muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/6331, Karar No: 2011/4562, Tarih: 07.07.2011

**11. Ceza Dairesi         2011/6331 E.  ,  2011/4562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 213 sayılı yasanın 359/b-1 maddesi, 765 s. TCK.nun 80,59 mad göre 17 ay 15 gün hpc

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1-Sabıkası bulunmayan, yargılama boyunca bütün duruşmaları takip eden, hükmolunan cezası asgari hadden tayin olunup duruşmadaki tutum ve davranışları nedeniyle hakkında takdiri indirim uygulanan, dosyaya kişilik özellikleri ile ilgili herhangi bir olumsuzluğu yansımayan sanık hakkında; yeniden suç işlemeyeceği hususunda olumsuz kanaate varılmasına neden olan somut delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde açıklanıp gösterilmeden yetersiz gerekçeyle ve sanık müdafiinin temyiz dilekçesine eklediği vergi dairesi alındı makbuzları fotokopilerinden sanığın karar tarihinden önce sebebiyet verdiği vergi kayıplarının bir kısmını ödediğinin anlaşıldığı gözetildiğinde sanığın suçun işlenmesiyle kamunun uğradığı zararı karşılayıp karşılamadığı araştırılmadan eksik soruşturma sonucu sanığın vergi kaybı ile ilgili zararı karşılamadığı, kişilik özellikleri nazara alındığında yeniden suç işlemeyeceği hususunda vicdani kanaate varılmadığından bahisle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2-Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda yargılama giderinin miktarı gösterilmediği halde infaza esas olacak gerekçeli kararda gösterilmesi suretiyle hükmün karıştırılması,

Yasaya aykırı sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.nun 321 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7414, Karar No: 2015/11384, Tarih: 18.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/7414 E.  ,  2015/11384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Silifke Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/10/2014

NUMARASI : 2014/653-2014/969

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Silifke Sulh Hukuk ve Mersin 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, hükümlüye vasi tayini istemine ilişkindir.

Mersin 1. Sulh Hukuk Mahkemesince, hükümlünün dosya içindeki belgelere göre “Mesudiye Mah. 61 Sok. No:11 Silifke/MERSİN” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Silifke Sulh Hukuk Mahkemesi ise, hükümlünün nüfus kaydına göre “T. Mah. 4131 Sok. No:31/4 Akdeniz/MERSİN” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre; "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesine göre de; "Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir."

Dosya kapsamından, kısıtlı adayının cezaevine girmeden önceki yerleşim yerinin "Turgutreis Mah. 4131 Sok. No:31/4 Akdeniz/MERSİN" adresi olduğu, hükümlünün beyanı ile anlaşılmıştır.

Bu durumda uyuşmazlığın, Mersin 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Mersin 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 18/11/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/38453, Karar No: 2017/16657, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/38453 E.  ,  2017/16657 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2627, Karar No: 2022/2906, Tarih: 09.03.2022

**10. Ceza Dairesi         2022/2627 E.  ,  2022/2906 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtiraz Eden : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

İtiraz yazısı ile dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) KONUYLA İLGİLİ BİLGİLER:

Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanık hakkında, Rize Ağır Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sonucu 03/03/2020 tarihinde 2019/253 esas ve 2020/126 karar sayı ile sanığın mahkûmiyetine karar verilmiş, hüküm sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesince 07/05/2020 tarihinde 2020/897 esas ve 2020/528 sayılı karar ile sanık hakkındaki mahkûmiyet hükmünün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ve hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemizce 02.11.2020 tarihinde 2020/4446 esas ve 2020/6409 karar sayı ile "temyiz isteminin esastan reddine" karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, Dairemizin bu kararına itiraz edilmiştir.

B) İTİRAZ NEDENLERİ:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında özetle; “...Dosya kapsamına göre; Hakkında telefon hatları üzerinden iletişimin dinlenmesi, kayda alınması ve sinyal bilgilerinin değerlendirilmesi tedbirleri uygulanan sanık ... ile tanık ... arasındaki konuşmalardan, uyuşturucu madde alışverişi gerçekleştirecekleri tespit edilmesi üzerine Rize İl Emniyet Müdürlüğü Narkotik Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğü ekiplerinin fiziki takibe başladıkları, 10/02/2019 tarihinde 18:00 sıralarında tanık ...'in ... adresinin bulunduğu yerde Rize İl Emniyet Müdürlüğü Narkotik Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğü ekiplerinin beklemeye başladıkları, 18:20 sıralarında sanık ...'in kullandığı değerlendirilen ... plakalı aracın tanık ...'in evinin bulunduğu ... Apartmanının giriş kısmında durduğu, tanık ...'in binadan çıktıktan sonra ... plakalı aracın sağ ön yolcu koltuğuna bindiği, yaklaşık 5 dakika kadar süren görüşme sonrasında tanık ...'in araçtan indiği ve ... plakalı aracın evin önünden ayrıldığı, tanık ...'in apartmana gireceği esnada durdurulduğu, şahsa üzerinde herhangi bir suç unsuru olup olmadığının sorulması üzerine tanık ...'in pantolonunun sol ön cebinde bir miktar uyuşturucu madde olduğunu söyleyerek rızası ile cebinden çıkardığı içerisinde uyuşturucu madde olduğu değerlendirilen maddenin bulunduğu şeffaf poşeti Rize İl Emniyet Müdürlüğü Narkotik Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğü ekiplerine rızası ile teslim ettiği, maddenin yapılan tartımında daralı ağırlığının 4.30 gram olduğunun tespit edildiği, yapılan araştırmada ... plakalı aracın kullanıcısının da sanık ... olduğunun tespit edildiği anlaşılmıştır.

Rize Ağır Ceza Mahkemesinin 03/03/2020 tarih 2019/253 esas - 2020/126 karar sayılı hükmünün gerekçe kısmında" Olay yerinde yapılan keşif ile uyuşturucu madde teminin yapıldığı yerin ... ... Kız öğrenci yurdunun çevre duvarına 156 metre mesafede olduğu, öğrenci yurduna ait kapıya 165 metre mesafede olduğunun tespit edildiği, her ne kadar uyuşturucu madde temini araç içerisinde gerçekleşmiş ise de, Yasanın amacının uyuşturucu madde alışverişinin gizli veya açık yapılması olmayıp uyuşturucu madde satıcılarının okul, yurt, hastane, kışla ve ibadethane gibi yerlerin çevresini mekan tutmalarını engellemek olduğu, yasa koyucunun araç içinden yapılan uyuşturucu madde satışlarında daha az ceza vermeyi amaçlamadığı, aracını TCK'nın 188/4-b maddesinde belirtilen yerlerden birinin önüne çekip burada uyuşturucu madde satışı yapan bir satıcı ile araç dışındaki bir satıcı arasında fark olamayacağı, Kanunun kötü niyeti himaye etmeyeceği, araç içinde de olsa aracın bulunduğu yerin umumi veya umuma açık yerlerden olması şartıyla TCK'nın 188/4-b maddesinde belirtilen yerlerden birine 200 metreden yakın mesafe içinde olması halinde söz konusu madde uyarınca cezanın yarı oranında artırılmasının gerektiği anlaşılmakla, sanık hakkında TCK'nın 188//4-b maddesi uygulanarak cezasında yarı oranında arttırım yapılmıştır." şeklinde gerekçe ile sanık hakkında TCK'nın 188//4-b maddesi uygulanarak cezasında yarı oranında arttırım yapılmıştır.

Yüksek Dairenizin 02/11/2020 tarihli temyiz isteminin esastan reddi kararına konu Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 07/05/2020 tarihli hükmünün gerekçe kısmında da; "Sanığın suç tarihinde tanık ...'in aracı ile evinin önüne geldiği, aracını park ettiği, tanık ...'in evinden çıkarak sanığın kullandığı araca bindiği, araç içerisinde 5 dakika kadar durduktan sonra tanık ...'in araçtan indiği, tanık ...'in araç içerisinde bulunduğu bu 5 dakikalık süre içerisinde sanığın suça konu uyuşturucu maddeyi tanık ...'e verdiğinin mahkeme tarafından kabul edildiği ve dairemiz tarafından da bu kabulün doğru olduğunun değerlendirildiği, böylece sanık hakkında TCK'nın 188/4-b maddesinin uygulanmasının usul ve yasaya uygun olduğunun anlaşıldığı, " şeklindeki gerekçeyle sanık hakkında TCK'nın 188//4-b maddesi uygulanarak cezasında yarı oranında arttırım yapılmasının uygun olduğu değerlendirilmiştir.

Suç tarihi itibarıyla TCK'nın 188. maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi;

"Üçüncü fıkradaki fiillerin; okul, yurt, hastane, kışla veya ibadethane gibi tedavi, eğitim, askerî ve sosyal amaçla toplu bulunulan bina ve tesisler ile bunların varsa çevre duvarı, tel örgü veya benzeri engel veya işaretlerle belirlenen sınırlarına iki yüz metreden yakın mesafe içindeki umumi veya umuma açık yerlerde işlenmesi,

hâlinde verilecek ceza yarı oranında artırılır."

Suç tarihi itibarıyla TCK'nın 188. maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi;

"Üçüncü fıkradaki fiillerin; okul, yurt, hastane, kışla veya ibadethane gibi tedavi, eğitim, askerî ve sosyal amaçla toplu bulunulan bina ve tesisler ile bunların varsa çevre duvarı, tel örgü veya benzeri engel veya işaretlerle belirlenen sınırlarına iki yüz metreden yakın mesafe içindeki umumi veya umuma açık yerlerde işlenmesi,

hâlinde verilecek ceza yarı oranında artırılır."

Şeklinde düzenlenmiş olup inceleme konusu olayda, sanığın eylemini "umumi veya umuma açık yer" kapsamında olmayan araç içerisinde gerçekleştirmiş olması nedeniyle TCK'nın 188. maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendinin uygulanma koşulları bulunmamaktadır.

Nitekim, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30.03.2021 tarihli 2020/327 Esas ve 2021/145 Karar sayılı kararı da; uyuşturucu madde satışının araç içerisinde gerçekleşmiş olması hâlinde TCK’nın 188. maddesinin 4. fıkrasının (b) bendinin uygulanamayacağı yönündedir.

Belirtilen nedenlerle, sanık ... hakkında umumi sayılmayan araç içerisinde yapılan uyuşturucu verme eylemi yönünden TCK'nın 188/4-b maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde uygulama yapılarak fazla ceza tayin edilmiş olduğu" belirtilerek, Dairemizin sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün düzeltilerek istinaf talebinin esastan reddine dair karara yönelik temyiz isteğinin esastan reddi kararının kaldırılması, hükmün belirtilen nedenle bozulması istenmiştir.

C) İTİRAZIN VE KONUNUN İRDELENMESİ:

5237 sayılı TCK'nın 188. maddesinin 4. fıkrasının (b) bendinde "Üçüncü fıkradaki fiillerin; okul, yurt, hastane, kışla veya ibadethane gibi tedavi, eğitim, askeri ve sosyal amaçla toplu bulunan bina ve tesisler ile bunların varsa çevre duvarı, tel örgü veya benzeri engel veya işaretlerle belirlenen sınırlarına iki yüz metreden yakın mesafe içindeki umumi veya umuma açık yerlerde işlenmesi halinde verilecek ceza yarı oranında artırılır" şeklinde düzenlemenin bulunduğu; fiziki takip tutanağı, arama yakalama ve tartı tespit tutanağı ile dosyadaki diğer belge ve bilgilere göre; sanığın kullanıcı tanık ...'e araç içinde uyuşturucu madde sattığı anlaşılmakla, araçlar TCK'nın 188. maddesinin 4. fıkrasının (b) bendinde belirtilen umumi veya umuma açık yerlerden olmaması nedeniyle, itirazın kabulüne karar vermek gerekmiştir.

D) KARAR: Açıklanan nedenlerle:

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne,

2- Dairemizin 02.11.2020 tarihli 2020/4446 esas ve 2020/6409 karar sayılı TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ KARARININ KALDIRILMASINA,

3- Sanık hakkında hükmün incelenmesi:

Sanık müdafii süresinde duruşma talebinde bulunmuş ise de; dosya kapsamı dikkate alınarak 5271 sayılı CMK'nın 299. maddesinin 1. fıkrası uyarınca sanık hakkındaki inceleme takdiren duruşmasız olarak yapılmıştır.

D) KARAR: Açıklanan nedenlerle:

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne,

2- Dairemizin 02.11.2020 tarihli 2020/4446 esas ve 2020/6409 karar sayılı TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ KARARININ KALDIRILMASINA,

3- Sanık hakkında hükmün incelenmesi:

Sanık müdafii süresinde duruşma talebinde bulunmuş ise de; dosya kapsamı dikkate alınarak 5271 sayılı CMK'nın 299. maddesinin 1. fıkrası uyarınca sanık hakkındaki inceleme takdiren duruşmasız olarak yapılmıştır.

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanık müdafiinin dilekçesinde belirttiği temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- 5237 sayılı TCK'nın 188. maddesinin 4. fıkrasının (b) bendinde "Üçüncü fıkradaki fiillerin; okul, yurt, hastane, kışla veya ibadethane gibi tedavi, eğitim, askeri ve sosyal amaçla toplu bulunan bina ve tesisler ile bunların varsa çevre duvarı, tel örgü veya benzeri engel veya işaretlerle belirlenen sınırlarına iki yüz metreden yakın mesafe içindeki umumi veya umuma açık yerlerde işlenmesi halinde verilecek ceza yarı oranında artırılır" şeklinde düzenlemenin bulunduğu; fiziki takip tutanağı, arama yakalama ve tartı tespit tutanağı ile dosyadaki diğer belge ve belgelere göre; sanığın kullanıcı tanık ...'e araç içerisinde uyuşturucu madde sattığı anlaşılmakla; araçlar, "umumi veya umuma açık yerler" olarak nitelendirilemeyeceğinden, sanık hakkında TCK'nın 188/4-b maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde uygulama yapılarak fazla ceza tayin edilmesi,

2- Sanığın aşamalarda, uyuşturucu maddeyi aldığı şahıs olarak belirttiği ... hakkındaki soruşturmanın akıbetinin araştırılması, dava açılmış ve derdest olması halinde dosyanın getirtilip incelenerek gerektiğinde davaların birleştirilmesi, hüküm verilmiş ve kesinleşmiş ise dava dosyasının bu dosya içine konulması ve sonucuna göre sanık hakkında TCK'nın 192/3. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, tutukluluk süresi ve tutuklama koşullarında değişiklik bulunmadığından sanık hakkındaki salıverilme talebinin reddine,

CMK'nın 304. maddesi uyarınca dosyanın Rize Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine,

09/03/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/195, Karar No: 2013/40956, Tarih: 24.12.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/195 E.  ,  2013/40956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yerel mahkeme kararının sanığın ek savunmasını yaparken adresinin değiştiğini belirterek beyan ettiği yeni adresine 17.09.2010 ve 18.10.2010 tarihlerinde tebliğ edildiği ancak şahsın ismen tanınmadığından bahisle tebligatın bila tebliğ iade edildiği, bunun üzerine 03.12.2010 tarihinde Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre gerekçeli kararın usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, ancak sanığın kararı yasal süre içinde temyiz etmediği, sonrasında sanığa bizzat kalemde 20.12.2010 tarihinde yapılan tebliğin yeniden temyiz hakkı kazandırmayacağı anlaşılmakla yapılan incelemede,

Sanığın 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollaması ile 1412 Sayılı CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen süre geçtikten sonra hükmü temyiz ettiği anlaşıldığından, sanık ...'in temyiz isteminin tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE, 24.12.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1220, Karar No: 2024/962, Tarih: 20.02.2024

**7. Hukuk Dairesi         2023/1220 E.  ,  2024/962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 19.12.2022

SAYISI : 2022/2647 E., 2022/2767 K.

SAYISI : 2020/61 E., 2021/363 K.

Taraflar arasındaki geçit hakkı kurulması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 19.12.2022 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davalı ... vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 19.12.2022 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar 12.553,06 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 19.12.2022 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.02.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15426, Karar No: 2023/3124, Tarih: 30.05.2023

**2. Ceza Dairesi         2022/15426 E.  ,  2023/3124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/443 E., 2022/402 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının, 16.09.2014 tarihli ve 2014/6808 Esas No.lu iddianamesi ile katılanın iş yerinin camı kırılıp içeriden bilgisayar kasası, cep telefonu ve temizlik ürünlerinin çalındığından bahisle suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 37/1, 142/2-h, 143, 31/3. maddeleri gereğince cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. ... 2. Çocuk Mahkemesinin, 10.05.2016 tarihli ve 2014/633 Esas, 2016/201 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 31/3, 62. maddeleri gereğince 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3.... 2. Çocuk Mahkemesinin, 10.05.2016 tarihli ve 2014/633 Esas, 2016/201 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 02.11.2021 tarihli ve 2021/11819 Esas, 2021/18244 Karar sayılı kararı ile ''Suça sürüklenen çocuğun duruşmalarda hazır bulunmaktan bağışık tutulmayı isteyip istemediği sorulmadan yokluğunda yargılamaya devam olunarak mahkumiyetine karar verilmek suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 196. maddesine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması ve 5237 sayılı Kanun'un 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, suça sürüklenen çocuğa yüklenen 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2021 tarihli, 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun'un 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması'' nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. ... 2. Çocuk Mahkemesinin, 09.06.2022 tarihli ve 2021/443 Esas, 2022/402 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 31/3, 62. maddeleri 4 yıl 2 ay hapis cezasına karar verilmiştir.