muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18639, Karar No: 2015/26634, Tarih: 11.06.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/18639 E.  ,  2015/26634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md. )Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 25.01.2005 tarihinde muvazaalı olarak eşi olan sanık ...'dan boşandığı ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK’dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan idare vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 10.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4924, Karar No: 2019/363, Tarih: 07.02.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/4924 E.  ,  2019/363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın usulden reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde usulden reddine vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirkete elektrik enerjisi hizmeti sağlayan davalının 31.01.2011-30.06.2012 tarihleri arasında düzenlediği faturalarda "Kayıp bedeli" adı altında toplam 62.767, 64 TL’yi haksız olarak tahsil ettiğinin anlaşılması üzerine bu haksız tahsilatların iadesi için davalı aleyhine başlatılan ... takibinin davalının haksız itirazı ile durduğunu ileri sürerek itirazın iptaline ve %40 ... inkâr tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasındaki Serbest Tüketici Enerji Alım Sözleşmesinin 43. maddesinde doğacak ihtilafların 4686 Sayılı Milletlerarası Tahkim Kanunu hükümleri çerçevesinde hakem tarafından çözümlenmesinin kararlaştırıldığını, davacıya kayıp/kaçak badeli yansıtmasının EPDK'nın yasaya dayalı düzenleyici işlemlerinin bir sonucu olduğunu savunarak davanın reddine ve %20 kötü niyet tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre 6100 Sayılı HMK'nın 116/1-b maddesi uyarınca davalı tarafça cevap süresi içerisinde sunulan cevap dilekçesi ile tahkim ilk itirazında bulunulduğu, taraflar arasında yapıldığı konusunda ihtilaf bulunmayan "Serbest Tüketici Enerji Alım Sözleşmesi" başlıklı sözleşmenin 43. maddesinde taraflar arasındaki anlaşmazlıkların çözümünün 4686 Sayılı Tahkim Kanunu hükümlerine göre yapılmasının kararlaştırıldığı, tarafların tacir olup basiretli tacir gibi davranmaları gerektiğinden sözleşme hükümlerinin göz ardı edilemeyeceği, tahkim nedeni ile görevli olunmadığı gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 07.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2698, Karar No: 2018/5475, Tarih: 02.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/2698 E.  ,  2018/5475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

I-) 2004 sayılı İİK'nın 345/a maddesine yönelik kurulan hükmün incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 75. maddesinin birinci fıkrası uyarınca uzlaştırma kapsamındaki suçlar hariç olmak üzere, yalnız adli para cezasını gerektiren veya kanun maddesinde öngörülen hapis cezasının yukarı sınırı altı ayı aşmayan suçlar önödemeye tabi olup, 2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 345/a maddesinde öngörülen suçun cezasının üst sınırının üç ay hapis cezası olduğu ve suç tarihi itibariyle uzlaştırma kapsamında bulunmadığı gözetilerek, sanık hakkında önödeme ihtaratında bulunulup sonucuna göre durumun tayini gerekirken anılan ihtarat yapılmadan mahkumiyet kararı verilmesi,

II-) 2004 sayılı İİK'nın 337/a maddesine yönelik kurulan hükmün incelenmesinde;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 02/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5180, Karar No: 2019/15492, Tarih: 10.09.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/5180 E.  ,  2019/15492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette satış elemanı olarak çalıştığını, işten ayrılmasına müteakiben kıdem tazminatının ödendiğini ancak diğer sosyal hak ve alacaklarının ödenmediğini, davacının davalı şirketten fazla çalışma ve resmi tatil çalışmalarından dolayı alacaklı bulunduğunu ileri sürerek, fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil ücretinin davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş akdinin haklı sebeple feshedildiğini ve tüm taleplerinin zamanaşımına uğradığını, fazla çalışma yapmadığını ve genel tatil günlerinde çalışmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizin 25.10.2017 tarih, 2015/14970 Esas, 2017/16640 Karar sayılı kararı ile “..Davacı fazla mesai ücretleri ile çalıştığı ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ödenmediği iddiasıyla dava açmış olup, fazla mesai yapıldığının ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışıldığının ispat külfeti davacının üzerindedir.

Davacı iddiasını ispat için tanık deliline başvurmuştur. Gösterdiği tanıklardan C.A.’nın davalı aleyhine açtığı davasının olduğu ve bu suretle davalı ile husumetli olduğu anlaşılmakla, bu tanığın beyanına ihtiyatla yaklaşılmalıdır. Diğer davacı tanıkları ise işyeri çalışanı olmayıp, komşu işyeri çalışanlarıdır ve davacının çalışmasını tam olarak bilebilecek durumda değillerdir. Açıklanan nedenlerle davalı tanıklarına itibarla sonuca gidilmelidir.

Davalı tanıkları davacının ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışmadığını açıkladıklarına göre ispat edilemeyen bu alacak talebinin reddine karar verilmelidir. Fazla mesai talebi bakımından ise davalı tanıkları davacının kış döneminde haftanın 6 günü 08.00-17.00 saatleri arasında çalıştığını açıkladıklarına göre ara dinlenmesi de gözetildiğinde, davacının davalı işyerinde kış döneminde haftada 3 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek sonuca gidilmelidir. Mahkemece yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir...” gerekçesi ile bozulmuş, Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 18. maddeleri gereğince vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılması zorunludur.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 18. maddeleri gereğince vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılması zorunludur.

Dosya kapsamında mevcut davacının verdiği vekaletname incelendiğinde Av. ...ve Av. ...'e ortak vekaletname verildiği görülmektedir. Dosyadaki bilgilerden avukatlardan ...nin vefat ettiği anlaşılmakla birlikte, diğer avukatın vekalet görevinin devam ettiği anlaşılmaktadır.

Açıklanan nedenle, bozma sonrası yapılan tebligatların davacı vekili Av. ...'e yapılması gerekirken davacı asile yapılması usulsüzdür. Tebligat usulsüz olduğu için davanın takip edilmediğinden bahsedilemez.

Mahkemece yapılacak iş, usulüne uygun tebligat çıkartıp, oluşacak sonuca göre yeniden bir değerlendirme yapmaktır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9631, Karar No: 2014/14989, Tarih: 28.05.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/9631 E.  ,  2014/14989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/01/2013

NUMARASI : 2009/515-2013/18

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, iş sözleşmesinin haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının iki ayrı dönem halinde 25.05.1995-18.12.2007, 23.01.2008- 01.02.2009 tarihleri arasında çalıştığını, ilk dönem çalışması karşılığında kıdem ve ihbar tazminatının ödendiğini, 01.02.2009 tarihinde kendi isteğiyle işi bıraktığını, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmadığını, tatil ve bayram günleri çalışması ve yıllık izin ücreti alacağının bulunmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Diğer taraftan, dava mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu döneminde açılmıştır. Davalı vekili, cevap dilekçesinde "sair delil" ifadesiyle yemin deliline de dayanmış olup, mahkemece davalı tarafa, yemin teklif etme hakkı bulunduğu hatırlatılmamıştır. Anılan nedenle, davalı tarafa yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 225 ve devamı maddeleri uyarınca işlem yapılması, neticeten tüm delillerin birlikte değerlendirilerek yıllık izin ücreti ve ücret alacağı hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hukuki dinlenilme hakkına aykırı şekilde yapılan yargılama sonucunda karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 28.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13627, Karar No: 2018/27967, Tarih: 20.12.2018

**22. Hukuk Dairesi         2016/13627 E.  ,  2018/27967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan Milli Eğitim Bakanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ... Bakanlığına bağlı ... Belediyesinde olan Yatılı İlköğretim Bölge Okulunda 04/01/2012 tarihinde hizmet akdi ile çalışmaya başladığını, söz konusu bu işyerinde aralıksız olarak 06/11/2014 tarihine kadar çalıştığını, çalıştığı süre boyunca temizlik ve inşaat onarım gibi farklı iş bölümlerinde çalıştırıldığını, asıl işverenin Milli Eğitim Bakanlığı olduğunu, davacının sigorta kayıtlarının ise alt işveren konumundaki şirketler üzerinden yapıldığını, sigorta kayıtlarının farklı şirketlere devredildiğini, müvekkilinin haftanın altı günü çalıştığını, sabah 06:00'da işe başlangıç yaptığını akşam saat 20:00'de iş bitirme mesaisi olarak günlük 13, haftalıksa 78 saat fazla süreli olarak çalıştığını, fazla sürelerle çalıştığının tanık beyanlarıyla ispat olunacağını, davalı işverenin haksız ve gerekçesiz bir tutum izleyerek müvekkilinin iş sözleşmesini feshettiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Bakanlık vekili, davacının ... ...'da hizmet alımı ihalesi neticesinde, ... İnş. Elk. Gıd. Tem. Mad. San. Ve Dış. Tic. Ltd. Şti.'ne bağlı olarak çalıştığını, davacının ...'da gerek öğrenci sayısı gerekse okula ayrılmış olan hizmet alım ödeneğinin yetersizliği nedeniyle çalışma olanağının kalmadığını, bu sebeple çalışma olanağı kalmayan davacının ilgili şirket aracılığı ile okulla ilişiğinin kesildiğini, davacının çalışma süresinin sekiz saati geçmediğini, haftalık da iki gün tatil yaptığını ayrıca öğrenciler resmi, dini ve genel tatil günlerinde okulda kalmadıkları için davacının okulda kalmadığını ve çalışmadığını beyan ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili, davacının belirli süreli iş sözleşmesi ile şirketlerinde çalıştığını, asıl işverenin Milli Eğitim Bakanlığının olduğunu, davacının iş sözleşmesinin asıl işveren olan idarenin fazla istihdam gerekçesiyle sona erdirildiğini, kendi şirketlerine davalı idare tarafından işçi çıkışlarının yapılmasının bildirildiğini, buna bağlı olarak iş sözleşmesinin sona erdirildiğini, fazla mesaisinin olmadığını, davacının hizmet personeli olarak çalıştığı kurumun ilköğretim okulu olduğunu ve çalışma saatleri açık şekilde belli olan kamu kurumu olduğunu, fazla mesai yapıldığında bu durumun okul müdürü tarafından tutanaklarla bordrolara yansıtıldığını ve işçilere gereken ödemenin yapıldığını, kurumun yaz aylarında kapalı olmasından dolayı davacının yıllık izninin söz konusu olmadığını beyan ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla mesai alacağı bulunup bulunmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının çalışma süresi boyunca haftalık yirmi yedi saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Davalı işyerinde çalışan başka işçiye ait olan ve Dairemizden geçen 2016/1272 esas sayılı dava dosyası,tanık beyanları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde davacının haftalık onsekiz saat fazla mesai yaptığının kabulünün dosya içeriğine uygun düşeceği anlaşılmaktadır. Belirtilen şekilde hesaplama yapılmamış olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 20/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.