muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7938, Karar No: 2018/1535, Tarih: 21.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/7938 E.  ,  2018/1535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında “2006 ve 2007 yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçları için zamanaşımı süresi içerisinde, mahallinde karar verilmesi mümkün görülmüştür.

1- ... Orman Ürünleri Nakliyat ... Gıda İnşaat Sanayi Ticaret Limited Şirketi müdürü olan sanığın, 2006 ve 2007 takvim yılarında, haklarında sahte fatura düzenledikleri tespitleri bulunan şirket ve kişilerden, gerçek mal hizmet teslimine dayanmayan faturaları alıp, defterlerine işleyerek kurumlar vergisi ve KDV indiriminde kullandığı iddiası ile açılan davada; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 367. maddesi uyarınca muhakeme şartı olan vergi dairesi başkanlığı mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile eklerinin "2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" ve “2006 yılında sahte fatura kullanmak” suçuna ilişkin olduğu, ancak bu suçların yanında, mütalaa bulunmayan "2007 yılında sahte fatura kullanmak" suçundan da dava açıldığı; sahte fatura kullanmak suçlarında her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda kullanılan sahte fatura eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme sahte fatura düzenleme suçunu oluşturacağı cihetle; somut olayda sanık hakkında, öncelikle “2007 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan kovuşturmanın durması kararı verilerek, ilgili vergi dairesinden mütalaa istenmesi, mütalaa verilmesi halinde yargılamaya devamla 2007 yılında kullanılan faturaların kanaat oluşturacak sayıda temin edilip, dosya arasına konulmasından sonra incelenerek, 213 sayılı Yasanın 227. maddesinin 3. fıkrasındaki düzenleme de gözetilip, aynı yasanın 230. maddesinde öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, mütalaa verilmediği halde ise, "2007 yılında sahte fatura kullanmak" suçundan, muhakeme şartı yokluğundan davanın düşmesine karar verilmesi; “2006 yılında sahte fatura kullanmak” suçundan da ayrıca hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, hangi yıldan olduğu da belirtilmeden tek bir hüküm kurulması,

2- Dosya kapsamında hakkında vergi raporları bulunan, sanığın kullandığı faturaları düzenlediği iddia olunan kişi /şirketler hakkında açılmış dava bulunup bulunmadığının araştırılması, açılmışsa dava dosyaları getirilip incelenerek özeti duruşma tutanağına geçirilip bu dosyayı ilgilendiren delillerin onaylı örnekleri dosyaya aktarılması, faturaların, gerçek alım-satım karşılığı düzenlenip düzenlenmediğinin belirlenmesi bakımından, mal ve para akışını gösteren taşıma ve sevk irsaliyeleri, teslim-tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, faturaları düzenleyenin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları düzenleyenler ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması, toplanan deliller bütün halinde değerlendirildikten sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

3) Kabule göre;

a) Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura kullandığının kabul olunmasına karşın, sanık hakkındaki cezanın zincirleme suç hükümleri gereğince arttırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b- 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı Yasanın 326/son maddesi gereği kazanılmış hakların saklı tutulmasına, 21.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14174, Karar No: 2011/8054, Tarih: 15.06.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/14174 E.  ,  2011/8054 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek.Av.... ile davalılar 1-... 2-... vek.Av.... aralarındaki birleştirilen alacak-menfi tespit davası hakkında İzmir 7.Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 19.03.2009 gün ve 874-245 sayılı hükmün davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Hükmü temyiz eden davalılar vekiline gerekçeli kararın tebliğine dair tebligat parçasına dosyada rastlanılamamıştır. Her ne kadar dosya arasında kararın kalemde tebliğine ilişkin bir tebligat belgesi var ise de, bu belge içeriğinden tebliğe konu kararın esas ve karar numarasının davaya konu kararın esas ve karar numarası ile uyumlu bulunmadığı görülmektedir. Bu durum karşısında temyize konu mahkeme kararının davalılar vekiline tebliğine yönelik tebligat parçasının ilgili birimlerinden araştırılarak eklendikten sonra dosyanın yeninden gönderilmek üzere mahkemesine ÇEVRİLMESİNE, 15.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9436, Karar No: 2011/10950, Tarih: 27.10.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/9436 E.  ,  2011/10950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKÇAABAT 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/12/2010

Taraflar arasında birleştirilerek  görülen davada;

Davacı, davalıların maliki olduğu 271 ve 272 parsel sayılı taşınmazların kıyı kenar çizgisi içinde  kaldığını, kıyıların Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek, tapu iptal ve terkine karar  verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Davanın reddine ilişkin olarak verilen karar, Dairece;" yargılama giderleri yönünden bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle reddine karar  verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ..... raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava; tapu iptal, terkin isteğine ilişkin olup, yerel mahkemece kurulan hükmün temyizi üzerine; 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa hükümleri uyarınca hak düşürücü süreden dolayı davanın reddinin doğru olduğu, ancak yargılama giderleri ve avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulması gerektiği gerekçesiyle bozulduğu görülmektedir.

Gerçekten de; işin esası bakımından 5841 sayılı Yasanın yürürlüğü döneminde davanın hak düşürücü süreden reddedilmiş olması doğrudur. Ancak anılan yasa Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 tarih 2009/31 E. 2011/77 K. sayılı kararı ile iptal edilmiş ve 23.07.2011 tarihinde de karar resmi gazetede yayımlanarak iptal hükmü yürürlüğe girmiştir.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 Sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibarıyla doğru olduğu düşünülse  ve ayrıca Anayasanın 153.maddesine göre iptal kararı geriye yürümezse de 10.3.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Öyleyse, davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesi’nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Hal böyle olunca; işin esasının 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına göre değerlendirilmesi, davanın kısmen veya tamamen kabulü halinde de, 19.1.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa hükümleri de gözetilerek taraf iddiaları doğrultusunda gerekli araştırma ve inceleme yapılmak suretiyle uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması bakımından karar bozulmalıdır.

Davacı Hazine’nin, temyiz itirazı yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesine göre) açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 27.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25038, Karar No: 2014/19403, Tarih: 08.07.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/25038 E.  ,  2014/19403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, dikili ağaca zarar verme

HÜKÜM : Şikayet yokluğundan düşme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyiz kapsamına, mahkumiyet kararındaki nitelendirmeye, 2797 sayılı Yargıtay Kanununun, 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı kanunun 31. maddesi ile değişik 14. maddesi ve Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 12.05.2011 gün ve 2011/1 sayılı iş bölümü kararına göre sanığa atılı 5237 sayılı TCK'nun 152/1-c maddesinde düzenlenen dikili ağaca zarar verme suçundan temyizi inceleme görevi yüksek 15. Ceza Dairesine ait olduğundan dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın adı geçen Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 08.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9673, Karar No: 2016/6634, Tarih: 15.06.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/9673 E.  ,  2016/6634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... .. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/10/2014

NUMARASI : 2013/446-2014/568

Taraflar arasında görülen davada ... .. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 24.10.2014 tarih ve 2013/446-2014/568 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi asıl ve birleşen davada davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, asıl ve birleşen davalarda, davalıların müvekkili şirkette çeşitli sıfatlarda görev aldıklarını, hepsinin de şirketi tek başına temsile yetkili bulunduğunu, ayrıntıları 15.09.2005 tarih ve 1 numaralı denetim raporunda açıklandığı şekilde müvekkilini zarara uğrattıklarını ileri sürerek, asıl davada 11.402,42 TL'nin, birleşen davada ise, 31.423,00 TL'nin faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ... ... ve ... ... vekili, dava dışı ... ... ... Merkez Birliği müfettişleri raporuna itibar edilerek dava açılamayacağını, sorumluluk davası açılması koşullarının bulunmadığını, müvekkillerinin ibra edildiğini, esasen yapılan işlemlerin de yerinde olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar vekili, zamanaşımı def'inde bulunmuş, genel kurulda ibra kararı alındığını, TTK'nın 341. m. koşullarının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, ... ... dışındaki davalıların şirket yönetimi ile ilgili karar alamayacakları sadece şirket yönetiminin almış oldukları kararları uygulamakla görevli oldukları, haksız fiilin unsurları dikkate alındığında bu davalıların kendi özgür iradeleri ile değil, şirketin kararları doğrultusunda davrandıkları ve dolayısıyla haksız bir fiilde bulunarak şirketi zarara uğrattıklarının düşünülemeyeceği zira, ... ...'ın ticaret müdürü, Ü.. S..'in fabrika müdürü, ... ...'ın da ticaret şefi olduğu dikkate alındığında bunların imza yetkilerinin ikinci derecede olup, yönetim kurulu üyesi olmayan bu davalıların somut olayda ifade edilen şekilde bir zarar verecek haksız fiilde bulunmalarının mümkün görülmediği, Anonim Şirket idaresi ve yönetim kurulunun vermiş oldukları kararları uygulamakla mükellef oldukları, bu davalıların şirketi zarara uğrattığı iddia edilen işlemler nedeniyle haksız fiil sorumluluğu bakımından kusurlu bir davranışlarının tespit edilemediği, davalı ... ...'ın ise, TTK'nın 336 vd. maddeleri gereğince sorumluluk koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle, asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen davada davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen davada davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl ve birleşen davada davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, asıl ve birleşen davada davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 30,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 15.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9715, Karar No: 2015/5854, Tarih: 15.06.2015

**9. Ceza Dairesi         2015/9715 E.  ,  2015/5854 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ağır Ceza

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : TCK'nın 188/3, 62/1, 53/1, 52/2-4, 54/1-4, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Usulüne uygun tebligata rağmen sanık... müdafiinin duruşmaya gelmediği ve geçerli bir mazeret de bildirmediği anlaşıldığından duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü:

Yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışılıp sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle re'sen de temyize tabi olan hükmün ONANMASINA, 15.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31528, Karar No: 2013/19965, Tarih: 12.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/31528 E.  ,  2013/19965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 22.04.1993 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandıktan sonra aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 12.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1461, Karar No: 2021/8449, Tarih: 18.10.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/1461 E.  ,  2021/8449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı (değişik tarihlerde birden fazla)

HÜKÜM : Zincirleme şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurenin aşamalardaki ifadeleri, savunma ve tüm dosya içeriği nazara alındığında kayden 04.01.1999 doğumlu olup 2013 yılı Temmuz ayında on beş yaşından küçük olan mağdurenin, cebir, tehdit, hile veya iradeyi etkileyen başka bir neden olmaksızın cinsel ilişkiye girdiği suça sürüklenen çocukla on beş yaşını bitirdikten sonra 05.01.2014 günü ikinci kez cinsel ilişkiye girdiği ve mevcut haliyle suça sürüklenen çocuğun 2013 yılı Temmuz ayındaki eylemi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 103/2. maddesinde düzenlenen çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyeti ile 05.01.2014 tarihindeki eylemi 5237 sayılı TCK'nın 104/1. maddesinde yer alan ve şikayet üzerine takip edilen reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturup, olaydan dolayı şikayetçi olunmadığı gözetilerek kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerekirken eylemler bütün halinde zincirleme şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18.10.2021 tarihinde üyeler ... ve ...'un karşı oyları ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Mağdur, 04.01.1999 günü hastanede doğmuştur. Karın ağrısı şikayeti ile 28.02.2014 günü hastaneye gittiğinde altı haftalık hamile olduğu anlaşılmış ve intikal gerçekleşmiştir. Mağdure kollukta ilk beyanında suça sürüklenen çocukla 2013 yılı Temmuz ayından sonra birçok kez cinsel ilişki yaşadıklarını ve hamile kalmış olabileceğini ileri sürmüştür. Ancak savcıda verdiği ifadede ise doğum günü olan 05.01.2014 tarihinden sonra cinsel ilişkiye girdiklerini anlatmıştır. Mahkemede ise bir kez on beş yaşından önce bir kez sonra cinsel ilişki yaşadıklarını beyan etmiştir.

Mağdure ile suça sürüklenen çocuk aynı okulda biri 7, diğeri 8. sınıf öğrencisi olup altı ay öncesinden tanışmaktadırlar. Suça sürüklenen çocuk ise üç kez temmuz ayında bir kez on beş yaşından sonra cinsel ilişki yaşadıklarını söylerken; mahkemede mağdure bir kez on beş yaşından küçük iken ve bir kez de büyük iken cinsel ilişki yaşadıklarını savunmuştur.