muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/246, Karar No: 2006/290, Tarih: 10.05.2006

Biraz önce yazılan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Kararları da  bu görüşümüzü doğrulamaktadır. Ancak, kanun yürürlük tarihinden sonra açılmış davalara uygulanabilir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2.12.1992 gün ve 1992/6-669 E. 1992/715 K. , 2.12.1992 tarih ve 1992/16-669 E. 1992/715 K., 30.6.1993 tarih ve 1993/16-139 E. 1993/487 sayılı Kararları, “sit alanlarının zilyetlikle kazanılabileceklerini içtihat etmişlerdir.” Tüm gayrimenkul daireleri de bu yolda karar vermişlerdir. Zira sit alanları kamu düzeni ile ilgili değildir. 16.Hukuk Dairesinin kararlarında bahsi geçen “kamu düzeni”  tabiri kültür ve tabiat varlıkları ile bunların koruma alanı ile ilgilidir. Gerçekten de sit alanları kamu düzeni ile ilgili olmamalarına ve zilyetlikle kazanılmalarına karşın, sit alanı içerisinde bulunan (eğer varsa) kültür ve tabiat varlıkları ile bunların koruma alanları kamu düzeni ile ilgilidir. Zilyetlikle  kazanılamazlar. Taşınmaz Daireleri ve Hukuk Genel Kurulu da İçtihatlarını bu yolda gerçekleştirmişlerdir.

Netice olarak; Kültür ve Tabiat varlığı ile bunların koruma alanları, kamu düzeni ile ilgilidir ve zilyetlikle kazanılamazlar. Onların dışında kalan sit alanları, eğer Kanun  yürürlüğe girdiğinde kazanma şartları gerçekleşmişse (somut olayda gerçekleşmiştir) ve kamu düzeni ile ilgileri de bulunmadığından, kanunlar  kaideten geriye de yürümeyeceğinden kazanılırlar. Zira müktesep haklar korunmalıdır. 3402 sayılı Kadastro Kanunun 46.maddesi de bu görüşümüzü doğrulamaktadır.

Yukarda açıklanan nedenlerle Sayın çoğunluğun kazanılamaz görüşüne katılamıyoruz.

KARŞI OY YAZISI

Daha önce sit alanlarının diğer koşulların da   varlığı halinde zamanaşımı ile kazanılması mümkün iken 2863 Sayılı Yasanın 11.maddesinde 5226 Sayılı Yasanın 5. maddesi ile getirilen değişiklik sonucu koruma alanları dışında kalan sit alanlarının da zamanaşımı ile kazanılamayacağı hükmü getirilmiştir.Burada tartışma konusu  olan husus,bu yasanın yürürlüğe girmesinden önce sit alanlarında edinme koşulları oluşmuş ise bu kazanımın korunup korunamayacağıdır.Sayın daire sözcüleri burada koruma alanlarının bulunduğunu bu nedenle davanın reddi gerektiğini belirtmekte iseler de konumuz bu değildir,tabi ki eğer taşınmazın niteliği itibarı ile kazanılamayacak yerlerden ise bu sübutla ilgili bir husus olup tartışma konumuzun dışındadır,buradaki olay her yönü ile kazanma koşulları oluşmuş ise sonradan çıkan yasanın bu hakkı ortadan kaldırıp kaldırmayacağı yani yasaların geriye yürüyüp yürüyemeyecekleridir.

Yürürlükte olan yasalara göre maddi anlamda kazanılmış bir hakkın daha sonra çıkartılan bir yasa ile geri alınması söz konusu olamaz,bunun istisnası sonradan çıkan yasanın geçmişe etkili olarak uygulanacağı hükmünün bizzat yasa hükmü olarak getirilmiş olmasıdır ki bu da Hukuk Genel Kurulunun 1987/2-860 E. 1988/232 k. Sayılı ilamında da belirtildiği gibi Anayasaya aykırı olacaktır.

Yürürlükte olan yasalara göre maddi anlamda kazanılmış bir hakkın daha sonra çıkartılan bir yasa ile geri alınması söz konusu olamaz,bunun istisnası sonradan çıkan yasanın geçmişe etkili olarak uygulanacağı hükmünün bizzat yasa hükmü olarak getirilmiş olmasıdır ki bu da Hukuk Genel Kurulunun 1987/2-860 E. 1988/232 k. Sayılı ilamında da belirtildiği gibi Anayasaya aykırı olacaktır.

Öncelikle belirtmek gerekir ki maddi anlamda kazanılmış hak ile usulü kazanılmış hak ayrı ayrı kavramlardır,maddi anlamdaki kazanılmış hak maddi hukuka göre kazanılan haktır,örneğin Türk Medeni yasasının 705. maddesine yine aynı yasanın olağanüstü zamanaşımına göre mülkiyet kazanımını düzenleyen 713. maddesine veya 3402 Sayılı kadastro yasasının ilgili maddelerine göre kazanılan mülkiyet hakları maddi anlamda kazanılmış haklardır.Usulü kazanılmış hak ise bir davanın görülmesi sırasında o davadaki usulü işlemler nedeni ile kazanılan haklardır,örneğin yerel mahkemenin bozma ilamına uyması halinde oluşan usulü kazanılmış hak gibi.Kamu düzeni ile ilgili olduğundan usulü kazanılmış haklar ancak  ya geçmişe etkili bir yasanın yürürlüğe girmesi ile veya içtihadı birleştirme kararı nedeni ile veya Anayasa mahkemesinin iptal kararı ile ortadan kaldırılabilir,tekrar söylemekte yarar vardır ki bunlar usulü kazanılmış haklarla ilgilidir.Kaldı ki somut olayda  dava yasa değişikliğinden önce açılmış olup bu anlamda ancak davacı lehine kazanılmış usulü bir  haktan söz edilebilir.

Maddi hukuk anlamında kazanılmış hakların ortadan kaldırılamayacağına dair birkaç örnek vermek istiyorum; 1966 tarihinde yürürlüğe giren 775 Sayılı Gecekondu Yasasının 3. maddesinin 1. fıkrasında Hazine mallarından  hangi vasıf ve nitelikte olanların belediyelerin mülkiyetine geçeceği belirtilmiş olup bu nitelikteki taşınmazlar bu yasa hükmüne göre belediyeler adına tescil edilmiştir.1966 yılı itibarı ile taşınmazın belediye adına tescili yapılmamış ve bu konuda niza doğmuş ise konu mahkemeye intikal ettiğinde yasaya göre belediye adına tescili gereken yerlerden ise tescil kararı verilmekte idi.Ancak 19.7.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4916 Sayılı Yasa ile bu madde iptal edilmiştir,ancak iptal hükmüne rağmen ( bir yasa veya Kanun Hükmünde Kararname hükmünün yürürlükten kalkmış olması yürürlüğü süresi içerisinde doğmuş olan haklara etkili olamayacağı kazanılmış,müktesep hak kuralının bir gereğidir) gerekçesi ile bugün dahi açılan davalarda iptal edilen yasaya göre iptalden önce kazanılmış hak mevcut ise belediye adına tescil kararı verilmektedir.

Diğer bir örnek denizden doldurulan yerler ile ilgilidir;1934 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve halen yürürlükte bulunan 2644 sayılı Tapu Kanununun 8 ve 9. madde hükümleri denizden izinli veya izinsiz doldurulan yerlerin bazı usul ve esaslar dairesinde mülkiyetinin doldurana devredilmesine,sicil kaydı oluşturulmak suretiyle özel mülkiyete konu edilmesine imkan tanımış ve bu uygulama 6785 Sayılı İmar Yasasında bazı değişiklikler yapılmasını içeren 1605 Sayılı Yasanın yürürlük tarihi olan 20.7.1972 tarihine kadar devam etmiştir.Nevar ki 1605 Sayılı Yasanın ek 7. maddesinin son fıkrası ile dolgu ile mülk edinme yolu tümden kapatılmış ve kıyıların özel yasalardan kaynaklanan tasarrufuna dair istisnai hükümler dışında özel mülkiyete konu edilemeyeceği kabul edilmiştir. Ancak  bugün dahi  açılan davalarda 1972 tarihinden önce 2644 Sayılı Tapu Kanununun 8 ve 9. maddelerine dayanılarak kazanılmış bir hak varsa kazanılmış hak olgusu dikkate alınarak bu yerlerin tesciline karar verilmektedir,çünkü bu hakkı o tarihte yürürlükte olan yasa vermektedir.

Yine Hukuk Genel Kurulunun 1987/2-860 1988/232 K. Sayılı ilamında aynen şöyle denilmektedir :( Genel kural olarak herhangi bir yasa veya düzenleyici kural yürürlüğe girdiği andan itibaren derhal hukuksal sonuçlarını doğurmaya başlar.Bunun doğal sonucu olarak da yasaların yürürlüğe girmelerinden önceki olayları etkilemeyeceği ,başka bir anlatımla geriye yürümeyecekleridir........ Bir an için olayda geri yürütülmeye ilişkin bir hüküm bulunsaydı dahi bu hüküm az önce açıklanan  hukuksal durum karşısında geri yürüme açısından Anayasaya aykırı düşecekti)

Bir hususu daha açıklamakta yarar vardır o da 4722 Sayılı Türk Medeni Kanununun Yürürlüğü Ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 1. maddesidir.Buna göre Türk Medeni Yasasının yürürlüğe girdiği tarihten önceki olayların hukuki sonuçlarına bu olaylar hangi kanun yürürlükte iken gerçekleşmişse kural olarak o kanun hükümleri uygulanır.

Olayın genel niteliklerini bu biçimde açıkladıktan sonra mülkiyet hukukuna indirgediğimizde ise şöyle bir durum ortaya çıkmaktadır.Türk Medeni Yasasının 705. maddesine göre mülkiyet tescil ile kazanılır,ancak bu hüküm tescil için açılan davada tescil tarihinden önceki nedenlere dayanılamayacak anlamında değildir,zaten maddi olarak böyle bir şey de mümkün değildir.Aynı maddede tescilden önce hangi hallerde mülkiyetin kazanılacağı da belirtilmiştir,ayrıca kanunda öngörülen diğer hallerde de mülkiyetin tescilden önce kazanılacağı açıklanmıştır,işte bu hallerden birisi Türk Medeni Yasasının 713. maddesidir,bu maddede de koşulların oluştuğu anda mülkiyet hakkının doğacağı kabul edilmiştir.Bu anlamda mahkemece verilen tescil kararı kurucu nitelikte olmayıp açıklayıcı niteliktedir.Tüm bunlar ortada iken hakkın kazanılmasından sonra çıkan ve geçmişe uygulanacağı hususunda hüküm bulunmayan bir yasa maddesine göre kazanılmış hakkın ortadan kaldırılması mümkün değildir.

Görüşmeler sırasında sit alanlarının zamanaşımı ile kazanılmasının yasa hükmü ile engellenmesinin kamu yararına olduğu bu nedenle bu hükmün geçmişe etkili olarak da uygulanması gerektiği ileri sürülmüştür.Öncelikle belirtmek gerekir ki kamu yararının bulunduğu düşüncesi ile kazanılmış bir hakkın geçmişe yönelik olarak ortadan kaldırılması hukuk devleti ilkeleri ile bağdaşmadığı gibi,Devlete olan güven ilkesi ile de örtüşmemektedir.Hiçbir hukuk devletinde hatta kanun devletinde sonradan çıkartılan bir yasa ile kamu yararı düşüncesi ile kazanılmış hakkın geri alınması söz konusu olamaz,sit alanlarının kamu yararı düşüncesi ile zamanaşımı ile mülk edinilemeyeceği yolundaki yasa koyucunun iradesi ancak bu iradenin ortaya konulmasından yani yasanın yürürlüğe girmesinden sonraki dönem içen söz konusudur.Bunun sonucu olarak da yasanın yürürlüğe girmesinden sonra zamanaşımı ile kazanım koşulları tamamlansa bile mülkiyetin kazanılması söz konusu olmayacaktır,ancak yasadan önce tamamlanmış koşullara göre kazanım mümkün ise bu hakkın da mahkeme kararı ile teslim edilmesi gerekir.Eğer bu yerin özel mülkiyetten çıkartılması kamu yararına gerektiriyorsa bunun yolu, bedeli ödenerek bu yerin kamulaştırılmasıdır.Aksi halde kamu yararı vardır diye mevcut mülkiyet hakkının ortadan kaldırılması Anayasada hüküm altına alınan mülkiyet hakkının ortadan kaldırılması sonucunu doğuracaktır.

Tüm bu açıklanan nedenlerle yerel mahkeme kararının onanması,uygulama yeterli değilse bu yönün incelenmesi için dosyanın Yüksek Daireye gönderilmesi gerektiği düşüncesindeyim.
Yargıtay — Esas No: 2015/31351, Karar No: 2018/7213, Tarih: 12.06.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/31351 E.  ,  2018/7213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : ...

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Sanığın üzerine atılı bulunan İİK'nın 331. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun; "Haciz yolu ile takip talebinden sonra veya bu talepten önceki iki yıl içinde borçlu; alacaklısını zarara sokmak maksadıyla,

“1-)Mallarını veya bunlardan bir kısmını mülkünden çıkararak,

2-)Telef ederek

3-)Kıymetten düşürerek,

4-)Hakiki surette yahut gizleyerek muvazaa yoluyla başkasının uhdesine geçirerek,

5-) Asıl olmayan borçlar ikrar ederek;

Mevcudunu suni surette eksiltirse” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da ( alacaklının, borçlu aleyhine aciz belgesi aldığını veya alacağını alamadığını ispat ettiği takdirde) gerçekleşmesi halinde oluşacağının yerleşik uygulamalarda benimsenmiş olduğu, somut olayımızda; şikayetçi tarafça, borçlu hakkında icra takibi başlatıldığı ve borçlunun adına kayıtlı ... plakalı aracın tam olarak çalışması için gerekli olan parçalarının alacaklılarını zarara uğratmak amacıyla söküldüğünün iddia edildiği aynı eyleme ilişkin aynı gün incelemesi yapılıp tevdiine karar verilen Dairemizin 2017/786 Esas sayılı dosyasının da bulunması karşısında; her iki davanın birleştirilerek 5237 sayılı TCK’nın 43 maddesindeki zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun tartışılmasında zorunluluk bulunması,

Kabule göre de,

Kabule göre de,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 12/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14257, Karar No: 2017/2981, Tarih: 17.05.2017

**4. Hukuk Dairesi         2016/14257 E.  ,  2017/2981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki manevi tazminat davasından dolayı yerel mahkemece verilen gün ve sayısı yukarıda yazılı kararın; Dairemizin 07/06/2016 gün ve 2016/6877 - 2016/7495 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmiştir. Davalılar vekilleri tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Davalılardan ...'un karar düzeltme istemlerinin incelenmesinde; HUMK'un 440. maddesi uyarınca Yargıtay kararlarına karşı karar düzeltme süresi onbeş gündür. Dosya içeriğinden ilamın karar düzeltme isteminde bulunan davalı ...'a 21.07.2016 tarihinde tebliğ edilmiş olduğu ve 09/09/2016 tarihli karar düzeltme dilekçesi ile davalı vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulduğu anlaşılmaktadır. Her ne kadar karar düzeltme süresinin bitmesinin adli ara verme zamanına tesadüf etmesi karşısında bu süre 6100 sayılı HMK'nın 104. maddesi gereğince ayrıca bir karar vermeye lüzum olmaksızın ara vermenin bittiği günden itibaren bir hafta uzatılmış sayılırsa da karar düzeltme dilekçesi belirtilen bir haftalık süre bitiminden sonra verilmiştir. Bu bakımdan karar düzeltme dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Davalı ...'ın karar düzeltme istemlerininin incelenmesinde; Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 5236 sayılı Kanun ile eklenen Ek Madde 4’e göre karar düzeltmeye konu bölümünün 13.390,00 TL’den az olması durumunda karar düzeltilmesi yoluna gidilemez. Somut olayda karar düzeltmeye konu olan tutar bu düzeye ulaşmadığından dilekçenin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte gösterilen nedenle davalılardan ...'un karar düzeltme dilekçesinin reddine, (2) nolu bentte gösterilen nedenle davalı ...'ın karar düzeltme dilekçesinin reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26948, Karar No: 2018/7923, Tarih: 27.03.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/26948 E.  ,  2018/7923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette 01/07/2004 tarihinden 15/01/2013 tarihine kadar ziraat işçisi olarak belirsiz süreli iş sözleşmesi ile çalıştığını , müvekkilinin çalıştığı süre boyunca kanuni alacak hakları olan fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil alacağı, yıllık ücretli izin alacakları ve hafta tatili alacağının ödenmediğini belirterek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili , davacının fazla mesai çalışmasının bulunmadığını, zira davacının müvekkili şirkette tarımsal işletmesinde bitkisel üretim bölümünde çalıştığını doğal olarak bitkisel üretimin yapıldığı aylarda çalıştığını, üretim sezonunda zaman zaman yaptığı fazla çalışmalar karşılığının diğer aylarda ücretli izin sayılarak kendisine ödendiğini, davacının dava tarihinden geriye doğru beş yıl içerisindeki fazla mesai ve tatil ücretini talep etme hakkı bulunduğunu, bu süre dışında kalan taleplerin zaman aşımına uğradığını, davacının yıllık ücretli izin haklarının tamamını kullandığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıyla ödenir. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, bu halde sadece kalan yüzde elli zamlı kısmı ödenir.

Fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıyla ödenir. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, bu halde sadece kalan yüzde elli zamlı kısmı ödenir.

4857 sayılı İş Kanunu, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı 1 saat 30 dakika, fazla süreli çalışmada ise 1 saat 15 dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Somut olayda, davacının 01.07.2004-15.01.2013 tarihleri arasında ziraat işçisi olarak davalı işyerinde çalıştığı anlaşılmaktadır. Davacı haftanın yedi günü 07.00-22.00 saatleri arasında çalıştığını iddia etmiş, davalı işveren işçinin bitkisel üretimin olduğu aylarda çalıştığını, davacının sezon döneminde yaptığı fazla mesailerin ve hafta sonu çalışmalarının diğer aylarda ücretli izinli sayılarak kendisine ödendiğini savunmuştur. Mahkemece fazla mesai alacağı bulunmadığından bahisle talebin reddine karar verilmiş ise de karar dosya içeriğine uygun düşmemektedir. Dosyaya davacının çalışma saatlerini gösterir puantaj kaydı,mesai çizelgesi vesair delil sunulmadığı, taraf tanıkları anlatımına göre davacının işlerin yoğun olduğu yaz döneminde , 07:00-22:00 saatleri arasında , kış döneminde işlerin az olmasından dolayı 07:00-17:00 saatleri arasında çalıştığı anlaşılmaktadır. Bilirkişi raporundaki tespitler bu yönüyle isabetlidir. Ancak davacının şahsi dosyasının incelenmesinde davacının bazı dönemlerde fazla çalışma karşılığında izin kullandığı görülmektedir. Fazla çalışma ve fazla sürelerle çalışma yönetmeliğinin 6. maddesinde, fazla çalışma yapan işçinin isterse işverene yazılı olarak başvurmak koşulu ile bu çalışmalar karşılığında zamlı ücret yerine fazla çalıştığı her saat için bir saat otuz dakikayı serbest zaman olarak kullanabileceği düzenlenmiştir.

Mahkemece fazla çalışma karşılığı izin kullanılan günlere ilişkin belgeler bu kapsamda denetime açık şekilde değerlendirilerek , izinde olunan süreler ve imzalı ücret bordrolarında fazla mesai tahakkuku yapılan aylar da dışlanmak suretiyle fazla mesai alacağı hesaplanması ve sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi hatalıdır.

2-Davacı işçinin hafta tatili ve genel tatil ücretlerine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında bir diğer uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 46. maddesinde, işçinin tatil gününden önce aynı Yasanın 63. maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla, yedi günlük zaman dilimi içinde yirmidört saat dinlenme hakkının bulunduğu belirtilmiş, işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46. maddenin ikinci fıkrasında hüküm altına alınmıştır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 46. maddesinde, işçinin tatil gününden önce aynı Yasanın 63. maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla, yedi günlük zaman dilimi içinde yirmidört saat dinlenme hakkının bulunduğu belirtilmiş, işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46. maddenin ikinci fıkrasında hüküm altına alınmıştır.

Somut olayda, tanık beyanları ve yapılan işin niteliğine göre davacının işlerin yoğun olduğu yaz döneminde hafta tatillerinde çalıştığı, ayrıca işlerin yoğun olduğu yaz döneminde dini bayramlarda bir gün hariç genel tatillerin tamamında çalıştığı, kış döneminde ise dini bayramların haricinde genel tatil günlerinde çalıştığı anlaşılmaktadır. Bu durumda hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarının belirtilen şekilde , imzalı ücret bordrolarında tahakkuk bulunan aylar ve izinde olunan süreler de dışlanmak sureti ile hesaplanması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

3-Davacının yıllık ücretli izin alacağı olup olmadığı taraflar arasında bir diğer uyuşmazlık konusudur.

Somut uyuşmazlıkta , davacının hizmet süresine göre 130 gün izin hakkı vardır. Dosyaya sunulan yıllık izin cetvelinde davacının yetmiş gün izin kullandığı , 2013 ocak ayı bordrosunda 12 gün izin ücreti tahakkuk ettirilerek ödendiği anlaşılmaktadır. Davalı işverence bakiye kırk sekiz gün izin hakkının davacıya kullandırıldığı yada ücretinin ödendiği ispatlanamadığından davacının kırksekiz günlük izin alacağının hesaplanarak hüküm altına alınması gerekirken yazılı gerekçe ile reddi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 28.05.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.