muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4475, Karar No: 2024/3957, Tarih: 19.09.2024

**7. Hukuk Dairesi         2023/4475 E.  ,  2024/3957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2015/61 E., 2015/150 K.

Taraflar arasında görülen ecrimisil alacağına dayalı icra takibine ilişkin itirazın iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 1. Hukuk Dairesince Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, 09.05.2023 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin süreden reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, davalının temyiz dilekçesinin süre yönünden reddine yönelik 09.05.2023 tarihli ek karara ilişkindir.

Mahkeme tarafından verilen karar, davalı vekiline 31.07.2015 tarihinde tebliğ edilmiş; temyiz dilekçesi ise davalı tarafından yasal süre geçirildikten sonra 04.05.2023 tarihinde verilmiştir.

Davalının Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432/4 üncü maddesi ve 01.06.1990 tarih ve 3/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince süresi geçirilen temyiz istemi reddedilmiştir.

Temyiz dilekçesinin süre aşımı sebebiyle reddine ilişkin Mahkemece verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Mahkemece verilen 09.05.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

19.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3107, Karar No: 2014/3506, Tarih: 31.03.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/3107 E.  ,  2014/3506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAHRAMANMARAŞ 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/11/2013

NUMARASI : 2012/775-2013/665

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu T. Mahallesi çalışma alanında bulunan 7090 ada 14 parsel sayılı 3.636,88 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle bahçe vasfıyla davalı A.. İ.. adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı Hazine, davalı yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile edinme koşullarının oluşmadığı ve çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğuna iddiasına dayanarak tapu iptal ve tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulü ile çekişmeli 7090 ada 14 parsel sayılı taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile davacı Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı A.. İ.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 19/2. maddesi uyarınca, taşınmaz üzerinde malikinden başka bir kimseye veya paydaşlardan birine ait muhtesat mevcut ise; bunun sahibi, cinsi, ihdas tarihi ve iktisap sebebi belirtilerek tutanağın veya kütüğün beyanlar hanesinde gösterileceği hükme bağlanmıştır. Davalı tanıklarının beyanları ve ziraat bilirkişi raporuna göre çekişmeli taşınmaz üzerinde kadastro tespit gününden evvel davalı tarafından dikilmiş ağaçlar bulunduğu anlaşıldığına göre, mahkemece, 3402 sayılı Yasa'nın 19/2. maddesinin uygulanması hususunun düşünülmemesi isabetsizdir. Hal böyle olunca, mahallinde yeniden yerel bilirkişi, taraf tanıkları, ziraat ve fen bilirkişisinin katılımı ile keşif yapılarak, taşınmaz üzerindeki tespit gününden evvel davalı tarafından dikilmiş ağaçlar tespit edilmeli, ziraat bilirkişisinden ağaçların yaşı ve cinsi konusunda ayrıntılı rapor alınmalı, ağaçların yeri fen bilirkişisine kroki üzerinde işaretlettirilmeli, bundan sonra 3402 sayılı Yasa'nın 19/2. maddesi değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece, açıklanan şekilde inceleme ve araştırma yapılmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 31.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/192, Karar No: 2012/8498, Tarih: 15.03.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/192 E.  ,  2012/8498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava konusu taşınmaza ilişkin olarak mahallinde yapılan keşif neticesinde alınan bilirkişi raporunda tecavüz edilen yerin kıyı kenar çizgisi içinde kaldığının bildirilmesi karşısında, taşınmaz üzerindeki yapının bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Kanunu ve mevzuatı içinde kalıp kalmadığı araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 15.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2013/15721, Karar No: 2014/961, Tarih: 27.01.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/15721 E.  ,  2014/961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİYADİN ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/05/2013

NUMARASI : 2011/145-2013/113

DAVACILAR : S.. Y.. VE 8 ARK.VEK.AV.ÖZAL TÜRKMEN

Taraflar arasında görülen tazminat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Asıl ve birleşen dava dilekçelerinde davacılar, Serhat'ın bayrak direğine tırmanarak okulun çatısına çıkmak istemesi sırasında elektrik akımına kapılarak öldüğünü belirterek, maddi ve manevi tazminata hükmedilmesini istemiştir.

Davalı Aras Elektrik A.Ş.vekili, kusurlarının bulunmadığını, elektrik tesisinin mevzuata uygun olduğunu, kusursuz sorumluluk halinin de söz konusu olmadığını, diğer davalının sorumlu olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Adli Tıp Kurumu Trabzon Grup Başkanlığının otopsi raporuna göre Serhat'ın ölümünün yüksekten düşme sonucu beyin kanaması nedeniyle meydana geldiği ve yine elektrik çarpmasına ait herhangi bir bulguya rastlanılmadığı, ölenin ölümü ile okul çatısındaki kaçak elektrik arasında illiyet bağı olmadığı ölenin ölümünün kendi eyleminden kaynaklı olduğu, ölüm olayında başka bir kimsenin etki ve kusurunun olmadığı gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 69.maddesinde; Bir binanın veya yapı eserlerinin maliki, bunların yapımındaki bozukluklardan veya bakımındaki eksikliklerden doğan zararı gidermekle yükümlüdür (818 sa.yasa 58.m). Burada, yasa koyucu bozuk yapılan bir yapı eserinden zarar görenleri, mümkün olduğu kadar basit ve dolaysız bir tazmin imkânı sağlayarak, onları korumaktadır. Bu anlamda sorumlu olabilecek malik, gerçek kişi veya özel hukuk tüzel kişisi olabileceği gibi, kamu hukuku tüzel kişisi de olabilir. Söz konusu sorumluluğun söz konusu olabilmesi için, yapı eserinin, yapım bozukluğu veya bakım eksikliğinden bir zarar doğması gereklidir.

Yapım bozukluğu; bir inşaatın kötü yapılmasını, imal ve inşaat zamanında uyulması gerekli olan teknik kurallara uyulmamış olmasını ifade eder. Bir yapı eserinin maliki, bunların hiç kimse ve hiçbir şey için tehlike taşımayacak şekilde yapılmasını ve işlemesini garanti etmekle yükümlüdür. Bu nedenle, bir yapı eserinde herhangi bir yapım bozukluğu olmasa bile, ek güvenlik ve koruma tertibatının bulunmaması, yine de bir yapım eksikliği sayılır. Bakımsızlık ve koruma eksikliği ise, bir inşaatın kullanmaya uygun ve tehlikeleri önleyecek biçimde korunmamasını ifade eder. Yapının tamamlanmasından sonra kendini gösteren ek güvenlik tertibatı ihtiyacının giderilmemesi de bir bakım eksikliğidir.

Bakımsızlıktan veya bakım eksikliğinden söz edebilmek için bir inşa eserinin bitmiş ve kullanım amacına özgülenmiş olması gerekir. Yapım eksikliği veya bakımsızlığın varlığı araştırılırken, durumun gerekleri ve özellikle bina veya yapı eserinin özgülenme amacı, üçüncü kişiler için taşıdığı tehlike derecesi gözönünde tutulmalıdır.

Malikin, bina yada tesisin tehlike taşımayacak bir durumda bulunmasını sağlama yükümlülüğü, yalnız onu kullananlara karşı değil, herkese karşı vardır. Malikten beklenen "normal ve objektif ölçülere ve icaplara göre" alması gerekli önlemleri almaktır. Buna karşılık malik, kendi yapısına benzeyen başka yapılarda da aynı eksikliklerin bulunduğunu veya o yapıların maliklerinin de yapılarına kendisinden daha iyi bakamadıklarını ispat ederek sorumluluktan kurtulamaz.

Bina ya da yapı eseri malikinin B.K. 69.maddesine göre sorumlu tutulabilmesi için, zararın, yapım bozukluğu veya bakım eksikliğinden doğduğu ispatlanmalıdır. Buradaki ispat yükü zarar görene düşer. Bununla birlikte, illiyet bağını kesen hallerden birinin varlığı veya zarara yapım bozukluğu veya bakım eksikliği dışında ve bunların bir katkısı olmaksızın mücbir sebepten üçüncü bir kişinin kusurundan kaynaklanan başka bir kazanın sebep olduğu kanıtlanmadığı takdirde ispat yükü yerine getirilmiş sayılır.

Bazı hallerde zararın ortaya çıkış biçimi, yapım bozukluğu veya bakım eksikliğinin varlığını gösteren fiili bir karine oluşturur. Yapının yapımı ile ilgili mevzuata ve teknik kurallara uyulmadığı, alışılmış tedbirlerin alınmadığı ve resmi makamlarca yapılan denetimler sonucunda, bina ve yapı eserinin teknik niteliklerinin uygun görülmediği ispatlanırsa, bunlar eksikliğin ve illiyet bağının varlığına birer belirti sayılır. Keza, daha önce aynı zararların ortaya çıkması, zarar verici olaydan sonra yeni güvenlik tedbirlerinin alınmamış olması da birer belirti oluşturabilir.

Bu açıklamaların ışığında somut olaya baktığımızda, davacıların oğlu ve kardeşleri olan Serhat'ın 14 yaşında olup okul bahçesindeki bayrak direğine tırmandığı sırada okulun çatısına adım attığı an yere düşerek kazanın meydana geldiği anlaşılmaktadır. Hemen olayın sonrasında tutulan olay yeri tespit tutanağında tanık beyanı ile elektrik çarpması nedeniyle dengesini yitirerek düşmenin meydana geldiği belirtilmiştir.

Her ne kadar, bilirkişi raporuna göre Dibekli Köyü İlköğretim Okulu bina çatısına elektrik şirketi tarafından usulsüz olarak çekilmiş elektrik iletim hattında çıplaklık oluşması nedeniyle çatının metal saçaklarına elektrik akımının geçtiği-çatı çevresinin keskinliği nedeniyle kabloda çıplaklığın oluştuğu belirtilmekte ise de mahkemece otopsi raporuna itibar edilerek olayın düşme sonucu gerçekleştiğinden bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Her ne kadar, bilirkişi raporuna göre Dibekli Köyü İlköğretim Okulu bina çatısına elektrik şirketi tarafından usulsüz olarak çekilmiş elektrik iletim hattında çıplaklık oluşması nedeniyle çatının metal saçaklarına elektrik akımının geçtiği-çatı çevresinin keskinliği nedeniyle kabloda çıplaklığın oluştuğu belirtilmekte ise de mahkemece otopsi raporuna itibar edilerek olayın düşme sonucu gerçekleştiğinden bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Yapılan açıklamalar sonucunda, insanların ve canlıların yaşamı için önemli bir tehdit oluşturan bu tür tesislerin bakım ve korunmasında, tesisin yerleşim yeri üzerinde (okul) bulunduğu da düşünüldüğünde, normalin üzerinde bir özen borcu bulunduğu sonucuna varılır. Davalı elektrik idaresi bu tür tesis ve iletkenlere güvenli yaklaşma sınırının aşılmamasını sağlayıcı önlemler almalı, gerekli uyarı levhalarını herkesin kolaylıkla görebileceği yerlere koymalı, bu yapıların can ve mal güvenliğine zarar vermemesi için kısa aralıklarla kontrol yapmalıdır.

Bundan ayrı olarak, davacılar birleşen dava da davalı olarak D.. K..nı göstermişlerdir. Kural olarak devlete mal olan taşınmaz ve binaların Hazine adına tescili gerekir. Ancak, buna ayrık hüküm, 222 sayılı İlköğretim ve Eğitim Kanununa konulmuştur. Anılan yasanın 63. maddesinde "satın alma veya kamulaştırmak, köy okulları için köy tüzel kişiliğine, şehir ve kasaba okulları için özel idareye aittir" hükmü öngörülmüş; 65. maddesinde ise; "okullar için tahsis, satın alma veya kamulaştırma yolu ile sağlanan topraklarla bu topraklar üzerinde yapılacak bina ve tesisler, bulundukları yerlere göre köy veya özel idareler adına tapuya tescil edilir. Bunların ve bu Kanun yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılmış olan okul binaları ile tesislerinin daimi bakım ve onarım giderleri, bulundukları yerlere göre özel idare veya köy bütçelerinden karşılanır" denilmiştir. Açıklanan yasal düzenleme karşısında; bina veya tesislerin sahibi köy tüzel kişiliği ve Özel İdare Müdürlüğü olmasına göre, eksik teselsül hükümlerine göre husumetin burada ilgili olan tüzel kişiliğe yöneltilmesi gerektiği kuşkusuzdur. Mahkemece, açıklanan yönde bir inceleme yapılmaksızın bu davalı yönünden de davanın esastan reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

O halde mahkemece yapılacak iş, yukarıda kusursuz sorumluluk ve pasif husumet ile ilgili bulunan ilkeler, olayın meydana geldiği yer ve durumu birlikte değerlendirilerek davalı elektrik şirketini sorumluluktan kurtaracak illiyet bağının kesilip kesilmediğini belirlemek ve varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/158, Karar No: 2025/856, Tarih: 23.01.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/158 E.  ,  2025/856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/61 E., 2024/480 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda Dairece, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341/2 hükmü uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 TL'yi geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373/4 hükmü uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

23.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4473, Karar No: 2024/8463, Tarih: 23.05.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/4473 E.  ,  2024/8463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : O yer Cumhuriyet savcısı, suça sürüklenen çocuk ve müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düşme, bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü.

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suç tarihinde 15 yaşını doldurup 18 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuğun, şikâyetçinin işyerine hırsızlık maksadıyla girmesi şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 116/2, 31/3. maddelerinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, TCK'nın 66/1-e ve 66/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 5 yıl 4 aylık aslî dava zamanaşımının, ilk hükmün verildiği 02.02.2016 tarihi ile ikinci hükmün verildiği 21.04.2022 tarihleri arasında gerçekleştiği gözetilmeden, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle davanın düşürülmesine karar verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısı ile suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1-Suç tarihinde 18 yaşından küçük olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının yapılan yargılaması sırasında "Çocuk mahkemesi sıfatıyla" görülmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 25/1. maddesinde yer alan "Çocuk mahkemelerinde yapılan duruşmalarda Cumhuriyet savcısı bulunmaz." şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak 05.11.2020 tarihli oturumda Cumhuriyet savcısının katılımı ile duruşma yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

2-5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısı ile suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 23.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8404, Karar No: 2013/7933, Tarih: 11.12.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/8404 E.  ,  2013/7933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın davacı ... yönünden reddine, ... yönünden kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalı kooperatifin üyesi olan müvekkili ...'ın 22.04.2008 tarihinde istifa talebinde bulunduğunu, kooperatifte birikmiş olan aidatlarının tamamının babası olan diğer davacı ...'ın üyelikteki hesabına aktarılmasını talep ettiğini, kooperatif yönetim kurulunca bu talebin kabul edildiğini, aynı tarihte yapılan protokol gereğince iki hissenin birleştirilerek tek hisseye dönüştürüldüğünü, karşılığında 125.000,00 TL peşin olarak alındığını, ...'ın kooperatiften alacağı olan 11.800,00 TL'nin 24.09.2010 tarihinde nakit olarak talep edildiğini, ödenmemesi durumunda kooperatifin üyesi olan diğer davalı ...'ün hesabına aktarılmasının istenmiş olmasına rağmen davacılar hesabına ödemede bulunulmadığını, davacı ...'ün üyeliğinin sona ermesine rağmen kooperatife ödemiş olduğu meblağların uyarılara rağmen ödenmediğini, davalı kooperatif aleyhine 10.000,00 TL asıl alacağın tahsili için başlatılan icra takibine davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile %40 icra inkâr tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıların 24.09.2010 tarihinde ödeme talep ettiklerini, davalı kooperatifin 21.05.2010 tarihli genel kurul toplantısında ödemelerin iadesinin kooperatifin zor durumda olması sebebi ile genel kurul tarihinden itibaren 36 ay bekletilerek mali duruma göre yapılmasına ve yerlerine yeni ortak alınmasının düşünülmesine karar verildiğini, 06.01.2011 tarihli genel kurul toplantısında da erteleme kararı alındığını, muaccel olmayan bir borcun bu aşamada davacılara ödenmesinin mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, dosya kapsamı ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davacı ...'ın kooperatif üyeliğinden ayrıldıktan sonra takip eden yıl genel kuruluna göre genel giderlere katılım payı ve gecikme cezaları düşüldüğünde 43.638,34 TL çıkma payı alacağı kaldığı, bu alacağın talebi doğrultusunda diğer davacı ... hesabına aktarıldığı, kooperatiften bir alacağının bulunmadığı, davacı ...'ın kooperatif üyeliğinden 25.10.2010 tarihlinde istifa ettiği, istifa beyanının davalı kooperatife 25.11.2010 tarihinde tebliğ edildiği, Düzgün'ün yaptığı ödemeler toplamının 68.400,00 TL olduğu, ... hesabından yapılan aktarımın 43.638,34TL olduğu, istifayı takip eden yılda yapılan genel kurulda kabul edilen bilançoya göre gider katılım payı