muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/933, Karar No: 2023/5518, Tarih: 16.10.2023

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Adana 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.07.2017 tarihli ve 2017/99 Esas, 2017/249 Karar sayılı kararı ile, sanıklar ... ve ... ve suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında kamu malına zarar verme suçundan hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu karara karşı sanıklar ... ve ... müdafiinin 19.07.2017 tarihli dilekçesi ile itirazı üzerine, Adana 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.07.2017 tarihli ve 2017/657 D. İş sayılı kararı ile sanıklar ... ve ... müdafii tarafından yapılan itirazın reddine karar verildiği, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin 19.07.2017 tarihinde, suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara suç oluşmadığından bahisle itiraz etmesi üzerine, Adana 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.09.2017 tarihli ve 2017/740 D. İş sayılı kararı ile “ortada bir zarar bulunmaması nedeniyle kamu malına zarar verme suçunun oluşmayacağı” gerekçesiyle suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin itirazının kabulü ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kaldırılmasına karar verildiği, o yer Cumhuriyet savcısının 06.09.2017 tarihinde, sanıklar ve suça sürüklenen çocuklar hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara suç oluşmadığından bahisle itiraz etmesi üzerine, Adana 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.09.2017 tarihli ve 2017/744 D. İş sayılı kararı ile “ortada bir zarar bulunmaması nedeniyle kamu malına zarar verme suçunun oluşmayacağı” gerekçesiyle Cumhuriyet savcısının itirazının kabulü ile sanıklar ... ve ... ile suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların kaldırılmasına karar verildiği, Adana 3. Ağır Ceza Mahkemesinin sanıklar ... ve ... hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara yönelik yapılan itirazın reddedildiği 25.07.2017 tarihli ve 2017/657 D. İş sayılı kararı ile Cumhuriyet savcısının itirazına yönelik verdiği 19.09.2017 tarihli ve 2017/744 D. İş sayılı kararı arasında çelişki oluşturacak şekilde, 25.07.2017 tarihli karar ile sanıklar ... ve ... hakkında kesin olarak itirazın reddine karar verildiği halde, 19.09.2017 tarihli kararla itirazın kabulüne ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların kaldırıldığının anlaşılması karşısında, mahkemece ilk olarak hatalı olarak verilmiş olan Adana 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.07.2017 tarihli ve 2017/657 D. İş sayılı kararının kaldırılması gerektiği hususu belirlenmiş olup bu yönden de kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağının takdiri için dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 16.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10686, Karar No: 2015/22310, Tarih: 29.09.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/10686 E.  ,  2015/22310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından borçlu belediye hakkında yapılan genel haciz yoluyla ilamsız takipte, borçlu belediye vekilinin İcra Mahkemesindeki başvurusunda, 5393 Sayılı Belediye Kanunu 15. maddesi uyarınca belediye mallarının haczedilemeyeceğini ileri sürerek belediyeye ait Halkbankası hesabı, tapu kayıtları ile tüm hak ve alacakları üzerine konulan haczin kaldırılmasını istemiş, mahkemece, dava devam ederken yürürlüğe giren 6552 SY'nın 121. maddesi ile Belediye Kanunu 15. maddesinin değiştirilerek haciz için ön şart getirildiği, yasanın geçici 8. maddesine göre değişikliğin devam eden icra takiplerine de uygulanabileceği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Anayasa Mahkemesinin 17.06.2015 tarih ve 2014/194-2015/55 sayılı, Resmi Gazetenin 26.06.2015 tarih ve 29398 sayısında yayınlanan kararında; 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 15. maddesine, 10.09.2014 tarihli ve 6552 Sayılı Kanun'un 121. maddesiyle eklenen fıkranın birinci cümlesinin "..ve haciz işlemi sadece gösterilen bu mal üzerine uygulanır" ibaresi ve ikinci cümlesinin "...veya kamu hizmetlerini aksatacak.." ibaresi ile 6552 sayılı Kanun'un 123. maddesiyle eklenen geçici 8. maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar vermiştir.

Somut olayda, 08.09.2011 yılında takibe başlanmış ve borçlu belediyenin banka hesapları ile tüm hak ve alacaklarına 24.03.2014 tarihinde haciz konulmuştur.

Takip ve haciz tarihi, 6552 sayılı yasanın yürürlük tarihinden öncesine ait olup Anayasa Mahkemesi de yasanın geçici 8. maddesini iptal ettiğinden anılan yasa maddesi artık şikayete konu takip dosyasındaki haciz işlemlerine uygulanamaz. Ayrıca 5393 SY'nın 15/son fıkrasındaki, haciz işleminin sadece gösterilen mal üzerine uygulanacağına dair kısmının iptal edilmiş olması nedeniyle aynı maddede yer alan "Belediyenin proje karşılığı borçlanma yoluyla elde ettiği gelirleri, şartlı bağışlar ve kamu hizmetlerinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim ve harç gelirleri haczedilemez." hükmü gözetilmek suretiyle belediye mallarının haczi mümkündür.

Bu durumda mahkemece, dosyaya sunulan 18.09.2014 tarihli bilirkişi raporu değerlendirilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Bu durumda mahkemece, dosyaya sunulan 18.09.2014 tarihli bilirkişi raporu değerlendirilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6772, Karar No: 2013/7337, Tarih: 26.06.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/6772 E.  ,  2013/7337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Davacının dayandığı 16.03.1979 tarih ve 2 numaralı tapu kaydının iskan haritasının bulunup bulunmadığı da sorularak tüm tedavüllerinin,

2- Davacının dayandığı 16.03.1979 tarih ve 2 numaralı tapu kaydının kadastro sırasında herhangi bir parsele revizyon görüp görmediği sorularak görmüşse ilgili parsel kadastro tutanağının,

3- Dava konusu taşınmazı komşu kadastro parselleri ile birlikte gösterir krokinin (dava konusu taşınmazın işaretli olduğu) ve komşu parsel kadastro tutanağı ve dayanağı belgelerin,

4- Fen bilirkişi krokisinde yapılan uygulama sonucu 9 ve 11 numaraları verilen taşınmazlara ait olduğu ileri sürülen Aralık 1945, Cilt:9, Sayfa 188 ve Temmuz 1945, Cilt:8, Sayfa 122 'de bulunan tapu kayıtlarının tüm tedavüllerinin,

5- Dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde yapılan kıyı kenar çizgisine ilişkin idari işlem ve dayanağı belge ve krokiler ile kıyı kenar çizgisinin tebliğine ilişkin belgelerin getirtilerek dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1902, Karar No: 2019/288, Tarih: 21.01.2019

**19. Hukuk Dairesi         2017/1902 E.  ,  2019/288 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davacının davalılardan ... Tarım ...Ltd. Şti.’nin yetiştirmiş olduğu kapya cinsi biber fidelerini davalı .... Tarım ... Ltd. Şti.’den satın aldığını, hasat zamanında biberlerin tek kapya cinsi olmadığını beş cinsin karışık olduğunu, davacının bu nedenle maddi zarara uğradığını, davacının zararın tespiti için .... Asliye Hukuk Mahkemesince yapılan keşif neticesinde 5 çeşit biber cinsinin tarlada ekili olduğu ve davacının 36.222 TL zarara uğradığının tespit edildiğini ileri sürerek, 36.222 TL maddi zararın tespit tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Tarım San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili, kapya cinsi biber fidelerinin üretimini diğer davalının yaptığını, davalının biber fidelerinin davacı tarafa ulaşmasında aracılık ettiğini, ayrıca ekilen biber fidelerinin davalıdan alınan fideler olmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... ... Ltd. Şti. cevap dilekçesi vermemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davaya konu biber fidelerinin kapya çeşit olması gerekirken 5 çeşit olmasından dolayı davacının brüt gelir kaybının 10.823,13 TL olduğu ve dava konusu tarlada kapya çeşidi yerine karışık olan çeşitlerin de pazar değeri olan çeşitler olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüyle, 10.832,13 TL tazminatın 17/10/2012 tarihinden itibaren işleyecek ticari faiz ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalılardan ... Tarım ... Ltd. Şti.’nin, dosya içerisinde bulunan .... Ticaret Sicil Müdürlüğünün yazısından ticaret sicilinden re’sen terkin edildiği bildirilmiş olup davalı şirket adına usulsüz tebligatlar yapılmak suretiyle mahkemece taraf teşkili sağlanmaksızın karar verilmesi doğru olmayıp mahkemece davalı şirketin ihyası konusunda davacı ... mirasçıları vekiline mehil verilerek taraf teşkili sağlandıktan sonra yargılamaya devam olunması gerekir.

Kabule göre de dava devam ederken davacı ölmüş ve mirasçıları davaya devam etmiş olmasına rağmen karar başlığında bunun gösterilmemesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 21/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10382, Karar No: 2018/12967, Tarih: 22.05.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/10382 E.  ,  2018/12967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil, Katılma ve Değer Artış Payı Alacağı

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup, hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 14.11.2017 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davalı ... (...) bizzat ve vekili Av. ... geldi. Karşı taraftan kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; dosyanın incelenmesi sonucu görülen eksikliklerin ikmali için dosyanın mahal mahkemesine iadesine karar verilmesini takiben eksiklik tamamlanmış olmakla dosya yeniden incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ... vekili, davacının daha önceki birikimlerinin üstüne Finansbank'tan 30.000,00 TL ev kredisi çekerek 27/12/2006 tarihinde 3 nolu daireyi satın aldığını ve kendi üzerine yaptığını, daha sonra davalının evin tapusunu ısrarla kendi üzerine yapılmasını istediğini olmazsa boşanacağı yönünde şantaj ve tehditlerde bulunduğunu, müvekkilinin bu ısrarlı taleplere daha fazla dayanamadığını ve 24/08/2009 tarihinde dava konusu taşınmazı davalı adına satış göstermek sureti ile bir bedel almaksızın devir ettiğini, bu durumun tapu kayıtlarında açıkça belli olduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla evlilik birliğine dahil olan ortak konutun aynen taksimi, bu mümkün olmadığı takirde 40.000,00 TL katılma alacağı ve 30.000,00 TL değer artış payı alacağının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, dava konusu taşınmazın davalının babasından kalan mirasla satın alındığını, davalıya babasından ... 1217 ada, 1 parselde bulunan bağımsız bölümün satışından elde edilen 35.553,77 TL'nin 16/10/2010 tarihli ... Bankası ... Şubesine yatırıldığını, dava konusu taşınmazın alımı sırasında eksik kalan 10.000,00 TL'nin ise Finansbank'tan davacı tarafından tüketici kredisi çekilmek sureti ile ödendiğini, davacının bu krediyi ödeyemeyince davalının yurt dışında oturan ablasından 10.100,00 TL borç aldığını, karşılığında 5.230,00 Euro bedelinde senet imzaladığını, davacının asgari ücretli olarak çalıştığını, böyle bir birikim yapmasının mümkün olmadığını, sürekli kredi kartları yüzünden icralık olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, bozma öncesi yapılan yargılama neticesinde 20.11.2006 tarihinde satım sonucunda davacı adına tescil edilen dava konusu 3 numaralı meskenin evlilik birliği içinde davacı tarafından davalıya devredildiği ve hile, aldatma veya bağış nedenine dayalı olarak tasarrufun iptali amacıyla talepte de bulunulmadığından davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, Daire'nin 26.02.2015 tarih 2013/21040 Esas- 2015/528 Karar nolu ilamıyla taşınmazın davacı tarafından davalıya hibe edildiğinin ileri sürülmediği, davacının anlatımı ve dosya kapsamından davacının bu amaçla hareket ettiği sonucuna varmak mümkün bulunmadığından 4721 sayılı TMK'nun 222/son maddesi gereğince taşınmazın edinilmiş mal olduğu, davacının evlilik birliğinde sahip olduğu edinilmiş mal niteliğindeki taşınmaza edinilmiş maldan yapılan katkı nedeniyle değer artış payı isteği yerinde değilse de, katılma alacağının bulunduğunun kabulüyle taşınmazın karar tarihine en yakın tarihteki değerinin (sürüm değeri) belirlenip, talep de göz önüne alınarak (HMK.m.26), TMK'nun 236. maddesine göre bu değerin yarısına katılma alacağı olarak karar vermek gerektiğine işaret edilerek hüküm bozmaya sevk edilmiştir.

Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama neticesinde; davanın kısmen kabulüyle dava konusu 3 nolu bağımsız bölümle ilgili olarak 32.400,00 TL katılma alacağının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine, karar tarihinden itibaren alacağa yasal faiz yürütülmesine karar verilmiştir. Hüküm, süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Daire'nin bozma ilamında "Davalı yan boşanma ile sona eren evlilik birliği içinde edinilen taşınmazın muristen intikal eden taşınmazın satımından elde edilen para ile satın alınan kişisel mal olduğu iddiasında bulunmuştur. Ne var ki, davalı gösterdiği delillerle iddiasını ispat edememiştir." denilmiş ise de davalı tarafın cevap dilekçesi içeriği ve ekinde sundukları veraset ilamı, tapu kayıtları, banka kayıtları ve dosya kapsamı bir bütün olarak incelendiğinde davalı kadının babasından mirasen intikal eden dava dışı 10 nolu meskenin üçüncü kişiye satış tarihi 12.09.2006 ile davalı kadın adına ... bankası hesabı açılış ve para yatırılış tarihlerinin aynı olduğu ve bu hesaptan paranın dava konusu taşınmazın tapuda devrin yapıldığı 20.11.2006 günü çekildiği anlaşılmaktadır. Dava konusu taşınmaz yönünden, davalı kadının kişisel malının kullanıldığının kabulü gerekir. Bozma kararımız maddi hataya müstenit bulunduğundan, usuli kazanılmış hak oluşturmaz.

Mahkemece, dava konusu taşınmazda davacının katılma alacağı hesap edilirken, davalı kadının babasından mirasen intikal eden taşınmaz satımından gelen para yönünden denkleştirme yapılmalıdır. Denkleştirme yapılırken, davalı kadının dava dışı 10 nolu meskende mirasen gelen payının kişisel mal olduğu tartışmasız ise de diğer mirasçılardan 15.09.2004 tarihinde alınan hisseler yönünden, aynı gün yine mirasen intikal eden dava dışı 6 nolu meskende mirasçılar arasında hisse devri yapıldığı gözetilerek, alınan bu hisselerinde davalının kişisel malı olup olmadığı değerlendirilip sonucuna göre bir karar verilmelidir. Açıklanan sebeplerle hükmün bozulması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davalı vekilinin yazılı temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK’nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasının yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümleri uyarınca 1.630,00 TL Avukatlık Ücreti'nin davacıdan alınarak Yargıtay duruşmasında avukat marifetiyle temsil olunan davalıya verilmesine,taraflarca HUMK'nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, istek halinde peşin harcın temyiz edene iadesine, 22.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9067, Karar No: 2022/1123, Tarih: 26.01.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/9067 E.  ,  2022/1123 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

İlk Derece

Mahkemesi : ... 1. İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti ve alacak istemlerine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince verilen temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, ek karara ilişkin temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8. maddesi gereğince, iş mahkemesinin nihai kararları, yüze karşı verildiğinde tefhim, yoklukta verildiği takdirde tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz edilebilmektedir. Kararı temyiz eden davalı vekili temyiz dilekçesini yasal süresi içinde vermemiştir. “Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesinde yer alan 1086 sayılı Yasanın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanmasının gerektiğine ilişkin düzenleme gereğince) ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı hükmü gereğince, temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır....”

Davada ise, yukarıda sözü edilen yasa ve İçtihadı Birleştirme Kararı hükmüne aykırı olarak hükmü temyiz eden davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinin yasal temyiz süresi içerisinde verilmediği anlaşılmaktadır.

Gerekçeli kararın davalı vekiline 07.06.2021 tarihinde tebliğ edildiği, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin 06.07.2021 tarihli olduğu anlaşılmıştır. Mahkemece davalı vekilinin kararı temyiz etmemiş sayılmasına dair 06.07.2021 tarihinde ek karar verildiği, ek kararın; Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434/son maddesindeki yönteme uygun olduğu anlaşıldığından, davalı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan 06.07.2021 tarihli “kararın temyiz edilmemiş sayılmasına” ilişkin ek kararın onanması gerekmektedir.

SONUÇ : Yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan, temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 26.01.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8029, Karar No: 2014/2822, Tarih: 17.02.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/8029 E.  ,  2014/2822 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İskenderun 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 03.01.2013

No : 2012/725-2013/5

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1086 sayılı Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanununda; yazılı, sözlü, basit ve seri olmak üzere dört yargılama usulü düzenlenmiş iken 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda yazılı ve basit yargılama usulleri düzenlenmiştir.

Bir davada hangi yargılama usulünün uygulanacağı uyuşmazlığın niteliği veya davanın görüleceği mahkemeye göre belirlenmektedir. Bu bağlamda; 5510 sayılı Kanununun 101’inci maddesinde, anılan Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili çıkan uyuşmazlıkların çözümlenmesinde İş Mahkemelerinin görevli olduğu belirtilmiş, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 7’nci maddesinde ise, İş Mahkemelerinde sözlü yargılama usulünün uygulanacağı hüküm altına alınmıştır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 447’nci maddesindeki diğer kanunların sözlü yahut seri yargılama usulüne atıf yaptığı hallerde bu Kanununun basit yargılama usulü ile ilgili hükümlerinin uygulanacağına ilişkin hüküm karşısında; artık, iş mahkemelerinde basit yargılama usulünün uygulanması gerekecektir.

Yazılı yargılama usulü 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda ayrıntılı olarak düzenlenmiş, basit yargılama usulü ise temel özellikleriyle kaleme alınmış, 322/1’inci maddesinde basit yargılama usulü hakkında hüküm bulunmayan hâllerde, yazılı yargılama usulüne ilişkin hükümler uygulanacağı belirtilmiştir. (Hakan Pekcanıtez, Oğuz Atalay, Muhammet Özekeş, Medeni Usul Hukuku, 12. Baskı, Ankara 2011, s.586).

Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320’nci maddesinin birinci fıkrasında “mümkün olan hallerde” mahkemenin tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar verebileceği öngörülmüş, ancak “mümkün olan haller”in neler olduğu madde metninde sayılmamıştır.