muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4154, Karar No: 2021/1823, Tarih: 21.01.2021

**9. Hukuk Dairesi         2020/4154 E.  ,  2021/1823 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ: ... 5. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işveren yanında eczacı kalfası olarak 15.09.2009 tarihinden iş akdinin haksız şekilde feshedildiği 14.04.2016 tarihine kadar kesintisiz çalıştığını, işverenin işe giriş çıkışlar yapmak suretiyle hizmet süresini ve aldığı ücreti Sosyal Güvenlik Kurumu’na eksik bildirildiğini, fazla çalışma ücretlerini ödemediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım ücret alacaklarına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı asil, davacının 02.12.2009 tarihinde işyerinde çalışmaya başladığını, 24.08.2010 tarihinde askerlik nedeniyle ayrıldığını ve askerlik dönüşü 25.03.2011 tarihinde tekrar çalışmaya başladığını, davacının kendi sorunları nedeniyle sayısız kez işten ayrılıp geri başladığını, davacının ücretinin Şubat 2016 ayından itibaren haftalık 400,00 TL olduğunu, davacının fazla mesai ve ücret alacağının bulunmadığını, aksine davacının eczaneye 900,00 TL borcunun bulunduğunu ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.Gerekçe: Anayasa'nın 36. maddesinde ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkının en önemli unsuru olan hukukî dinlenilme hakkı, adil yargılanma hakkı içinde teminat altına alınmıştır. Bu hakka, tarafın hâkime meramını anlatma hakkı ya da iddia ve savunma hakkı da denilmektedir. Ancak, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 27. maddesinde belirtilen hukukî dinlenilme hakkı, bu ifadeleri de kapsayan daha geniş bir anlama sahiptir. Kamu düzeni ile ilgili olan bu hak çerçevesinde, tarafların gerek yargı organlarınca gerekse karşı tarafça yapılan işlemler konusunda bilgilendirilmeleri zorunludur.

Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamadan haberdar edilmeleri ile mümkündür. Hasımsız davalar hariç olmak üzere, dava dilekçesi ile duruşma gün ve saati karşı tarafa tebliğ edilmeden ve taraf teşkili sağlanmadan davaya bakılamaz ve yargılama yapılamaz.Davanın tarafları ile vekillerinin davaya ilişkin işlemleri öğrenebilmesi için, tebligatın usulüne uygun olarak yapılması, duruşma gün ve saatinin kendilerine bildirilmesi gerekmektedir. Duruşma günü ile tebligatın yapıldığı tarih arasında makul bir süre olmalıdır. Aksi takdirde tarafların hukuksal hakları kısıtlanmış olur.Somut olayda, dava dilekçesinde davalı taraf “... (...)” olarak gösterilmiştir. İlk Derece Mahkemesi tarafından dava dilekçesi ve tensip zaptının yer aldığı tebligat zarfı üzerine davalı isminin yalnızca “...” olarak yazıldığı ve dava dilekçesinde belirtilen “... Mahallesi, ... Sokak ... ... /... ”adresine tebliğe çıkartıldığı, tebligatın “... sahibi ...” imzasına tebliğ edildiği, davalının dosyaya el yazısı ile yazılı 03/08/2016 tarihli cevap dilekçesi ve işyeri şahsi sicil dosyasını ibraz ettiği, duruşma gününün aynı adrese gönderildiği ve yetkili olduğu belirtilen ... isimli kişiye tebliğ edildiği, bilirkişi raporunun yine aynı adrese gönderildiği, ancak bu defa adresten taşınıldığı gerekçesiyle tebliğ işlemi yapılamayarak İlk Derece Mahkemesine iade olduğu, bunun üzerine daha önce davalıya tebligat yapılmış olan dava dilekçesinde yazılı adrese Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre bilirkişi raporunun, ıslah dilekçesinin ve gerekçeli kararın tebliğ edildiği, davacı vekili tarafından 23.07.2018 tarihli dilekçe ile dava dilekçesinde davalı olarak “... ” gösterilmesine karşın, gerekçeli kararda “...” şeklinde yazılı olduğu, bu durumun infazda sorun yaratacağı ileri sürülerek, tavzih talebinde bulunulmuştur. Mahkemece davacının tavzih istemi kabul edilerek, tavzih kararı ve gerekçeli karar bu defa davacının adres kayıt sisteminde kayıtlı olan “... Mah. ... ... ” adresine tebliğe çıkartılmış ve Tebligat Kanunu 21. maddesine göre 06.09.2018 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı tarafça bu tarihten sonra vekili aracılığı ile istinaf talebinde bulunulmuştur. Dosya kapsamına göre; her ne kadar dava dilekçesinin yer aldığı tebligat zarfı üzerinde davalı ismi yerine “...” yazması hatalı bulunmakta ise de, dava dilekçesinin bizzat davalı... tarafından tebliğ alındığı ve dosyaya cevap dilekçesi ile şahsi sicil dosyasının sunulmuş olduğu gözetildiğinde, davada taraf teşkilinin sağlandığı açıktır. Ancak bundan sonrasında yapılan tebliğ işlemlerinde de aynı hatanın sürdüğü gönderilen tebligat zarfları üzerinde davalı isminin yazmadığı ve gönderilerin davalı asil tarafından bizzat tebliğ alınmadığı gözetildiğinde ise, tebligatların usulüne uygun olmadığının ve davalının savunma hakkının kısıtlandığının kabulü gerekmektedir

... tarafından tebliğ alındığı ve dosyaya cevap dilekçesi ile şahsi sicil dosyasının sunulmuş olduğu gözetildiğinde, davada taraf teşkilinin sağlandığı açıktır. Ancak bundan sonrasında yapılan tebliğ işlemlerinde de aynı hatanın sürdüğü gönderilen tebligat zarfları üzerinde davalı isminin yazmadığı ve gönderilerin davalı asil tarafından bizzat tebliğ alınmadığı gözetildiğinde ise, tebligatların usulüne uygun olmadığının ve davalının savunma hakkının kısıtlandığının kabulü gerekmektedir. Açıklanan nedenlerle; davalı vekilinin adresine usulüne uygun şekilde tebligat çıkartılarak, bildirdiği deliller toplandıktan sonra yapılacak yargılamaya göre yeniden bir karar verilmesi gerekmekte olup, Mahkemece bu husus dikkate alınmaksızın yanılgılı değerlendirme ile hüküm verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.Sonuç: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.01.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13563, Karar No: 2011/19534, Tarih: 30.11.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/13563 E.  ,  2011/19534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı ile davalılardan Vangölü EDAŞ vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ile davalı ... EDAŞ vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazın ifraz edilmesinden önce 4 parsel sayılı olarak tapuda kayıtlı iken TEK tarafından taşınmazın 130 m2'lik kısmının kamulaştırıldığı ve kamulaştırılan ve trafo yapılan bu bölümün halen 32 parsel içerisinde kaldığı ve bu kamulaştırma işleminin kesinleştiği ve bu nedenle mülkiyetin MK. 705. maddesine göre idareye geçtiği anlaşıldığından taşınmazın 130 m2'lik bölümüne bedel biçilmemesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı idare vekilinin temyizine gelince;

1)32 nolu parselin kamulaştırma dışında kalan 100,22 metrekarelik bölümü yönünden alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Bilirkişi raporlarında, getirtilen emsallerin satışlarının vergi ve harçtan kaçınmak için düşük gösterildiği açıklandıktan sonra sonuçta piyasa rayicinden söz edilip emlak değeri esas alınarak değer biçildiğinden, bu raporlara göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Tapusunun iptaline karar verilen taşınmazın 4628 sayılı Kanunun 5496 sayılı Kanunla değişik 15/C maddesi uyarınca TEDAŞ adına tescil edilmesi gerekirken sehven davacı kurum adına tesciline dair hüküm kurulması,

3)Kabule göre hakkında açılan davanın kısmen kabulüne karar verilen VEDAŞ lehine reddedilen miktar üzerinden nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken vekalet ücretinin yazılı şekilde belirlenmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalılardan Vangölü EDAŞ'tan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyiz edenlerden peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, aşağıda yazılı harçtan artan paranın istenildiğinde davacıya iadesine, 30.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/30161, Karar No: 2022/1810, Tarih: 27.01.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/30161 E.  ,  2022/1810 K.**

**"İçtihat Metni"**

1593 sayılı Umumi Hıfzıssıhha Kanunu’nun 282. maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı kabahatli ... hakkında ... Kaymakamlığı İlçe Emniyet Müdürlüğü'nün 28/07/2020 tarihli ve 10036 sayılı idarî para cezası karar tutanağı ile uygulanan 900,00 Türk lirası idari para cezasına karşı yapılan başvurunun reddine dair ... Sulh Ceza Hakimliği'nin 22/10/2020 tarihli ve 2020/3619 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığı'ndan verilen 04/10/2021 kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 05/11/2021 tarihli ve KYB.2021/126903 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, kabahatli hakkında Covid-19 salgın hastalığı kapsamında karantinada olması gerekirken 28/07/2020 tarihinde ikametinde yapılan kontrolde evde bulunmayarak karantina tedbirlerine aykırı davrandığından bahisle idari yaptırım uygulanmış ise de; kabahatlinin 12/07/2020 tarihinde rahatsızlanması nedeniyle ... Şehir Hastanesinde yapılan Covid-19 test sonucunun negatif çıktığı, ancak kabahatli hakkında tedbiren 27/07/2020 tarihinde bitecek şekilde evde izolasyon süreci uygulandığı, ... Aile Hekimliği tarafından da 26/07/2020 tarihinde işe başlayacak şekilde istirahat raporu düzenlendiği nazara alındığında, karantina sürecinin bitmesinden sonra 28/07/2020 tarihinde yapılan kontrollerde kabahatlinin evde olmadığı gerekçesiyle idari para cezası uygulanamayacağı cihetle, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriğindeki hususlar yerinde görüldüğünden, ... Sulh Ceza Hakimliği'nin 22.10.2020 tarih, 2020/3619 D.İş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nun 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, kabahatli hakkında uygulanan idari para cezasının kaldırılmasına, 27.01.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8347, Karar No: 2013/23351, Tarih: 25.11.2013

**6. Ceza Dairesi         2013/8347 E.  ,  2013/23351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm sanıklar ... ve ... savunmanları tarafından duruşmalı olarak da temyiz edilmekle;

Sanık ...'ya gönderilen duruşma gününü bildiren davetiyeye "vasisi olmadığı nedeniyle iade" şerhi düşülerek Dairemize iade döndüğü; sanık ... savunmanı Av...., sanık ... ve savunmanı Av....'in ise duruşma gününden usulen haberdar edildikleri halde duruşmaya gelmedikleri ve bir mazeret de bildirmedikleri anlaşılmakla adı geçen sanıklar yönünden duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; katılan ... vekili, sanık ... ile savunmanı ve sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğname gibi ONANMASINA, 25.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9133, Karar No: 2022/13235, Tarih: 13.12.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/9133 E.  ,  2022/13235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı, icra mahkemesine başvurusunda, takip dışı (üçüncü kişi) davalılar ... Tur. İnş. San. Taah. Tic. Ltd. Şti. ile Kapı Kaya Tur. İnş. Kuy. Tek. Gıda Oto ... El. İth. İhr. San. Ltd. Şti.'nin, 89/1 haciz ihbarnamelerine itirazlarının haksız olduğunu ileri sürerek davalıların, alacak tutarının %40'ından az olmamak üzere tazminata mahkum edilmelerini talep ettiği, mahkemece; tazminat isteminin kabulüne karar verildiği, kararın davalılar tarafından ayrı ayrı temyiz edildiği görülmektedir.

2004 sayılı İİK’nun 89. maddesinin 1. ve 2. fıkralarında; “Hamiline ait olmayan veya cirosu kabil bir senetle müstenit bulunmayan alacak veya sair bir talep hakkı veya borçlunun üçüncü şahıs elindeki taşınır bir malı haczedilirse icra memuru; borçlu olan hakiki veya hükmi şahsa bundan böyle borcunu ancak icra dairesine ödeyebileceğini ve takip borçlusuna yapılan ödemenin muteber olmadığını veya malı elinde bulunduran üçüncü şahsa bundan böyle taşınır malı ancak icra dairesine teslim edebileceğini, malı takip borçlusuna vermemesini, aksi takdirde malın bedelini icra dairesine ödemek zorunda kalacağını bildirir. Bu haciz ihbarnamesinde, ayrıca 2, 3 ve 4. fıkra hükümleri de üçüncü şahsa bildirilir. Üçüncü şahıs; borcu olmadığı veya malın yedinde bulunmadığı veya haciz ihbarnamesinin tebliğinden önce borç ödenmiş veya mal istihlak edilmiş veya kusuru olmaksızın telef olmuş veya malın borçluya ait olmadığı veya malın kendisine rehnedilmiş olduğu veya alacak borçluya veya emrettiği yere verilmiş olduğu gibi bir iddiada ise, keyfiyeti, haciz ihbarnamesinin kendisine tebliğinden itibaren yedi gün içinde icra dairesine yazılı veya sözlü olarak bildirmeye mecburdur" hükmüne yer verilmiştir.

Kanun hükmünde yer alan tazminatın konusu, haciz ihbarnamesine karşı üçüncü kişinin gerçeğe aykırı beyanda bulunması sebebiyle takip alacaklısının uğradığı zarardır. Bu davada, üçüncü kişinin gerçeğe aykırı beyanda bulunduğunu davacı takip alacaklısı ispat etmelidir. Üçüncü kişinin beyanının aksi, İİK.'nun 68. maddesinde sayılan belgelere bağlı olmaksızın her türlü delille ispat edilebilir. Anılan maddenin açık hükmü gereğince; icra mahkemesince, genel hükümlere göre yargılama yapılarak sonuca gidilmelidir.

İİK'nun 89/4. maddesine dayalı olarak açılan tazminat davasında, ihbarnamenin tebliğ tarihi itibariyle, borçlunun, üçüncü kişiden istenebilir, kesin nitelikte bir alacağının mevcut olup olmadığı genel hükümler çerçevesinde belirlenir, diğer bir ifade ile anılan maddeye göre tazminata hükmedilebilmesi için, borçlunun, haciz ihbarnamesinin üçüncü kişiye tebliği tarihi itibariyle, üçüncü kişi nezdinde kesinleşmiş, İİK.’nun 89/1. maddesi kapsamında haczedilebilecek muaccel bir alacağının bulunması zorunludur.

Somut olayda, 89/1 haciz ihbarnamelerinin tebliğ edildiği 25/05/2009 ve 03/06/2009 tarihlerinde kesinleşmiş muaccel bir alacak bulunmadığının anlaşılması karşısında, İİK'nun 89/4. maddesine dayalı olarak açılan tazminat davasında, tazminata hükmedilebilmesi için, borçlunun, haciz ihbarnamesinin üçüncü kişiye tebliği tarihi itibariyle, üçüncü kişi nezdinde kesinleşmiş, İİK.’nun 89/1. maddesi kapsamında haczedilebilecek muaccel bir alacağının bulunması zorunlu olduğundan, mahkemece tazminat talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olduğundan, kararın bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de;

6100 sayılı HMK'nın ''Taleple Bağlılık İlkesi'' başlıklı 26. maddesinin birinci fıkrasında; ''Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir'' hükmüne yer verilmiştir.

Buna göre hakim tarafların talepleri ile bağlı olup, bu talepten başka bir şeye karar veremez.

Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde alacaklı tarafından alacak tutarının %40'ından az olmamak üzere tazminata hükmedilmesi talep edildiği halde, mahkemece 89/1 haciz ihbarnamesinde belirtilen borç miktarı üzerinden tazminata hükmedilerek, mahkemece HMK'nın 26. maddesine aykırı şekilde talep aşılarak karar verilmesi de hatalıdır.

SONUÇ: Davalıların temyiz itirazlarının ayrı ayrı kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerden dolayı İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.12.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19654, Karar No: 2015/35468, Tarih: 10.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/19654 E.  ,  2015/35468 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/31931

MAHKEMESİ : İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/12/2013

NUMARASI : 2013/230 (E) ve 2013/40 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın temyiz itirazlarının hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak ;

1) Kemik kırığına neden olan yaralanma eylemlerinde; 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesine göre belirlenen temel cezanın, TCK'nin 87/3. maddesine göre kemik kırığının hayati fonksiyonlara etkisi nazara alınarak temel cezanın yarısına kadar artırılabileceğine dair düzenleme karşısında, mağdurda meydana gelen kırığın hayat fonksiyonlarına etkisinin orta (2.) derece olmasına rağmen temel ceza üzerinden TCK'nin 87/3. maddesine göre TCK'nin 3. maddesi gereği işlenen fiilin ağırlığı ile orantılılık ilkesine aykırı şekilde cezanın (1/4) oranında artırılarak sanık hakkında fazla cezaya hükmedilmesi ve uygulama maddesinin hükümde gösterilmemesi,

2) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10013, Karar No: 2015/19274, Tarih: 02.11.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/10013 E.  ,  2015/19274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 05/03/2015

NUMARASI : 2012/280-2015/148

Davacı, 01.10.1996 - 14.03.2006 tarihleri arasındaki hizmetinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işverene ait işyerinde her yıl yaz ve kış sezonuna hazırlık için ara verilen iki aylık süre dışında 01.07.1999-14.03.2006 tarihleri arasında geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının 01.07.1999 tarihinde işe başladığı ve aralıklı olarak 14.03.2006 tarihine kadar toplam 1907 gün çalıştığı,642 günün kuruma bildirildiği,1265 günün bildirilmediğinin tespitine karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olusu her türlü delille ispat kazanabilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.