muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/23862, Karar No: 2013/19100, Tarih: 04.12.2013

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 21/10/1997 tarihinde eşi ile muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 21/10/1997 tarihinde eşi ile muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 04.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8327, Karar No: 2013/9924, Tarih: 11.06.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/8327 E.  ,  2013/9924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 2.ASLİYE (TÜKETİCİ) HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen istirdat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı tarafça müvekkilinden kayıp kaçak bedeli adı altında toplam 27.510,53 TL tahsil edildiğini belirterek; bu bedelin davalıdan istirdadına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; öncelikle husumet ve yetki itirazlarının kabulü ile davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kabulü cihetine gidilerek; 27.510,53 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık; elektrik faturasına yansıtılarak davacıdan tahsil edilmiş olan kayıp kaçak bedelinin; davalı sağlayıcıdan istirdadına ilişkin olup, mahkemece davaya tüketici mahkemesi sıfatıyla bakılmıştır.

4822 sayılı kanun ile değişik 4077 Sayılı TKHK'nın 3.maddesinde tüketici; bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi olarak tanımlamıştır. Aynı yasanın 23. maddesinin 1.fıkrasında ise bu kanunun uygulanmasıyla ilgili olarak çıkacak her türlü ihtilaflara tüketici mahkemelerinde bakılacağı hükmü yer almıştır.

Bu bağlamda somut olay değerlendirildiğinde; abone sözleşmesine konu yerin fabrika, abone tarife sınıfının ise "sanayi" olduğu anlaşılmakta olup, davacının TKHK'da belirtilen “tüketici” tanımına girmediği açıktır.

O halde, uyuşmazlığın çözümü genel mahkemelerin görevi içerisindedir. Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında resen gözetilir. Görevle ilgili hususlarda kazanılmış hak söz konusu olmaz.

Hal böyle iken mahkemece; davaya genel mahkeme sıfatıyla bakılması gerekirken tüketici mahkemesi sıfatıyla bakılarak hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı görülmüş olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13871, Karar No: 2020/1999, Tarih: 12.02.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/13871 E.  ,  2020/1999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı iş yerinde 1998 tarihinden Mart 2013 tarihine kadar yaz aylarında sabah 08:00, akşam 18:30, kış aylarında ise 08:00, 17:00 arası çalıştığını, sadece öğle yemek molası 1 saat ara verildiğini, yazın 1600,00 TL kışın ise 1200,00 TL maaş aldığını, asgari ücret sigortalı gösterildiğini aradaki farkı elden verildiğini, mesailerin ödenmediğini, son 2,5 aydır hafta tatili yapmadan bazen 2 pazar bazen de 3 pazar hafta tatili yapıldığını, iş akdi haksız feshedildiğini, bütün tatil günlerinde izin yapması gereken günlerde çalıştığını, fazla ödeme yapılmadığını, yıllık izin adı altında 1500,00 TL izin parası vermek istediklerini, alması gerekenden az olduğunu, parayı bankaya yatırdıklarını, sigorta kaydında 2010 ve 2011 yılı Mart aylarında izin kullanıldığının bordroda gösterildiğini, 3-4 yıldır ramazan bayramında erzak yardımı yapıldığını iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 01/02/2002 ile 31/12/2012 tarihleri arasındaki hizmetleri arasındaki kıdem, ihbar, izin, fazla mesai, resmi tatil karşılığı bedellerini talep ettiğini, davacının kalifiye bir eleman olduğunu, işten ayrılmasının istemediklerini davacının başka iş bulduğu için işverene gelerek ayrılmak istediğini söylediğini, kendi isteği ile işi terk ettiğini, Aralık 2012 de ayrıldıktan sonra Şubat 2013 de 840 nolu işyerinde çalışmaya başladığını, davacının hakkı olan alacaklarını 5 yıllık sürede istemek zorunda olduğunu, alacaklarının banka hesabına yatırıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dosyadaki bilgi ve belgeler ile davacı tanığı ... ve davalı tanığı ...'in beyanlarından davacı işçinin davalı işyerinden ücretine zam yapılmasını talep ettiği, davalı işverenin zam isteğini kabul etmemesi üzerine davacı işçinin emekliliğe müracaat ederek iş akdini kendisinin sonlandırdığı anlaşılmaktadır. Açıklanan fesih şekline göre davacının kıdem tazminatına hak kazanmakla birlikte iş akdini haklı nedenle olsa dahi fesheden tarafın ihbar tazminatına hak kazanamayacağı gözetilerek talebin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

F) SONUÇ:

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 12/02/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11240, Karar No: 2015/3085, Tarih: 01.06.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/11240 E.  ,  2015/3085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mağdur ...'a yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mağdur ...'a yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelemesine gelince;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mağdur ...'a yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelemesine gelince;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Mağdur ...'ın 13.04.2010 tarihli kolluk ifadesinde, 08.04.2010 günü saat 13:30 sıralarında evinin önünde kilitli olarak bulunan 35 HVT 67 plakalı 2000 model kırmızı renkli Honda marka motosikletinin çalındığına dair müracaatta bulunduğunu, söz konusu motosikletinin 09.04.2010 günü 511. Sokak üzerinde bulunduğunu öğrendiğini, motosikletinin plakasının olmadığını, sağ ve sol sinyal lambaları, arka sağ ve sol kapakları ve debriyaj kolunun kırık olduğunu, debriyajında hasar bulunduğunu, düz kontak yapılmış olduğunu, motosikleti bulunduğu vaziyette ikamet etmiş olduğu 519. Sokak No:l6 sayılı yer önüne götürdüğünü ve zincirle kilitlediğini, 13.04.2010 günü 07:20 sıralarında evden çıktığını, motoruna baktığında kilitli vaziyette evinin önünde durduğunu, saat 20:00 sıralarında evine geldiğinde motosikletinin olmadığını gördüğünü, kilitlemiş olduğu zincirin de olmadığını belirttiği, kovuşturmada motosikletinin daha önce de çalındığını, her defasında hasar verdiklerini belirttiği, Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2010/22321-1191 sayılı iddianamesi ile iş bu incelenen dosya kapsamında suç tarihi 13.04.2010 olarak belirtilerek mağdurun ikametinin önüne kilitli olarak bıraktığı Honda marka motosikletinin çalınma eylemi ile ilgili olarak suça sürüklenen çocuk ...'nin TCK'nın 142/1-b, 143, 31/2. maddeleri gereğince cezalandırılması talebiyle dava açıldığı; UYAP kayıtları üzerinden yapılan incelemede aynı suça sürüklenen çocuk hakkında Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2010/23369-1250 sayılı iddianamesi ile suç tarihi 09.04.2010 olarak belirtilerek mağdur ...'ın ikametinin önüne kilitleyerek parkettiği motosikletinin çalınması eylemi ile ilgili olarak TCK'nın 141/1, 143, 31/2. maddeleri gereğince cezalandırılması talebiyle dava açıldığı, yapılan yargılama sonucunda dosyanın temyiz incelemesine gönderildiği ve halen Yargıtay Ceza Dairesi'nde incelemede olduğunun anlaşılmasına göre, her iki dava dosyasının birleştirilerek suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesinde tanımlanan "zincirleme suç" hükümlerinin uygulama koşullarının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 01.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/716, Karar No: 2007/739, Tarih: 17.10.2007

**Hukuk Genel Kurulu         2007/5-716 E.  ,  2007/739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Dicle Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/05/2007

Taraflar arasındaki “kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın tapuya tescili” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Dicle Asliye Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 20.04.2006 gün ve 2005/161-2006/74 sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 5. Hukuk Dairesinin 07.12.2006 gün ve 2006/9891-2006/13611 sayılı ilamı ile (…Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tesbiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın ön şart yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Kamulaştırma Kanununun 14/5. maddesine göre; tesbit olunan malike ve zilyede karşı açılan davaların görülmesi sırasında taşınmazın gerçek malikinin başka bir şahıs olduğu anlaşıldığı taktirde bu gerçek malik, tapu malikinin daha önce öldüğü sabit olursa mirasçıları da dahil edilmek suretiyle davaya devam olunacağı hüküm altına alınmıştır.

Somut olayda; tapu malikinin daha başka mirasçılarının da bulunduğu yargılama sırasında tesbit edildiğinden, tüm mirasçıların adreslerinin belirlenip adlarına dava dilekçesi tebliğ edilerek taraf teşkilinden sonra davanın esasına girilip karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın ön şartının olmadığından bahisle red kararı verilmesi,

Doğru görülmemiştir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın tapuya tescili istemine ilişkindir.

Davacı TEİAŞ Genel Müdürlüğü vekili; müvekkili idarece alınan kamu yararı kararına dayanılarak, tapuda davalı D.K.’ın murisi A..K.adına kayıtlı bulunan D. İli, D.İlçesi K.Köyü ..parsel sayılı, 4700 m2 yüzölçümündeki taşınmazın 1169,65 m2 lik bölümünde irtifak hakkı tesisi ile ilgili olarak 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 4650 sayılı Kanunla değişik 8. maddesi uyarınca davalıya taahhütlü mektupla bildirim yapıldığını, ancak pazarlıkta anlaşma sağlanamadığını ileri sürerek; 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 4650 sayılı Kanunla değişik 10. maddesi uyarınca, kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ile davacı idare adına tapuya tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Dava dilekçesinin ve pazarlığa çağrı belgesinin tebliğe çıkarıldığı tarihler itibariyle ölü olan tapu maliki A.K. mirasçılarından davalı D.K.’a, mahkemece tebliğe çıkarılan dava dilekçesi ve duruşma gününü bildirir davetiye köy kayıtlarında muhatabın adına rastlanmadığından bahisle bila tebliğ iade edilmiş; anılan davalıya yapılmış usulüne uygun bir tebligat bulunmadığı gibi, tekmil nüfus aile kaydı dosyaya celbedilen tapu maliki A. K.’ın mahkemece belirlenen diğer mirasçılarına da her hangi bir tebligat yapılmamıştır.

Mahkemenin, “davacı idarece 2942 sayılı Kanunun 7. maddesine uygun araştırma yapılıp, bunun sonucuna göre aynı Kanunun 8. maddesinin öngördüğü anlamda satın alma usulünün denenmediği, anlaşarak satın alma teşebbüsünün yapılması ve sonuçsuz kalmasının davanın ön şartı olduğu” gerekçesiyle “davanın reddine” dair verdiği karar, Özel Daire’ce yukarıda yazılı gerekçeyle bozulmuş; Yerel Mahkemece “satın alma aşamasındaki ön şart yokluğunun, dava aşamasında taraf teşkili sağlanarak giderilemeyeceği” gerekçesiyle önceki kararda direnilmiştir.

Dava konusu 119 parsel sayılı taşınmazın kayden maliki olan ve 9.10.1990 tarihinde vefat eden A. K.’ın nüfus aile kaydına göre, davalı D.K.dışında bu davada yer almayan M. K., M. K. Z.K.A.K. V.Kı., H.K. ve F.Kızıl isminde başka mirasçıları da bulunmakta olup; davacı idarece taahhütlü posta ile mirasçılardan yalnızca D.K.ve A. K.a tebliğe çıkarılan pazarlığa çağrı belgelerinin “Muhtar M. D. imzasına teslim edildi” şerhi verilerek 29.6.2005 tarihinde tebliğ edildiği belirtilmiş, diğer mirasçılara her hangi bir bildirim yapılmamış; idarece taşınmaz mal malikinin tüm mirasçıları ve bunların adresleri araştırılmadığından, satın alma aşamasının anlaşmazlıkla sonuçlandığına dair her hangi bir belge düzenlenmemiş ve tapu maliki A.K.mirasçılarından sadece D.K. aleyhine, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 4650 sayılı Kanunla değişik 10. maddesi uyarınca görülmekte olan dava açılmıştır.

Bilindiği üzere; 4.11.1983 gün ve 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun uygulanması sırasında ortaya çıkan sorunların sağlıklı bir biçimde çözümü ve Anayasa’nın 46 ncı maddesinde öngörülen ve asıl kural olan, kamu yararının gerektirdiği hallerde, karşılıklarının nakden ve peşin olarak ödenmesi koşuluyla, özel mülkiyette bulunan taşınmaz malların objektif esaslara göre hızlı, doğru ve sağlıklı bir şekilde kamulaştırılması esasının tam olarak uygulanmasının sağlanması amaçlanarak, 24.4.2001 gün ve 4650 sayılı yasa ile değişik hükümler getirilmiştir.

Kanunun genel gerekçesinde de ifade edildiği üzere; “...Devlet ve kamu tüzelkişilerinin ancak zorunlu hallerde ve başka şekillerde taşınmaz mal sağlayamamaları durumunda hızlı, doğru ve sağlıklı bir şekilde kamulaştırma yapmalarının sağlanması, kamulaştırma sebebiyle adli ve idari yargıda açılacak davaların önlenmesi veya en aza indirgenmesi, buna rağmen açılacak davaların hızla sonuçlandırılması, doğru bedel tespiti yapılarak kamulaştırma sebebiyle Devlet veya diğer kamu tüzelkişileri ile gerçek veya özel hukuk tüzel kişilerinin haksızlığa uğramasının önlenmesi, kamulaştırma işlemlerinin hızla sonuçlandırılarak, Devletin veya diğer kamu tüzelkişilerinin işlerinin ve yatırımlarının çabuklaştırılmasının sağlanması, uygulamada ortaya çıkan sorunların süratle çözümlenmesi amacıyla;

1)Anayasamızın 46 ncı maddesi hükmüne uygun olarak, Devlet ve diğer kamu tüzelkişilerinin ancak zorunlu ve gerçekten kamu yararının gerektirdiği hallerde ortaya çıkan ihtiyaçlarını başka şekillerde (pazarlıkla satın alma, Maliye Bakanlığından veya diğer kamu kurum ve kuruluşlarından tahsis suretiyle taşınmaz mal edinme gibi) karşılayamamaları halinde kamulaştırma yapmalarının temini amacıyla,  kamulaştırma yetkisi tanınan Devlet ve diğer kamu tüzelkişilerinin kamulaştırma ihtiyacı ortaya  çıktığında, Kamulaştırma Kanunun 5 nci maddesinde sayılan mercilerce verilecek kamu yararı kararlarının 6 ncı maddesi uyarınca onaylanmasından veya 6 ncı maddenin son fıkrası uyarınca yapılacak kamulaştırmalarda, yetkili icra organınca verilecek  karardan sonra, idarelerin kıymet takdir komisyonu ve uzlaşma komisyonu kurarak öncelikle Kanunun 8 nci maddesinde öngörülen satın alma usulü uygulamalarının sağlanabilmesi;

2)Kamulaştırma Kanunundaki mevcut kamulaştırma sistemi değiştirilerek, kıymet takdir komisyonları eliyle yaptırılan kıymet takdiri usulü ve esaslarının ve buna bağlı diğer işlemlerinin ve keza, bedel artırım davaları açılabileceği yönündeki hükümlerin kaldırılarak, yeniden düzenlenen 10 uncu maddeyle kamulaştırma işleminin tek davayla ve hızlı bir şekilde çözümlenmesi amacıyla, kamulaştırmayı yapacak olan Devlet ve diğer kamu tüzelkişilerinin doğrudan mahkemeye başvurarak, kamulaştırılacak taşınmaz malın gerçek kamulaştırma bedelinin tespiti ile, bu bedel karşılığında ve bu bedelin ödenmesi kaydıyla kamulaştırma yapılmasına ve taşınmaz malın kamulaştırma yapan idare adına tesciline karar verilmesinin sağlanması, bu davaların seri olarak ve hızla sonuçlandırılması...” öngörülmüştür. ,

Görüldüğü gibi; 4650 sayılı Kanun ile, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunundaki mevcut kamulaştırma sisteminin değiştirilmesinin amacı, uygulanabilir, gecikmeleri ortadan kaldıran ve süratli şekilde sonuca ulaşan bir sistem kurmaktır.