muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/21048, Karar No: 2010/2596, Tarih: 09.02.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/21048 E.  ,  2010/2596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/06/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Alacaklı vekilinin tellaliye harcına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanunu'nun 68.maddesinde; tellallık harcını, mal ve ürünlerini satan gerçek ve tüzel kişilerin ödemekle yükümlü olduğu belirtilmiştir. Bu durumda, harcın sorumlusu ihalede malı satılan borçludur. Ancak, bu harç borçluya ait ise de, onun adına bu harcı yatıran alıcı daha sonra herhangi bir hükme gerek olmaksızın bu parayı borçludan geri alabilir.(İİK. m.12)

Öte yandan tellaliye harcı 2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanunu gereği alındığından, 492 Sayılı Harçlar Kanununun 123/son maddesinde öngörülen istisnanın, anılan harç yönünden uygulanma imkanı bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle alacaklının tellaliye harcına ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden REDDİNE,

2-Alacaklı vekilinin damga vergisine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Vergi Kanunlarının Yeni Türk Lirasına Uyumu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında 1.1.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5281 Sayılı Kanunun 8.maddesi ile 488 sayılı Damga Vergisi Kanununun, damga vergisinden istisna edilen işlemleri kapsayan (2) sayılı tablosuna 35 numaralı fıkra eklenmiştir. Bu fıkraya göre; “5422 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (12) numaralı bendi kapsamındaki işlemler nedeniyle düzenlenen kâğıtlar,” damga vergisinden istisna tutulmuştur.

5422 sayılı Kanun, 21.06.2006 tarih ve 26205 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 13.06.2006 tarihli 5520 sayılı "Kurumlar Vergisi Kanunu"nun 36. maddesi gereği yürürlükten kaldırılmış ise de, 21.06.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun Geçici 1/5.maddesindeki; “Diğer kanunlarla 5422 sayılı Kanuna yapılmış olan atıflar, ilgili olduğu maddeler itibarıyla bu Kanuna yapılmış sayılır” düzenlemesi karşısında, 488 sayılı Kanuna ekli (2) sayılı tablonun 35. fıkrasına yapılan atfın, 5520 sayılı Kanunun 5.maddesine yapıldığının kabulü gerekir.                                                         ./..

5520 Sayılı Kanunun 5/1-f maddesi gereğince; “Bankalara borçları nedeniyle kanunî takibe alınmış veya Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna borçlu durumda olan kurumlar ile bunların kefillerinin ve ipotek verenlerin sahip oldukları taşınmazlar, iştirak hisseleri, kurucu senetleri ve intifa senetleri ile rüçhan haklarının, bu borçlara karşılık bankalara veya bu Fona devri….”, istisna kapsamında sayıldığına göre, bankaların yalnızca kredi sözleşmesinden kaynaklanan değil, her türlü alacaklarının tahsili için yaptıkları icra takibi nedeniyle yapılan ihale sonucu taşınmazı alacaklarına mahsuben almaları halinde, anılan işlemin damga vergisinden müstesna olduğunun kabulü gerekmektedir.

O halde alacaklı bankanın damga vergisine yönelik şikayetinin kabulü yerine reddi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 09/02/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20654, Karar No: 2015/33187, Tarih: 01.12.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/20654 E.  ,  2015/33187 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Ankara 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/05/2014

NUMARASI : 2012/104-2014/329

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, iş yerinde fazla mesai yapıldığı halde ücretlerinin ödenmediğini, sigorta primlerinin gerçek ücret üzerinden yatırılmaması ve ulusal bayram genel tatil ücretlerinin ödenmemesi sebebiyle iş sözleşmesini davacı tarafından haklı olarak feshettiğini, belirterek kıdem tazminatı ve bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda; davacının, aralık, ocak, şubat, mart aylarında 08:00-18:00 saatleri arasında haftalık dokuz saat fazla mesai yaptığı, diğer dönemlerde ise 07:00 -19:00 arası haftalık onsekiz saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiş ise de davacı -davalı tanık anlatımlarında çalışma düzeninin yaz-kış değiştiğine ilişkin bir beyan olmadığı ve temyiz edenin sıfatı da ve davalı tanığı M.. N..'ın beyanı nazara alındığında aralık, ocak, şubat, mart ayları dışındaki çalışmasının 07:30-18:00 saatleri arasında yapıldığının kabulü dosya içeriğine uygun düşecek olup bu husus bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasında davacının ücret alacağı bulunup bulunmadığı uyuşmazlık konusudur.

Kasım ayı bordrosunda hesaplanan ücretin 06.12.2011 tarihinde davacının hesabına yattığına dair davalı tarafça dekont sunulduğu görülmekle, on günlük ücret alacağı talebinin reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14337, Karar No: 2014/32265, Tarih: 01.10.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/14337 E.  ,  2014/32265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Kamu davasının düşürülmesine

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine ancak,

Olay ve dosya kapsamına göre sanığın mağduru bıçakla yaraladığına ilişkin delil olmadığından sanığın beraati yerine yazılı şekilde şikayet yokluğundan düşme kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince, ''hükmün birinci fıkrasının "Her ne kadar sanık ... Kayaçi hakkında mağdur Metin Temel'i bıçakla yaraladığı iddiasıyla 5237 sayılı TCK 86/2, 3-e maddesi uyarınca cezalandırılması talebi ile mahkememize kamu davası açılmış ise de, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair şüpheden uzak kesin delil bulunmadığından 5271 sayılı CMK 'nin 223/2-e maddesi gereğince beraatine" şeklinde değiştirilmesi ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01/10/2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2093, Karar No: 2015/3354, Tarih: 08.07.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/2093 E.  ,  2015/3354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Şikayetçinin kendisine ait aracın satışı konusunda sanık ile anlaştıktan sonra aracın devri için notere gittiklerinde araç üzerinde rehin tesis edilmiş olduğunu öğrendikleri ve bu sebeple aracın devir işlemlerinin gerçekleşmediği, bunun üzerine sanığın aracı eşine göstereceğini söyleyerek iki saatlik bir süre için aracı şikayetçiden ödünç almasına rağmen belirtilen süre içerisinde teslim etmediği ve aracın kolluk marifetiyle şikayetçiye iade edildiğinin iddia edildiği somut olayda, sanık, tanık ve şikayetçi beyanları ile tüm dosya kapsamına göre eylemin güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna dair kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmasa da, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla “30 gün” ve “600 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla “5 gün” ve “100 TL” adli para cezası ibarelerinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08/07/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6661, Karar No: 2017/24343, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/6661 E.  ,  2017/24343 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12583, Karar No: 2017/14146, Tarih: 07.12.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/12583 E.  ,  2017/14146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı ... tarafından 10.02.2016 tarihli ek karar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı tarafından açılan tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulü ile satış işleminin ve tapu kaydının iptaline ve bağımsız bölümün yeniden davalı eş adına tesciline, bakiye 4.510, 48 TL nisbi karar ve ilam harcının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline dair mahkemece verilen 14.03.2013 tarihli ilk hüküm, davalıların temyizi üzerine Dairemizin 23.12.2013 tarihli kararı ile tarafların yargılama devam ederken boşandıkları gerekçesiyle davanın konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmasına karar verilmiş, bozmadan sonra tarafların davayı takip etmemeleri nedeniyle dosyanın işlemden kaldırılmasına akabinde de davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir. Davalı ... 05.01.2016 tarihli dilekçesiyle bozmadan önceki karara ait harç tahsil müzekkeresi nedeniyle tarafına ... Vergi Dairesi Müdürlüğünden ödeme emri gönderildiğini, ancak kararın bozulması nedeniyle ödeme emrinin yasal dayanağı kalmadığını belirterek ... Vergi Dairesine gönderilen 2.255,25 TL yargı harcının iptal edilerek, vergi dairesine bildirilmesini talep etmiş, mahkemece 10.02.2016 tarihli ek kararla, davanın açılmamış sayılmasına ilişkin hükmün 28.04.2015 tarihinde kesinleştiği, tavzihle, hükümle belirtilen haklar ve borçların sınırlandırılamayacağı gibi genişletilip değiştirilemeyeceğinden bahisle davalının talebinin reddine karar verilmiştir. Dosya kapsamından ilk hükümde davanın kabulü nedeniyle ... Vergi Dairesine 4.510,50 TL harcın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili için 20.05.2013 tarihli harç tahsil müzekkeresi yazıldığı, bu müzekkere sebebiyle davalıya ... Vergi Dairesinden 2.255,25 TL yargı harcının ödenmesi için ödeme emri gönderildiği anlaşılmaktadır. Ödeme emrine konu yargı harcının yasal dayanağı olan mahkeme kararı tüm yönleriyle bozulmuş, mahkemece vergi dairesine gönderilen 20.05.2013 tarihli harç tahsil müzekkeresinin bir dayanağı kalmamıştır. Bu sebeple davalı, mahkemeye verdiği dilekçe ile yasal dayanağı kalmayan 20.05.2013 tarihli harç tahsil müzekkeresinin iptal edilmesini talep etmiştir. Davalının tavzih talebi bulunmamaktadır. Davalının idari işlem mahiyetindeki bu talebinin mahkemesince re’sen veya talep üzerine her zaman düzeltilmesi imkan dahilinde bulunmaktadır, Başka bir ifade ile talep, idari işlem niteliğinde bulunduğundan harç tahsil müzekkeresinin geri alınması mümkün bulunmaktadır. Mahkemece bu talebin tavzih olarak değerlendirilerek talebin reddine karar verilmesi doğru olmamıştır. Bu itibarla davacının idari işlem niteliğindeki talebinin ek karara konu edilemeyeceği gözetilmeden bu talebinin tavzih olarak nitelendirilip reddine karar verilmesi doğru olmadığından ek kararın bozularak kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen 10.02.2016 tarihli ek kararın yukarıda gösterilen sebeple BOZULARAK KALDIRILMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 07.12.2017 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2018/2562, Karar No: 2018/4313, Tarih: 30.05.2018

**14. Hukuk Dairesi         2018/2562 E.  ,  2018/4313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

Davacı vekili tarafından, 19.03.2014 tarihinde verilen dilekçeyle önalım hakkına dayalı ... iptali ve tescil talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda davanın reddine dair verilen 22.06.2017 tarihli hükmün ... Bölge Adliye Mahkemesince istinaf yoluyla incelenmesi davacı vekili tarafından talep edilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesince istinaf talebinin esastan reddine dair verilen kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine ... Bölge adliye Mahkemesince 14.03.2018 tarihli ek kararı ile temyiz talebinin reddine karar verilmiştir. Temyiz talebinin reddine dair ek kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya ve içeriği incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, önalım hakkına dayalı ... iptali ve tescil talebine ilişkindir.

Yerel mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekilince istinaf talebinde bulunulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Davacı vekilinin temyiz talebi üzerine 14.03.2018 tarihinde sadece ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi Başkanının katıldığı karar ile temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili tarafından ek karar temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 341. maddesinde istinaf yoluna başvurulabilen kararlar, 361 ve 362. maddelerinde de temyiz edilebilen ve temyiz edilmeyen kararlar belirlenmiştir.

Dosya içeriğine göre, dava değeri 40.000 TL olarak gösterilmiş ve bu miktar üzerinden harçlandırılarak karar verilmiştir. Dava değeri ve hükme esas alınan miktar karar tarihi itibariyle geçerli olan 41.530 TL’lık temyiz kesinlik sınırının altında kaldığından davacı tarafın temyiz hakkının bulunmadığı Bölge Adliye Mahkemesinin 14.03.2018 tarihli ek kararının 5235 sayılı Adli Yargı İlk derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri hakkındaki Kanunun Toplantı ve Karar Başlıklı 46. maddesinde belirtilen "her bir Daire başkan ve iki üyenin katılmasıyla toplanır, görüşmeler gizli yapılır, karar çoğunlukla verilir." hükmüne uyulmadan sadece Daire Başkanı tarafından verildiği anlaşılmış, bu nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin 14.03.2018 tarihli ek kararının kaldırılarak davacı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesinin 14.03.2018 tarihli ek kararının KALDIRILMASINA, HMK'nın 362/1-a ve 362/2 maddeleri uyarınca .davacı vekilinin temyiz talebinin reddine, dosyanın mahalli mahkemeye İADESİNE, 30.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1045, Karar No: 2014/8651, Tarih: 24.03.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/1045 E.  ,  2014/8651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kadirli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/03/2013

NUMARASI : 2012/217-2013/195

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, Avukat olduğunu, davalı M.. K.. vekili olarak diğer davalı Belediye aleyhine işçilik haklarından doğan alacağın tahsili için dava açtığını, davanın neticelenmesini müteakip, icra takip aşamasında davalıların aralarında vardığı sulh anlaşması neticesinde kendisinin vekillikten azledildiğini ve akti vekalet ve kanuni vekalet ücreti ile yaptığı masrafların ihtara rağmen ödenmediğini, ödenmeyen bedellerden davalıların müştereken ve mütesilsilen sorumlu olduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla akti ve kanuni vekalet ücreti karşılığı 7.908 TL'nin, yargılama ve icra giderleri ve işlemiş faizleri karşılığı 411 TL'nin temerrüt tarihinden itibaren işleyen yasal faizleriyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar; davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 4.448,84 TL'nin dava tarihi olan 19/06/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsil olunarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının 2014/1045-8651

Aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacının, davalı M.. K..’nın vekili olarak diğer davalı aleyhinde açtığı alacak davası neticesinde alacağın tahsili için icra takibine giriştiği, takibin kesinleştiği, ancak, icra takibinin tarafları olan davalıların sulh oldukları, davacı vekil ile vekil edeni davalı arasında yazılı bir ücret sözleşmesinin bulunmadığı dosya kapsamı ile sabit olup, bu hususlar mahkemenin de kabulündedir. Davacı, takip ettiği dava dosyası ve icra dosyaları nedeniyle vekalet ücretinin ödenmediği iddiasıyla hem vekil edeni, hem de onun hasmı olan diğer davalı hakkında Avukatlık Kanununun 165.maddesine dayanarak bu davayı açmıştır.

Bir davada görev yapan avukat, vekil edeninden aralarındaki sözleşmeye göre kararlaştırılan miktarı, şayet ücret kararlaştırılmamış ise Avukatlık Kanununun 164/4 Maddesine göre özetle “değeri para ile ölçülebilen dava ve işlerde asgari üret tarifelerinin altında olmamak koşulu ile davanın kazanılan bölümü üzerinden yüzde on ile yüzde yirmi arasında belirlenecek miktarı, şayet değeri para ile ölçülemeyecek işlerden ise Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre belirlenecek miktarı ücret olarak talep etmek hakkına sahip olduğu gibi, ayrıca yargılama sonunda haklı çıkılan kısım üzerinden hasma yüklenen vekalet ücretini de talep etmek hakkına sahiptir. Vekil eden avukatına belirlenen bu iki kalem ücreti ödemekle yükümlü olup, Avukatlık Kanunun 165. Maddesinde ise; “Sulh veya her ne suretle olursa olsun taraflar arasında anlaşmayla sonuçlanan ve takipsiz bırakılan işlerde her iki taraf avukat ücretinin ödenmesi hususunda müteselsil borçlu sayılırlar” hükmü yer almaktadır.

Dairemiz yerleşik içtihatlarında da vurgulandığı üzere, Avukat tarafından takip edilen dosyada tarafların sulh olmaları halinde vekil eden ile avukat arasında sözleşme bulunmaması, sözleşmedeki ücretin geçersiz olması halinde gerek vekil eden gerekse hasım, sulh olunan miktar, sulh olunan miktar belli değilse, mahkemece gerçek sulh olunan miktar araştırılarak bulunacak miktar, aksi takdirde dava veya icra takibine konu müddeabihin tamamı üzerinden Avukatlık Kanununun 164/4.maddesine göre belirlenecek ücret nedeni ile mütesilsilen sorumlu sayılmaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında gerçekleşen somut olay değerlendirildiğinde, davacı avukatın talebine ve vekalet ücretine esas ilgili dava dosyası ve icra takip dosyası kesinleşmiş olup, davalıların aralarındaki sulh anlaşmasının ve davacı avukatın azil işleminin bu tarihten sonra yapılmış olması da nazara alındığında, mahkemece takip edilen 2014/1045-8651

dosyalarda müddeabihin tamamı sulh olunan miktar olarak kabul edilerek bu miktar üzerinden hesaplama yapılması gerekirken, müddeabihin yarısı üzerinden vekalet ücreti hesaplaması yapılması gerektiği yönündeki bilirkişi raporuna atıf ile hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3-Davacı eldeki dava ile davalı M.. K.. vekili olarak tüm masrafların kendisi tarafından karşılandığını ileri sürerek, yapılan masraf bedellerinin de davalıdan tahsilini istemiş ise de; savunmasını bir belge ibraz ederek ispatlayamamıştır ancak davacının dava dilekçesinde “Yemin” delili demekle yemin deliline dayandığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, mahkemece davacıya bu hususta yemin delili hatırlatılarak hâsıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile bu husustaki talebin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. ve 3. bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 24.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.