muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/496, Karar No: 2013/16695, Tarih: 30.05.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/496 E.  ,  2013/16695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Parada sahtecilik

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabule, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık ... müdafiinin, bir nedene dayan- mayan, sanık ...'ün ise mahkumiyete yeter delil bulunmadığına ve eksik inceleme yapıldığına yönelik temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- 5237 sayılı TCK.nun 53/3. madde ve fıkrası uyarınca, sanıkların yalnızca kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmesine kadar kısıtlama uygulanabilecek iken, kendi altsoyu dışındakiler üzerindeki yetkilerini de kapsayacak şekilde uygulama yapılması,

2- Müsaderesine karar verilen suça konu sahte madeni paraların, 5320 sayılı Yasanın 17. maddesi ile "Sahte Madeni Paraların ve Sikkelerin İncelenmesi ve Değerlendirilmesinde Uyulacak Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik" hükümlerine göre T.C. Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı Darphane ve Damga Matbaası Genel Müdürlüğüne gönderilmesine de karar verilmesi gerekirken, Merkez Bankasına gönderilmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden 5237 sayılı TCK.nun 53/1. maddesinin uygulamasına ilişkin kısım çıkartılarak yerine ''sanıkların, 5237 sayılı TCK.nun 53/1-3 madde ve fıkraları uyarınca, (c) bendinde sayılan kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkı, vesayet ve kayyımlığa ait haklardan koşullu salıverilmeye kadar, madde ve bendlerde sayılan diğer haklardan ise hükmolunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına'' yazılması ve hükmün müsadereye ilişkin kısmından "sahte imal edilmiş paraların merkez bankasına gönderilmesine" ibaresi çıkarılarak "sahte madeni paraların, Sahte Madeni Paraların ve Sikkelerin İncelenmesi ve Değerlendirilmesinde Uyulacak Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre T.C. Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı Darphane ve Damga Matbaası Genel Müdürlüğüne gönderilmesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 30.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2020, Karar No: 2011/5212, Tarih: 19.12.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/2020 E.  ,  2011/5212 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarından sanıklar ... ve ...’ın yapılan yargılamaları sonunda; rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçundan beraatlerine, rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan açılan kamu davalarının şikâyet yokluğu nedeniyle düşmesine dair Artvin Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 07.03.2006 gün ve 2004/223 Esas, 2006/54 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklara atılı reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarının 765 sayılı TCK.nın 430/2 ve 416/son maddelerinde öngörülen cezalarının üst sınırları itibarıyla aynı Kanunun 102/4. maddesine göre 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi oldukları, sanıkların sorgularının yapıldığı 10.12.2004 ve 14.03.2005 tarihleri ile inceleme günü arasında bu sürelerin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükümlerin 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca sanıklar hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 19.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6233, Karar No: 2018/7266, Tarih: 26.09.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/6233 E.  ,  2018/7266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanık hakkında 2007,2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçundan açılan kamu davasında, sanığın faturaların gerçek mal alışverişine dayandığını savunması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; adli emanette bulunan suça konu faturaların incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadıklarının tespit edilmesi ve denetime olanak verecek şekilde dosya içerisine konulması, suça konu faturaları düzenlediği belirtilen şirket yetkilileri veya kişiler haklarında bu faturalardan dolayı kamu davaları açılıp açılmadığı sorulup varsa getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin bu dosyaya aktarılması, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgelerinin bulunup bulunmadığının ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoku olup olmadığı da araştırılıp, gerektiğinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması ve toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeksizin eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

a) Sahte fatura kullanma suçunda her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda kullanılan sahte fatura eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme sahte fatura kullanma suçunu oluşturacağı cihetle, her takvim yılındaki eylemlerin ayrı ayrı zincirleme biçimde işlenmiş suçları oluşturacağı gözetilmeden, tek hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

b)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan hak yoksunluklarının sanığın kendi alt soyu dışındakiler için hapis cezasının infazı tamamlanana kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, sonuç ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 26.09.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7992, Karar No: 2012/7550, Tarih: 02.07.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/7992 E.  ,  2012/7550 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'nın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 08.02.2012 gün ve 2011/396 Esas, 2012/56 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle dosya incelendi;

Sanık müdafiin süresi içinde yapılmayan duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi gözetilerek CMUK.nın 318. maddesi uyarınca reddiyle incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verilerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, yerinde görülmeyen sanık müdafiin temyiz itirazının reddiyle verilen mahkûmiyet hükümlerinin ONANMASINA, 02.07.2012 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sanık hakkında 16 yaşındaki mağdurenin zorla ve bıçak tehdidiyle ırzına geçtiğinden ve hürriyetinden yoksun bıraktığından bahisle açılan kamu davasında her iki suçtan mahkemesince verimlen mahkumiyet kararının onanmasına karar verilmiş ise de;

01.09.2011 tarihinde zorla ve bıçak tehtitiyle gerçekleştiği iddia edilen cinsel ilişki olayında 16 yaşında olan ve her hengi bir akli rahatsızlığı bulunmayan mağdure 2,5 aylık sürede şikâyetci olmamış ancak okul idaresi tarafından ailesinin aranması ve durumdan bilgi verilmesi üzerine, 15.11.2011 tarihinde emniyete ailesiyle giderek, olayın zorla ve bıçak tehtidiyle gerçekleştiğini beyan etmiş, sanık ise, 17.11.2011 tarihli aşamalarda savcılık, sorgu ve mahkemede de değişiklik göstermeyen ve her ayrıntıya cevap verir tarzda alınan savunmasında özetle cinsel ilişkinin rızaen gerçekleştiğini hatta iki ayrı defa mağdurla rızan ilişkiye girdiğini, yerin taşlık olması sebebiyle mağrunenin etek fermuarının bu şekilde yırtıldığını beyan etmiştir.

Tarafsız tanığı olmayan olayımızda taraflarca kabul edilen cinsel ilişki eyleminin zora dayalı olduğuna yönelik sonradan duruşmada 16.12.2011 tarihinde ifade değiştirip eylemin rızaen gerçekleştiğini beyan eden ve akabinde sanıkla evlenen mağdurenin oyadan 2,5 ay sonra ailesinin haberi olması üzerine yaptığı şikayet dışında kesin ve inandırıcı delillerin elde edilemediği hiç bir aşamada değişmeyen detaylı ve olayın oluşumuna uygun sanık savunmasının aksinin ispat edilemediği dolayısıyla sanığın her iki suçtan mahkûmuyetine karar veren kararının bozulması görüşünde olduğumdan kararın onanmasına karar veren sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2021/875, Karar No: 2022/11805, Tarih: 08.06.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/875 E.  ,  2022/11805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suçun yasal unsurlarının tespiti ve gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenebilmesi bakımından; dosyada mevcut olay yeri görgü tespit tutanağı ile birlikte dosyanın ziraat bilirkişisine gönderilerek meydana gelen ve tutanakta belirtilen tespitlerin dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme niteliğinde sayılıp sayılamayacağı ve zarar miktarı hususunda bilirkişi raporu alınması, toplanan tüm delillerin sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden eksik araştırmayla yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 08/06/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/823, Karar No: 2025/3402, Tarih: 14.04.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/823 E.  ,  2025/3402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/197 E., 2024/3380 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kastamonu İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/324 E., 2023/269 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı işyerinde yaklaşık 22 yıl teknisyen/tekniker olarak hizmet verdiğini, en son uzman tekniker olarak çalıştığını, müvekkili uzman tekniker olarak çalışırken rızası, onayı, bilgisi dışında ve gerekçesiz bir şekilde koruma sistemleri ekibine tayin edildiğini, müvekkilinin uzun yıllardır hizmet verdiği alan ile bilgisi olmaksızın tayin edildiği alanın birbirinden çok farklı olduğunu, müvekkilinin yıllardır uzmanlık kazandığı iş bilgi ve becerilerinin yeni tayin edildiği alanda hiçbir anlam ifade etmediğini, 19. Dönem Toplu İş Sözleşmesi'nin 71. maddesine aykırı bir şekilde davranıldığını ileri sürerek Türkiye Elektrik İletim AŞ (TEİAŞ) 22. Bölge Müdürlüğünün 24.09.2019 tarihli yazısı ile müvekkilinin test ekibi alanında uzman tekniker olarak sürdürdüğü görevinin sonladırılıp koruma sistemleri ekip uzman teknikeri olarak tayini uygulamasının iptali ile müvekkilinin test ekibinde uzman tekniker olarak çalıştığı işine iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı def'i ile derdestlik, yetki, görev ve husumet itirazında bulunduklarını, idare mahkemelerinin görevli olduğunu, davacının açıktan atama ile göreve başladığı 24.09.1998 tarihinden bugüne kadar çeşitli ekiplerde görev yaptığını, trafo bakım ekibinde görevli iken ekip içerisinde yaşanan disiplinsizlik hadisesi nedeniyle yevmiye kesimi cezası aldığını, bunun üzerine çeşitli birimlerde geçici görevle görevlendirildiğini, buralarda da sorunlar yaşamaya devam ettiğini, tayin talebi ile ilgili aynı tip dilekçeler vererek ilgiliye yazı ile cevap verilmesine rağmen İdareyi gereksiz yere meşgul ettiğini, 15.07.2015 tarihinde Test Grup Başmühendisliğine naklen tayininin yapıldığını, Test Grup Başmühendisliğinin 07.07.2017 tarihli yazılarında ekip içerisinde huzursuzluğa neden olduğu ve iş güvenliğini tehlikeye attığı gerekçeleriyle başka bir ekipte görevlendirilmesinin talep edildiğini, ekip içerisinde yaşadığı sorunlar nedeniyle daha önceden de aynı nedenlerle geçici görevlendirdiği elektrik tesisat bakım teknisyenliğine termal kamera çekimlerini yapmak üzere tekrar görevlendirildiğini, davacının test ekibine geri dönme girişimleri sonucu test ekibinde görevli personelin 14.06.2018 tarihli dilekçelerinde ve test ekibi birim amirinin yazdığı 14.06.2018 tarihli gizli yazılarında ilgili personelle çalışmak istemediklerini açıkça beyan ettiklerini, bu gelişmelere rağmen ilgilinin kazanılması adına geçici görevlendirilmesinin kaldırılarak tekrar test ekibine iade edildiğini, ancak kronik bir hâl alan ve iş güvenliği hususları da dikkate alınarak maddi bir kaybının olmayacağı Bölge Müdürlüğü koruma sistemleri ekibine mevcut iş değer derecesi ile Müdürlüğün teklifi ve Genel Müdürlük makamının onayı ile 23.09.2019 tarihli yazı ile resen tayinin yapıldığını, yapılan işlemde toplu iş sözleşmesine ve mevzuata bir aykırılık bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı işçinin iş sözleşmesinin feshedilmediği, aynı Şirket bünyesinde test ekibinde tekniker/teknisyen olarak çalışırken ... 22. Bölge Müdürlüğünün 22.04.2019 tarihli yazısı ile koruma sistemleri ekip teknikeri olarak görevlendirildiği, her ne kadar dinlenen tanıklar her iki ekibin iç işleyişlerinin ve uzmanlık alanlarının farklı olduğunu ve davacının çalışmış olduğu ekibin değişmesinin kendisinin çalışma koşullarını ağırlaştırdığını beyan etmişlerse de davacının görevi değiştirildikten sonra kendisine eğitim tanımlandığı ve davacının eğitimlere katılım sağlamadığı, uzmanlık alanı dışında mevcut görev değişikliğinin davacının özlük haklarını ve çalışma şartlarını değiştirmediği, iş hukuku mevzuatında görev emrinin iptali ve eski göreve iadeye yönelik yasal bir düzenleme bulunmadığı ve söz konusu değişikliğin işverenin yönetim hakkı kapsamında kaldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesince iş hukuku mevzuatına göre eski göreve iadeye yönelik yasal bir düzenleme bulunmadığı, söz konusu değişikliğin işverenin yönetim hakkı kapsamında kaldığı değerlendirilerek davanın reddine karar verilmesinin isabetli olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Tanık beyanlarından da anlaşıldığı üzere müvekkilinin hizmet süresi boyunca işini en iyi şekilde yerine getirdiğini, işyerinin ve görevinin değiştirilmesini haklı gösterecek hiçbir hâl ve harekette bulunmadığını,

2. Davalı tarafından müvekkilinin görev yerinin müvekkilin rızası, onayı ve bilgisi dışında değiştirildiğini,

3. Müvekkilinin uzun yıllardır hizmet verdiği alan ile bilgisi olmaksızın tayin edildiği alanın birbirinden çok farklı olduğunu, müvekkilinin yıllardır uzmanlık kazandığı iş bilgi ve becerilerinin yeni tayin edildiği alanda hiçbir anlam ifade etmediğini,

4. Müvekkili tarafından defalarca ilgili makamlara bildirilmesine rağmen, müvekkiline biraz sabretmesi, eski işyerine döndürüleceği, bu uygulamanın geçici olduğu gibi vaatler verildiğini, ancak bu uygulamanın üzerinden 3 yıl geçmiş olmasına rağmen müvekkilinin eski işyerine iade edilmediğini,

5. Davalı tarafın müvekkiline hiçbir açıklamada bulunmaksızın, müvekkilinin herhangi bir şekilde savunmasını almaksızın tamamıyla soyut gerekçeler ve birtakım söylentilere itibar ederek ceza amaçlı olacak şekilde müvekkilini uzmanlık alanının dışında olan işlerde görevlendirdiğini,

6. Toplu iş sözleşmesi hükmü uyarınca, tüm işçilerin görevinin gerektirdiği işte çalıştırılmasının asıl olduğunu, geçici iş değişikliği durumlarında ise 1 yılda en fazla 3 ay süreyle geçici iş değişikliğinin mümkün olduğunu, daimi iş değişikliği durumunda ise işçinin rızasının alınmasının bir şart ve zorunluluk olduğunu, ancak somut olayda müvekkilinin esas işi olan teknikerlikten süresiz olarak uzaklaştırıldığını, kendisine geçici olacağı söylenen bu durumun toplu iş sözleşmesinde öngörülen 3 ayı fazlasıyla geçtiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, test ekibinde uzman tekniker olarak çalışan davacının koruma sistemleri ekip uzman teknikeri olarak görevlendirilmesinin hukuka uygun olup olmadığına ilişkindir.

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Çalışma koşullarındaki değişiklik, işverenin yönetim hakkı ile doğrudan ilgilidir. İşveren işyerinin kârlılığı, verimliliği noktasında işin yürütümü için gerekli tedbirleri alır. İş görme ediminin yerine getirilmesinin şeklini, zamanını ve hizmetin niteliğini işveren belirler. İşverenin yönetim hakkı, taraflar arasındaki iş sözleşmesi ya da işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinde açıkça düzenlenmeyen boşluklarda uygulama alanı bulur.

İşverenin yönetim hakkı kapsamında kalan ya da geçerli nedene dayanan değişiklikler, çalışma koşullarında esaslı değişiklik olarak nitelendirilemez. Geçerli neden işçinin verimi ile davranışlarından ya da işyeri gereklerinden kaynaklanabilir. Örneğin işçinin çalıştığı bölümde objektif olarak ortaya konulan performans kriterlerine göre verimsizliğinin saptanması ve hatta işverence bu yönde verilen eğitime rağmen sonuç alınamaması durumunda, işverence işçinin başka bir işte görevlendirilmesi mümkündür.

İşverenin yönetim hakkının, bu hakkın hem kapsamını hem de sınırını oluşturan iş hukuku kaynaklarına uygun kullanılıp kullanılmadığı mahkemelerce denetlenebilir. Bu çerçevede hukuki yararın da mevcut olması kaydıyla yönetim hakkının hukuka aykırı kullanıldığı yönünde tespit hükmü kurulabilir. Ancak hukuka aykırı da olsa, hakkın kullanımını engellemeye yönelik veya işverenin iradesi yerine geçecek bir karar verilemez.

İş ilişkisinden kaynaklanan ve işin yerine getirilmesinde tâbi olunan hak ve borçların tümü, çalışma koşulları olarak değerlendirilmelidir. İşçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli nedenlerle de çalışma koşullarının değiştirilmesi mümkün görülmelidir.

Çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği işveren ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı iş günü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamayacaktır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun) 22/1 maddesinin asıl konuluş amacı, işverenin tek taraflı değişiklik işlemlerine karşı işçiyi korumak; işçinin isteği dışında işini, işyerini ve diğer çalışma şartlarını değiştirecek işveren davranışlarına engel olmaktır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun) 22/1 maddesinin asıl konuluş amacı, işverenin tek taraflı değişiklik işlemlerine karşı işçiyi korumak; işçinin isteği dışında işini, işyerini ve diğer çalışma şartlarını değiştirecek işveren davranışlarına engel olmaktır.

Belirtmek gerekir ki 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 2. maddesi uyarınca, herkes haklarını kullanırken dürüstlük kuralına uymak zorundadır. İşçinin 4857 sayılı Kanun’un 22. maddesi kapsamında şekil eksikliğini ileri sürmesi, hukukumuzun en temel ilkelerinden biri olan dürüstlük kuralına aykırılık oluşturmamalıdır. 4721 sayılı Kanun'un 2. maddesine aykırılık teşkil eden bir durumun genel yaptırımı, herhangi bir hakkın dürüstlük kuralına aykırı olarak kullanılmasının hukuk düzenince korunmamasıdır (Sarper Süzek, İş Hukuku, İstanbul, Yenilenmiş 9. Baskı, 2013, s.570).

Somut uyuşmazlıkta; test ekip uzman teknikeri olarak çalışan davacı işçinin 23.09.2019 tarihli ve E.378207 sayılı yazıyla koruma sistemleri ekip uzman teknikeri olarak görevlendirildiği anlaşılmaktadır. Dava konusu nakil işlemi sonucu davacı işçinin çalışma koşullarında yapılan değişiklik, çalışma koşullarında işçi aleyhine esaslı bir değişiklik niteliğinde olup işverenin yönetim hakkı kapsamında değildir.

Bununla birlikte; nakil işlemi esaslı değişiklik niteliğinde ise de nakil işlemine ilişkin kararın davacıya 24.04.2019 tarihinde tebliğ edildiği; davacının, bu tarihten sonra makul bir süre içinde itirazda bulunmaksızın 2 yılı aşkın bir süre boyunca yapılan değişikliğe uygun olarak çalışmaya devam ettiği dikkate alındığında, sözleşmenin karşı tarafı olan işverende bu değişikliğin kabul edildiği yönünde bir inancın oluşması olağandır. Bu durumda davacı işçinin değişikliğe uygun şekilde çalışmaya başlayıp makul bir süre geçtikten sonra 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesinde ve toplu iş sözleşmesinin 71. maddesinde öngörülen usul eksikliğini ileri sürmesi dürüstlük kuralına uygun düşmemektedir. Davanın bu gerekçe ile reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, sonucu itibarıyla doğru bulunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekçesinin değiştirilerek ve düzeltilerek onanması, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/4 hükmü gereğidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davacı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesince yapılan değerlendirmeye yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile sonucu itibarıyla doğru olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekçesinin değiştirilerek ve düzeltilerek ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının talep hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.