muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7648, Karar No: 2024/1718, Tarih: 15.04.2024

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin manevi tazminatın eksik olduğuna ve sair temyiz sebeplerine, davalı vekilinin ve sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Davacının, gözaltına alındığı ve tutuklandığı dönem içerisinde vergi mükellefi olarak işlettiği işyerinin faaliyetlerinin devam edip etmediği araştırılıp iş yerine ait işletme defteri ile benzeri kayıt ve belgelerin sözkonusu işyeri ve vergi dairesi müdürlüğünden, ilgili kuruluşlardan getirtilerek konusunda uzman bilirkişiden rapor alınmak suretiyle, davacı hakkında koruma tedbiri uygulanan dönemde, davacının kendi adına vergi mükellefi olarak işlettiği iş yerinde maddi zarar olup olmadığı araştırılıp gerçek maddi zararın belirlenmesi, maddi zararın belgelendirilememesi durumunda ise geçerli olan net asgari ücret üzerinden hesaplanacak miktarın maddi tazminat olarak tayini gerekirken, davacının kendi iradesiyle vergi dairesine gelir konusunda beyanda bulunmuş olduğu 2014, 2015, 2016, 2017, 2018 yılı yıllık gelir vergisi beyannamesi üzerinden hesaplayan, belirtilen bu hususları yeterince irdelemeyen bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde hüküm tesisi ve davacının 14.02.2017-28.12.2017 tarihleri arasında zararının hesaplanması gerekirken davacının tekrar iş yerini açma tarihine kadar hesap yapılması,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle davacı vekilinin ve davalı vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/2-a maddesi uyarınca Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15062, Karar No: 2023/4116, Tarih: 06.07.2023

**2. Ceza Dairesi         2022/15062 E.  ,  2023/4116 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

...

Esas No : 2022/15062

Karar No : 2023/4116

Tebliğname No : 2 - 2022/120274

...

MAHKEMESİ : Kemalpaşa 2. Asliye Ceza Mahkemesi

...

SAYISI : 2019/373 E., 2022/200 K.

...

SUÇ : Hırsızlık

...

HÜKÜMLER : Beraat

...

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

A.Sanıklar ...,...,... Hakkında Hırsızlık Suçundan Verilen Hükümler Yönünden

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 20.07.2017 tarihli ve 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesiyle yapılan değişiklik uyarınca 5271 sayılı Kanun'un 291/1. maddesinde yedi gün olarak belirtilen temyiz süresinin on beş gün olarak değiştirildiği, ancak Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihinden önce verilen ve Yargıtay'dan geçen dosyalar hakkında 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca hüküm kesinleşinceye kadar 1412 sayılı Kanun'un 305-326. maddeleri uygulanmakta olduğundan, daha önce Yargıtay incelemesinden geçmiş dosyada temyiz süresine ilişkin bir değişiklik yapılmadığı dikkate alındığında; 25.03.2022 tarihli kararda temyiz süresinin tefhimden itibaren 15 gün olduğu belirtilerek yanıltmaya neden olunduğunun anlaşılması karşısında, yüzüne karşı verilen kararı 11.04.2022 tarihli temyiz dilekçesi ile temyiz eden katılan vekilinin temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanıkların belirlenemeyen ve gündüz kabul edilen zamanda, katılanın işyerinden gerçekleştirdikleri iddia olunan eylemlerine uyan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun’un 66/1-e ve 66/4. maddelerinde belirtilen 8 yıllık dava zamanaşımının, sanıklardan sorgusu en son yapılan temyiz dışı sanık ...'in sorgusunun yapıldığı 19.09.2013 gününden hüküm tarihine kadar geçmiş bulunduğu gözetilmeden, sanıklar hakkında açılan kamu davalarının düşürülmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi nedeniyle, Kemalpaşa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.03.2022 tarihli ve 2019/373 Esas, 2022/200 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321/1. maddesi gereği Tebliğname’ye aykırı olarak, BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca sanıklar hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223/8. maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

B.Sanıklar ...,... Hakkında Hırsızlık Suçundan Verilen Hükümler Yönünden

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 20.07.2017 tarihli ve 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesiyle yapılan değişiklik uyarınca 5271 sayılı Kanun'un 291/1. maddesinde yedi gün olarak belirtilen temyiz süresinin on beş gün olarak değiştirildiği, ancak Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihinden önce verilen ve Yargıtay'dan geçen dosyalar hakkında 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca hüküm kesinleşinceye kadar 1412 sayılı Kanun'un 305-326. maddeleri uygulanmakta olduğundan, daha önce Yargıtay incelemesinden geçmiş dosyada temyiz süresine ilişkin bir değişiklik yapılmadığı dikkate alındığında; 25.03.2022 tarihli kararda temyiz süresinin tefhimden itibaren 15 gün olduğu belirtilerek yanıltmaya neden olunduğunun anlaşılması karşısında, yüzüne karşı verilen kararı 11.04.2022 tarihli temyiz dilekçesi ile temyiz eden katılan vekilinin temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kemalpaşa Cumhuriyet Başsavcılığının 01.08.2012 tarih ve 2012/857 Esas sayılı iddianamesi ile sanık ... ile temyiz dışı sanık ... 'in 08.10.2010, 17.10.2010, 20.10.2010 tarihlerinde miktarı tam belli olmayan etleri katılan ... Vitaminli Yem Sanayi A.Ş.'ye ait piliç kesimhanesinden izinsiz olarak aldıkları, bu alınan etlerin sanık ... 'ın kullandığı araç ile taşındığı ve bu şekilde üzerlerine atılı hırsızlık suçunu işlediklerinden bahisle eylemlerine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 43. maddeleri (sanık Atila yönünden 39/1 delalatiyle) gereğince cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Kemalpaşa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.05.2015 tarihli kararı ile sanıklar hakkında 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatlerine karar verilmiş; anılan kararın katılan vekili tarafında temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 30.05.2019 tarihli ve 2018/5235 Esas, 2019/10099 Karar sayılı kararı ile; sanıklar hakkında eksik araştırma yapılması suretiyle hüküm kurulması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine Kemalpaşa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.03.2022 tarihli ve 2019/373 Esas, 2022/200 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında; hırsızlık suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

3. Bozma üzerine Kemalpaşa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.03.2022 tarihli ve 2019/373 Esas, 2022/200 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında; hırsızlık suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi; Yargıtay bozma ilâmı doğrultusunda dosya içerisindeki ses kaydına ilişkin inceleme yapılmadığına, bu kayda ilişkin tanık ...’nin dinlenmediğine, Yargıtay bozma ilâmının gereğinin yerine getirilmediğine, dosya kapsamında bizzat sanıklar ve bazı tanıklar tarafından kendi el yazıları ile yazılmış itiraflarla suçun işlendiğinin ispat edildiğine, bu beyanlar ile çelişen ifadelerindeki çelişkilerin giderilmediğine, sanıkların cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanıkların güncel fotoğrafları ile dosya kapsamında yer alan kamera kayıtlarındaki şahısların karşılaştırması sonucunda görüntülerdeki şahısların sanıklar olup olmadığının teknik olarak tespitinin mümkün olmadığının alınan uzmanlık raporunda belirtilmesi, sanıklarla aynı dönem bahsi geçen işyerinde çalışan tanıkların birbirine uyumlu şekilde beyanlarında görüntülerdeki kişilerin sanıklar olup olmadıklarını tam olarak kestiremediklerini belirtmeleri ve tüm bu deliller ışığında sanıkların üzerlerine atılı suçu işlediklerine yönelik her türlü şüpheden uzak, kesin, somut bir delilin dosya kapsamında yer almaması nedeniyle sanıkların beraatlerine karar verilmesi gerektiği, Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2. Sanıkların inkâra yönelik savunmaları, katılan beyanı, tanıkların beyanları, 14.02.2011 tarihli araştırma tutanağı, 13.05.2011 tarihli bilirkişi raporu, 18.06.2021 ve 21.12.2021 tarihli uzmanlık raporları, dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Sanıkların 08.10.2010 günü saat 23.08'de, 17.10.2010 günü saat 22.51'de, 20.10.2010 günü saat 23.03'de işledikleri iddia olunan eylemlerine uyan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143/1. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu bakımından 15 yıl ve 22 yıl 6 ay olan zamanaşımı sürelerinin henüz dolmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

IV. GEREKÇE

Sanıkların 08.10.2010 günü saat 23.08'de, 17.10.2010 günü saat 22.51'de, 20.10.2010 günü saat 23.03'de işledikleri iddia olunan eylemlerine uyan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143/1. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu bakımından 15 yıl ve 22 yıl 6 ay olan zamanaşımı sürelerinin henüz dolmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanıkların katılana ait işyerinde çalıştıkları esnada bir kısım mal ve ürünleri çaldıklarının iddia edildiği, buna dair sunulan kamera kayıtlarına ilişkin alınan 13.05.2011 tarihli bilirkişi raporunda yapılan yükleme boşaltma işlemlerinin iş gereği mi yoksa hırsızlık gereği mi olduğunun anlaşılamadığının, sadece görüntülerdeki 07.10.2011 tarihine ilişkin kayıtta iki ayrı şahıs olduğu zannedilen kişilerin kutular içerisindeki paketlenmiş malları depodaki ışıklar kapalıyken kutusundan çıkarıp siyah bir poşete koyduğunun ve diğer şahsın da paletten çıkarıp başka bölmedeki yere koyduğunun belirtildiği, 18.06.2021 ve 21.12.2021 tarihli Uzmanlık raporlarında bu görüntülerdeki şahısların sanıklar olup olmadığının teknik olarak tespitinin mümkün olmadığının belirtildiği, yine sanıklar ile aynı yerde çalışan tanıklara ilgili kayıtlar gösterildiğinde görüntüdeki kişilerin sanıklarla benzerlik gösterseler de kesin olarak tespit edemediklerini beyan ettikleri, sanıklardan ...'a ait olduğu belirtilen ses kaydına ait CD dosya içerisinde bulunmasına rağmen bozma gereği incelemesinin yaptırılmadığı anlaşılmışsa da bu kaydın ...'a ait olduğunun kabulü halinde dahi kayıt içeriğinde temyiz kapsamındaki sanıkların isimlerinin yer almadığının anlaşıldığı, bazı sanık ve tanıklar tarafından katılan işyerinde yürütülen soruşturma sonrasında yazılan denetim raporunda kendi el yazıları ile yazılmış olan ve suçun işlendiğine dair bilgiler içeren yazılar bulunsa da bu kişilerin yazı içeriklerini Mahkeme huzurunda kabul etmedikleri ve şirket tarafından yönlendirme üzerine yazıldığını beyan ettiklerinin anlaşılması karşısında Mahkemenin suçun sabit olmadığına dair kabulünde hukuka aykırılık bulunmamış, bozma kararı üzerine yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin de reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kemalpaşa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.03.2022 tarihli ve 2019/373 Esas, 2022/200 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...

...

...
Yargıtay — Esas No: 2013/10732, Karar No: 2013/15471, Tarih: 25.06.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/10732 E.  ,  2013/15471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ihbar tazminatı, ücret alacağı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ... Ltd. Şti. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haklı bir sebep olmaksızın sona erdirildiğini belirterek davalılardan ihbar tazminatı ile ücret, fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacağı talebinde bulunmuştur.

Davalı ... San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili husumet itirazında bulunmuştur.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hüküm, davalı .... Ltd. Şti. vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının fazla mesai ücretine hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille sözkonusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Somut olayda, dosya içeriğine göre davacının yazın üç saat, kışın bir saat fazla mesai yaptığının kabulü ile ve daha önce takdir edilen oranda indirim yapılmak suretiyle fazla mesai alacağı hüküm altına alınmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 25.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/112, Karar No: 2023/2420, Tarih: 25.04.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/112 E.  ,  2023/2420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/46 Esas, 2021/197 Karar

HÜKÜM : Kısmen kabûl

Taraflar arasındaki tescilli faydalı model belgesinden doğan hakların korunması amacıyla yapılan suç duyurusuna bağlı olarak uygulanan arama ve el koymadan doğan maddi zararın tazmini davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonucunda Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının 2001/1574 sayılı faydalı model belgesi ile “damacanalarda kullanılan pompalar için pompa başı kilitleme düzeneği ve uzunluğu ayarlanabilen emiş borusu” isimli ürünün sahibi olduğunu ve bu ürünü yasadışı olarak imal ettiği iddiası ile müvekkili şirket hakkında İzmir Cumhuriyet Başsavcılığına şikayette bulunduğunu, bu şikayet neticesinde İzmir Fikri Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 2005/248 E. sayılı dosyası ile davacı aleyhine dava açıldığını, ceza yargılaması sırasında müvekkilinin işyerinde bulunan ürünlerin toplatıldığını, yargılama neticesinde davalı tarafın ürününün 551 sayılı Patent Haklarının Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (551 sayılı KHK) 156 ncı maddesi uyarınca yeni sayılmasının mümkün olmadığı, davacının ürünü ile birebir aynı olmadığı ve bu nedenle patent hakkının ihlali suçunun oluşmadığı gerekçesi ile 22.06.2006 tarih ve 2006/274 K. sayılı kararı ile davacı şirket yetkilisi ...’ın beraatine karar verildiğini, ancak bu yargılama sürecinde müvekkili şirkete ait mallara el konulduğunu, müvekkilinin işlerinin aksadığını, itibarının olumsuz bir şekilde yaralandığını ileri sürerek, 20.000.00TL maddi tazminatın ve 20.000,00TL munzam zararın temerrüt tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde;davacının ürünlerine savcılık kararı ile el konulduğunu, davacının uğradığını iddia ettiği zarardan müvekkilinin sorumluluğunun bulunmadığını, el konulan ürünlerin de yediemin olarak yine davacı şirketin yetkilisine bırakıldığını, davanın zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen Karar

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde;davacının ürünlerine savcılık kararı ile el konulduğunu, davacının uğradığını iddia ettiği zarardan müvekkilinin sorumluluğunun bulunmadığını, el konulan ürünlerin de yediemin olarak yine davacı şirketin yetkilisine bırakıldığını, davanın zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen Karar

Mahkemenin 28.09.2017 tarih, 2017/70 E. ve 2017/120 K. sayılı kararı ile bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya göre; dava konusu üründe yenilik bulunmadığı, buluşun kullanıldığı pek çok ürünün hali hazırda piyasada başka firmalarca da üretildiğinin belirlendiği, bu belirlemenin buluşun yaygın ve harcıalem olduğuna dair ciddi bir değerlendirme olduğu, sınai mülkiyet belgesi almak isteyen kişilerin incelemenin patentten daha zayıf olduğunu bilerek faydalı modelini daha titiz bir ön değerlendirme ile başvuru konusu etmesinin bekleneceği, dolayısıyla faydalı model alanında basiret yükümlülüğünün esaslı olduğu, somut olayda da faydalı model alan davalının basiretli davranmadığı ve taşkın tedbir işleminden doğan zarardan sorumlu olduğu, davacı firmanın toplatma nedeniyle bu ürünün sınai ve ticari kârından mahrum kaldığı, elindekileri satamama nedeniyle zarara uğradığı, ürünlerin uzun süre yedieminde kalarak bozulup satılamaz hale geldiği, kalıp vasıflarının bozulduğu, ambalaj ve iş gücü kaybı oluştuğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 25.518,86 TL maddi zarar ve 14.119,96 TL munzam zarar olmak üzere toplam 39.638,72 TL tazminatın 31.03.2005 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsil edilerek davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

B. Bozma Kararı