muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1104, Karar No: 2024/5757, Tarih: 22.05.2024

8.Alınan sürekli iş göremezlik oranına/bilirkişi raporuna itirazdan, ıslahtan veya bozmadan sonra karar tarihine yakın veriler alındığında, bilinen/iskontolu, bilinmeyen dönem değişeceğinden ve bu kapsamda hesabın unsurları değişeceğinden, tazminat miktarı da elbette değişecektir. Bu bilinen ve davacı lehine belirlenecek ücret bozmadan asgari ücrete gelen artışlar neden ile değişecektir. Bir tarafın ilerde değişecek diye rapora itiraz etmesi, ıslah etmesi veya kararı temyiz etmesi hayatın olağan akışına uygun olmayacaktır. Zira karar verilmiş olsa idi hesaplama bilinen ücrete göre hesaplandığından sorun olmayacaktır. Ancak itiraz, ıslahtan veya bozmadan sonra değişen durum nedeni ile daha önce doğmayan hesaba esas unsur olan ücrete itiraz etmeme usulü kazanılmış hak oluşturmayacaktır. Kaldı ki gerçek belli iken varsayıma gidilmez ilkesinin gözetilmesi gerekir.

III. Sonuç:

9.Yukarda açıklanan nedenlerle gerek sürekli iş göremezlik oranına/bilirkişi raporuna itiraz edilmemesi ve gerekse bozma sonrası kamu düzeninden olan asgari ücrete ilişkin değişiklikler nedeni ile tazminatın karar tarihine en yakın verilerle hesaplanması hususları, özellikle son Anayasa Mahkemesi Genel Kurulu kararından sonra usulü kazanılmış hak oluşturmadığından, usulü müktesep hakkın gözetilmesi ve işlemiş devrenin ileri çekilmemesi görüşüne katılınmamıştır. Kararın davacının temyizi yönünden bozulması gerekirdi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1131, Karar No: 2012/6223, Tarih: 20.09.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/1131 E.  ,  2012/6223 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava haksız fiilden kaynaklanan maddi tazminat alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece dosyadaki deliller ve bilirkişi raporu esas alınarak ...'nın söz konusu yerde yapılacak işin ihalesinden önce davacı kuruma ait kabloların inşaata engel olacak kısımlarının kaldırılması için makul sürede yazı yazarak ikaz görevini yerine getirdiği, ancak davacı kurumun gecikmeli olarak cevap verdiğini ve bu nedenle deplase ücretinin ödenmesi ve yer değiştirme işleminin geciktiğini, davacı kurumun bu konudaki ihmali gözönüne alınarak davalı şirkete kusur atfedilemeyeceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve soruşturma, toplanan deliller hüküm vermeye yeterli değildir.

818 Sayılı Borçlar Kanununun 44/1 ve 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun 52. maddesi hükmünde; zarar gören tarafın zararın meydana gelmesine razı olması yahut kendi fiili ile zararın meydana gelmesine veya zararın artmasına yardım etmesi veya zararı meydana getiren kişinin durumunu ağırlaştırması durumunda, hâkime hükmedilecek tazminatta indirim yapma veya tazminata hükmetmekten tümüyle kaçınma yetkisi tanımak suretiyle ortak (müterafık) kusurlu davranışın tazminata etkisini kabul etmiş bulunmaktadır. Zararla sonuçlanan hukuka aykırı bir davranışta bu maddenin uygulanabilmesi için, öncelikle ortak kusurun belirlenmesi gerekir. Bunun için de zarar görenin zarardan kaçınma görevini yerine getirmemesi ile ortaya çıkan davranışının objektif ölçülerle bir kusur sayılıp sayılamayacağı ve bu kusurun zararın meydana gelip bir payı (illiyet bağı) olup olmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

Ortak kusurun varlığı halinde hakim, ortak kusurun tazminata etkisini, başka bir deyişle bunun “ Tazminattan indirim nedeni ” mi yoksa “ Tazminata hükmetmekten tümüyle vazgeçme nedeni” mi olduğunu taktir edecektir. Kuşkusuz hakim bu taktir hakkını kullanırken Türk Medeni Kanununun 4. maddesi hükmünde açıklanan hak ve adalete uygun bir sonuca ulaşmayı sağlayacak bir yol izlemelidir. Bunun için de, her şeyden önce maddenin amacının iyi bilinmesi gerekir.

Ortak kusurun varlığı halinde hakim, ortak kusurun tazminata etkisini, başka bir deyişle bunun “ Tazminattan indirim nedeni ” mi yoksa “ Tazminata hükmetmekten tümüyle vazgeçme nedeni” mi olduğunu taktir edecektir. Kuşkusuz hakim bu taktir hakkını kullanırken Türk Medeni Kanununun 4. maddesi hükmünde açıklanan hak ve adalete uygun bir sonuca ulaşmayı sağlayacak bir yol izlemelidir. Bunun için de, her şeyden önce maddenin amacının iyi bilinmesi gerekir.

Öğreti ve uygulamada Borçlar Kanununun 44/1 maddesinin "Hiç kimse kendi kusurdan yararlanamaz” ilkesine dayandığı kabul edilmektedir. Zarar gören kendi davranışı ile zarara neden olmuş ise, bu zarar başkasına yüklenmemeli, davacının kusuruna isabet eden pay ayrılmak suretiyle zarar verenin sorumlu olacağı miktar belirlenerek ancak bu miktar zarara hükmedilmelidir. Maddenin getiriliş amacı gözönüne alındığında; ortak kusur durumunda, zarar görenin kusuruna isabet eden payın zarardan indirilmesinin genel amaç olduğu, zarardan tamamen vazgeçilmesinin ise ancak istisnai durumlarda düşünülebileceği sonucuna varılır. İşte bu amaç doğrultusunda değerlendirme yapılırken, zarar verenin ve zarar görenin olayın meydana gelme sürecindeki ortak kusurlu davranışlarının nedeni, kusurun türü, zararlı sonuç ile birbirlerinin kusurlarına etki dereceleri gözönünde bulundurulmalıdır. Bu şekilde yapılacak bir değerlendirme sonucunda, zarara hükmedilmesinden tamamen vazgeçilebilmesi için ortak kusurun etki ağırlığı çok yüksek olmalı, zarar verenin hukuka aykırı davranışı ile zararlı sonuç arasındaki illiyet bağı tamamen kesilmemekle beraber, ikinci plana itilmeyi gerektirmeli, istisnai amaç hak ve adalete uygun hale gelmelidir.

O halde, davalının da davacı tesislerinin varlığını bildiği halde daha dikkatli ve gerektiğinde elle kazı yapmak suretiyle zararı önleyebilecek iken bundan kaçınarak doğrudan zararı artırıcı şekilde kazı yapmasının müterafik kusur oluşturacağı düşünülmelidir. Mahkemece bu olgu gözetildiğinde dosya yeniden bir başka bilirkişiye verilerek özellikle davacı tarafa somut olayda yükletilmesi gereken müterafik kusur oranının saptanması, uzman bilirkişiden BK'nun 44.maddesi hükmü de dikkate alınarak yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olguları yansıtacak biçimde ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınması, davacı tarafın isteyebileceği gerçek zarar miktarı duraksamasız belirlendikten sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm verilmesi gerekirken, yetersiz bilirkişi raporu esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması dâhi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harçların istek halinde ilgilisine iadesine, 20.09.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/291, Karar No: 2014/12060, Tarih: 16.06.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/291 E.  ,  2014/12060 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2011/75022

MAHKEMESİ : Gölbaşı(Ankara) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/10/2010

NUMARASI : 2010/187 (E) ve 2010/305 (K)

SUÇ : 1163 sayılı kanuna muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 45.maddesi uyarınca, kooperatiflerin olağan genel kurul toplantılarının her hesap devresi sonundan itibaren 6 ay içinde en az yılda bir defa yapılması zorunlu olduğu ve sanıkların geçerli sayılabilecek mazeretleri bulunmadığı halde olağan genel kurul toplantısı yapmak için kooperatif üyelerine çağrıda bulunmadıkları ve yasal süresinde olağan genel kurul toplantılarını yapmadıklarının anlaşılması karşısında, sanıkların atılı suçtan mahkumiyetleri yerine, yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, mahalli Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 16.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1220, Karar No: 2025/1392, Tarih: 20.02.2025

**8. Ceza Dairesi         2025/1220 E.  ,  2025/1392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/2863 E. 2024/1727 K.

SUÇ : Uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece Mahkemesi Kararı

Hatay 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.10.2024 tarihli ve 2024/167 Esas, 2024/214 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188/3, 188/4-a, 62, 52/2 ve 53. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 22.11.2024 tarihli ve 2024/2863 Esas, 2024/1727 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiilerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Arama kararı olmadan sanıktan uyuşturucu maddenin ele geçirildiğine, delilin hukuka aykırı elde edildiğine, suç vasfının hatalı olarak belirlendiğine, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Olay tarihinde kolluğun yaptığı uygulama sırasında kanında amfetamin ve metamfetamin bulunduğu da tespit edilen sanığın üzerinden bir miktar metamfetamin ele geçmesi ve akabinde sanığın ikametinde kolluğun yapmış olduğu arama neticesinde ikametin değişik yerlerinden çeşitli miktarlarda metamfetamin, ADB-BUTINACA, MDMB-BUTINACA ve ADB-INACA etken maddesini içeren yeşil renkli bitki parçaları, uyuşturucu madde kullanımına yarayan cam aparat ile bir adet hassas terazi ele geçirilmesi olayına ilişkin olarak;

1. Hüküm fıkrasında sanık hakkında alt sınırdan ceza tayin edildiği halde "takdiren" ibaresinden sonra "alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle" yazılması, mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak değerlendirilmiştir.

1. Hüküm fıkrasında sanık hakkında alt sınırdan ceza tayin edildiği halde "takdiren" ibaresinden sonra "alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle" yazılması, mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak değerlendirilmiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, delillerin ele geçirilme şeklinde hukuka aykırılık bulunmadığı, kolluk tarafından yapılan arama neticesinde ikametin değişik yerlerinden ele geçen maddelerin çeşitliliğine, ele geçen madde miktarına, ikamette hassas terazinin ele geçirilmesine ve hassas terazi üzerinde metamfetamin kalıntısı bulunmasına göre sanığın kullanıcı olmasının yanısıra uyuşturucu maddenin ticaretini de yaptığı yönündeki Mahkemenin kabulünde ve koşulları bulunmadığından etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmamasında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 22.11.2024 tarihli ve 2024/2863 Esas, 2024/1727 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, aynı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Hatay 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9272, Karar No: 2012/9722, Tarih: 20.09.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/9272 E.  ,  2012/9722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GİRESUN 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/05/2011

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, dosya incelendi, Tetkik Hakimi  raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tenkis isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; tarafların ortak miras bırakanının dava konusu 162 ada 2 parsel sayılı taşınmazdaki miras payı ile 211 ada 21 parsel 2. Kat 7 bağımsız bölüm nolu konutunu ve 1172 ada 138 parsel zemin kat 27 bağımsız bölüm nolu dükkânını 23.09.2003 tarihinde ve satış suretiyle davalı oğluna temlik ettiği, 7 nolu bağımsız bölümün dava tarihinden önce ahara devredilmiş olduğu anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki; davalı, dava tarihi itibariyle çekişmeli 7 nolu bağımsız bölümün kayıt maliki olmadığına göre, anılan taşınmaz bakımından pasif husumet yokluğu nedeniyle davanın reddedilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur.

Diğer taraftan; 2 parsel sayılı taşınmaz ile 27 nolu bağımsız bölüm yönünden temyiz itirazlarına gelince;

Davacı, miras bırakanın yapmış olduğu anılan temliki işlemin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmış; davalı ise, gerçek satış akdi olduğunu, ayrıca murisin davacıya evlendiğinde bir daire aldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l.4.1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26.maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, miras bırakandan tüm mirasçılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ve haklar araştırılmalı, tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve belgeler mercilerinden getirtilmeli her bir mirasçıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınmalı böylece yukarda değinilen anlamda bir paylaştırma kastının bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

Somut olayda, davalının savunması ve davalı tanıklarının ifadelerinde, miras bırakanın tüm mirasçılarına bir takım kazındırmalarda bulunduğu yönünde açıklamalar yer almasına rağmen, bu konu üzerinde yeterince durulmamış, araştırma ve değerlendirme yapılmamıştır.

O halde, yukarıda değinilen ilkeler gözetilerek araştırma ve inceleme yapılması, toplanan ve toplanacak olan deliller birlikte değerlendirilerek miras bırakanın dava konusu 2 sayılı parsel ile 27 nolu bağımsız bölümü temliki sırasındaki gerçek iradesinin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi, ondan sonra bir karar verilmesi gerekirken, noksan soruşturmayla yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Kabule göre de, davadaki istek, pay oranında iptal ve tescil olmasına, mahkemece de bu yönde karar verilmesine rağmen kabul kapsamındaki taşınmazların dava tarihi itibariyle keşfen belirlenen değerlerinden temlike konu pay ve davacının miras payı gözetilerek belirlenecek dava değeri üzerinden nispi karar harcı ve davacı lehine nispi vekalet ücreti tayin ve takdiri gerekirken,  taşınmazların değerlerinin tümü üzerinden fazla harç ve avukatlık parasına hükmedilmiş olması da isabetsizdir.

Kabule göre de, davadaki istek, pay oranında iptal ve tescil olmasına, mahkemece de bu yönde karar verilmesine rağmen kabul kapsamındaki taşınmazların dava tarihi itibariyle keşfen belirlenen değerlerinden temlike konu pay ve davacının miras payı gözetilerek belirlenecek dava değeri üzerinden nispi karar harcı ve davacı lehine nispi vekalet ücreti tayin ve takdiri gerekirken,  taşınmazların değerlerinin tümü üzerinden fazla harç ve avukatlık parasına hükmedilmiş olması da isabetsizdir.

Davalı vekilinin bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü  (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 20.09.2012  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17083, Karar No: 2013/9402, Tarih: 07.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/17083 E.  ,  2013/9402 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1086 sayılı Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanununda; yazılı, sözlü, basit ve seri olmak üzere dört yargılama usulü düzenlenmiş iken 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda yazılı ve basit yargılama usulleri düzenlenmiştir.

Bir davada hangi yargılama usulünün uygulanacağı uyuşmazlığın niteliği veya davanın görüleceği mahkemeye göre belirlenmektedir. Bu bağlamda; 5510 sayılı Kanununun 101’inci maddesinde, anılan Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili çıkan uyuşmazlıkların çözümlenmesinde İş Mahkemelerinin görevli olduğu belirtilmiş, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 7’nci maddesinde ise, İş Mahkemelerinde sözlü yargılama usulünün uygulanacağı hüküm altına alınmıştır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 447’nci maddesindeki diğer kanunların sözlü yahut seri yargılama usulüne atıf yaptığı hallerde bu Kanununun basit yargılama usulü ile ilgili hükümlerinin uygulanacağına ilişkin hüküm karşısında; artık, iş mahkemelerinde basit yargılama usulünün uygulanması gerekecektir.

Yazılı yargılama usulü 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda ayrıntılı olarak düzenlenmiş, basit yargılama usulü ise temel özellikleriyle kaleme alınmış, 322/1’inci maddesinde basit yargılama usulü hakkında hüküm bulunmayan hâllerde, yazılı yargılama usulüne ilişkin hükümler uygulanacağı belirtilmiştir. (Hakan Pekcanıtez, Oğuz Atalay, Muhammet Özekeş, Medeni Usul Hukuku, 12. Baskı, Ankara 2011, s.586).

Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320’nci maddesinin birinci fıkrasında “mümkün olan hallerde” mahkemenin tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar verebileceği öngörülmüş, ancak “mümkün olan haller”in neler olduğu madde metninde sayılmamıştır.