muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/13833, Karar No: 2020/1201, Tarih: 11.02.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/13833 E.  ,  2020/1201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptal ve Terkin, Elatmanın Önlenmesi ve Yıkım

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, dava konusu taşınmazın bulunduğu alanda ... Valiliğince ... Gölü kıyı kenar çizgisi tespit çalışması yapıldığını ve tespit edilen kıyı çizgisinin Bayındırlık ve İskan Bakanlığı tarafından 14.3.2011 tarihinde onandığını, dava konusu taşınmazın bir kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını açıklayarak, taşınmazın kıyı içinde kalan kısmının tapu kaydının iptali ile terkinine, davalının elatmasının önlenmesine ve taşınmaz üzerindeki ağaçların kaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı taraf davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen kararın, yapılan araştırma ve incelemenin, karara esas alınan bilirkişi raporunun hüküm vermeye yeterli olmadığı gerekçesi ile Dairenin 19.1.2016 tarihli ve 2015/21998 Esas, 2016/484 Karar sayılı ilamı ile bozulması üzerine, Mahkemece yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava, 3621 sayılı Kıyı Kanunu ile Türk Medeni Kanunu'nun 715 ve 999. maddelerine dayalı olarak açılmış tapu kaydının iptali ile sicilden terkini, elatmanın önlenmesi ve kal isteklerine ilişkindir.

1.Davalı vekilinin hükme yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde, dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve uyulan bozma ilamında açıklandığı üzere işlem yapılıp sonucu dairesinde hüküm tesis edildiğine göre davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Davalı vekilinin 4.12.2018 havale tarihli maddi hatanın düzeltilmesi talepli dilekçesinin incelenmesinde ise; az yukarıda açıklandığı üzere, Mahkemece davanın kabulüne dair verilen 2014/195 Esas, 2015/70 Karar sayılı hükmün, Dairenin 19.1.2016 tarihli ve 2015/21998 Esas, 2016/484 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verildiği, Harçlar Kanunu'na göre peşin harcın yatırana iadesi gerekirken maddi yanılgı sonucu bu konuda herhangi bir karar verilmediği anlaşılmakla, Dairenin 19.1.2016 tarihli ve 2015/21998 Esas, 2016/484 Karar sayılı bozma ilamına yazılması unutulan "temyiz eden tarafından peşin yatırılan 85,50 TL harcın istek halinde davalıya iadesine" ifadesinin eklenmesine, maddi hatanın bu şekilde düzeltilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Davalı vekilinin hükmün esasına yönelen temyiz itirazlarının yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenle yerinde görülmediğinden reddi ile hükmün ONANMASINA, davalı vekilinin maddi hatanın düzeltilmesi talebinin yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenle kabulü ile Dairenin 19.1.2016 tarihli ve 2015/21998 Esas, 2016/484 Karar sayılı bozma ilamının sonuç kısmına "temyiz eden tarafından peşin yatırılan 85,50 TL harcın istek halinde davalıya iadesine" ifadesinin eklenmesine, HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, istek halinde peşin harcın temyiz edene iadesine, 11.02.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2105, Karar No: 2018/4992, Tarih: 11.12.2018

**15. Hukuk Dairesi         2017/2105 E.  ,  2018/4992 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi’nce verilen kararın temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Uyuşmazlık eser sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, Asıl davada, davacı–karşı davalı yüklenici, bakiye iş bedeli için başlatılan takibe yönelik itirazın iptâline, davalı-karış davacı iş sahibi ise, işin ayıplı olması nedeniyle ödediği bedel ile kaçırılan fırsat ve uğranılan zararın tahsilini istemiş, mahkemece asıl davanın reddine, karşı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün istinaf edilmesi üzerine, asıl dava yönünden istinaf başvurusunun reddine, karşı dava yönünden ise, karşı davanın kısmen kabulüyle 31.287,73 TL’nin tahsiline dair verilen karar taraf vekillerince temyiz olunmuştur.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle HMK 355. maddedeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp bir isabetsizlik bulunmaksızın karar verilmiş olmasına, dava şartları, delillerin toplanması ve hukukun uygulanması bakımından da hükmün bozulmasını gerektirir bir neden bulunmamasına göre taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Asıl dava yönünden yapılan temyiz incelemesinde; davacı vekili, asıl davada, 24.02.2012 tarihinde ... Otelde tenis kortu yapımı için sözleşme yaptıklarını, sözleşme şartlarının yerine getirilip işin 14.04.2012 tarihinde teslim edildiğini,

22.03.2012 tarihli 64.2330,00 TL tutarında fatura düzenlendiğini belirterek başlatılan takibe itirazın iptâli istenmiş, ... ilçesinde bulunan tartan pist işi ile ilgili olarak bakiye 8.000,00 TL’nin ödenmediği anlaşıldığından karşı davada belirtilen tutar üzerinden mahsup yapılmadan asıl davada hüküm altına alınmalıdır.

Karşı dava yönünden yapılan temyiz incelemesinde ise; davacının tenis kortlarının tartan kaplama işlerini üstlendiğini, davacıya 24.230,00 TLY ödeme yapıldığı ve işin devam sırasında tüm iş bedelini içeren fatura düzenlenerek gönderilmesine karşın işin ayıplı olarak teslim edildiğini, beklenen faydayı sağlamadığı ve teknik niteliklere uygun olmadığını, teslim yetkisi bulunmayan kişiye imzalattırılarak şeklen 14.04.2012 tarihinde teslim edildiğini, teslimden sonra yağan yağmur ve nem nedeniyle tartan kortun kabarma yaparak üzerine basılmasıyla malzemenin parçalanmaya başladığını, uyarılar üzerine bozulan kısımların yama ile düzeltilmeye çalışıldığını, Mayıs 2012 başından itibaren davacının işletmeye uğramadığını, 09.05.2012 tarihinde ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2012/124 D. iş sayılı dosyasıyla tespit yaptırıldığını ve alınan raporda yapılan işin kullanılmasının mümkün olmadığı, sökülüp tekniğine uygun yapılması gerektiği, işçilik, malzeme ve KDV dahil 70.000,00 TL masrafın gerektiğinin saptandığını, davacının bu rapora itiraz etmediğini, kalan iş bedelinin ödenmediğini, sözleşmeden haklı olarak dönüldüğünü, yapılan işin kullanılmadan sökülüp atıldığını, yenisinin başka bir yükleniciye 2012 yılının Ekim ayında 120.823,23 TL bedelle yaptırıldığını, yaptırılan tespit nedeniyle zararının şimdilik 70.000,00 TL olarak istendiğini, toplam zararın ise 94.230,00 TL olup, ödenmeyen 8.000,00 TL’nin mahsubu ile 86.230,00 TL’nin davacı-karşı davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davacı, taahhüdünü yerine getirmeyerek sözleşmenin feshine neden olan davalıdan bu yüzden uğradığı olumsuz zararının ödetilmesini isteme hakkına sahiptir. Ancak zararın ne şekilde belirlenmesi gerektiği önem kazanmaktadır.Burada olumsuz zararın miktarı belirlenirken kural olarak kaçırılan fırsat ilkesi çerçevesinde, davalı açısından kendisinden sonraki en iyi ikinci fiyat teklifiyle, makul sürede yöntemince yapılmış sonraki ihalede gerçekleşen fiyat arasındaki farkın değerlendirilmesi gerekir. Öğreti ve uygulamada menfi zarar, “uyulacağına ve yerine getirileceğine inanılan birsözleşme hüküm ifade etmemesi ve yerine getirilmemesi yüzünden güvenin boşa çıkması nedeniyle uğranılan zarar” olarak kabul edilmektedir. Sözleşmenin ifa edileceğine inanılarak başka bir sözleşme yapma fırsatının kaçırılması nedeniyle uğranılan zarar da menfi zarar kapsamında değerlendirilmektedir. Dairemizin yerleşik uygulamalarına göre, eğer ikinci sözleşme makul süreden çok sonra yapılmış ve böylece zararın artmasına iş sahibi neden olmuşsa sözleşmeden dönülmesini müteakip, en kısa zamanda hangi tarihte ikinci sözleşme yapılabileceği ve böylece bu işin ne miktar bedelle yaptırılabileceği saptanması, bu tarihte iş sahibinin ödemek zorunda kalacağı ikinci sözleşme ile iş sahibinin davalı yükleniciye ödediği farkın hesaplanması şeklindedir. Davacı iş sahibinin menfi zarar kapsamında zararının saptanabilmesi için uzman bilirkişiden rapor alınması zorunludur.

Bu nedenlerle yapılacak iş, asıl davada 8.000,00 TL yönünden itirazın iptaline, karşı dava yönünden ise, bilirkişi kurulundan ek rapor alınmak suretiyle, sözleşmenin feshi nedeniyle, zararın artmamasına sebebiyet verilmemesi bakımından (BK'nın 98. maddesi delaletiyle 44. md.- TBK'nın 114 delaletiyle 52. md.) makul sürede aynı koşullarda ne miktar bedelle ikinci sözleşme yapılacağının belirlenip, talebin aşılmamak suretiyle, ödenen iş bedeli ve söküm bedelinin ilave edilip, hüküm kurulmasından ibarettir.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan ... Bölge Adliye Mahkemesi 7.Hukuk Dairesi’nin 9.5.2017 gün ve 2017/125 Esas ve 2017/137 Karar sayılı kararının kaldırılarak BOZULMASINA, 6100 sayılı HMK 373. madde hükümleri gözetilerek dosyanın Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi'ne, karardan bir örneğinin ise ilk derece mahkemesine gönderilmesine, ödedikleri temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 11.12.2018 gününde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19302, Karar No: 2013/18056, Tarih: 20.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/19302 E.  ,  2013/18056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır.Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 10.10.2008 tarihinde muvazzalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 20.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17438, Karar No: 2018/13291, Tarih: 10.10.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/17438 E.  ,  2018/13291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ-TESCİL/TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, tazminat davası sonunda yerel mahkemece, tapu iptali ve tescil isteminin reddine, tazminat isteminin kabulüne ilişkin olarak verilen karar, davacı ve davalı ... tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil olmadığı takdirde tazminat istemine ilişkindir.

Davacı, miras bırakanı annesi ...’nin maliki olduğu 54 parsel sayılı taşınmazın, miras bırakana vekaleten davalı ... tarafından diğer davalı ...’a satış suretiyle temlik edildiğini, miras bırakanın ölene kadar taşınmazı kullandığını, satış bedelinin terekeden çıkmadığını, davalı ...’ın da alım gücü olmadığını, davalı ... ile aralarında husumet olduğu için taşınmazın devredildiğini ileri sürerek, davalı ... adına olan tapu kaydının iptali ile veraset ilamındaki payı oranında adına tesciline, olmadığı takdirde uğramış olduğu zararın davalı ... tarafından tazminine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, temliklerin muvazaalı olmadığını, miras bırakanın 2000 yılından beri hasta ve bakıma muhtaç olduğunu, biriken borçlarını ödemek ve bakım masraflarını karşılamak için çekişme konusu taşınmazı sattığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, miras bırakan tarafından davalı ...’a yapılan temlikin gerçek satış olduğu gerekçesiyle tapu iptali ve tescil talebinin reddine, davacının temlik nedeniyle uğradığı zarar olan 46.150,00 TL’nin davalı ...’den alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Miras bırakan ...’nin 08/10/2013 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak davacı ile davalı kızı Makbule’nin kaldığı, miras bırakanın 05/03/2013 tarihinde davalı kızı Makbule’yi vekil tayin ettiği, davalının vekaleten miras bırakanın maliki olduğu 54 parsel sayılı taşınmazı 26/03/2013 tarihinde 18.500,00 TL bedel karşılığında 1962 doğumlu davalı ...’a temlik ettiği,taşınmazın halen davalı ... adına kayıtlı olduğu sabittir.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; dinlenen davacı tanıklarının beyanlarından muvazaa iddiasının kanıtlanmış olduğunu söyleme imkanı bulunmamaktadır. Aksine; davalı tanık beyanlarına göre miras bırakan tarafından yapılan temlikin gerçek satış işlemi olduğu ve temlik amacının davacıdan mal kaçırma amaçlı olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda 01/04/1974 tarih ½ sayılı İBK’nın uygulama yeri bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca; davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile bedel yönünden davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Davacının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, davalı ...’nin yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 10.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7022, Karar No: 2013/6610, Tarih: 19.03.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/7022 E.  ,  2013/6610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, abonenin elektrik faturasına yansıtılan kaçak kayıp bedeli ile ilgili olarak Tüketici sorunları Hakem Heyitince verilen karara itirazı ilişkindir.

9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 21.01.2013 günlü ve 2013/1 sayılı kararı uyarınca işbu davada temyizen incelenme görevi 1.2.2013 tarihinden itibaren Yargıtay 3.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ:Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 3.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 19.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.