihli ve 2018/5921 esas, 2019/10345 karar sayılı ilamında yer alan ".... Sanığın, Aile Sağlığı Merkezinde doktor olan katılana “terbiyesiz” şeklinde, kaba ifade niteliğindeki sözünün, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmaması nedeniyle hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, mahkumiyet kararı verilmesi ... BOZULMASINA" şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, sanığın müştekilere karşı şerefsizler değil terbiyesizler sözünü kullandığı, sanığın hakaret suçundan beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, hatalı şekilde sanığın "şerefsizler" şeklinde söz kullandığından bahisle yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir. " denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 7.11.2006-227/228 sayılı kararında açıklandığı üzere; yargılama yöntemine veya cezalandırmaya ilişkin hükmün belirli biçimde takdir edilmesinden kaynaklanan değerlendirme hataları "hukuki yanılgı" oluşturmakta iken; isim, yaş ve hesap hataları, yargı kararlarında "maddi yanılgı" veya ''yazım hatası" diye isimlendirilen beşeri hatalardır. Hukuki yanılgılar, ancak başka bir mercii tarafından ve yasa yolu başvurusuyla açılan bir tali muhakeme ile giderilebilir. Yargı kararlarındaki maddi yanılgıların düzeltilmesi ise herhangi bir yöntem ve zamanla sınırlı değildir. Bu yanılgılar, bizzat bu hatayı yapan mercii tarafından, kendiliğinden veya bir yasa yolu başvurusu üzerine verilen bir karardaki uyarı üzerine düzeltilebilir.

Kanun yararına bozma yasa yoluna, istinaf ve temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşmiş hüküm ve kararlara karşı gidilmesi nedeniyle kesin hükmün otoritesinin bütünüyle zedelenmemesi amacıyla bu yola başvurabilmek için hukuka aykırılık halinin ciddi boyutlara ulaşması gerekmektedir.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 14.11.1977 gün ve 3-2 sayılı kararında da açıkça vurgulandığı üzere, bu yasa yolunun olağanüstü bir yasa yolu olması nedeniyle, her türlü hukuka aykırılık iddiası, yasa yararına bozma konusu yapılamayacak, bu kapsamda hâkimlerin takdir hakkı alanına giren ve suç işleyenler için bir hak teşkil etmeyen hususlar ile mahkemenin takdirine bağlı istekler ve uygulamadaki takdir yanılgıları veya takdirin yerinde olup olmadığının denetlenmesine ilişkin başvurular, temyiz yasa yolundan farklı olarak yasa yararına bozma konusu yapılamayacağından, bu yolla denetlenemeyecektir. (Ceza Genel Kurulunun 23/03/2010 tarih ve 2/29-56 sayılı kararı da bu doğrultudadır.)

İncelenen somut olayda;

Sanığın katılanlara hakaret ettiği iddiasıyla dava açıldığı, mahkemece yapılan yargılama sonucunda tüm deliller toplanıp, tanık beyanları, müştekinin iddiası ve sanık savunması bir bütün halinde değerlendirilip delil tartışması yapılarak sanığın mağdura "şerefsiz" diyerek hakaret ettiğinin sübut bulduğu gerekçesiyle mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmıştır.

Ceza Genel Kurulunun 25.10.1993 gün ve 260/281 sayılı kararında belirtildiği gibi, olaya ilişkin tüm deliller toplanıp, değerlendirilip suçun oluştuğu kabul edilerek mahkumiyet hükmü kurulduğuna göre, delil takdiri yapılarak verilen bu karar aleyhine, takdirde yanılgıya düşüldüğünden bahisle, kanun yararına bozma yoluna başvurulamayacağından, kanun yararına bozma isteminin reddine karar verilmiştir.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce, Kanun yararına bozma isteminin takdire ilişkin olması nedeniyle yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi şartlarını taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN REDDİNE, dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 15/11/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11561, Karar No: 2019/14314, Tarih: 04.12.2019

**8. Ceza Dairesi         2019/11561 E.  ,  2019/14314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Düşme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece dosyanın uzlaştırmacıya tevdii edildiği düzenlenen raporda, katılan müteveffa ...'ın birinci derece yakını olan eşi ...'ın uzlaşmayı kabul etmediği, Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253/7. maddesine istinaden suça ilişkin olarak uzlaşma sağlanamadığı gözetilerek atılı suçu işlediği anlaşılan sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulması yerine, yazılı şekilde kamu davasının Düşürülmesine kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 04.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/701, Karar No: 2009/3476, Tarih: 19.03.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/701 E.  ,  2009/3476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GİRESUN 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/02/2007
Yargıtay — Esas No: 2021/24681, Karar No: 2024/4300, Tarih: 24.04.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/24681 E.  ,  2024/4300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/644 E., 2019/152 K.

SUÇ : 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiin temyiz isteği; sanığın kendi rızası ile teslim olduğuna, hakkında lehe olan hükümlerin uygulanmasının gerektiğine ve takdir edilen ceza miktarının fahiş olduğuna ilişkindir.

II. GEREKÇE

Askerlik hizmetini yapmakta olan sanığın, 17.10.2014 tarihinde yedi gün süreli kanuni izne gönderildiği, 24.10.2014 tarihinde Birliğine katılması gerekirken katılmayıp, 28.03.2015 tarihinde katıldığı anlaşılmıştır.

Sanık hakkında izin tecavüzü suçundan, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 66/1-b maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanığın aşamalardaki savunmalarında atılı suçlamayı ikrar ettiği belirlenmiştir.

Onikişubat Askerlik Şubesi Başkanlığının 26.02.2016 tarihli yazısı ile yükümlünün 2014 yılına ait izin ve tedavilerine ilişkin belgelerin gönderildiği bilgisi verilmiştir.

... Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinin 14.12.2017 tarihli sağlık kurulu raporunda; sanığın müsnet suçtan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 32/1-2 maddesinden yararlanamayacağı tespitine yer verilmiştir.

Kahramanmaraş ... Şehir Hastanesinin 14.09.2018 tarihli ve ... sayılı sağlık kurulu raporunda; sanığın cezai ehliyetinin tam, ayrıca suç tarihlerinde ve halen askerliğe elverişli olduğuna karar verildiği bildirilmiştir.

Tetkik edilen tüm dosya kapsamına göre; askerliğe elverişliliği ve cezai ehliyeti konusunda şüphe bulunmayan sanığın izin süresini geçirmesine ilişkin mazeret olarak ileri sürdüğü hususların kanuni ve geçerli mazeretlerden olmadığı anlaşılmakla atılı suça konu eyleminin Mahkemece sabit görülerek sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

III. KARAR

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

24.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1418, Karar No: 2022/13945, Tarih: 13.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/1418 E.  ,  2022/13945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki görülen davanın yapılan yargılaması sonunda; Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun ise kısmen kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesince HMK'nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılmak suretiyle yeniden kurulan hüküm davalı idare vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 17.03.2021 tarih ve 2020/3075 Esas, 2021/3632 Karar sayılı ilâmı ile; eksik inceleme ile hüküm kurulduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Dairemizce bozulmasına karar verilen karar, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesinin 16.01.2020 tarihli ve 2019/599 Esas, 2020/94 Karar sayılı kararıdır. Bölge adliye mahkemesinin yeniden esas hakkında verdiği karar Dairemizce bozulduğundan, dosyanın yeniden yargılama yapılmak üzere, bölge adliye mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, maddi hataya dayalı olarak ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

İlk derece mahkemesince, bozma ilamına uyularak işbu temyize konu karar verilmiş ise de dosyanın maddi hata sonucu ilk derece mahkemesine gönderilmiş olması yasal olarak yetkisiz olan ilk derece mahkemesini yetkili hale getirmez. HMK'nın 373/2. ve 3. maddesi hükümleri uyarınca, bozmaya uyulup uyulmayacağı konusunda ve sonucuna göre işin esası hakkında karar verme yetkisi bölge adliye mahkemesine ait olup, ilk derece mahkemesince bu husus gözetilmeden yargılamaya devamla hüküm kurulması doğru olmayıp, verilen karar yok hükmündedir.

Bu nedenle, yetkisiz ilk derece mahkemesi tarafından verilen kararın "yok hükmünde olduğunun tespitiyle; kararın bozulması suretiyle ortadan kaldırılmasına" ve Dairemizin 17.03.2021 tarihli ve 2020/3075 Esas, 2021/3632 Karar sayılı bozma kararı uyarınca dosyanın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, yok hükmünde olduğu tespit edilen ilk derece mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, dosyanın bölge adliye mahkemesine gönderilmek üzere ilk derece mahkemesine İADESİNE, 13.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

,
Yargıtay — Esas No: 2015/21275, Karar No: 2016/12080, Tarih: 12.05.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/21275 E.  ,  2016/12080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanıklar ..., ..., ... hakkındaki tüm hükümler ile sanık ... hakkında mağdur ...'a karşı kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Mağdur ...'ın 20.07.2011 tarihli cezaevi idaresine hitaben yazdığı dilekçede “ sanık ... kapıya neden vuruyorsun diyerek kendisine bıçakla saldırdını ve yüzüene bıçak yarası aldığını “ belirttiği, sanık ...'in ise ifadesinde “ merdivenlerden inerken daha önce husumetli olduğum ... ile karşılaştığını ... merdivenden inerken kendisine yumruk attığını, kendisinin elinde bulunan mevye bıçağını neresine geldiğini bilmediği “ yönündeki beyanları karşısında, sanık hakkında mahkemenin uygulamasında bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamenin 2 numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas-2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanıklar ve sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında ... ve ...'e karşı kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

a) Sanığın üzerine atılı suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı itibariyle 5271 sayılı CMK'nin 196/2. maddesi uyarınca istinabe suretiyle sorgusunun yapılamayacağının gözetilmemesi,

b) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 12.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2009/5270, Karar No: 2009/6662, Tarih: 18.06.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/5270 E.  ,  2009/6662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Mahkemece hükme dayanak yapılan bilirkişi kurulu raporu yeterli değildir.

Şöyle ki;

Bilirkişi kurulunca somut emsal alınan Kırcaali Mah. 3849 ada 21 parselin dava konusu taşınmazla karşılaştırılması sonucunda; emsalin dava konusu taşınmazdan daha az değerli olduğu kabul edilmek suretiyle değerlendirme yapılmış ve mahkemece da bu rapora dayalı olarak hüküm kurulmuştur.

2942 Sayılı Yasanın 11. maddesinin (d) bendi gereğince emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmaz ile emsalin karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Bu itibarla dava konusu taşınmazın ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari m2 değerlerinin oranı ile bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişki giderilmelidir. Dosyaya getirtilen kayıtlara göre; dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas asgari m2 değeri 83,12 YTL, emsal alınan taşınmazın asgari m2 değeri ise 155,85 YTL.dir. Emlak vergi değerleri bakımından emsal olarak alınan taşınmazın değeri, dava konusu taşınmazdan daha fazla olduğunu göstermektedir. Buna göre dava konusu taşınmazın en fazla emsal ile eşdeğer olduğunun tespiti gerekirken dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerlerine ters düşecek şekilde yeterli, inandırıcı ve somut gerekçelere de dayandırılmayan rapora dayanılarak hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Mahkemece bilirkişi kurulundan yukarıdaki açıklanan ilkeye uygun olarak gerekirse yeni emsal taşınmazların incelendiği ek rapor alınıp oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19075, Karar No: 2017/5763, Tarih: 15.06.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/19075 E.  ,  2017/5763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, Anayasanın 40/2, CMK’nın 232/6 ve 34/2 ile 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddeleri gereğince, kararda başvurulacak kanun yolu, süresi, mercii ve şeklinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiği halde, şikayetçi vekilinin yüzüne karşı verilen hükümde, başvurulacak kanun yolunun yanlış gösterilmesi nedeniyle, Keşan Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/261 değişik iş sayılı kararı ve sonraki işlemler hukuki değerden yoksun sayılarak, şikayetçi vekili tarafından verilen 17.01.2013 tarihli itiraz dilekçesi temyiz dilekçesi olarak kabul edilmekle dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Sanığın mal beyanının İİK'nın 74. maddesinde öngörülen unsurları taşımadığının anlaşılması nedeniyle beraatine karar verilmesi yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1)02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2)Dava ve cezanın İİK'nın 354. maddesinde yazılı sebeplerden düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 15.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9800, Karar No: 2020/1178, Tarih: 20.02.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/9800 E.  ,  2020/1178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

(Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, kooperatif ortağı olan davalı hakkında ödemekle yükümlü bulunduğu ortak gider aidatı ve faizleri için takip başlattıklarını, davalı hakkında başlatılan takipte mevcut kalemlerin davalının üyeliği süresince işlemiş alacaklar olduğunu, takibe haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptaline ve icra inkâr tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının kötü niyetli olduğunu, müvekkilinin 16/04/2012 tarihli noter aracılığı ile istifasını kooparatife gönderdiğini, istifasının daha sonra kabul edildiğini, takip konusu kalemlerin kendi üyeliği süresinde oluşmadığını, kooperatifin üyeler arasında ayrımcılık yaptığını savunarak davanın reddi ile kötü niyet tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalının 16.04.2012 tarihinde noter kanalı ile kooperatife istifa iradesini bildirdiği, ihbarnamenin kooperatife 19.04.2012 tarihinde ulaştığı, 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 13. maddesinde ortağın anasözleşmeye uygun olarak ortağın çıkma dileğini noter aracılığı ile kooperatife bildirmesi halinde çıkmanın gerçekleşeceği, bu itibarla davalının 19.05.2012 tarihi itibari ile istifasının kabulünün gerektiği, davalının bu tarihten sonraki aidatlardan sorumlu olmadığı ancak ortak giderlere katlanmakla yükümlü olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili i temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-1163 Sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 81/2 maddesi uyarınca tasfiye haline girmiş kooperatiflerde çıkma veya çıkarılma halinde ortağın konutu geri alınamaz ancak bu kişilerin tasfiye masraflarına katlanması gerekir. Davalının kooperatif bağımsız bölümünü aldıktan sonra istifa ettiği sabittir. 29.04.2012 tarihli ve 31.03.2013 tarihli genel kurullarda tasfiye payı olarak nitelendirilebilecek ödeme kararı alınmıştır. Davalının bu masraflara katılması kanun hükmü gereğidir. Bu gerekçe ile davalının ödemesi gereken miktarın belirlenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 20.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.