muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/829, Karar No: 2020/5725, Tarih: 05.11.2020

**12. Ceza Dairesi         2020/829 E.  ,  2020/5725 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 22/3, 62/1, 53/6, 63/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda, Burdur Ağır Ceza Mahkemesi'nin 13.06.2019 tarihli ve 2019/256 Esas 2019/324 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan tayin edilen hükmün ortadan kaldırılmasına karar verilerek, taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin kurulan hüküm, sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık müdafinin temyiz isteminin incelenmesinde;

1-Sanık müdafinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.01.2020 tarihli ve 2019/9-425-2020/4 sayılı ilamında belirtildiği üzere; ''CMK'nın 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe için öngörülen (7) günlük sürenin; aynı Kanunun 34. maddesinin ikinci fıkrası, 231. maddesinin ikinci fıkrası ile Anayasamızın 40. maddesinin ikinci fıkrası kapsamında bir "Kanun yolu süresi" olmayıp temyiz başvurusunda temyiz nedenlerinin gösterilmemiş olması durumuna ilişkin istisnai bir mahiyet taşıması, mahkemelerin iç işleyişine yönelik olmaması, düzenlemenin yer aldığı kanun maddesinin içeriği itibarıyla ilgilisi bakımından karışık ve dağınık olmayıp açık, belirli ve öngörülebilir bir nitelikte olması, ilgilisinin (15) günlük temyiz süresi içerisinde temyiz nedenlerini bildirir dilekçe verebilmesine engel bir düzenlemenin olmaması, mevzuatımızda yer alan yargısal başvuru sürelerinin tümünün ilgilisine mahkemece bildirilmesi gerektiğine dair bir hükmün bulunmaması, örneğin; 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanunun bireysel başvuru usulünü düzenleyen 47. maddesinin beşinci fıkrasındaki "Bireysel başvurunun, başvuru yollarının tüketildiği tarihten; başvuru yolu öngörülmemişse ihlalin öğrenildiği tarihten itibaren otuz gün içinde yapılması gerekir. Haklı bir mazereti nedeniyle süresi içinde başvuramayanlar, mazeretin kalktığı tarihten itibaren onbeş gün içinde ve mazeretlerini belgeleyen delillerle birlikte başvurabilirler. Mahkeme, öncelikle başvurucunun mazeretinin geçerli görülüp görülmediğini inceleyerek talebi kabul veya reddeder." hükmü uyarınca, anılan fıkra kapsamında geçen yargısal başvuru sürelerinin ilgilisine bildirilmesi gerektiğine ilişkin bir düzenlemenin bulunmadığı da gözetildiğinde, istisnai ve sınırlayıcı hüküm içeren düzenlemelerin kıyas yoluyla genişletilmesinin mümkün olmaması nedeniyle ek dilekçe için öngörülen (7) günlük sürenin, mahkeme kararlarının sonuç bölümünde gösterilmesi zorunlu olan, hükme karşı başvurulabilecek kanun yolu süresi olmadığı, dolayısıyla temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe için öngörülen bu sürenin ilgilisine bildirilmeyişinin mahkemeye erişim hakkına orantısız bir müdahale olarak görülemeyeceği ve ilgilisine bildirilmesi hususunda zorunluluk bulunmadığı'' kabul edilmektedir.

5271 sayılı CMK'nın ''Temyiz gerekçesi'' başlığını taşıyan 295. maddesinin 1. fıkrasında; ''Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir.'' hükmü; CMK'nın ''Temyiz isteminin reddi'' başlıklı 298. maddesinde ise; ''Yargıtay, süresi içinde temyiz başvurusunda bulunulmadığını, hükmün temyiz edilemez olduğunu, temyiz edenin buna hakkı olmadığını ya da temyiz dilekçesinin temyiz sebepleri içermediğini saptarsa, temyiz istemini reddeder.'' amir hükmü bulunmaktadır.

Tüm bu düzenlemeler gereğince yapılan incelemede; sanık müdafisinin, yüzüne karşı 20.12.2019 tarihinde verilen hükme karşı süresi içerisinde verdiği 24.12.2019 tarihli ve herhangi bir temyiz gerekçesi içermeyen temyiz başvuru dilekçesinde, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesi tarafından verilen mahkumiyet hükmüne yönelik gerekçeli kararın kendilerine tebliğ edilmesini istemesi üzerine; gerekçeli kararının sanık müdafisine 05.01.2020 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen, sanık müdafinin CMK’nın 295. maddesi gereğince temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçesini CMK’nın 295. maddesinde öngörülen yedi günlük süreden sonra 17.01.2020 tarihinde verdiğinden süresinde olmadığı anlaşılmakla; sanık müdafinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesi gereğince isteme aykırı olarak REDDİNE;

2-Katılan vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın sevk ve idaresindeki otomobille, meskun mahal dışı, hız sınırının 50 km olduğu bölünmüş ve çift şeritli Devlet yolunda seyri sırasında, kendisine hitaben sırası ile 90 km, 70 km ve 50 km hız sınırı levhaları bulunduğu halde, incelenen görüntü kayıtlarından da anlaşıldığı üzere mahal şartlarının üzerinde bir hızla seyirle önündeki aracı sollamak suretiyle geldiği kavşak mahallinde kırmızı ışık ihlali yaparak geçmek istediği sırada, kavşağa sağından giren ve kendisine yeşil ışık yanan katılan ... idaresindeki otomobile çarpması şeklinde meydana gelen ve katılanın aracında bulunan bir kişinin ölümü ile birlikte sanıktan şikayetçi olan iki kişinin de basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanması ile sonuçlanan olayda, tamamen kusurlu olduğu kabul ve tespit edilen sanığın olaydan 25 dakika sonra yapılan ölçümde 0.85 promil alkollü olduğunun tespit edildiği, dosya içeriğine göre; teknik bilirkişiler tarafından yapılan tespitlerden de anlaşıldığı üzere, sanığın mahal şartlarının yaklaşık iki katı bir hızla seyrederek geldiği ışıklı kavşaktan kırmızı ışıkta geçmek suretiyle gerçekleştirdiği eyleminde bilinçli taksir koşullarının oluştuğu anlaşılmakla;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin suç vasfına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve Kanuna uygun bulunan Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin 20.12.2019 tarihli ve 2019/2585 Esas, 2019/3647 Karar sayılı mahkumiyet hükmüne ilişkin yapılan temyiz isteminin isteme uygun olarak 5271 sayılı CMK.nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE; 5271 sayılı CMK'nın 7165 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 8. maddesi ile değişik 304/1. maddesi uyarınca, dosyanın gereği için Burdur Ağır Ceza Mahkemesine; kararın bir örneğinin de Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE; 05.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2721, Karar No: 2020/3847, Tarih: 11.11.2020

**4. Hukuk Dairesi         2020/2721 E.  ,  2020/3847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Tekstil İnş.ve Tic. Ltd Şti. vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... Vergi Dairesi Müdürlüğü ve ... Tekstil Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti. aleyhine 04/02/2014 gününde verilen dilekçe ile 6183 sayılı Kanun'un 79. maddesi gereğince menfi tespit istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalılardan ... Tekstil Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti. yönünden davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine, davalılardan ...Vergi Dairesi Müdürlüğü yönünden kısmen kabulüne dair verilen 05/11/2019 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalılardan ... Vergi Dairesi Müdürlüğü vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA 11/11/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/162, Karar No: 2025/860, Tarih: 23.01.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/162 E.  ,  2025/860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/65 E., 2024/484 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda Dairece, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341/2 hükmü uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 TL'yi geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373/4 hükmü uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

23.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5192, Karar No: 2024/12654, Tarih: 04.11.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/5192 E.  ,  2024/12654 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/1184 E., 2023/209 K.

SUÇLAR : 2011, 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme, 2013 takvim yılına ait defter, kayıt ve belgeleri gizleme

SUÇ TARİHLERİ : 2011, 2012, 2013

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir oldukları, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin temyiz dilekçesinde; düşme hükümlerini temyiz etmeyerek beraat hükümlerinin mahkûmiyete çevrilmesi gerektiğini belirtmesi karşısında beraat hükümleri ile sınırlı olarak yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen ''2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve 2013 takvim yıllarına ait defter, kayıt ve belgeleri gizleme'' suçlarının 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359 uncu maddesinin (b) bendi uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, sahte fatura düzenleme suçu yönünden kesen son sebep olan 12.02.2016 tarihli sanığın sorgusundan; defter ve belge ibraz etmeme suçu açısından ise, kesen son sebep olan Yargıtay'ın bozma ilamına konu 05.04.2016 tarihli mahkûmiyet hükmünden inceleme gününe kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağan dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca tebliğnamedeki (2) ve (3) numaralı görüşlere aykırı olarak DÜŞMESİNE, 04.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11372, Karar No: 2013/18281, Tarih: 05.11.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/11372 E.  ,  2013/18281 K.**

**"İçtihat Metni"**

1-Dava konusu 578 ada 23 parsel sayılı taşınmaza ait kadastro tutanak aslı dosyada bulunmamaktadır. Dava konusu 578 ada 23 parsel sayılı taşınmaza ait kadastro tutanak aslının mahkemenin 2012/116 Esas sayılı dosyasında davalı olduğuna dair şerh verdirildikten sonra Tapu Sicil Müdürlüğü'nden getirtilerek dosyaya konulması,

2-Dava konusu 578 ada 23 parsel sayılı taşınmazın dosyada bulunan kadastro tutanak örneğine göre ayrıca mahkemenin (devirden önceki) 2006/21 Esasında da davalı olduğu tutanak örneği üzerine kırmızı kalemle yazılmış olduğundan mahkemenin 2006/21 Esas sayılı dava dosyasının derdest ise Mahkemesinden, kesinleşerek devredilmiş ise Tapu Sicil Müdürlüğü'nden getirtilerek dosyaya konulması, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8014, Karar No: 2017/4650, Tarih: 01.06.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/8014 E.  ,  2017/4650 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62/1, 50/1, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen, 3 ay 10 gün hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının ve uygulanan kanun maddelerinin gösterilmemesi suretiyle, CMK'nın 232/6 ve TCK'nın 52/3. maddelerine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 4. paragrafının hükümden çıkarılarak yerine, “Sanık hakkında verilen 3 ay 10 gün hapis cezasının, sanığın kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna ve yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa göre, TCK'nın 50/1-a maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 100 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla, 2.000.TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12583, Karar No: 2013/19616, Tarih: 19.11.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/12583 E.  ,  2013/19616 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, iş sözleşmesinin davalı işverence haklı bir sebep olmaksızın feshedildiğini ileri sürerek,kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma,hafta tatili,ulusal bayram genel tatil,yıllık izin,işçilik ücretleri ile asgari geçim indirimi alacaklarının hüküm altına alımasını istemiştir.

Davalı tarafı temsilen duruşmalara katılan olmamıştır.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamadan haberdar edilmeleri ile olanaklıdır. Hasımsız davalar hariç olmak üzere, dava dilekçesi ile duruşma gün ve saati karşı tarafa tebliğ edilmeden ve taraf teşkili sağlanmadan davaya bakılamaz ve yargılama yapılamaz.

Dosya kapsamına göre davalıya tebliğe çıkarılan dava dilekçesinin "Örnek Sanayi Sitesi 33. blok 27 no7/4 ..." adresinde yetkili sıfatı ile Arzu Akyol'a tebliğ edildiği anlaşılmaktadır.

SGK belgelerinde davacının 1.7.2008 tarihine kadar sigorta primlerinin davalı şirket tarafından yatırıldığı, 2.7.2008 tarihinden itibaren ise sigorta primlerinin dava

dışı ... Konfeksiyon Giyim Tekstil İnş. San. Ltd. Şti. yatırılmaya devam edildiği,yukarıda belirtilen zaman dilimleri içerisinde işyeri adresinin her iki işveren tarafından dava dilkeçesinin tebliğe çıkartıldığı adres olarak gösterildiği görülmüştür.

3.9.2010 tarihli kolluk araştırma yazısında, davalı şirketin "Örnek Sanayi Sitesi 33. blok 27 no7/4 ..." adresindeki işyerini kapatarak İstanbul ilinde faliyetine devam ettiği, anılan adreste ... Konfeksiyon Giyim Tekstil İnş. San. Ltd. Şti.'nin faliyet yürüttüğü belirtilmiştir.

Davacı vekili 10.8.2010 tarihli dilkeçesinde; davalı şirket ile ... Konfeksiyon Giyim Tekstil İnş. San. Ltd. Şti. arasında hukuki irtibat bulunmadığını, davacının dava dilkeçesinde belirtilen tarih aralığında davalı şirketin şubesinde çalıştığını beyan etmiştir.

Davacı vekili 10.8.2010 tarihli dilkeçesinde; davalı şirket ile ... Konfeksiyon Giyim Tekstil İnş. San. Ltd. Şti. arasında hukuki irtibat bulunmadığını, davacının dava dilkeçesinde belirtilen tarih aralığında davalı şirketin şubesinde çalıştığını beyan etmiştir.

Yukarıda yapılan tespitler karşısında; davalı şirketin 1.7.2008 tarihinde "Örnek Sanayi Sitesi 33. blok 27 no7/4 ..." adresindeki faliyetine son verdiği ve aynı adresin ... Konfeksiyon Giyim Tekstil İnş. San. Ltd. Şti.'nin tarafından işyeri olarak kullanılmaya başlandığı ve davacının halen bu adresteki işyerinde çalışmasını sürdürdüğü, bahsi geçen şirketler arasında hukuki bir irtibat olmadığının bizzat davacı vekilince beyan edildiği göz önünde tutulduğunda, davalı şirketin dava dilekçesinin tebliğ edildiği tarih itibariyle tebligatın yapıldığı adresteki işyeri ile ilgisinin bulunmadığı şu hale göre anılan adrese yapılan tebligatın geçerli bir tebligat olduğundan bahsedilemeyeceği anlaşılmaktadır. Davalı tarafa usulüne uygun tebligat yapılarak taraf teşkili sağlanmaksızın işin esası hakkında karar verilmesi hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 19.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9758, Karar No: 2012/1346, Tarih: 06.02.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/9758 E.  ,  2012/1346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

VEKİLİ : Av. ...

VEKİLİ : Av. ...

İHBAR OLUNAN : Güven Sigorta A.Ş.

Taraflar arasında görülen davada Üsküdar 2. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11.02.2010 tarih ve 2009/17-2010/71 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkil şirkete sigortalı emtianın davalı tarafından taşınması sırasında hasar gördüğünü, hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini ileri sürerek, 6.279 TL'nın faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkil tarafından sigortalı emtianın Kumport Limanı/ İnegöl arası taşındığını, konteynerin kapalı ve mühürlü olarak teslim alındığını, taşıma irsaliyesinde yüke yönelik ihtirazi kayıt koyduklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, hasarın konteyner içindeki hatalı istiflemeden kaynaklandığı, davalının taşıma öncesi yüke yönelik çekince koyduğu, hasardan davalının sorumlu olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 06.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

21,15 H

17,15 PH

04,00 BK

07.02.2012-RK
Yargıtay — Esas No: 2021/3349, Karar No: 2021/4789, Tarih: 07.06.2021

**11. Hukuk Dairesi         2021/3349 E.  ,  2021/4789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 12. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 9. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 12.09.2019 tarih ve 2014/807 E- 2019/1096 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi'nce verilen 10.11.2020 tarih ve 2020/1308 E.-2020/1135 K.sayılı kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteminin reddine ilişkin verilen 16.12.2020 tarihli ek kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için mahalline gönderilen dosyanın eksikliklerin giderilmesinden sonra gönderildiği anlaşılmakla, dosya içerisindeki dilekçe ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

22.07.2020 tarihinde yürürlüğe giren 7251 sayılı Kanun'un 39. maddesi ile 6100 sayılı 362 maddesine eklenen “g” bendi gereğince, HMK’nın 353/1-a maddesinde belirtilen Bölge Adliye Mahkemesi’nin esası incelemeden kararı kaldırıp davanın yeniden görülmesi için dosyayı kararı veren mahkemeye gönderdiği kararlar aleyhine temyiz kanun yoluna başvurulamaz. Bölge Adliye Mahkemesinin 16.12.2020 tarihli ek kararı anılan yasal düzenleme kapsamında kaldığından davalı vekilinin ek karara ilişkin temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesince verilen 16.12.2020 tarihli ek karara yönelik bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan ek kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 07.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.