muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/3847, Karar No: 2012/449, Tarih: 26.01.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/3847 E.  ,  2012/449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili, davalılar ... ve ... vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, 2001, 2002 yıllarında emlak vergisinin zamanında ödenmemesi nedeniyle kooperatif tarafından 2.786,96 TL gecikme cezası ödendiğini, ödenen vergi cezasının tahsili için davalılar aleyhine faizi ile birlikte 3.073,78 TL'nin tahsili için icra takibi başlatıldığını, davalıların itirazı üzerine takibin durduğunu ileri sürerek, itirazın iptaline, takibin devamına, % 40 icra inkar tazminatının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, vergi borcunun ödenmesi gereken tarihlerde kooperatif kasasında ve banka hesabında para bulunması nedeniyle, kooperatif yönetim kurulu üyeleri ile memurlarının sorumlu olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 2.619,03 TL'lik kısım yönünden itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalılar ... ve ... vekilleri temyiz etmiştir.

1) Dava, vergi dairesine ödenen vergi cezasından kaynaklanan alacağın tahsili amacıyla başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Görev; belirli bir davaya o yerdeki mahkemelerden hangisi tarafından bakılacağını ifade eder. Gerek HMK'nın, gerekse HUMK'nın 1'nci maddesine göre, mahkemelerin görevi kanunla belirlenir. Görev kuralları kamu düzenine ilişkin olup davanın her safhasında görevli olup olmadığı mahkemece re'sen incelenmelidir.

Somut olayda, icra takibindeki asıl alacak miktarı 2.786,96 TL, dava tarihi olan 2004 yılı için Sulh Hukuk Mahkemesi'nin görev sınırı ise 400,00 TL'dir. Buna göre, eldeki dava Asliye Hukuk Mahkemesi'nin görev alanına girdiğinden, mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken,yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

2)Bozma nedenine göre, davacı vekili ile davalılar ... ve ... vekillerinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekili ile davalılar ... ve ... vekillerinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harçların istek halinde iadesine, 26.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12433, Karar No: 2013/14247, Tarih: 13.06.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/12433 E.  ,  2013/14247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

ADINA VEKİLİ AVUKAT CEM ÇETİN

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının, 2007-2011 yıllara arasında Çanakkale şantiyesinde işçi olarak çalıştığını, net 680,00 TL maaş aldığını, üç öğün yemek verildiğini, davalı tarafça iş sözleşmesi feshedilirken bir kısım haklarının ödendiğini, haftaiçi 07.00-19.00 ve 19:00-07:00 arası çalıştığını, iki haftada bir gün hafta tatili kullandığını, son beş ay için haftalık izin kullandırılmadığını belirterek müvekkilinin fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının alacaklarının fazlasıyla ödendiğini, vardiyalı çalışması nedeniyle fazla mesaisinin olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, delil durumuna göre istekler kısmen hüküm altına alınmıştır.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Söz konusu alacakların ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de iddia edilen dönemlerde çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır. Bu alacakların yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, davacının çalıştığı döneme ilişkin işyeri kayıtları sunulmamıştır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, yargılama sırasında dinlenen davacı tanıklarının anlatımına göre dava konusu alacak hesaplanmıştır. Yargılama sırasında davalı vekili tarafından işyerinde sürekli çalışma olmadığına ilişkin savunma mahkemece değerlendirilmemiştir. İşin niteliği gereği, davalının uyuşmazlık konusu süre içinde hizmet verdiği ilgili kurumdan fiilen çalışılmayan günler ve ayrıca keşif artışı nedeniyle çalışılmadığı belirtilen günler olup olmadığı sorularak netleştirilmelidir. Gerekirse taraf tanıkları yeniden dinlenmek suretiyle yaz ve kış aylarında çalışma durumu ortaya konulmalı, diğer delillerle birlikte bir değerlendirmeye tabi tutulmalıdır. Yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6956, Karar No: 2006/9813, Tarih: 28.11.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/6956 E.  ,  2006/9813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, duruşmalı olarak yapılması ise davalı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalı Vek.Av.... Boz ile davacı Vek.Av.Doğan Adem Kurt geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-2100 m2 yüzölçümlü dava konusu taşınmaz üzerinde 9 zeytin, 1 asma, 6 antep fıstığı, 3 badem, 2 armut ağacı bulunmakta olup, taşınmazın kısmen karışık kapama bahçe, kısmen tarla olarak kabulü ile getireceği net gelire göre değerlendirilmesinde bir yanılgı bulunmamaktadır. İlçe Tarım Müdürlüğünün 14.1.2005 günlü yazısı ekindeki cetvele göre, (8x8)=64 m2'ye bir zeytin ağacının, (7x7)=49 m2'ye bir adet antep fıstığı, badem ve armut ağacının, 7,5 m2'ye ise bir asmanın dikilmesinin alışılagelmiş normal sıklık olduğu açıklandığı halde, hükme esas ikinci ile birinci bilirkişi raporunda 36 m2'lik alana bir ağaç düştüğü kabul edilerek dava konusu taşınmaza fazla değer biçilmesi,

2-Değerlendirme tarihi olan 2004 yılında Tekel Yaprak Tütün İşletmeleri ve Ticareti Müessesesi Müdürlüğünce belirlenen tütünün ortalama satış fiyatı 4.006.864 TL/kg olduğu halde birinci bilirkişi kurulunca 4,90 YTL/kg üzerinden hesaplanması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, bozma nedenleri doğrultusunda bilirkişi kurullarından ek rapor alındıktan ve raporların bozmaya uygunluğu denetlendikten sonra karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı ve davacı yararına takdir edilen 450,00 YTL. vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacı tarafa, davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 28.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7764, Karar No: 2020/9360, Tarih: 04.11.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/7764 E.  ,  2020/9360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı dava dilekçesi ile müvekkilinin 1/2 oranında paydaşı bulunduğu ... ada ... parselde bulunan taşınmazın ortak yerlerinden sayılan bahçesinde davalının tel örgü ile belli bir kısmı kapatarak müvekkilinin kullanımını engellediğini, böylece ortak mülkiyete müdahale ettiğini, ayrıca kendi bahçe tarafında sokaktan bahçeye girişi sağlayan kapıyı da kilitleyerek girişi ve kullanımı engellediğini beyan ederek; ortak mülkiyete haksız müdahalesinin önlenmesini, eşit arsa payı oranına göre her bir paydaşın bahçe kullanım alanının belirlenmesi, güneş enerjisi ve su kuyusunun ortak kullanım şeklinin belirlenmesi, bunun teknik olarak mümkün olmaması halinde ise ivaz karşılığı bir paydaşın kullanımına bırakılması, diğer paydaş için de güneş enerjisi ve su kuyusu açma ve tesis izni verilmesi ve ayrıca bu kullanım şeklinin TMK'nın 695. maddesi uyarınca tapu kütüğünün beyanlar hanesine şerh edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmün temyizi üzerine Yargıtay kapatılan 20. Hukuk Dairesinin 20.03.2018 gün ve 2017/2696 E- 2018/ 1982 K sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada, “1-Davanın kısmen kabul kısmen reddi ile, Davacının bahçe kullanım alanı ve bu yöndeki taksim talebinin reddine, 2)Diğer taleplerin kabulü ile, a)Davalı tarafından projeye aykırı şekilde ortak kullanım alanı olan bahçenin bir bölümüne çekilen tel örgünün ve dikilen sebze ve süs bitkilerinin kaldırılarak projeye uygun hale getirilmesine, b)Kat Mülkiyeti Kanununun 33.maddesi uyarınca eski hale getirme için kararın kesinleşmesinden itibaren işin mahiyetinin gerekli kılacağı süreç gözetilerek davalıya takdiren 20 gün süre verilmesine, c)Ortak kullanım alanı olan dava konusu bitişik nizam dubleks yapıların çatısının davalı 1 nolu bağımsız bölüme denk gelen çatı alanından bulunan güneş enerjisinin tesisat bağlantılarının davalıya ait bağımsız bölümde olması nedeniyle 2 nolu bağımsız bölümün faydalanmasının

mümkün olmadığı anlaşıldığından söz konusu güneş enerjisi kullanımının 2.200,00 TL ivaz karşılığında kullanımının davalıya bırakılmasına, d) Davalı tarafa ait 1 nolu bağımsız bölümün yan cephe bahçesinde bulunan su kuyusunun ortak kullanımının belirlenebilmesi için ilave su deposu, hidrofor ve tesisat kurulması gerektiğinden taleple bağlı kalınarak mevcut su deposunun kullanımının 2.000,00TL ivaz karşılığında davalıya bırakılmasına” karar verilmiştir. Hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Ortak alanların kullanımının belirlenmesi kat maliklerine ait bir hak ve yetki olup, mahkemece, bahçe kullanım alanı ve bu yöndeki taksim talebinin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak;

1-Bilirkişi raporlarının incelenmesinde, bağımsız bölümleri ayıran bir tel çitin olmadığı, bahçenin bir kısmında ahşap korkuluklarla çevrili alana sebze ve süs bitkisi dikimi yapılmak suretiyle müdahale edildiğinin belirlendiği anlaşılmakla, mahkemece, 6100 sayılı HMK nın 297. maddesine aykırı, infazda tereddüt oluşturacak şekilde hüküm kurulması,

2-634 sayılı Kat mülkiyeti Kanununun 4. maddesinde “Ortak yerlerin konusu sözleşme ile belirtilebilir. Aşağıda yazılı yerler ve şeyler bu Kanun gereğince her halde ortak yer sayılır.

a)Temeller ve ana duvarlar, taşıyıcı sistemi oluşturan kiriş, kolon ve perde duvarlar ile taşıyıcı sistemin parçası diğer elemanlar,bağımsız bölümleri ayıran ortak duvarlar, tavan ve tabanlar, avlular, genel giriş kapıları, antreler, merdivenler, asansörler, sahanlıklar, koridorlar ve buralardaki genel tuvalet ve lavabolar, kapıcı daire veya odaları, genel çamaşırlık ve çamaşır kurutma yerleri, genel kömürlük ve ortak garajlar, elektrik, su ve havagazı saatlerinin korunmasına mahsus olup bağımsız bölüm dışında bulunan yuvalar ve kapalı kısımlar, kalorifer daireleri, kuyu ve sarnıçlar, yapının genel su depoları, sığınaklar,

b)Her kat malikinin kendi bölümü dışındaki kanalizasyon tesisleri ve çöp kanalları ile kalorifer, su, havagazı ve elektrik tesisleri, telefon, radyo ve televizyon için ortak şebeke ve antenler sıcak ve soğuk hava tesisleri,

c)Çatılar, bacalar, genel dam terasları, yağmur olukları, yangın emniyet merdivenleri.

Yukarıda sayılanların dışında kalıp da, yine ortaklaşa kullanma, korunma veya faydalanma için zaruri olan diğer yerler ve şeyler de (Ortak yer) konusuna girer.” hükmü düzenlenmiştir.

Buna göre, kat mülkiyeti kurulu tek parsel üzerindeki bağımsız bölümlerin çatıları ve sözleşme ile belirlenmemiş ve mimari projede bağımsız bölümlere özgülenmemiş bahçe ortak alandır.

Güneş enerjisi sistemi, Kat Mülkiyeti Kanununun 42. maddesine göre, kat maliklerinin sayı ve arsa payı çoğunluğu ile verecekleri karar üzerine, bahçedeki su kuyusu ise, Kanunun 19 maddesine göre, bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası ile yaptırılabilir. Mahkemece kat maliklerinin yerine geçerek, güneş enerjisi sistemi ve su kuyusu yaptırılmasına veya izin verilmesine veya ivaz karşılığı bir paydaşa bırakılmasına karar verilemez.

Güneş enerjisi sistemi, Kat Mülkiyeti Kanununun 42. maddesine göre, kat maliklerinin sayı ve arsa payı çoğunluğu ile verecekleri karar üzerine, bahçedeki su kuyusu ise, Kanunun 19 maddesine göre, bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası ile yaptırılabilir. Mahkemece kat maliklerinin yerine geçerek, güneş enerjisi sistemi ve su kuyusu yaptırılmasına veya izin verilmesine veya ivaz karşılığı bir paydaşa bırakılmasına karar verilemez.

Bilirkişi raporunda, güneş enerjisi sisteminin ortak kullanmaya elverişli olmadığı belirlenmiştir. Davalı vekili, parseldeki taraflara ait her iki bağımsız bölümün önceki malikinin aynı kişi olduğu ve davalıya ait bağımsız bölüm çatısındaki güneş enerjisi sistemi ile bahçedeki su kuyusunun bu malik tarafından yaptırıldığı ve bu şekilde devir alındığı beyanında bulunmuştur. Dosya içerisindeki tapu kaydından, önceki malikin tespiti yapılamamaktadır. Mahkemece, bağımsız bölümlerin ilk tescil tarihinden itibaren maliklerini gösterir tapu kayıtları getirtilerek, parseldeki her iki bağımsız bölüm malikinin aynı kişi olduğunun ve güneş enerjisi sistemi ile su kuyusunun bu malik tarafından yaptırıldığının tespit edilmesi halinde, tek malik bu kararları alıp yaptırabileceğinden, güneş enerjisi sisteminin ortak kullanmaya elverişli olmadığı tespitine göre, davacının masrafı kendisince karşılanmak üzere bağımsız bölümünün çatısına güneş enerjisi sistemi yaptırabileceğinin ve ortak alandaki su kuyusundan faydalanabileceğinin-kullanabileceğinin tespiti ile yetinilmesi; önceki malikin aynı kişi olmadığının, bu işlerin davalı tarafından yapıldığının, kat maliklerince alınmış karar bulunmadığının tespiti halinde, davacının enerjisi sistemi ve su kuyusu yönünden müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirilmesi talebi de bulunmadığından, ortak kullanım şeklinin belirlenmesi, bunun teknik olarak mümkün olmaması halinde ise ivaz karşılığı bir paydaşın kullanımına bırakılması, diğer paydaş için de güneş enerjisi ve su kuyusu açma ve tesis izni verilmesi istemlerinin reddine karar verilmesi gerekirken, ivaz karşılığı kullanımlarının davalıya bırakılmasına karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5108, Karar No: 2019/4899, Tarih: 23.10.2019

**19. Hukuk Dairesi         2017/5108 E.  ,  2019/4899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davası hakkında Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nden verilen 2017/451 esas ve 2017/526 karar sayılı ve 19.07.2017 tarihli kararın davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nden verilen davalının temyiz başvuru dilekçesinin reddine yönelik ek kararın davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

- KARAR -

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce 19.07.2017 gün ve 2017/451 esas - 2017/526 karar sayılı davalının istinaf başvurusunun 6100 Sayılı H.M.K.'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine yönelik verilen karara karşı davalının temyiz başvurusu Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce 03.10.2017 gün ve 2017/451 esas - 2017/526 karar sayılı ek karar ile kararın miktar itibariyle kesin nitelikte bulunması nedeniyle reddedilmiştir.

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362/1.a maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 6763 Sayılı Kanun’un 44. maddesiyle H.M.K.'na eklenen EK-Madde 1'de öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2017 yılı için 41.530 TL'dir.

Temyize konu edilen miktarın 5.276,41 TL olması nedeniyle 19.07.2019 tarihli karar kesin niteliktedir. Bu nedenle davalının temyiz talebinin reddine ilişkin mahkemenin 03.10.2017 tarihli ek kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 03.10.2017 tarihli ek kararın ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 23/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12339, Karar No: 2024/13202, Tarih: 18.12.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/12339 E.  ,  2024/13202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/194 E., 2024/205 K.

KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen rücuan tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda verilen karar taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre dava değeri 151.897,59 TL olup karar tarihi itibariyle kesinlik sınırı olan 378.000,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Taraf vekillerinin temyiz dilekçelerinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

Üye ...'nun muhalefetine karşı; Başkan ... ile Üyeler ..., ... ve ...'ün oyları ve oyçokluğuyla

18.12.2024 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y

Anayasa ile güvence altına alınan hukuki korunma hakkı (36 ncı madde) yalnızca şekli bir yargılama yapılmasını değil, bunun yanında adil ve doğru bir yargılamayı da gerektirmektedir. Adil yargılamanın teminatlarından biri de kanun yollarıdır. (... Akkaya –Modern Usul Hukukunda İstinaf)

Mahkeme kararlarının hukuka uygunluğunun bir üst mahkeme tarafından denetlenmesi Anayasal bir gerekliliktir.

Anayasa Mahkemesine göre de mahkeme hakkı sadece ilk derece mahkemesine başvurmayı değil temyiz yoluna başvurmayı da kapsar.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 341. maddesinde ilk derece mahkemesi kararlarına karşı istinaf yoluna başvurulabilen kararlar, HMK’nın 361. maddesinde; bölge adliye mahkemelerinin temyiz edilebilen kararları, 362. maddesinde ise bölge adliye mahkemelerinin temyiz edilemeyen kararları düzenlenmiştir.

HMK’nın 373/4 maddesi gereğince, Yargıtayın bozma kararı üzerine, ilk derece mahkemesince bozmaya uygun karar verildiği takdirde bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

Bu gibi hallerde, ilk derece mahkemesi kararlarına karşı istinaf yolu mevcut olmayıp, sadece temyiz yoluna başvuru mümkündür.