muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/6598, Karar No: 2012/1502, Tarih: 13.02.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/6598 E.  ,  2012/1502 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... 7. İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01/10/1995-30/06/2002 tarihleri arasında çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun ve davalı M.. B..nın aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 1.10.1995-30.6.2002 tarihleri arasında geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının 1.10.1995-1.6.2002 tarihleri arasında her yıl 1 Eylül-1 Haziran döneminde davalı M.. B..na bağlı ... ... İlköğretim Okulu işyerinde çalıştığı kabul edilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Somut olayda, M.. B..na bağlı ... ... İlköğretim Okulu işyerinde temizlik ve çaycılık yaptığını iddia eden davacının bu işyerinde çalışmaya başladığına dair sigortalı işe giriş bildirgesinin düzenlenmediği gibi Kuruma bildirilen sigortalı çalışmasının da bulunmadığı, ... işyeri sicil numaralı ... İlköğretim Okulunun 1.3.1990 tarihinde 506 sayılı Yasa kapsamına alındığı, tanıklarının bir kısmının davacının davalı işyerinde çalıştığını söylemesine karşın bir kısım tanıkların da davacının okuldaki çalışmasının sürekli olmadığını ve haftanın 2-3 günü akşamları temizliğe geldiğini söyledikleri, tanık beyanları arasındaki bu mübayenetin (karşıtlığın) mahkemece giderilmediği, ... İlköğretim Okulu ve Öğrencilerini Koruma Derneği'nin 21.5.1987 tarihinde kurulduğu ve 18.1.2005 tarihinde feshedildiği, davacının çalışması karşılığındaki ücretinin kim ya da hangi kurum tarafından ödendiğinin araştırılmadığı, ... İlköğretim Okulu'nun resmi işyeri olması nedeniyle ücret ödemesinin kayıtlara geçmemesi mümkün olmadığından davacının ücretinin Dernek tarafından ödenip ödenmediğinin araştırılmadığı, Dernek başkanı, başkan yardımcısı veya

muhasip üye gibi davacının çalışmalarını bilmesi muhtemel kişilerin dinlenmediği, Dernek defter ve kayıtları üzerinde çalışma olgusu veya ücret yönünden bir inceleme yapılmadığı ve böylece davacının çalışma olgusunun yeterli ve gerekli bir araştırmayla hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak sağlıklı bir biçimde belirlenmediği anlaşılmaktadır.

muhasip üye gibi davacının çalışmalarını bilmesi muhtemel kişilerin dinlenmediği, Dernek defter ve kayıtları üzerinde çalışma olgusu veya ücret yönünden bir inceleme yapılmadığı ve böylece davacının çalışma olgusunun yeterli ve gerekli bir araştırmayla hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak sağlıklı bir biçimde belirlenmediği anlaşılmaktadır.

Öte yandan, davanın kısmen kabulüne karar verildiği halde davalı Kurum yararına avukatlık ücretine hükmedilmemesi de usul ve yasaya aykırıdır.

Yapılacak iş, öncelikle davacının çalışma iddiasına konu dönemin tamamını kapsar biçimde bordro tanıklarını veya okulda görev yapan müdür yardımcısı ve öğretmenleri dinlemek, gerek görüldüğü takdirde Kurumdan sorulmak suretiyle veya zabıta araştırması ile tespit edilecek komşu işyerlerinde benzer işi yapan işlerle uğraşan işverenler veya bu işverenlerin resmi kayıtlarına geçmiş çalışanların beyanlarına başvurmak, Dernek defter ve kayıtları üzerinde davacının çalışma olgusu ve ücret yönünde bilirkişi incelemesi yapmak, Dernek başkanı, başkan yardımcısı veya muhasip üye gibi davacının çalışmalarını bilmesi muhtemel kişileri dinleyerek davacı ile hizmet sözleşmesini kimin yaptığını, çalışma süresini ve ücretinin ne şekilde ödendiğini sormak, davacının her yıl 1 Eylül-1 haziran tarihleri arasında 4857 sayılı Yasa'nın 13.maddesine göre tam süreli mi yoksa kısmi sürelimi (part time) çalıştığını belirlemek, M.. B.. müfettişlerince davacının çalışmasına dair tespit olup olmadığını sormak, tespite konu dönemdeki okul görevlendirme çizelgelerini getirterek davacının adının olup olmadığını araştırmak, davanın nitelikçe kamu düzenini ilgilendirdiği nazara alınıp araştırma genişletilerek tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik inceleme ve araştırma sonucunda yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13.2.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3555, Karar No: 2007/8990, Tarih: 19.10.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/3555 E.  ,  2007/8990 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.Av.... gelmiş, davalı vekiline yapılan tebligatın vekillikten çekilmesi üzerine bila tebliğ iade edildiği , bunun üzerine davacı vekili davanın uzamaması için duruşma isteminden vazgeçmiş olmakla incelemenin dosya üzerinden yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, cari hesap alacağına dayalı alacağın tahsili için yapılan icra takibine yönelik itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davalı vekili; davacıya borçlu olmadığını aksine alacakları bulunduğunu davalı şirketin kaşe ve imzasını taşıyan 07.01.2004 tarihli tutanaktan bunun anlaşılacağını belirterek davanın reddini ve tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davacı vekili; 07.01.2004 tarihli tutanak başlıklı belgenin imzalı boş kağıdın üzerinin doldurularak elde edildiğini içeriğinin doğru olmadığını belirtmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan delliler ve bilirkişi raporuna göre davacının 07.01.2004 tarihli tutanak başlıklı belgenin üzerinin anlaşmaya aykırı doldurulduğu yolundaki iddiasını yazılı belge ile kanıtlayamadığından ve davacıdan alacağı olmayıp tam tersi borcu olduğu anlaşıldığından davanın reddine karar verilmiş hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı dellilleri arasında sair deliller demek sureti ile yemin deliline de dayanmış olduğundan davacının davalıya yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken bu yönün gözden kaçırılarak hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine (2) nolu bentte açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 19.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4594, Karar No: 2018/12704, Tarih: 03.12.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/4594 E.  ,  2018/12704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın yayla evine 10 metre mesafede 2 adet ağaç kesildiği ihbarı üzerine sanığa ait baraka içinde 1 kental emval ele geçirilmesi üzerine hakkında suç tutanağı düzenlenmesi, sanığın yayla evinden Ağustos ayında ayrıldığını ve ağaçların başkası tarafından barakaya atılmış olduğunu savunması ve orman bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda ağaçların 2013 yılı kış aylarında kesilmiş olduğunun tespit edilmesi karşısında sanığın sübut bulan atılı suçtan mahkumiyeti yerine yazılı şekilde yerinde görülmeyen gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Suça konu emvalin satışına izin verilmiş olduğu anlaşılmakla satış bedelinin katılan idare lehine gelir kaydına karar verilmesi gerekirken istirdatı kabil olmak üzere orman idaresine bırakılmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 03/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9787, Karar No: 2018/4920, Tarih: 20.03.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/9787 E.  ,  2018/4920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Tanık beyanlarına göre sanığın mağdurun boynuna bıçak dayadığı ve mağdura ait doktor raporuna göre de "boyun sağ bölgede 2 cm uzunluğunda sıyrık" olduğunun belirtilmesi karşısında, sanığın eylemini 5237 sayılı TCK'nin 6/1-f.4 maddesine göre silahtan sayılan bıçak ile gerçekleştirdiğinin kabul edilmesi gerekirken sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/3-e maddesine göre arttırım yapılmayarak eksik ceza tayin edilmesi ve yine Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 20.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4169, Karar No: 2024/6315, Tarih: 12.09.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/4169 E.  ,  2024/6315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/556 Esas, 2023/520 Karar

HÜKÜM : Kısmen kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 1. ... ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/358 E., 2019/592 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararı iptali ve marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ile davalı TÜRKPATENT vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili ile davalı TÜRKPATENT vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili adına tescilli “saraypen”, “saraybond”, “greenist saraygrup”, “saray”, “ıstanbul ticaret sarayı”, “sarplas”, “saplas” markalarının ayırt edilemeyecek kadar benzeri olan ve davalı şirket adına 2017/39294 numarası ile kötü niyetle tescil başvurusu yapılan “SARAYBOX” ibareli markaya itiraz üzerine verilen TÜRKPATENT’in Markalar Dairesi Başkanlığının kararına karşı YİDK nezdindeki itirazlarının reddedildiğini, müvekkilinin SARAY, SARAYPEN VE SARAY esas unsurlu markaları üzerinde gerçek hak sahibi sıfatı taşıdığını, bu markaları uzun yıllardan beri nizasız ve fasılasız kullanan müvekkilinin markanın gerçek hak sahipliğinin açık olduğunu, davalı şirketin SARAYBOX ibareli işareti müvekkilin markaları ile aynı veya benzer ve bağlantılı sınıflar için marka olarak kullanmak istemesinin hukuka aykırılık taşıdığını, ortalama bir tüketicinin davacının markasının müvekkilin markalarının türevi olarak görüp karıştıracağını, Saray ibaresinin müvekkilinin ticaret unvanının kılavuz unsuru olduğu gibi Saray ve türevi markaların tanınmış marka vasfının da bulunduğunu ileri sürerek davalı TÜRKPATENT YİDK'in 2018-M-6991 sayılı kararının iptalini, başvuruya konu markanın tescili halinde hükümsüzlüğünü talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; “Saraybox” ibareli başvuru markası ile davacının “saraypen, saraybond, saray” markaları arasında düşük derecede benzerlik bulunmakla birlikte “saray” ibaresinin ticaret hayatında her zaman kullanıldığını, zayıf marka niteliği taşıdığını, Markalar Dairesi Başkanlığının taraf markaları kapsamında ortak bulunan 19. sınıftaki mallar yönünden başvurunun tescil edilemeyeceğine karar verdiğini, ancak başvurunun kapsamındaki 20 ve 35. sınıf mal ve hizmetler yönünden benzerlik bulunmadığından YİDK’in davacı itirazlarını reddettiğini, bu sınıflarda iltibasın oluşmadığını, 20 ve 35. sınıflarda önceye dayalı üstünlük, kötü niyet ve tanınmışlık iddialarının ispatlanamadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Diğer davalı cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, davacı markalarının tescilli olduğu emtialar ile davalı şirket markasının tescilli olduğu 35. sınıf ile bir kısım hizmetlerle aynı/aynı tür, bir kısım hizmetlerle benzer olduğu, davalı markasının büyük, siyah, kalın ve bitişik nizam yazılmış “SARAYBOX” ibaresinden meydana geldiği, İngilizce bir ibare olan “BOX” kelimesinin Türkçe’de yaygın bilinen “kutu” anlamına geldiği, davacının “GREENİST SARAY” ve “SARPLAS” markaları ile davalının SARAYBOX markası ile aralarında bir benzerlik ilişkisi doğmayacağı, davacının sırasıyla SARAYPEN, SARAYBOND ve SARAY markaları da birer kelime markası olup bu sözcüklerin markalarda esas unsur konumunda bulunduğu, dava konusu markanın başlangıç kısmında yer alan ortak SARAY sözcüğü sebebiyle işaretler arasında benzerlik ilişkisi bulunduğu, davacının sırasıyla “SARAY, SARAYPEN, SARAYBOND” markalarından sonra aynı/ benzer emtialarda tescilli SARAYBOX markasının davacı markalarının devamı/ serisi gibi algılanabileceği, ilgili tüketici kesiminin dava konusu markaların farklı firmalara ait olduğunu anlasa dahi firmalar arasında idari- ekonomik bir bağ olduğu kanısına varabileceği, davalı markasını gördüğünde çağrışım yoluyla davacı markalarını hatırlayacağı, davacının 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu’nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamındaki iddialarını ispatlar delilleri sunmadığı, tanınmışlığını ve davalı şirketin kötü niyetini ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı ile davalı TÜRKPATENT vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, “SARAYBOX” ibareli başvuru ile davacının itirazına mesnet 20l6/26846, 2016/26840, 2010/51253, 117949 sayılı “SARAY” asıl unsurlu markaları arasında, İlk Derece Mahkemesi kararında belirtilen 6. ve 19. sınıf malların satışına özgü 35. sınıf perakendecilik hizmetleri yönünden 6769 sayılı Kanun’un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında ortalama alıcılar nezdinde görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde karıştırılma tehlikesinin bulunduğu, zira taraf markalarının asli unsurunun “SARAY” ibaresinden oluştuğu, bu ibarenin başvuru kapsamındaki mal ve hizmetler yönünden ayırt ediciliğinin zayıflığının söylenemeyeceği, diğer davacı markaları ile dava konusu başvuru arasında ise işaret yönünden benzerlik olmadığı, 6769 sayılı Kanun’un 6 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında davacının önceye dayalı tescilsiz kullanımlarına ilişkin dosyaya bir delil sunmadığı, delillerin davacı markalarının tanınmışlığını ispatlayamadığı, aynı maddenin beşinci fıkrası kapsamında bir tescil engelinin olmadığı, dava konusu başvuru kapsamında farklı olarak yer alan mal ve hizmetlerin davacının fiili iştigal sahasında kaldığının ispatlanamadığı, aynı maddenin altıncı fıkrası kapsamında da bir tescil engelinden söz edilemeyeceği, marka işaretleri arasında benzerlik olmasının tek başına başvurunun kötü niyetli olduğunu göstermeyeceği, bunun dışında dava konusu başvurunun kötü niyetli yapıldığını ilişkin de bir delil sunulmadığı, dava konusu başvuruyu oluşturan “SARAYBOX” ibaresi ile davacının “SARAY” asıl unsurlu markaları arasında, marka işaretleri yönünden benzerlik bulunduğu, İlk Derece Mahkemesince de bu hususun kabul edildiği, dava konusu başvuru kapsamında 20. sınıf mallarla 35/01-04. sınıf hizmetler ve 1'den 34. sınıfa kadar olan malların satışına özgülenmiş 35/05. sınıf perakendecilik hizmetlerinin yer aldığı, davacının, dava konusu başvuru ile işaret yönünden benzer görülen 20l6/26846, 2016/26840, 2010/51253, 117949 sayılı markalarının ise 06, 19, 40. sınıflarda yer alan mal ve hizmetleri kapsadığı, davacı markalarının kapsamlarında yer alan 06. ve 19. sınıf mallarla, bu malların satışına özgü 35/5. sınıf perakendecilik hizmetleri arasında benzerlik bulunduğu, ticari bir malı üreten kimsenin bu malı satmasının ticari hayatın gereği olması nedeniyle bir mal üzerinde tescilli marka ile bu malın satışına özgülenmiş mağazacılık hizmetleri arasında benzerliğin kabul edilmesi gerektiği, davacı markalarının kapsamlarında yer alan 6. ve 19. sınıftaki mallarla, dava konusu başvuru kapsamında kalan “Taşıtlar için sentetik malzemelerden mamul profil çıtalar (dekorasyon amaçlı).” hariç 17. sınıftaki malların satışına özgülenmiş 35/5

. ve 19. sınıftaki mallarla, dava konusu başvuru kapsamında kalan “Taşıtlar için sentetik malzemelerden mamul profil çıtalar (dekorasyon amaçlı).” hariç 17. sınıftaki malların satışına özgülenmiş 35/5. sınıf mağazacılık hizmetleri arasında da benzerlik görüldüğü, bu malların genel olarak inşaat sektöründe kullanılan yapı malzemeleri olduğu, birbirlerini ikame eden, benzer ihtiyaçları karşılayan ve benzer dağıtım kanalları aracılığıyla tüketiciye ulaştırılan, aynı yerlerde satışa sunulan mallar arasında yer aldığı gerekçesiyle davalı Türkpatent vekilinin tüm, davacı vekilinin sair istinaf itirazlarının esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne verilmiş, karar davacı vekili ile davalı TÜRKPATENT vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararı iptali ve marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci, üçüncü, beşinci, altıncı, dokuzuncu fıkraları.

3. Değerlendirme

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine 6100 sayılı Kanun'un 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi aynı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI.SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı ile davalı TÜRKPATENT vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacı ve davalı Kurum'a ayrı ayrı yükletilmesine, 12.09.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22434, Karar No: 2013/20202, Tarih: 27.12.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/22434 E.  ,  2013/20202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı ve davalı taraflarından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Şikayet eden borçlu ... vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, borçlunun Vakıfbank nezdindeki hesaplarına haciz konulduğunu, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’na 5999 sayılı Kanun ile eklenen Geçici 6. maddesi ve 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesine göre bu madde uyarınca ödenecek tazminatın tahsili için İdarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilmeyeceğini, öte yandan borçlu idarenin gördüğü hizmet kapsamında tüm mal hak ve alacaklarının nitelikleri gereği kamu hizmetinin sürdürülebilmesi için kamuya tahsisli olduğunu, ayrıca İİK'nun 82/1. maddesi kapsamında borçlu Kurum mallarının haczinin mümkün olmadığını, bu nedenlerle yapılan haciz işleminin yasaya aykırı olduğunu açıklayarak, haciz kararının kaldırılmasını istemiştir.

Mahkemece, takibin dayanağı olan ilamın karar tarihinin 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 5999 sayılı Kanun'un yürürlük tarihinden sonra olduğu, hüküm altına alınan kamulaştırmasız elatma nedeniyle tazminat alacaklarının tahsili için anılan maddeler gereği haciz yapılamayacağı gerekçesiyle şikayetin kabulüne karar verilmiştir. Hükmün esası, alacaklı vekili; yargılama giderlerine yönelik bölümü ise borçlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.