muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5467, Karar No: 2017/11474, Tarih: 23.10.2017

**2. Hukuk Dairesi         2017/5467 E.  ,  2017/11474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından reddedilen nafaka ve maddi tazminat talebi ile manevi tazminatın miktarı yönünden; davalı erkek tarafıdan hükmün tamamı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin tüm, davacı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi mevcut veya beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz ya da daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini, 186. maddesi, eşlerin evi birlikte seçeceklerini, birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılacaklarını öngörmüştür. Toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda maddi tazminat isteyen eşin diğerinden daha ziyade ve eşit kusurlu olmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin maddi desteğini yitirmiştir. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi (TMK m. 4, TBK m. 50 ve 52) dikkate alınarak davacı kadın yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmelidir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

3- Mahkemece davacı kadının yoksulluk nafakası talebi, ekonomik ve sosyal durum araştırması yapılabilmesi için verilen kesin süre içinde davacı kadının gerekli tercümeleri yaptırmadığından yoksulluğa düşüp düşmediği kanıtlanamadığı gerekçesi ile reddedilmiştir. Taraf vekilleri 11.02.2015 tarihli duruşmaya mazeret dilekçesi vermişler, mahkemece bu duruşmada sosyal ekonomik durum araştırması müzekkeresinin tercümesinin yaptırılması için davacı vekiline iki haftalık kesin süre verilmiş ve her iki tarafın mazeretleri kabul edilerek duruşma gününün UYAP ortamından öğrenilmesine karar verilmiştir. Kanuna göre "duruşma gününün uyap ortamından öğrenilmesine" şeklinde bir tebliğ usulü bulunmamaktadır. Olayda elektronik yolla tebliğ şartları da gerçekleşmemiştir. O halde davacı vekiline tercüme edilmiş evrakların sunulması için kesin süre verildiğine ilişkin ara kararı ile tahkikat duruşma günü taraflara tebliğ edilmeden sosyal ekonomik durum araştırması yapılamadığı ve davacı kadının yoksulluğa düşüp düşmeyeceği belirlenemeyeceği gerekçesiyle yoksulluk nafakası talebinin reddi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın davalıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 136.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcını yatıran davacıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 23.10.2017 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2017/33193, Karar No: 2021/2651, Tarih: 09.03.2021

**15. Ceza Dairesi         2017/33193 E.  ,  2021/2651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dini inanç ve duygularının istismarı suretiyle dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanık ...’nin TCK'nın 37/1, 158/1-a, 52, 53, 58. maddeleri gereğince 3 kez ayrı ayrı mahkumiyetine, sanık ...'in TCK'nın 37, 158/1-a, 62, 52, 53, 51. maddeleri uyarınca 3 kez ayrı ayrı mahkumiyetine

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık ... müdafi ve sanık ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...'nin cezaevinden firar ederek sanık ...’in evinde misafir olarak kaldığı, sanık ...’in sanık ...’yi komşularına ve çevresine hoca olarak tanıttığı, büyü yaparak dertlere derman olduğunu söylediği, bu şekilde sanıkların fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek, katılanlardan ...'ın eve gelmeyen kızının eve bağlanması, katılan ...'ın zengin ve lüks hayat isteyen kızının bu davranışlarından vazgeçmesi, katılan ...'un kendisini ihmal eden eşi ile arasının düzeltilmesi için irtibat kurdukları sanıkların katılanlara "sizin kızlarınız ve eşiniz de büyü var, büyü yapar, eve getiririz, bu işleri hallederiz" diye söyledikleri, katılanlara "şekerli suyu eşine içir, sirke ile banyo yap, elindeki kurumuş alçıyı toprağa göm, koyun kafası, bağırsak bul getir dua okuyalım" şeklindeki hileli davranışlarla ikna ederek katılanlar ... ve ...'an üçer adet altın ve 50,00 TL para, katılan ...'dan da 300,00 TL para alıp haksız menfaat temin ederek üzerlerine atılı suçu işlediklerinin iddia edildiği olayda;

1- Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık ...’in mahkumiyetine ilişkin hükümlerin temyiz incelenmesinde;

Sanık savunması, katılanların beyanları ve tüm dosya kapsamına göre sanığın üzerine atılı nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca mahkûm olduğu uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 1. fıkranın (c) bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine ilişkin hak yoksunluğunun uygulanamayacağının gözetilmeden, sanık ... hakkında verilen uzun süreli hapsin ertelenmesi kararında, TCK'nın 53/1-c maddesinin uygulanmasındaki isabetsizliğin ve T.C. Anayasa Mahkemesi’nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle, iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesi gerekliliğinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA,

1- Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık ...’nin mahkumiyetine ilişkin hükümlerin temyiz incelenmesinde;

Sanık savunması, katılanların beyanları ve tüm dosya kapsamına göre sanığın üzerine atılı nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

T.C. Anayasa Mahkemesi’nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle, iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesi gerekliliğinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde olmayan sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 58/7.maddesinin uygulaması sırasında adli sicil kaydındaki hangi ilamın hükme esas alındığının karar yerinde belirtilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıgın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık aynı kanunun 322.maddesi gereğince yeniden yargılamayı gerektirmediğinden; hüküm fıkrasındaki tekerrür uygulamasına ilişkin kısımların çıkartılarak yerine "Sanığın adli sicil kaydındaki Sandıklı Sulh Ceza Mahkemesi'nin 18/04/2013 tarih ve 2012/333 Esas, 2013/9 Karar sayılı ilamı ile hükmolunan dair 9 ay hapis cezasının 25/06/2013 tarihinde kesinleşen mahkumiyet kararı tekerrüre esas teşkil ettiğinden, mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58/7 madde gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" ibaresinin eklenmesi, suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11912, Karar No: 2018/2543, Tarih: 08.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/11912 E.  ,  2018/2543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Mersin 6. İcra Müdürlüğünün 2014/5317 E. sayılı icra takip dosyasında, sanığın tek yetkilisi ve ortağı olduğu borçlu şirkete gönderilen ilamsız takip ödeme emrinin 02.09.2014 tarihinde Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ edildiği, şikayetin ise takip henüz kesinleşmeden 08.08.2014 tarihinde, yapıldığının anlaşılması karşısında, şikayet hakkının henüz doğmamış olması ve suçun unsurlarının oluşmaması nedeniyle sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

1-) 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 331. maddesinde düzenlenen "alacaklısını zarara uğratmak maksadıyla mevcudu eksiltmek suçu"nun işlendiği tarih, Kanun'da tanımlanan seçimlik hareketlerin meydana geldiği tarihtir. Somut olayda borçlu şirketin yetkilisi olan sanığın, şirket aracının motor dahil birçok aksamının sökülmesine sebep olduğu tarihin net olarak tespit edilemediği, ancak aracın otoparka çekildiği tarihte pekçok aksamının söküldüğü tutanakla sabit olmakla, suçun işlendiği tarihin, aracın terk edilmiş şekilde bulunarak otoparka çekilme (giriş) tarihi olan 10.05.2014 günü olmasına rağmen, gerekçeli karar başlığında, talimat icra dosyasında bilirkişi eşliğinde otoparkta yapılan keşif tarihi olan 04.07.2014 tarihinin suç tarihi olarak yazılması,

2-) 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 08/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17173, Karar No: 2022/284, Tarih: 11.01.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/17173 E.  ,  2022/284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

26/11/2008 tarihinde suça sürüklenen çocuk ... hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 02/07/2013 tarihinde kesinleştiği, denetime uymadığından infaz kapatılıp 10.01.2014 tarihinde iade edildiği belirlenerek yapılan incelemede;

I-Suça sürüklenen ... hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik suça sürüklenen çoçuk müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk ...'un 17.10.2014 tarihinde, yakalamalı olarak alınan sorgusu esnasında 18 yaşını doldurduğu ve müdafi talebinin olmadığı, 5271 sayılı CMK'nın 150. maddesinin 2. ve 3. fıkraları gereğince de zorunlu müdafi atanmasını gerektirecek bir durumun bulunmadığı anlaşılan suça sürüklenen çocuğa, Dairemizin 01/12/2020 tarihli iade kararından sonra mahkumiyet hükmünün 26.01.2021 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilmesine rağmen, suça sürüklenen çocuğun hükmü temyiz etmediği anlaşılmakla; baro tarafından atanan Av. ... suça sürüklenen çocuk hakkındaki hükmü temyize yetkisi bulunmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin, 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hüküm yönünden, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı mala zarar verme suçundan eylemine uyan TCK'nın 151/1, 31/3. maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2 maddeleri uyarınca belirlenen 5 yıl 4 aylık dava zamanaşımının 26/11/2008 sorgu tarihinden karar tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

III-Sanık ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçundan, suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

III-Sanık ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçundan, suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilmemesi, hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olduğundan ve kazanılmış hak teşkil etmeyeceğinden, bu hususun ve TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

IV-Sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Sanık hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilmemesi, hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olduğundan ve kazanılmış hak teşkil etmeyeceğinden, bu hususun ve TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanık ve suça sürüklenen çocuk savunmalarında, iş yerine girip, yazar kasadan aldıkları anahtar ile bahşiş kutusunu açıp içindeki paraları ve diğer eşyaları aldıkları olayda sanık ile suça sürüklenen çocuğun eyleminin TCK'nın 142/2-d maddesinde düzenlenen taklit anahtarla veya diğer bir aletle kilit açmak suretiyle hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Müştekinin duruşmada zararının karşılandığını belirtmesi karşısında, müştekiden bu husus sorularak, zararın karşılanmış olması halinde ne zaman karşılandığı da tespit edilerek, sonucuna göre suça sürüklenen çocuk ve sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 168. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafii ile sanık vaisisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 11/01/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/24231, Karar No: 2013/1519, Tarih: 17.01.2013

**3. Ceza Dairesi         2011/24231 E.  ,  2013/1519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat, düşme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Sanıklardan Mustafa'nın jandarmaca alınan ifadesinde suça konu emvali kendi tapulu tarlasının yanından kestiğini, duruşma aşamasındaki savunmasında ise bir yıl kadar önce ormandan kesilmiş ve kış kırıntılarından topladığını tapulu yerinin kenarından kesmediğini beyan etmesine göre jandarma görevlilerinin duruşmaya çağırılıp sanığın yazılı şekilde beyanda bulunup bulunmadığının, kesim yerinin tespit edilip edilmediğinin sorularak suç tutanağını tanzim eden orman memurları ile suça konu emval ve tespit edilmesi halinde kesim sahası üzerinde keşif yapılarak suça konu emvalin vasfının, temin edildikleri ağaçların dikili veya devrik olup olmadıklarının bilirkişi vasıtasıyla tespitinden sonra sanıkların hukuki durumlarının tayini gerektiğinin gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de;

2) Sanık ... hakkında açılan davanın ön ödeme nedeniyle düşürülmesine karar verilmiş olmakla birlikte duruşmaları vekil vasıtasıyla takip eden orman idaresine lehine vekalet ücreti tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5460, Karar No: 2024/3236, Tarih: 21.10.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/5460 E.  ,  2024/3236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1607 E., 2023/1661 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Nazilli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/357 E., 2019/478 K.

Taraflar arasındaki istirdat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; davalı şirketin normal tüketim bedeli yanında kayıp-kaçak bedellerini de faturaya yansıtarak müvekkilinden tahsil ettiğini, bunun sözleşmeye ve mevzuata aykırı olduğunu, davalı şirketin haksız olarak tahsil ettiği kayıp-kaçak bedellerinin iadesi gerektiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin saklı kalmak üzere, 249.191,85 TL'nin faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; yapılan kesintilerin mevzuata uygun olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 6446 sayılı Kanunun 17 nci maddesine göre Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisini bu bedellerin kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlı olduğunun belirtildiği, anılan kanun maddesi ile kesintilerin haklı ya da haksız olup olmadığı hususunun inceleme alanı dışında kaldığı, incelemenin yalnızca kesinti ve faturaların EPDK tarafından düzenlenerek onaylanan elektrik tarifelerine ve EPDK'nın düzenleyici işlemlerine uygun olup olmadığı hakkında yapılabileceği, dosya kapsamında alınan bilirkişi raporları incelendiğinde elektrik tarifelerine ve düzenleyici işlemlere aykırılık tespit edilemediği, anılan yasa değişikliklerinin dava açıldıktan sonra gerçekleşmesi nedeniyle davacının dava açmakta haksız sayılamayacağı gerekçesiyle; yasa değişikliği sonrası konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına, yargılama gideri ile masrafların davalıya yükletilmesine ve davacı lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri