muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18907, Karar No: 2014/5469, Tarih: 12.03.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/18907 E.  ,  2014/5469 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2013/18907

KARAR NO : 2014/5469

MAHKEMESİ : OSMANİYE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/07/2013

NUMARASI : 2011/690-2013/398

Taraflar arasında görülen tapu iptali ile tescil olmazsa tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacı vekili ve davalı Nihat vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ..'ün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil olmazsa tenkis isteğine ilişkindir. Mahkemece,142 ada 53 parsel sayılı taşınmaz yönünden davanın reddine;133 ada 38 parsel sayılı taşınmaz yönünden ise davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; miras bırakan Mehmet'in 142 ada 53 parsel sayılı taşınmazını eşit paylarla kızları olan davalılar Meziyet ve Nurhayat'a 15.04.2004 tarihli ölünceye kadar bakma akdi ile temlik ettiği,133 ada 38 parsel sayılı taşınmazını ise oğlu olan diğer davalı N. P.'ya 07.05.2008 tarihli satış suretiyle devrettiği,1927 doğumlu olan miras bırakanın 11.11.2010 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak eşi Züleyha'dan olma çocukları olan davacı ve davalılar ile dava dışı Emine,Mustafa ve Hüseyin'in kaldıkları anlaşılmaktadır.

Davacı, mirasbırakan tarafından davalılara yapılan temliklerin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmış; davalılar Meziyet ve Nurhayat bakım borcunu yerine getirdiklerini;diğer davalı Nihat ise satışın gerçek olduğunu belirtip davanın reddini savunmuşlardır.

Dosya içeriğine, toplanan delillere,hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle,miras bırakanın çekişme konusu 142 ada 53 parsel sayılı taşınmazını eşit paylarla davalılar Meziyet ve Nurhayat'a bakım amacıyla ölünceye kadar bakma akti ile temlik ettiği ve anılan davalıların da bakım borcunu yerine getirdikleri gibi murisin sağlığında anılan davalılar aleyhine akde aykırılıktan bir dava da açmadığı dolayısıyla temlikin muvazaalı olmadığı saptanmak suretiyle ve ölünceye kadar bakma akitleri ivazlı akitlerden olup tenkise tabi olamayacağı da gözetilerek 53 parsel yönünden davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur.

Davacı vekilinin temyiz itirazı yerinde değildir.Reddine.

Davalı Nihat vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Davacı vekilinin temyiz itirazı yerinde değildir.Reddine.

Davalı Nihat vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Bilindiği üzere;Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince;özellikle bu davanın kabulü halinde mirasçı sıfatı ile çekişmeli taşınmazda pay sahibi olabilecek tarafların kardeşi Emine'nin beyanından miras bırakanın ameliyat masrafını davalının otomobilini satarak karşıladığı bunun karşılığı olarak da çekişmeli 133 ada 38 parsel sayılı taşınmazın davalı Nihat'a temlik edildiği dolayısıyla temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olmadığı sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca,davalı Nihat hakkındaki davanın da reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Kabule göre de, davalılar Meziyet ve Nurhayat yönünden davanın reddine karar verildiği halde tüm yargılama masraflarının davalı Nihat'dan tahsiline karar verilmesi de isabetsizdir.

Hal böyle olunca,davalı Nihat hakkındaki davanın da reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Kabule göre de, davalılar Meziyet ve Nurhayat yönünden davanın reddine karar verildiği halde tüm yargılama masraflarının davalı Nihat'dan tahsiline karar verilmesi de isabetsizdir.

Davalı Nihat vekilinin, bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile yerel mahkeme kararının açıklanan nedene hasren (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 12.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8295, Karar No: 2011/9705, Tarih: 28.09.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/8295 E.  ,  2011/9705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı T Medya Yatırım San. ve Tic. A.Ş aleyhine 09/07/2009 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarının ihlaline dayalı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 23/03/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 28/09/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Davacı 01/06/2009 günlü Akşam Gazetesi'nde "Sadrazamın sol ayakkabısı" başlıklı köşe yazısında kişilik haklarına saldırıldığını iddia ederek manevi tazminat istemiştir.

Mahkemece, yazının basın özgürlüğü kapsamında kaldığı gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, ... ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi

olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın ... Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer ... ve yine ... yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın ... Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer ... ve yine ... yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine ... tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az ... olan yararın daha çok ... tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için ... ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının ... olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan ... olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu edilen yazıda davacı kasdedilerek "...Beyimiz marifetmiş gibi sırıtıyor" denildiği görülmektedir. "Sırıtıyor" ifadesi ve yukarıda belirtilen ilkeler dikkate alındığında davacının kişilik haklarına saldırıldığının kabulü gerekir. Aksi düşüncedeki ... çoğunluğun görüşüne bu nedenle katılmıyoruz. 28/09/2011
Yargıtay — Esas No: 2014/27724, Karar No: 2015/7918, Tarih: 28.04.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/27724 E.  ,  2015/7918 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 22.9.1997 tarihinden tibaren Tarım Bağ-Kur sigortalılığının, terdiden tarım Bağ-Kur sigortalılığının 30.9.2008 tarihinde sonlandırılarak 01.10.2008 tarihinden itibaren esnaf Bağ-Kur sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma üzerine, ilamında belirtildiği şekilde, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemece, Dairemizin 2013/ 7387 – 21674 sayılı bozma ilamına uyulması sonrasında yazılı şekilde karar verilmiş ise de;

Yapılan yargılama sonunda, 1998-2011 yılları arasında , davacının 2926 sayılı Yasaya tabi sigortalılık iradesini ortaya koyacak herhangi bir başvurusu, prim ödemesi, ürün satışı veya bu satışlardan yapılan prim tevkifatının bulunmadığı anlaşılmakla, tarım Bağ-Kur sigortalılığı yönünden, davanın yasal dayanağı olan 2926 sayılı Kanunun “Sigortalılığın başlangıcı ve zorunlu oluşu” başlığını taşıyan 5. maddesinin birinci fıkrasında, “2. madde kapsamına girenler, on sekiz yaşını doldurdukları tarihi takip eden yıl başından itibaren sigortalı sayılırlar. Ancak, 7. maddede belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülükleri kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden ay başından itibaren başlar.” düzenlemesi de gözetilerek, 01.10.1997 – 31.12.1997 tarihleri arası hakkında hüküm kurulmalıdır.

Esnaf Bağ-Kur sigortalılığın tespitine yönelik talep hakkında ise;

5510 sayılı Yasanın, "Bu Kanunun 4'üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (4) numaralı alt bendi hariç diğer alt bentlerine göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu Kanunun yürürlük tarihine kadar kayıt ve tescillerini yaptırmayanların sigortalılık hak ve yükümlülüğü bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren başlar...." şeklindeki geçici 8. maddesi ile talebin 01.10.2008 tarihinden

sonrasına ilişkin olması karşısında, aynı hükmün devamında yer alan, “...Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (4) numaralı alt bendine göre sigortalı sayılanların hak ve yükümlülüğü ise 7 nci maddenin birinci fıkrasının (b) bendine göre başlar...” düzenlemesi ile, 4. maddesinin 1. fıkrasının b bendinde yer alan, “...hizmet akdine bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan ise;

1) Ticarî kazanç veya serbest meslek kazancı nedeniyle gerçek veya basit usûlde gelir vergisi mükellefi olanlar,

2) Gelir vergisinden muaf olup, esnaf ve sanatkâr siciline kayıtlı olanlar... sigortalı sayılırlar...” düzenlemesi kapsamında, 01.10.2008 sonrası hakkında irdeleme yapılmalıdır.

1) Ticarî kazanç veya serbest meslek kazancı nedeniyle gerçek veya basit usûlde gelir vergisi mükellefi olanlar,

2) Gelir vergisinden muaf olup, esnaf ve sanatkâr siciline kayıtlı olanlar... sigortalı sayılırlar...” düzenlemesi kapsamında, 01.10.2008 sonrası hakkında irdeleme yapılmalıdır.

Bu yönde davacının faaliyetinin tam olarak ne olduğu belirlenmeli, faaliyetin 193 sayılı Vergi Usul Kanunu kapsamında gerçek veya basit usulde vergi mükellefiyeti gerektirip gerektirmediği, gerektiriyor ise davacının vergi kaydının bulunup bulunmadığı, vergi mükellefiyeti gerektirmeyen, vergiden muaf olunan bir faaliyet ise esnaf ve sanatkâr siciline kayıtlı olup olmadığı incelenmelidir.

Mahkemece, açıklanan maddî ve hukukî esaslar gözetilmeksizin eksik araştırma, inceleme sonucu yazılı biçimde hüküm kurulması, usûl ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28.4.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2023/128, Karar No: 2023/1750, Tarih: 06.04.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/128 E.  ,  2023/1750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Turhal 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.06.2020 Tarihli ve 2020/86 Esas, 2020/161 Karar sayılı sayılı kararı ile;

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve

53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Turhal 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.06.2020 Tarihli ve 2020/86 Esas, 2020/161 Karar sayılı kararının o yer Cumhuriyet savcısı ve sanık tarafından temyizi üzerine;

Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 03.03.2022 Tarihli ve 2021/12248 Esas, 2022/1704 Karar sayılı kararı ile ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının belirlenemediği, sanık lehine haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda uygulanması gerektiği nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Turhal 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.05.2022 Tarihli ve 2022/238 Esas, 2022/382 Karar sayılı kararı ile

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 9 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri suç kastının olmadığına, beraatine karar verilmesi gerektiğine ve vesaireye ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mağdurun oğlu ile sanığın oğlunun aynı okula gittikler, tarafların olay günü çocuklarını almak üzere okul çıkışına gittiklerinde çocukların tartıştığını görmeleri ve olaya müdahil olmaları üzerine aralarında ilk olarak hangi tarafın haksız eylemi neticesinde başladığı tespit edilemeyen kavgada sanığın mağduru eliyle ittiği, itmenin etkisiyle mağdurun yere düştüğü yaralandığı kabul edilmiştir.

2. Sanığın ve mağdurun beyanları tespit edilerek dosya içerisine eklenmiş, mağdurun yaralanmasına ilişkin adli muayene raporu dosyada mevcuttur.

2. Sanığın ve mağdurun beyanları tespit edilerek dosya içerisine eklenmiş, mağdurun yaralanmasına ilişkin adli muayene raporu dosyada mevcuttur.

3. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta ayrıntılarına yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereklerinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Suç Kastı ve Beraat

Her ne kadar sanık suç kastı olmadığını beyan etmiş ise de mağdurun aşamalardaki anlatımları ve adli muayene raporu karşısında sanığın yaralama kastı ile hareket ettiği anlaşılmakla, sanık hakkında mahkûmiyet kararı kurulmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Vesair

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Turhal 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.05.2022 Tarihli ve 2022/238 Esas, 2022/382 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12357, Karar No: 2015/21478, Tarih: 23.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/12357 E.  ,  2015/21478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 10. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/12/2014

NUMARASI : 2013/258-2014/716

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Ç.. B.. yönünden husumetten reddine ..... Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı ..... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece Ç.. B.. hakkındaki davanın husumetten reddine, ...... Büyükşehir Belediye Başkanlığı aleyhinde açılan davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan .... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu, taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı ...... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15413, Karar No: 2012/23846, Tarih: 07.11.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/15413 E.  ,  2012/23846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- CMK'nın 191/1. maddesi uyarınca, iddianamenin kabulü kararı okunmadan duruşmaya başlanması,

2- Tanığın, yakınanların ve katılanın anlatımlarında, sanığın elindeki bıçağı boş araziye fırlattıktan sonra direndiğini belirtmeleri ve bıçağın bulunamaması karşısında, hangi delillere dayanılarak sanığın direnme eylemini silahla gerçekleştirdiği açıklanmadan, TCK'nın 265/4. maddesi uyarınca cezasında artırım yapılması,

3- Sanığın direnme eylemini birden fazla mağdura karşı gerçekleştirdiğinin kabulü karşısında TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanmaması,

Yasaya aykırı ve Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN 1412 sayılı CMK'nın 326/son maddesi gözetilerek BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.