muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/8345, Karar No: 2009/27, Tarih: 12.01.2009

2008/8345-27

yaptığı, yapı ruhsatı verdiği, şirketin yaptığı işlerin, verdiği taahhütlerin belediye güvencesinde olduğunu belirtmiş ise de, usulsüzlükler nedeniyle yapılan taşınmaz ihalesinin fesih edildiği gibi, şirkete devredilen tapunun da iptaline karar verildiği anlaşıldığından davalı ..., zamanın belediye başkanın haksız fiil niteliğini taşıyan ve ceza kanununa göre suç olan bu davranışları ile, yine onun eylem ortağı olan davalı şirketin yaptığı işlemlerden dolayı sorumlu olamıyacağının kabulü gerekir. Davalı şirket ile davacı arasında ... 8.Noterliğinde düzenlenen 16.11.2001 tarihli gayrimenkul satış vaadi sözleşmesinin içeriğinden de; davacının da iyi niyetli olmadığı, sonucuna varılmaktadır. Belediye ile şirket arasındaki ihtilafları, ihalenin fesih edilmesi, ruhsatın iptali, tapunun iptaline ilişkin davanın açıldığını bilmesine rağmen davalı şirketin davacı yararına bu sözleşmeyi kötü niyetli olarak yaptığı, davacının da bunları bilerek imzaladığı, açık ve belirgindir. Bu nedenle, bu sözleşmenin de davalı Belediyeyi bağladığından söz edilemez. Dairemizin dosyaya örnekleri sunulan bozma ilamlarının ait olduğu dosyalarda her ne kadar davalı belediyenin sorumlu olduğu belirtilmiş ise de, o dosyalarda ... Ağır Ceza Mahkemesine ait kesinleşmiş kararı ile Gazipaşa Asliye Hukuk Mahkemesinin kesinleşmiş kararları ile noterde düzenlenen satış vaadi sözleşmesi bulunmadığından; her dosya kendi şartlarına göre değerlendirileceğinden farklı sonuca varılmıştır.

Bu nedenlerle ve sonuç itibari ile dava dışı zamanın belediye başkanı ... ’in haksız fiil niteliğindeki şahsi eylem ve işlemlerinden davalı ...’nin sorumlu tutulması mümkün olmadığından davalı ... hakkındaki davanın reddine karar verilmesi gerekirken, aksi düşüncelerle yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davalı ... yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 550 YTL duruşma avukatlık parasının davacı ve davalı ... Turizm Ltd. Şti.'den alınarak, davalı ... Beld. Başk.'na ödenmesine, 12.1.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9137, Karar No: 2020/2487, Tarih: 09.06.2020

**16. Ceza Dairesi         2019/9137 E.  ,  2020/2487 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : Sanıklar için ayrı ayrı olmak üzere; 5237 sayılı TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 3, 5/1. maddesi, 5237 sayılı TCK’nın 62,

53, 58/9, 63. maddeleri uyarınca hükmedilen mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanıkların örgütle iltisaklı olması nedeniyle kapatılan okula çocuğunu göndermeleri eyleminin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanıklar müdafilerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Şanlıurfa 5. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.06.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/29526, Karar No: 2020/2049, Tarih: 10.02.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2016/29526 E.  ,  2020/2049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili müvekkilinin davalı şirketin Rüzgar Enerji Santralinde teknisyen olarak 26/11/2012 tarihinde çalışmaya başladığını 05/12/2014 tarihinde İş Kanunu 24/II-e maddesi gereğince iş akdini feshedildiğini belirterek kıdem tazminatı ile birtakım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili özetle davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davacı vekili ile davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacının fazla çalışma ücreti alacağı ile ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarına ilişkin uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

Aynı ilkeler, ulusal bayram genel tatil ücreti alacağının ispatı bakımından da geçerlidir.

Somut olayda, davacı tarafından davalıya gönderilen 05.12.2014 tarihli ihtarname davalıya 05.12.2014 tarihinde tebliğ edilmiş olup iş bu ihtarnamede davalıdan 20.000,00 TL fazla mesai ücreti talep edilmiştir.Mahkemece davacının fazla mesai alacağına ilişkin talebinin kısmen kabulü ile; brüt 22.037,50-TL bu miktarın 1000,00-TL sine dava tarihinden itibaren, geriye kalana ise ıslah tarihinden itibaren yıl içindeki mevduata uygulanan en yüksek faiz oranı üzerinden faiz uygulanarak davalıdan alınarak, davacı tarafa verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, yasal kesintilerin tahsilat aşamasında kesilmesine karar verilmiştir. Fazla mesai alacağının kabulü isabetli ise de ihtarnamede talep edilen kısım olan 20.000,00 TL’ye temerrüt tarihinden itibaren, geri kalanına ıslah tarihinden itibaren faiz işletilmesine karar verilmemiş olması hatalıdır.

3- Diğer yandan mahkemece dosyaya ibraz edilen iş sözleşmesinde aylık ücrete hafta tatili ve genel tatil ücretinin dahil olduğu belirtildiğinden davacının resmi tatil dini ve milli bayram alacaklarına hak kazanamadığı kabul edilmiştir. Ne var ki ulusal bayram ve genel tatil günlerinde yapılacak çalışmalara ilişkin ücretlerin aylık ücrete dahil olduğu yönündeki kayıtlar geçersiz olup, bu kayıtlara ancak çalışılmayan ulusal bayram ve genel tatil günlerinin ücreti yönünden geçerlilik tanınabilir. Davacının ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığının kabulü halinde, bu çalışmaya ait ücretin ayrıca ödenmesinin gerektiği hususunun göz önüne alınmaması hatalı olup kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 10.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12539, Karar No: 2022/6022, Tarih: 28.03.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12539 E.  ,  2022/6022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2.maddesi gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100,00TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000,00TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak, REDDİNE, 28.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7435, Karar No: 2024/13510, Tarih: 04.11.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/7435 E.  ,  2024/13510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/961 E., 2018/1485 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Aydın 3. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/460 E., 217/226 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

EK KARAR HÜKÜM : Temyiz isteminin süre yönünden reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek Karar Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 04.03.2020 tarihli ve 2018/961 Esas, 2018/1485 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Aydın 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.12.2017 tarih, 2017/460 Esas ve 2017/226 sayılı Kararı ile sanığın silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine yapılan inceleme sonucunda, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 03.05.2018 tarih, 2018/961 Esas ve 2018/1485 sayılı Kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, sanık müdafinin 24.10.2019 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı kanun kapsamında temyiz dilekçesini 20.11.2019 tarihinde, 15 günlük süre geçtikten sonra sunduğu anlaşılmıştır.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 04.03.2020 tarihli ve 2018/961 Esas, 2018/1485 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Aydın 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3666, Karar No: 2015/13684, Tarih: 15.06.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/3666 E.  ,  2015/13684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Almus Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/12/2014

NUMARASI : 2014/187-2014/214

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.Şöyle ki;

Dava konusu taşınmazda, 30 yaşından 30 adet ceviz ağacı bulunduğu dikkate alındığında, bu ağaçların kapladığı alan belirlenerek bu kısmın kapama ceviz bahçesi, taşınmazın geriye kalan kısmının ise tarım arazisi niteliğine göre değer biçilmesi gerekirken, zemine ayrı, üzerindeki ağaçlar için ayrı değer biçen rapor dikkate alınarak hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 15.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4545, Karar No: 2020/5197, Tarih: 30.09.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/4545 E.  ,  2020/5197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat

Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 08.09.2014 tarihli, 2014/16803 esas sayılı iddianamesi ile sanıklar hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarını işledikleri iddiasıyla kamu davası açıldığı, sanıkların üzerlerine atılı suçlardan ayrı ayrı beraatlerine hükmolunduğu, tebliğnamede katılan vekilinin 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat hükümlerine ilişkin temyizi ile ilgili görüş bildirilmediği anlaşılmakla, bu hususta ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12301, Karar No: 2023/20674, Tarih: 06.07.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/12301 E.  ,  2023/20674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/372 E., 2016/105 K.

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ile 52 nci maddesi uyarınca taksitler halinde 5.600,00 TL adli para cezası ile, hakaret suçundan ise 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının (a) ve (c) bendi, dördüncü fıkrası, 43 üncü maddesi, 62 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca taksitler halinde 8.840,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 54 üncü maddesi uyarınca suçta kullanılan bıçağın müsaderesine hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteminin özetle; olay günü polisten kötü muamele görmesi ve kavganın karşı tarafına hiçbir şekilde müdahale edilmemesi nedeniyle öfkelendiğine, olay nedeniyle pişman ve mağdur durumda olduğuna, tarafına verilen cezanın ağır olduğuna, hakkında indirim hükümleri ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması ile denetimli serbestlik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, bu nedenlerle verilen kararın bozulması gerektiğine yönelik olduğu görülmüştür.

III. OLAY VE OLGULAR

Kavga olayının ihbar edilmesi üzerine mağdur polis memurlarının olay yerine gelip sanığı elindeki bıçağı bırakması için ikna etmeye çalıştığı sırada sanığın görevlilere hitaben iddianamede belirtilen tehdit ve hakaret sözlerini söylemek, devamında elindeki bıçağı mağdurlara doğru yönelterek kaçması sonrasında peşinden giden mağdur polis memuru ....'ye peşinden gelmemesini söyleyip bıçak göstermek suretiyle üzerine atılı hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarını işlediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz Sebepleri Yönünden

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanığın savunmalarında eylemleri kısmen ikrar etmesi, olay tutanağı, mağdur polis memurlarının aşamalardaki beyanları, suçta kullanılan bıçağın ele geçirilmesi, sanığın adli sicil kaydındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları uyarınca sanığın üzerine atılı suçları işlediğine ve suç tarihi dikkate alınarak sanık hakkında tekrar hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasına dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığı belirlenerek yapılan incelemede sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

B. Sair Yönlerden

Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Hakaret suçundan temel ceza doğrudan 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi gereğince  belirlenmemiş ise de bu husus sonuca etkili olmadığından bozmayı gerektirmediği anlaşıldığından,

Sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemece verilen hükümlerde sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle HÜKÜMLERİN, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10553, Karar No: 2012/19256, Tarih: 05.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/10553 E.  ,  2012/19256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava konusu taşınmaza ilişkin olarak gerekirse yeniden keşif yapılarak tecavüz edilen yerin bir kısmının kıyı kenar çizgisi içinde kalıp kalmadığının tespiti,ile taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Kanunu ve mevzuatı kapsamına girip girmediği belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184. ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 05.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.