muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/19477, Karar No: 2019/2729, Tarih: 14.03.2019

**8. Hukuk Dairesi         2016/19477 E.  ,  2019/2729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine karar verilmiş olup hükmün davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili, dava konusu 216 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki yapıların ve ağaçların vekil edeni tarafından meydana getirildiğini açıklayarak, bahsi geçen muhdesatların vekil edenine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalılardan ... davanın reddini savunmuş diğer davalı ... ise davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, 216 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki 1 adet tek katlı ev, 1 adet WC, 1 adet garaj ve 1 adet odunluk olarak inşa edilmiş yapıların davacı tarafından meydana getirildiğinin; 34 adet söğüt, 57 adet kavak ağacının davacı tarafından dikildiğinin tespitine karar verilmesi üzerine; hüküm, davalılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava, Alparslan-II Barajı ve Hidroelektrik Santrali kamulaştırma sınırları kapsamında kaldığı beyan edilen 216 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki muhdesatların davacı tarafından meydana getirildiğinin tespiti isteği ile açılmıştır.

Her ne kadar Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli değildir.

Şöyle ki; eldeki dava, dava konusu 216 parsel sayılı taşınmazın.. Barajı ve Hidroelektrik Santrali kamulaştırma sınırları kapsamında kalması nedenine dayalı olarak açılmış ancak, dava konusu taşınmaza ilişkin kamulaştırma evrakları ile kamulaştırma haritası getirtilerek keşif sırasında uygulanmamış ve dava konusu muhdesatların, taşınmazın kamulaştırma kapsamında kalan alanında yer alıp almadığı tespit edilmemiş, davacı tarafından dava dilekçesinde tanık deliline dayanılmasına rağmen, davacı tarafa tanıklarını bildirmesi için süre ve imkan tanınmamış, mahalli bilirkişi beyanları ile yetinilerek eksik araştırma ve inceleme ile hüküm tesis edilmiştir.

Kabule göre ise, kavak ve söğüt ağaçlarının kendiliğinden yetişebilen ya da ekonomik amaçla yetiştirilen ve kesilip satılabilen ağaçlar olması nedeniyle muhdesat niteliğinde bulunmadığı hususunun gözönünde bulundurulmaması da doğru olmamıştır.

SONUÇ: Davalılar vekilinin temyiz itirazları yukarıda açıklanan nedenle yerinde olduğundan kabulüyle, usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 14.03.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14821, Karar No: 2017/12327, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/14821 E.  ,  2017/12327 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6435, Karar No: 2016/8239, Tarih: 02.11.2016

**15. Ceza Dairesi         2014/6435 E.  ,  2016/8239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dolandırıcılık suçundan sanık hakkında verilen beraat hükmü katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Katılanın, takı almak maksadı ile sanığa ait ... Mücevherat isimli işyerine gittiği, sanığın mücevher niteliğinde ... mücevherat sertifikalı bir adet kolye ve yüzüğü tasarım olup 24 ayar saf altından oluştuğunu ve en fazla %10 eksiğine geri satılabileceğini söyleyip katılanı inandırıp bir adet kolyeyi 2.200.Dolara ve bir adet yüzüğü 2.400.Dolara sattığı, katılanın sonradan başka bir kuyumcuya kolyeyi satmak istediğinde bu kolyenin içinin alçı ile doldurulmuş olduğunu öğrendiği, sanığın bu yolla katılanı dolandırdığı iddia olunan olayda; sanık ve tanıkların beyanları ile bilirkişi raporları dikkate alındığında katılanın sanığın önceden beri müşterisi olduğu, olay günü tanıkların huzurunda sanığın bahse konu takıların tasarım takı olduklarının katılana bildirilip zarar etmeden geri kendilerinin alabileceğini söylediği, takılarla ilgili açıklamanın katılana yapılmış olduğu, dolandırıcılık suçuna vücut verecek nitelikte hile unsurunun olayda bulunmadığı anlaşılmakla, mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılanın temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, 02/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9447, Karar No: 2024/21155, Tarih: 26.06.2024

**10. Ceza Dairesi         2021/9447 E.  ,  2024/21155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/582 E., 2016/179 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 25.03.2016 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

Açıklanan nedenlerle İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesi kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,26.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3399, Karar No: 2019/4558, Tarih: 11.09.2019

**1. Hukuk Dairesi         2018/3399 E.  ,  2019/4558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin verilen kararın davalı vekili tarafından istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi ...’un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil olmadığı takdirde tenkis istemine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan babaları...’nın 258 parsel sayılı taşınmazdaki 15 nolu bağımsız bölümün çıplak mülkiyetini ikinci eşi olan davalı ...’a satış suretiyle devrettiğini, temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, davalı adına olan tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline, olmadığı takdirde tenkise karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, temlikin bedel karşılığında yapıldığını, mirasbırakanın mal kaçırma kastı ile hareket etmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temlikin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne ilişkin verilen kararın davalı tarafından istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1936 doğumlu mirasbırakan ...’nın 11.01.2016 tarihinde ölümü ile geride mirasçı olarak ilk eşi ...’den olma davacı kızları ... ve ..., ikinci eşi ...’den olma davacı oğlu ... ile üçüncü eşi olan davalı ...’ın kaldığı, mirasbırakanın çekişme konusu 258 parsel sayılı taşınmazda bulunan 15 nolu bağımsız bölümü 07.10.1999 tarihli akit ile intifa hakkını üzerinde tutarak çıplak mülkiyetini üçüncü eşi ...’a satış suretiyle devrettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda HMK 190. madde ve TMK 6. madde gereğince herkes iddiasını ispatla mükelleftir.

Somut olayda, davacıların iddialarını ispata elverişli delillerinin bulunmadığı, dinlenen davacı tanıklarının muvazaanın varlığı konusunda açıklayıcı ve yeterli beyanda bulunmadıkları, davalı tanıklarının ise davalının ziynet eşyalarını satarak taşınmazı satın aldığını bildirdikleri, mirasbırakanın temlik harici bir adet taşınmazının daha bulunduğu, salt bedeller arasındaki oransızlığın tek başına muvazaanın kanıtı olamayacağı hususları gözetildiğinde temlikin mal kaçırma amacıyla yapılmadığı sonucuna varılmaktadır.

Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 373/1. maddesi uyarınca ... Bölge Adliye Mahkemesi 1.Hukuk Dairesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı nedenlerden dolayı 6100 sayılı HMK’nın 371/1-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İstanbul 19.Asliye Hukuk Mahkemesi’ne, kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 11.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/36278, Karar No: 2015/940, Tarih: 26.01.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/36278 E.  ,  2015/940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalı tarafından iş sözleşmesinin feshinin ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, feshin geçersizliği ile davacının işe iadesine, dört aylık ücret tutarında işe başlatmama tazminatı belirlenmesine ve boşta geçen süre için en çok dört aya kadar ücret ve diğer hakların davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olayda; davalı işverenlikte 15.12.1997-12.10.2012 tarihleri arasında elektronik teknisyeni olarak çalışan davacının iş sözleşmesi davalı tarafından hizmetine ihtiyaç kalmadığı gerekçesiyle 12.10.2012 tarihi itibariyle feshedilmiştir.

Dosya kapsamına göre, davalı işveren tarafından yapılan fesih işleminin feshin son çare olması ilkesi gözetilerek gerçekleştirilmediği, fesih bildiriminde ileri sürülen nedenin somut delillerle ispatlanmadığı anlaşılmaktadır. Bu gerekçeyle mahkemece feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiş olması dosya içeriğine uygun olduğundan, davalının bu yöndeki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak, 4857 sayılı Kanun'un 21. maddesinin birinci fıkrasında işe başlatmama tazminatının alt ve üst sınırları gösterilmiş olup söz konusu tazminatın belirtilen sınırlar arasında işçinin kıdemi, fesih sebebi gibi olgular dikkate alınarak belirlenmesi gerekir.

Dosya içeriğine göre söz konusu tazminatın davacının dört aylık ücreti tutarı olarak belirlenmesine karar verilmesi hatalıdır. Fesih nedenine ve davacının kıdemine göre davacının beş aylık ücreti tutarı olarak belirlenmesi dosya içeriğine uygun düşecektir.

Sonuç:

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3-Davacının kanuni sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih nedeni ve kıdemi dikkate alınarak beş aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine,

5-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 27,70 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 25,20 TL harcın mahsubu ile bakiye 02,50 TL karar ve ilam harcının davalıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 160,00 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 26.01.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7834, Karar No: 2011/14222, Tarih: 11.10.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/7834 E.  ,  2011/14222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmiş ise de duruşma pulu alındığına dair bilgi ve belge olmadığından bu isteğin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, Almanya’da çalışmakta olan davalı ...’nın kayınpederi olduğunu, davalının, 15.5.1990- 15.10.2001 tarihleri arası için yurt dışı borçlanma talebiyle Sosyal Güvenlik Kurumuna başvurduğunu, talebinin kabul edilmesi üzerine de kendisinden borç istediğini, bu nedenle ... Bankası hesabından Sosyal Sigortalar Kurumu hesabına havale ile 27.995,91 TL gönderdiğini, ancak borç olarak verilen bu paranın davalı tarafından ödenmediğini ileri sürerek, 27.995,91 TL’nin faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava dışı eşiyle birlikte tüm kazançlarını davacıya gönderdiklerini, davacının da ailenin ortak parası olan bu paradan ödeme yaptığını, nitekim dava dışı eşi adına da, aynı kuruma bu şekilde ödeme yapıldığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, “dava konusu bedelin gönderildiği konusunda uyuşmazlık bulunmadığı, davalı yanca bedelin borç olarak alınmadığı iddia edilmiş ise de, bu hususun kanıtlanamadığı” belirtilerek davanın kabulüne, 27.995,91 TL’nin dava tarihi olan 22/07/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Her ne kadar mahkeme kararının “gerekçe” bölümünde, hükmün gerekçesi açıklandıktan sonra, “...davanın reddine karar vermek gerekmiştir.” Denilmişse de, yapılan açıklamalarda, davalının savunmasını ispat edemediği ve haksız olarak zenginleştiği belirtilmiş olmakla, esasen “davanın kabulünü” gerektiren nedenlere ilişkin gerekçenin yazıldığı, dolayısıyla,

gerekçenin son kısmında geçen “….davanın reddine…” sözlerinin maddi hataya müstenit olduğu anlaşılmakla, kararın gerekçesi ile hüküm kısmı arasında çelişki bulunmadığı sonucuna varılmış ve hükmün esasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine geçilmiştir.

gerekçenin son kısmında geçen “….davanın reddine…” sözlerinin maddi hataya müstenit olduğu anlaşılmakla, kararın gerekçesi ile hüküm kısmı arasında çelişki bulunmadığı sonucuna varılmış ve hükmün esasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine geçilmiştir.

Davacı, davalının yurtdışı Sosyal Güvenlik Kurumu borçlanması nedeniyle, ... Bankasındaki kendi hesabından Sosyal Güvenlik Kurumu hesabına havale ile 27.995,91 TL gönderdiğini belirterek, davalı nam ve hesabına borç olarak yapmış olduğu bu ödemenin tahsili istemiyle eldeki davayı açmış, davalı ise, davacının söz konusu ödemeyi yaptığını kabul etmekle birlikte, bu ödemenin, gerek kendisi gerekse eşi tarafından daha önce davacıya gönderilen ailenin ortak parasından yapıldığını, borç vermenin söz konusu olmadığını savunarak, gerekçeli inkarda bulunmuştur. Bu durumda davacı tarafından dava dışı Sosyal Güvenlik Kurumuna, davalının nam ve hesabına yapılan ödemenin, daha sonra davalı tarafından iade edilmek kaydıyla, başka bir ifade ile borç olarak yapıldığını ispat etme yükümlülüğü, onu iddia eden davacıya ait olup, mahkemenin aksi yöndeki kabulünde isabet bulunmamaktadır. Davacının kendi banka hesabından, dava dışı SGK hesabına yapmış olduğu havalede, “... yurt dışı borçlanması” ifadelerinin yazılı olması, ödemenin davalı hesabına borç olarak yapıldığını da göstermemektedir. Ne var ki davacı ve davalı arasında herhangi bir senet düzenlenmemiş olmakla, davada “senede karşı senetle ispat zorunluluğu”ndan söz edilemeyeceğinden, kayınpeder- gelin olan taraflar arasındaki uyuşmazlığın çözümü için davada tanık dinlenmesi mümkündür. O halde mahkemece, ispat yükü kendisinde olan davacıdan tanık dahil tüm delilleri ile, davalıdan da karşı delilleri sorularak, davacıya gerektiğinde yemin delili de hatırlatılmak suretiyle, yapılacak değerlendirme sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ile ve ispat yükü ters çevrilmek suretiyle yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 11.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5770, Karar No: 2021/4541, Tarih: 19.04.2021

**19. Ceza Dairesi         2021/5770 E.  ,  2021/4541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvuruların süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, sanık müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, REDDİNE, 19/04/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.