muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/3644, Karar No: 2011/10179, Tarih: 27.06.2011

(Muhalif)

MUHALEFET ŞERHİ

Davacı ... adına trafikte tescilli aracın harici sözleşme ile davalıya satılıp teslim edildiği, aracın davalı zilyetliğinde kaldığı dönemdeki Motorlu Taşıtlar Vergisinin davacı tarafça ödendiği konusunda uyuşmazlık yoktur. Uyuşmazlık, harici satış nedeniyle Motorlu Taşıtlar Vergisinden hangi tarafın sorumlu olacağı hakkındadır.

157 sayılı Motorlu Taşıtlar Vergisi Kanunu 3. maddesi gereğince Motorlu Taşıtlar Vergisinin mükellefi; trafik, belediye veya liman sicili ile Ulaştırma Bakanlığınca tutulan, sivil hava vasıtaları sicilinde Motorlu taşıt kayıt ve tescil edilmiş olan gerçek ve tüzel kişilerdir.

2918 Sayılı Yasanın 20/d maddesi gereğince trafiğe tescilli araçların her türlü devir işlemlerinin noterlerce yapılması zorunludur. Yasanın öngördüğü bu düzenleme ispat koşulu olmayıp, sözleşmenin geçerlilik koşuludur. Yasanın aradığı şekil şartına uymadan yapılan satış sözleşmesi yok hükmündedir. (BK.11/2)

Yasanın öngördüğü şekil şartına uyulmadan yapılan sözleşmeler, tarafların leh ve aleyhine sonuç doğurmaz. Taraflar ancak aldıklarını, iade ile yükümlüdür. Bu

2011/3644-10179

bağlamda satıcı taraf alıcıdan ancak aracın iadesini, isteyebilir. Aracın alıcıda kaldığı dönem için kullanma bedeli kira, ecrimisil adı altında talepte bulunamaz. Alıcı taraf ise sadece satış bedelini isteyebilir. Satış bedelinin satıcıda kaldığı süre için faiz isteyemez. Dairemizin uygulamasıda bu yöndedir.

Bu durumda motorlu taşıtlar vergisi mükellefi ve sorumlusuda aracın trafikte tescil edildiği kişidir. Yasanın geçerlilik koşulu olarak öngördüğü bir düzenlemeyi TMK 2. Maddesi gerekçe gösterilerek değiştirilemez. Aksinin kabulü halinde trafikçe tescilli bir aracın harici satışı yapılıp araç uzunca bir süre örneğin 10 yıl alıcı zilyedliğinde kaldığı, ve alıcının satıştan vazgeçtiğini bildirmesi halinde MK 2. maddesi gereğince alıcı iyiniyetli olmadığı gerekçesiyle mülkiyetin alıcıya geçtiğinin kabulü gerektiği sonucu doğar. Bu sonucun hukuken kabulü mümkün değildir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ve mahkemenin davanın reddine dair gerekçesi birlikte değerlendirildiğinde kararın onanması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2021/11036, Karar No: 2023/2221, Tarih: 08.03.2023

**10. Hukuk Dairesi         2021/11036 E.  ,  2023/2221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

HÜKÜM/KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Van 2. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki iş kazasına dayalı maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA Davacı vekili, müvekkilinin, davalı ... bünyesinde...Demir Yolları Şefliği'nde 01.01.2017 tarihinden beri daimi işçi (tren teşkil işçisi) olarak çalıştığını, 09.03.2017 tarihinde çalışmış olduğu istasyon içerisinde sağ birinci kör yolda manevra yapmaktayken vagonlar üzerinden kayarak düştüğünü, düşme neticesinde sağ omzunda çıkık ve omuz eklem ucunda kırık meydana geldiğini, düşmenin nedeninin vagonlar önünde tampon bulunmaması ve istasyonun sağ tarafına yapılan yolda yaya yolunun mevcut olmamasından kaynaklandığını müvekkilinin ortopedik bakımdan zorlu bir ameliyat geçirdiğini ve omzuna 3 titanium vida ile platin takıldığını belirterek, davalıdan maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

II. CEVAP

Davalı vekili; davacıya her türlü ekipman ve donanımın müvekkili kurumca verildiğini, müvekkili kurumca her türlü güvenlik önleminin alındığını, davaya konu kazanın davacının dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı hareketiyle gerçekleştiğini, müvekkiline atfedilecek herhangi bir kusurun bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya içerisindeki deliller ve bilirkişi raporları uyarınca, iş kazasının tamamen davacının kusuru neticesinde meydana geldiği kabul edilerek, davalıya yükletebilecek kusur bulunmadığından davacı tarafın maddi tazminat talepleri ile manevi tazminat talebinin reddine dair hüküm tesis edilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili, kusur raporlarının hukuka aykırı olduğunu, kazanın olduğu olay yerinde kör tampon olmadığı için ve müvekkilinin de vagonların raydan çıkmasını önlemek için dizinin sonuna giderek vagonu bırakıp dönüşte, çok yağmur yağması ve yine sahada yürüme yolunun bulunmaması nedeniyle vagonların üzerinden geçmek isterken işbu kazanın meydana geldiğini, kör tampon olmuş olsa idi müvekkilinin vagonların çıkmasını önlemek için dizinin sonuna gitmeyecek ve hatta yaya yürüme yolu olsa gidip o yolu kullanacağını, müvekkilinin vagonların üzerinden geri dönmesine davalı kurumun düzensizliği, işleyişi ve ihmalinin sebep olduğunu, müvekkili kötü niyetli biri olmuş olsaydı rayların çıkmasını önlemek için uğraşmak yerine durumu görmezden geleceğini, kolluk kuvvetleri tarafından yapılan incelemelerde dahi tali kusurlunun müvekkilinin olduğunun tespit edildiğini, asıl kusurun davalı kurumda olduğunu, ancak bilirkişilerin tek yanlı olarak dosyadaki evraklara bakmaksızın rapor hazırladıklarını, üstelik raporda sadece müvekkilinin omzunda çıkık olduğunun yazıldığını, ancak müvekkilinin omzuna 3 adet pilatin takılı olduğu dahi rapora yazılmadığını, gerçekleşmiş olan kalıcı bir zararın olduğunu yazmaktan ve tespit etmekten çekinen, tarafsız olmayan bir heyetten alınan raporu kabul etmediklerini, hal böyle iken; bilirkişiler sanki müvekkilinin keyfinden vagonlardan atlayarak geçtiğini bu nedenle bu keyfi hareketinin sonuçlarına da katlanmalı şeklinde %100 davacı müvekkilini kusurlu bulmasının objektif hukuk kurallarına uymadığın gösterdiğini, 6331 Sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu bağlı yönetmelikler tarafından işverenin yükümlülükleri sayıldığını, davalı işverenin düzgün eksiksiz bir çalışma ortamı dahi hazırlamadığını hazırlamış olsa idi bu elim kazanın yaşanmayacağını, müvekkili düşerken dahi işveren tarafından kendisine verilen ekipmanların üzerinde olduğunu, bu hususun savcılık soruşturma dosyasına kaza anındaki tanıkların beyanıyla sabit olmasına rağmen bilirkişilerce göz ardı edilerek bir rapor hazırlandığını, bilirkişiler tarafından düzenlenen raporun objektif kriterlerden uzak olup, hiçbir kural, kaide belirlenmeden afaki tespitlerle dolu olduğunu, beyanla red kararı veren yerel mahkemenin kararının istinaf incelemesi sonucu ivedilikle kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında, "iş kazasının meydana gelmesinde davacıya %100 oranında kusur izafe eden bilirkişi heyet raporunun dosya içeriğine olayın meydana geliş şekline 4857 sayılı İş Kanunu ile 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu ve İş Sağlığı ve Güvenliği Tüzüğü Hükümleri ile İş Ekipmanlarının kullanımında Sağlık ve Güvenlik Şartları Yönetmeliği hükümlerine uygun olduğu ve itibar edilebilir nitelik taşıdığı...

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında, "iş kazasının meydana gelmesinde davacıya %100 oranında kusur izafe eden bilirkişi heyet raporunun dosya içeriğine olayın meydana geliş şekline 4857 sayılı İş Kanunu ile 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu ve İş Sağlığı ve Güvenliği Tüzüğü Hükümleri ile İş Ekipmanlarının kullanımında Sağlık ve Güvenlik Şartları Yönetmeliği hükümlerine uygun olduğu ve itibar edilebilir nitelik taşıdığı...

Dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı... " gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması ve davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazasına maruz kalan sigortalının maddi ve manevi tazminata hak kazanıp kazanamadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50, 51, 54, 55 ve 56 ncı maddeleri

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin ilgilisinden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19672, Karar No: 2014/563, Tarih: 17.01.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/19672 E.  ,  2014/563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Birecik Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/06/2012

NUMARASI : 2012/15-2012/417

R.. I.. ile Hazine ve U. Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki tescil davasının kısmen reddine ve kısmen kabulüne dair Birecik Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 21.06.2012 gün ve 15/417 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde köyü, mevkii ve sınırlarını belirttiği ve dilekçe ekindeki 1/5000 ölçekli krokilerde de haritasını sunduğu birisi 5942.68 m2 büyüklükte olan bahçe, diğeri 51985.98 m2 alanlı fıstıklık ile ötekisi 27232.96 m2 olan taşınmazları 30 yılı aşkın süreden beri önceden babası, sonrada kendisi tarafından imar ve ihya edilerek tarım arazisi haline getirildiğini açıklayarak bu yerlerin adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, dava konusu taşınmazların Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Davalı Uğurcuk Köyü Tüzel Kişiliği temsilcisi usulüne uygun tebliğe rağmen cevap dilekçesi sunmamış, yargılama oturumlarına katılmamıştır.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak imar-ihya ve kazanma koşulları oluştuğu görüşünden hareketle davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine, 05.03.2012 tarihli teknik bilirkişi raporu ve rapora ekli krokide A harfi ile işaretli olan yerin 41.985,98 m2 kısmının, B harfi ile işaretli olan 27.232.96 m2 ve C harfi ile işaretli olan 5.942,68 m2 yüzölçümüne sahip tapulama harici taşınmazların davacı adına tapuya kayıt ve tesciline, A harfi ile işaretli yerin 10.000 m2'lik kısmına ilişkin açılan davanın reddine karar verilmiştir. Hükmün kabule ilişkin bölümleri davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; çekişme konusu taşınmazların 1976 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında 766 sayılı Tapulama Kanunu'nun 2. maddesi uyarınca tespit dışı bırakıldığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, bozma ilamına uyularak imar-ihya ve zilyetlikle kazanma koşulları gerçekleştiği görüşünden hareketle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyleki, bozma ilamında, dava tarihinden geriye doğru 20-25 yıl öncesine ait hava fotoğrafları uzman bilirkişiler aracılığıyla uygulanarak taşınmazın niteliğinin belirlenmesine çalışılması gerektiğine işaret edilmiştir. Bozmadan sonra hava fotoğrafı uygulaması yapan jeodezi ve fotogrametri mühendisi ile kadastro teknisyeni bilirkişilerin birlikte sundukları 05.03.2012 tarihli raporda dava konusu taşınmazların "boş arazi" olarak göründüğü açıklandığı halde; ziraatçi bilirkişi ile jeolog bilirkişi tarafından sunulan 18.06.2012 tarihli raporda davacı lehine kazanma koşullarının oluştuğu belirtilerek çelişki yaratılmıştır.

Hal böyle olunca, öncelikle davanın açıldığı 05.07.2007 tarihinden geriye doğru en az 20-30 yıl öncesine ve iki ayrı zamana ait hava fotoğraflarının Harita Genel Komutanlığı'ndan getirtilerek dosyaya eklenmesi ve aynı yıllar arasında düzenlenen fotoplan, fotometrik ve fotogrametrik paftaların jeodezi ve fotogrametri uzmanı mühendis aracılığıyla zemine uygulanması, dosyada mevcut olan teknik bilirkişi raporları arasındaki yukarıda açıklanan çelişkinin giderilmesi, dava konusu taşınmazlarda imar ve ihyanın tamamlanıp tamamlanmadığı, tamamlanmış ise o tarihten sonra zilyetlik koşullarının davacı yararına gerçekleşip gerçekleşmediğinin net bir şekilde belirlenmesi ve hasıl olacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, noksan soruşturma ile yetinilerek karar verilmesi doğru olmamıştır.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 17.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12037, Karar No: 2007/4492, Tarih: 07.05.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/12037 E.  ,  2007/4492 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.Av....... gelmiş, diğer taraftan kimse gelmemiş olduğundan onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı şirkete satılan küspe bedelinden doğan 17.192.76 YTL alacaklarının ödenmediğini, tahsili için başlatılan icra takibine itiraz edildiğini iddia ederek itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı savunmasında, takip ve davaya konu edilen faturalardaki malı teslim almadıklarını beyan ederek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davacının malın davalıya teslim edildiğini kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, takip ve davada 5 adet faturaya dayanmış ve malların bir kısmının davalıya bir kısmının ise davalının talimatı ile 3 kişilere teslim edildiğini ve faturalarının da davalıya gönderildiğini ileri sürmüştür.

Bu durumda mahkemece davacının bu iddiası üzerinde durularak hangi fatura konusu malın davalıya hangilerinin 3.kişilere teslim edildiği davacıdan sorulup, üçüncü kişilerden bu iddia yönünde bilgilerine başvurularak araştırma yapılmalıdır.

Öte yandan davacı faturaların davalıya gönderildiğini beyan ederek davalının defter kayıtlarına bakılmasını ve ayrıca vergi dairelerinden anılan faturalar ile ilgili davalı yanca bir işlem yapılıp yapılmadığının da incelenmesini talep ettiği halde bu yönde de delil toplanmamış olması da eksik soruşturma yapıldığını göstermektedir.

O halde açıklanan hususlar üzerinde durulup araştırma yapılmak gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına takdir edilen 500.00 YTL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak, davacıya ödenmesine, peşin harcın istek halinde iadesine, 7.5.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13679, Karar No: 2010/10908, Tarih: 04.11.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/13679 E.  ,  2010/10908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar murisinin, davalılardan işverene ait işyerinde 1989-1994 yılları arasında geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, davanın süre aşımı yönünden reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davacının sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacılar, murisleri Şaban Canbaklı'nın davalı işverene ait kum ocağında (gün ve ay belirtilmeden) 1989-1994 yılları arasında geçen ve SGK’na eksik bildirilen çalışmalarının tesbitini istemiştir.

Mahkemece, hak düşürücü sürenin dolması nedeniyle davanın tümüyle reddine karar verilmiştir.

Yapılan incelemede davacı murisinin davalıya ait işyerinden 23.01.1990 tarihli işe giriş bildirgesinin SGK'na süresinde verildiği, 23.01.1990-28.02.1990 tarihleri arasındaki çalışmalarında davalı Kuruma bildirildiği görülmektedir.

Bu yönü ile davanın yasal dayanağı belirgin olarak 506 sayılı Yasa’nın 79/10. maddesidir. Anılan maddede, yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurum tarafından tespit edilemeyen sigortalıların çalıştıklarını hizmetin geçtiği yılın sonundan başlayarak beş yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilam ile ispatlayabilecekleri öngörülmüştür.

Somut olayda davacının işyerindeki çalışmaları davalı Kuruma 23.01.1990-28.02.1990 tarihleri arasında bildirilmiş, 1990 yılındaki bildirime uygun olarak da primler ödenmiştir. Davacının ihtilaf konusu dönemde başka bir işyerinden bildirilmiş çalışması bulunmadığına göre 1989-1994 yılları arasındaki çalışma kesintisiz geçtiğinden beş yıllık hak düşürücü sürenin dolduğundan söz edilemez. Bu durumda davalı işyerinin bir kum ocağı olduğu ve böyle bir işyerinde çalışmanın 1989-1994 tarihleri arasındaki dönemde kışın da devam edip etmediği yöntemince araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği ortadadır.

Yapılacak iş; öncelikle davalı işverene ait işyeri dosyası Kurumdan ve işyerinden getirtilerek incelenmeli, Kurumdan bu işyerine ait 1989-1994 dönemini ihtiva eden dönem bordroları istenilerek, mevcut ise bordro tanıklarının, bulunmadığı takdirde kayıt ve belge ile belirlenmiş yada emniyet vasıtasıyla yaptırılacak araştırma ile belirlenecek komşu işyeri sahipleri veya çalışanlarının beyanlarına başvurulmalı, tarafların göstereceği delillere bağlı kalınmaksızın, deliller re’sen olabildiğince toplanmalı ve sonucuna göre 1989-1994 tarihleri arasındaki istem yönünden bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yanlış değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacılara iadesine, 4.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1095, Karar No: 2021/9713, Tarih: 18.05.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/1095 E.  ,  2021/9713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

Suç tarihinde gece vakti sayılan zaman diliminde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun müştekiye ait iş yerine hırsızlık amaçlı girmesi şeklindeki eylemine uyan ve TCK’nın 116/2-4 ve 31/2. maddelerinde düzenlenen suçun gerektirdiği cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 4 yıllık zamanaşımının, 10/05/2016 olan mahkumiyet tarihinden inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan açılan kamu davasının, CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

3-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan TCK'nın 142/2-h, 143/1. ve 31/2 maddeleri gereğince belirlenen 3 yıl 9 ay hapis cezası üzerinden aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince indirim yapılırken, hesap hatası sonucu 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası yerine 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilerek eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 18/05/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.