muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5290, Karar No: 2017/9483, Tarih: 15.11.2017

Bu nedenle, kararın hüküm fıkrasının 5, 6 ve 8. bentleri hükümden çıkartılarak bunun yerine 5. bent olarak "5- Kabul edilen dava değeri üzerinden belirlenen 409,86 TL nispi harçtan, peşin alınan 81,80 TL harcın mahsubu ile bakiye kalan 328,06 TL'nin davacıdan alınarak Hazineye irat kaydına,” 6. bent olarak "6- Davalılar davada yasal hasım konumunda olduklarından yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına ve aynı nedenle, davacı yararına vekâlet ücreti takdirine yer olmadığına," cümleleri yazılmak suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK'nın 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının iadesine 15/11/2017 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18785, Karar No: 2016/8764, Tarih: 02.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/18785 E.  ,  2016/8764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/05/2015

NUMARASI : 2014/231-2015/324

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 23.06.2014 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığından sorulduktan,

2- Değerlendirme tarihi olan 2014 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen Edremit ilçesi yeniköy mahallesi 626 parsel sayılı taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenildikten,

3-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduklarının ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulduktan,

4-Bilirkişi kurulunca incelenen ve değer biçmeye esas emsal kabul edilen Edremit ilçesi yeniköy mahallesi 626 parsel sayılı taşınmazın, bilirkişi raporunda belirtilen tarihteki satışına ilişkin akit tablosunun, Tapu Müdürlüğünden istenilmesinden,

5- Dava konusu taşınmaz ile somut emsalin şehir halihazır haritasında konumları, birbirlerine olan uzaklıkları ve Kaymakamlık, Belediye Binası, Adliye, ticari nitelikte olan yerlere olan mesafelerinin fen bilirkişisi tarafından işaretlettirildikten,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/71, Karar No: 2015/13292, Tarih: 03.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/71 E.  ,  2015/13292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı tarafından ek kararın ise davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davalının 10/11/2008 günü kırmızı ışıkta geçmek suretiyle müvekkilinin içerisinde yolcu olarak bulunduğu araca çarparak yaralanmasına sebebiyet verdiğini açıklayıp, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 14.200,00-TL maddi, 75.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı; davaya herhangi bir cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kısmen kabulü ile 6.828,86 TL maddi, taktiren 20.000,00 TL manevi olmak üzere toplam 26.828,86 TL tazminatın 10/11/2008 tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı tarafından ek karar ise davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, 11.04.2014 tarihli ek karar ile davalı vekilinin vekaletnamesini dosyaya sunması için gönderilen muhtıranın tebliğ edilmesine rağmen kesin süre içerisinde sunmadığından HMK.nın 366 maddesi gereğince temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmiştir. Davacı vekilinin süresinde verdiği temyiz dilekçesi ekinde vekaletnamesinin olduğu görülmekle mahkemece verilen ek karar yerinde olmayıp bu nedenle temyiz edilmemiş sayılmasına dair ek karar kaldırılarak davalı vekilinin de temyiz incelemesine geçildi;

1-Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle, oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına, davacının yolcu olup kazada kusurunun

bulunmamasına ve manevi tazminatın takdirinde B.K.nun 47.maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nesafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasına göre, davacı vekilinin, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 2,50 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, aşağıda dökümü yazılı 1.348,80 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 03.12.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9392, Karar No: 2018/6640, Tarih: 31.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/9392 E.  ,  2018/6640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet ve Tazminat Talebinin Kısmen Kabulü

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre ;

1- İİK’nın 338. maddesi uyarınca kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Gerçeğe aykırı beyanda bulunmak suçunun oluşabilmesi için bildirimin bizzat borçlu tarafından ve gerçeğe aykırı olduğu bilinerek yapılması gerekli olup birinci haciz ihbarnamesine yapılan 02.12.2014 tarihli itirazın vekil tarafından yapılması nedeniyle vekilin beyanından dolayı asil sorumlu tutulamayacağından; sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

a- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338/1 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

b- Adli sicil kaydı bulunmayan ve suç tarihinde 65 yaşını doldurmuş olan sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının süresi itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca seçenek yaptırımlara çevrilmesi zorunluluğunun gözetilmemesi,

2- Tazminat talebine ilişkin kurulan hükme yönelik yapılan incelemede ise;

Haciz ihbarnamesinin tebliği tarihi olan 01.12.2014 tarihi itibariyle üçüncü şahıs ... Ltd. Şti'nin, asıl borçlu .... ve .... Şti'ne kesinleşmiş ve muaccel bir borcu bulunup bulunmadığı hususunda her iki şirkete ait defter ve belgeler üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılarak sonucuna göre hukuki durumun takdiri gerekirken, sadece icra dosyaları üzerinde yaptırılan incelemeye dayalı yetersiz bilirkişi raporuna göre yazılı şekilde tazminata hükmedilmesi,

Haciz ihbarnamesinin tebliği tarihi olan 01.12.2014 tarihi itibariyle üçüncü şahıs ... Ltd. Şti'nin, asıl borçlu .... ve .... Şti'ne kesinleşmiş ve muaccel bir borcu bulunup bulunmadığı hususunda her iki şirkete ait defter ve belgeler üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılarak sonucuna göre hukuki durumun takdiri gerekirken, sadece icra dosyaları üzerinde yaptırılan incelemeye dayalı yetersiz bilirkişi raporuna göre yazılı şekilde tazminata hükmedilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 31.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11520, Karar No: 2017/2127, Tarih: 16.03.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/11520 E.  ,  2017/2127 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili ile mahalli Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Dairemizin 23.02.2016 tarihli bozma ilamına göre; ölen ...’un, saat 15.58 sıralarında, 3 şeritli, 10.50 m genişliğindeki, 50 km hız sınırı uygulanan yolun orta şeridinde seyredip, trafik ışıklarında kırmızı ışık yanması sebebiyle durmakta iken, yeşil yanması üzerine harekete geçen tanık ...’ın sevk ve idaresindeki aracı, tanığın beyanına göre; 110-115 km hızla sollayıp, 1 km kadar seyretmesi sonrası, aynı istikamette, orta şeritte seyretmekte olan (459/2 den sabıkalı) sanığın idaresindeki çekicinin sağ arka köşe kısmından, kendi aracının sol ön tarafı ile çarpması, yolun sağ şeridine yönelip, yavaşlayan çekiciye ikinci kez çarpması sonucu meydana gelen olayda; her ne kadar Dairemiz'in bozma ilamında ''olay öncesi seyrettiği orta şeritten sağ şeride doğru manevra yaptığına ya da yolu ortalar vaziyette seyrettiğine dair delil bulunmayan sanığın, idaresindeki çekici ile sağ şeritte seyretmesi gerekir iken yolun orta şeridinde seyretmesinin sonuca etkili bulunmadığı, kazanın meydana gelmemesi bakımından sanığın alabileceği herhangi bir tedbir olmadığı anlaşıldığından, atfı kabil kusuru bulunmayan sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiği'' gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verilmiş ise de; dosya içeriğine göre, kaza tespit tutanağında; ölenin idaresindeki otomobille orta şeritte seyirle, aracının sol önü ile önünde aynı şeritte ve aynı yöne seyreden sanık idaresindeki demir çelik yüklü çekiciye takılı yarı römorkun arka sağ tamponuna çarptığının belirtildiği, tutanak ekindeki krokide ölenin aracına ait orta şeritten sağ şeride yönelen 5.2 metre fren izi, sanık idaresindeki römorka ait orta şeridin sağında 410 cm lastik izi, ayrıca sağ şeritte hangi araca ait olduğu anlaşılamayan 130 cm kazıntı izi bulunduğu gösterilerek ölenin bu izden 65 metre sonra sağdan yol dışı kaldığının, sanığın aracının da 70.8 metre ileride durduğunun belirtildiği anlaşılmakla; dosya içeriğine göre kaza tespit tutanağında sanığın şerit izleme ve değiştirme kurallarına uymadığının belirtilmesi, ayrıca ölenin olay öncesi orta şeritten sağ şeride yöneldiği noktada, sanığın aracına ait orta şeridin sağında 410 cm lastik izinin bulunması karşısında, olay öncesi şerit değiştirme kurallarına uymayarak ölenin seyir güvenliğini bozduğu anlaşılan sanığın atılı suçtan mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi;

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekili ile mahalli Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA; 16.03.2017 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.09.2015 gün ve 202-271; 18.11.2014 gün ve 179-499;18.02.2014 gün ve 10-80; 25.03.2008 gün ve 43-62; 01.02.2005 gün ve 213-3; 23.03.2004 gün ve 12-68; 09.10.2001 gün ve 181-204 ile 21.10.1997 gün ve 99-202 sayılı kararlarında açıkça vurgulandığı ve öğreti ile uygulamada da kabul edildiği üzere taksirin unsurları;

1- Taksirle işlenebilen bir suç olması,

2- Hakaretin iradiliği,

3- Neticenin iradi olmaması,

4- Hareketle netice arasında nedensellik bağının bulunması,

5- Sonucun öngörülebilir olmasına rağmen öngörülmemiş olması,

Şeklinde kabul edilmektedir.

Taksirli suçlarda da gerek icrai, gerekse ihmali hareketlerin iradi ve meydana gelen sonucun öngörülebilir olması, bunun yanında hareketle netice arasında illiyet bağı bulunması gerekmektedir.

Ceza hukuku bakımından tipik neticenin sorumluluk doğurması, yapılan hareket ile meydana gelen tipe uygun netice arasında mutlaka nedensellik bağlantısı kurulmasını gerektirir. Zira kimse irade dışı ya da üçüncü kişilerin veya doğa olaylarının meydana getirdiği sonuçlardan sorumlu tutulamaz. Bununla birlikte meydana gelen neticeden sorumluluk için nedensellik bağlantısının varlığı zorunlu ise de, her zaman sorumluluğun da kabulü için yeterli değildir. O halde nedensellik bağı mevcut olsa da fail neticeden sorumlu olmayabilir. Yani nedensellik bağlantısı başka, faili meydana gelen neticeden sorumlu tutmak başka şeydir. Netice için hareketin nedenselliği, neticenin faile objektif yüklenebilirliği (isnat edilebilirliği) için gerekli ve fakat tek başına yeterli olmayan bir koşuldur. Neticenin faile yüklenebilirliği nedensellik bağlantısını tamamlayan bir niteliğe sahiptir. Nedensellik bağı ve objektif yüklenebilirliğe ilişkin kriterler suç tipinin, genellikle yazılmamış unsurudur. Neticeden failin sorumlu tutulabilmesi için nedensellik bağlantısının yeterli gören klasik ceza hukuku öğretisinin aksine, bugün modern ceza hukuku öğretisi sorumluluk için nedensellik bağlantısı yanında bu normatif yüklenebilirlik (isnadiyet) kriterlerini esas almaktadır. Buna göre faili neticeden sorumlu tutmak bakımından iki aşamalı bir inceleme yapılmalıdır: Önce, hareket ile netice arasındaki nedensellik irdelenmeli; daha sonra, neticenin faile objektif olarak yüklenebilirliği üzerinde durulmalıdır.

Bu açıklamalar çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde;

Ölen ...’un saat 15.58 sıralarında, 3 şeritli, 10.50 m genişliğindeki, 50 km hız sınırı uygulanan yolun orta şeridinde seyredip, trafik ışıklarında kırmızı ışık yanması sebebiyle durmakta iken, yeşil yanması üzerine harekete geçen tanık ...’ın sevk ve idaresindeki aracı, tanığın beyanına göre; 110-115 km hızla sollayıp 1 km kadar seyretmesi sonrası, aynı istikamette, orta şeritte seyretmekte olan sanığın idaresindeki çekicinin sağ arka köşe kısmından, kendi aracının sol ön tarafı ile çarpması, yolun sağ şeridine yönelip, yavaşlayan çekiciye ikinci kez çarpması sonucu öldüğü, aracındaki katılan eşi ...’un ise basit tıbbi müdahale ile giderilebilir derecede yaralandığı Ankara Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesince “idaresindeki çekici ile gündüz vakti, meskun mahalde yolun sağını takiben seyretmediği, şerit izleme kurallarına riayet etmediği, yolu ortalar vaziyette seyrettiği” bildirilip, tali kusurlu olduğu mütalaa edilmiş ise de, olay öncesi seyrettiği orta şeritten sağ şeride doğru manevra yaptığına ya da yolu ortalar vaziyette seyrettiğine dair delil bulunmayan sanığın, idaresindeki çekici ile sağ şeritte seyretmesi gerekir iken yolun orta şeridinde seyretmesinin sonuca etkili bulunmadığı, sanığın seyretmesi gereken şerit dışında aracını seyretmesinin sanık yönünden 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunun 46. maddesinin ihlali sayılacağı ve idari yaptırıma konu olabileceği, bununla birlikte ölenin hiç bir tedbir almadan ve yüksek bir hızla sanığın aracına arkadan çarptığı, önde seyreden sanığın eylemi ile gerçekleşen ölüm arasında ceza hukuku açısından uygun nedensellik bağının varolmadığı, kazanın meydana gelmemesi bakımından sanığın alabileceği herhangi bir tedbir olmadığı anlaşıldığından, atfı kabil kusuru bulunmayan sanık hakkında beraat kararı vermesinde herhangi bir isabetsizlik bulunmayan yerel mahkeme kararının onanması yerine bozulması yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2014/3314, Karar No: 2014/7222, Tarih: 15.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/3314 E.  ,  2014/7222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek,kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir.Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir.Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90.ncı maddesininin 5.nci fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir.İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.,

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir.İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.,

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse ... Aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... Saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile,anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 03.10.2001 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 15.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.