muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/15630, Karar No: 2018/22327, Tarih: 16.10.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/15630 E.  ,  2018/22327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ile davalılardan ......Ş. vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi İ. Tüysüzolğlu tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalılardan ... Çimento A.Ş’ye ait işyerinde diğer davalılar bünyesinde çalıştığını, ... sözleşmesinin davalı işverence haklı bir sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ...Ş. vekili, talep edilen alacakların zamanaşımına uğradığını, ... Çimento A.Ş’nin asıl işinin çimento üretimi olduğunu, faaliyet alanı beton işi olan diğer davalılar ile ... Çimento A.Ş. arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunmadığını, davacının talep ettiği alacaklardan herhangi bir sorumluluğunun bulunmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Dega ... ve İnş. Tic. İth. İhr. Ltd. Şti. vekili, taraflar arasındaki ... sözleşmesinin belirli süreli olduğunu, sözleşmenin feshinde ihbar tazminatının söz konusu olmadığını, fazla çalışma yaptırılması halinde bu çalışmalara ait ücretlerin ödendiğini beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ... İnş. ve Tic. A.Ş., davacının 01/12/2006-27/05/2011 dönemindeki çalışmaları ile ilgili olarak kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücretinin ödendiğini, davacının davalı şirketi ibra ettiğini, davacının brüt ücret tutarının 1.382,88 TL olduğunu ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Karar, yasal süresi içinde davacı vekili ile davalı ...Ş. vekilince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm davalı ...Ş. vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, mikser operatörü olarak çalışan davacı sabah saat 07.30’da ise başladığını, 24 saat çalışıp 24 saat dinlendiğini, böylece günde en az 12 saat çalıştığını, yani günde 4 saat fazla mesai yaptığını, 1,5 yıl bu şekilde çalışıp, daha sonra da saat 07.30’dan 24.00-1.00 'e kadar sürekli olarak çalıştığını ileri sürerek fazla çalışma alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, mikser operatörü olarak çalışan davacı sabah saat 07.30’da ise başladığını, 24 saat çalışıp 24 saat dinlendiğini, böylece günde en az 12 saat çalıştığını, yani günde 4 saat fazla mesai yaptığını, 1,5 yıl bu şekilde çalışıp, daha sonra da saat 07.30’dan 24.00-1.00 'e kadar sürekli olarak çalıştığını ileri sürerek fazla çalışma alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Mahkemece, tanık beyanları doğrultusunda davacının yazın haftada 25 saat, kışın haftada 19 saat fazla çalışma yaptığına ilişkin bilirkişi raporuna itibar edilerek talebin kabulüne karar verilmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının davalı işyerinde hizmet süresi boyunca, haftada 6 gün çalıştığı, bu çalışmanın yaz sezonunda (Nisan-Eylül) haftanın dört günü 08.00-23.00 saatleri, diğer günlerde 08.00-18.00 arasında, kış sezonunda ise (Ekim-Mart) haftanın dört günü saat 08.00-21.00 saatleri, diğer günlerde 08.00-18.00 arasında gerçekleştiği belirlenerek sonuca gidilmiş ise de, bu kabul şekli hatalıdır.

Yargılama sırasında dinlenen tanıkların anlatımında, davacının yaz ve kış döneminde farklı saatlerde çalıştığına ilişkin bir bilgi bulunmamaktadır. Ayrıca, tanıkların davacının ifa ettiği işe ve çalışma düzenine ilişkin olarak çelişkili bilgiler verdikleri, özellikle günlük çalışmanın bitiş saatine ilişkin olarak net bilgi veremedikleri anlaşılmaktadır. Örneğin tanıkların bir kısmı davacının şoför/ kamyon şoförü, bir kısmı bakımcı, bir kısmı elektrikçi olduğunu ifade etmiş olup, tanıkların davacı ile hangi işyerinde hangi süre içinde birlikte çalıştığı dahi belirsizdir. Davacı dava dilekçesinde, bir dönem çalışma düzeninin 24 saat çalışma 24 saat dinlenme şeklinde olduğunu, daha sonra da farklı bir çalışma düzeninde çalıştığını ileri sürmüş olmasına rağmen, dosyadaki deliller bu beyan doğrultusunda ele alınmamıştır. Tanıkların anlatımları ile davacının bildirdiği çalışma düzeni arasında farklılıklar bulunmakta olup, söz konusu farklılıklar konusunda gerekli değerlendirme yapılmadan ve mevcut çelişkiler giderilmeden karar verilmesi isabetsizdir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önüne alınarak, davacının işi, tanıklarla bir arada çalıştığı dönem, günlük çalışmanın başlangıç ve bitiş saati, işyerinde vardiya sistemi olup olmadığı gibi çalışma düzenine ilişkin tüm hususlar araştırılarak, gerekirse davacının beyanı alınıp, tanıklar da yeniden dinlenmek suretiyle mevcut çelişkiler giderilmeli, toplanan deliller bir arada yeniden değerlendirildikten sonra davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı noktasında bir sonuca varılmalıdır. Eksik inceleme ile karar verilmesi bozma sebebidir.

Kabule göre de, tespit edilen fazla çalışma alacağından yüzde yirmi oranında indirim yapıldığı ifade edilmiş ise de, yapılan indirim miktarının yüzde yirmiden daha az bir orana tekabül ettiği anlaşılmaktadır. Fazla çalışma ücretinden yapılacak indirim dosyadaki delillerin durumu ve niteliğine göre yapılması gerekli uygun bir indirim olmalıdır. Mahkemece belirtilen yönler göz önüne alınmadan karar verilmesi yerinde görülmemiştir.

3-Taraflar arasında davacının yıllık izin ücreti alacağının belirlenmesi yönünden uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davacının 56 gün izin hakkı bulunduğu tespit edilerek bu süreden davacı tarafça kullanılan 29 gün izin süresi mahsup edilmiş, sonuç itibariyle 1.244 TL izin ücreti alacağı hüküm altına alınmıştır. Ancak dosya kapsamına göre davalı tarafça yapılan 462 TL tutarındaki ödemenin, hesaplanan izin ücretinden mahsup edilmediği anlaşılmaktadır. Davalı tarafın yaptığı ödeme nazara alınmadan karar verilmesi hatalı olup, kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

Temyiz olunan kararın yukarıda belirtilen sebeplerle bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16/10/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1125, Karar No: 2014/5868, Tarih: 08.05.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/1125 E.  ,  2014/5868 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne silah sağlama

Hüküm : TCK’nın 315, 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63, 54, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet (2 kez)

Temyiz edenler : Sanık ve müdafii

Usulüne uygun tebligata rağmen sanık müdafiinin duruşmaya gelmediği ve geçerli bir mazeret de bildirmediği anlaşıldığından, duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü:

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 08.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28037, Karar No: 2013/20516, Tarih: 19.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/28037 E.  ,  2013/20516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için,

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7.5.2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikâhlı evli iken, sanık ...'ün vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 16.06.1997 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, Cumhuriyet Savcısı ile katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 19.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8442, Karar No: 2011/10390, Tarih: 17.10.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/8442 E.  ,  2011/10390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÜYÜKÇEKMECE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/02/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, davalılar adına tespit ve tescil edilen 162 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığını, kıyıların devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup, özel mülke konu olamayacağını ileri sürerek, kıyı kenar çizgisi içinde kalan kısmın tapusunun iptali ile elatmanın önlenmesi ve yıkım isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Hükmüne uyulan bozma ilamı uyarınca, davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin olarak verilen karar, bu kez Dairece; "yargılama giderleri yönünden" bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak, davanın esası hakkında daha önce verilen karar bozma dışı bırakıldığından yeniden esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına, yargılama giderlerinin de davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Karar, taraflarca süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .... raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, tapu iptali, kayıt terkini, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteğine ilişkin olup, hükmüne uyulan bozma ilamı uyarınca hak düşürücü süreden davanın reddinekarar verilmiş, hüküm bu kez yargılama giderleri yönünden bozulmuş, bozma üzerine verilen karar taraflarca temyiz edilmiştir.

Gerçekten de, işin esası bakımından 5841 Sayılı Yasanın yürürlüğü döneminde davanın hak düşürücü süreden reddedilmiş olması doğrudur. Ancak, anılan yasa Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 tarih 2009/31 esas 2011/77 karar sayılı kararı ile iptal edilmiş ve karar 23.07.2011 tarihinde resmi gazetede yayımlanarak iptal hükmü yürürlüğe girmiştir.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 Sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibarıyla doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasanın 153.maddesine göre iptal kararı geriye yürümezse de 10.03.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Öyleyse, davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Hal böyle olunca, işin esasının 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına göre değerlendirilmesi, davanın kısmen veya tamamen kabulü halinde de, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 Sayılı Yasa hükümleri de gözetilerek taraf iddiaları doğrultusunda gerekli araştırma ve inceleme yapılmak suretiyle uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması bakımından karar bozulmalıdır.

Hal böyle olunca, işin esasının 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına göre değerlendirilmesi, davanın kısmen veya tamamen kabulü halinde de, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 Sayılı Yasa hükümleri de gözetilerek taraf iddiaları doğrultusunda gerekli araştırma ve inceleme yapılmak suretiyle uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması bakımından karar bozulmalıdır.

Tarafların, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 Sayılı Yasanın geçici 3.maddesi delaletiyle) HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 17.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16580, Karar No: 2017/12660, Tarih: 01.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/16580 E.  ,  2017/12660 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 01/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18117, Karar No: 2014/1353, Tarih: 04.02.2014

**18. Hukuk Dairesi         2013/18117 E.  ,  2014/1353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/06/2013

NUMARASI : 2009/704-2013/406

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atmaya dayalı tazminat istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davacı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davacı vekili Av.İ. A..geldi. Davalı adına gelen olmadı. Gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Kamulaştırma Yasası'nın 10. maddesi ile bedelin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddenin (g) bendine göre; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde, kamulaştırma (değerlendirme) gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değerleri esas alınarak kamulaştırma bedeli tespit edilmelidir.

Bu esaslara göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın olması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte, dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması gereklidir. Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinden; dava konusu taşınmazın dava tarihi itibariyle imar uygulaması gördüğü ve imar parseli olduğu anlaşılmaktaysa da hükme esas bilirkişi raporunda somut emsal alınan 10945 ada 2 parsel sayılı taşınmazın 28.10.2008 satış tarihi itibariyle imar parseli mi kadastro parseli mi olduğuna dair dosyada belge ve bilgi bulunmamaktadır.

Bu itibarla öncelikle somut emsalin değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parseli olup olmadığının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden araştırılmamış olması, somut emsalin kadastro parseli olması durumunda ise yukarıda açıklanan nitelikler ve özellikle imar durumları itibariyle dava konusu taşınmaza uygun emsal olmayacağı hususunun düşünülmemiş olması,

2-Bilirkişi kurulunca somut emsal olarak incelenen ... Mahallesi ... ada 2 parselin değerlendirmeye esas alınan satışına dair alıcısı, satıcısı ve satış bedelini gösterir akit tablosu ile tapu kaydı tapu müdürlüğünden getirtilerek denetime olanak sağlanmadan karar verilmesi,

2-Bilirkişi kurulunca somut emsal olarak incelenen ... Mahallesi ... ada 2 parselin değerlendirmeye esas alınan satışına dair alıcısı, satıcısı ve satış bedelini gösterir akit tablosu ile tapu kaydı tapu müdürlüğünden getirtilerek denetime olanak sağlanmadan karar verilmesi,

3-2942 sayılı Yasa'nın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi gereği emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Buna göre dava konusu taşınmazın ve emsalin belediye ve bulundukları cadde ve sokaklara göre dava tarihi itibarıyla belirlenen emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından getirtilerek karşılaştırılması ve değerlendirmeye esas alınan oranlar fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişkinin giderilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Kabule göre de;

4-Dava konusu taşınmazın 1/5000 ölçekli nazım imar planında belediye hizmet alanı (çok amaçlı sosyal ve kültürel aktivite alanı) olarak gözüktüğü, A.. B..nin 09.01.2008 tarihli encümen kararıyla fuar alanı içerisinde sergi alanları ve idari tesis birimleri, otopark ve imar yolu olarak görülen bir kısım parsellerle birlikte dava konusu taşınmazın da kamulaştırılmasına karar verildiği ve bu kamulaştırma kapsamında dava konusu taşınmazın paydaşlardan birinin payının da anlaşma suretiyle Adana Büyükşehir Belediye Başkanlığına devredildiği, bu kapsamda proje bütünlüğü de gözönüne alındığında dava konusu taşınmazın tamamındaki davacının payının bedeline ve davacı payının tapu kaydının iptali ile davalı adına tesciline karar vermek gerekirken, tel çitle çevrili 594 m² yerdeki davacının payının bedeline ve bu kısımdaki payının iptali ile tescile karar verilmiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacı yararına takdir edilen 1.100,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 04.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.