muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/12018, Karar No: 2012/42785, Tarih: 04.10.2012

Burada konumuza paralellik gösteren, doğrudan gelir desteği ödemeleri sırasında yapılan dolandırıcılık suçlarını da hatırlatmakta fayda vardır. Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 11.12.2006 tarih ve 2005/2351-2006/10116 sayılı kararında; sanığın, 2001 yılında 15.nolu parsel ile ilgili sahte kira sözleşmesine dayanarak, 2002 yılında ise 465.nolu parselde tarımsal faaliyette bulunmadığı halde bulunuyormuş gibi beyanda bulunup DGD alarak dolandırıcılık suçlarını işlediğinin iddia olunmasına göre, 2002/41 sayılı Tebliğin, “Uygulama Şekli” başlıklı üçüncü bölümünde, çiftçilerin, çiftçi kayıt sistemine dâhil olabilmeleri için ancak tarımsal faaliyette bulundukları tarım arazilerini beyan edeceklerinin, aksi takdirde müracaatları sırasında teslim ettikleri belgelerdeki bilgilerin doğruluğundan sorumlu tutulacaklarının, aynı Tebliğin “Uygulamanın Denetimi” başlıklı dördüncü bölümünde de, idarenin denetimi örnekleme yöntemi ile yapacağının belirtilmesine göre başvurunun denetim dışı kalarak haksız menfaat elde edilmesi olanaklı olduğundan, başvuru sahiplerinin beyanlarının idare tarafından denetlenmesinin ve başvuru sahibinin haksız ödemeyi gecikme faizi ve zamları ile birlikte geri ödemeyi taahhüt etmesinin başlangıçta gerçekleştirilen eylemi suç olmaktan çıkarmayacağı dikkate alınarak, 2001 yılında 15 nolu parseli fiilen kullanan şikâyetçi Cemal Söylemez ile kira anlaşması olmadığı halde anılan kişinin imzasını da taklit ile sahte kira akdi sunarak destekleme primini aldığı, yine 2002 yılında tutanak tanıklarının beyanlarına göre yaklaşık 20 yıldır üzerinde tarımsal faaliyette bulunulmayan 465 nolu taşınmazla ilgili tarımsal faaliyette bulunuyormuş gibi DGD ödemesi için başvurduğu gözetilerek, 2001 ve 2002 yıllarındaki fiilleri nedeniyle TCK. nun 504/7. maddeleri ile iki kez mahkûmiyeti yerine, 2001 yılındaki fiilinden kira akdinin iğfal kabiliyetinin bulunmadığından ve 2002 yılındaki fiilinden 465 nolu parselde görevlilerin yaptığı araştırmada tarımsal faaliyet yapılmadığı tespit edildiğinden bahisle yazılı şekilde beraat kararı verilmesinin yasaya aykırı olduğu açıklanmıştır. Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 29.03.2011 gün ve 11-249/24 sayılı kararında da, kişinin tarımsal faaliyet yapmadığı halde yapıyormuş gibi belge ibraz edip haksız olarak DGD ödemesi alması eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturacağı, haksız alınan ödemenin kişiden tahsil edilmesinin eylemi suç olmaktan çıkarmayacağı vurgulanmıştır. Dolayısıyla, devlet bu konuda da ekmediği yeri ekmiş gibi başvuruda bulunan kişilere yardım etmek amacında değildir. Maddi gerçekleri araştıran yargıç, yardım almak (DGD) talebinde bulunan kişinin, gerçekten yardım (DGD) ödemesini hak edip etmediğini belirlemek durumundadır.

7-EYLEMLİ BERABER YAŞAMA OLGUSUNUN ARAŞTIRILMASI; Temyize konu dosyadaki eyleme benzer dolandırıcılık suçlarını işleyen sanıklar hakkında açılan kamu davaların yapılan yargılaması sonunda, mahkemelerce tesis edilen gerek beraat, gerekse mahkumiyet kararların temyizi üzerine inceleme yapan dairemiz tarafından eksik incelemeyle hüküm kurulması nedeniyle oybirliği halinde verilen bozma kararlarının anımsanması yerinde olur. Dairemizin, 15.02.2012 gün ve 2011/11378-2012/8114 sayılı, 28/03/2012 gün ve 2012/107-2012/33105 sayılı, 05/04/2012 gün ve 2011/14653-2012/33855 sayılı, 17.04.2012 gün ve 2012/3461-2012/34893 sayılı bozma kararlarında, "Sanığın, katılan kurumdan emekli aylığı alan babasının ölümünden sonra yetim maaşı almak amacıyla resmen boşandığı eski kocası olan diğer sanıkla birlikte aynı evde yaşamaya devam ederek suç tarihleri arasında haksız çıkar sağladıklarının iddia olunması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından; kendisinden yetim aylığı intikal eden murisin ölüm tarihlerinin tespit edilmesi, boşanma dosyası getirtilerek, denetime izin verecek şekilde çekişmeli veya anlaşmalı boşanma olup olmadığı, anlaşmalı boşanma ise anlaşma metninin ayrıntılı bir şekilde incelenmesi, taraflara nafaka veya maddi-manevi tazminata hükmedilip hükmedilmediği, hükmedilmiş ise, fiili ödeme yapılıp yapılmadığının belirlenmesi ve sanıkların boşandıktan sonra aynı evde birlikte yaşamaya devam edip etmedikleri, birlikte yaşamanın sürekli olup olmadığı, bir süre ayrı yaşadıktan sonra tekrar bir araya gelip gelmedikleri, geçici birliktelik varsa sebepleri, boşandıktan sonra eşlerden, birinin ikametgahının nakil belgesi ile bir başka yere nakledilip nakledilmediği, fiilen nakil söz konusu ise kayden nakledilmemede eşlerin ihmalinin bulunup bulunmadığının muhtar kayıtları ile birlikte sanıkları yakından tanıyan komşularından sorulup beyanlarına başvurulması, mahallin zabıtasından araştırılıp tespitinden sonra, toplanan tüm delillerin birlikte değerlendirilerek sonucuna göre hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hükmolunması bozmayı gerektirmiş," denilmektedir. Yine daha önce dolandırıcılık suçlarının temyiz inceleme görevini yapan Yargıtay 11. Ceza Dairesi, 29.12.2010 gün ve 3976-15274 sayılı kararında, “boşanma dosyası incelenerek içeriği, boşanma nedeni, sanıkların boşandıktan sonra aynı evde birlikte yaşamaya devam edip etmedikleri muhtarlık, zabıta ve komşularından sorulup araştırılması, boşandıktan sonra eşlerden birinin nakil belgesi ile bir başka ikametgah edinip edinmediği, boşanma sonucu bir süre ayrı yaşadıktan sonra tekrar bir araya gelip gelmediklerinin tespitinden sonra toplanan tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi gerektiği” belirtilerek mahkemenin beraat kararını bozmuştur.

TÜM BU AÇIKLANAN NEDENLERLE; Dairemizin önceki bozma kararlarında, "aynı evde birlikte yaşama olgusunun" tespit edilmesinin gerekliliği belirtilmiştir. Yine, Yargıtay 10.Hukuk ve Yargıtay 21.Hukuk Dairelerinin kararlarında da açıklandığı üzere; devletin, boşanılan eşle fiilen beraber yaşayan kişileri sosyal sigorta yardımından yararlandırmama yetkisi bulunmaktadır. Boşandığı eşiyle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşayan kadının, hak sahipliği sıfatı ortadan kalktığı kabul edilip aylıktan yararlandırılmaması gerekir, bu durum aynı zamanda aylık bağlama engelidir. Boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediğinin soruşturulması gerekir. Mahkemece, boşanma kararının öncesi ve sonrasında kadının boşandığı eski kocasıyla birlikte yaşayıp yaşamadığı, aylık almak koşulları yönünden hak sahipliği ve "yaşamsal olarak dul" statüsü araştırılmalıdır.

5510 sayılı kanunun 96. maddesinde düzenlenen hükümler açısından, 20.10.2008 tarihinden sonra yersiz olarak alınan aylıkların kurumun hatalı işlemlerinden mi kaynaklandığı, yoksa sanığın kasıtlı davranışlarından mı doğduğu araştırılarak, sanıkların hangi tarihten bu yana beraber yaşadığı belirlenip "suç tarihi ve zarar miktarının" belirlenmesinden sonra, yapılan ödemeler toplamının yirmi dört ay içinde ödenmesi durumu ile ilgili kurumdan bilgi alınması ve bütün bu hususların 5237 sayılı Yasanın uygulanması sırasında değerlendirilmesi gerekirken, bu konularda eksik soruşturma yapıldığı görülmüştür.

SONUÇ OLARAK; sanıklara atılı dolandırıcılık suçunun kanuni tanımındaki hileli davranışlarla katılan ... aldatıp, başkasının zararına olarak kendilerine yarar sağlama durumu ele alınıp, gerçekten boşanma durumu yani “yaşamsal olarak dul” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediğinin incelenmesi gerekirken, boşanma ilamının muvazaalı olduğuna ilişkin sahtecilikten açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden ve yasada tanımlanan bir suç nedeniyle meydana gelen zararın sonradan giderilmesi olanağı bulunmasının eylemi suç olmaktan çıkarmayacağı dikkate alınmadan, eylemin hukuki ihtilaf niteliğinde olacağı ve dolandırıcılık suçunun unsurlarının gerçekleşmediği gerekçesiyle beraat kararı verilmesini yasaya aykırı bulduğumdan dolayı, beraat kararının onanması yönündeki çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/13739, Karar No: 2013/1816, Tarih: 13.02.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/13739 E.  ,  2013/1816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KIRKLARELİ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/06/2012

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil ;tenkis davası sonunda yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü; Davacı dava dilekçesinde, miras bırakanı A. K.'un, yüklenicilerle yaptığı gayrimenkul satış vaadi ve daire karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca murise isabet edecek taşınmazların, murisin çocukları olan dava dışı kardeşleri H.ve S. ile davalı kardeşi E.ve kendisine verilmesinin kararlaştırıldığını, anılan sözleşmeye uyulmadığını, miras bırakan A.K.tarafından çekişme konusu 11, 16, 17 ve 2 numaralı bağımsız bölümlerin mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla aslında bağış olmasına karşın satış biçiminde davalılara temlik edildiğini ileri sürerek, 11, 16 ve 17 numaralı bağımsız bölümler yönünden tapu iptali ve tescil; olmadığı takdirde tenkis; 2 numaralı bağımsız bölüm bakımından ise; tenkis isteğinde bulunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden;miras bırakan A. K.ile davalı yüklenici İ. ve dava dışı yüklenici M. arasında kayden mirasbırakana ait 76 ada 8 sayılı parsele ilişkin Kırklareli 2. Noterliği'nin 08.07.2003 tarihli düzenleme şeklinde gayrimenkul satış vaadi ve daire karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldığı, 01.02.2005 tarihinde 11 ve 16 numaralı bağımsız bölümlerin davalı E.'a, 17 numaralı bağımsız bölümün davalı İbrahim'e, 2 numaralı bağımsız bölümün de, 13.06.2005 tarihinde dava dışı A.S.'ya satış suretiyle temlik edildiği anlaşılmaktadır.

İddianın özetlenen içeriği ve ileri sürülüş biçimi itibariyle davada, miras bırakanın yüklenicilerle yaptığı kat karşılığı inşaat sözleşmesinin yerine getirlmediği iddiası yanında muris muvazaası hukuksal nedenine dayanıldığı ve ayrıca tenkis isteğinde bulunulduğu açıktır.

Mahkemece, yapılan inceleme sonucu sözleşme gereklerinin yerine getirildiği saptanarak, bu istek bakımından davanın reddedilmiş olmasında isabetsizlik yoktur.Davacının, öteki temyiz itirazları yerinde değildir.Reddine.

Ne var ki, muris muvazaası ve tenkis iddiası yönünden bir araştırma yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında vurgulandığı gibi, görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun 706, Borçlar Kanunu'nun 213 ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de, Ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı hususlarının araştırılmasında ve satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Hal böyle olunca; mahkemece, yukarıda değinilen ilkeler de gözetilerek muris muvazaası iddiasının araştırılması, tenkis isteğinin nazara alınması, toplanan ve toplanacak delillerin birlikte değerlendirilmesi ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken; eksik incelemeyle yetinilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Davacının, temyiz itirazları değinilen yönden yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 13.2.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2700, Karar No: 2007/3204, Tarih: 23.10.2007

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2007/2700 E.  ,  2007/3204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili kuruma ait araçta meydana gelen 1.074.00 YTL'sı hasar bedelinin olay tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalılar ..., ...'dan tahsilini talep etmiştir.

Birleştirilen dosya davacısı ... aracında meydana gelen 2.646.00 YTL'nin olay tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalılar Sağlık Bakanlığı ve ...'dan tahsilini talep etmiş, Sağlık Bakanlığı ise cevap dilekçesi ile müvekkili kuruma ait araçta meydana gelen 1.074.00 YTL hasar davacıdan tahsili için karşı dava açmıştır.

Mahkemece, toplanan deliller benimsenen bilirkişi raporuna göre; Sağlık Bakanlığı tarafından açılan davanın kısmen kabulü ile 797.00 YTL hasar bedelinin 498.12 YTL'nın ...'dan 298.88 YTL'nın ... ve ... tahsiline, birleştirilen dosya davacısı ...'in davasının kısmen kabulü ile 633.59 YTL'nin Sağlık Bakanlığı ve ...'dan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

7.10.2004 tarih ve 25606 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan ve 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5236 sayılı Kanun ile HUMK'na eklenen ek madde 4 ile aynı yasanın 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 1.1.2006 tarihinden sonra 1.090.00 YTL'na çıkarılmıştır.

Temyize konu karar alınan yasanın yürürlüğünden sonra verildiğinden kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi 1.6.1990 ... 3/4 sayılı İçtihadi Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay'ca da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar verilebilir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin hükmün kesin olması nedeniyle REDDİNE, 23.10.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1971, Karar No: 2014/34342, Tarih: 17.11.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/1971 E.  ,  2014/34342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatil ücreti, resmi tatil ücreti, asgari geçim indirimi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin davalı işyerinde 2003 yılının 9. ayında oto boya teknisyeni olarak çalışmaya başladığını, 2007 yılında ustabaşı olarak görev yapmaya başladığını, 01/06/2011 tarihinde iş akdinin davalı tarafça haksız ve bildirimsiz tek taraflı feshedildiğini, müvekkilin davalı şirket nezdinde hafta içi sabah 08.30-18.30 arasında, cumartesi günleri de sabah 08.30-17.00 arasında en son 1.500 TL ücretle çalıştığını, fazla mesai ücretleri ile resmi bayram ve hafta tatili ücretlerinin de ödenmediğini, ayrıca iş akdi davalı tarafça haksız feshedilmesine rağmen, müvekkiline kıdem, ihbar tazminatları ile ... alacağı da ödenmediğini ileri sürerek fazlaya ait hakları saklı kalmak kaydıyla 100,00’er TL kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, hafta tatili ücreti, resmi tatil ücreti, asgari geçim indirimi alacağı, fazla mesai ücreti olmak üzere toplam 600,00 TL alacağın, ihbar tazminatına dava tarihinden itibaren yasal faiz, diğerlerine en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, ıslahla taleplerini arttırmıştır.

B)Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 25/09/2003-27/06/2011 tarihleri arasında çalıştığını, alacakların zamanaşımına uğradığını, davacı tarafın mazeretsiz olarak işe gelmeyerek iş akdini tek taraflı feshettiğini, tutanakların ekte olduğunu, davacı taraf iş akdini bildirimsiz olarak feshettiğinden ihbar tazminatına hak kazanamayacağını, kabul anlamına gelmemek kaydıyla yapılacak yargılama neticesinde iş akdinin tek taraflı feshi sonucu müvekkil şirketin ihbar tazminatı hakkı doğduğundan ihbar tazminatına ilişkin alacakları için takas mahsup definde bulunduklarını beyanla davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1. Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1. Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince davanın takdiri indirim haricinde reddedilen kısmı açısından davalı lehine “1.200 TL” vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile “418,69 TL” vekalet ücretine hükmedilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün HMK. nun geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

F)Sonuç:

Hüküm fıkrasının 4.bendindeki “ … reddedilen kısım nedeniyle 418,69 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine” kısmı çıkartılarak yerine “ … reddedilen kısım nedeniyle 1.200 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine “ sözcük ve rakamlarının yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 17/11/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11344, Karar No: 2022/3842, Tarih: 09.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/11344 E.  ,  2022/3842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Beraat

Defter ve belgeleri gizleme suçunun, varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit ve saklama mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin vergi incelemesine yetkili kimselere ibraz edilmemesi ile oluştuğu, 213 sayılı VUK'nin 253. maddesi uyarınca defter ve belgelerin ait olduğu yılı takip eden takvim yılından başlamak üzere 5 yıl saklama ve tekrar istendiğinde ibraz edilme zorunluluğunun bulunduğu; somut olayda 2008 ve 2009 takvim yıllarına ait defterlerin tebliğ tarihinde savunmada belirtildiği gibi Alaşehir 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/166 Esas sayılı dosyasında bulunduğu tespit edilmiş ise de, şirkete ait ibrazı istenen 2007 yasal defter ve belgeleri ile 2008 ve 2009 takvim yıllarına ait varlığı sabit olan belgelerin yasal süresi içerisinde ibraz edilmediği ve buna ilişkin sanığın kabul edilebilir bir mazeretinin de bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın üzerine atılı defter ve belgeleri gizleme suçunun unsurları itibariyle oluştuğu gözetilmeden eksik inceleme ile beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 09.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17030, Karar No: 2019/13787, Tarih: 24.06.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/17030 E.  ,  2019/13787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı Aski Genel Müdürlüğü vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin haklı neden olmaksızın feshedildiğini beyanla kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı belediye vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla mesai alacağının bulunup bulunmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Somut olayda mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının kış döneminde haftalık 13 saat yılın diğer dönemlerinde ise haftalık 19 saat fazla mesaisinin bulunduğu kabul edilmiştir. Salt husumetli tanık beyanları ile fazla çalışma alacağının kanıtlanması mümkün değildir. Bu durumda dosyada dinlenen ve davalı ile husumeti bulunmayan tanık beyanı doğrultusunda davacının 8.00-18.00 arası çalışmasının bulunduğu kabul edilerek davacının fazla mesai alacağının hesaplanması gerekirken yazılı gerekçe ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24/06/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.