muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4252, Karar No: 2023/1400, Tarih: 14.03.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/4252 E.  ,  2023/1400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/198 E., 2015/3 K.

SUÇ : Sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 09.10.2010 tarihli ve 2010/51059 Soruşturma numaralı iddianamesi ile sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, altıncı fıkrası ve 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarıca cezalandırılması istemi ile Asliye Ceza Mahkemesinde kamu davası açılmıştır.

2. Ankara 3. Çocuk Mahkemesinin, 17.03.2011 tarihli ve 2010/651 Esas, 2011/111 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, altıncı fıkrası ve 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca dava açıldığı ve iddianamede nitelenen eylem ve uygulanması istenen sevk maddeleri ile ilgili olarak yargılama yapma ve kanıtları değerlendirme görevi Çocuk Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu anlaşıldığından görevsizlik kararı verilerek dosya Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmiştir.

3. Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.02.2013 tarihli ve 2011/50 Esas, 2013/15 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanun'un 23 üncü maddesi uyarınca Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılmasına, 3 yıl süreyle denetimli serbestlik süresine tabi tutulmasına karar verilmiş ve 06.02.2013 tarihinde kesinleşmiştir.

4. Sanık denetim süresi içinde 23.12.2015 tarihinde basit yaralama suçunu işlemiş ve Ankara 23. Sulh Ceza Mahkemesinin 15.05.2014 tarihli kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince 2.240 TL Adli Para Cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, sanık ...'nın adli sicil kaydında Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/50 Esas ve 2013/15 Karar sayılı ilamıyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği alaşıldığından mahkemesine ihbarda bulunulmuştur.

5. İhbar Üzerine Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.01.2015 tarihli ve 2014/198 Esas, 2015/3 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı kanunun 51 inci maddesi gereğince hapis cezasının ertelenmesine ve 1 yıl 8 ay süreyle denetime tabi tutulmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafinin Temyiz İsteği

Sanık aleyhine hüküm verildiği, temyiz incelenmesi sonucunda bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suça sürüklenen çocuk ... \*\*\* ile mağdure aynı okulda ve sınıfta öğrenci oldukları, suça sürüklenen çocuk ... \*\*\* mağdureyle anlaşarak birlikte erkekler tuvaletine gittikleri, burada üzerlerindeki kıyafetleri çıkartmadan suça sürüklenen çocuk ...'in mağdurenin cinsel organına ellediği, böylece suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı cinsel istismar suçunu işlediği, mağdurenin bakire olduğu, suça sürüklenen çocuk hakkında sosyal inceleme raporu alındığı, Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulundan usulüne uygun şekilde alınan ruh sağlığı raporunda mağdure de depresif uyum bozukluğunun tespit edildiği, ruh sağlığını etkileyen ancak ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede olmayan bu tablonun iddia edildiği gibi cinsel istismara bağlı ortaya çıkabileceği ancak bu psikiyatrik tablonun yaş farkı fazla olmayan mağdure ve sanığın hile, şiddet veya zorlama olmaksızın erken yaşta cinsel deneyim yaşanmasına bağlı olabileceği gibi olay sonrası gelişen psikososyal stres ve çatışmalar nedeniyle de ortaya çıkabileceğini bildirildiği, Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı Başkanlığından alınan raporda mağdurenin zihinsel düzeyinin hafif dereceli zihinsel gerilik düzeyinde bulunduğunu, duygu durumu ve davranım bozukluğu ile giden uyum bozukluğu saptandığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Mağdure beyanında suça sürüklenen çocuk ... ile anlaşıp beraber erkekler tuvaletine gittiklerini ve orada altındaki giysileri çıkarmadan eliyle cinsel organını ellediğini beyan ettiği ve bu şekilde sübuta eren eyleminin kısa süreli, ani ve kesintili gerçekleşmesinden dolayı mahkeme kabulünün hukuka aykırı olduğu ve suçun 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde düzenlenen sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu, 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının dördüncü cümlesine göre bu suçun failinin çocuk olması halinde soruşturma ve kovuşturmasının şikayete bağlı olduğu, mağdure Büşra'nın on altı yaşında iken 16.10.2012 tarihli, anne- babası olan şikayetçiler Fatma ve Ahmet'in 08.06.2011 tarihli celsede şikayetten vazgeçtikleri anlaşıldığından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi nedeniyle mahkeme hükmü hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.01.2015 tarihli ve 2014/198 Esas, 2015/3 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1199, Karar No: 2019/1199, Tarih: 25.02.2019

**15. Ceza Dairesi         2019/1199 E.  ,  2019/1199 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 157/1 ve 52. maddeleri gereğince 3 yıl hapis ve 2.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Dinar Asliye Ceza Mahkemesinin 04.07.2013 tarih ve 2012/125-2013/272 sayılı kararı aleyhine yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 08.01.2019 gün ve 94660652-105-03-15599-2018 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.01.2019 gün ve 2019/3196 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre,

1-Dinar Asliye Ceza Mahkemesinin 04.07.2013 tarihli kararında, "Müşteki ...'ün kendisini dolandıran şahsın sanık ... olabileceğini teşhis ettiği" şeklinde bir değerlendirme yapılmasına karşın, 06.11.2012 tarihli duruşma zaptında yer alan, "Dosya içerisindeki sanık ...'a ait fotoğraf müştekiye gösterildi soruldu: Daha önce belirttiğim gibi olay tarihi kış olduğu için yüzü yarıya kadar kapalı ve üzerinde de mont vardı, bu fotoğraflarda ise yüzü açık ve kazaklı bir şekilde çekilmiş fotoğraflardır, bu nedenle ben bu kişidir diyemeyeceğim dedi." şeklindeki ifadeler nazara alındığında, teşhis işleminin yetersiz olduğu ve usulüne uygun teşhis işlemi yaptırılması gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulmasında,

2-Kabule göre de;

Benzer bir olayla ilgili olarak Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 15.05.2014 tarih ve 2011/24094-2014/10141 karar sayılı ilâmında yer alan, "Olay günü bankamatikten para çekmeye çalışan müştekiyi oyalayıp, ona hissettirmeden bankamatiğin verdiği parayı alarak uzaklaşan sanığın eyleminin, TCK’nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeyerek, yazılı biçimde karar verilmesi," şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, somut olayda müşteki ...'ün 24.02.2009 tarihinde emeklilik maaşını çekmek için Halk Bankası Dinar Şubesi önünde bulunan bankamatiğe gitmesi üzerine burada müştekiye yardım etme bahanesiyle yanına gelen sanığın müştekinin kartından 355,00 Türk lirasını müştekiye fark ettirmeden çekmesi ve müştekiye bankada parası olmadığını söyleyerek olay yerinden uzaklaştığının kabul edilmesi karşısında, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 141/1. maddesi uyarınca hırsızlık suçundan cezalandırılması yerine, yazılı şekilde dolandırıcılık suçundan hüküm kurulmasında, isabet görülmediğinden, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5237 sayılı TCK’nın 245/1. madde ve fıkrasında, başkasına ait bir banka veya kredi kartını, her ne suretle olursa olsun ele geçiren veya elinde bulunduran kimsenin kart sahibinin veya kartın kendisine verilmesi gereken kişinin rızası olmaksızın bunu kullanarak veya kullandırtarak kendisine veya başkasına yarar sağlaması halinde cezalandırılacağı hükme bağlanmıştır. Madde gerekçesinde de belirtildiği üzere; söz konusu madde, “banka veya kredi kartlarının hukuka aykırı olarak kullanılması suretiyle bankaların veya kredi veya banka kartı sahiplerinin zarara sokulmasını, bu yolla çıkar sağlanmasını önlemek ve failleri cezalandırmak amacıyla kaleme alınmıştır. Aslında hırsızlık, dolandırıcılık, güveni kötüye kullanma ve sahtecilik suçlarının ratio legis’lerinin tümünü de içeren bu fiillerin, duraksamaları ve içtihat farklılıklarını önlemek amacıyla, bağımsız suç hâline getirilmeleri uygun görülmüştür.”

Yargıtay CGK’nın 2012/15-1368-2014/179 sayılı ilamında da ayrıntılı bir şekilde belirtildiği üzere; hükümlünün olay tarihinde emekli maaşını çekmek üzere ATM'den para çekmek isteyen şikâyetçiye yardım etme bahanesiyle banka kartını alıp ATM'ye sokarak, şikâyetçinin söylediği şifreyi girip, para çekme işlemini yaptıktan sonra hesapta hiç para olmadığını söyleyerek, çektiği 355,00 TL’yi alıp kartı iade etmesi şeklindeki eyleminin, şikâyetçiye ait kartın yardım etme bahanesiyle ele geçirilmesi ve hilenin basit yalan düzeyinde kalması nedeniyle TCK’nın 245/1. madde ve fıkrasında düzenlenen başkasına ait banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suçunu oluşturacağı; suça konu bankamatik kartının mağdur tarafından makinaya yerleştirilip işlemlere başlanması ve kartın sanığın eline hiçbir şekilde geçmemiş olması halinde hırsızlık suçunun oluşabileceğinin söylenebileceği; kartın hukuka aykırı olarak ele geçirilip kullanılması halinde ise, banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçu yanında kamu davasının açılmış olması halinde duruma göre hırsızlık, dolandırıcılık veya güveni kötüye kullanma suçundan da cezalandırılması yoluna gidilebileceği dikkate alındığında; hükümlünün eyleminin, dolandırıcılık suçuna değil, TCK’nın 245/1. maddesine uyduğu gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması hususunda da kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağının takdiri için dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2448, Karar No: 2018/12345, Tarih: 25.09.2018

**13. Ceza Dairesi         2017/2448 E.  ,  2018/12345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkındaki ihbara konu olan İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 18.07.2014 tarih, 2013/1363 Esas ve 2014/603 Karar sayılı ilamındaki suç tarihi, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşme tarihinden önceki bir tarih ise de; sanık hakkında Bursa 11. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 27.05.2014 tarih ve 2014/197-249 E.-K. sayılı ilamı nedeniyle de ihbarda bulunulması ve bu suçun hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşme tarihinden sonra işlenmiş olması karşısında, Bursa 11. Asliye Ceza Mahkemesi'nin anılan ilamı esas alınarak yapılan incelemede:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak anılan maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Anayasanın 141. ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 289. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının denetimine imkan verecek şekilde açık ve gerekçeli olması, gerekçe bölümünde mevcut delillerin tartışılması, değerlendirilmesi, reddedilen veya kanıtlama yönünden üstün tutulan delillerin neler olduğu ve nedenlerinin gösterilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması, bir başka deyişle eldeki delillerle neden bu sonuca varıldığının anlatılması gerektiği, tüm bunların ışığında ulaşılan kanaat ve CMK’nın 230. maddesinde belirtilen diğer unsurların bulunması gerektiği gözetilmeden gerekçesiz hüküm kurulması,

2-Hırsızlık suçuna konu paranın önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak TCK'nın 61. maddesi uyarınca sanık hakkında temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılması gerekirken yazılı şekilde alt sınırdan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanığın sonuç ceza bakımından kazanılmış hakkının korunmasına, 25.09.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2431, Karar No: 2019/6734, Tarih: 27.05.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/2431 E.  ,  2019/6734 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. maddesinde yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken; olay günü sanığın idaresindeki araçla mağdurun idaresindeki araca arkadan çarpması şeklinde meydana gelen trafik kazasına sebebiyet veren ve yapılan ölçümde güvenli sürüş yeteneğini ortadan kaldıracak derecede 190 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanık hakkında, tespit edilen alkol promil miktarı ve trafik kazasına sebebiyet vererek yarattığı tehlike itibariyle kastının yoğunluğu ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek, alt sınırdan uzaklaşılarak hak ve nesafete uygun bir ceza tayini yerine, sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması; aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın suçu işlemediğine ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA; 27/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/650, Karar No: 2008/3473, Tarih: 19.03.2008

**1. Hukuk Dairesi         2008/650 E.  ,  2008/3473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FETHİYE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/10/2007

Taraflar arasında görülen davada; Davacı, ortak miras bırakanları K..Y...149 parsel sayılı taşınmazın ifrazını sağlayarak 165 nolu parseli davalı k...E..’e bedelsiz olarak satış göstermek suretiyle temlik ettiğini diğer kızı F..’in eşine duyulan güvensizlik nedeniyle payını annesi F.. Y.. temlik ettiğini,amacın ilerde bu payın kızı F..temlikinin sağlanması, ise de F..Y..n bu temliki yapamadan öldüğü,dolayısıyla davalı E..’in bu taşınmazda da mirasçı sıfatıyla pay aldığını, temlikin geçersiz ve muvazaalı olduğunu, yolsuz tescil nedeniyle diğer davalıya E..tarafından yapılan temlikin de geçersiz olduğunu ileri sürerek, miras payı oranında tapu iptal, tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, davacının kötü niyetli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, muvazaa olgusunun kanıtlanamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi K..K...in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, dava dilekçesinde gösterilen dava değerine göre talebi reddedilip, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal tescil isteğine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden çekişme konusu 149 parsel sayılı taşınmazdaki maliki olduğu 1/2 payını miras bırakan K..Y..ın, 10.02.1960 tarihli akitle satış suretiyle davalı kızı E..e, 1/2 payını da eşi dava dışı F..Y..a temlik ettiği, davacı tarafından işlemin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu ileri sürülerek eldeki davayı açtığı, mahkemece de miras bırakanın hak dengesini gözeterek paylaştırma yaptığı gerekçe gösterilmek suretiyle davanın reddine karar verildiği görülmektedir.

Bilindiği gibi; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 Sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanununun 213 ve Tapu Kanununun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 Sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

Öyle ise, miras bırakandan tüm mirasçılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ve haklar araştırılmalı,tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve belgeler mercilerinden getirtilmeli her bir mirasçıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınmalı böylece yukarda değinilen anlamda bir paylaştırma kastının bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

Somut olayda; dinlenen tanık beyanları ve toplanan diğer delillere göre, muris adına kayıtlı bulunan 149 sayılı parselin, muris tarafından ifraz edilerek yarısını kızı E...e, diğer yarısını da ileride öbür kızı F...’e intikal ettirmek üzere 1965 yılında ölen eşi F..‘ya devrettiği anlaşılmaktadır.

O halde, yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde dosya kapsamı değerlendirildiğinde miras bırakanın gerçekleştirdiği temlikler bakımından sağlığında mal varlığını mirasçıları arasında paylaştırma amacını taşıdığı kabul edilemez.

Hal böyle olunca, iddia ve savunma doğrultusunda taraf delillerinin irdelenip değerlendirilmesi, soruşturmanın eksiksiz tamamlanması, miras bırakanın gerçek amacının duraksamaya yer vermeyecek biçimde açığa kuvuşturması, neticeden muvazaa olgusunun olup olmadığının saptanması ve sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken, eksik tahkikatla yetinilerek yazılı olduğu üzere karar kurulması doğru değildir.

Davacının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 19.03.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.