muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/4027, Karar No: 2021/756, Tarih: 04.02.2021

1- Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı ...'nün temyiz inceleme talebinin reddine ilişkin mahkemenin 04.01.2017 tarihli ek kararına yönelik yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan ek kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

2-Davalı ... İdaresinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 7139 sayılı Kanun'un 33. maddesi uyarınca Orman İdaresi'nden harç alınmasına yer olmadığına, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04.02.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13693, Karar No: 2016/3065, Tarih: 22.02.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/13693 E.  ,  2016/3065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/02/2015

NUMARASI : 2014/189-2015/124

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 22/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1209, Karar No: 2009/2249, Tarih: 23.02.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/1209 E.  ,  2009/2249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÜYÜKÇEKMECE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 07/02/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, dava konusu 7 parsel sayılı taşınmazda davalı Belediyenin kayden paydaş olduğunu, anılan taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından özel mülke konu olamayacağını, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu ileri sürerek davalı belediye adına olan tapunun iptali ve kamuya terkini ile el atmanın önlenmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalı, çekişmeli taşınmazı Belediyenin tasarruf etmediğini dava dışı otele ait yüzme havuzu bulunduğunu, davacı Hazinenin kiraladığını bildirip, davanın reddini savunuştur.

Mahkemece, davacı iddiası sabit görülerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi . . raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, tapu iptali ve sicil kaydının kütükten terkini ile elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; dava konusu 7 parsel sayılı taşınmazın 2784/3337 payının davacı Hazine, 553/3337 payının ise davalı Belediye adına kayıtlı olduğu, davacı Hazinenin, 7 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı iddiası ile davalı Belediye payının iptaline yönelik eldeki davayı açtığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın tamamının 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İnançları Birleştirme Kararı gereğince belirlenen kıyı-kenar çizgisine göre tanımı aynı yasanın 4.maddesinde yapılan kıyıda kaldığı belirlenerek, dava konusu edilen taşınmazdaki davalı payına yönelik, tapunun iptali ile elatmanın önlenmesine karar verilmiştir.

Oysa, taşınmazın paylı mülkiyet üzere olduğu ve tamamının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı gözetildiğinde, paya yönelik karar verilmesi dolu pafta sistemi ve doğru sicil oluşturulması ilkelerine aykırı düşer. Hemen belirtilmelidir ki, sicillerin oluşturulması ve tutulması kamu düzeniyle ilgili olup, re'sen gözetilmesi gereklidir.

Oysa, taşınmazın paylı mülkiyet üzere olduğu ve tamamının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı gözetildiğinde, paya yönelik karar verilmesi dolu pafta sistemi ve doğru sicil oluşturulması ilkelerine aykırı düşer. Hemen belirtilmelidir ki, sicillerin oluşturulması ve tutulması kamu düzeniyle ilgili olup, re'sen gözetilmesi gereklidir.

Zira, Anayasanın 43. maddesinde yer verilen kıyıların (3621 Sayılı Yasa 4.md.) kamu malı olduğu ve özel mülkiyete konu edilecek şekilde haklarında sicil oluşturulmasına yasal açıdan olanak bulunmadığı düzenlemesi karşısında aynı taşınmaz yönünden bazı paylar ayakta tutulurken diğer payların kütükten terkininin yasal olduğu söylenemez. Anılan bu ilke ve açıklamalar karşısında taşınmazın kıyıda kaldığı saptandığına göre taşınmazdaki Belediye payının iptali ile Hazine payının hukuki varlığının korunmasına yasal açıdan olanak yoktur. Esasen kamu (umumun istifadesine mahsus yer) malı olan “kıyı” niteliğindeki çekişme konusu taşınmazın 3402 Sayılı Yasanın 16/C maddesi hükmüne göre hakkında sicil oluşturulması mümkün olmadığı gibi her nasılsa hakkında bir sicil oluşturulmuş ise 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 999. maddesi hükmü gereğince sicilden terkininin gerekeceği öngörülmüş olup, 18.5.1994 tarih 1994/5623 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile 7.6.1994 tarihinde yürürlüğe konulan Tapu Sicil tüzüğünün 78. maddesinde tapu sicilinde terkinin hak sahibinin veya yetkili makamın istemine ya da mahkeme kararına dayalı olarak yapılması düzenlemesine yer verilmiştir.

Hal böyle olunca; dava konusu taşınmazdaki davacı Hazine payının da dava konusu edilmesi için Hazineye hasımsız bir dava açması yada taşınmazın tamamını ıslah yoluyla dava konusu etmesi için önel verilmesi, ayrı bir dava açılması halinde eldeki dava ile birleştirilmesi ve ondan sonra bir karar verilmesi gerekirken, sadece bir kısım paya yönelik açılan dava yönünden açıklanan hususlar dikkate alınmaksızın karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 23.02.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27644, Karar No: 2015/29701, Tarih: 02.11.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/27644 E.  ,  2015/29701 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Ankara 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 07/07/2015

NUMARASI : 2013/227-2015/711

DAVA : Davacı, Y. A. A. Şubesinin kapatılmasının ve faaliyetlerinin durdurulmasına yönelik işlemin kanunsuz lokavt olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkili sendikanın davalı Y. A.'de sendikal örgütlenme çalışması başlattığını, davalı işverenin sendikal örgütlenmeyi zorlaştırma amacıyla pek çok şubeyi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesine aykırı biçimde muvazaalı olarak alt işverenler eliyle yönettiğini, davalı Y. Kargo'nun alt işvereni olan davalı D. U.'un yüklenici olarak işlettiği Ataç Şubesi'nde de işçilerin sendikaya üye olmalarını önlemek ve düşük ücretle çalıştırmak için muvazaalı alt işverenlik ilişkisinin tesis edildiğini, Y. Kargo A.Ş.'nin hem kanuni hem fiili anlamda asıl işveren olduğunu, bu açık kanuna aykırı duruma karşın müvekkili sendikanın örgütlenme çalışmasını sürdürerek işçileri üye yaptığını ve Y. Kargo Ataç Şubesi'nde gerekli üye çoğunluğunu sağladığını ve bu yöndeki Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı tespitinin D. U.'a bildirildiğini, daha önce iki işçiyi işten çıkartan işverenin, çoğunluk tespit yazısının eline ulaşması üzerine topyekün saldırıya geçtiğini, 29.01.2013 tarihinde akşam saatlerinde tüm işçileri toplayan işverenin, üye işçilere sendikadan istifa etmelerini aksi halde şubenin kapatılarak tümünün işten atılacağını söylediğini, ancak Anayasal ve kanuni teminat altındaki sendikalaşma hakkından vazgeçmeyen işçilerin istifa etmediğini ve çalışmaya devam ettiğini, daha sonra işçilere işyerinin kapatıldığı ve işçilerin işine son verildiğinin bildirildiğini, ertesi gün işyerine gelen işçilerin işyerinin kapalı olduğunu gördüklerini, asılmış olan ilandan öğrendikleri yeni işyeri adresine gittiklerinde davalı tarafın Ataç şubesi adıyla yeni yüklenici S. S. tarafından faaliyet yürüttüğünün söylendiği ve işçilerin işe başlatılmadığını, işten atılan işçilerin tamamının sendika üyesi olduğunu, davalı tarafın bu tasarrufunun kanunsuz lokavt uygulaması olduğunu, olayda henüz çoğunluk tespit yazısının yeni geldiğini, fakat işverenin kötü niyetli bir biçimde işyerini kapattığını ve üye işçileri işten attığını, bu uygulamanın kanunun tanımladığı kanunsuz lokavtın tipik örneği olduğunu ileri sürerek “F. Mah. S. Sok. No:20/11-12 Yenişehir/ Ankara” adresindeki Y. A. Ataç Şubesinin kapatılmasının ve faaliyetlerinin durdurulmasına yönelik işlemin kanunsuz lokavt olduğunun tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Y. A. vekili, işçilerin tamamının müvekkili şirkete bağlı olarak değil bir başka işveren D. U.'a bağlı olarak çalıştıklarını, bu sebeple davanın husumet yönünden reddinin gerektiğini, acente işveren olan D. U.'un bağımsız bir işveren olduğunu, diğer davalı S. S.'ın da bağımsız bir işveren olduğunu, acente ve diğer şirketlerde çalışıp da müvekkil aleyhine açılan davaların husumet yönünden reddedildiğine dair mahkeme kararları bulunduğunu, acentede çalışan tüm işçileri ile acente arasında iş sözleşmesi bulunduğunu, davanın esastan da reddinin gerektiğini, müvekkil şirket ile acente arasında asıl işveren alt işveren ilişkisinin bulunmadığını, davacı sendikanın acentelere ait işyerinde ayrı ayrı yetki başvurusu yaptığını ve bu durumun müvekkilinin gerçek işveren olduğu iddiası ile çeliştiğini, kaldı ki davacı sendikanın işkolu barajının altında olması sebebiyle ehliyetli bir sendika olmadığını, sendikanın kötü niyetli hareket ettiğini, muvazaa iddiası mevcut iken tüm işletmede % 40 çoğunluğun sağlanması gerektiğini, bu durumda da tek bir işyerinin kapatılmasının kanuni lokavt tanımını oluşturmayacağını, davacı sendikanın, hiçbir hukuki yararı olmadığını ve tamamen kendisi ile çelişen iddialara dayalı olarak bu davayı ikame ettiğini, savunarak davanın husumet yönünden ve esastan reddini talep etmiştir.

Davalı D. U. vekili, davaya husumet yönünden itiraz ettiklerini, müvekkilinin çalıştırmış olduğu işyerini ekonomik sebeplerle kapatmak zorunda kaldığını, müvekkilinin işyerinde kanuni olarak uygulanmış grev söz konusu olmadığı içindir ki, kanun dışı lokavt yapılmasının da mümkün olmadığını, müvekkilinin işyerinde ayrıca, o işyerini çalıştırdığı tarihte hiçbir sendikanın örgütlü ve yetkili olması durumunun söz konusu olmadığını, davacı sendikanın iddiası ile ilgili suç duyurusunda bulunmuş olsa da takipsizlik kararı verildiğini, müvekkilinin işyerini ekonomik sebeplerle kapattıktan sonra başkaca bir işyeri açmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı S. S. vekili, müvekkilinin yıllarca Y. A. bünyesinde çalıştığını, daha sonra acentelik başvurusu yaparak kendi işletmesini oluşturduğunu, müvekkilinin sadece yeni şube açtığını, Ataç şubesinde olan bitenlerden habersiz olduğunu, müvekkilinin bu davanın tarafı olmadığını, husumetin yanlış yöneltildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalı S. S. yönünden davanın husumet yokluğu sebebiyle reddine karar verilmiş, diğer iki davalı yönünden ise, aradaki ilişkinin muvazaalı olduğu, D. U.'a ait birimin bağımsız bir işyeri olmadığı, muvazaa bulunması karşısında Y. Kargo A.Ş.'de çalışan tüm işçilerin de işten uzaklaştırılmasının söz konusu olmaması, kaldı ki teknik anlamda toplu iş sözleşmesi süreci bulunmadığı da değerlendirildiğinden somut olayda kanun dışı lokavtın unsurlarının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Dava, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 71. maddesi anlamında kanun dışı lokavtın tespiti istemine ilişkindir.

Lokavt kavramı, 6356 sayılı Kanun'un 59. maddesinin birinci fıkrasında “İşyerinde faaliyetin tamamen durmasına sebep olacak tarzda, işveren veya işveren vekili tarafından kendi kararıyla veya bir kuruluşun verdiği karara uyarak, işçilerin topluca işten uzaklaştırılmasına lokavt denir” şeklinde tanımlanmıştır.

Kanun dışı lokavt ise, 6356 sayılı Kanun'un 59. maddesinin üçüncü fıkrasında, kanuni lokavt için aranan şartlar gerçekleşmeden yapılan lokavt olarak ifade edilmiştir. Tanıma göre kanun dışı lokavtın tespiti için, kanuni lokavtın şartlarının belirlenmesi gerekmektedir.

Kanuni lokavt, 6356 sayılı Kanun'un 59. maddesinin ikinci fıkrasında “Toplu iş sözleşmesinin yapılması sırasında uyuşmazlık çıkması ve işçi sendikası tarafından grev kararı alınması hâlinde bu Kanun hükümlerine uygun olarak yapılan lokavt” şeklinde tanımlanmıştır. Şu halde, kanuni lokavt için, öncelikle, bir toplu iş sözleşmesi bağıtlamak amacıyla sendikanın yetki belgesi alması, daha sonra yetkili sendika ile işyeri veya işletme arasında aynı Kanunun 46 ve devamı maddeleri gereğince toplu iş sözleşmesi görüşmeleri yapılması, görüşmeler sırasındaki uyuşmazlık üzerine arabuluculuk aşamasından geçilmesi ve buna rağmen uyuşmazlığın giderilememesi sebebiyle bu durumun tutanak altına alınması gerekmektedir. İşte bu aşamalar geçtikten sonra ve ayrıca 6356 sayılı Kanun'un 62. maddesi uyarınca grev yasaklarının bulunmaması şartları gerçekleştiğinde, sendika tarafından usulünce alınacak grev kararının tebliği üzerine işveren sendikası yahut işveren tarafından alınan lokavt kararı, kanuni lokavt olarak tanımlanabilecektir. Yukarıda belirtildiği üzere, bu şartları taşımayan lokavt, kanun dışı lokavt olarak tanımlanmak gerekmektedir.

Diğer taraftan, 6356 sayılı Kanun’un 34. maddesinin ikinci fıkrasında, bir gerçek ve tüzel kişiye veya bir kamu kurum ve kuruluşuna ait aynı işkolunda birden çok işyerinin bulunduğu işyerlerinde, toplu iş sözleşmesinin ancak işletme düzeyinde yapılabileceği ifade edilmiştir. Belirtilen düzenleme emredici nitelikte olup, kamu düzenine ilişkindir. (CANBOLAT, Talat, Toplu İş Sözleşmesinin Düzeyi ve Türleri, İstanbul 2013, sh.128 - DOĞAN YENİSEY, Kübra, İş Hukukunda İşyeri ve İşletme, İstanbul 2007, sh.344) Dairemizin uygulaması da, işletme toplu iş sözleşmesine ilişkin hükmün kamu düzenine ilişkin olduğu yönündedir. (Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, 2013/15050 esas, 2013/15221 karar sayılı ilâmı)

Yukarıda belirtildiği üzere, kanuni tanımda lokavt için işyerindeki işçilerin topluca işten uzaklaştırılması gerektiği ifade edilmiş ise de, maddede ifade edilen “İşyeri” kavramının bir toplu iş sözleşmesi birimi olarak kabul edilmesi 6356 sayılı Kanun'un sistemi açısından zorunludur. Bu itibarla, işletme toplu iş sözleşmesinin bölünemez niteliği de gözetildiğinde, işletme söz konusu olduğunda, lokavt için, diğer unsurlar yanında işletmedeki işçilerin topluca işten uzaklaştırılması gerekmektedir. (TUNÇOMAĞ, Kenan – CENTEL, Tankut, İş Hukukunun Esasları, İstanbul 2013, sh.503; NARMANLIOĞLU, Ünal, İş Hukuku Toplu İş İlişkileri, İstanbul 2013, sh.694)

Bu genel açıklamalar ışığında davacının temyiz itirazlarının değerlendirilmesi gerekmektedir.

Bu noktada öncelikle belirtmek gerekir ki, davanın S.s yönünden husumet yokluğu gerekçesiyle yazılı şekilde reddi isabetlidir.

Dosya içeriğinden, davalı D. U. ile diğer davalı Y. A. arasında imzalanan sözleşme ile D. U. firmasının acente olarak tayin edildiği ve Y. A. taşımacı firmasına ait taşıtların yükleme, boşaltma, gümrükleme ve pazarlama işlemleri ile diğer acentelik hizmetlerinin acente olarak tayin edilen D. U. tarafından yerine getirileceği anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan, davacı sendikanın, D. U. işyerine ilişkin yapmış olduğu 11.01.2013 tarihli yetki başvurusu sonrasında, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı tarafından yapılan 17.01.2013 tarihli tespit ile davacı sendikanın kanunun aradığı gerekli çoğunluğu sağladığının belirlendiği görülmüştür. Ancak dosya kapsamından, işveren tarafından söz konusu çoğunluk tespitine itiraz edildiği ve davanın halen Ankara 18. İş Mahkemesinin 2013/22 esas sayılı dosyası ile derdest olduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda, dosya kapsamı ile D. U. işyerine ait Sosyal Güvenlik Kurumu dönem bordrolarına göre, davacının yetki başvurusundan sonra olmak üzere Ocak 2013 döneminde işyerinde çalışan onsekiz işçinin tamamının iş sözleşmesi feshedilmiştir. Davalı D. U. vekili de, müvekkilinin ekonomik sebeplerle işyerini kapatmak zorunda kaldığını savunmuştur.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular karşısında, somut durumda lokavtın söz konusu olup olmadığının belirlenmesi için, mahkemece öncelikle işletme yahut işyeri niteliğinin tespiti şarttır. Bununla birlikte, işletme yahut işyeri niteliğinin tespiti ise yetki tespitine itiraza ilişkin Ankara 18. İş Mahkemesi'nin 2013/22 esas sayılı dosyası ile belirleneceğinden, anılan davanın sonucunun beklenmesi gerekmektedir. Söz konusu dava neticesinde, işletmenin mevcudiyeti tespit edilirse şimdiki gibi davanın reddine karar verilmelidir. Ancak dava konusu birimin işyeri niteliğinde olduğu tespit edilirse, toplu görüşme süreci başladıktan sonra işyerindeki işçilerin topluca işten uzaklaştırıldığı anlaşıldığından, davanın kabulüne karar verilmelidir. Mahkemece anılan hususlar gözetilmeksizin eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.11.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/123, Karar No: 2022/76, Tarih: 08.02.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2022/123 E.  ,  2022/76 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “itirazın iptali” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Muğla 1. Asliye Hukuk Mahkemesince (İş mahkemesi sıfatıyla) verilen davanın reddine ilişkin 14.07.2016 tarihli ve 2016/401 E., 2016/653 K. sayılı direnme kararının davacı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 24.10.2019 tarihli ve 2016/10-2144 E., 2019/1119 K. sayılı kararı ile direnme kararı Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece bozmaya uyularak kararın kesin olduğu belirtilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiş, davacı ... vekilinin kararı temyizi üzerine mahkemece ek karar ile temyiz isteminin reddine karar verilerek dosya tekrar Hukuk Genel Kuruluna gönderilmiştir.

Karar ve ek karar davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulunca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonunda gereği görüşüldü:

Dava; itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, “davanın reddine” dair verilen direnme kararı, Hukuk Genel Kurulunun yukarıda esas ve karar numarası belirtilen kararı ile bozulmuş; mahkemece bozma ilamına uyularak yeni bir karar verilmiştir.

Bu durumda dosya üzerinde Hukuk Genel Kurulu tarafından yapılacak bir işlem bulunmamaktadır. Mahkemece verilen yeni hükme ve ek karara yönelik temyiz istemlerinin Özel Dairesince incelenmesi gerekir.

O hâlde; dosya yeni hükme ve ek karara yönelik yönelik temyiz itirazları incelenmek üzere Özel Daireye gönderilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Hukuk Genel Kurulunun bozma kararı üzerine mahkemece bozma ilamına uyularak verilen karara ve ek karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın YARGITAY 10. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 08.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4398, Karar No: 2023/17159, Tarih: 12.04.2023

**4. Ceza Dairesi         2022/4398 E.  ,  2023/17159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Hakaret, görevi yaptırmamak için direnme

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'nin kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Anayasa'nın 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 232 nci maddesinin altıncı fıkrası gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklinde, 295 inci maddesinin birinci fıkrasında ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" biçiminde düzenlemeler bulunması, sanığın sunduğu 22.10.2021 tarihli temyiz dilekçesinin, hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi ve Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükmün son bölümünde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimin yer almadığının anlaşılması karşısında, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük sürede, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmıştır.

Açıklanan nedenle, söz konusu eksikliğin giderilmesi amacıyla inceleme konusu gerekçeli kararın ihtarlı olarak sanığa tebliğ edilmesi, buna ilişkin tebligat parçasının dosyaya eklenmesi, sanık tarafından temyiz nedenlerini içeren dilekçe verildiği taktirde bu hususta ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının geri gönderilmek kaydıyla, Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 12.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1211, Karar No: 2007/2352, Tarih: 27.02.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/1211 E.  ,  2007/2352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

- K A R A R -

Dosya kapsamına, sav ve savunmaya, mahkemece saptanan hukuki niteliğe göre uyuşmazlık, Hazine ile Köy Tüzelkişiliği arasındaki kayıp kişilerden kalan taşınmaz olduğu iddiasına dayalı kadastro tespitine itirazdan kaynaklanmaktadır. Davada Orman Yönetimi taraf olmadığı gibi, orman araştırmasını da gerektirir bir durum bulunmadığından, 2797 Sayılı Yargıtay Yasasının 14. maddesi ve Başkanlar Kurulunun 23.01.1992 tarihli kararı uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay Yüksek 7. Hukuk Dairesine ait olup, Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 7. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 27/02/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.