muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/14395, Karar No: 2017/8288, Tarih: 28.11.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/14395 E.  ,  2017/8288 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa mahalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanık hakkında "2005-2006-2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından açılan kamu davasında sanığın üzerine atılı suçlamaları kabul etmemesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; sahte olduğu iddia olunan faturaları kullanan şirketler hakkında karşıt inceleme raporları düzenlenip düzenlenmediği, bu faturaları düzenleyen şirket yetkilileri hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde birleştirilmesi, mümkün olmadığı takdirde, dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına alınması, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları kullanan mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoku olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması ile sanığın suça konu belgeleri düzenlemediğine dair savunması karşısında sanığın suça konu şirketi devraldığı tarih tespit edilerek bu tarihten sonra düzenlenen faturalardaki imzaların sanığın eli mahsülü olup olmadığı hususunda imza incelemesi de yaptırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

a)Sanık hakkında "2005-2006-2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından kamu davası açılmış olup, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında açıklandığı üzere sahte fatura düzenleme suçunun her takvim yılı için kendi içinde zincirleme ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, her takvim yılı için ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden tek hüküm kurulması,

b)Hürriyeti bağlayıcı ceza verilen sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi

Yasaya aykırı olup, sanık ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 28.11.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6109, Karar No: 2019/7432, Tarih: 15.10.2019

**10. Hukuk Dairesi         2018/6109 E.  ,  2019/7432 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2018/300-2018/347

Dava, sosyal güvenlik mevzuatında prim teşviki, destek ve indirim uygulamalarından kaynaklanan uyuşmazlığa ilişkindir.

Mahkemece, bozma sonrasında, dosya üzerinden yapılan inceleme ile ilamında belirtilen şekilde davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1086 sayılı Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanununda; yazılı, sözlü, basit ve seri olmak üzere dört yargılama usulü düzenlenmiş iken 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda yazılı ve basit yargılama usulleri düzenlenmiştir.

Bir davada hangi yargılama usulünün uygulanacağı uyuşmazlığın niteliği veya davanın görüleceği mahkemeye göre belirlenmektedir. Bu bağlamda; 5510 sayılı Kanununun 101’inci maddesinde, anılan Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili çıkan uyuşmazlıkların çözümlenmesinde İş Mahkemelerinin görevli olduğu belirtilmiş, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 7’nci maddesinde ise, İş Mahkemelerinde sözlü yargılama usulünün uygulanacağı hüküm altına alınmıştır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 447’nci maddesindeki diğer kanunların sözlü yahut seri yargılama usulüne atıf yaptığı hallerde bu Kanununun basit yargılama usulü ile ilgili hükümlerinin uygulanacağına ilişkin hüküm karşısında; artık, iş mahkemelerinde basit yargılama usulünün uygulanması gerekecektir.

Yazılı yargılama usulü 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda ayrıntılı olarak düzenlenmiş, basit yargılama usulü ise temel özellikleriyle kaleme alınmış, 322/1’inci maddesinde basit yargılama usulü hakkında hüküm bulunmayan hâllerde, yazılı yargılama usulüne ilişkin hükümler uygulanacağı belirtilmiştir. (Hakan Pekcanıtez, Oğuz Atalay, Muhammet Özekeş, Medeni Usul Hukuku, 12. Baskı, Ankara 2011, s.586).

Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320’nci maddesinin birinci fıkrasında “mümkün olan hallerde” mahkemenin tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar verebileceği öngörülmüş, ancak “mümkün olan haller”in neler olduğu madde metninde sayılmamıştır.

Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320’nci maddesinin birinci fıkrasında “mümkün olan hallerde” mahkemenin tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar verebileceği öngörülmüş, ancak “mümkün olan haller”in neler olduğu madde metninde sayılmamıştır.

Hukuk Muhakemeleri Kanununun “hukuki dinlenilme” başlıklı 27’nci maddesi, T.C. Anayasası’nın hak arama hürriyetini düzenleyen 36’ncı maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin adil yargılanma hakkına ilişkin 6’ncı maddesi nazara alındığında “bir dava hakkında karar verilirken duruşma yapılması esastır.” Gerek Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin ve gerekse Yargıtay ve doktrinin kabulü de bu yöndedir. Duruşma yapılmasında amaç, tarafların iddia ve savunmalarını yazılı beyanlar dışında bir kez de sözlü olarak hâkime aktarmalarına imkân tanıyarak, hâkime de bu iddia ve savunmalarda açık olmayan, tereddüt oluşturan konularda soru sormasını sağlamaktır. Tecrübeler bu uygulamanın uyuşmazlıkların sağlıklı çözümü için büyük önem taşıdığını, taraflar ve hâkimin yüz yüze gelmesinin gerçeğe erişimi kolaylaştırdığını göstermektedir. (Ejder Yılmaz, Geçici Hukuki Himaye Tedbirleri, C1, Ankara 2001, s. 888) (Cenk Akil, Terazi Aylık Hukuk Dergisi, Kasım 2012, s.17).

Ayrıca, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Yargılama ile ilgili bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını mahkemenin açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini içeren bu hakkın ve yargılamanın aleniliği ilkelerinin gerçekleşmesinin en önemli aracı duruşma yapılmasıdır.

Duruşma yapılmaksızın dosya üzerinden karar verilmesi ise istisna olup, ancak bu konuda kanuni dayanak bulunması halinde mümkündür. Eş deyişle; ancak hukukun izin verdiği “ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz, delil tespiti, İcra ve İflas Kanununun 17 ve 18’inci maddelerinde öngörülen şikâyet davaları” gibi durumlarda dosya üzerinden karar verilebilir. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320/1’inci maddesi hükmünün de bu çerçevede değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

Eldeki davada ise, mahkemece bozma ilamından sonra duruşma açılmaksızın ve bozma ilamına karşı uyulup uyulmama konusunda herhangi bir karar verilmeksizin yazılı şekilde karar verildiği anlaşılmakta olup, bozma ilamının taraflara tebliği ile yeni duruşma gününün belirlenmesi ve yargılama yapılarak tahkikata geçilmesi ile bozma ilamına karşı tarafların diyeceklerinin sorulması/belirlenmesi ve uyma/uymama konusunda karar verildikten sonra esas hakkında bir karar tesisi gerekirken; duruşma açılmaksızın dosya üzerinde karar vermiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 15.10.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15190, Karar No: 2011/6093, Tarih: 23.05.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/15190 E.  ,  2011/6093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 09.09.2009 tarih 2009/9885-12929 sayılı kararında özetle: “Aynı gün ve daha önce Dairede temyiz incelemesi yapılan, birbirine bitişik ya da yakın komşu olan ve tümü 1990 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosunda orman arazisi olarak sınırlandırılan taşınmaza komşu bulunan, dava konusu parsellerin bir kısmı vergi kayıtlarına, bir kısmı hem vergi kaydı hem sınırı yazılı olmayan vergi beyannamesine, bir kısmı da belgesiz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı kişiler adına tesbit edildiği, Hazine tarafından bu parsellerin tümü hakkında aynı iddia ile dava açıldığı, bir kısım parsellere uygulanan 1936 tarihli vergi kayıtlarının orman tahdit yönünü orman, çalılık, taşlık gibi değişebilir sınırlar okuduğu, mahkemece vergi kayıtlarının yüzölçümüne değer verilerek kayıt fazlasının ormandan açıldığı gerekçesiyle Hazine adına, kayıt miktarının da davalı kişiler adına tesciline karar verildiği, 1936 tarihli vergi kayıtları ile sınırları yazılı olmayan ancak yüzölçümü belirtilen 1977-1981 yıllarına ait emlak beyanname kayıtları uygulanan parsellere ait dava dosyalarında daha fazla yüzölçümlü emlak beyan kayıtlarına değer verilerek hüküm kurulduğu, tüm dosyalarda birbirine yakın olan parsellerde ormancı bilirkişiler tarafından düzenlenen ve kesinleşen orman kadastro haritaları ile kadastro paftalarının irtibatlı olmadığı, dava konusu taşınmazlar ormana bitişik olduğu halde eski ve yeni tarihli memleket haritaları ile hava fotoğrafları uygulanıp bu belgelerde dava konusu parselin konumunun ve niteliğinin gösterilmediği, zilyetlik konusunda beyanda bulunan bilirkişi ve tanık beyanlarının doğruluğunun bu resmi belgelerle denetlenmediği, kayıt miktar fazlası bulunan parsellerin bazılarında kayıt miktar fazlasının tarla niteliği ile bazılarında eylemli durum gözönünde bulundurulup meşelik ya da ham toprak niteliği ile tescil edildiği, Hazine davasının kısmen kabul edildiği dosyalarda kişilerin hiç bir dosyada bir temyizinin bulunmadığı, Hazine davasının tamamen ya da kısmen red edilen dosyaların tümümün Hazine tarafından temyiz edildiği, bu nedenlerle Hazine davasının kısmen kabulüne karar verilen ve davalı kişilerce temyiz edilmeyen bölümler yönünden Hazine yararına usulü kazanılmış hak oluştuğu, nevar ki; Hazine davasının kısmen ya da tamamen reddine karar verilen dosyalarda yapılan inceleme ve araştırmanın hüküm vermeye yeterli olmadığı” gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma kararına uyulduktan davanın reddine 206 ada 45 parselin tespit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede tespit tarihinden önce 1990 yılında yapılan ve 15.11.1990 tarihinde kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 23/05/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10368, Karar No: 2022/9800, Tarih: 12.12.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/10368 E.  ,  2022/9800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama

HÜKÜMLER :1)Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinin 24/06/2021 tarih ve 2020/415 Esas, 2021/632 Karar sayılı kararı; Sanığın, katılan ...’a yönelik neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçundan, TCK’nin 86/1, 86/3-e, 87/1-a, 29, 62 ve 53 maddeleri gereğince "3 yıl 1 ay 15 gün" hapis cezası ile mahkumiyetine dair kararı,

2)... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 28/10/2021 tarih ve 2021/2263 Esas, 2021/2572 Karar sayılı kararı; “İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine” dair kararı,

3)... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 05/11/2021 tarih ve 2021/2263 Esas, 2021/2572 Karar sayılı ek kararı; “Temyiz isteminin reddine” dair ek kararı,

TÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 28/10/2021 tarih ve 2021/2263 Esas, 2021/2572 Karar sayılı kararı ile 05/11/2021 tarihli ek kararının sanık tarafından 5271 sayılı CMK'nin 296/2 ve 291. maddelerinde belirtilen süreler içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmolunan cezanın türü ve miktarı gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları, miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 05/11/2021 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararının hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 298/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak ek karara yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİ ile EK KARARIN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.12.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/292, Karar No: 2025/4421, Tarih: 13.05.2025

**12. Ceza Dairesi         2024/292 E.  ,  2025/4421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/348 E., 2023/ 891 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Dairemizin bozma kararı üzerine kurulan hükmün; sanıklar müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece taksirle öldürme suçundan, sanıklar ..., ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 51. maddeleri uyarınca 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine, sanık ...'nin beraatine karar verilmiş, sanıklar ..., ... müdafii ile katılanlar vekilinin mahkumiyet alan sanıklar hakkındaki hükme yönelik temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 21.03.2023 tarihli 2021/ 72 Esas, 2023/ 894 Karar sayılı ilamı ile;

''İş Sağlığı ve Güvenliğine İlişkin İşyeri Tehlike Sınıfları Tebliğine göre asansör bakım ve onarım işlerinin çok tehlikeli işler sınıfında yer aldığı, ölen ...'ın 01.01.1999 doğumlu olup olay tarihinde 17 yaşında olduğu, Çocuk ve Genç İşlerin Çalıştırılma Usul ve Esasları Hakkında Yönetmelikin 2 nci maddesine göre genç işçi olduğu, yönetmeliğin EK-3 numaralı tablosunda 16 yaşını doldurmuş 18 yaşını bitirmemiş genç işçilerin çalıştırılabilecekleri işlerin düzenlendiği, bu kapsamda asansör bakım ve onarım işinin tabloda yer almadığı, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 15 inci maddesinde ''Tehlikeli ve çok tehlikeli sınıfta yer alan işlerde çalışacaklar, yapacakları işe uygun olduklarını belirten sağlık raporu olmadan işe başlatılamaz.'', 17 nci maddesinde ''..Tehlikeli ve çok tehlikeli sınıfta yer alan işyerlerinde; yapılacak işlerde karşılaşılacak sağlık ve güvenlik riskleri ile ilgili yeterli bilgi ve talimatları içeren eğitimin alındığına dair belge olmaksızın, başka işyerlerinden çalışmak üzere gelen çalışanlar işe başlatılamaz.'' şeklinde düzenlemeler bulunduğu, ölenin sağlık raporunun, mesleki eğitim aldığına dair herhangi bir belgenin dosyada bulunmadığı anlaşılmakla, ölenin çalıştırılması yasak olan iş kolunda çalıştırılmasının, alınması zorunlu sağlık raporu olmaksızın ve zorunlu eğitim verilmeksizin işe başlatılmasının bilinçli taksir koşulları oluşturduğunun kabulü ile sanıklar hakkında bilinçli taksir hükümleri uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin '' hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiş, bozma ilamı üzerine mahkemece sanıklar sanıklar ..., ... hakkında taksirle öldürme suçundan TCK'nın 85/1, 22/3, 62/1 maddeleri uyarınca neticeten 2 yıl 7 ay 3 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafiinin temyiz istemi; sanıkların kusuru bulunmadığına, bilinçli taksirin koşulları oluşmadığına, eksik inceleme ile karar verildiğine, ölenin stajyer olarak çalışmaya başladığına, sağlık raporunun ilgili kurumdan sorulması gerektiğine ve saire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'in ... Mühendislik Şirketinin ortağı ve müdürü olduğu, sanık ...'un şirkette asansör bakım ve onarımından sorumlu usta olduğu, sanık ...'nin ... İşhanı'ndaki iş yerlerinden birinde çalışan işçi olduğu, olay günü zorunlu stajını tamamlamasına müteakip sigortasız çalıştırılan ...'ın sanık ... ile birlikte ... İşhanına gelerek, 1. kattan itibaren asansör bakım ve onarımı yaparak 7. kata kadar çıktıkları, 7. katta ...'ın asansörün üzerinde çalıştığı, sanık ...'in makine dairesinde bakımla uğraştığı sırada ...'ın asansör ile kabin süspansiyonu ile duvar ve kat kapısı arasına sıkışarak öldüğü olayda; Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede;en son alınan üç kişilik iş güvenliği müfettişlerinden oluşan bilirkişi raporunda belirtildiği üzere sanık ...'in bu asansörün bakım işini şirket yetkilisi olarak üstlendiği, iş veren konumunda olduğu, işle ilgili belirli eksiklikleri tespit edip çalışanları eğitmek, önleyici tedbirleri almak veya aldırmak ile sorumlu olduğu, ölene gerekli iş güvenliği eğitim verilmesini sağlamadığı, ölenin eğitim aldığı belirtilmesine rağmen yetersiz olduğu, iş ile ilgili güvenli iş ortamı sağlanmadığı, denetlemediği, etkin organizasyon kuramadığı, ustaları denetlemediği, bu kapsamda kazalı asansördeki uygun olmayan revizyon setinde anahtar acil stop butonu olmadığı, olay sırasında bu buton basılı olarak ve asansör hareket ettirilmeksizin çalışmaların yapılması gerektiği, bu nedenlerle asli kusurlu olduğu, diğer sanık ...'un da ustabaşı olarak ölenle birlikte olay yerine gittiği asansör bakımı konusunda sertifikası bulunmadığı, ancak 22-23 yıldır bu tür işleri yaptığından tecrübeli olduğu bu kişinin ölen gibi yeni başlayan kişilere asansör ile ilgili tehlikeleri bilerek bu asansördeki bakım yaptırmaması, sanığın öleni tek başına bırakıp üst kata çıktığı, daha önce ölenin tecrübesi olmamasına rağmen asansör üst kabinine çıkarılıp çalıştırıldığının anlaşıldığı bu olayda da bu şekilde çalıştırıldığının ortaya çıktığı, bu nedenle asli kusurlu olduğunun belirtildiği, asansör bakım ve onarım işlerinin çok tehlikeli işler sınıfında yer aldığı ve ölen kişinin olay tarihinde 17 yaşında olduğu ve çocuk ve genç işçilerin çalıştırılması usul ve esasları hakkında yönetmeliğin 2.maddesine göre genç işçi olduğu ve bu kapsamda asansör bakım ve onarım işinin ölenin çalıştırılabileceği işlerden olmadığı, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanununun 15

.maddesine göre genç işçi olduğu ve bu kapsamda asansör bakım ve onarım işinin ölenin çalıştırılabileceği işlerden olmadığı, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanununun 15. maddesinde tehlikeli ve çok tehlikeli sınıfta yer alan işlerin sayıldığı ve bu işlerde çalışacaklar ve yapacakları işe uygun olduklarını belirten sağlık raporu olmadan işe başlatılamayacağının belirtildiği, ayrıca bu işlerde karşılaşılacak sağlık ve güvenlik riskleriyle ilgili yeterli bilgi ve talimatları içeren eğitimin alındığına dair belge olmaksızın başka işlerde çalışmak üzere gelen çalışanların bu işlere başlatılamayacağının, yine kanunda belirtildiği ölenin sağlık raporunun mesleki eğitim aldığına dair herhangi bir belgenin bulunmadığı, ölenin çalıştırılması yasak olan iş kolunda çalıştırılması, alınması zorunlu sağlık raporu alınmaksızın ve zorunlu eğitim verilmeksizin işe başlatılması değerlendirildiğinde sanıkların eyleminin bilinçli taksir koşullarını oluşturduğu anlaşılmış, sanıkların kusur durumları değerlendirilerek ve bilinçli taksir hükümleri uygulanmak suretiyle teşdiden cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşılmakla, Denizli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin kararında sanıklar müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıklar müdafinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15583, Karar No: 2016/6023, Tarih: 10.05.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/15583 E.  ,  2016/6023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların, katılanlara ait G... ilçesi S... K...Ç... mevkiinde bulunan kavaklıktan 16-17 adet kavak ağacını kestikleri, bu suretle dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğu hakkında mala zarar verme suçunu işledikleri iddia olunan somut olayda; bilirkişi raporları, beyanlar ve tüm dosya kapsamından sanıkların cezalandırılabilmeleri için her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar ... ve ... vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 10/05/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.