muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/49, Karar No: 2022/228, Tarih: 01.03.2022

30. Mülkiyet hakkının olumlu içeriğine göre malik, eşyayı eylemli olarak dilediğince kullanma, ondan ve semerelerinden yararlanma, eşyayı zilyedinde bulundurma, satış, bağışlama, nesnel haklar kurma, kişisel haklarla sınırlama gibi, eşya üzerinde dilediğince tasarrufta bulunma yetkileriyle donatılmıştır.

31. Malikin eşya üzerindeki egemenliği hukuk düzeninin sınırları içinde üçüncü kişilere karşı korunmuş bulunmaktadır. TMK’nın 683. maddesine (Türk Kanunu Medenisi m. 618) göre malik, eşyayı hukuka aykırı olarak elinde bulunduran ya da eşyaya el koyan kişilerden onun geri verilmesini isteyebileceği gibi, yine hukuka aykırı olarak zilyetliğine yapılan el koymaların önlenmesini, taşkınlıkların giderilmesini de isteme hakkına sahiptir.

32. Bu suretle, mülkiyet hakkının sağladığı yetkilerin müeyyidesi olan dava hakları malike tanınarak mülkiyet korunmuştur. Kanunun deyimiyle, “istihkak ve el atmanın önlenmesi” istemleri mülkiyet hakkından doğup, varlıklarını mülkiyet hakkına ayrılmaz bir biçimde bağlı olarak sürdürürler.

33. Mülkiyet hakkının içeriğine giren ödevler ise; yapmama, katlanma ve yapma ödevleridir. Komşuluk hukukuna ilişkin ödevler yapmama ödevine, kar, yağmur ve tutulamayan kaynak sularını kabule zorunluluk katlanma ödevine, taşınmaz mallar için vergi, resim ve harç ödeme yükümlülüğü de yapma ödevine örnek olarak gösterilebilir.

34. Bütün bu anlatılanların ortaya koyduğu sonuç şudur; mülkiyet, bireylerin bir şey üzerindeki egemenliği demektir (Türk Hukuk Lügatı, Cilt I, Ankara 2021, s. 828).

35. Öte yandan, Türkiye’nin 18 Mayıs 1954 tarihinde onaylamış olduğu Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (AİHS) başlangıçta mülkiyete ilişkin bir kural içermemekle birlikte, sözleşmenin yürürlüğe girmesinden önce mülkiyet hakkının da yer almasına yönelik bir protokol oluşturulmuş ve İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşme'ye Ek Protokol imzalanmıştır.

36. AİHS Eki Birinci Protokolün “Mülkiyetin Korunması” başlıklı 1. maddesinde:

“Her gerçek ve tüzel kişinin mal ve mülk dokunulmazlığına saygı gösterilmesini isteme hakkı vardır. Bir kimse, ancak kamu yararı sebebiyle ve yasada öngörülen koşullara ve uluslararası hukukun genel ilkelerine uygun olarak mal ve mülkünden yoksun bırakılabilir.

Yukarıdaki hükümler, devletlerin, mülkiyetin kamu yararına uygun olarak kullanılmasını düzenlemek veya vergilerin ya da başka katkıların veya para cezalarının ödenmesini sağlamak için gerekli gördükleri yasaları uygulama konusunda sahip oldukları hakka halel getirmez.”

şeklinde bir düzenlemeye yer verilmiştir.

Yukarıdaki hükümler, devletlerin, mülkiyetin kamu yararına uygun olarak kullanılmasını düzenlemek veya vergilerin ya da başka katkıların veya para cezalarının ödenmesini sağlamak için gerekli gördükleri yasaları uygulama konusunda sahip oldukları hakka halel getirmez.”

şeklinde bir düzenlemeye yer verilmiştir.

37. Buna göre protokolün birinci maddesi mülkiyetin korunmasını düzenlemekte olup; bu madde üç kuraldan oluşmaktadır. Bu kuralların ilki mülkiyet hakkına saygı duyulması biçiminde genel ilkedir. İkincisi mülkiyet hakkından kamu yararı nedeniyle hukuka uygun olarak yoksun bırakılmasının meşruluğu ilkesidir ve nihayet üçüncüsü, mülkiyet hakkının kamu yararına uygun olarak kullanılmasının düzenlemesinin yine meşru bir müdahale sayılacağı ilkesidir.

38. Bu bağlamda kamulaştırmasız el atma iddiaları Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi önünde ileri sürüldüğü zaman, mahkeme meşru müdahalelerin olup olmadığını incelemekte, meşru bir müdahale yoksa mülkiyet hakkına saygı duyulmadığına ve hakkın ihlâl edildiğine karar vermektedir.

39. Diğer yandan, 16.5.1956 tarihli ve 1956/1 E. 1956/6 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da;

“Usulü dairesinde istimlak muamelesine tevessül edilmeksizin gayrimenkulü yola kalbedilen şahsın, esas itibariyle, gayrimenkulünü yola kalbeden amme hükmi şahsiyeti aleyhine meni müdahale davası açmağa hakkı olduğuna, ancak dilerse bu fiili duruma razı olarak, mülkiyet hakkının amme hükmi şahsiyetine devrine karşılık gayrimenkulünün bedelinin tahsilini de dava edebileceğine ve isteyebileceği bedelin de mülkiyet hakkının devrine razı olduğu tarih olan dava tarihindeki bedel olduğuna 16.05.1956 tarihinde ilk toplantıda ittifakla karar verildi.”

şeklinde bir değerlendirme yapıldığı görülmektedir.

40. Yine Yargıtayın 16.5.1956 tarihli ve 1954/1 E., 1956/7 K. sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında, “Usulü dairesinde istimlak muamelesine tevessül edilmeksizin gayrimenkulü yola kalbedilen şahsın, gayrimenkulünün bedelinin tahsiline ilişkin olarak, gayrimenkulünü yola kalbeden hükmü şahsiyeti aleyhine açacağı bedel davasında müruruzamanın mevzuubahis olamayacağına ve bu itibarla da, hadisede Borçlar Kanunu'nun 66. maddesinin tatbik kabiliyeti bulunmadığına...” karar verilmiş, kamulaştırmasız el koyma hâlinde açılacak bedel davalarının zamanaşımına bağlı olmadığı belirtilmiştir.

41. Mülkiyet hakkına ve kamulaştırmasız el atmaya ilişkin bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, davacının dava dilekçesinde fiili el atma iddiasına dayalı olarak talepte bulunduğu, mahallinde yapılan keşif sonucu alınan 29.04.2016 tarihli fen bilirkişi raporuna göre 397 ada 26 parsel sayılı taşınmazın A harfi ile adlandırılan ve turuncu renk ile gösterilen 29,93 m2’lik alanın imar planında 50 m’lik yola denk gelen ve karayolu çalışmaları sırasında fiili olarak el atılan kısım olduğu, B harfi ile adlandırılan ve yeşil renk ile gösterilen 69,31 m2’lik kısmın imar planında 50 m’lik yola denk geldiği ancak karayolu çalışmaları sırasında fiili olarak el atılmadığı, C harfi ile adlandırılan ve sarı renk ile gösterilen 231,66 m2’lik kısmın ise taşınmazdan geriye kalan alan olduğu belirtilmiştir.

42. ... Belediye Başkanlığının 31.12.2015 tarihli ve 3850 sayılı yazısına göre; 397 ada 26 parsel sayılı taşınmazın imar planında kalmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli olduğu, taşınmazın imar planında karayolu ve kanal alanı olarak yer aldığı bildirilmiş olup, imar planı krokisinde konut dışı kentsel çalışma alanı olarak ayrılmıştır.

43. Dolayısıyla karayolu çalışmaları sırasında 397 ada 26 parsel sayılı taşınmazda davalı idare tarafından fiilen el atılan ve A harfi ile gösterilen alanın uyuşmazlık dışı olduğu somut olayda, fen bilirkişi raporunda B ve C harfi ile gösterilen alanlar yönünden imar planında kanal alanı ve konut dışı kentsel çalışma alanı olarak ayrılmasına rağmen davalı idare tarafından fiili olarak el atılmadığının anlaşıldığı, davalı ... Müdürlüğünün fiilen el atılan yerlerden sorumlu olduğu ve imar planı düzenleme yetkisinin de bulunmadığı hususları birlikte değerlendirildiğinde eldeki davada fen bilirkişi raporunda B ve C harfi ile gösterilen kısımlar yönünden taşınmazın bedeline hükmedilmesi isabetsizdir.

44. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında taşınmazın A harfi ile gösterilen kamulaştırmasız el atılan bölümü yanında fiilen el atılmamış ancak imar planında yolda kalan bölümü yönünden tazminata hükmedilme şartlarının oluştuğu, C harfi ile gösterilen bölümde yapılaşma imkânı kalmadığı için yüzde yüz değer azalışı meydana geldiği, bu nedenle direnme kararının yerinde olduğu, miktar incelemesi yapılmak üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

45. Hâl böyle olunca direnme kararı, yukarıda açıklanan genişletilmiş gerekçe ve nedenler ile bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı idare vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda açıklanan genişletilmiş gerekçe ve nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

45. Hâl böyle olunca direnme kararı, yukarıda açıklanan genişletilmiş gerekçe ve nedenler ile bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı idare vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda açıklanan genişletilmiş gerekçe ve nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

Aynı Kanun’un 440. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 01.03.2022 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen dosyada uyuşmazlık iki noktada toplanmaktadır.

Bunlardan birincisi taşınmazın kamulaştırmasız el atma nedeniyle bedele hükmedilmesi gereken kısmı dışında kalan taşınmaz bölümünün kullanıma elverişsiz hâle gelmesi nedeniyle yüzde yüz değer azalışına hükmedilip hükmedilemeyeceğidir.

Diğer uyuşmazlık konusu ise taşınmazın imar planında yol olarak ayrılan alanda kalan bölümünün bir kısmına yol yapılarak el atılması hâlinde bu fiili el atma nedeniyle fiilen el atılmayan ancak imar planında yol olarak ayrılan yerde kalan kısmın bedeline de hükmedilip hükmedilemeyeceğidir.

16.5.1956 gün 1/6 sayılı İçtihadı Birleştirme kararında da belirtildiği üzere, taşınmazına kamulaştırması el konulan kimse, değer karşılığının verilmesini isteyebileceği gibi, el atmanın önlenmesini de isteyebilir.

Kamulaştırmasız el koyma nedeniyle tazminat davalarında taşınmaza değer biçmede, kıyasen Kamulaştırma Kanunu hükümleri uygulanmaktadır. Bu nedenle değer biçmeyle ilgili olan birinci uyuşmazlık konusu bakımından Kamulaştırma Kanunu hükümleri uygulanmalıdır.

2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11. maddesinin (g) bendi uyarınca arsanın değerinin, kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre satış bedelinin esas alınarak belirleneceği hükme bağlandıktan sonra; Kamulaştırma Kanunu'nun 12. maddesinde, taşınmaz malın kısmen kamulaştırılması hâlinde arta kalan kısımda hasıl olacak değişikliğin taşınmazın değerine etkisi düzenlenmiştir.

Anılan 12. maddenin (b) bendine göre, kısmi kamulaştırma nedeniyle kalan kısmın kıymetinde eksilme meydana geldiği takdirde, bu eksilen değer miktarı kamulaştırma bedeline eklenir.

Bu noktada, arta kalan kısımda değer kaybı belirlenirken, değer kaybının kamulaştırmadan kaynaklanması ve taşınmaz malın kamulaştırmadan önceki ve sonraki durumlarının bilirkişilerce gözönünde tutulması ve kamulaştırmanın menfi etkisinin oranının açıklanması gerekir.

Anılan 12. maddenin (b) bendine göre, kısmi kamulaştırma nedeniyle kalan kısmın kıymetinde eksilme meydana geldiği takdirde, bu eksilen değer miktarı kamulaştırma bedeline eklenir.

Bu noktada, arta kalan kısımda değer kaybı belirlenirken, değer kaybının kamulaştırmadan kaynaklanması ve taşınmaz malın kamulaştırmadan önceki ve sonraki durumlarının bilirkişilerce gözönünde tutulması ve kamulaştırmanın menfi etkisinin oranının açıklanması gerekir.

Kamulaştırmadan arta kalan kısım tümüyle kullanıma elverişsiz hâle gelmiş ise %100 değer azalışı meydana geleceği kabul edilerek kalan kısmın tamamının bedeline hükmedilmesi gerekir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun önüne gelen bir uyuşmazlıkta verilen 2007/5-113 E. 2007/143 K sayılı ve 14.03.2007 tarihli karar ile de yapılaşma olanağı bulunmayan arta kalan bölümün işe yaramaz ve kullanılamaz hâle gelmesi nedeniyle %100 oranında değer azalışı kabulü ile, taşınmazın tamamı üzerinden hesaplanan kamulaştırmasız el koyma karşılığına hükmedilmiş olması doğru bulunmuştur.

İkinci uyuşmazlık konusu bakımından ise imar planında kamu hizmetine ayrılan taşınmaz bölümünün bir kısmına kamulaştırma yapılmaksızın el atılması hâlinde fiilen el atılmış olmasa dahi taşınmazın kamu hizmetine ayrılan kısmı için tamamının bedeline hükmedilmesi gerekir. Bu durum yerleşik yargısal uygulamalar ile kabul edilmektedir. (Örnekler: Yargıtay 5. Hukuk Dairesinin 2010/9934 E. 2010/14555 K. sayılı 14.7.2010 tarihli, 2011/5670 E. 2011/13294 K. sayılı 13.7.2011 tarihli, 2011/10836 E. 2011/12722 K. sayılı 11.7.2011 tarihli ve 2008/7933 E. 2008/11424 K. sayılı 07.10.2008 tarihli kararları) El atılmayan bölüm bedeline de hükmedilmesinin nedeni idarenin imar planında yol olarak gösterilen bölüme kısmen el atarak imar planı doğrultusunda bu yerden yol geçirme işlemlerine başlanması, plana uygun yol geçirme iradesinin kısmi el atma ile açığa çıkması ancak yapılması gereken kamulaştırma işlemlerine başlanmayarak taşınmaza kamulaştırmasız el atılmış olmasıdır.

Yukarıda yapılan açıklama ve sözü edilen kurallarla birlikte somut olay değerlendirildiğinde; yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporlarına göre dava konusu taşınmazın bilirkişi raporunda A ile gösterilen 29,93 m²'lik bölümü ile bilirkişi raporunda B ile gösterilen 69,31 m² bölümünün imar planında 50 metrelik karayolu olarak ayrıldığı, karayolu olarak ayrılan bu bölümün raporda A harfi ile gösterilen 29,93 m²'lik bölümüne fiilen el atıldığı, B ile gösterilen 69,31 m²'lik bölümüne ise fiilen el atılmadığı taşınmazın geriye kalan kısmının raporda C harfi ile gösterilen 231,66 m² bölüm olduğu, kalan bu kısmın yapılaşma imkânı kalmadığı anlaşılmıştır.

Bu durumda taşınmazın, raporda A ile gösterilen kamulaştırmasız el atılan bölümü yanında, henüz fiilen el atılmamış ancak imar planında yolda kalan bölümü yönünden de kamulaştırmasız el atma nedeni ile tazminata hükmedilme koşulları oluşmuştur.

Bu durumda taşınmazın, raporda A ile gösterilen kamulaştırmasız el atılan bölümü yanında, henüz fiilen el atılmamış ancak imar planında yolda kalan bölümü yönünden de kamulaştırmasız el atma nedeni ile tazminata hükmedilme koşulları oluşmuştur.

Raporda C ile gösterilen bölümün ise yol olarak ayrılan ve bir kısmına fiilen el atılan bölümü nedeniyle yapılaşma imkânı kalmadığı için yüzde yüz değer azalışı meydana geldiğinin kabulü gerekir.

Mahkemece verilen karar yukarıda açıklanan esaslara uygun olup, önceki hükümde direnilmesi uygun bulunarak, miktar incelemesi yapılmak üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerektiği görüşünde olduğumuzdan Özel Daire kararı gibi bozma yönünde oluşan değerli çoğunluk görüşüne katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2013/12022, Karar No: 2013/19673, Tarih: 14.11.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/12022 E.  ,  2013/19673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1)Bilirkişi kurullarınca incelenen ve değer biçmeye esas alınan 495 ada 7 parsel sayılı taşınmazın, bilirkişi raporlarında belirtilen tarihteki satışına ilişkin alıcı, satıcı, satış tarihi, satış bedeli ve yüzölçümünü gösterir şekilde tapu kayıtlarının Tapu Sicil Müdürlüğü’nden getirtilerek,

2)Değerlendirme tarihi olan 2011 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırılarak,

3)Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 23.08.2011gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorularak,

4)Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduğunun ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden ayrı ayrı sorularak,
Yargıtay — Esas No: 2018/6175, Karar No: 2018/13552, Tarih: 27.11.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/6175 E.  ,  2018/13552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından kusur belirlemesi, reddedilen tazminat talepleri nafaka miktarları, velayet, kişisel ilişkinin süresi ve ziynet alacağı davasının reddedilen kısmı yönünden; davalı erkek tarafından ise kadının kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, nafakalar ve ziynet alacağı davasının kabul edilen kısmı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, tarafların eşit kusurlu oldukları kabul edilerek boşanmalarına karar verilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden tarafların mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen kusurlu davranışları yanında davalı erkeğin eşine birden fazla kez fiziksel şiddet uyguladığı, eşine karşı sürekli agresif davranışlarda bulunduğu ve bağımsız konut temin etmediği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda davalı erkeğin davacı kadına göre ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Yanılgılı değerlendirme sonucu tarafların eşit kusurlu olduklarının kabul edilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

3-Yukarıda 2. bentte gösterilen sebeplerle boşanmaya neden olan olaylarda davalı erkek ağır kusurludur. Gerçeklesen kusurlu davranışlar kadının kişilik haklarına da saldırı teşkil eder nitelikte olduğu gibi boşanma sonucu eşin maddi desteğinden yoksun kalacaktır. Kadın yararına TMK m. 174/1-2 koşulları oluşmuştur. Tarafların ekonomik ve sosyal durumları, kusurun ağırlığı ve hakkaniyet kuralları gözetilerek kadın yararına maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde kadının maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddi doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

4-Davacı kadın sigortalı olarak asgari ücretle çalışmaktayken SGK sigortalılık sorgulamasında 25.12.2015 tarihinde işten çıkmış olarak görünmektedir. Davacı kadının sigortalı olarak çalışıp çalışmadığı, kendisini yoksulluktan kurtaracak sürekli ve düzenli gelirinin bulunup bulunmadığı, işten ayrılmış ise kendi isteğiyle mi yoksa zorunlu olarak mı ayrıldığı hususları araştırılarak sonucu uyarınca bir karar verilmek üzere hükmün yoksulluk nafakası yönünden bozulması gerekmiştir.

4-Davacı kadın sigortalı olarak asgari ücretle çalışmaktayken SGK sigortalılık sorgulamasında 25.12.2015 tarihinde işten çıkmış olarak görünmektedir. Davacı kadının sigortalı olarak çalışıp çalışmadığı, kendisini yoksulluktan kurtaracak sürekli ve düzenli gelirinin bulunup bulunmadığı, işten ayrılmış ise kendi isteğiyle mi yoksa zorunlu olarak mı ayrıldığı hususları araştırılarak sonucu uyarınca bir karar verilmek üzere hükmün yoksulluk nafakası yönünden bozulması gerekmiştir.

5-Velayet düzenlemesinde; çocukla ana ve baba yararının çatışması halinde, çocuğun yararına üstünlük tanınması gereklidir. Çocuğun yararı ise; çocuğun bedensel, fikri ve ahlaki bakımdan en iyi şekilde gelişebilmesi ve böyle bir gelişmenin gerçekleştirilmesi için, çocuğa sosyal, ekonomik ve kültürel koşulların sağlanmış olmasıdır. Çocuğun bu konulardaki üstün yararını belirlerken; çocuk yetişkin biri olmuş olsaydı, kendisini ilgilendiren bir olayda, kendi yararı için ne gibi bir karar verebilecekti ise, çocuk için karar veren makamındaki kişinin de aynı yönde vermesi gereken karar; yani çocuğun farazi düşüncesi esas alınacaktır.

Velayet kamu düzenine ilişkin olup, re’sen araştırma ilkesi geçerlidir. Bu nedenle, yargılama sırasında meydana gelen gelişmelerin bile göz önünde tutulması gerekir.

Velayet kamu düzenine ilişkin olup, re’sen araştırma ilkesi geçerlidir. Bu nedenle, yargılama sırasında meydana gelen gelişmelerin bile göz önünde tutulması gerekir.

Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 12. maddesi ile Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesi'nin 3 ve 6. maddeleri, iç hukuk tarafından yeterli idrake sahip olduğu kabul edilen çocuklara, kendilerini ilgilendiren davalarda görüşlerini ifade etmeye olanak tanınmasını ve görüşlerine gereken önemin verilmesi gerektiğini öngörmektedir. Çocukların üstün yararı gerektirdiği takdirde görüşlerinin aksine karar verilmesi mümkündür. Velayet hususu, çocukları ilgilendiren konuların en başında gelir. Mahkemece, yaşı nedeniyle idrak çağında bulunan ortak çocuğun velayeti konusunda görüşlerine değer verilerek velayeti tedbiren ve devamında nihai hükümle davalı babaya bırakılmış ise de; davacı anne temyiz dilekçesi ve ek beyan dilekçelerinde çocuğun babadan şiddet gördüğünü iddia etmiş, buna ilişkin olarak ortak çocuğun babasından şikayetçi olduğu 17.12.2017 tarihli mağdur ifade tutanağı ile 20.06.2016 tarihinde çocuğun sınıf öğretmeni, rehber öğretmen ve okul müdürünün müştereken düzenledikleri "Çocuğun davranışlarının değiştiği, şiddet içeren davranışlarda bulunduğu, babasının agresif davranışlarda bulunduğunu ve bundan rahatsız olduğunu belirttiği" tespitini içeren tutanağı dosya kapsamına sunmuştur. Ortak çocuğun babadan şiddet gördüğü, babanın çocuğa agresif davranışlarda bulunduğu hususundaki iddialer karşısında çocuğun mağdur sıfatıyla ifade verdiği ceza dosyasının getirtilmesi, ortak çocuğun yeniden bizzat ya da istinabe yoluyla eğitim, kültür, yaşam olanakları bakımından nerede yaşamak istediği konusunda bilgilendirilerek, velayet hakkındaki tercihinin hakim tarafından kendisinden sorulması (Yargıtay HGK 16.03.2012 tarih 2011/2-884 Esas - 2012/197 Karar ile 22.01.2014 tarih 20I3/2-2085 Esas - 20I4/30 Karar sayılı kararları) ve psikolog, pedagog ve sosyal çalışmacı niteliğindeki uzman veya uzmanlardan (4787 sayılı Kanun m.5) ortak çocuğun anne ve baba yanındaki barınma ve yaşama koşullarını ve babayla ilgili iddialar da dikkate alınarak babanın çocuğa şefkatle bakıp bakamayacağını değerlendirir içerikte sosyal inceleme raporu alınması ve tüm deliller birlikte değerlendirilip, ebeveynlerinden hangisi yanında kalmasının çocuğun menfaatine olacağı tespit edilip sonucuna göre öncelikle velayetin tedbiren babadan alınarak anneye verilmesinin gerekip gerekmeyeceği hususunda karar verilmek ve devamında nihai hükümde velayet düzenlemesi yapılmak üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

6-Mahkemece hüküm altına alman ziynetlerin ayrı ayrı ayar, gram ve değerlerinin hükümde yazılmadığı anlaşılmaktadır,