muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/11546, Karar No: 2017/18296, Tarih: 12.09.2017

2)Sanıklar ... ve ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen beraat kararına yönelik müdafiilerinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanıklar müdafiinin atılı suça ilişkin verilen beraat hükümlerini temyizde hukuki bir yararı olmadığı gibi, hükümlerin gerekçesine yönelik bir temyizi de bulunmadığından temyiz inceleme başvurusunun 5320 sayılı Kanun’un 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

3)Sanık ... hakkında görevi kötüye kullanma suçundan davanın reddine dair hükümle ilgili müdafiinin vekalet ücreti ile sınırlı olarak yaptığı temyiz talebinin incelenmesinde;

1136 sayılı Kanun'un 168. ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13. maddesinin 5. fıkrası uyarınca, beraat eden ve kendisini vekille temsil ettiren sanık lehine yargılandığı tüm suçlardan beraat ettiği takdirde maktu avukatlık ücretine hükmedileceği, somut olay değerlendirildiğinde kendisini vekil ile temsil ettiren sanık hakkında atılı suçtan davanın reddine karar verildiği anlaşıldığından, mahkeme tarafından verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya,mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

4) Sanıklar... ve ... hakkında görevi kötüye kullanma suçundan ve yine sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... açısından resmi belgede sahtecilik suçlarından verilen beraat hükümleri ile ilgili Cumhuriyet savcısı ve katılan vekili, ayrıca diğer sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...,..., ..., ..., ... açısından nitelikli dolandırıcılık suçlarından verilen beraat hükümleri ile ilgili katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanıklardan ..., ... ve ...'ın görev yaptıkları hastane ve sağlık ocaklarında; diğer sigortalı sanıklara ait sahte sağlık kurulu raporlarına istinaden onların gıyabında reçete tanzim ettikleri ve bu reçetelerin bir başka dosyada sanık konumunda olan eczacı ve çalışanları tarafından katılan kuruma fatura edildiği, böylece doktorların dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı olarak muayene etmeden reçete düzenleyerek görevi kötüye kullanma suçunu işledikleri, diğer sanıkların ise usule aykırı olarak adlarına sahte rapor tanzim edilmesini sağlayarak bunu kullanıp ilaç temin ettikleri ve katılan kurumun zarara uğramasına sebep oldukları iddia edilen olayda;

Sigortalı sanıkların sahte raporlarda yazan hastalıklara sahip olup olmadığı ve raporlardaki teşhislerle reçetelerdeki ilaçların birbirlerine uyup uymadığı, gerçek bir muayene işlemi sonucu düzenlenip düzenlenmediği ve ayrıca reçetelerin hastalar tarafından doktorlara yazdırılarak eczaneye verilip verilmediği hususlarının dosyadaki bilirkişi raporlarında yer almaması karşısında;

Sigortalı sanıkların sahte raporlarda yazan hastalıklara sahip olup olmadığı ve raporlardaki teşhislerle reçetelerdeki ilaçların birbirlerine uyup uymadığı, gerçek bir muayene işlemi sonucu düzenlenip düzenlenmediği ve ayrıca reçetelerin hastalar tarafından doktorlara yazdırılarak eczaneye verilip verilmediği hususlarının dosyadaki bilirkişi raporlarında yer almaması karşısında;

Sağlık kurulu raporlarında ve reçetelerde isimleri yazılı sanıkların gerçekte bu ilaçları alıp almadıkları, reçetelerdeki imza ve yazıların hastalara ait olup olmadığına yönelik bilirkişi raporu alınması veya bağlantılı bir başka dosyada imza yazı incelemesine yönelik mevcut bir rapor var ise bunun temini; gerektiğinde tüm dosyanın içerisinde tıp, eczacılık, ilaç, sağlık ve sosyal güvenlik alanında uzman bilirkişiler bulunan bir heyete verilmesi suretiyle rapor, reçete ve sanıkların hastalıklarının uyumunun tespit ettirilmesinden sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ve uyuşmazlığı çözmeye yeterli olmayan ve denetime elverişli bulunmayan bilirkişi raporu ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12/09/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17945, Karar No: 2023/4126, Tarih: 05.06.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/17945 E.  ,  2023/4126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 293 üncü maddesinin ikinci fıkrasında yer alan ''Hüküm, temyiz eden Cumhuriyet Savcısına veya ilgililere gerekçesiyle birlikte açıklanmamışsa; hükmün temyiz edildiğinin bölge adliye mahkemesince öğrenilmesinden itibaren gerekçe, yedi gün içinde tebliğ edilir.'' Aynı Yasa'nın 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve yine aynı Yasanın 295 inci maddesinde yer alan "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede,

Sanığın yüzüne karşı verilen hükme yönelik 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinde belirtilen 15 günlük yasal süre içerisinde temyiz dilekçesi sunduğu ancak temyiz dilekçesinin gerekçe içermediği; gerekçeli kararın sanığa tebliğ edildiğine dair belgeye dosyada veya UYAP kayıtlarında rastlanmadığı, tefhim olunan hükümde 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğinden itibaren 7 gün içerisinde verilmesi gerektiğine değinilmediği gibi bu hususun meşruhatlı tebligat ile de bildirilmediği anlaşıldığından;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarih ve 2019/9. MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve sanığın süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmesi amacıyla iadesinin sağlanması için Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14752, Karar No: 2012/8490, Tarih: 15.03.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/14752 E.  ,  2012/8490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın, suça konu taşınmazın Belediye tarafından tahsis edildiğine ilişkin savunması üzerinde durularak bu husus araştırılıp sonucuna göre dava konusu taşınmaza ilişkin olarak mahallinde yapılan keşif neticesinde alınan bilirkişi raporunda tecavüz edilen yerin kıyı kenar çizgisi içinde kaldığının bildirilmesi karşısında, taşınmaz üzerindeki yapının bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Kanunu ve mevzuatı içinde kalıp kalmadığı araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 15.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7686, Karar No: 2013/9263, Tarih: 05.06.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/7686 E.  ,  2013/9263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tüketici hakem kurulu kararına itiraz davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dava dilekçesi ile; tüketici sorunları hakem heyeti başkanlığının "tüketicinin elektrik faturasına ilave ücret olarak yansıtılan kayıp-kaçak kullanım, PSHS okuma bedelinin iptal edilmesine ve daha önce alınan bu bedellerin geriye dönük olarak hesaplanarak tüketiciye iade edilmesine" dair kararının yasaya aykırı olduğunu belirterek, iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; daha önce alınan bedellerin geriye dönük olarak hesaplanarak tüketiciye iade edilmesi konularında muaraza çıkmış olup bu uyuşmazlığın gelecek yıllara da sari olduğundan ilam değil Tüketici Mahkemesinde delil niteliğinde olabileceği, bu kararın iptalini istemekle hukuki yarar bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22.maddesi gereğince il ve ilçe merkezlerinde bu kanunun uygulanmasından doğan uyuşmazlıklara çözüm bulmak amacıyla Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kurulmuştur. Değeri beşyüzmilyon liranın altında bulunan uyuşmazlıklarda Tüketici Sorunları Hakem Heyetine başvuru zorunludur. Bu kararlar İcra İflas Kanununun ilamların yerine getirilmesi hakkındaki hükümlerine göre yerine getirilir. Taraflar bu kararlara karşı 15 gün içinde Tüketici Mahkemesi'ne itiraz edebilirler. Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararlarına karşı yapılan itiraz üzerine tüketici mahkemesinin vereceği karar kesindir. Değeri beşyüzmilyon lira ve üstündeki uyuşmazlıklarda tüketici sorunları hakem heyetlerinin verecekleri kararlar tüketici mahkemelerinde delil olarak ileri sürülebilir. Yasadaki bu parasal sınır 01.01.2012'den itibaren 1.161,67 TL'ye çıkarılmıştır.

Somut olayda uyuşmazlığı oluşturan kayıp-kaçak kullanım, PSHS okuma bedelinin ve daha önce alınan bu bedellerin değeri belirli değildir, tüketici sorunları hakem heyetinin verdiği karar ancak tüketici mahkemesinde açılmış davada delil olarak ileri sürülebilir. Bu kararın iptali içinde tüketici mahkemesine dava açılamaz.

Ancak, HUMK'nun 76.maddesi gereği olayları açıklamak taraflara hukuki nitelemeyi yapmak hakime ait bir görevdir. Davacı her ne kadar açtığı davada tüketici sorunları hakem heyeti kararının iptalini istemişse de dava dilekçesi bir bütün olarak değerlendirildiğinde davacının taraflar arasında abonelik sözleşmesi nedeni ile davalının kayıp-kaçak kullanımı, PSHS okuma bedelini ve daha önce alınan bu bedelleri ödeme yükümlülüğü altında olup olmadığı konusunda çıkan muarazanın men'ini diğer bir deyişle çekişmenin giderilmesini istediği anlaşılmaktadır.

Hukuki yarar dava şartı olup mahkemece yargılamanın her aşamasında re’sen gözetilmelidir. Açıklanan bu durumda mahkemece davanın hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmesi isabetli bulunmamıştır.

6100 sayılı Yasanın 25, 31, 119.maddeleri gereğince mahkeme açılan bu davayı aydınlatmalı, tüketici sorunları hakem heyeti kararını delil olarak kabul etmeli, davacı tarafa dava değerini açıklattıktan sonra açılan bu davayı alacak davası (eda davası) olarak görmelidir.

Nitekim HGK 2004/13-417 E.- 2004/442 K.sayılı kararında da muarazanın men'i (çekişmenin giderilmesi) davalarının usul hukuku anlamında tespit değil, eda davası niteliğinde olduğunun, bu tür davalarda hem bir muarazanın varlığının tespitinin ve hem de onun men'inin talep edildiğinin belirtildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece anılan ilkeler ışığında esasa girilip doğacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekir iken yazılı şekilde karar verilmesi yöntem ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12476, Karar No: 2012/29631, Tarih: 10.12.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/12476 E.  ,  2012/29631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kayseri 5. Aile Mahkemesi

TARİHİ :04.04.2012
Yargıtay — Esas No: 2006/6169, Karar No: 2007/4718, Tarih: 19.03.2007

21. Hukuk Dairesi 2006/6169 E., 2007/4718 K.

**21. Hukuk Dairesi 2006/6169 E., 2007/4718 K.**

**- EKSİK ARAŞTIRMA VE İNCELEME**- 1479 S. ESNAF VE SANATKARLAR VE DİĞER BAĞIMSIZ ÇALIŞANL... [ Madde 24 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı, 14.1.1983-20.11.2985 tarihleri arasında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitiyle, aksi yöndeki Kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı, 14.1.1983-20.11.1985 tarihleri arasında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitini istemiş, Mahkemece istemin reddine karar vermiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının 11.9.1998 tarihinde Kurum kayıtlarına intikal eden giriş bildirgesi ile geriye yönelik olarak 20.4.1982 tarihinden itibaren Bağ-Kur sigortalısı olarak kayıt ve tescilinin yapıldığı, meslek kuruluşu kaydının 12.10.1985 tarihinden, sicil kaydının 22.2.1988 tarihinden itibaren başlayarak devam ettiği, vergi kaydının 10.12.1978 tarihinden başlayarak aralıklı olarak süre geldiği, uyuşmazlık konusu olan 14.1.1983-20.11.1985 tarihleri arasında vergi kaydının mevcut olmadığı, Kurumun davacıya daha önce 20.4.1982 tarihinden itibaren aralıksız Bağ-Kur sigortalısı olarak kabul ederken 18.5.2005 tarihli yazısında da belirtiği şekilde vergi kaydının bulunmadığı dönemi dışlayarak ve kayıtlarını nazara alarak 20.4.1982-14.1.1983 tarihleri arası ile 12.10.1985 tarihinden itibaren başlayarak Bağ-Kur sigortalısı olarak kabul ettiği, Kurumca kabul edilmeyen 14.1.1983-12.10.1985 tarihleri arasındaki dönemden dolayı iihtilafın çıktığı görülmüştür. 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Kanun 24. maddesinde yapılan düzenlemeyle bu tarihten itibaren 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa'yla yapılan değişiklik süresince (20.4.1982-22.3.1985 tarihleri arasında) sigortalı olarakta vergi kaydı esas alınmıştır. Sigortalılığı 20.4.1982 tarihinden önce başlayanlarda bu koşul aranmaz. Ancak bu dönem içinde veya 22.3.1985 tarihinden sonra geriye yönelik olarak sigortalılığa kabul edilecek kimseler yönünden vergi kaydı dikkate alınacak kayıt ve tescil işlerinin gerçekleştirilmesi gerekdiği açıktır. Kurumun davacının sigortalılığını 1998 yılında, geriye doğru yaptığına göre kayıtlarını, özelliklede vergi kaydına nazara alarak şimdiki kabul ettiği şekilde vergi kaydının bulunmadığı dönemi dışlaması ve bu durumu 1998 yılından itibaren davacıya bildirmesi gerekirken bunu yapmadığı, üzerinden yıllar geçtikten ve dosyadaki belgelere göre büyük olasılıkla primleri de geriye doğru tahsil ettikten sonra iptal ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece 1983-1985 dönemine ait pirimlerin ödenip ödenmediği konusunda araştırma yapılmış ise de araştırmanın yetersiz olduğu, 1998 ve devamı yıllarda geriye yönelik olarak 1983-1985 tarihleri arasındaki primlerin tahsil edilip edilmediğinin sorulması ve gelecek cevaba göre gerektiğinde prim hesabından anlayan bir bilirkişinin görüşü alınarak sonuca gidilmesi gerekirken, davacının sigortalılığa kabulunün 1998 yılında yapıldığı dikkate alınmadan, Kurumun 21.12.2005 tarihli "14.1.1983-12.10.1985 tarihleri arasında prim ödemesinden bulunmadığı görülmüştür" ve 3.3.2006 tarihli "aftan yararlanmamıştır" şeklindeki yazıları itibariyle sonuca gidildiği ortatadır.

Kurumun, kendi hatalı işlemi sonucu davacıya yıllarca aralıksız sigortalı olduğu inancını verdikten sonra yaptığı yanlışlığın farkına vararak sigortalılık süresini indirmesinin iyi niyetten uzak olduğu, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 1.10.1997 gün ve 1997/10-578-758 sayılı Kararı'nda da belirtildiği üzerine Sosyal Güvenlik Hukuku İlkeleri ve Medeni Kanunun 2. maddesinin uygulanmasının zorunlu bir sonucu olarak primlerin alındığı dönemde davacının sigortalı kabul edilmesi gerektiği gözönünde bulundurularak, yukarıda açıklandığı şekilde yapılacak araştırma sonucuna göre bir karar vermek gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 19.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/24056, Karar No: 2012/6065, Tarih: 21.02.2012

**3. Ceza Dairesi         2009/24056 E.  ,  2012/6065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyete dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sair temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, Ancak;

Sanık müdafiinin 11.03.2008 tarihli celse için müvekkilinin rahatsızlığını belirten rapor, kendisinin Kadıköy 2. Asliye Ceza Mahkemesinin aynı ... görülecek 2007/140 esas sayılı dosyasında duruşması olduğunu belirtir mazeret bildirmesine rağmen yargılamayı uzatmaya yönelik olduğu gerekçesiyle reddedilerek bir sonraki duruşma günü müdafiinin talep etmesine rağmen bildirilmeyip davanın sonraki celse sonuçlandırılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulmasış

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5758, Karar No: 2025/98, Tarih: 20.01.2025

**1. Hukuk Dairesi         2023/5758 E.  ,  2025/98 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2013/117 E., 2019/61 K.

Mahkemece, bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda, davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı ...; Erzincan ili, Kemah ilçesi, Hakbilir köyünde bulunan 121 ada 2 parsel sayılı taşınmazın Özel İdare Müdürlüğünün 141 tahrir nolu, 20/2 cilt ve 20 sayfa nolu, 1938 tarihli kayıtlarında yer alıp ceddinden intikalen ve taksimen kendisine kaldığını, 1950 yılından itibaren taşınmazı nizasız fasılasız malik sıfatı ile zilyetliğinde bulundurduğunu ancak kadastro çalışmaları sonucu taşınmazın hatalı şekilde davalı Hazine adına tespit ve tescil edildiğini ileri sürerek tapu kaydının iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiş; aşamada Mart 326 D tarih ve 3 sıra numaralı tapu kaydına da dayanmış; yargılama sırasında ölümü üzerine davayı mirasçıları takip etmiştir. Bozmadan sonra davacılar vekili 22.11.2017 tarihli dilekçesi ile; dava konusu taşınmazın hatalı şekilde 121 ada 2 parsel olarak bildirildiğini, keşif sırasında dava konusu edilen yerin 120 ada 8 parsel olduğunun anlaşıldığını belirtmiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili; davacının dayandığı vergi kaydında belirtilen taşınmaz ile dava konusu taşınmazın farklı köylerde yer almaları nedeniyle aynı taşınmazlar olmadığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemece, davacı ...'ın dayandığı 141 tahrir nolu, 20/2 cilt ve  20 sayfa nolu, 1938 tarihli vergi kaydının dava konusu taşınmazı kapsamadığı, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddesinde öngörülen koşulların davacı yararına oluşmadığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

III. MAHKEME KARARI

Mahkemece, davacı ...'ın dayandığı 141 tahrir nolu, 20/2 cilt ve  20 sayfa nolu, 1938 tarihli vergi kaydının dava konusu taşınmazı kapsamadığı, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddesinde öngörülen koşulların davacı yararına oluşmadığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Mahkeme kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulması üzerine Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 07.03.2013 tarihli ve 2013/915 Esas, 2013/1842 Karar sayılı kararıyla; davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının yerinde olmadığı, ancak davacı yargılama sırasında tapu kaydına da dayanmasına rağmen, dayanağını oluşturan tapu kaydının yöntemince mahalline uygulanmadığı, tapu maliki ile davacı arasındaki akdi veya irsi ilişkinin araştırılmadığı, eksik araştırma, inceleme ve uygulama ile karar verilemeyeceği hususlarına değinilerek karar bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde davacı vekilinin maddi hatanın düzeltilmesi talebinin kabulüyle davaya 120 ada 8 parsel sayılı taşınmaz üzerinden devam edilmiş, Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacıların taşınmaza çekişmesiz ve aralıksız 20 yıldan fazla bir süredir malik sıfatıyla zilyet olduklarını ispatlayamadıkları, 3042 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddesinde öngörülen koşulların davacılar yararına gerçekleşmediği, davacı tarafça dayanılan tapu kaydının dava konusu taşınmaza uymadığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde; dayandıkları tapu kaydında adı geçen malikin davacı ...'in babası olduğunu, kaydın keşifte tespit ettirilen mevkiyi doğruladığı ve taşınmazın sınırlarını gösteren başka bir yer olmadığı halde Mahkemenin kaydı dikkate almamasının ve ret gerekçesinin hukuka aykırı olduğunu, tapu kaydına itibar edilmemesi durumunda zilyetliğe dayalı tapu iptali ve tescil kararı verilmesi gerekirken bu hususta gerekçesiz ret kararı verilmesinin de hukuka aykırı olduğunu belirtip kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, kadastro öncesi hukuki nedene dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) geçici 3/2. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (HUMK) 428. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.