muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7632, Karar No: 2015/4687, Tarih: 05.02.2015

Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır.

Bilişim sisteminden maksat, verileri toplayıp, yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü, yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır.

Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların, ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Somut olayda; Ankara’da Üçer Sakatat adlı işyerini işleten katılanın dükkanına Kurban Bayramı (2006) öncesi gelen ve kendisini “... Antalya’da kasaplık yapan...... ” olarak tanıtan, ilk alışverişlerini peşin para ile yaparak belli bir güven ortamı oluşturan (adına kayıtlı cep telefonu numarasını şikayetçiye veren) sanığın; peşin ödeme yapacağı vaadiyle yeniden sipariş verip bir Cumartesi günü şikayetçinin dükkanına geldiğinde ve malı araca yüklettiğinde “... yanımda nakit yok, birkaç gün sonra tekrar gelip mal alacağım, şimdilik bu çeki al, yeniden geldiğimde paranı verir, çeki geri alırım...” sözleriyle şikayetçiyi ikna edip ...’nin ...-Alsancak şubesi nezdindeki hesabından keşide edilmiş gibi görünen ve fakat 05/03/2007, 17/03/2008 ve 02/11/2010 tarihli bilirkişi raporlarına göre “tamamen sahte üretilmiş, iğfal kabiliyeti olan” suça konu 25/02/2007 keşide tarihli 03148... seri no’lu 4.250 TL bedelli, hamiline düzenlenmiş çek yaprağını ikinci ciranta sıfatıyla... olarak imzalayıp katılana vererek haksız yarar sağlaması eyleminin “Nitelikli dolandırıcılık” suçunu oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında yukarıdaki eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/396, Karar No: 2013/17662, Tarih: 16.12.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/396 E.  ,  2013/17662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıların işletenleri, sürücüleri ve trafik (...) sigortacıları olduğu araçların sebebiyet verdiği kazada müvekkilinin yaralandığını ve aracında hasar meydana geldiğini ileri sürerek, 6.249,32 TL. maddi tazminat ile 2.000,00 TL. manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirketler vekilleri ile diğer davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporlarına göre, resmi belge niteliğindeki kaza tespit tutanağının aksinin davacı tarafça ispat edilemediği ve davacının olayda tam kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de, yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya elverişli değildir.

Dava konusu kazaya ilişkin olarak düzenlenen 13.5.2009 tarihli trafik kazası tespit tutanağında davacı tarafın kırmızı ışık ihlali nedeniyle tam kusurlu olduğu belirtilmiştir.

Yargılama sırasında 27.10.2010 tarihinde yapılan keşif sırasında dinlenen davacı tanıkları özetle davalı tarafa ait araçların kırmızı ışık ihlali yaptığını ifade etmişler, keşfe katılan bilirkişinin 09.11.2010 tarihli raporunda kaza tutanağı ya da tanık beyanlarından hangisi dikkate alınacak ise ona göre diğer yanın tam kusurlu olacağı yönünde alterna-

tifli görüş bildirilmiş, bu rapora itiraz üzerine başka bilirkişiden alınan 21.5.2012 tarihli kök rapor ile 31.7.2012 tarihli ek raporda ise olayda davacı yanın kırmızı ışık ihlali nedeniyle tam kusurlu olduğu belirtilmiştir.

Buna göre, mahkemece olaya ilişkin olarak düzenlenen kaza tespit tutanağı ile benimsenen bilirkişi raporunda kırmızı ışık ihlali nedeniyle davacı yanın tam kusurlu olduğu kabul edilmiş ise de olayın görgü tanığı olup tarafsız oldukları belirtilen tanık beyanları arasında olayın meydana geliş şekli, dolayısıyla tarafların kusur durumu yönünden çelişki meydana geldiği açıktır.

Buna göre, mahkemece olaya ilişkin olarak düzenlenen kaza tespit tutanağı ile benimsenen bilirkişi raporunda kırmızı ışık ihlali nedeniyle davacı yanın tam kusurlu olduğu kabul edilmiş ise de olayın görgü tanığı olup tarafsız oldukları belirtilen tanık beyanları arasında olayın meydana geliş şekli, dolayısıyla tarafların kusur durumu yönünden çelişki meydana geldiği açıktır.

O halde, mahkemece dosyanın Karayolları Genel Müdürlüğü Trafik Fen Heyeti gibi kuruluşlardan seçilecek uzman bilirkişi kuruluna tevdii ile olay yerindeki trafik ışıkları sinyalizasyon durumuna ilişkin olarak Kayseri Büyükşehir Belediye Başkanlığı Ulaşım Daire Başkanlığının 29.5.2012 tarihli yazısı ve tüm dosya kapsamı birlikte irdelenerek taraf sürücülerinin kusur durumunun ve oranlarının duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi ve meydana gelen/gelebilecek çelişkilerin giderilmesi yönünden ayrıntılı, gerekçeli ve denetime açık rapor alınması, ondan sonra varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 16.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2015/12746, Karar No: 2017/11936, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/12746 E.  ,  2017/11936 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11738, Karar No: 2021/11414, Tarih: 09.11.2021

**10. Ceza Dairesi         2021/11738 E.  ,  2021/11414 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ... 4. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Temyiz incelemesi, usulüne uygun tebligata rağmen sanık müdafiinin duruşmaya gelmediği ve herhangi bir mazeret de bildirmediği anlaşıldığından, duruşmasız inceleme yapılmıştır.

TCK’nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak 7242 sayılı Kanunla yapılan değişiklikler nedeniyle, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşıldığından, bu hususun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 09/11/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11643, Karar No: 2021/4996, Tarih: 21.06.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/11643 E.  ,  2021/4996 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 22/3, 62/1, 53/6, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Olay günü saat 12:05 sıralarında ...’in sevk ve idaresindeki otomobille, içerisinde yolcu olarak bulunan eşi ... ile ilçe merkezi yönünden seyirle olay yeri ışık kontrollü kavşağa gelip seyir yönüne hitap eden kırmızı ışıkta durakladıktan sonra, henüz kırmızı ışık yanmaya devam ederken harekete geçerek sola dönüş yaptığı sırada; sağından seyirle aynı kavşağa giriş yapıp, seyir yönüne hitap eden kırmızı ışıkta durmayarak seyrini sürdüren sanık ...’ın sevk ve idaresindeki otomobille çarpışması neticesinde hem ...’in hem de eşi ...’in hayatını kaybettiği olayda, tanıklar ... ve ...in aşamalarda ve birbirleri ile de uyumlu beyanlarından anlaşılacağı üzere sanığın kendi geliş istikametine hitaben yanan kırmızı ışığın bitmesine 35- 40 saniye kalmasına rağmen hızını azaltmadan kavşağa giriş yapmasıyla meydana gelen kazaya asli kusurlu olarak sebebiyet verdiği anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre;

Meydana gelen olayda iki kişinin hayatını kaybetmesi sebebiyle sanığın TCK’nın 85/2. maddesi uyarınca cezalandırılması gerekirken hüküm kısmının ilk fıkrasında kanun maddesi olarak TCK’nın 85/1. fıkrasından hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 1. paragrafında yer alan "TCK’nın 85/1" ibaresinin çıkartılarak yerine; "TCK’ nın 85/2" yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün; DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2138, Karar No: 2012/8508, Tarih: 15.03.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/2138 E.  ,  2012/8508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava konusu taşınmaza ilişkin olarak mahallinde yapılan keşif neticesinde alınan bilirkişi raporunda tecavüz edilen yerin kıyı kenar çizgisi içinde kaldığının bildirilmesi karşısında, taşınmaz üzerindeki yapının bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Kanunu ve mevzuatı içinde kalıp kalmadığı araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 15.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi..
Yargıtay — Esas No: 2018/190, Karar No: 2018/1593, Tarih: 28.02.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/190 E.  ,  2018/1593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada İzmir 2. Sulh Hukuk, Seferihisar Sulh Hukuk ve Antalya 4. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

İzmir Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin “...” olduğu gerekçesi ile yetkisizlik kararı verilmiştir.

Seferihisar Sulh Hukuk Mahkemesinin 14.07.2016 tarih ve 2016/147 Esas, 2016/327 Karar sayılı ilamı ile ... TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanmış ve ablası ... vasi olarak atanmıştır.

Vasinin 21.12.2016 havale tarihli talep dilekçesi üzerinde Seferihisar Sulh Hukuk Mahkemesinin 21.12.2016 tarihli ek kararı ile kısıtlının yerleşim yeri adresini “...” olarak değiştirmesine izin verilmesine ve kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesi nedeniyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Antalya 4. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlının “... Sitesi No:...” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK'nır 412. maddsinde ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur. " hükmü yer almaktadır.

Kısıtlı, Seferihisar Sulh Hukuk Mahkemesinin 14.07.2016 tarih ve 2016/147 Esas, 2016/327 Karar sayılı ilâmı ile vesayet altına alınmış ve vasinin talebi üzerine kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine izin verilmişse de Muratpaşa İlçe Emniyet Müdürlüğünce yapılan araştırmaya göre kısıtlının 5-6 yıl önce Muratpaşa’da ikamet ettiği, bu adresle artık ilgisinin kalmadığı ve yine Seferihisar İlçe Emniyet Müdürlüğünce yapılan araştırmaya göre de kısıtlının halen “...” adresinde ikamet ettiği tespit edildiğinden vesayet dosyasının takibinde Seferihisar Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Seferihisar Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 28/02/2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9978, Karar No: 2015/5794, Tarih: 15.06.2015

**20. Hukuk Dairesi         2014/9978 E.  ,  2015/5794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Muğla Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 15/10/2014

NUMARASI : 2014/166-2014/22

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi, davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi, dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Yaraş köyü, 140 ada 1 sayılı parsel miktar hanesi boş bırakılmak suretiyle, .. ada ..parsel sayılı 1335,64 m² yüzölçümündeki taşınmaz, tarla ev ve ahır, . ada .... parsel sayılı 501,10 m² yüzölçümündeki taşınmaz, su arkı niteliğiyle, Ağustos 1986 tarih 3 nolu tapu kaydı ile 2116/2400 payının Z.. T.., 284/2400 payının ise, M.. T..'ya ait olduğu, ancak; kadastro mahkemesinin 2003/70 sayılı dosyasında dava konusu edildiğinden söz edilerek, M.. T.. ve Z.. T.. adlarına davalı olarak tesbit edilmiş;

Kadastro mahkemesinin 2003/70 sayılı dosyasında; davacılar Zerin ve M.. T.. tarafından, kendilerine ait 1986 tarih ve 3 sıra nolu tapu kaydı kapsamında kalan yaklaşık 3000 m² yüzölçümündeki taşınmazın, Yaraş köyünde yapılan ve 17.04.2003 tarihinde ilân edilen orman kadastrosunda, 1257, 1258, 1259, 1260 ve 1249 nolu orman sınır noktalardan oluşan orman sınır hattı ile Kavaklıdere I Devlet Ormanı olarak sınırlandırılmasına ilişkin işlemin iptali istemiyle açtıkları dava, kadastro mahkemesine devredilmiştir. Mahkemenin 20.05.2010 gün ve 2003/70-16 sayılı; Yaraş köyü, 159 ada 1 sayılı parselin 21539.62 m² yüzölçümüyle yine .. ada 3 sayılı parselin de tesbit gibi tesciline, .... ada 1 sayılı parselin 04.08.2008 tarihli bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterdiği 751.69 m² kısmının ayrılarak orman niteliği ile Hazine adına tesbit ve tesciline karar verilmiş, davacılar vekili ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmekle hüküm, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 09.12.2010 tarih ve 2010/12778 E. - 15539 K. sayılı kararı ile “orman kadastrosuna itiraz olarak açılan davanın daha sonra yörede arazi kadastro çalışmaları yapılması nedeniyle aynı zamanda arazi kadastrosuna itiraza dönüştüğü, davada Hazinenin taraf olması gerektiği, yapılan araştırma ve incelemenin yeterli olmadığı, dayanılan tapu kayıtlarının ilk oluşturulduğu günden itibaren tüm ifraz ve gitti kayıtları ve ifraz haritalarıyla birlikte ilgili yönetimlerden getirtilmesi, Hazine ve Orman Yönetiminin taraf olmadığı ifrazların onları bağlamayacağı da düşünülerek, yine aslı 378 dönüm (347.282 m²) olan tapu kaydının komşu parsel kayıtlarından da yararlanılmak suretiyle ilk oluşturulduğu sınırlarla yerine uygulanıp yüzölçümüne değer verilerek kapsamının belirlenmesi, Hazine ve Orman Yönetimi taraf olmadığından ifraz haritalarının taraf olmayanları bağlamayacağının düşünülmesi, çekişmeli parseller için malik hanesi açık bırakılmak suretiyle tesbit tutanağı düzenlendiğinden 3402 sayılı Kanunun 30/2. maddesi gereğince lüzum görülen diğer delillerin de toplanması, 1947 ve 1953 yılında çekilen hava fotoğrafları esas alınarak 1/25000 ölçekli memleket haritası düzenlenip düzenlenmediği sorularak, varsa; getirtilip bir fen ve bir orman mühendisi yardımıyla dosyadaki diğer hava fotoğrafları ve memleket haritaları ile birlikte aynı ölçekte yerine uygulanıp, dava konusu taşınmazın bu fotoğraf ve haritalar ile kesinleşmemiş orman kadastro sınırına göre konumunun belirlenmesi, çekişmeli parsellerin tapu kaydının miktarıyla kapsamında kalsa dahi, 6831 sayılı Kanunun 1/F maddesinin somut olayda uygulanabilmesi için tarım arazisi olarak kullanılması gerektiği düşünülerek toplanan deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi” gereğine değinilerek bozulmuş, daha sonra mahkemenin 2011/3 Esasına kaydedilmiştir.

Y.. köyü, ..ada 12 sayılı parselin miktar hanesi boş bırakılmak suretiyle, Ekim 1986 tarih ve 11 sıra numaralı tapu kaydı ile Zerin Topuçu'ya ait olduğu, ancak; 2003/69 Esasta davalı olduğundan, 428 ada 1 sayılı parsel miktar hanesi boş bırakılarak, Haziran 2003 tarih 5 sıra numaralı tapu tapu ile Mehmet Dinler adına kayıtlı ise de, kadastro mahkemesinin 2003/68 esasında dava konusu edildiğinden söz edilerek malik hanesi açık bırakılmak suretiyle tesbit edilmiştir.

Kadastro Mahkemesinin 2003/69 sayılı dosyasında; davacı Z.. T..; kadastro mahkemesinin 2006/77 sayılı dosyasında da davacı İsmet Yağlı, tapuya dayanarak, kendilerine ait taşınmazların 17.04.2003 tarihinde ilân edilen orman kadastrosu sınırları içinde bırakılmasına itiraz etmişler, dava görevsizlik kararı ile kadastro mahkemesine aktarıldıktan sonra mahkemenin 2011/3 E. sayılı dosyası ile birleştirilmiştir.

202 ada 7 parsel sayılı 14096,13 m² yüzölçümündeki taşınmaz, iki katlı kargir ev ve tarla niteliğiyle Ekim 1986 tarih 15 sıra numaralı tapu kaydı ile İsmet Yağlı adına tesbit edilmiş, daha sonra, kadastro mahkemesinin 2006/77 sayılı dosyasında davalı olduğu tutanak üzerine yazılarak malik hanesinin üstü çizilmek suretiyle davalı hale getirilerek, tutanak kadastro mahkemesine gönderilmiştir. Kadastro mahkemesinin 2007/39 Esasına kaydedilen dava, mahkemenin 2011/33 E. sayılı dosyası ile birleştirilmiştir.

Kadastro mahkemesinin 2006/77 sayılı dosyasında; davacı İsmet Yağlı 21.02.2006 havale tarihli dilekçeyle, Ağustos 1291 tarih 1 numaralı sicilden gelen Ekim 1986 tarih 15 numaralı tapu kaydı kapsamındaki 17743 m² yüzölçümündeki taşınmazın 2.000 m² yüzölçümündeki bölümünün, Yaraş köyünde 08/05/2000 tarihinde başlanılan, 17/05/2002 tarihinde sonuçlandırılarak 17/04/2003 tarihinde ilân edilen orman kadastrosunda, 591 ilâ 597 nolu orman sınır noktalarından oluşan orman sınır hattı ile Devlet Ormanı olarak sınırlandırıldığı iddiasıyla, bu işlemin iptali ve orman sınırları dışına çıkarılması istemiyle dava açmış, fen ve ormancı bilirkişi rapor ve krokisinde (A) harfi ile gösterilen 202 ada 7 sayılı parsele sınır olan 3081,60 m² yüzölçümündeki taşınmazın devletleştirilen orman alanı olduğunun belirlendiği gerekçesiyle davanın reddine ilişkin kadastro mahkemesinin 26.05.2010 tarih ve 2006/77 E. - 313 K. sayılı kararı, davacı tarafın temyizi üzerine Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 24.01.2011 tarih ve 2010/15036 E. - 590 K. sayılı kararı ile onandıktan ve karar düzeltme istemi de Dairenin 09.05.2011 tarih ve 2011/5845 E. - 5757 K. sayılı kararı ile reddedildikten sonra kesinleşmiştir.