muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/51186, Karar No: 2014/1561, Tarih: 23.01.2014

**9. Hukuk Dairesi         2011/51186 E.  ,  2014/1561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret alacağı, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, hafta tatil ücreti, vergi iadesi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret alacağı, fazla çalışma, genel tatil, hafta tatili ücretleri ile vergi iadesi alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 13.02.2006 tarihinden, işten ayrıldığı tarih olan 20.02.2006 tarihine kadar işe gelmediğinden işverenin ... 32. Noterliği’nin 20.02.2006 tarih 07288 yevmiye numaralı ihtarnamesiyle davacıdan işe gelmeme mazeretini gösterir belgenin ibrazını, mazereti yoksa işe başlamasını, aksi takdirde iş akdinin haklı nedenle feshedileceğinin bildirilmesine rağmen işbaşı yapmayan ve belge sunmayan davacının iş akdinin ... 32. Noterliğinin 28.02.2006 tarihli ve 08930 yevmiyeli evrakıyla haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Kıdem tazminatına hükmedilirken ıslah ile artırılan miktarın üzerinde hüküm kurmak suretiyle talepten fazlaya hükmedilmesi ve ayrıca, ücret alacağına hükmedilirken “fazla çalışma” ibaresinin kullanılması hatalı olup, bozma sebebi ise de bu yanlışlıkların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı HMK'nun geçici 3/2.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararda,

- Kıdem tazminatı miktarı olarak hüküm altına alınan “2.906,05” rakamının hükümden çıkartılarak yerine “1.873,97” rakamının yazılmasına,

- Ücret alacağı ile ilgili paragrafta yeralan ve “860,00 TL net” ibaresinden sonra gelen “fazla çalışma” sözcüklerinin hükümden çıkartılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine 23/01/2014 tarihinde tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1117, Karar No: 2024/1727, Tarih: 26.02.2024

**12. Hukuk Dairesi         2024/1117 E.  ,  2024/1727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçinin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re'sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nun ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 27.maddesi ile eklenen fıkra ile;

"İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek, talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

"134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir." hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler ve lehe değişiklik dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçi/taşınmaz maliki aleyhine ihale bedelinin %10'u oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı göz önünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olmadığı görülmekle, Anayasa'nın 13. maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin %10'u olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ :

1- Şikayetçinin sair temyiz itirazlarının reddi ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi’nin 21.12.2023 tarih ve 2023/119 E. - 2023/ 2808 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

SONUÇ :

1- Şikayetçinin sair temyiz itirazlarının reddi ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi’nin 21.12.2023 tarih ve 2023/119 E. - 2023/ 2808 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

2- ... 9. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 26.10.2022 tarih ve 2022/49 E. - 2022/522 K. sayılı kararının hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin birinci bendinde yer alan “ İhale bedelinin %10'u tutarında (371.000,00-TL) ” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine “İhale bedelinin %5’i tutarında (185.500,00-TL) ” ibaresinin yazılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2 ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 26.02.2024 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2260, Karar No: 2019/6283, Tarih: 17.05.2019

**13. Hukuk Dairesi         2019/2260 E.  ,  2019/6283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine temyiz talebinden vazgeçmiş sayılmasına dair Ek-kararın davalı avukatınca temyiz edilmesiyle dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen 19.07.2018 tarihli karar davalı tarafından maktu harç yatırılmak suretiyle temyiz edilmiş, mahkemece 13.12.2018 tarihli ek karar ile, eksik temyiz başvuru harcı ve nispi temyiz harcı ile gider avansının yatırılması için çıkartılan muhtırada belirtilen kesin süre içerisinde harç ve gider avansı yatırılmadığından kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemenin, 13.12.2018 tarihli ek kararı yasaya uygun olduğundan bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle kararın onanması gerekir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenle ek kararın ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 8,50 TL. kalan harcın temyiz edenden alınmasına, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11109, Karar No: 2019/13980, Tarih: 24.06.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/11109 E.  ,  2019/13980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkete ait otelde 01/03/2011 tarihinden 13/01/2015 tarihine kadar aralıksız alakart şefi olarak çalıştığını, sigortalılık süresinin 15 yılı ve prim ödeme gün sayısının da 3600 günü doldurması nedeniyle SGK'dan aldığı yazıyı 12.01.2015 tarihli ihtar ile işverene göndererek işten ayrıldığını iddia ederek, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti, ücret alacağı, asgari geçim indirimi ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın haksız ve kötüniyetli olup aynı zamanda zamanaşımına uğradığını, davacının SGK kayıtları haricinde bir çalışması olmadığını, davacının emeklilik koşullarına haiz olmadığı halde sırf kıdem tazminatı alabilmek için iş akdini feshettiğini, davacı sezonluk çalışmış olup aralıksız yaz kış çalışmasının söz konusu olmadığını, ücrete ilişkin iddiaların asılsız olup elden ödeme olmadığını, davacının tüm maaş ve asgari geçim indirimi alacaklarının ödendiğinin bordrolar ve banka kayıtlarıyla sabit olduğunu, haftanın 6 günü çalıştığını ve fazla mesai ya da genel tatil çalışması yapması halinde karşılığının ödendiğini, bunun da imzalı bordrolarla sabit olduğunu, işyeri dosyası içinde ibranameler olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, yasal süresi içinde taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında fazla çalışma ücretinin hesabı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının haftanın 7 günü 07.30-22.00 saatleri arasında çalıştığı ve günlük 2,5 saat ara dinlenmesi yaptığı, buna göre haftanın 6 günü 72 saat çalışarak 27 saat fazla çalışma yaptığı, hafta tatili gününde de normal çalışma süresi dışında 4,5 saat fazla çalışma yaptığı ve toplamda haftalık 31,5 saat fazla çalışma yaptığı ancak fazla çalışmalar günlük 3 saati geçemeyeceği gerekçesi ile davacının haftalık 21 saat fazla çalışma yapacağı belirtilerek hesaplama yapılmıştır.

Mahkemece, haftalık 21 saat üzerinden hesaplanan fazla çalışma alacağı hüküm altına alınmıştır.

Davacı haftanın 7 günü 07.00-22.00 saatleri arasında günlük 15 saat çalıştığını iddia etmiştir.

Mahkemece, haftalık 21 saat üzerinden hesaplanan fazla çalışma alacağı hüküm altına alınmıştır.

Davacı haftanın 7 günü 07.00-22.00 saatleri arasında günlük 15 saat çalıştığını iddia etmiştir.

4857 sayılı Yasada, fazla çalışmaların günlük 3 saati geçemeyeceğine dair bir düzenleme bulunmamaktadır.

Mahkemece, haftalık 31,5 saat fazla çalışma üzerinden hesaplanacak fazla çalışma alacağının hüküm altına alınması gerekirken, fazla çalışmaların yasal dayanağı olmadan günlük 3 saat ve haftalık 21 saatle sınırlandırılması hatalıdır.

3-Ulusal bayram genel tatil ücreti yönünden hükmedilen miktarın net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin infazda tereddüte yol açacağının düşünülmemesi de isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 24/06/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12672, Karar No: 2014/1900, Tarih: 04.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/12672 E.  ,  2014/1900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16/04/2013 tarih ve 2012/149-2013/203 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin Türkiye'nin de dahil olduğu bir çok muhtelif ülkede bulunan mevcut mağazalarında ..." markası ile ürettiği malları satışa arz ettiğini, müvekkile ait "..." markasının Türkiye'de 29/09/1995 tarihinden itibaren 14,3,9,18,24 ve 25 sınıflarda tanımlanan mallar için tescilli olduğunu, 556 sayılı KHK uyarınca tanınmış özgür bir marka olduğunu, davalı taraf adına tescil edilmiş bulunan "...+Şekil" ibareli markanın müvekkile ait marka ile görsel ve işitsel açıdan ayırt edileyemeyecek kadar benzerlik taşığıdını, halk tarafından karıştırılma ihtimali bulunduğunu, "...psadığı malların müvekkile ait markaların kapsadığı mallarla aynı ve benzer olduğunu ileri sürerek, davalı taraf adına tescil edilmiş bulunan 2006/34088 tescil numaralı "...+Şekil" ibareli markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, "..." ibareli markanın tüketicinin gözünde müvekkili firma ile özdeşleştiğini, müvekkilinin bu markayı kullanırken markanın ...Tekstil'in markası olduğunu, "..." ibaresini etiketlere koyarak özellikle belirtmekte olduğunu, bu kullanım tarzının müvekkilinin davacının veya bir başkasının işletmesi ve markasıyla iltibas yaratmak istemediğini açıkça ortaya koyduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davacı tarafa ait "...." markası ve davalı tarafa ait "..." markası arasında görsel ve işitsel olarak bir benzerlik bulunduğu, markaların kapsadığı ürünler ile hitap ettiği ortalama tüketici kitlesi bakımından iki marka arasında bir bağlantı kurulması ve markanın diğerini çağrıştıracağı neticesine yol açacağı, böylelikle markalar arasında karıştırılma ihtimali söz konusu olacağı gerekçesiyle, davanın kabulü ile davalı tarafa ait 2006/34088 nolu "....+Şekil" markasının hükümsüzlüğüne, ... kayıtlarından terkinine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 04/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14886, Karar No: 2025/608, Tarih: 16.01.2025

**9. Hukuk Dairesi         2024/14886 E.  ,  2025/608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/33 E., 2024/296 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda Dairece, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341/2 hükmü uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki ücret tespitinin ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373/4 hükmü uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple,

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

16.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2587, Karar No: 2010/187, Tarih: 19.01.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/2587 E.  ,  2010/187 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, davalının ayıplı araç satışı iddiasına dayanarak yenisi ile değiştirilmesi talebini içeren davanın kabul edildiğini, bu karar ile ayıplı aracın fiilen müvekkiline teslim edildiğini, icra takibine konu aracın aynının piyasada bulunmaması ve misli ile değiştirmenin mümkün olmaması nedeni ile aracın kıymet takdiri yapılarak icra mahkemesince bedelinin belirlendiğini, belirlenen bedel üzerinden motorlu taşıtlar vergisinin müvekkili şirket tarafından dava ve talep hakkı saklı tutularak ödendiğini, yapılan ödeme ile aracın müvekkili adına kayden devrinin gerçekleştiğini, ancak davalı adına ödenen 5000 YTL bakımından davalının haksız zenginleştiğini ileri sürerek şimdilik 1000 YTL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller neticesinde davalıya satılan aracın satış tarihinden itibaren gizli ayıplı olduğu, defalarca onarım için servise götürülmesine rağmen gizli ayıbın giderilemediği, incelenen dava dosyalarından davalının bu taşıtı kullanamadığı ve zarara uğradığı, aracın aynen yenisi ile değiştirilmesi mümkün olmadığı için davacı tarafından davalıya 04.05.2007 tarihinde bedelinin ödendiği, davacı ayıplı malı davalıya satarak zarara uğramasına neden olduğundan bu zararlardan davacının sorumlu bulunduğu, hal böyle olunca 2004-2005-2006-2007 dönemlerine ait motorlu taşıtlar vergisinin davalı tarafından ödenmesi talebinin yasal ve hakkaniyete uygun olmadığı gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu dönemler itibariyle uyuşmazlığa konu araç trafikte davalı adına kayıtlı olup, motorlu araç vergisinin mükellefinin kayıt maliki olması nedeniyle davalının ödemesi gereken önceki dönemlere ait vergi borçlarını ihtirazi kayıtla ödeyen davacının ödediği bu bedelleri asıl vergi mükellefi olan davalıdan talep edebileceği gözetilmeden yanılgılı gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 19.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.