muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/8433, Karar No: 2025/2061, Tarih: 19.02.2025

**5. Ceza Dairesi         2023/8433 E.  ,  2025/2061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/536 Esas, 2017/872 Karar

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümlerin temyizi üzerine yapılan ön incelemede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesine göre zimmet suçundan katılan sıfatını alabilecek surette zarar görmüş olan Tarım ve Orman Bakanlığının kanun yoluna başvurma hakkının bulunması ve hükümlerin vekili tarafından temyiz edilmesi karşısında, 7417 sayılı Kanun'un 40. maddesiyle değişik 3628 sayılı Kanun’un 18/2. madde ve fıkra hükmü uyarınca başvuru tarihinde müdahil sıfatını kazandığı kabul edilmiştir.

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hâk ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İlk Derece

İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.10.2016 tarihli ve 2016/23 Esas, 2016/194 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında görevi kötüye kullanma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2. maddesinin (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraatlerine hükmolunmuştur.

B. İstinaf

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 13.04.2017 tarihli ve 2017/536 Esas, 2017/872 sayılı Kararı ile; sanıklar hakkında yapılan yargılamanın görevsizlik kararı gereği zimmet suçundan olduğu ve gerekçeli kararda da zimmet suçunun unsurları bulunmadığı belirtildiği halde hükümde görevi kötüye kullanma suçundan beraatlerine karar verildiği görülmüş ise de; bu husus hükmün kaldırılmasını gerektirmediğinden ve sanıkların üzerlerine atılı zimmet suçunun oluşmadığına dair İlk Derece Mahkemesi kararındaki gerekçenin dosya kapsamı ile uygun ve yerinde olduğu anlaşıldığından hüküm fıkrasının "(A)" bölümündeki "görevi kötüye kullanma" ibaresi hükümden çıkarılarak yerine "zimmet" ibaresi eklenmek suretiyle düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Katılan ... Vekilinin Temyiz İstemi

Eksik inceleme ile sanıkların beraatine karar verildiği, sanıkların zimmet suçunu işlediği ve sair hususlara ilişkindir.

Katılan ... Vekilinin Temyiz İstemi

Sanıklar hakkındaki delillerin eksik toplandığını, ispat açısından mahkemece yeterli değerlendirme yapılmadığını, söz konusu kararların usul ve esas yönünden hukuka aykırı olduğunu ve bozulması gerektiğini belirtmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Katılan ... Vekilinin Temyiz İstemi

Eksik inceleme ile sanıkların beraatine karar verildiği, sanıkların zimmet suçunu işlediği ve sair hususlara ilişkindir.

Katılan ... Vekilinin Temyiz İstemi

Sanıklar hakkındaki delillerin eksik toplandığını, ispat açısından mahkemece yeterli değerlendirme yapılmadığını, söz konusu kararların usul ve esas yönünden hukuka aykırı olduğunu ve bozulması gerektiğini belirtmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Sanıkların leh ve aleyhlerindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddiaların reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmaları tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen ilk derece mahkemesinin beliren takdir ve kanaati ile beraat hükümlerine karşı istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine ilişkin kararların usûl ve kanuna uygun olması karşısında katılanlar vekillerinin temyiz itirazları ile hükümlerde dikkate alınan sair hususlar yönünden de hukuka aykırılık görülmemiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesince verilen kararlarda, katılanlar vekilleri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, aynı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi gereği İnegöl Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11226, Karar No: 2022/3618, Tarih: 21.03.2022

**12. Hukuk Dairesi         2021/11226 E.  ,  2022/3618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Genel haciz yolu ile ilamsız icra takibine karşı borçlunun yasal sürede borca ve ferilerine itirazı ile duran takipte, alacaklının itirazın kaldırılması istemiyle icra mahkemesine başvurduğu, İlk Derece Mahkemesince; borca ve faize itiraz edilmiş ise de takibin dayanağı olan faturalara itiraz edilmediği, aradaki borç ilişkisinin de inkar edilmediği gerekçesi ile borçlunun muhasebe kayıtları incelenerek tanzim edilen bilirkişi raporu doğrultusunda istemin kısmen kabul, kısmen reddi ile itirazın 786.351,30 TL asıl alacak ve 295.991,25 TL işlemiş faiz alacağı yönünden kaldırılmasına, takibin bu miktarlar üzerinden devamına, asıl alacağın % 20'si oranında icra inkar tazminatının borçludan alınarak alacaklıya verilmesine karar verildiği, borçlunun istinaf başvurusunun Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

İİK'nun 68/1. maddesi gereğince, talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar ve noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı icra mahkemesinden itirazın kaldırılmasını isteyebilir. Ancak Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre, borçlunun borç doğuran hukuki ilişkiyi kabul ederek ödeme olgusuna dayanması halinde alacaklının artık İİK'nun 68/1. maddesinde belirtilen belgelere dayanmasına gerek yoktur.

Somut olayda, alacaklı tarafından altı adet faturaya dayalı takip yapılmış olup, borçlunun itiraz dilekçesinde alacaklı kayıtları ile kurum muhasebe kayıtlarının uyuşmadığını ileri sürerek takibe, borca, faize ve tüm ferilere açıkça itiraz ettiği, yine itirazın kaldırılması istemine yönelik cevap dilekçesinde de hesap mutabakatı olmadığından ödeme yapılmasının mümkün olmadığını beyan ettiği, buna göre borcun açıkça kabul edilmediği, ödeme iddiasının da bulunmadığı, yalnızca hukuki ilişkinin kabulünün itirazın kaldırılması için yeterli olmadığı, dolayısıyla borçlunun bahsi geçen beyanlarının alacaklı yanın takipte İİK'nun 68/1 maddesinde belirtilen nitelikte bir belgeye dayanması zorunluluğunu ortadan kaldırmadığı, netice olarak alacağın varlığı ve miktarının İİK'nun 68/1. maddesinde yazılı belgelerle ispatlanamadığı anlaşılmaktadır.

O halde İlk Derece Mahkemesince, itirazın kaldırılması isteminin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılması ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile, yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca, istinaf talebinin esastan reddine ilişkin ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi’nin 23.09.2021 tarih 2021/1176 E.-2021/2068 K. sayılı kararının KALDIRILMASINA, ... 6. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 03.03.2021 tarih, 2020/243 E., 2021/109 K. sayılı kararının BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 21/03/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2537, Karar No: 2013/1073, Tarih: 28.01.2013

**22. Hukuk Dairesi         2013/2537 E.  ,  2013/1073 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, ücret, ikramiye, asgari geçim indirimi, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı işveren, davacının iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, bilirkişi ücretinin gider avansı mahiyetinde davacı tarafça yatırılması gereken bir para olduğu ve belirlenen miktarın verilen kesin süre içinde yatırılmaması halinde davaya devam edilmesi için gerekli şartın yerine getirilmediği ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 115/II. maddesinin uygulanması gerektiği gerekçesi ile davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 120. maddesinde belirlenen gider avansı ile 324. maddesinde belirtilen delil ikamesi için avans ayrı maddelerde düzenlenerek farklı sonuçlara bağlanmıştır. Buna göre gider avansı, delillerin ikamesi dışındaki yargılama giderlerini kapsamaktadır. Öyleyse delil ikamesi avansı ile dava şartı olan gider avansının birbirinden ayrılması, gider avansı ve delil avansı kalemlerine ilişkin miktarlarının ayrı ayrı belirlenmesi, delilerin ikamesi için alınacak avansın gider avansı içinde yer almaması gerekir.

Mahkemece gider avansı ile delillerin ikamesine yönelik avans ayrılmalı, gider avansının da nelerden ibaret olduğu net olarak belirlenmeli ve tarafa da hem gider avansının hem de delil ikamesi avansının hukuki sonuçları konusunda uyarı yapılmalıdır.

Mahkeme dava şartı olarak belirlediği gider avansına yönelik ara kararında gider avansını oluşturan harç, tebligat gibi gider gerektiren işlemleri kalem kalem açıklamalı, her kalemin miktarını ayrı ayrı göstermeli, dava şartına yönelik gider avansı ile ilgili olarak verilen kesin sürede yatırılmamasının sonuçlarını da duruşma zaptına açıkça yazmalıdır. Ayrıca bu avans dışında delil ikamesine yönelik avans istenmekte ise 6100 sayılı Kanun'un 115. maddesine göre değil, 324. maddesine göre işlem yapmalıdır.

Somut olayda, dava 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu döneminde 06.01.2010 tarihinde açılmıştır. 1086 sayılı Kanunu yürürlükten kaldıran 6100 sayılı Kanun 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 6100 sayılı Kanun'un 120. maddesine göre davacı, yargılama harçları ile ...nca çıkarılacak gider avansı tarifesinde belirlenecek olan tutarı dava açarken mahkeme veznesine yatırmak zorundadır. ...nca çıkarılan 30.09.2011 tarihli 28070 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Gider Avansı Tarifesinin 4. maddesinde dava açılırken ödenmesi gereken avanslar gösterilmiştir. Dava açıldığı tarihte “dava açılması” safhası gerçekleşmiş olduğundan bu husus tamamlanmış işlem sayılır. 6100 sayılı Kanun'un 448. maddesine göre bu kanun hükümleri tamamlanmış işlemleri etkilememek kaydıyla derhal uygulanır. Somut olayda dava, önceki kanun zamanında açılmış olduğundan tarifenin 4. maddesinde belirlenen gider avansının ödenmesi istenemez.

Ayrıca, gider avansı dava şartı iken, delil ikamesi avansı dava şartı olarak nitelendirilemeyecektir. Delil ikamesi avansının verilen kesin süre içinde yatırılmaması davanın dava şartı yokluğu ile reddine neden teşkil etmez. Taraf belirtilen sürede delil avansı giderini yatırmazsa dayandığı o delilden vazgeçmiş sayılır.

6100 sayılı Kanun'un 448. maddesi hükmü gözetilmeden, gider avansı saptanıp davacıya kesin süre verildiği anlaşılmaktadır. Gider avansı ile ilgili ara karar davanın açılış tarihi gözetildiğinde, 6100 sayılı Kanun'un 448. maddesine aykırı olması sebebiyle ve belirtilen yönler mahkemece gözetilmeden gider avansının süresinde yatırılmadığı gerekçesiyle dava şartı yokluğundan davanın reddi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7202, Karar No: 2012/11034, Tarih: 23.11.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/7202 E.  ,  2012/11034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ve müşterekleri, dahili davacı ... ile ... ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 24.03.2011 gün ve 196/47 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili ve davalılar vekili taraflarından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar vekili, dava konusu 210 ada 93 parsel sayılı taşınmazın tarafların kök miras bırakanı ...'den miras yoluyla intikal ettiği halde kadastro sırasında davalı ... ve anılan davalının yakın miras bırakanı ...... adına paylı olarak tespit ve tescil edildiğini açıklayarak, vekil edenlerinin ...'den intikal eden miras payları oranında tapu kaydının iptali ile vekil edenlerinin adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir. Davacılardan ...'in yargılama sırasında vefat etmesi üzerine, mirasçısı ... davaya devam etmiştir.

Davalılar vekili, nizalı taşınmazın öncesinde tarafların ortak miras bırakanı ...'in babası olan... oğlu...'den miras yoluyla intikal ettiğini, vekil edenlerinin yakın miras bırakanı ......'in tüm mirasçıların miras paylarını satış yoluyla devraldığını, sonrasında o yer Asliye Hukuk Mahkemesinin 1991/20 Esas ve 1992/254 Karar sayılı tescil ilamı ile taşınmazın hükmen ...... adına tapu kaydının oluştuğunu (24.02.1993 tarih ve 19 sıra no), daha sonra taşınmazdaki ½ payını davalılardan ...'e tapuda (07.04.1993 tarih ve 5 sıra no) satış yoluyla temlik ettiğini, taşınmaz üzerine ev yaptırdıklarını açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; dava konusu taşınmazın bilinen ilk zilyedinin ... ... olduğu, ... ...’in yaklaşık 70-80 yıl önce taşınmazın zilyetliğini, davacıların ve davalıların kök miras bırakanı olan ...’e satış yoluyla devrettiği, ...’in sağlığında taşınmazı bir başkasına devretmediği, ölümünden sonra da mirasçıları arasında taksim yapılmadığı, her ne kadar Mahkemenin 1991/20 Esas sayılı dosyası içinde bulunan 02.10.1961 ve 28.06.1990 tarihli adi yazılı senetlerin dava konusu taşınmaza uydukları belirlenmiş ise de, bu durumun nizalı taşınmazın ...’in babası... oğlu...’den geldiği veya İsmail’in ölümünden sonra mirasçıları arasında taksim yapıldığını tek başına göstermeyeceği, zira mahalli bilirkişilerin ve davacı tanıklarının beyanlarından İsmail’in bu taşınmazı mirasen intikal yoluyla değil, ... ... isimli şahıstan satın almak suretiyle edindiğinin anlaşıldığı, ayrıca ...’in kızı olan davacıların yakın miras bırakanı ... ...’in miras payını ......’e devrettiği yönünde herhangi bir senet veya başka bir delil bulunmadığı, dolayısıyla her şekilde ......’in taşınmazı mirasçıların bir kısmından satın almak suretiyle edinemeyeceği, bu durumda davacıların kök miras bırakanı ...’den gelen miras haklarının devam ettiği, ancak davalı ...’in, dava konusu taşınmaza uyan 24.02.1993 tarih ve 19 sıra numaralı tapu kaydına güvenerek, 07.04.1993 gün 5 sıra numaralı tapu kaydı ile dava konusu taşınmazın ½ payını satın almak suretiyle edindiği, davalının yolsuz tescile güvenerek iyi niyetle söz konusu payı edindiği ve 10 yıldan fazla süredir zilyetliğinin söz konusu olduğu, dolayısıyla davalı ...’in bu ediniminin korunması gerektiği, bunun yanında yine mahalli bilirkişiler ve tanıkların beyanlarından taşınmaz üzerindeki evin davalıların babası ...... tarafından yapıldığı ve dava tarihine kadar buna itiraz eden olmadığının anlaşıldığı, davacılar vekilinin de davanın hiçbir aşamasında bu yönde bir itirazının veya talebinin olmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine; 210 ada 93 parsel sayılı taşınmazın tapuda kayıt maliki olan davalıların miras bırakanı ......’in 1/2 payına yönelik iptal ve tescil talebinin kabulüne, ......’in 1/2 payının iptali ile, bu payın Antalya 5 Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 09.03.2010 tarih ve 2010/324 Esas- 2010/322 Karar sayılı mirasçılık belgesine göre toplam 48 pay kabul edilerek,

-4 pay davacı ... kızı 1959 d.lu ...;

-4 pay davacı ... kızı 1961 d.lu ...;

-4 pay davacı ... oğlu 1955 d.lu ...;

-9 pay davalı ...kızı 1950 d.lu ...;

-9 pay davalı ...kızı 1955 d.lu ...;

-9 pay davalı ...kızı 1963 d.lu ...;

-9 pay davalı ...kızı 1947 d.lu ... adlarına tapuya kayıt ve tesciline, dava konusu taşınmazda davalı ...’in ½ payı yönünden davanın reddine, dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan iki katlı kargir ev, samanlık ve ambar'ın ...... mirasçıları davalılar ..., ..., ... ve ... adlarına tapunun beyanlar hanesine şerh verilmesine karar verilmiştir. Hüküm, davacılar ... ve ... ile davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

-9 pay davalı ...kızı 1963 d.lu ...;

-9 pay davalı ...kızı 1947 d.lu ... adlarına tapuya kayıt ve tesciline, dava konusu taşınmazda davalı ...’in ½ payı yönünden davanın reddine, dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan iki katlı kargir ev, samanlık ve ambar'ın ...... mirasçıları davalılar ..., ..., ... ve ... adlarına tapunun beyanlar hanesine şerh verilmesine karar verilmiştir. Hüküm, davacılar ... ve ... ile davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsımından; dava konusu taşınmaz, 14.12.2000 tarihinde yapılan kadatro çalışmaları sırasında 07.04.1993 gün 5 sıra numaralı tapu kaydının revizyon görmesiyle davalı ... ve davalıların yakın miras bırakanı ...... adına ½ paylı olarak tespit edilmiş ve tespit itirazsız olarak 07.11.2002 tarihinde kesinleşmiştir. 07.04.1993 tarih ve 5 sıra numaralı tapu kaydının geldisi olan 24.02.1993 tarih ve 19 sıra numaralı tapu kaydı ise, o yer Asliye Hukuk Mahkemesinin 1991/20 Esas ve 1992/254 Karar sayılı ilamı ile hükmen oluşmuştur. Dayanak dosyanın incelenmesinde, davacısının ...... olduğu ve 02.11.1961 tarihli adi yazılı senete dayanarak satış ve eklemeli kazanmayı sağlayan zilyetlik hukuksal nedenlerine dayanarak nizalı taşınmazın adına tapuya tesciline karar verilmesini istediği görülmüştür. Bu davada, 12.08.1992 tarihinde yapılan keşifte dinlenilen yerel bilirkişi ... ... ve davacı tanığı ... ..., taşınmazın öncesinde eldeki tarafların kök miras bırakanı... oğlu...'e ait iken vefatı ile miraçıları oğlu ... ile kızları... ve...'ye intikal ettiğini, Sabri ...'in de halalarının ve kend i kardeşlerinin miras paylarını satın aldığını açıklamışlardır. Ne var ki, bu davada davacıların yakın miras bırakanı ...'in kızı ve ......'in kızkardeşi ... ... taraf değildir. Ayrıca, ... ... 28.09.1992 tarihli dilekçesi ile nizalı taşınmazda miras payının bulunduğuna dair dosyaya itiraz dilekçesi vermiştir. Öncelikle bu dava, eldeki dava bakımından tarafları, konusu ve hukuki sebeplerinin farklı olması sebebiyle kesin hüküm teşkil etmemektedir.

Eldeki davada, davalılar vekili nizalı taşınmazın... oğlu...'den miras yoluyla intikal ettiğini, davalıların yakın miras bırakanı ......'in tüm mirasçılardan miras paylarını satış yoluyla devraldığını açıklamıştır. Davacılar vekili ise; 21.01.2010 tarihli dilekçesi ile taşınmazın tarafların ortak miras bırakanı ...'in babası... oğlu...'den intikal etmediğini, aksine ...'in taşınmazı ... ...'den satış yoluyla devraldığını iddia etmiştir. Öncelikle, davalılar savunmalarında, taksim hukuksal sebebine dayanmamışlardır. Ayrıca, her ne kadar tüm mirasçıların miras paylarını satın aldıklarını savunmuş iseler de, davacıların yakın mirasbırakanı ... ...'in miras payının satış yoluyla devralındığı yöntemine uygun biçimde ispat edememişlerdir. Bu durumda nizalı taşınmazda ... ...'in miras payının bulunduğu tartışmasızdır. Ne var ki, taraflar arasındaki uyuşmazlık taşınmazın hangi ortak miras bırakandan (... veyahut... oğlu...) intikal ettiği noktasında toplanmaktadır. Dosya arasında bulunan o yer Asliye Hukuk Mahkemesinin 1991/20 Esas ve 1992/254 Karar sayılı dosyasında dinlenilen yerel bilirkişi ... ... ve davacı tanığı ... ..., taşınmazın öncesinde eldeki davanın taraflarının kök miras bırakanı... oğlu...'e ait olduğunu açıklamış iken, temyize konu davada 08.12.2010 tarihinde yapılan keşifte bu kez, taşınmazın öncesinde ... ...'e ait olduğunu ve yaklaşık 70 yıl önce ...'e satış yoluyla devrettiğini bildirmişler, her iki dosyadaki beyanları arasındaki çelişkinin giderilmesi bakımından sorulduğunda ise, hata ile taşınmazın... oğlu...'den intikal ettiğini beyan ettiklerini açıklamışlardır. Bu kapsamda, ... ve ... ...'in tescil istemli dosyada, taşınmazın öncesi hakkında detaylı bilgi vermiş iken, eldeki dosyada sadece hata ile bu şekilde beyanda bulunduklarını açıklamaları, çelişkinin giderildiğinin kabulü için yeterli değildir. Kaldı ki, ... oğlu...'in kız çocukları oldukları açıklanan... ve...'nin miras paylarının devrine ilişkin 02.11.1961 tarihli adi yazılı senetin nizalı taşınmaza uyduğu sabittir. Bu durumda, taşınmazın ... oğlu...'den mi yoksa ...'den mi miras yoluyla intikal ettiği konusundaki ihtilaf tereddüte yer bırakmayacak şekilde giderilmemiştir. Bu hal, ... ...'in miras payının belirlenmesi bakımından önem taşımaktadır.