muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/16982, Karar No: 2017/3196, Tarih: 09.03.2017

**8. Hukuk Dairesi         2016/16982 E.  ,  2017/3196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Borçlu vekili, müvekkili Belediyenin kamu hizmetinde kullandığı vergi, resim, harç hesabına haciz konulduğunu, 5393 sayılı Kanun'un 15. maddesi uyarınca haciz işleminin hukuka aykırı olduğunu belirterek, haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporuna göre, hesaptaki paranın vergi, resim, harçlara ilişkin olduğu gerekçesi ile borçlu Belediye'nin Vakıfbank ... Şubesi nezdindeki hesabı üzerine konulan haczin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Alacaklı vekilinin sair temyiz itirazları, dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından yerinde değildir.

2-5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirlerinin haczedilemeyeceği düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

Ayrıca, 5779 sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun’un 7. maddesinde; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilâtından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre asıl olanın alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Ayrıca, bir üst norm olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Ayrıca, bir üst norm olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol’ün 1. maddesinde; “…Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz…” denilmektedir. Ek protokol’ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisince onanmış ve onaylayan yasada; “…Her hakiki veya hükmi şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir…” ilkelerine yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih 31277/03 sayılı, Kuzu - Türkiye Davası hakkındaki kararında davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmamasını, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHM’nin AİHS’nin 6 § 1. ve Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiştir.

Yine 17 Ocak 2006 tarih 13062/03 sayılı, Kranta - Türkiye Davası ve 18 EKİM 2005 tarih, 74405/01 sayılı Tütüncü ve Diğerleri - Türkiye Davası hakkındaki kararında da aynı sonuca varmıştır.

Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin dar yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Maddede açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşullarının kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir paranın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. Bu konuda ispat yükü ise borçluya düşmektedir. Bir diğer anlatımla, haczedilen paraların vergi, resim, harç geliri olduğunu ya da fiilen kamu hizmetinde kullanıldığını borçlu belediye ispatlamalıdır. Aksi halde şikayetin reddi gerekecektir.

Haczedilmezlik şikayetine konu edilenin banka hesabı olması durumunda ise hesaptaki paraların niteliği belirlenmelidir. Tamamının haczi kabil olmayan paralardan oluşması halinde haczinin kabil olmayacağı tartışmasızdır. Ancak hesapta haczi kabil paraların da bulunması, bir diğer ifade ile haczi mümkün olmayan paralarla haczi kabil paraların aynı hesaba yatırılarak karıştırılması durumunda, havuz hesabı söz konusu olacaktır. Hesabın sürekli işlem görüyor olması ve sürekli yatan ve çekilen paraların bulunması karşısında kalan bakiyenin vergi, resim ve harç gelirinden mi yoksa haczi kabil paralardan mı oluştuğunun belirlenmesine imkan yoktur. Bu şekilde haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraları karıştırmak suretiyle havuz hesabı oluşturan borçlu belediyenin iddiasını ispat imkanını kendisinin kaldırdığı sonucuna varılmalıdır. Borçlu belediyenin haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paralarını ayrı hesaplarda tutması yerine havuz hesabı oluşturmasının da iyi niyetle bağdaşmayacağı tartışmasızdır.

Böyle bir davranış AİHM’nin AİHS’nin 6 § 1. ve Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddelerinin ihlali sonucunu doğuracağı gibi hakkın kötüye kullanılması niteliğinde de bulunmakla, hukukça korunamayacağı muhakkaktır. Buna göre borçlu belediyenin, hesaptaki paraların haczedilmezliğini ispatlayamadığının kabulü gerekecektir.

Öte yandan borçlu belediyece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırılması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmelidir.

Yine 28.11.1956 tarih ve 15/15 sayılı ve İBKve HGK'nun 17.03.1954 tarih ve 3/40-49 sayılı kararı gereğince; her dava açıldığı tarihteki koşullara ve hukuki duruma göre hükme bağlanır.

Somut olayda; 09.05.2016 tarihli bilirkişi raporu ile şikayete konu hesabın ... Belediyesi Encümen kararı ile kamuya tahsis edilmiş ve vergi, resim, harç niteliğinde pos hesabı olduğu belirtilmiştir. Ancak hesap ekstreleri incelendiğinde; 312090275 nolu iş yerinin "pos ve batchinin satış işlemleri" açıklaması dışında bir açıklama bulunmadığı ve anılan şatış işlemlerinin neye ilişkin olduğunun denetlenemediği anlaşılmaktadır. Bilirkişi aracılığı ile gerektiğinde yerinde inceleme yapılarak, hesabın vergi, resim, harç hesabı olup olmadığı açıkça ortaya konulması gerekirken, denetime elverişli olmayan bilirkişi raporu ile sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle alacaklı vekilinin sair temyiz isteminin reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz isteminin kabulü ile Mahkeme kararının İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın temyiz edene iadesine, 09.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6829, Karar No: 2024/2756, Tarih: 03.04.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/6829 E.  ,  2024/2756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13.Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1334 Esas, 2022/1307 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 17.Asliye Ticaret Mahkemesi

(Denizcilik ve İhtisas Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2018/533 E., 2020/139 K.

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin deniz taşımacılığı alanında faaliyet gösterdiğini, davacının davalıya ihraç veya ithal ettiği mallarının deniz taşımacılığı hizmetini verdiğini, alacağın deniz taşımacılığı kaynaklı navlun ve demuraj alacağından oluştuğunu, faturaların davalıya e-fatura olarak tebliğ edildiğini, davalı tarafından faturalara herhangi bir itirazda bulunulmadığını, davacı tarafından alacağın tahsili amaçlı olarak davalı aleyhinde İstanbul 28. İcra Müdürlüğünün 2018/28654 E. sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığını, davalının takibe itiraz ettiğini, takibin durduğunu ileri sürerek davalının itirazının iptali ile takibin devamını, davalı aleyhine %20'den az olmamak kaydıyla icra inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının hiçbir iddiasının hukuki dayanağının olmadığını, davacının dava dilekçesinde takibe konu faturaların davalı şirkete e-fatura olarak tebliğ edildiğini ve davalı tarafından faturalara herhangi bir itirazda bulunulmadığını iddia edilmiş ise de, 10.05.2018 tarihli SZG2018000000... ve SZG201800000... fatura numaralı ve toplam 36.138,85 USD bedelli iki adet iade e-faturasıyla itiraz edildiğini, fatura ve içeriklerini kabul etmediğini, iade faturalarının e-fatura olarak düzenlendiğini, davacıya bu şekilde tebliğ edildiğini, e-fatura olarak davacıya tebliğ edilen faturaların taraflarına usule ve gerçeğe aykırı olarak geri gönderildiğini, davalı tarafından Bornova 6. Noterliğinin 28.05.2018 tarihli ve ... yevmiye nolu ihtarnamesi ile SZG201800000... ve SZG201800000... fatura numaralı ve toplam 36.138,85 USD bedelli iki adet e-faturanın davacıya gönderildiğini, usulüne uygun olarak iade edilen faturalara ilişkin ispat yükünün davacıda olduğunu belirterek davanın reddine, davacı aleyhine % 20'den az olmamak kaydıyla icra inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davaya konu deniz taşıma ilişkisine konu emtiaların satış faturaları incelendiğinde satışın ... satış şeklinde gerçekleştiği, bu satım şeklinde navlun sözleşmesi kurma yükümlülüğünün dava dışı alıcıda bulunduğu, ancak bilirkişi raporunda açıklandığı üzere bu bilgi kesin olmamakla birlikte satım sözleşmesinden ayrı olarak taşıma sözleşmesinin satıcı ile de kurulabildiği, buna göre davacının, davalı ile taşıma sözleşmesi kurduğunu ve davalının taşıtan sıfatını haiz olduğunu ispat etmesi gerektiği, ancak davacı yanın mail yazışmaları ve gümrük kayıtları dışında davalının taşıma talimatını verdiğine ve dolayısıyla taşıtan sıfatını alarak navlun vesair diğer masrafların borçlusu olduğuna ilişkin olarak dosyaya somut ve inandırıcı bir delil sunamadığı, bilirkişi raporunda da açıklandığı üzere davacının dava dosyasına sunduğu 1 Temmuz 2017 tarihli e-mailde davalıya yükün alıcısı tarafından çekilmediğinin de bildirildiği, ancak fiili taşıyanın "... Ltd."a düzenlediği 21 Temmuz 2017 tarihli, PRINV 18449... numaralı ve 35.460 USD'lik faturaya göre demuraj ücretinin 16 Mart 2017 tarihinde başlatılarak 31 Temmuz 2017 tarihinde sonlandırıldığı, davalının taşıtan olduğunun kabulü halinde dahi davacının, yükün alıcısı tarafından teslim alınmadığı hususunu davalıya ancak 21 Temmuz 2017 tarihinde bildirmesi karşısında, davacının demuraj ve navlun ücretini talep edemeyeceği, son olarak davacı vekili her ne kadar davalıya tebliğ edilen faturalara itiraz edilmediğini bu nedenle de davalının taşıma ilişkisini kabul ettiğini beyan etmişse de bilirkişilerce yapılan defter incelemesi ile davalı tarafça faturalara karşılık iade faturalarının düzenlendiği anlaşıldığından davacının bu yöndeki beyanına itibar edilmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dilekçelerindeki beyanlarla, dosyada mübrez her iki konşimentoda yer alan bilgilerin birbiri ile uyumlu olduklarını, müvekkili ile davalı arasında kurulan bir alt taşıma sözleşmesi ile davalının taşıtan konumunda bulunduğunu, ayrıca davalı şirket çalışanından gelen mailde; “Yüklememiz ekteki gibi tamamlanmıştır.” şeklindeki mailin müvekkili şirketin davalı yana taşıma hizmeti verdiğini ispatladığını, demuraj nedeniyle fiili taşıyan olan ...şirketine ödeme yapıldığını, müvekkili şirketin fiili taşıyan... ile taşıtan .... İç ve Dış Ticaret arasında bir aracı olduğu, taşıma işinin davalının kabulünde olduğunu, müvekkili şirketçe düzenlenen faturalara süresinde itiraz edilmediğini ve anılan faturaların davalının ticari defterlerinde kayıtlı olduğunu, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu (6102 sayılı Kanun)'nun 21'inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, sekiz gün içinde münderecatına itiraz edilmeyen faturanın münderecatının kabul edilmiş sayılacağını, iade faturası kesme yoluyla fatura münderecatına itiraz edilmesinin mümkün olamayacağını, zira ortada iade edilen bir mal ya da hizmet söz konusu olmadığını, itiraz edilip iade edilmiş faturaların defterlere kaydedilmesinin doğal olarak kabul edilemeyeceğini, halbuki davalı yanın, yapılan işe istinaden kesilen faturaları defterine işlediğini, sonra yasal düzenlemelere aykırı şekilde iade faturası keserek davacı müvekkili şirkete gönderdiğini, bu gönderime karşı süresi içinde noter kanalıyla itiraz ettiklerini ve iade faturalarının iade edildiğini, davalının yükün çekilmesi gerektiği daha önce kendisine bildirilmesine rağmen Pire Limanı'nda malı terk eden ve malın sahipsiz mal ilan edilmesine yol açan taraf olduğunu, davalı yanın 6102 sayılı Kanun'un 1203'üncü maddesi hükmüne göre demuraj masraflarından bizzat sorumlu olduğunu, demuraja ilişkin gerekli tüm bildirimlerin süresinde davalıya yapıldığını, davalı yan tarafından önce işbirliğine yakın davranıldığını, indirim yapılacağı öğrenilince alıcı tarafından malların çekileceğinin söylendiğini, kendileri tarafından biraz zaman istendiğini, sonrasında ise kendilerine hiçbir şekilde yanıt verilmediğini, taraflar arasındaki akdi ilişki sabit olmakla birlikte müvekkili şirketin davalı yandan alacaklı olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesinin ret kararının bozulup ortadan kaldırılmasını, davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taşımaya konu emtiaların satış faturalarının ... ("free on board") satış şeklinde düzenlendiği, bu satım şeklinde navlun sözleşmesi kurma yükümlülüğünün dava dışı alıcıda olduğu, dosya kapsamı ile davacının, davalı ile taşıma sözleşmesi kurduğunu ve davalının taşıtan sıfatına haiz olduğunu ispatlayamadığı, yine davalı tarafça kendisine gönderilen e-faturalara aynı gün süresi içerisinde karşılık iade faturaları düzenlendiği ve davacıya gönderildiği, davacının aynı e-faturaları tekrar davalıya göndermesi üzerine davalının bu kez, noter ihtarı ile süresinde itiraz ederek faturaları tekrar davacıya iade ettiği gözetildiğinde, davalının davaya konu faturalardan sorumlu olduğunun da kabul edilemeyeceği, ilk derece mahkemesi hüküm ve gerekçesinde davacı vekilinin istinaf nedenlerinin ayrıntılı olarak karşılandığı, yasa ve usule aykırılık bulunmadığı gibi kamu düzenine aykırılık da görülmediği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; dilekçelerindeki ve istinaf başvurusundaki nedenlerle, taraflar arasındaki taşıma sözleşmesinin e-posta yoluyla kurulduğunu ve geçerli olduğunu, bu durumun taşımacılık sektöründe yaygın bir uygulama olduğunu, bu durumda davalının navlun ve demuraj bedelinden taşıtan sıfatı ile sorumlu olacağını, taşıma talep eden davalının rezervasyon aldıktan sonra yükleme notasını ve çeki listesini müvekkiline gönderdiğini, davalının sözkonusu taşıma ilişkine itiraz etmediğini, müvekkili şirketçe fiili taşıyana demuraj bedellerinin ödenmiş olduğunu ve taşıma işinin asıl tarafı ve yükün asıl ilgilisi/taşıtanı olan davalı yana rücu hakkı bulunduğunu, konu taraflar arasında hukuki ihtilaf haline gelene kadar davalı yanın konteynerlerin boşaltma limanında süresinde boşaltılarak iade edilmemesi sebebi ile tahakuk eden demuraj borcu konusundaki sorumluluğuna bir itirazı bulunmadığını, bunun aksine sorumluluğunun bilincinde olarak müvekkil şirketin fiili taşıyandan aldığı indirimden memnuniyet duyduğunu bildirdiğini, dava konusu faturaların davalının ticari defterlerinde kayıtlı olduğunu ve bu durumun taraflar arasındaki akdi ilişkiyi ispatlar nitelikte ulunduğunu, davalının defterlerine işlediği dava konusu faturalara yasal süresi içinde itiraz etmediğini, iade faturası kesme yoluyla da fatura münderecatına itiraz edilmesinin mümkün olamayacağını, yasaya aykırı şekilde kesilen iade faturalarının da davalıya geri gönderildiğini, ... ibaresinin davalının navlun sözleşmesi kurmasının önünde hukuki bir engel olmadığını, demuraj konusunda davalıya her türlü bildirimin yapıldığını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, deniz taşımacılığından kaynaklı navlun ve demuraj alacağının tahsili amacıyla başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 67'nci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 03.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1831, Karar No: 2012/2938, Tarih: 01.03.2012

**20. Hukuk Dairesi         2012/1831 E.  ,  2012/2938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... köyü, 119 ada 4 parsel sayılı 1063,62 m² yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden tarla niteliği ile davalı adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece; davacı Hazinenin davasının reddine ve dava konusu parselin tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş, hükmün davacı Hazine tarafından temyizi üzerine 27.09.2011 günlü ek kararla temyiz süresinin geçtiği gerekçesiyle Hazinenin temyiz isteminin reddine karar verilmiş, davacı Hazine tarafından bu kez süresinde ek kararda temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 3402 sayılı Yasanın 5304 sayılı Yasa ile değişik hükümlerine göre yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre ve mahkemenin 01.06.2011 günlü 2009/224 - 2011/158 sayılı kararının bizzat Hazine temsilcisi ...’ya 26.08.2011’de tebliğ edildiği, temyiz başvurusunun ise 15 günlük yasal süre geçtikten sonra 20.09.2011’de yapıldığı, kadastro mahkemeleri adli tatile tabi olmadığından mahkemece 27.09.2011 günlü ek kararla; H.Y.U.Y’nın 432/4. maddesi uyarınca Hazinenin temyiz isteminin süre aşımı yönünden reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, Hazine temsilcisinin ek karara ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan ek kararın ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi uyarınca harç alınmasına yer olmadığına

01.03.2012 günü oybirliği ile karar verildi.