muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1825, Karar No: 2025/1320, Tarih: 06.03.2025

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; ... Köyünde evveliyatı 747 parsel olan taşınmazdan, köy yerleşme planı yapılarak 142 adet arsa üretildiğini, bunların 2 adedinin köy tüzel kişiliği uhdesinde bırakıldığını, kalan 140 tanesinin vatandaşlara satıldığını, bu suretle ... Köyü 104 ada 1 parsel sayılı taşınmazın da davalı adına tescilli olduğunu, tüm bu işlemler ile ilgili olarak Millî Emlak Denetmeni tarafından inceleme yapıldığını, inceleme neticesinde 28.11.2006 tarih 2006/11 sayılı raporunun düzenlendiğini, yapılan inceleme neticesinde, bu şahısların çok büyük bir kısmının hak sahipliği niteliklerine haiz olmadıkları gibi satın alan vatandaşlardan hiç birisinin 5 yıllık yasal süre içerisinde ev yapmadıklarının belirlendiğini, bu nedenle öncelikle köy muhtarlığı tarafından tapu iptali ve tescil davası açılması ve bulunduğu konuma göre kamu hizmetlerinde değerlendirilebilecek nitelikte bulunması nedeniyle önceki (mer'a) vasfının kazandırılabilmesi amacıyla planın iptali yoluna gidilmesi gerektiğinin bildirildiğini, konu hakkında İl Tarım Müdürlüğünün 26.12.20016 tarihli yazılarında; taşınmazın mahallinde mera teknik ekibince inceleme yapıldığını, vasfının hâlen mera olduğu eski vasfı olan meraya dönüştürülmesi yönünde Komisyon Kararı alındığı bildirilerek Komisyonca verilen kararın gereğinin yerine getirilmesi gerektiğinin bildirildiğini, konu hakkında Valilik Makamından alınan 22.12.2006 tarih ve 5356 sayılı yazı ile ... Köyü 747 parselde kayıtlı 110.600,00 m2 yüzölçümlü mera vasıflı taşınmaz malın 3367 sayılı kanun uygulaması ile yapılan Köy Yerleşme Planının iptal edildiğinin bildirildiği, Evronos Köyü Tüzel Kişiliği tarafından Manisa İdare Mahkemesinin 2007/57 Esas sayılı dosyası ile Manisa İl Özel İdaresi aleyhine "... Köyü Köy Yerleşik Alanı Planının iptal edilmesine ilişkin 22/12/2016 tarih ve 5555 sayılı işleminin" iptali ve yürütmenin durdurulması istemi ile dava açıldığını, Köy Yerleşik Planı ilan edilmek suretiyle 142 parçaya ayrılan ve şahıslara satışı yapılan 747 nolu mera parselinin son durumu ile ilgili olarak yapılan incelemede söz konusu taşınmazın 142 parçaya ayrılmış bunun 118 tanesinin 23.01.1998 tarihinde 22 tanesinin de 25.04.2006 tarihinde Köy Tüzel Kişiliğince şahıslara satılmak suretiyle adlarına tescillerinin yapıldığını, Uygulama Yönetmeliğinin 5. Maddesine uygun arsa seçimi yapılmadığı, plan yapılan parselin köye bitişik olmadığı gibi köye kuş uçuşu 1500 metre, mevcut yoldan gidilmesi hâlinde 5500 metre mesafede olduğunun da anlaşıldığını, köy yerleşik planın iptal edilmesi ile evveliyatı mera olan 142 parsa taşınmazın tekrar eski hâle dönüşmesinin gerektiğini, bu nedenle söz konusu taşınmazın davalı adına olan kaydının iptali ile mera vasfı ile sınırlandırılarak özel sicile tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı ... Köyü Tüzel Kişiliği vekili cevap dilekçesinde özetle; 442 sayılı Köy Kanunu'na dayalı olarak Manisa Köy Yerleşme Alanı Tespit Komisyonu kararı ile buna dayalı olarak Köy Hizmetleri Manisa İl Müdürlüğü tarafından "Manisa ... Köyü Gelişme Alanı İmar Planı"nın 24.02.1997 tarihinde onaylanarak kesinleştiğini, tapu kaydına dayanak işlemin kesin işlem niteliğinde olduğunu, iptalinin mümkün olmadığını, süresinde ev yapılmadığı ve bazı şahısların arsa edinme ehliyetini taşımadıklarına dair iddiaların iptal sebebi yapılamayacağını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararı ile davanın kabulü ile 104 ada 1 parsel sayılı taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile mera vasfıyla sınırlandırılarak özel siciline tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 04.03.2024 tarihli kararı ile davalı vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Bölge Adliye Mahkemesin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde;

1. İdare Mahkemesinin yanılgıya düştüğü noktanın idarenin işleminin açık hata olarak kabulü olduğunu, işlek tesis tarihinden 9 yıl sonra gelen şikayet üzerine bir idarenin hatasını anlamasının açık hata olarak kabul edilemeyeceğini, 3367 sayılı Kanun'un ek maddeleri ile 442 sayılı Kanun'da yer alan 10 ve 11. ek maddelerin köy yerleşim alanı planının kesin nitelikli idari bir karar olduğunu açıkça ortaya koyduğunu, kesin nitelikli bir idari kararın geri alınmasının idari yargı kararı ile gerçekleşmesi gerektiğini, ancak bu yönde alınan bir karar olmadığını,

2. Gerek İdare Mahkemesi dosyası, gerekse bu dava dosyasında taşınmaza ilişkin uydu görüntülerinin ve fotoğrafların dava konusu taşınmazın artık mera vasfı taşımadığını, iki tarafının yerleşim alanı olarak tamamen yapılaştığını, bir tarafının ise Organize Sanayi Bölgesi sınırına dayandığını gösterdiğini, bilirkişilerce taşınmazın 2006 yılındaki mera vasfının arazinin bazı yerlerinde hayvan gübresi kalıntılarının görülmesi sonucu belirlendiğini,

2. Gerek İdare Mahkemesi dosyası, gerekse bu dava dosyasında taşınmaza ilişkin uydu görüntülerinin ve fotoğrafların dava konusu taşınmazın artık mera vasfı taşımadığını, iki tarafının yerleşim alanı olarak tamamen yapılaştığını, bir tarafının ise Organize Sanayi Bölgesi sınırına dayandığını gösterdiğini, bilirkişilerce taşınmazın 2006 yılındaki mera vasfının arazinin bazı yerlerinde hayvan gübresi kalıntılarının görülmesi sonucu belirlendiğini,

3. Hükme esas alınan ve Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararından sonra yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporunun eksik ve hatalı olduğunu, kendi içinde çelişkili olduğunu, bu yöndeki itirazlarının Mahkemece dikkate alınmadığını, yıllardır devam eden davalarda verilen tedbir kararları, inşaat ve tarım yapma yasağı nedeniyle boş duran parselin artık mera vasfını kaybettiğini, ayrıca çevrede meradan faydalanacak köylü ve hayvan kalmadığını, taşınmazın geldisi olan 747 parsel numaralı taşınmazın bulunduğu alanın hâlihazırda trafik yoğunluğu (Menemen-Manisa Karayolu, Muradiye OSB-Manisa OSB bağlantı yolu) nedeniyle mera olarak kullanılmasına olanak bulunmadığını, köylüler tarafından ve köy tüzel kişiliği tarafından kendi imkanları ile kanalizasyon sistemi yapıldığını, trafo satın alınarak trafo binası yapıldığını, 1996 yılında ... Köyünde var olan hayvan sayısı araştırıldığında ve köyde ikamet eden 1980 ve öncesi doğum tarihli kişilere sorulduğunda dava konusu taşınmazın mera olarak kullanılmadığının, dava konusu taşınmazın kuzeyinde kalan ve halen vasfı mera olan kısmın bile o yıllarda futbol sahası olarak kullanıldığının anlaşılacağını, dava konusu taşınmazı bölen Menemen-Manisa Karayolu yol yapım çalışmaları sonrasında dava konusu taşınmazdan oluşan arsalar için Manisa Köy Hizmetleri Müdürlüğü, Manisa Gediz Planlama Müdürlüğünce iki katlı tip projeler yapıldığını, taşınmazın mera vasfı taşımadığını, müvekkilinin davanın açılmasına sebebiyet vermediğini belirterek, Bölge Adliye Mahkemesi Kararının kaldırılması ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması gerektiğini ileri sürmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, mera ve yolsuz tescil iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı ... vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.03.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16574, Karar No: 2015/29802, Tarih: 27.10.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/16574 E.  ,  2015/29802 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/408454

MAHKEMESİ : İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/11/2014

NUMARASI : 2014/215 (E) ve 2014/537 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın tüm yargılama süresince katılanın zararını karşılama hususunda bir girişiminin olmaması ve zararın giderildiğine dair dosyada bilgi-belge bulunmaması karşısında, 5271 sayılı CMK'nin 231. maddesi şartlarının somut olayda gerçekleşmediği anlaşıldığından tebliğnamenin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında, TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/3 , 29 ve 62 maddeleri ile belirlenen 9 ay 10 gün hapis cezası, TCK'nin 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilirken, hesap hatası sonucu 5.600 TL yerine, 9.200 TL hesaplanmak suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten isteme uygun olarak 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince 9.200 TL adli para cezası olarak belirlenen sonuç cezanın 5.600 TL. adli para cezası olarak değiştirilmesi ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11480, Karar No: 2018/7499, Tarih: 04.07.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/11480 E.  ,  2018/7499 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 22/5, 62, 53/6 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

13.01.2012 günü saat 16:30 sıralarında, sanığın idaresindeki otobüs ile çıkış eğimli, iki yönlü sokakta seyir ederken yolun karlı ve buzlu olması sebebiyle aracın kontrolünü kaybettiği, geri geri kaymaya başlayan aracın caddeye çıkışını engellemek için sola manevra yaparak kaldırıma çıkmak istediği ancak bu esnada kaldırımda bulunan ...'e aracının arka kısmıyla çarpıp kaldırım ile kaldırımdan sonra bulunan bahçe duvarı arasına sıkıştırdığı, neticeten ...'in öldüğü olayda; sanığın ... Doğrama ve Mobilya Dekarasyon Ticaret ve Sanayi Limited Şirketine ait Renault Master marka aracın servis şoförlüğünü yaptığı, ancak araç E sınıfı ehliyet ile kullanılması gerekirken sanığın B sınıfı ehliyete sahip olduğu, aracın 2008 yılından bu yana muayenesinin yaptırılmadığı, olay tarihi mevsim kış olmasına karşın ticari araçta yaz lastiklerinin takılı bulunduğu, karlı ve buzlu bir ortamda zincirlerin takılı olmadığı, lastiklerdeki diş derinliğinin mevzuatta öngörülen sınırların altında olduğu dosya kapsamından anlaşıldığından, ilgili firmanın sorumlularının kazanın oluşumunda kusurlu olabileceği sorumluları hakkında, yasal süre içerisinde gereğine tevessül edilebileceği değerlendirilmiştir.

Sanığın olay tarihinde sevk ve idaresindeki aracın 2008 yılından bu yana muayenesinin yapılmadığı, sanığın B sınıfı sürücü belgesi olmasına rağmen bu sınıf kapsamında olmayan minibüsü kullandığı, olay tarihinde kış mevsimi şartlarına uygun olmayan yaz lastiği takılı olduğu, zincirlerin takılı olmadığı, lastiklerin diş derinliğinin standart limit altına düşmesinin kazada etkili olduğunun tespiti karşısında tebliğnamede sanık hakkında TCK’nın 22/3. maddesi uyarınca bilinçli taksir koşullarının oluşmadığına yönelik görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin sanığın kusurunun olmadığına, bilirkişi raporunun yetersiz olduğuna, dair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Bilinçli taksir sebebiyle uygulama maddesinin TCK’nın 22/3. maddesi gösterilmesi yerine TCK’nın 22/5. maddesinin yazılması suretiyle CMK’nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2- Sanığın gözaltında geçirdiği sürenin TCK'nın 63. maddesi uyarınca mahsubuna karar verilmemesi,

1-Bilinçli taksir sebebiyle uygulama maddesinin TCK’nın 22/3. maddesi gösterilmesi yerine TCK’nın 22/5. maddesinin yazılması suretiyle CMK’nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2- Sanığın gözaltında geçirdiği sürenin TCK'nın 63. maddesi uyarınca mahsubuna karar verilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hüküm fıkrasının 1. paragrafında " TCK'nın 22/5. maddesi" ibaresi çıkartılarak "TCK'nın 22/3. maddesi "eklenmesi ve hükmün 3. paragrafından sonra gelmek üzere "TCK'nın 63. maddesi uyarınca sanığın gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği sürenin cezasından mahsup edilmesine" cümlesinin ilave edilmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04/07/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11929, Karar No: 2012/29400, Tarih: 03.10.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/11929 E.  ,  2012/29400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava konusu taşınmazlara ilişkin olarak tecavüz edilen yerlerin kıyı kenar çizgisi içinde kalıp kalmadığı, taşınmazların belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve yapıların yapım tarihi de araştırılarak TCK.nun 184. ve Kıyı Kanununun 15. maddeleri uyarınca sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 03.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/48, Karar No: 2020/2149, Tarih: 17.02.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/48 E.  ,  2020/2149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I) Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.320,00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafiin temyiz talebinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümlerin temyiz incelemesinde

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen adli para cezalarına ilişkin hükümler paraya çevrilirken bir gün karşılığı miktarının takdiri sırasında uygulama maddesi olan TCK’nun 52/2 maddesi gösterilmeyerek CMK’nun 232/6 maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak; hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümlerdeki gün adli para cezasının TL cinsinden paraya çevrildiği bölümlerde yer alan “günlüğü” kelimesinden sonra gelmek üzere “TCK’nun 52/2 maddesi uyarınca” cümlesinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7332, Karar No: 2014/9702, Tarih: 02.04.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/7332 E.  ,  2014/9702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fethiye İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/11/2013

NUMARASI : 2013/118-2013/658

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı H.. S.. tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

İşin niteliği bakımından temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına HUMK.nun 438. ve İİK'nun 366. maddeleri hükümleri müsait bulunmadığından bu yoldaki isteğin reddi oybirliğiyle kararlaştırıldıktan sonra işin esası incelendi:

İİK'nun 106 ve 144. maddelerinde paraya çevirme ile ilgili hükümler yer almış, aynı kanunun 129. maddesine göre, birinci ihale gününde satış yapılması halinde, artırma bedelinin, taşınmaz için tahmin edilmiş olan kıymetin en az %60'ını, 2. ihale gününde satış yapılması halinde ise en az %40 'ını bulması ve bundan başka paraya çevirme ve paylaştırma masraflarını da geçmesi zorunlu kılınmıştır. Bu durumda satış bedelinin, tüm icra masraflarını değil, paraya çevirme ve paylaştırma giderlerini geçmesi gerektiğinin hüküm altına alındığı görülmekte, satış talebinden ihale tarihine kadarki paraya çevirme ve paylaştırma giderlerinin hesaplamada dikkate alınması gerekmektedir.

Satış masraflarından anlaşılması gereken ise, satışın tamamladığı bir diğer ifade ile ihalenin gerçekleştiği son satışa ilişkin masraflar olup, daha önce aynı dosyadan aynı taşınmaza ilişkin olarak düşen ya da feshedilen ihalelere ilişkin satış masrafları bu kapsamda kabul edilemez. Bunlar ancak icra takip masrafı olarak dosya hesabında dikkate alınır.

Somut olayda, taşınmazın 2. ihale günü satıldığı ve 41.000 TL olan satış bedelinin, 93.810 TL tahmini değerin % 40’ı olan 37,524 TL rakamına, gazete ilan gideri 2.195,03 TL, 06.04.2012 tarihli kıymet takdiri masrafı 539,45 TL ve tebligat gideri 91 TL'nin eklenmesiyle oluşan miktarı karşıladığı anlaşılmaktadır. Mahkemece 31.12.2009 tarihinde düşen satış ile ilgili masrafların da satış masraflarına dahil edilmesi doğru değildir.

Öte yandan İİK.'nun 78/2. maddesi gereğince; ''Haciz istemek hakkı, ödeme emrinin tebliği tarihinden itibaren bir sene geçmekle düşer.'' Aynı maddenin 4. ve 5. fıkraları hükmüne göre ise; ''Haciz talebi kanuni müddet içinde yapılmaz veya geri alındıktan sonra bu müddet içinde yenilenmezse dosya muameleden kaldırılır. Yeniden haciz istemek, alacaklı tarafından vukubulan yenileme talebinin borçluya tebliğine mütevakkıftır. İlama müstenit olmayan takiplerde yenileme talebi üzerine yeniden harç alınır.''

Somut olayda asıl icra dosyasında takipsizlik nedeniyle dosyanın işlemden kaldırılması yönünde verilen bir karar olmadığı gibi, İİK.'nun 78/2. maddesinde düzenlenen yasal süre içerisinde haciz istenmiş olup, alacaklının haciz isteme hakkı düşmediğinden İİK.nun 78/son maddesi gereğince, yeniden haciz uygulanabilmesi için borçluya yenileme emri tebliğine ve yenileme harcı alınmasına da gerek yoktur.

Diğer taraftan Ortaca İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2009/113 esas sayılı dosyasında 20.11.2009 tarihinde satışa konu 1833 ada 9 parsel sayılı taşınmaz ile ilgili satışın durdurulması konusunda tedbir kararı verilmesi nedeniyle alacaklı tarafın işlem yapmadığı ve mahkemenin fesih sebebi olarak kabul ettiği olgunun İİK'nun 134.maddesinde yazılı fesih nedenleri arasında bulunmadığı anlaşılmaktadır

Bu durumda yukarıda açıklanan nedenlerle ihalenin feshini gerektirecek başkaca bir neden de bulunmadığından, mahkemece ihalenin feshi istemin reddi gerekirken kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Davalı H.. S..'nın temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2995, Karar No: 2022/2426, Tarih: 30.03.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/2995 E.  ,  2022/2426 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

...

...

KARAR

Dava, kıyı-kenar çizgisine ilişkin şerhin terkinine ilişkin olup, uyuşmazlık dava konusu taşınmazın kıyı-kenar çizgisi sınırları içinde olduğuna yönelik tespitin isabetli olup olmadığına ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 6723 sayılı Kanunun 21. maddesi ile değişik 60/3. maddesi gereğince, Yargıtay Büyük Genel Kurulunun Hukuk Dairelerinin işbölümünü düzenleyen 26/01/2022 tarihli ve 2022/1 sayılı Kararına ve davanın açıklanan niteliğine göre temyiz inceleme görevi Yargıtay (1.) Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle dosyanın sözü edilen görevli Yüksek Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 30/03/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.