muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/722, Karar No: 2016/3362, Tarih: 26.05.2016

**16. Ceza Dairesi         2016/722 E.  ,  2016/3362 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Suç üstlenme, 6831 sayılı Orman Kanununa muhalefet

Hüküm : 1-Sanık ... hakkında; Ceza verilmesine yer

olmadığına

2-Sanıklar ... ve ... hakkında;

Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık ... hakkındaki hükme yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Sanığa yüklenen suç üstlenme suçundan doğrudan zarar görmeyen katılan idarenin bu suç yönünden davaya katılma ve hükmü temyiz yetkisi bulunmadığından, vekillerinin bu suçtan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Sanıklar ... ve ... hakkındaki hükme yönelik temyiz incelemesinde ise;

Mahallinde yapılan keşif sonucu 09.09.2013 tarihli teknik bilirkişi tarafından hazırlanan raporda, meşe ağaçlarının kesildiği yerin tapulu arazi olduğunun belirtildiği, yine orman bilirkişisinin 28.10.2013 tarihli raporunda suça konu ağaç kesilen yerlerin orman sınırları dışında olduğunun ve sanık adına kayıtlı kültür arazisi olan yerdeki ağaç ile tür ve diğer özellikleri bakımından aynı olduğunun belirtilmesine göre, sanıkların 6831 sayılı Kanunun 116/B maddesine uyan kabahat eylemini gerçekleştirdikleri ve 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 24. maddesi uyarınca mahkeme tarafından idari yaptırım kararı verilmesi gerektiği ancak kabahat tarihi olan 20.02.2013 tarihi ile inceleme tarihi arasında 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 20/2-c maddesinde öngörülen zamanaşımı süresinin de gerçekleşmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5326 sayılı Kanun'un 20. maddesi gereğince sanıklar hakkında İDARİ PARA CEZASI VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 26.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/587, Karar No: 2020/3347, Tarih: 08.07.2020

**16. Ceza Dairesi         2020/587 E.  ,  2020/3347 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK’nın 62, 53/1-2-3, 58/9 ve 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin yasal şartları oluşmadığından CMK'nın 299. maddesi gereğince REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın çocuklarını örgütle iltisaklı okula göndermesinin örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın İzmir 15. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.07.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12294, Karar No: 2014/17822, Tarih: 02.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/12294 E.  ,  2014/17822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İNEGÖL 1. ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/11/2011

NUMARASI : 2011/97-2011/774

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, kötüniyet tazminatı ile ssk prim alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin çalışma koşullarındaki aleyhe değişikliği kabul etmeyerek kendisi tarafından haklı olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin, kötüniyet tazminatı ve prim alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş akdinin devamsızlık nedeni ile haklı olarak feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş akdini feshinin haklı olduğu gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulüne, kötüniyet tazminatı ve prim taleplerinin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Mahkemece iş akdinin davacı işçi tarafından haklı olarak feshedildiği kabul edilmiştir. Bu durum karşısında iş akdini haklı nedenle dahi olsa fesheden davacı ihbar tazminatı talep edemeyeceğinden mahkemece ihbar tazminatı talebinin reddi yerine kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2014/786, Karar No: 2015/168, Tarih: 26.05.2015

**Ceza Genel Kurulu         2014/786 E.  ,  2015/168 K.**

* HAKARET SUÇU

* ONUR ŞEREF VE HAYSİYETE YÖNELİK SALDIRI

* SUÇUN YASAL UNSURLARI

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 308

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 125

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 43

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 62

**"İçtihat Metni"**

Kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçundan sanık M.. Ş..'in 5237 sayılı TCK’nun 125/1-3a, 125/4, 43/2 ve 62. maddeleri gereğince bir yıl iki ay onyedi gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, Kırıkhan Asliye Ceza Mahkemesince verilen 21.01.2010 gün ve 220-36 sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 4. Ceza Dairesince 16.01.2014 gün ve 25400-1014 sayı ile;

“Sanığın, babasının emniyet müdürlüğünde ifadesi alındığı sırada kendisinin dışarıda beklemesini isteyen mağdur polis memurlarına söylediği ‘sinkaf ederim, böyle düzeni de, yeri de’ şeklindeki sözlerin mağdurları hedef almayıp onların onur, şeref ve saygınlıklarına yönelik bir saldırı niteliğinde olmadığı gözetilmeden, mahkûmiyet kararı verilmesi” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 13.03.2014 gün ve 186291 sayı ile;

“Sanığın, babasının emniyet müdürlüğünde ifadesi alındığı sırada kendisinin dışarıda beklemesini isteyen mağdur polis memurlarına söylediği ‘sinkaf ederim, böyle düzeni de, yeri de’ şeklindeki sözlerin mağdurları hedef almayıp onların onur, şeref ve saygınlıklarına yönelik bir saldırı niteliğinde olmadığı gözetilmeden, mahkûmiyet kararı verilmesi” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 13.03.2014 gün ve 186291 sayı ile;

"Sanığın babası A....5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununa aykırı davranmak suçundan dolayı ifadesinin alındığı sırada, olay yerine gelen sanığın, emniyet binasının giriş kısmında güvenliği sağlamakla görevli nöbetçi müşteki polis memuru E.. K..’e her hangi bir şey söylemeden içeri girmek istemesi ve müştekinin 'dur' ihtarı çekmesine rağmen sanığın, durmaması üzerine sonrasında olay yerine gelen diğer müşteki polis memuru ile birlikte aralarında sözlü tartışma çıktığı, tartışma sırasında olay yerine sanığın amcası tanık A.. Ş..’in gelerek sanığı götürmeye çalışırken, sanığın görevini yapmakta olan müşteki polis memurlarının ikisine birden umuma açık emniyetin bahçesinde alenen 'sinkaf ederim, böyle yeri, düzeni' şeklinde sözlerle hakaret etmesi şeklinde gerçekleşen eylemde, sanığın, emniyette ifadesi alınan babasını görmek istediği ancak görevli memurlar tarafında bu isteğinin kabul edilmemesi üzerine duyduğu kızgınlık ve tepki sonucunda görevli memur E.. ve M..'ya yönelik sarf ettiği sözlerin onların şahsına yönelik olmasa da yaptıkları hizmet ve taşıdıkları sıfat nedeniyle işlendiği, sanığın o anda emniyet binasına giremediği söz konusu düzenin o anda görevli polis memurlarınca sağlandığı, emniyet binasına girişine ait genel asayişin sağlanması görevinin, görevli polis memurları E.. K.. ve M.. Ö..'ya ait olduğu ve sanığın bu kişilerce tartıştığı ve onların eylemleri sonucunda babası ile görüşme olanağını elde edemediği, bu duruma duyduğu kızgınlık ile görevlilere karşı sinkaflı sözlerle, 'sinkaf ederim, böyle yeri, düzeni' diyerek hakaret suçunu işlediği, görevlilerin şahsına yönelik değil ise de, yaptıkları hizmet sağladıkları düzen ve aşayişe yönelik olduğu ve onur şeref ve saygınlığı rencide edici nitelikte olduğu" görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurarak, Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmesi talebinde bulunmuştur.

5271 sayılı CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 4. Ceza Dairesince 06.11.2014 gün ve 13212-32116 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın üzerine atılı hakaret suçunun unsurlarının oluşup oluşmadığının tespitine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın üzerine atılı hakaret suçunun unsurlarının oluşup oluşmadığının tespitine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanığın babasının bir soruşturma nedeniyle emniyet müdürlüğünde ifadesinin alındığı esnada emniyet binasının giriş kısmında güvenliği sağlamakla görevli müşteki polis memuruna herhangi bir şey söylemeden içeriye girmek istediği, müştekinin "dur" ihtarında bulunmasına rağmen durmak istememesi üzerine aralarında sözlü tartışma çıktığı, diğer müşteki polis memuru M.. Ö..'nın da tartışmaya müdahil olarak sanığa, babasının ifadesinin alındığını, dışarıda beklemesi gerektiğini söylediği, olay yerine gelen sanığın amcası tanık A.. Ş..’in sanığı olay yerinden uzaklaştırmak istediği esnasında, sanığın şikayetçi polis memurlarına “sinkaf ederim böyle yeri, düzeni” şeklinde sözler sarf ettiği,

Görev listesine göre müşteki E.... olay günü ve saatinde karakol çevre koruma görevinde bulunduğu,

Anlaşılmaktadır.

Müşteki E.. K..; emniyet müdürlüğünde çevre koruma görevi yaptığı esnada sanığın doğrudan bina içerisine girmek istediğini, sanığa 2-3 defa durmasını söylediğini ancak durmadığını, önüne geçerek neden içeri girmek istediğini sorduğunu “babam” diyerek kekelediğini, “ne babası” deyince, “kaç tane babam var ki” cevap verdiğini, bu sırada diğer görevli polis memuru müşteki M.. Ö..’nın da yanlarına geldiğini, sanığa babasının ifade verdiğini, dışarıda beklemesini söylediğini, sanığın buna rağmen içeri doğru yürümeye devam ettiğini, kendisini tutup giremeyeceğini söyleyince de, “sinkaf ederim böyle yeri de, düzeni de” dediğini,

Müşteki M.. Ö..; sanığın emniyet müdürlüğü önünde görevli polis memuru E.. K.. ile tartıştığını görünce yanlarına gittiğini, sanığın babasının emniyet müdürlüğü binası içinde olduğunu ve içeriye girmek istediğini belirttiği, sanığa babasının ifade verdiğini, dışarıda beklemesini söylediğini, sanığın kendisini dinlemeyip içeriye doğru yürümeye devam ettiğini, kolundan tutup giremezsin deyince “sinkaf ederim böyle yeri de düzeni de” diye küfrettiğini,

Sanığın amcası olan tanık A.. Ş..; olay günü kendisinin abisi, sanığın ise babası olan Ahmet Şahin’in emniyet müdürlüğünde ifade verdiği için yolda arabada beklediğini, bu sırada sanık ile polis memurlarının tartışma seslerini duyduğunu, emniyet müdürlüğü bahçesine gittiğini, sanığı alıp dışarıya çıkardığı bu sırada sanığın “sinkaf ederim” dediğini,

Belirtmişlerdir.

Sanığın amcası olan tanık A.. Ş..; olay günü kendisinin abisi, sanığın ise babası olan Ahmet Şahin’in emniyet müdürlüğünde ifade verdiği için yolda arabada beklediğini, bu sırada sanık ile polis memurlarının tartışma seslerini duyduğunu, emniyet müdürlüğü bahçesine gittiğini, sanığı alıp dışarıya çıkardığı bu sırada sanığın “sinkaf ederim” dediğini,

Belirtmişlerdir.

Sanık ise; babasının emniyet müdürlüğünde olduğunu öğrenince durumunu sormak için binaya girmek istediğini, bu sırada yağmur yağdığından dışarıda kimsenin olmadığını, binaya doğru yönelince, nöbet kulübesindeki polis memurunun nereye gittiğini sorduğunu, babasını görmek istediğini söylediğini, polis memuru “ne babası” deyince “bir tane babam var onu göreceğim” diye cevap verdiğini, bunun üzerine polis memurunun “biz eşekbaşı mıyız, niye bize sormadan giriyorsun” dediğini, tartışırlarken amcası A.. Ş..'in gelerek kendisine vurup dışarıya götürmek istediğini, bu sırada diğer polis memurunun da olay yerine geldiğini, sadece amcasına hitaben “böyle iş mi olur, böyle düzen mi olur” dediğini küfretmediğini savunmuştur.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun “Hakaret” başlıklı 125. maddesinin ilk üç fıkrası;

“1- Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adli para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılması için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir.

2- Fiilin, mağduru muhatap alan sesli, yazılı veya görüntülü bir iletiyle işlenmesi hâlinde, yukarıdaki fıkrada belirtilen cezaya hükmolunur.

3- Hakaret suçunun;

a) Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı,

b) Dini, siyasi, sosyal, felsefi inanç, düşünce ve kanaatlerini açıklamasından, değiştirmesinden, yaymaya çalışmasından, mensup olduğu dinin emir ve yasaklarına uygun davranmasından dolayı,

c) Kişinin mensup bulunduğu dine göre kutsal sayılan değerlerden bahisle,

İşlenmesi halinde, cezanın alt sınırı bir yıldan az olamaz...” şeklinde düzenlenmiştir.

Bu düzenleme ile 765 sayılı TCK'ndan farklı olarak hakaret ve sövme ayrımı kaldırılmış, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat etmek veya sövmek hakaret suçunu oluşturan seçimlik hareketler olarak belirlenmiştir. (Mahmut Koca- İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Adalet Yayınevi, Ankara, 2013, s.430)

5237 sayılı TCK'nun "Soruşturma ve kovuşturma koşulu" başlıklı 131. maddesinin birinci fıkrasında ise; “Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı işlenen hariç; hakaret suçunun soruşturulması ve kovuşturulması, mağdurun şikâyetine bağlıdır” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Soruşturma ve kovuşturma koşulu" başlıklı 131. maddesinin birinci fıkrasında ise; “Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı işlenen hariç; hakaret suçunun soruşturulması ve kovuşturulması, mağdurun şikâyetine bağlıdır” hükmüne yer verilmiştir.

Buna göre, TCK'nun 125. maddesinin birinci fıkrasında hakaret suçunun temel şekli, üçüncü fıkrasında ise nitelikli halleri düzenlenmiş, aynı kanunun 131/1. maddesinde kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret dışında kalan hakaret suçlarının şikâyete tâbi olduğu açıkça ifade edilmiştir.

Hakaret fiillerinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerektirmektedir.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın olay günü, karakola girmek için müşteki polis memurları ile emniyet müdürlüğü bahçesinde tartıştığı sırada sarf ettiği “sinkaf ederim böyle yeri, düzeni” şeklindeki sözlerin doğrudan şikayetçileri hedef almayıp içeri alınmaması nedeniyle duyduğu kızgınlığa bağlı mevcut uygulamaya yönelik ifadeler olduğu, şikayetçilerin şahıslarına onur, şeref ve saygınlığa yönelik bir saldırı niteliğinde bulunmadığı gözetildiğinde sanığın üzerine atılı hakaret suçunun kanuni unsurlarının gerçekleşmediği kabul edilmelidir.

Bu itibarla; yerel mahkeme hükmünün bozulmasına ilişkin Özel Daire kararı isabetli olduğundan, itirazın reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Genel Kurul Başkanı; "Olay günü sanık ile müştekiler arasında karakola izinsiz ve kontrolsüz girme meselesi yüzünden ciddi bir tartışma yaşandığı, sanığın bu tartışma nedeniyle görevli müştekileri hedef alarak onur, şeref ve saygınlıklarına yönelik bir saldırı niteliğinde şüphe bulunmayan 'sinkaf ederim böyle yeri, düzeni' şeklinde müştekileri hedef alacak biçimde küfür ve hakaret içerikli sözler sarf etmek suretiyle üzerine atılı hakaret suçunu işlediğinin sabit olduğu düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan on dört Genel Kurul Üyesi de benzer düşüncelerle; İtirazın kabulü gerektiği yönünde karşıoy kullanmışlardır.

SONUÇ:

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.05.2015 tarihinde yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2661, Karar No: 2018/784, Tarih: 05.02.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/2661 E.  ,  2018/784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1) Bilirkişi incelemesi yaptırılmışsada, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dairemizin denetiminden geçen ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2016/733 esas, 2017/428 karar sayılı dosyasındaki 433 ada 185 parsel sayılı, merkeze ve vilayet konağına 100-150 metre mesafede olan taşınmaza 674,59 TL değer biçildiği halde, merkeze ve vilayet konağına 180 metre mesafede olan dava konusu taşınmaza 12.280,26 TL değer biçildiğinden bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2) Taşınmaza 04/11/1983 tarihinden önceki tarihte el atıldığı anlaşılmakla maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği halde nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi,

3) Dava tarihi 02/04/2012 olduğu halde gerekçeli karar başlığında 10/07/2015 olarak yazılması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 05/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.