muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1461, Karar No: 2021/8449, Tarih: 18.10.2021

Mağdure ile suça sürüklenen çocuk aynı okulda biri 7, diğeri 8. sınıf öğrencisi olup altı ay öncesinden tanışmaktadırlar. Suça sürüklenen çocuk ise üç kez temmuz ayında bir kez on beş yaşından sonra cinsel ilişki yaşadıklarını söylerken; mahkemede mağdure bir kez on beş yaşından küçük iken ve bir kez de büyük iken cinsel ilişki yaşadıklarını savunmuştur.

On beş yaşına yeni giren suça sürüklenen çocukta (mental retarde) akıl zayıflığı bulunmaktadır. Bu konuda üniversite hastanesinden yeterli olmayan bir rapor alınmıştır.

Şüpheli çocukla rızasıyla cinsel ilişki yaşayan mağdure ile babası şikayetçi olmamışlardır.

Olay tarihinde SSÇ 15 yaş 11 ay, mağdure ise 14 yaş 11 ay 23 günlüktür, başka bir deyişle mağdurenin 15 yaşını doldurmasına bir hafta bulunmaktadır.

Mağdurenin altı haftalık gebeliği cinsel ilişkinin gerçekleşme zamanı olarak dikkate alındığında ise mağdure on beş yaşından büyüktür.

Suça sürüklenen çocuk mağdureyi on beş yaşından büyük bildiğini, yaşında hataya düştüğünü her aşamada savunmuştur.

Yerel mahkeme, çocuk şüphelinin mağdurenin bir alt sınıfta okuduğunu bildiğini, uzunca bir süre arkadaşlık yaptığını, doğum gününü öğrendiğini ve doğum gününden bir hafta önce cinsel ilişkiye girdiğini, mağdurenin yaşını bilmemesinin mümkün olmadığını kabul ederek, hükümlülük kararı vermiştir.

Sayın çoğunlukla aramızdaki ihtilaf, akıl zayıflığına duçar olan suça sürüklenen çocuğun mağdurenin yaşını bilip bilmeyeceği ve hata koşullarının oluşup oluşmadığı noktasındadır.

1-) Suça sürüklenen çocuğun akıl hastalığıyla ilgili raporun Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas dairesinden alınması yerine üniversite hastanesinden alınan rapor ile yetinilerek karar verilmesi usulü bir eksiklik olmayıp esasa da etkilidir. Çocuk olması da gözetilerek TCK’nun 32/1 fıkrasının uygulanması da mümkün olduğundan bu rapor ile yetinilmemeli daha ayrıntılı bir rapor alınması gerekirdi.

2-) Mağdure ile şüpheli çocuğun ne zaman cinsel ilişki yaşamaya başladığı ifadelerden kesin olarak anlaşılamamaktadır. Gebelik süresine göre mağdure on beş yaşından büyük iken cinsel ilişki gerçekleşmiş ve hamile kalmıştır. Mağdure ve suça sürüklenen çocuğun kendi içinde ve birbiriyle çelişen beyanlarına itibar edilemez. Çünkü çocuklar işin ayırtında olmadan evlenebilmek için veya cinsel dürtülerinin tesiri altında bu süreyi uzun söyleyebilmektedirler. Bu nedenlerle mevcut delillere göre suçun hukuki niteliğinin belirlenmesi gerekir.

3-) Suç konusu eylemlerden birisi mağdure on beş (15) yaşını tamamlamadan bir hafta önce, diğeri ise bir hafta sonra olmuştur. Bu iki durumda da mağdure 7. sınıfa gitmektedir. Bu nedenle mağdurenin yedinci sınıfa gitmesi başlı başına hata hükümlerinin uygulanmaması için bir neden olamaz. Doğum günü öncesi cinsel ilişkiye girilmesi hususu, doğum günü bir hafta sonra şimdi ilişkiye girelim diye yapılmış bir şey değildir. Mağdure zamanı söylerken doğum gününü esas almaktadır. Oysa eylem yapılır iken, şu günden önce diye bir düşünce tespit edilmiş değildir. Yargıladığımız husus sadece 1 haftalık bir zaman dilimidir, kısmi akıl hastası olan SSÇ’nin bir haftalık süre için yanılması kadar normal bir şey olamaz. Doğum gününü bildiği, doğum tarihini de bildiği biçiminde yorumlanamaz. Doğum tarihini bilse bile, bir kısım hukukçuların bile tam olarak hesaplayamadığı yaşı, kısmi akıl hastası olup kendisi de 15 yaşında olan SSÇ’nin doğru olarak hesaplayabilmesi mümkün değildir.

4-) Akıl hastalığı algılama yeteneğini etkileyen şüpheli çocuğun hata savunmasına itibar etmemeyi gerektirecek bir neden bulunmamaktadır. Yargılanan ve ceza verilen kişinin hem çocuk hem de akıl hastalığı altında olduğu unutulmadan hataya düşmesinin doğal kabul edilmesi gerekir. Mahkeme, çocuk olan ve algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneği azalmış bir kimsenin hata savunmasını aşarak gerekçelendirmede yeterli dikkati sarf etmemiştir. Mağdure, duruşmada mahkeme heyetince gözlenmemiştir. Rızalı akran birlikteliği yaşayan mağdure ile şüpheli çocuğun hangisinin diğerini etkileyeceği hata savunmasına itibar edilip edilemeyeceğinin anlaşılması için çok önemlidir. Şüpheli çocuk başkasıyla sonradan evlenmiş, aile kurmuştur ve aradan geçen sürede de başka bir suç işlememiştir.

5-) Suça sürüklenen çocuğun suç işleme hususunda ısrarlı davranışı olmadığı, yargılama aşamasında gösterdiği olumsuz bir tutumu bulunmadığı, uslanmaz kişilik özellikleri de göstermediği halde TCK’nın 62 maddesinin uygulanmaması da hukuka aykırıdır.

Bu nedenlerle öncelikle şüpheli çocuğun akıl hastalığı konusunda Adli Tıp Kurumuna sevk edilerek ilgili kuruldan yeterli ve TCK’nın 32/1-2 fıkralarının uygulanmasına esas olacak bir rapor alınması, sonra çocukta akıl zayıflığı bulunduğu için mağdurun yaşında hataya düştüğü savunmasının onun bakış açısıyla değerlendirilmesi ve gerekçelendirilmesi için mahkumiyet hükmünün bozulması yerine onanmasına dair sayın çoğunluk görüşüne iştirak etmiyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2013/2982, Karar No: 2013/4753, Tarih: 09.07.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/2982 E.  ,  2013/4753 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

... Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün 20/05/2013 tarih ve 2013/8076-32633 sayılı yazısına istinaden, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 12/06/2013 tarih ve 2013/199218 sayılı Kanun Yararına bozma talebi ile;

Kasten adam öldürmek suçundan tutuklu olarak yargılanan sanık ... ...’ın ... Ağır Ceza Mahkemesi’nin 13/06/2011 tarih ve 2010/294 esas 2011/174 karar sayılı ilamıyla beraat ettiği, kararın kesinleşmesini müteakip 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun gereğince haksız tutuklanma nedeniyle Giresun Ağır Ceza Mahkemesi’nde açılan tazminat davasında, ... Ağır Ceza Mahkemeleri yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verildiği, bu karara yapılan itirazın kabulü ile yetkisizlik kararının kaldırılmasına dair ... Ağır Ceza Mahkemesi’nin 12/03/2013 tarih ve 2013/404 değişik iş sayı ile karar verilmiş ise de, CMK 142/2 maddesi uyarınca “istem, zarara uğrayanın oturduğu yer ağır ceza mahkemesinde ve eğer o yer ağır ceza mahkemesi tazminat konusu işlemle ilişkili ise ve aynı yerde başka bir ağır ceza dairesi yoksa, en yakın ağır ceza mahkemesinde karara bağlanır” şeklindeki düzenleme karşısında koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davasının öncelikle davacının oturduğu yer mahkemesinde görülmesi gerektiği, somut olayda davacının ikametgahının ... olduğu cihetle itirazın reddi yerine kabulüne karar verilmesi isabetsiz görüldüğünden, ... Ağır Ceza Mahkemesi’nin bahse konu kararının CMK 309. maddesi uyarınca kanun yararına bozulması talep edilmiştir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-OLAY: Davacı ... ...’ın 09/03/2010 tarihinde işlediği iddia edilen kasten adam öldürme suçundan dolayı ... Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2010/294 esas sayılı dosyasında yargılandığı, 07/04/2010 tarihinden 23/11/2010 tarihine kadar gözetim altında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonucunda 13/06/2011 tarih 2011/174 sayılı kararla sanığın bu suçu işlediğinin sabit olmaması nedeniyle beraatine karar verildiği, kararın 28/11/2012 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Davacı vekilleri 17/01/2013 tarihli dilekçe ile Giresun Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2013/45 esas sayılı dosyasına haksız tutuklanma sebebiyle maddi ve manevi tazminat davası açmıştır. Dava dilekçesinde davacının adresi “ ... mah. 8930/4 sokak... .../...” olarak gösterilmiştir. Uyap vasıtasıyla yapılan kontrolde de mernis sisteminde de bu adres görülmektedir.

Giresun Ağır Ceza Mahkemesi’nin 25/02/2013 tarih ve 2013/45-27 sayı ile yetkisizlik kararı verilerek dosya ... Nöbetçi Ağır Ceza Mahkemesi’ne gönderilmiştir. Bu karara karşı Giresun Cumhuriyet Başsavcılığı’nca yapılan itiraz kabul edilerek 12/03/2013 tarih 2013/404 değişik iş sayılı kararla yetkisizlik kararı kaldırılmıştır. Kanun yararına bozma talebi bu karara ilişkindir.

II-Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Giresun Ağır Ceza Mahkemesi’nin 25/02/2013 tarih ve 2013/45-27 sayı ile yetkisizlik kararı verilerek dosya ... Nöbetçi Ağır Ceza Mahkemesi’ne gönderilmiştir. Bu karara karşı Giresun Cumhuriyet Başsavcılığı’nca yapılan itiraz kabul edilerek 12/03/2013 tarih 2013/404 değişik iş sayılı kararla yetkisizlik kararı kaldırılmıştır. Kanun yararına bozma talebi bu karara ilişkindir.

II-Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Ceza Muhakemesi Kanununda gösterilen koruma tedbirlerine aykırılık nedeniyle açılacak tazminat davalarının hangi mahkemede görüleceğine ilişkindir.

III-Hukuksal Değerlendirme:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 142. maddesine göre;

“Karar veya hükümlerin kesinleştiğinin ilgilisine tebliğinden itibaren 3 ay ve her halde karar veya hükümlerin kesinleşme tarihini izleyen 1 yıl içinde tazminat isteminde bulunabilir.

İstem, zarara uğrayanın oturduğu yer ağır ceza mahkemesinde ve eğer o yer ağır ceza mahkemesi tazminat konusu işlemle ilişkili ise ve aynı yerde başka bir ağır ceza dairesi yoksa en yakın yer ağır ceza mahkemesinde karara bağlanır.”

Şeklindeki düzenleme dikkate alındığında koruma tedbirleri nedeniyle açılacak tazminat davası, davacının ikametgahı mahkemesinde açılacaktır. Eğer yargılama ikametgah mahkemesinde yapılmış ise, aynı yerdeki başka ağır ceza dairesi yoksa en yakın ağır ceza mahkemesi yetkilidir. Somut olayda davacının ikametgahının ... ilinde bulunduğu anlaşılmakla Giresun Ağır Ceza Mahkemesi’nin kararı usul ve yasaya uygun olup, bu karara karşı itirazın reddi yerine kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

IV-Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın talebinin kabulü ile, ... Ağır Ceza Mahkemesi’nin 12/03/2013 tarih ve 2013/404 değişik iş sayılı kararın 5275 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 309. maddesi gereğince Kanun Yararına (BOZULMASINA),

Gereğinin mahalli mahkemesince yerine getirilmesi için dosyanın ... Ağır Ceza Mahkemesi’ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na (TEVDİİNE), 09/07/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/20316, Karar No: 2010/20680, Tarih: 21.09.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/20316 E.  ,  2010/20680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Beyoğlu 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/10/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu vekili şikayet ve itirazında, borçlu adına gönderilen örnek 10 numaralı ödeme emrinin usulüne uygun olarak tebliğ edilmediğini şikayet yoluyla ileri sürmüş, ayrıca takibe ilişkin olarak itirazda bulunmuştur.

Yapılan incelemede ödeme emrinin "muhatapla birlikte ikamet eden kardeşi M. A." adına tebliğ edildiği tesbit edilmiştir. Tebligat şeklen 7201 Sayılı Kanunun 16.maddesine uygun ise de, Hukuk Genel Kurulunun 07.04.1982 tarih 1979/10-1377 esas -1982/337 karar sayılı kararı gereğince, tebliğ belgesindeki kayıtların aksi her türlü delille kanıtlanabilir. Borçlunun adresinin tesbiti için mahkemece yapılan araştırmada, borçlunun tebligat adresinde ikamet ettiğine dair hiçbir delil edilememesi, tebliğ tarihinde borçlunun yurtdışında olduğunun tesbit edilmesi, ayrıca mahkemenin kabulünün aksine tebliğ yapılan adresin, borçlunun ortağı olduğu şirketin adresi dışında farklı adres olduğunun anlaşılması karşısında, tebligatın usulsüz olduğunun kabulü gerekir.

O halde mahkemece tebliğ tarihinin 7201 Sayılı Kanunun 32.maddesine göre düzeltilerek ve buna göre başvurunun süresinde olduğu kabul edilerek, borçlunun diğer itirazları hakkında olumlu yada olumsuz bir karar verilmesi gerekirken itirazın süreden reddi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 21/09/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12090, Karar No: 2018/15898, Tarih: 19.09.2018

**8. Hukuk Dairesi         2017/12090 E.  ,  2018/15898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın Kaldırılması ve Tahliye

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda ... 6. İcra Hukuk Mahkemesi hükmüne karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulüne karar verilmiş, bu kez davacı vekilince İstanbul Anadolu Bölge Adliye Mahkemesi kararının temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Dava, kira alacağının tahsili amacıyla başlatılan icra takibine vaki itirazın kaldırılması ve tahliye istemine ilişkindir. İlk Derece Mahkemesince , davanın kabulüne karar verilmiş, davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur. Davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının H.M.K.'nun 353/1-b-2 maddesi gereğince kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmesi üzerine; istinaf kararı davacı vekili tarafından bu kez temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı , 01/10/2014 başlangıç tarihli ve beş yıl üç ay süreli yazılı kira sözleşmesine dayanarak 07/06/2016 tarihinde başlattığı icra takibi ile 68.855,36 TL kira alacağının tahsilini talep etmiş, davalı borçlu 13/06/2016 tarihli dilekçe ile; taraflar arasında yargılamasının sürmekte olduğu bir kira uyarlama davası bulunduğu, KDV alacağı talebinin de yerinde olmadığı, icra takibi kapsamında kira bedeline, KDV'ye, faize, kur olarak belirtilen değere, kapak hesabındaki tüm kalemlere, asıl ve fer'ileriyle birlikte tüm borca itiraz etmiştir.

Maddi olayları ileri sürmek taraflara, hukuki nitelendirme yapmak ve uygulanacak kanun maddelerini belirlemek hakime aittir (6100 sayılı HMK 33. m). Davacı vekili 13/07/2016 tarihinde İcra Hukuk Mahkemesine verdiği dava dilekçesi ile davalının icra takibine vaki itirazının iptali ile takibin devamına, davalının taşınmazdan tahliyesine ve asıl alacağın %20'si oranında icra inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiş ise de dosya içerisinde yer alan 16/11/2016 havale tarihli dilekçe ile itirazın kaldırılması ile takibin devamına, davalının taşınmazdan tahliyesine ve asıl alacağın %20'si oranında icra inkar tazminatına karar verilmesinin talep edildiği görülmüştür. İtirazın hükümden düşürülmesi İcra ve İflas Kanunu 67. ve devamı maddelerinde düzenlenmiş olup 67. maddesi ile; Takip talebine itiraz edilen alacaklının, itirazın tebliği tarihinden itibaren bir sene içinde mahkemeye başvurarak, genel hükümler dairesinde alacağının varlığını ispat suretiyle itirazın iptalini dava edebileceği , 68. maddesi ile de; talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmî dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenitse, alacaklı itirazın kendisine tebliği tarihinden itibaren altı ay içinde itirazın kaldırılmasını isteyebileceği hüküm altına alınmıştır.

Somut olayda; davacı vekili dava dilekçesinde, "itirazın iptali" ifadesine yer vermekle birlikte, davayı icra mahkemesinde açmıştır. Ayrıca 16/11/2016 tarihli dilekçe ile itirazın kaldırılmasını açıkça talep etmesi karşısında davanın itirazın iptali olarak nitelendirilerek, genel hükümlere tabi olarak sulh hukuk mahkemesinde görülmesi gerektiği kararı doğru görülmemiştir. Öte yandan; davalı borçlunun itirazı borca itiraz niteliğinde olup, uyuşmazlık yargılamayı gerektirmez. Taraflarca inkar edilmeyen 01/10/2014 başlangıç tarihli kira sözleşmesi uyarınca işin esasına girilerek uyuşmazlığın çözümlenmesi gerekirken yazılı gerekçelerle İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak, davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının/yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 19/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11424, Karar No: 2019/2386, Tarih: 07.03.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/11424 E.  ,  2019/2386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : 1)213 sayılı Yasa'nın 359/a-2 maddesine muhalefeten CMK'nin 223/2-e maddesi gereğince beraat,

2)İki kez 213 sayılı Yasa'nın 359/b-1 maddesine muhalefeten CMK'nin 223/2-e maddesi gereğince beraat,

3)213 sayılı Yasa'nın 359/b-1 maddesine muhalefeten 213 sayılı Yasa’nın 359/b-1, TCK’nin 43, 62, 51 maddeleri gereğince mahkumiyet

I-Sanık hakkında defter ve belgeleri ibraz etmemek ve 2012 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Yüklenen suçların yasal unsurları itibariyle oluşmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II-Katılan vekilinin sanık hakkında verilen mahkumiyet hükümleri nedeniyle vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkin temyiz istemiyle sınırlı olarak yapılan incelemede;

1136 sayılı Kanun'un 168 ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13. maddesinin 5. fıkrası uyarınca, sanık hakkında mahkumiyet hükmü verildiği halde kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine maktu avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeple 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, "katılanın kendisini vekil ile temsil ettirdiği anlaşıldığından hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 1.500 TL vekalet ücretinin sanıktan alınıp katılana verilmesine" ibaresinin hüküm fıkrasına eklenmesi suretiyle, DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

III-Sanık hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

III-Sanık hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanığın 2011 takvim yılında sante fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında, sanığın 25.07.2011 ve 05.08.2013 tarihleri arasında cezaevinde bulunduğundan 2011 takvim yılında sahte fatura düzenlemesinin mümkün olmadığı gerekçesi ile sanığın beraatine karar verilmiş ise de, dosyada mevcut Ba bildirim formlarından 2011 takvim yılında 452 adet sahte fatura düzenlendiği, bu faturalardan sadece 6 adedinin sanığın cezaevine girdiği tarihten sonra düzenlenmiş olduğunun anlaşılması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, 2011 takvim yılında suça konu faturaları kullanan mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin araştırılması, bu şirket yetkilileri hakkında sahte fatura kullanmaktan dava açılıp açılmadığı belirlenip, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi; faturaları kullanan şirket yetkililerinin CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması ve temin edilecek faturalarda yer alan imza ve yazıların sanığa ait olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması, sonucuna göre toplanan tüm deliller değerlendirilip sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.03.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1159, Karar No: 2023/10142, Tarih: 13.12.2023

**11. Ceza Dairesi         2023/1159 E.  ,  2023/10142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/421 E., 2022/652 K.

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

SUÇ TARİHLERİ : 31.12.2010, 31.12.2011, 29.02.2012

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Düşme, bozma

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bozma üzerine yapılan yargılamada, Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.10.2022 tarihli ve 2022/421 Esas, 2022/652 Karar sayılı kararı ile,

1. Sanıklar ... ve ... hakkında 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından her takvim yılı için ayrı ayrı olmak üzere 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43 üncü, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca (üçer kez) 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına,

2. Sanık ... hakkında 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından her takvim yılı için ayrı ayrı olmak üzere 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) fıkrası ve 360 ncı maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü, 62 nci, 51 ve 53 üncü maddeleri uyarınca (üç kez) hükmedilen 1 yıl 6 ay 22 gün hapis cezasının ertelenmesine ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafilerinin temyiz istekleri özetle; bozma ilamının gereğinin yerine getirilmediğine, yüklenen suçun oluşmadığına, eksik araştırma ve incelemeyle karar verildiğine ilişkindir.

IV. GEREKÇE