muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/10013, Karar No: 2015/19274, Tarih: 02.11.2015

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davalı işverence davacı adına 04.10.2003 ve 01.10.2004 tarihli işe giriş bildirgesinin verildiği, dönem bordrolarının geldiği, davacı ile davalı arasında 01.07.1999 tarihli hizmet akdinin imzalandığı, davacı tarafından imzalanmış 12.07.2005 tarihli istifa dilekçesi bulunduğu, tespite karar verilen dönemde davacının 22580,75956 ve 1043240 sicil numaralı işyerlerinden bildirimi yapıldığı,davalı işverenle bu işyerleri arasında bağ olup olmadığının araştırılmadığı, mahkemece tanık dinlenmediği,kurumun taraf olmadığı Manisa 1.İş Mahkemesi 2011/153 K. sayılı işçilik alacaklarına ilişkin dosyada dinlenen tanıkların beyanı ile yetinildiği, ancak dinlenen tanıklardan birinin bordro tanığı olmadığı,diğerinin çalışmasının ise dava konusu dönemin tamamını kapsamadığı, kısacası yerleşik Yargıtay içtihatlarında belirtilen tanık niteliğinde olmadığı ve bu kadar uzun süreli bir çalışmanın tespiti için yeterli olmadığı , buna göre mahkemece karar altına alınan şekilde çalışmanın kanıtlanamadığı anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş, dönem bordolarında kayıtlı ve uyuşmazlık konusu dönemin tamamını kapsayacak şekilde tanıklar resen saptanarak bunların bilgilerine başvurmak, bordro tanıklarının özellikle davalı işverenle arasında dava bulunmayan tanıklar arasından seçilmesine dikkat etmek, bordolarda adı geçen kişilerin adreslerinin tespit edilememesi veya beyanları ile yetinilmediği takdirde, Sosyal Güvenlik Kurumu, zabıta, maliye, meslek odası aracılığı ve muhtarlık marifetiyle işyerine o tarihte komşu olan diğer işyerlerinde uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığı tespit edilen kayıtlı komşu işyeri çalışanları; yoksa işyeri sahipleri araştırılıp tespit edilerek çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak , davacı adına tespiti istenen dönemde hizmet bildirilen yukarıda sicil numarası belirtilmiş işyerleri ile davalı işveren arasında organik bağ olup olmadığını araştırmak ve gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde ortaya koyduktan sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 02.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8675, Karar No: 2010/3231, Tarih: 24.03.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2009/8675 E.  ,  2010/3231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar davalı-davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, taş ocağı işletme sözleşmesinden kaynaklanan fazla alınan taş bedelinin tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davacı ve davalı vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, dava konusu edilen devletin hüküm ve tasarrufu altındaki 10.000 m2 taşınmaz üzerinde bulunan taş ocağının 28.03.2001 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi gereğince davalıya kiralandığını, her yıl 21.447,488 m3 malzeme alınabileceğini, davalının 333.356,91 m3 fazla malzeme aldığını, bedeli olan 1.064.728,47 TL'sının ödenmesi için yazı gönderildiğini davalının 21.12.2006 tarihinde 150.000,00 TL ödediğini, kalan kısmın ödenmediğini ileri sürerek 914.728,47 TL'sının sözleşmenin fesih tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsilini istemiştir.Davalı vekili, müvekkilinin fazla alınan malzeme miktarına ilişkin bir itirazı olmadığını, ancak bedelin dört yıllık sürede sözleşmedeki kira bedeline esas beher m3 malzeme ortalama fiyatı üzerinden belirlenmesi gerektiğini, buna göre fazla malzeme bedelinin 347.357,24 TL olması gerektiğini belirterek ödenen kısmın mahsubu ile 197.357,24 TL üzerinden davanın kabulüne fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmesini savunmuş yargılama aşamasında 23.11.2007 tarihinde 197.357,24 TL ödemiştir.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 28.03.2001 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesi ve bu sözleşmenin 05.12.2004 tarihinde feshedildiği, sözleşmede belirlenen miktardan 333.356,91 m3 fazla taş alındığı, davalı tarafından taş bedeline mahsuben davadan önce 150.000,00 TL ve yargılama aşamasında 197.357,24 TL ödendiği hususları taraflar arasında uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık, fazla alınan taş miktarının belirlenmesinde 1 m3 taş bedelinin nasıl hesaplanacağı noktasında toplanmaktadır. Anılan kira sözleşmesi gereğince beş yılda alınacak 107.237,44 m3 taş için 54.075,00 TL ödeneceği, 3.maddesinde kira bedelinin peşin ödenmesinin esas olduğu ancak kiracının talebi ile teminat gösterilmesi koşuluyla kira bedelinin üçer aylık dönemler halinde dört eşit taksitte ödenebileceği,bu takdirde müteakip yıl kira bedelleri önceki yıl kira bedelinin DİE TEFE oranında arttırılması suretiyle bulunacak bedel olduğu 6. maddesinde kira süresi içinde sahadan alınan malzeme miktarının düzenli olarak tespit edileceği,sahadan107.237,44 m3 taş malzemesinin fevkinde malzeme alındığının tespit edilmesi halinde fazla alınan malzeme miktarı ile kira bedeli üzerinden hesaplanacak beher m3 taş bedelinin çarpımı suretiyle bulunacak tutarın kiracıya tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde defaten ödeneceği kararlaştırılmıştır.

Davacı, 2006 yılı Bayındırlık Bakanlığı tarafından belirlenen birim fiyatına yasal faiz eklemek suretiyle m3'ü 3.1939 TL olarak belirlemiş olup fazla alınan taş miktarı ile çarparak dava konusu taş bedelini hesaplamıştır. Davalı ise sözleşme dört yıl yürürlükte kaldığından bu süre içinde alınan fazla taş bedelinin tespitinde sözleşme kapsamında alınması gereken taş bedeli ile bu sürede ödenen kira bedelinin oranlanması ile taşın m3 'ünün 1,042 TL olacağı, bu miktarın fazla alınan taş miktarı ile çarpımı sonucu ödenmesi gereken miktarın 347.357,24 TL olduğunu savunmuştur. Yargılama sırasında alınan 26.08.2008 tarihli bilirkişi raporunda da aynı yönteme göre hesaplama yapılmıştır. Bu durumda mahkemece, tarafların kayıt ve defterleri incelenmek suretiyle fazla alınan taş miktarının hangi tarihlere tekabül ettiği belirlenerek o tarihte ödenmekte olan kira bedeli ile oranlanmak suretiyle bulunacak m3 bedeli üzerinden kira sözleşmesinin 6. maddesine göre yapılacak hesaplama sonucu belirlenecek fazla taş bedeli üzerinden hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde son yıl kira bedelinin 30.200,00 TL olduğu, sözleşme gereğince bir yılda alınması gereken malzeme miktarının 21.447,49 m3 olduğu, oranlama yapıldığında 1 m3 taşın 1.408,09 TL olacağı gerekçesiyle yazılı şekilde davanın 122.038,63 TL üzerinden kabulüne, 197.357,90 TL yönünden konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 24.3.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1772, Karar No: 2022/2693, Tarih: 21.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/1772 E.  ,  2022/2693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 3. Asliye Hukuk ile ... 2. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, trafik kazasından kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce, davalı vekili aracılığıyla yasal süresinde usulüne uygun şekilde yetki itirazında bulunduğu, davalının yerleşim yerinin ... İli ... İlçesinde olduğu, davaya konu trafik kazasının Uşak ili sınırları içerisinde meydana geldiği, davalının süresi içinde yetki itirazında bulunarak genel yetki kurallarına uygun olarak yerleşim yeri olan ... Asliye Hukuk Mahkemesi’ni tercih ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce ise, davacının adresinin Merkezefendi/... olduğu, dava konusu uyuşmazlığın haksız fiilden meydana geldiği, HMK'nın 16. maddesi ile haksız fiilden doğan davalarda, dava konusu uyuşmazlığa ilişkin zarar görenin yerleşim yeri mahkemelerinin de yetkili olduğuna ilişkin düzenlemenin bulunduğu, davacı tarafından dava açma seçimlik hakkının kullanılarak davanın, yerleşim yeri adresinin bulunduğu ... Mahkemelerinde açıldığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

6100 sayılı HMK'nın genel yetkiyi düzenleyen 6. maddesininin birinci fıkrasına göre; "Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir." Yine aynı Kanunun 16. maddesinde ise, "Haksız fiilden doğan davalarda, haksız fiilin işlendiği veya zararın meydana geldiği yahut gelme ihtimalinin bulunduğu yer ya da zarar görenin yerleşim yeri mahkemesi de yetkilidir." hükmü yer almaktadır.

Kesin yetki halinin kuralının bulunmadığı ve birden fazla yetkili mahkemenin bulunduğu hallerde yetkili mahkemeyi seçme hakkı davacıya aittir. Davacı, kesin yetki kuralının bulunmadığı bir davayı yetkisiz bir mahkemede açmışsa, seçme hakkı itiraz eden davalıya geçer, davalının bildirdiği yetkili mahkemede davanın görülmesi gerekir.

Kesin yetki halinin kuralının bulunmadığı ve birden fazla yetkili mahkemenin bulunduğu hallerde yetkili mahkemeyi seçme hakkı davacıya aittir. Davacı, kesin yetki kuralının bulunmadığı bir davayı yetkisiz bir mahkemede açmışsa, seçme hakkı itiraz eden davalıya geçer, davalının bildirdiği yetkili mahkemede davanın görülmesi gerekir.

Somut olayda, kaza Uşak İlinde meydana gelmiş olup, davalının yerleşim yeri .../..., davacının yerleşim yeri ise Merkezefendi/...’dir. Dolayısı ile, davacının birden çok mahkemenin yetkili olduğu ve kesin yetki kuralının bulunmadığı bu davada, HMK'nın 16. maddesindeki seçimlik hakkını, yerleşim yerinde dava açarak kullanmasının, genel yetki kuralına uygun olduğu anlaşılmakla, uyuşmazlığın ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce görülüp çözümlenmesi gerekir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddesi gereğince; ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 21/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2480, Karar No: 2020/6134, Tarih: 17.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/2480 E.  ,  2020/6134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk hakkında mahkemenin 27/09/2012 tarih ve 2012/127 Esas, 2012/444 Karar sayılı mahkumiyet kararı ile hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına kararları verildiği, kararların kesinleştiği 31/10/2012 tarihinden itibaren 3 yıllık denetim süresi içerisinde 31/05/2013 tarihinde işlediği kasıtlı suç nedeniyle ihbarda bulunan Erzurum Çocuk Mahkemesinin 11/02/2016 tarih, 2016/25 Esas ve 2016/78 Karar sayılı ilamı ile suça sürüklenen çocuğun TCK'nın 86/2, 3-a, 31/3. maddeleri uyarınca basit yaralama suçundan mahkum edildiği ve suça sürüklenen çocuk yönünden atılı suçun CMK'nın 253. maddesinde 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla birlikte, suça sürüklenen çocuğun UYAP'tan alınan adli sicil kaydına göre, 3 yıllık denetim süresi içinde Erzurum Çocuk Mahkemesinin 24/04/2019 tarih ve 2019/7 Esas, 2019/169 Karar sayılı ilamına göre 6136 sayılı Kanun’a muhalefet etme suçunu 22/12/2012 tarihinde işlediği, hükmün kesinleştiği ve açıklanması geri bırakılan kararın açıklanma koşullarının oluştuğu belirlenerek yapılan incelemede;

I- İş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

İş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuğa verilen cezanın 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c. maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA,

II- Hırsızlık suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Mağdurun soruşturma aşamasında alınan ifadesinde, iş yerinden bozuk para ile yazar kasa çekmesinin çalındığını ve zararının 110,00 TL olduğunu beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki TCK’nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğine dair “II. no’lu” bozma düşüncesine iştirak edilmemiş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

II- Hırsızlık suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Mağdurun soruşturma aşamasında alınan ifadesinde, iş yerinden bozuk para ile yazar kasa çekmesinin çalındığını ve zararının 110,00 TL olduğunu beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki TCK’nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğine dair “II. no’lu” bozma düşüncesine iştirak edilmemiş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Dosya kapsamından ve UYAP’tan yapılan incelemede, yaşlarının 18’den büyük olması nedeniyle haklarında ayrı kamu davası açılan diğer sanıklar ... ve ...’nun yargılandığı Erzurum 4. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2012/244 Esas, 2012/466 Esas sayılı dava dosyasında dinlenen mağdur ...’nun 21/06/2012 tarihli duruşmada alınan ifadesinde, olay nedeniyle toplam zararının 110,00 TL olduğunu ve sanıkların akrabalarının bu zararı duruşma tarihi olan 21/06/2012 tarihinde giderdiklerini beyan ettiğinin anlaşıldığı, mağdurun beyanına göre zararının tamamının giderildiği, suça sürüklenen çocuk ...’in mağdurun zararının giderilmesine herhangi bir karşı duruşunun bulunmadığı ve suça sürüklenen çocuk hakkında düzenlenen iddianamenin kabul tarihinin 02/04/2012 olup zararın kovuşturma aşamasında giderilmiş olması nedeniyle, suça sürüklenen çocuk ... hakkında TCK’nın 168/2. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Suçun gece vakti işlenmesi nedeniyle TCK’nın 143/1. maddesi uyarınca artırım yapılırken, artırım oranının kararda gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 17/06/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/3114, Karar No: 2025/3962, Tarih: 24.04.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/3114 E.  ,  2025/3962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 5. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/424 E., 2022/859 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafında istinaf edilmesi üzerine İlk Derece Mahkemesince 24.06.2022 tarihli ek karar ile istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince ek karara yönelik başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 13.02.2025 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre 01.01.2023-31.12.2024 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2023 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 378.000,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 13.02.2025 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11253, Karar No: 2010/482, Tarih: 21.01.2010

**10. Hukuk Dairesi         2009/11253 E.  ,  2010/482 K.**

**"İçtihat Metni"**

.......

Davacı; 2006 yılındaki yapılandırma için yaptığı başvuru sırasında, bir kısım sigortalılığın kabul edilmemiş olduğunu öğrendiğini beyanla, 1479 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılık süresinin tespitini istemiştir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İnceleme konusu somut olayda; 31.12.2003 tarihinde ibraz edilen giriş bildirgesi üzerine 04.10.2000 tarihi itibarıyla sigortalılık tescili yapılan davacı, 30.12.2003 tarihli vergi borçlanma belgesi ile, 31.12.1990 - 09.12.1991 , 30.12.1997-25.03.1999 , 01.06.1999- devam şeklindeki vergi kayıt dönemlerini borçlanmak istemiştir.Davalı Kurum tarafından anılan istem yerinde görülerek, 12.01.2004 tarihli “vergi sürelerinin borçlanılması” başlıklı Kurum yazısı ile borçlanma bedeli ve ödeme şekli belirlenmiş ise de, gerek, dava dosyası içeriği ve gerekse, Dairemizin geri çevirme kararı sonrası, ibraz edilen Kurum kayıtlarından, anılan kurum yazısının davacıya tebliği ispat edilememiştir.

Davanın yasal dayanağı 1479 sayılı Kanunun geçici 18. maddesidir. Mahkeme, davacının, 04.10.2000 tarihinden önce Kurumua kayıt ve tescilinin olmadığı gerekcesiyle davayı reddetmiş ise de; varılan sonucun isabetsiz olduğu görülmüştür..... sigortalılarının primlerini işverenler yatırdığı halde ... sigortalıları kendi pirimlerini bizzat kendileri yatıran kişilerdir. Bu sebeple çalıştırdığı sigortalıların primlerini yatırmayan işverenler hakkında 506 sayılı Kanun bir takım yaptırımlar öngördüğü halde, 1479 sayılı Kanuna tabi sigortalılar yönünden geçmişe yönelik olarak vergiye tabi sürelerin sigortalılık kapsamına alınması için zaman zaman özel yasalar çıkarılmakta ve bu süreler için tahakkuk ettirilen primlerin ödenmesi için yasal imkan tanımaktadır.

Bu amaçla ilk defa 2654 sayılı Kanun ile 1972-1982 yılları arasındaki vergiye kayıtlı süreler için borçlanma imkanı getirilmiş (Ek Geçici Mad.13) ve daha sonra çıkarılan 3165 sayılı Kanun ile, 2654 sayılı Kanunda öngörülen başvuru süresi uzatılmıştır. Daha sonra 2000 yılında çıkarılan 619 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile aynı imkan tekrar tanınmış; ancak, söz konusu Kanun Hükmünde Kararnamenin Anayasa Mahkemesince iptali üzerine son olarak 4956 sayılı Kanun ile getirilen geçici 18. madde hükmü ile, aynı kural tekrar yürürlüğe konulmuştur.

./..

-2-

./..

-2-

02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren ve 4956 Sayılı Yasa ile eklenen 1479 sayılı Yasanın geçici 18. maddesi; “Sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri 04.10.2000 tarihinden itibaren başlar. Ancak, bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıkları, bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.04.1982-04.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak 49. ve ek 15. maddelerine göre hesaplanacak prim borçlarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren bir yıl içinde ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağının yürürlükte olan prim tutarı üzerinden ödemek kaydıyla bu süreler sigortalılık süresi olarak değerlendirilir” hükmünü getirmiştir.

Yukarıdaki maddi ve hukuki olgular birlikte değerlendirildiğinde; davacının, altı aylık yasal süre içerisindeki 30.12.2003 tarihli yazılı başvurusunun varlığı karşısında; 1479 sayılı Yasanın geçici 18.maddesi hükmü uyarınca, dava konusu 31.12.1990-09.12.1991 , 30.12.1997-25.03.1999 ve 01.06.1999-04.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıt dönemlerine ilişkin prim borcu usulünce hesaplattırılarak, belirlenecek bu borcun ödenmesi konusunda davacı tarafa süre verilip, ödeme durumuna göre varılacak sonuç uyarınca karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek hâlinde davacıya iadesine, 21/01/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

......