muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2422, Karar No: 2012/981, Tarih: 08.02.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/2422 E.  ,  2012/981 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoymak ve rızasıyla cinsi münasebette bulunmak suçlarından sanık ...’in yapılan yargılaması sonunda; reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçundan beraatine, reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan mahkûmiyetine dair ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 21.04.2006 gün ve 2005/168 Esas, 2006/135 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun şekilde sanığın işlediği kabul olunan reşit olmayanla cinsel ilişki suçunun temas ettiği reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçu ile sanığa isnat olunan reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçunun düzenlendiği 765 sayılı TCK.nın 416/son ve 430/2. maddelerinde öngörülen cezaların üst sınırları itibarıyla, aynı Kanunun 102/4. maddesine göre 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi oldukları, reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçu yönünden sanığın sorgusunun yapıldığı 24.03.2006 tarihinden, reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçu yönünden ise mahkûmiyet hükmünün kurulduğu 21.04.2006 gününden inceleme gününe kadar bu sürelerin gerçekleştiği anlaşıldığından 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında açılan kamu davalarının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 08.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31012, Karar No: 2014/1552, Tarih: 23.01.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/31012 E.  ,  2014/1552 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 2 - 2013/201252

MAHKEMESİ : Mersin 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/02/2013

NUMARASI : 2012/1054 (E) ve 2013/128 (K)

SUÇ: Karşılıksız yararlanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

05.09.2008 tarihli kaçak tespit tutanağına göre “kurum bilgisi dışında sayacın kayıp” olduğunun tespit edilmesi, sanığın suça konu işyerinin kendisine ait olduğunu, önceden kiracılar tarafından kullanıldığını, abone olmak istediğini ve daha önce kullananlardan kalan borçları ödememesi sebebi ile abone olamadığını savunması karşısında; sanığın savunmasının doğruluğunun araştırılması bakımından işyerinde önceden kimin kiracı olarak ve hangi tarihe kadar kaldığı, sanığın abone olmak için başvurusunun olup olmadığı kurumdan sorularak araştırılıp sonuca göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 23/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6038, Karar No: 2019/6157, Tarih: 17.09.2019

**10. Hukuk Dairesi         2018/6038 E.  ,  2019/6157 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, sosyal güvenlik mevzuatında prim teşviki, destek ve indirim uygulamalarından kaynaklanan uyuşmazlığa ilişkindir.

Mahkemece, bozma sonrasında, dosya üzerinden yapılan inceleme ile ilamında belirtilen şekilde davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1086 sayılı Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanununda; yazılı, sözlü, basit ve seri olmak üzere dört yargılama usulü düzenlenmiş iken 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda yazılı ve basit yargılama usulleri düzenlenmiştir.

Bir davada hangi yargılama usulünün uygulanacağı uyuşmazlığın niteliği veya davanın görüleceği mahkemeye göre belirlenmektedir. Bu bağlamda; 5510 sayılı Kanununun 101’inci maddesinde, anılan Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili çıkan uyuşmazlıkların çözümlenmesinde İş Mahkemelerinin görevli olduğu belirtilmiş, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 7’nci maddesinde ise, İş Mahkemelerinde sözlü yargılama usulünün uygulanacağı hüküm altına alınmıştır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 447’nci maddesindeki diğer kanunların sözlü yahut seri yargılama usulüne atıf yaptığı hallerde bu Kanununun basit yargılama usulü ile ilgili hükümlerinin uygulanacağına ilişkin hüküm karşısında; artık, iş mahkemelerinde basit yargılama usulünün uygulanması gerekecektir.

Yazılı yargılama usulü 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda ayrıntılı olarak düzenlenmiş, basit yargılama usulü ise temel özellikleriyle kaleme alınmış, 322/1’inci maddesinde basit yargılama usulü hakkında hüküm bulunmayan hâllerde, yazılı yargılama usulüne ilişkin hükümler uygulanacağı belirtilmiştir. (Hakan Pekcanıtez, Oğuz Atalay, Muhammet Özekeş, Medeni Usul Hukuku, 12. Baskı, Ankara 2011, s.586).

Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320’nci maddesinin birinci fıkrasında “mümkün olan hallerde” mahkemenin tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar verebileceği öngörülmüş, ancak “mümkün olan haller”in neler olduğu madde metninde sayılmamıştır.

Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320’nci maddesinin birinci fıkrasında “mümkün olan hallerde” mahkemenin tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar verebileceği öngörülmüş, ancak “mümkün olan haller”in neler olduğu madde metninde sayılmamıştır.

Hukuk Muhakemeleri Kanununun “hukuki dinlenilme” başlıklı 27’nci maddesi, T.C. Anayasası’nın hak arama hürriyetini düzenleyen 36’ncı maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin adil yargılanma hakkına ilişkin 6’ncı maddesi nazara alındığında “bir dava hakkında karar verilirken duruşma yapılması esastır.” Gerek Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin ve gerekse Yargıtay ve doktrinin kabulü de bu yöndedir. Duruşma yapılmasında amaç, tarafların iddia ve savunmalarını yazılı beyanlar dışında bir kez de sözlü olarak hâkime aktarmalarına imkân tanıyarak, hâkime de bu iddia ve savunmalarda açık olmayan, tereddüt oluşturan konularda soru sormasını sağlamaktır. Tecrübeler bu uygulamanın uyuşmazlıkların sağlıklı çözümü için büyük önem taşıdığını, taraflar ve hâkimin yüz yüze gelmesinin gerçeğe erişimi kolaylaştırdığını göstermektedir. (Ejder Yılmaz, Geçici Hukuki Himaye Tedbirleri, C1, Ankara 2001, s. 888) (Cenk Akil, Terazi Aylık Hukuk Dergisi, Kasım 2012, s.17).

Ayrıca, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Yargılama ile ilgili bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını mahkemenin açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini içeren bu hakkın ve yargılamanın aleniliği ilkelerinin gerçekleşmesinin en önemli aracı duruşma yapılmasıdır.

Duruşma yapılmaksızın dosya üzerinden karar verilmesi ise istisna olup, ancak bu konuda kanuni dayanak bulunması halinde mümkündür. Eş deyişle; ancak hukukun izin verdiği “ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz, delil tespiti, İcra ve İflas Kanununun 17 ve 18’inci maddelerinde öngörülen şikâyet davaları” gibi durumlarda dosya üzerinden karar verilebilir. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320/1’inci maddesi hükmünün de bu çerçevede değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

Eldeki davada ise, mahkemece bozma ilamından sonra duruşma açılmaksızın ve bozma ilamına karşı uyulup uyulmama konusunda herhangi bir karar verilmeksizin yazılı şekilde karar verildiği anlaşılmakta olup, bozma ilamının taraflara tebliği ile yeni duruşma gününün belirlenmesi ve yargılama yapılarak tahkikata geçilmesi ile bozma ilamına karşı tarafların diyeceklerinin sorulması/belirlenmesi ve uyma/uymama konusunda karar verildikten sonra esas hakkında bir karar tesisi gerekirken; duruşma açılmaksızın dosya üzerinde karar vermiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 17/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3815, Karar No: 2012/5750, Tarih: 04.10.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/3815 E.  ,  2012/5750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın zamanaşımı nedeniyle reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davacı ile arsa sahibi davalılar arasında 1994 yılında yapılan gayrimenkul satış vaadi ve arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin, ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2001/580 E.-2001/553 K. sayılı kararıyla feshine karar verildiğini, ancak mahkemece sözleşmenin feshine karar verilmeden önce davacının, kendisine isabet eden yerleri, gayrimenkul satış vaadi sözleşmeleri ile üçüncü şahıslara sattığını, dava dışı bu kişilerin , arsa sahiplerine karşı açtıkları tapu iptal ve tescil davalarının reddedildiğini, davacının bu inşaata yapmış olduğu harcamaların karşılığını almadığını, buna karşın davalıların malvarlığında haksız olarak çoğalma meydana geldiğini ileri sürerek, 250.000,00 TL' nin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın zamanaşmı nedeniyle reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, sözleşmenin feshine ilişkin mahkeme kararının 18.01.2002 tarihinde kesinleştiği, davanın ise BK' nun 66. maddesine göre bir yıllık süre geçtikten sonra 02.02.2009 tarihinde açıldığı, uyuşmazlığın eser sözleşmesinden kaynaklandığı varsayıldığında bile BK'nun 126/4 maddesine göre beş yıllık zaman aşımı süresinin dolduğu gerekçesiyle davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınması gereken harç peşin yatırıldığından, yeniden harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3470, Karar No: 2009/4294, Tarih: 08.04.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/3470 E.  ,  2009/4294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇEŞME ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/12/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı hazine, davalı vakıf adına kayıtlı bulunan 9 parsel  sayılı taşınmazın 610 m2lik  bölümünün  kıyı kenar  çizgisi  içerisinde  kaldığını ileri sürerek  tapu iptali isteğinde  bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne  karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çekişmeli taşınmazın kıyı-kenar çizgisi  içerisinde kaldığı iddiasına dayalı tapu iptal ve sicilin  kütükten  terkini  isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğine ve toplanan  delillere göre; çekişme  konusu 9  parsel sayılı taşınmazın,  kadastro  tespitinin 22.05.1972 tarihinde yapıldığı, 29.09.1975  tarihinde  kesinleştiği ve davanın 21.08.2006 tarihinde açıldığı  anlaşılmaktadır.

Her ne kadar çekişmeye konu  taşınmazın kıyı-kenar çizgisi içinde  kalan bölümü devletin hüküm ve  tasarrufu  altında ve kamu malı niteliğinde  özel  mülkiyete  konu olamayacak  (Anayasanın 43, 3402 Sayılı  kadastro Yasasının 16/C  maddesi gereğince  )  yerlerden  olduğu  keşfen saptanmış ise de; 25.2..2009  tarihinde  kabul edilip 14.3.2009  tarihinde yürürlüğe giren  5841 Sayılı Yasanın 2.  maddesi ile  3402 Sayılı Yasanın 12.  maddesinin 3. Fıkrasına  eklenen  " bu hüküm iddia ve taşınmazın  niteliğine  yahut  Devlet ve  diğer kamu tüzel kişileri  dahil  tarafların sıfatına  bakılmaksızın  uygulanır" ve 3. Maddesi ile eklenen geçici 10. Maddesinin  " bu kanunun 12.  maddesinin 3. fıkrası hükmü devletin hüküm ve  tasarrufu altında  olduğu iddası  ile yürürlük  tarihinden önce  açılmış ve  henüz  hükme  bağlanmamış olan davalarda  dahi  uygulanır"  şeklindeki  hükmü  gözetildiğinde,  kadastro  tespitinin  kesinleştiği  29.09.1975  tarihinden itibaren davanın açıldığı 21.08.2006 tarihi  arasında  3402 Sayılı Yasanın 12.  Maddesinde  sözü edilen  10 yıllık  hak düşürücü sürenin  geçmiş  olduğu sabittir.

Öyleyse,  Mahkemece karar verildikten sonra  yürürlüğe giren yukarıda belirtilen yasal  düzenlemeler gözetilmek suretiyle bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerektiği kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca,davalının temyiz itirazının kabulü ile  hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK.'nun 428.  Maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 8.4.2009  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2077, Karar No: 2023/3131, Tarih: 04.10.2023

**6. Hukuk Dairesi         2023/2077 E.  ,  2023/3131 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 45. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 11.04.2023

SAYISI : 2023/277 E., 2023/336 K.

DAVA TARİHİ : 15.11.2018

HÜKÜM/KARAR : Başvurunun Esastan Reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 11. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2020/695 E., 2022/1180 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekilince tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 11.04.2023 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 11.04.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanunun 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanunun 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre temyize konu edilen miktar 50.000,00 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 11.04.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye

Mahkemesine gönderilmesine,

04.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7474, Karar No: 2017/2520, Tarih: 29.03.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/7474 E.  ,  2017/2520 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 52/2-3, 50/1-a, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında adli para cezasının "aylık 6 eşit taksit halinde ödenmesine" karar verilmiş olduğundan , tebliğnamenin taksit aralığı gösterilmediğinden düzeltilerek onama öneren görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında, para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususlarda aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 4 numaralı paragrafının çıkarılarak yerine "Sanığa verilen hapis cezasının sanığın sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesi göz önüne alınarak TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 100 gün karşılığı adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 50/1-a ve 52/2. maddesi gereğince bir günlüğü taktiren 20,00 TL üzerinden paraya çevrilerek sanığın 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7750, Karar No: 2016/7219, Tarih: 26.10.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/7750 E.  ,  2016/7219 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında 2005 yılında sahte fatura düzenlemek suçundan mahkumiyet, 2006 yılında sahte fatura düzenlemek suçundan beraat Sanık ... hakkında 2005 yılında sahte fatura düzenlemek suçundan beraat, Sanık ... hakkında 2006 yılında sahte fatura düzenlemek suçundan beraat

I) Sanık ...'ın 2005 takvim yılına ilişkin beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığa yüklenen suçun yasa maddesinde öngörülen cezalarının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu 5237 sayılı TCK'nun 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan sanığın sorgusunun yapıldığı 06.07.2008 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan kurum vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen asli zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 66/1-e ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8 maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

II) Sanık ...'ın ve ...'ın 2006 takvim yılına ilişkin beraat hükümlerine, sanık ...'ın 2005 takvim yılına ilişkin mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

1) Sanık ...'ın beraati yönünden yapılan incelemede;

Dosya içerisinde örneği bulunan ...Vergi Dairesi Başkanlığı Hukuk ve İhtilaflı İşler Grup Müdürlüğü'nün 05.09.2007 tarih 3796 sayılı mütalaasının sanık ... hakkında 2005 takvim yılı ile ilgili olduğu, sanık hakkında 2006 takvim yılı için düzenlenen ve 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 367. maddesine göre dava şartı olan Vergi Dairesi Başkanlığı mütalaasının bulunmadığı gözetilerek, varsa getirtilip dosya içerisine konulmadan, yoksa Vergi Dairesi Başkanlığından mütalaa alınmadan davaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması yasaya aykırı,

2) Sanık ...'ın beraati yönünden yapılan incelemede;

Sanığın UYAP kanalıyla mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 06.05.2012 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

3) Sanık ...'ın mahkumiyeti yönünden yapılan incelemede;

2) Sanık ...'ın beraati yönünden yapılan incelemede;

Sanığın UYAP kanalıyla mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 06.05.2012 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

3) Sanık ...'ın mahkumiyeti yönünden yapılan incelemede;

a) Renk Temizlik...şirketinin kurulduğu 08.09.2003 tarihinden 23.09.2005 tarihine kadar sanığın şirketi temsile yetkili olduğu, 2005 takvim yılı için 23.09.2005 tarihine kadar düzenlenen sahte faturalar sebebiyle sanığın sorumlu olduğu kabul edilerek sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulmuşsa da, dosyada örneği olan ve 23.09.2005 tarihinden önceye dayanan tek faturanın 17044 numaralı 07.04.2005 tarihli olması, bu fatura dışında sanığın sorumlu olduğu döneme rastlayan fatura örneklerinin dosyada bulunmaması, zamanaşımının değerlendirilmesi yönünden suç tarihinin net olarak belirlenmesinin zorunluluğu karşısında; maddi gerçeğin, suçun unsurlarının ve suç tarihinin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından, sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, suça konu faturaları kullanan şirketlerden 23.09.2005 tarihi öncesinde düzenlenmiş faturalar veya onaylı suretlerinden kanaat oluşturacak miktarda temin edilip dosya arasına konulduktan sonra incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, bu tarihten önce birden fazla faturanın düzenlenmiş olduğu belirlendiği takdirde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması, en son düzenlenen fatura tarihinin sanık yönünden suç tarihi olacağı gözetilip zamanaşımı süresinin dolup dolmadığının değerlendirilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması yasaya aykırı,

b) Kabule göre de; 5237 Sayılı TCK'ya göre hükmolunan hürriyeti bağlayıcı cezaların kanuni sonucu olan aynı yasanın 53. maddesinin uygulanması gerekliliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

b) Kabule göre de; 5237 Sayılı TCK'ya göre hükmolunan hürriyeti bağlayıcı cezaların kanuni sonucu olan aynı yasanın 53. maddesinin uygulanması gerekliliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan kurum vekilinin ve sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sanık ...'ın hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün bu sebeplerle, beraat hükümlerinin ise sair yönleri incelenmeksizin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sonuç ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 26.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.