muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2302, Karar No: 2020/5725, Tarih: 19.10.2020

Somut uyuşmazlıkta; davacı, davasını fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak, 1.000,00 TL üzerinden açmış olup, yargılama sırasında dava değerini artırmaya yönelik ıslah dilekçesi sunmadığı, bu haliyle dava değerinin 1.000,00 TL olarak değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu; ancak, mahkemece maktu vekalet ücreti olan 1.980 TL’ ye hükmedildiği anlaşılmıştır.

Yukarıda belirtilen düzenleme çerçevesinde, mahkemece, davacı lehine hükmedilecek vekalet ücreti yönünden dava değerinin 1000,00 TL olduğu gözetilerek, bu miktarı geçmeyecek tutarda vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, tarifede yazılı maktu vekalet ücreti tutarının tamamına hükmedilmesi doğru olmamıştır.

Ne var ki, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılması ve ilk derece mahkemesi kararının düzeltilerek onanması, HMK'nın 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereğidir.

SONUÇ:Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle tarafların sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci ve üçüncü bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının hüküm fıkrasının 1 ve 4 nolu bentleri çıkartılarak yerlerine;

"1-Konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına,",

"4-Davacı taraf dava ve duruşmalarda kendisini vekille temsil ettirdiğinden karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan AAÜT'ye göre belirlenen 1.000,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine," bentlerinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, kesin olmak üzere, 19/10/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3129, Karar No: 2019/8942, Tarih: 17.09.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/3129 E.  ,  2019/8942 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/2, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın, nedensiz temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan kanun maddesinin (50/1-a) gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine ve adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi;

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 2 ile numaralandırılan bölümünün 2. ve 3. paragrafının hükümden çıkarılarak yerine “sanığa verilen 4 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 120 tam gün olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 2.400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8702, Karar No: 2018/10001, Tarih: 08.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/8702 E.  ,  2018/10001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- İİK’nın 332 ve 333/a maddelerine aykırılık suçlarından kurulan hükümlere yönelik incelemede,

Şikayete dayanak takipte süresinde yapılan itiraz üzerine açılan itirazın iptali davasında verilen kabul kararının şikayetten sonra 18/02/2016 tarihinde kesinleşmesi karşısında, şikayet tarihi olan 13/10/2014 itibariyle kesinleşmiş bir takip bulunmaması nedeniyle her iki suç yönünden, ayrıca İİK’nın 351. maddesi uyarınca sanığın hangi fiili ile aczine sebebiyet verdiğinin de somutlaştırılmaması nedeniyle İİK’nın 332. maddesine aykırılık suçundan sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken, İİK’nın 332. maddesine aykırılık suçundan somut delil elde edilemediği, İİK’nın 333/a maddesine aykırılık suçundan usulüne uygun bilirkişi raporu alınarak takibin kesinleştiği tarihte borçlu şirketin ödeme gücü bulunup bulunmadığının tespiti gerektiği gözetilmeyerek sadece icra dosyasından sanığın kastının anlaşılamadığı gerekçeleriyle beraat kararları verilmesi hükümler sonuç itibarıyla doğru olduğundan bozma sebebi yapılmamıştır.

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2- İİK’nın 331/1. maddesine aykırılık suçundan kurulan hükme yönelik incelemede,

Şikayete dayanak takipte süresinde yapılan itiraz üzerine açılan itirazın iptali davasında verilen kabul kararının şikayetten sonra 18/02/2016 tarihinde kesinleşmesi karşısında 13/10/2014 olan şikayet tarihi itibariyle kesinleşmiş bir takip bulunmaması nedeniyle sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de,

2- İİK’nın 331/1. maddesine aykırılık suçundan kurulan hükme yönelik incelemede,

Şikayete dayanak takipte süresinde yapılan itiraz üzerine açılan itirazın iptali davasında verilen kabul kararının şikayetten sonra 18/02/2016 tarihinde kesinleşmesi karşısında 13/10/2014 olan şikayet tarihi itibariyle kesinleşmiş bir takip bulunmaması nedeniyle sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 08/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1588, Karar No: 2024/3552, Tarih: 25.03.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/1588 E.  ,  2024/3552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/615 Esas, 2023/593 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Ankara 8. Sulh Hukuk Mahkemesinin 01.09.2023 Tarihli ve 2023/2163 Esas, 2023/2244 Karar Sayılı Kararı

Hükümlünün adres kayıt sistemindeki son yerleşim yeri adresinin Karadere Mahallesi Osman Kıran Mevkii Küme Evleri No:3/3 İç Kapı No:3 .../... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Espiye Sulh Hukuk Mahkemesinin 12.10.2023 Tarihli ve 2023/615 Esas, 2023/593 Karar Sayılı Kararı

Hükümlünün cezaevine girmeden önceki son yerleşim yeri adresini Kazım Orbay Mahallesi İnegöl Caddesi No:4/3 .../... olarak beyan ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 407 nci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamı ve Sincan 2 Nolu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 29.08.2023 tarihli yazısının ekinde bulunan tutanağa göre hükümlünün cezaevine girmeden önceki son yerleşim yeri adresini Mamak/Ankara olarak beyan ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Ankara 8. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Ankara 8. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

25.03.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/27357, Karar No: 2017/3173, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/27357 E.  ,  2017/3173 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18152, Karar No: 2019/3435, Tarih: 15.04.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/18152 E.  ,  2019/3435 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

KARAR

Dava, Esnaf Bağ-Kur sigortalılık süresinin tespitiyle 6111 sayılı Yasa kapsamında yapılandırmadan yararlandırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava konusu uyuşmazlık davacının oda ve vergi kaydına dayalı olarak 23.12.1993-03.12.2003 arasında 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalı sayılıp sayılamayacağı ile 6111 sayılı Yasa kapsamındaki prim borcu yapılandırma talebinin geçerli olup olmadığına ilişkindir.

Davacı, 23.12.1993 tarihli vergi kaydına dayalı olarak 27.06.1994 düzenleme tarihli ise giriş bildirgesiyle resen 1479 sayılı Yasa kapsamına alınmıştır. Davacının 23.12.1993-28.04.1994 arasında vergi kaydı, 22.03.1988-29.08.2001 arasında Esnaf ve Sanatkar Odaları Birliği kaydı ve 22.03.1988-03.12.2003 arasında Şoförler ve Otomobilciler Odası kaydı bulunmaktadır.

Mahkeme tarafından davacının 02.08.2003 tarihine kadar sigortalı olduğundan 6111 sayılı Yasanın 16. maddesinden yararlandırılması gerektğinin kabulü ile bu kapsamda kurumca yapılmış yapılandırma işleminin geçerli olduğunun tespitine, Davacının 6552 sayılı Yasanın 81. maddesinden yararlandırılması gerektiğinin tespitine dair talebinin reddine karar verilmiştir.

Davacının vergi kaydı bulunan 23.12.1993-28.04.1994 arasındaki döneme ilişkin kabul yerinde ise de, 28.04.1994-03.12.2003 dönemine ilişkin hüküm eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Davacının vergi kaydı bulunan 23.12.1993-28.04.1994 arasındaki döneme ilişkin kabul yerinde ise de, 28.04.1994-03.12.2003 dönemine ilişkin hüküm eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

5510 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 01.10.2008 öncesi uyuşmazlık süresi ile ilgili olarak davanın yasal dayanaklarından olan ve 01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanunun 24’üncü ve 25’inci maddelerinde kendi adına ve hesabına çalışanlar olarak nitelendirilen bağımsız çalışanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına yazılı olan gerçek kişiler, meslek kuruluşuna yazılarak çalışmaya başladıkları tarihten itibaren zorunlu sigortalı sayılmış iken, anılan maddelerde 2229 sayılı Kanun ile yapılan ve 04.05.1979 günü yürürlüğe giren değişiklik ile meslek kuruluş kaydı zorunluluğu kaldırılarak, kendi adına ve hesabına çalışma olgusu sigortalılık niteliğini kazanmak için yeterli kabul edilmiştir. Daha sonra, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanunla değişik 1479 sayılı Kanunun 24’üncü maddesinin (1) numaralı bendinin (a) ve (h) fıkralarında, diğer sosyal güvenlik kuruluşları kapsamı dışında kalan ve herhangi bir işverene hizmet akdi ile bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanların zorunlu sigortalı kabul edilebilmesi için, esnaf ve sanatkârlar gibi ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya götürü usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar yönünden vergi kaydı, gelir vergisinden bağışık olanlar yönünden kanunla kurulu meslek kuruluşlarına usulüne uygun olarak kayıtlı bulunma koşulu getirilmiş; anılan madde 22.03.1985 günü yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanunla bir kez daha değiştirilip kapsam genişletilerek, gerçek veya götürü usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar (vergi kaydı bulunanlar) veya esnaf ve sanatkâr siciline kayıtlı bulunanlar ya da kanunla kurulu meslek kuruluşunda usulüne uygun kaydı olanlar zorunlu sigortalı olarak kabul edilmiş, anılan düzenleme 4956 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 02.08.2003 tarihine kadar geçerliliğini korumuştur. 4956 sayılı Kanunun 14’üncü maddesiyle değiştirilen hükümle zorunlu sigortalılık kapsamına yalnızca, ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya basit usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar alınmış, gelir vergisinden bağışık tutulanlar yönünden ise Esnaf ve Sanatkâr Sicili ile birlikte aynı zamanda kanunla kurulu meslek kuruluşuna yöntemince kayıtlı bulunma koşulları getirilmiştir. Bu düzenleme de 5510 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 01.10.2008 tarihine kadar geçerliliğini korumuştur.

Yasal mevzuat hükümleri doğrultusunda davacının 28.04.1994-03.12.2003 devresine ilişkin olarak kendi nam ve hesabına bağımsız çalışması bulunup bulunmadığı Şoförler ve Otomobilciler Odasına aidat ödeyip ödemediği sorulmak, mesleki faaliyetinde kullandığı adına kayıtlı araç bulunup bulunmadığına ilişkin trafik tescil kayıtları getirtilmek vs. suretiyle usulünce araştırılarak kendi nam ve hesabına bağımsız çalışmasının varlığı şüpheye yer vermeyecek şekilde belirlenip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Öte yandan davacı temyizi yönünden, kabule göre de sigortalılığın sona erdiği tarihin, oda kaydının sona erdiği 03.12.2003 olarak alınması gerekirken 4956 sayılı Kanunun yürürlük tarihi olarak kabulü hatalıdır.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 15.04.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6696, Karar No: 2013/7661, Tarih: 02.07.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/6696 E.  ,  2013/7661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucunda Tekgöz Köyü çalışma alanında bulunan 101 ada 34 ve 103 ada 17 parsel sayılı sırasıyla 2.322,53 ve 4.177,89 metrekare yüzölçümündeki ve Ortaköy Köyü çalışma alanında bulunan 141 ada 11 parsel sayılı 1.381,68 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle 101 ada 34 sayılı parsel üzerindeki evin 141 ada 11 sayılı parsel üzerinde krokisinde (A) harfi ile gösterilen su deposu ve aynı parselde (B) harfi ile gösterilen samanlığın davacı ... tarafından meydana getirildiği gösterilmek suretiyle ölü olduğu belirtilerek ... adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ..., tapu kaydına ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Yargılama sırasında davalılar da tapu kaydına ve miras yolu ile gelen hakka dayanmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazların davacı adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalılar ... ve arkadaşları tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece dava konusu taşınmazların öncesinin tarafların ortak miras bırakanı ...'e ait olduğu, murisin sağlığında bağışlayarak zilyetliğini devrettiği gerekçesiyle esasa ilişkin olarak yazılı şekilde hüküm kurulmuştur. Ancak kadastroca dava konusu taşınmazlar ölü olduğu belirtilerek muris ... adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ..., taşınmazların tamamının kendi adına tescili istemiyle dava açtığına göre, ...'ün tüm mirasçılarının davada taraf gösterilmesi zorunludur. Davacı; ... mirasçılarından...mirasçılarının paylarını kendisine devrettikleri gerekçesiyle adı geçenlere davayı yöneltmemiş ise de; tapu malikinin mirasçıları olan bu kişiler haklarındaki iddianın da kanıtlanması yönünden ... mirasçılarının davada taraf olarak yer alması zorunludur. Taraf koşulu dava şartı olup bu şart sağlanmadan davanın esas hakkında değerlendirme yapılamaz. Mahkemece bu yön göz ardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz, davalılar ... ve arkadaşlarının temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 02.07.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4422, Karar No: 2021/18670, Tarih: 06.10.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/4422 E.  ,  2021/18670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve tehdit suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz incelemesinde,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın olay günü mağduru okulunun önünde görünce konuşmak için seslendiği, mağdurun arkasını dönüp gitmesi nedeniyle engel olmak için hırkasından tutup zorla çekmeye başladığı, bu sırada mağdura ''seni okulda rezil edeceğim diyerek'' tehditte bulunduğu, sanığın mağdurun gitmesini engellemesi nedeniyle mağdurun bağırarak yardım istediği ve kendini kurtarıp kaçtığı, yardım için başkalarının geldiğini gören sanığın da oradan hızla uzaklaştığı olayda, sanığın eyleminin TCK.nın 109/2, 109/3-f ve 35. maddelerine uyan cebir ve tehditle kişiyi hürriyetinden yoksun kılmaya teşebbüs suçunu oluşturduğu,

Sanığın, cebir, tehdit veya hile ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlenmeye devam etmekte iken, mağdura ''seni okulda rezil edeceğim'' diyerek tehditte bulunmasının bu suçun unsuru olduğu gözetilmeksizin eylemin nitelik yönünden ikiye bölünmek ve suç vasfının hatalı belirlenerek yazılı şekilde hükümler kurulması,

Yasaya aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 06.10.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8184, Karar No: 2021/13317, Tarih: 17.11.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/8184 E.  ,  2021/13317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı idare vekilinin sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Ancak;

1- Mahkemece verilen ilk kararda dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ağaç bedeli olarak enkaz düşülmek suretiyle toplam 5.915,80TL’ye hükmedildiğinden, uyulan bozma ilamı uyarınca enkaz bedeli düşülmeden 5.925,00TL ağaç bedeline hükmedilmesi gerekirken bozma sonrası davalı idare yararına oluşan usuli kazanılmış hak ilkesi ihlal edilerek 8.353,00TL ağaç bedeline hükmedilmesi,

2- HMK'nın 176/2. maddesi uyarınca aynı davada ikinci kez ıslah ile talep arttırılması mümkün değildir. Fazlaya dair hakların ek dava açılmak suretiyle istenmesi gerekir.

Bu itibarla, kısmi dava olarak açılan eldeki davada bozma öncesi ıslahla arttırılan miktar üzerinden hüküm kurulması gerekirken, bozma sonrası ikinci kez yapılan ıslah dilekçesindeki talep nazara alınarak fazlaya karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 17/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.