muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8809, Karar No: 2014/10293, Tarih: 10.06.2014

2-Kamulaştırma nedeniyle dava konusu taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan 3037,34 m²'lik kısmın niteliği, yüzölçümü, konumu, kullanım amacı ve geometrik durumu dikkate alındığında kamulaştırma nedeniyle herhangi bir değer kaybı olmayacağının kabulü gerekirken, artan kesimde %20 oranında değer kaybına hükmedilerek kamulaştırma bedelinin tespit edilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Ayrıca;

3-Anayasa Mahkemesi 1. Bölümünün 19.12.2013 tarih ve 2013/817 sayılı kararında, kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davada uzun süren bir yargılama sonunda, dava tarihi itibarıyla belirlenen bedele hükmedilmesinin Anayasanın 35. maddesinde güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edildiği kabul edilerek mal sahibine tazminat ödenmesi gerektiği belirtilmiştir.

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tescili için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir.

Her ne kadar, getirilen bu faiz hükmü maddi hukuka ilişkin olup, aynı yasanın 29. maddesi gereğince yayımı tarihinden sonra açılacak davalara uygulanması gerekir ise de; 30.04.2013 tarihinden sonra açılacak davalar için yapılan bu düzenleme ile Anayasa Mahkemesinin makul süreyi aşan yargılamanın hak ihlali oluşturduğuna ilişkin kararı birlikte değerlendirildiğinde, 30.04.2013 tarihinden önce açılmış ve henüz kesinleşmemiş kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davalarında öngörülen dört aylık yargılama süresinin makul süre kabul edilerek, hakkaniyet gereğince taşınmaz malikinin zararının giderilmesi amacıyla dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği tarihten, karar tarihine kadar tespit edilen kamulaştırma bedeline faiz uygulanması gerektiğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

Mahkemece yeniden araştırma yapılarak dava konusu taşınmaz ile karşılaştırmaya uygun emsal tespit edilip tapu kayıtları, imar durumları, emlak vergisi m² değerleri getirtildikten sonra bilirkişi kurulundan ek rapor alınıp hasıl olacak sonuç doğrultusunda ve belirtilen diğer nedenler de dikkate alınarak bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 10.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14157, Karar No: 2016/2473, Tarih: 02.03.2016

**1. Hukuk Dairesi         2014/14157 E.  ,  2016/2473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ VE ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 455 ada 14 parsel sayılı taşınmazı harici sözleşme ile davalı ...'a 180.000,00 TL bedelle sattığını ve 6.000,00 TL bedelin nakten ödenmesi nedeniyle taşınmazın zilyetliğini davalılara bıraktığını, sözleşmede kararlaştırılan bakiye 174.000,00 TL nin ise sözleşmede kefil sıfatı ile yer alan ... tarafından 30.10.2012 ödeme tarihli senet ile ödenmesi kararlaştırıldığı halde ödenmediğinden sözleşmenin kendiliğinden fesholduğunu, ayrıca taşınmazda yer alan toplam 333 adet ağaç kesildiği gibi 1.164,00 TL elektrik borcunun da ödenmediğini ileri sürerek elatmanın önlenmesine; ihtarname ile 3 günlük süre tanındığı dikkate alınarak bu sürenin bitiminden (13.12.2012 tarihinden) itibaren aylık 500,00 TL ecrimisile, 5.00,000 TL ağaç zararının ve 1.164,00 TL elektrik borcunun tazminine; yargılama sırasında ise 13.12.2012 tarihinde taşınmazın boşaltıldığını bildirip 18.05.2013 tarihine kadar toplam 2.500,00 TL ecrimisile karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, Sulh Hukuk Mahkemesinin görevli olduğunu, çekişmeli taşınmazın gerçek satış bedelinin 130.00,00 TL olduğunu ve bu bedeli ödemeye hazır olduklarını, ağaç kesmedikleri gibi elektrik borcunun da bulunmadığını, taşınmaza 15.000,00 TL masraf yaptıklarını belirtip davanın reddini savunlmuşlardır.

Mahkemece,elatmanın önlenmesi yönünden taşınmazın yargılama sırasında boşaltıldığı gerekçesi ile karar verilmesine yer olmadığına, ancak davalıların davaya açılmasına sebebiyet vermesi nedeniyle davacı lehine yargılama giderine ve vekalet ücretine hükmedilmesine; 13.10.2012 tarihinden dava tarihine kadar olan dönem için hesaplanan bilirkişi raporuna atfen 143,00 TL ecrimisilin davalılardan tahsiline; ağaç zararının tazmini isteği hakkında tanık beyanları gözetilerek 83 adet ağaç üzerinden hesaplanan bilirkişi raporuna atfen 4.725,00 TL nin davalılardan tahsiline; elektrik borcunun tazmin isteği hakkında ihtarda bu kaleme itiraz edilmediği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili ve davalılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, tetkik hakimi ...'ün raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi, Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yazılı olduğu üzere karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları ile davacı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.Reddine.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yazılı olduğu üzere karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları ile davacı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.Reddine.

Davada, elatmanın önlenmesi, ecrimisil ve tazminat talep edildiğine göre, 492 Sayılı Harçlar Kanununun 16. maddesi hükmü ve 04.03.1953 tarih ve 10/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince dava değerinin, davaya konu edilen taşınmazın elatılan kısmının değeri ile hüküm altına alınan ecrimisil ve tazminat bedeli toplamı olduğu kabul edilerek, belirlenen bu değer (119.065,85 TL) üzerinden davacı yararına nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken maktu vekalet ücreti takdir edilmiş olması doğru değil ise de anılan bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün 7. bendindeki " ... 1.500-TL ..." ibaresinin çıkartılmasına, yerine " 11.925,26 TL " ibaresinin yazılmasına, davacı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazının kabulü ile 6100 sayılı HMK. nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 438/7. maddesi hükmün bu şekliyde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 02.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2421, Karar No: 2023/4033, Tarih: 08.06.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/2421 E.  ,  2023/4033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/406 E., 2020/538 K.

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun'un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Uşak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.12.2019 tarihli ve 2019/4 Esas, 2019/418 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun(5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 20 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 08.07.2020 tarihli ve 2020/406 Esas, 2020/538 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan mağdure vekili, katılan Bakanlık vekili o yer Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyizi

Sanık hakkında takdiri indirim maddesi uygulanmaması gerektiğine ve sanığın tutuklanmasına yöneliktir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyizi

Sanık hakkında temel cezanın üst hadden verilmesi gerektiğine yöneliktir.

C. Sanık Müdafiinin Temyizi

Sanık ile mağdure arasında çok uzun yıllara şamil gönül ilişkisinin bulunduğuna, mağdurenin ifadelerinin çelişkili ve soyut olduğuna, sanığın cezalandırılmasına yeter somut delil bulunmadığına, mağdurenin, sanığı öncesinde birçok kez karakola şikayet etmesine rağmen nitelikli cinsel istismar suçundan şikayet etmediğine, mağdurenin şikayetinin geç yapmış olmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, cinsel birlikteliğin rıza dahilinde olduğuna, mağdurenin, babasının baskısıyla sanığa iftira attığına, tanık beyanlarında sanığın mağdureye şiddet uyguladığına ilişkin ifade olmadığına yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mağdure ile sanığın 2013 yılı sonlarına doğru arkadaş ortamında konuşarak tanıştıkları, tanıştıktan itibaren yaklaşık 3-4 ay sonra sevgili oldukları, ilk zamanlar aralarında herhangi bir problem olmadığı, birbirlerini sevdikleri, aralarında bunu doğrulayacak tarzda bir çok yazışma içerikleri ve fotoğrafların bulunduğu, ancak sonraki zamanlarda sanığın mağdureye baskı uyguladığı, kıyafetine, gezdiği arkadaşlara, yaşamına müdahale ettiği, mağdurenin okuduğu okula gelerek orada mağdureyi arkadaşlarının yanında dövdüğü, bu davranışlar nedeniyle başta kendi isteği ile sanıkla arkadaşlık kurup duygusal yakınlık yaşayan mağdurenin sanıktan ayrılmak istediği, ancak sanığın buna yanaşmadığı, 2014 yılı Aralık ayında mağdurenin okulda bulunduğu esnada mağdureyi öğle arasında yanına çağırarak gitmemesi halinde döveceğini söyleyerek okul bahçesine çağırdığı, sanıktan korkan mağdurenin bu nedenle yanına gitmek zorunda kaldığı, sonrasında sanığın mağdureyi kolundan tutarak aracın ön koltuğuna bindirdiği, mağdureyi bindirirken kolu ile tutup "gelmezsen seni öldürürüm" şeklinde tehditlerde bulunarak mağdureyi arabaya binmeye zorladığı, mağdurenin kendisinden güçlü konumda bulunan sanıktan korktuğu için arabaya bindiği, ardından sanığın mağdureyi bu şekilde ... köyüne tenha bir mevkiye götürdüğü, mağdureyi arbanın arka koltuğuna geçirdiği, müzik sesini açtığı, mağdureye vurup kıyafetlerini çıkararak mağdure ile cinsel ilişkiye girdiği, sonrasında mağdureyi biraz araba ile gezdirerek akabinde okula bıraktığı, bu hadiseden yaklaşık üç gün sonra mağdureye tehdit ve cebir uygulayarak ilk eylemin gerçekleştiği ... köyüne götürdüğü, burada mağdureye şiddet uygulayarak ve tehdit ederek zorla kıyafetlerini çıkartıp mağdurenin çıplak görüntülerini cep telefonu ile videoya aldığı, video kaydına aldıktan sonra yaşadıklarını başkalarına anlatacağını söyleyerek kendi istediğini yapmasını istediği, bunun üzerine görüntü kaydını kullanarak olaydan sonra yaklaşık 10-11 kez farklı tarihlerde mağdure ile rızası dışında anal ve vajinal yolla cinsel ilişkiye girdiği, elinde video kaydı bulunması nedeniyle mağdureden istediği çıplak fotoğrafları göndermesini istediği, bunun üzerine mağdurenin çekilen videonun yayılacağı endişesi ile kendi iradesi dışında bazı çıplak görüntüleri sanığa göndermek durumunda kaldığı, mağdure ile sanığın bu şekilde gerçekleşen cinsel ilişkilerinin en son 2017 yılı Şubat ayında gerçekleştiği, mağdurenin sanıktan korktuğu ve olayın duyulmasından çekindiği için bu olayı önce gizlediği, ancak sonrasında sanığın mağdurenin abisi olan tanık ... ... \*\*\*'la yazıştıkları, sanığın mağdurenin kendisinden ayrılmak istemesini sindiremeyince bu kez mağdureye ait çıplak fotoğrafları mağdurenin abisi olan tanık ... ..

... ... \*\*\*'la yazıştıkları, sanığın mağdurenin kendisinden ayrılmak istemesini sindiremeyince bu kez mağdureye ait çıplak fotoğrafları mağdurenin abisi olan tanık ... ... \*\*\*'a whatsaptan gönderdiği, elinde kardeşinin başka çıplak videoları olduğunu, kardeşinin başka erkeklerle cinsel ilişkiye girdiğini beyan ettiği, mağdurenin çıplak görüntülerinin ve fotoğraflarının kardeşine gönderilmesi üzerine olaydan ailesinin haberdar olduğu, 04.01.2018 tarihinde mağdure ile babası katılan ...'un sanık hakkında şikayetçi oldukları şeklinde olayı kabul ettiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurenin aşamalardaki beyanları, tanık beyanları, ses analiz raporu, adli raporlar, bilirkişi raporu, sanık savunması ve İlk Derece Mahkemesinin gerekçesi nazara alınarak katılan mağdure vekili, katılan Bakanlık vekili ve sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 08.07.2020 tarihli ve 2020/406 Esas, 2020/538 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili, katılan Bakanlık vekili ve sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Uşak 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.06.2023 tarihinde karar verildi.

Hükme iştirak eden üye ...'un karar yazımından önce 28.07.2023 tarihinde vefat etmesi nedeniyle imza eksikliğinin giderilemediğine dair 5271 sayılı CMK'nın 232/5. maddesine istinaden düşülen iş bu şerhin altı imzalanmıştır.
Yargıtay — Esas No: 2010/11922, Karar No: 2011/2172, Tarih: 28.02.2011

**6. Hukuk Dairesi         2010/11922 E.  ,  2011/2172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, iki haklı ihtar nedeni ile kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6570 Sayılı Yasanın 7/e maddesi uyarınca iki haklı ihtar nedeniyle açılacak tahliye davasının yerleşik içtihatlar uyarınca kira sözleşmesinin bitiminden itibaren bir ay içerisinde açılması zorunludur.

İki haklı ihtar nedeniyle açılan davada tahliyeye karar verilebilmesi için kiracının bir kira yılı içerisinde iki haklı ihtara sebebiyet vermiş olması gerekir. İhtar tebliğinden sonra yapılan ödemeler iki haklı ihtarın oluşmasına engel teşkil etmez. Süresiz sözleşmelerde ve kira parasının yıllık ödenmesi gereken hallerde ve bir yıldan kısa süreli sözleşmelerde iki haklı ihtar oluşmaz.

Kira sözleşmesinde muacceliyet koşulunun bulunması halinde muaccel (istenebilir) hale gelen kiranın tek ihtarla istenmesi gerektiğinden bu kira parasının bölünüp değişik ihtarlarla istenerek iki haklı ihtara konu yapılması mümkün değildir.

Olayımıza gelince; davada dayanılan ve hükme esas alınan 01.05.2008 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli iki ayrı pay için yapılan kira sözleşmeleri konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmelerde aylık kira parasının her pay için 300-TL olarak her ayın ilk 5 günü içinde aylık peşin ödeneceği, özel koşullar bölümü 19.maddesinde ise,aynı dönem içinde bir ay kira parası ödenmediğinde ödenmeyen aydan dönem sonuna kadar kira paralarının muaccel hale geleceği kararlaştırılmıştır.Tarafların özgür iradesiyle kararlaştırdıkları sözleşmenin bu koşulları geçerli olup tarafları bağlar. Davacı, Şişli 2. İcra Müdürlüğünün 2009/39176 Esas sayılı takip dosyası ile 2009 yılı Temmuz ayı bakiye kira alacağı ile birlikte Ağustos, Eylül ve Ekim ayları kira paraları toplamı 2.000-TL'nin ödenmesini istemiştir. Şişli 2. İcra Müdürlüğünün 2009/40102 Esas sayılı takip dosyası ile de 2009 Kasım ayı kirasının ödenmesini istemiştir. Oysa sözleşmedeki muacceliyet şartı gereğince 2009 Temmuz ayı kirasının tamamının sözleşmeyle belirlenen vadede ödenmemesi üzerine dönem sonuna kadar ki tüm kira paraları istenebilir hale gelmiştir. Davacının ilk icra takibi ile dönem sonuna kadar olan tüm kira paralarını isteyebilecek iken muaccel hale gelen kira paralarını bölmek suretiyle ayrı icra takiplerine konu etmesi az yukarıda açıklanan ilkeye aykırı olduğundan, davada iki haklı ihtarın koşulları oluşmamıştır. Bu durumda mahkemece, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 28.02.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31853, Karar No: 2013/19967, Tarih: 12.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/31853 E.  ,  2013/19967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'un vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 19/02/2004 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.