muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/9250, Karar No: 2022/1326, Tarih: 15.02.2022

**2. Hukuk Dairesi         2021/9250 E.  ,  2022/1326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar ve aleyhine hükmedilen vekâlet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık bulunmamasına göre, davacı-davalı erkeğin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Taraflar arasında görülen evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı karşılıklı boşanma davasının yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesinin 03/01/2020 tarihli ve 2018/239 Esas, 2020/5 Karar sayılı ilk kararı ile davaların kabulüne karar verilmiş; tarafların boşanmaya sebebiyet veren olaylarda eşit kusurlu olduklarına hükmedilerek kadının tazminat talepleri reddedilmiş ve kadın lehine nafakalara hükmedilmiştir. Hükme karşı sadece erkek tarafından boşanmanın ferileri yönünden istinaf talebinde bulunulmuş ve bölge adliye mahkemesinin 20/03/2020 tarihli ve 2020/298 Esas, 2020/299 Karar sayılı ilk kararı ile; dilekçelerin karşılıklı verilmesi aşamasının tamamlanmadığından bahisle; ilk derece mahkemesi kararı kaldırılmıştır. Bölge adliye mahkemesi kararı sonrası yapılan yargılama sonunda, ilk derece mahkemesince verilen 2020/203 Esas, 2021/384 Karar sayılı ikinci kararda; erkeğin ağır, kadının az kusurlu olduğundan bahisle; davaların kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiş ve kadın lehine tazminatlar ile nafakalara hükmedilmiştir. Bölge adliye mahkemesi davacı-davalı erkeğin ferilere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiş ve hüküm yukarıda belirtilen nedenlerle temyiz edilmiştir.

İlk derece mahkemesinin ilk kararına karşı, sadece erkek tarafından kusur belirlemesi, nafakalar ve aleyhine hükmedilen vekâlet ücreti yönünden istinaf kanun yoluna başvurulmuş ve her iki davadaki boşanma hükümleri istinaf başvurusuna konu edilmemek suretiyle kesinleşmiştir. Bu itibarla, bölge adliye mahkemesinin “kaldırma” kararı sonrası yapılan yargılama sonunda, ilk derece mahkemesinde verilen 25/06/2021 tarihli ve 2020/203 Esas, 2021/384 Karar sayılı ikinci kararda her iki davayla ilgili boşanma istemi yönünden karar verilmesine yer olmadığına kararı verilecek yerde, yeniden boşanma hükmü kurulması doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

3-İlk derece mahkemesinin ilk kararında, tarafların eşit kusurlu olduklarından bahisle, kadının tazminat talepleri reddedilmiş ve kadın lehine aylık 650TL tedbir ve yoksulluk nafakasına hükmedilmiştir. Hükme karşı sadece erkek tarafından istinaf kanun yoluna başvurulduğundan, eşit kusur tespiti, kadının tazminat taleplerinin reddi ve hükmedilen nafakaların miktarı yönünden erkek lehine usulî kazanılmış hak oluşmuştur. İlk derece mahkemesinin ilk kararı ile kadın eşe kusur olarak yüklenen ve kadın tarafından kanun yollarına başvurulmamak suretiyle kesinleşen kusurlu davranışlara karşılık; erkek eşin de birlikte yaşama yükümlülüğünü ihlal ettiği, eşine ekonomik ve fiziksel şiddet uyguladığı anlaşılmış olup; boşanmaya sebebiyet veren olaylarda gerçekleşen ve kesinleşen kusurlu davranışlara göre taraflar eşit kusurludur. Bu itibarla, davacı-davalı erkeğin ağır, kadının az kusurlu kabul edilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

4-Yukarıda 3. bentte izah edildiği üzere, taraflar boşanmaya sebebiyet veren ve gerçekleşen olaylarda eşit derecede kusurludur. Bu itibarla, erkeğin kadına nazaran ağır kusurlu olduğunun kabulü ile bu hatalı kusur belirlemesine göre kadın yararına maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

5-Yukarıda izah edildiği üzere, ilk derece mahkemesinin ilk kararında kadın eş lehine hükmedilen aylık 650 TL tedbir ve yoksulluk nafakasının, kanun yollarına başvuran erkek lehine usuli kazanılmış hak oluşturduğu dikkate alınmaksızın, kadın lehine hükmedilen nafakaların miktarının artırılarak aylık 1.000 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına hükmedilmesi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2.), (3.), (4.) ve (5.) bentlerde gösterilen sebeplerle bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA; bozma kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi ile kararın (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, oy birliğiyle karar verildi. 15.02.2022 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2015/3473, Karar No: 2015/3283, Tarih: 04.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/3473 E.  ,  2015/3283 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 19/09/2013

Numarası : 2012/622-2013/671

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2.Davacının dava dilekçesi ve 24.06.2013 tarihli ıslah dilekçesinde alacaklara faiz talep etmediği görülmektedir. 6100 sayılı HMK'nun 26. maddesine göre hâkim, kanundaki istisnalar saklı kalmak kaydıyla, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Davacı açıkça faiz talep etmediği halde dava ve ıslah dilekçesiyle talep edilen alacağın faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesi HMK'nun 26.maddesindeki taleple bağlılık ilkesine aykırı olup bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan hükümde 1.bendin tamamen silinerek yerine:

“1)Davacının kıdem tazminatı talebinin KABULÜ ile, 2.737,00 TL kıdem tazminatı alacağının davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 04/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3119, Karar No: 2007/4432, Tarih: 19.04.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/3119 E.  ,  2007/4432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİLİFKE 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/05/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, kayden maliki oldukları ..parsel sayılı taşınmaza davalı A...'nin bizzat kullanmak ve diğer davalıya kiraya vermek suretiyle, müdahale ettiğini, davalıların uyarılara rağmen haksız kullanımlarını sürdürdüklerini belirtip, elatmanın önlenmesi, yıkım, tazminat ve ecrimisil isteklerinde bulunmuşlardır.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalıların çekişmeli taşınmaza çilek ekmek suretiyle, müdahalede bulunduklarının keşfen saptandığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili ile davalı A..G...vekili  tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ....raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, elatmanın önlenmesine ve ecrimisil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, yatırılan harçtan, iadesi gereken miktarın geri verilmesi hususuna kararda yer verilmemiş olması, istek halinde mahkemece her zaman ödeme konusunda karar verilmesine engel teşkil etmeyeceği kuşkusuzdur. O halde, bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine,

Davalı vekilinin temyizine gelince; dosya içeriğine, toplanan delillere, özellikle davalıların kayden davacılara ait çaplı taşınmazı haklı ve geçerli bir nedenleri bulunmaksızın kullandıkları belirlendiğine göre, bu yöndeki isteğin mahkemece kabul edilmesinde bir isabetsizlik yoktur. Bu hususlara yönelik davalıların temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine. Ancak, davanın kısmen kabul edildiği gözetilerek, reddedilen bölüm üzerinden davalılar yararına nispi vekalet ücreti tayin edilmesi gerekirken makdu avukatlık ücreti tayin edilmesi doğru değildir.

Kabule göre de, isteklerden herbirinin dava dilekçesinde kalem kalem belirtilmesinin gerektiği, HUMK.'nun 179.maddesi hükmü icabidır. Oysa, dilekçede elatmanın önlenmesi ve kal isteğinin yanısıra ecr'i mesilde istenildiği halde ne miktar ecr'imisil talep edildiği gösterilmeksizin keşfen belirlenecek ecr'imisilin karar altına alınması istenilmiştir. Mahkemenin böylesine bir isteği değerlendirmesi görevi kapsamında bulunmadığı gibi yasal olanakda yoktur. O halde, mahkemece istek miktarının davacıdan sorulup saptanması, buna göre harcının ikmal ettirilmesi, ondan sonra bir hüküm kurulması gerekirken, usulü işlemler tamamlanmadan keşfen belirlenen ecr'imisilin karar altına alınması doğru değilse de, bu yöne değinen davalının temyizi bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.Öyleyse, davalıların yukarıda değinilen avukatlık ücretine yönelik temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince bu yöne hasren BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 19.4.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23551, Karar No: 2015/863, Tarih: 20.01.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/23551 E.  ,  2015/863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, 13/01/1995 tarihinde vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 26/10/2009 tarihinde eşinden muvazaalı olarak boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen, birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 20/01/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7843, Karar No: 2015/24134, Tarih: 22.04.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/7843 E.  ,  2015/24134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın katılan ...'nun ceviz ağacını kesmek suretiyle mala zarar verme suçunu işlediği somut olayda; dosya kapsamında bulunan lisanslı harita bürosunun hazırladığı aplikasyon krokisinden iddiaya konu olan ceviz ağacının sanığa ait ... numaralı parselde kaldığının anlaşıldığı, 27/06/2012 tarihli fen bilirkişisi raporunda ise ceviz ağacının sınırda olduğunun belirtildiği, atılı mala zarar verme suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle hükmün, ONANMASINA, 22/04/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7221, Karar No: 2018/2741, Tarih: 13.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/7221 E.  ,  2018/2741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

A)Sanıklar hakkında kurulan beraat hükümlerinin incelenmesinde;

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik şikayetçi vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

B)Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde ise;

1-İİK’nın 345. maddesi yönünden; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 75. maddesinin birinci fıkrası uyarınca uzlaştırma kapsamındaki suçlar hariç olmak üzere, yalnız adli para cezasını gerektiren veya kanun maddesinde öngörülen hapis cezasının yukarı sınırı altı ayı aşmayan suçlar önödemeye tabi olup, 2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 345/A maddesinde öngörülen suçun cezasının üst sınırının üç ay hapis cezası olduğu ve suç tarihi itibariyle uzlaştırma kapsamında bulunmadığı gözetilerek, sanık hakkında önödeme ihtaratında bulunulup sonucuna göre durumun tayini gerekirken anılan ihtarat yapılmadan mahkumiyet kararı verilmesi,

2-İİK’nın 337. maddesi yönünden ise; 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 13/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17150, Karar No: 2012/30402, Tarih: 11.10.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/17150 E.  ,  2012/30402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SEVK : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK.nun 184/1. madde ve fıkrası uyarınca hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5237 sayılı TCK.nun 184/1. madde ve fıkrasında yazılı suçun, belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerler hakkında işlenmesinin olanaklı olması, belediye mücavir alanının madde kapsamında bulunmaması karşısında; ilgili belediye başkanlığından, dava konusu yerin belediye sınırları ya da belediye mücavir alanı içinde kalıp kalmadığı, özel imar rejimine tabi yerlerden olup olmadığı hususları sorulup tam olarak saptandıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 11.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.