muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/95, Karar No: 2024/518, Tarih: 25.01.2024

V. TEMYİZ

A.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Nedenleri

Davalı Hazine vekili temyiz dilekçesinde; mahkemenin gerek yol güzergahını, gerekse güzergaha konu taşınmazın değerini belirlerken bilimsel verilere dayanmayan bilirkişi raporuna istinaden hüküm tesis ettiğini, geçit hakkı davaları ile ilgili hukuki uyuşmazlıklarda birden fazla geçit alternatifi belirlenmesi gerekirken mahkemenin, sadece kararında belirttiği güzergahı tek alternatif olarak kabul etmesi ve bu alternatiften yol tesis etmesinin hatalı olduğunu, krokiye göre kuzey yönündeki taşınmaz güzergahları yönünden her hangi bir araştırma yapılmadığını, verilen kararın geçit hakkı davaları ile ilgili uygulamalara açıkça aykırı olduğunu, Mahkemenin eksik inceleme neticesi hüküm tesis ettiğini| belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, geçit hakkı kurulması talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir. Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda, bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz paylı mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir. Geçit tesisi davalarında başlangıçta davacı tarafından öngörülemediğinden dava dilekçesinde talep edilen yer dışındaki güzergahlardan da geçit kurulması gerekebilir. Bu güzergah üzerindeki taşınmazların maliklerine dava dilekçesi ile husumet yöneltilmemiş olması kabul edilebilir bir yanılgıya dayandığından 6100 sayılı HMK’nın 124. maddesi gereğince dürüstlük kuralına aykırı olmayan bu taraf değişikliği talebi kabul edilerek davacının bu kişilerin harçsız olarak davaya katılmalarını sağlamasına imkan verilmelidir.

2. Türk Medeni Kanunu'nun 747/2 nci maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşula, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması hâlinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

3. Uygun güzergâh saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

4. Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu hâllerde, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

5. Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Bu bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin belirlenmesinden sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

6. Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

3. Değerlendirme

1. Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

6. Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

3. Değerlendirme

1. Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamı doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılarak verilmiş olan karar usul ve yasaya uygun bulunduğundan davalı vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Harçlar Kanununun 13/j maddesi gereğince Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

HUMK'un 440/III- 2. bendi gereğince ilama karşı karar düzeltme yolunun kapalı olduğuna,

Dosyanın kararı veren Mahkemesine gönderilmesine,

25.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8369, Karar No: 2015/9465, Tarih: 29.12.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/8369 E.  ,  2015/9465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Sanık hakkında 7.6.2011 ve 4.9.2011 tarihli suç tutanaklarına dayalı olarak iki ayrı kamu davası açılmasına rağmen hükmün esasını oluşturan kısa kararda hatalı olarak tek beraat hükmü kurulduğu halde, gerekçeli kararda iki ayrı beraat hükmü kurulmak suretiyle hükmün karıştırılması,

2)Sanığın 7.6.2011 tarihli imzaladığı tutanakta bahsi geçen 26 adet ağacı yıkık ve kuru olduğundan bahisle kesmiş olduğunu kabul etmesine, mahallinde zabıt mümziinin yer gösterimiyle yapılan keşif sonrası orman mühendisi bilirkişinin düzenlediği raporda, dava konusu yerdeki tüm ağaçların dikiliden, motorlu testere ile kesilmiş ve yapacak vasfında olduğunun belirtilmesine göre; 7.6.2011 suç tutanağına konu eylem yönünden sanığa atılı dikiliden motorlu testere ile yapacak vasıflı ağaç kesmek suçunun sübut bulduğu gözetilerek, zararın belirlenmesi yönünden anılan tutanak için bilirkişiden ek rapor alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken eksik kovuşturmayla sanığın beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 29.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4291, Karar No: 2012/6713, Tarih: 04.10.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/4291 E.  ,  2012/6713 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, Yargıtayca incelenmesini davacılar istemiş olmakla, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, davacıların davalıya borçlu olmadıklarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istem reddedilmiş, kararı davacılar temyiz etmişlerdir.

Davacılar dava dilekçesinde, ...İcra Müdürlüğü'nün 2009/3500 Esas sayılı dosyası ile 03.06.2009 günü giriştiği icra takibinin usülüne uygun olmayan tebligatlarla kesinleştirildiğini, aslında davacı ...'nin son on yıldan beri Malatya ile irtibatı bulunmadığı, Muğla'nın ... ilçesinde ikamet ettiğini, davacı ...'nin ise 2000 yılından beri İstanbul'da olduğunu, Malatya'ya gidip gelmediğini, davalı ile aralarında herhangi bir borç ilişkisi olmadığını, 13.11.1996 tarihli nasıl ve nereden kaynaklandığını bilemedikleri bir borcun muhatabı olmadıkları halde icra dosyasında Malatya'daki bir adreste kendileri ile ilgisi olmayan kişiye ödeme emri tebliğ edilerek kesinleştirilen takip nedeniyle borçlu bulunmadıklarının tespitini istemişlerdir.

Davalı ise davacılarla aralarında ticari ilişki olduğunu, peyder pey kendisinden para aldıklarını, herhangi bir ticari işletme de kuramadıklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

Dosya kapsamına göre, davalının kesinleşmiş icra takibinde davacılardan talep ettiği alacak herhangi bir yazılı delile bağlanmamıştır. Bu durumda alacağının varlığını kanıtlama yükümlülüğü davalıya aittir. Davalı delil listesinde her türlü yasal delil demek suretiyle yemin deliline de dayanmıştır. 07.02.2012 günlü oturumda mahkemece "davalı vekiline davacılara yemin teklif etme hakkının olduğu bildirilmiş" davalı vekilinin "bu hususu" müvekkilimle görüştükten sonra bildireyim" şeklindeki beyanı üzerine davalı vekiline istediği hususta bir sonraki duruşma gününe kadar mehil verilmesine şeklinde ara kararı kurulmuş, bir sonraki 17.02.2012 tarihli oturumda ise yemin teklif etme ... konusundaki ara kararının gereği yerine getirilmemiştir. O halde, davacının alacağını başkaca yasal delillerle kanıtlayamadığı, sunulan delillerin yetersiz olduğu gözetilerek 6100 sayılı HMK'nun 225. maddesi uyarınca davalının davacılara yemin teklif etme ... hatırlatılarak davalının bu konudaki beyanı sonucuna göre karar verilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeksizin yetersiz delillerle karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç; Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davacı tarafa iadesine, 04.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/28451, Karar No: 2019/5631, Tarih: 27.03.2019

**5. Hukuk Dairesi         2017/28451 E.  ,  2019/5631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak ......dan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak ......dan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor, hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1)...... ...... Başkanlığı'nın 14/04/2016 tarihli yazısı ve ...... Kadastro Genel Müdürlüğü'nün parsel sorgulama uygulama sitesinden edinilen bilgilerden dava konusu Karacaköy Mahallesi, 114 parsel sayılı taşınmazın arsa vasfında olduğu anlaşılmıştır.

Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda taşınmaza arazi niteliği ile değer biçildiğinden, alınan rapor geçersizdir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili ...... Başkanlığı ve ...... Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi doğru olmadığı gibi,

2)7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedelde artış olması halinde bu kısım için; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

2)7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedelde artış olması halinde bu kısım için; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyizi üzerine BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19597, Karar No: 2017/8296, Tarih: 26.10.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/19597 E.  ,  2017/8296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı, Bağ-Kur sigorta başlangıç tarihinin 18/09/1998 olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalılık başlangıç tarihinin vergi kaydı başlangıç tarihi olan 18/09/1998 tarihinden itibaren tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Görev konusu kamu düzenine ilişkin olup kıyas veya yorum yolu ile genişletilemez yahut değiştirilemez. Taraflarca ileri sürülmese bile mahkemece kendiliğinden dikkate alınmalıdır. İş mahkemelerinin görev alanı 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesi ile 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesi dikkate alınarak belirlenmelidir.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasanın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

1479 sayılı Yasa'ya 4956 sayılı Yasa ile eklenen Geçici 18. maddesinde; bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı, ancak bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıklarının, bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.4.1982-4.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak prim borçlarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren 1 yıl içinde ödemek kaydıyla bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir.

./..

./..

4956 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 02/08/2003 tarihine kadar tescilleri, prim ödemeleri veya tescil başvuruları yoksa aynı tarihten sonra sadece aynı yasa ile 1479 sayılı Yasaya eklenen geçici 18. maddeye göre vergide kayıtlı olan süreleri için borçlanma haklarını kullanarak sigortalılık süresi elde edebilirler. Geçmişe yönelik hizmetlerini tespit ettiremezler. 02/08/2003 tarihinden önceki tarihte Kuruma tescil edilmiş, giriş bildirgesi vermiş veya bir şekilde kendi adına tescil isteği yerine geçecek şekilde prim ödemiş olan ve 1479 sayılı Yasa kapsamında kendi adına veya hesabına bağımsız çalışanlar, 20/04/1982 tarihinden itibaren vergi kaydına dayalı olarak, 22/03/1985 tarihinden itibaren de esnaf sicili veya meslek kuruluşu kayıtlarına dayalı olarak sigortalılıklarının tespitini isteyebilirler.

08.05.2008 tarihli 5754 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik 5510 sayılı Kanun'un Geçici 8. maddesinde, “ Bu Kanun'un 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (4) numaralı alt bendi hariç diğer alt bentlerine göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu Kanun'un yürürlük tarihine kadar kayıt ve tescillerini yaptırmayanların sigortalılık hak ve yükümlülüğünün bu Kanun'un yürürlük tarihinden itibaren başlayacağı; ancak, bu Kanun'un 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) ve (3) numaralı alt bentlerine göre sigortalı sayılanlardan bu Kanun'un yürürlük tarihinden itibaren sigortalılıkları başlatılanların, bu Kanun'un yürürlük tarihi ile 04.10.2000 tarihi arasında geçen vergi mükellefiyet süreleri bulunmak kaydıyla, sigortalının bu Kanun'un yürürlük tarihinden itibaren 6 ay içinde talepte bulunmak ve kendisine tebliğ edilen borçlanma tutarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren 6 ay içinde ödemesi halinde, bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği” bildirilmiştir.

Somut olayda, davacı 18/09/1998-22/02/2010 tarihleri arasında vergi mükellefiyetinin olması nedeniyle 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi kapsamında sigortalı sayılmalıdır. Ancak, davacının zorunlu Esnaf Bağ-Kur sigortalılığına ilişkin dosyasının Kurumdan getirtilip giriş bildirgesinin hangi tarihte Kuruma verildiğinin belirlenmesi gerekmektedir. Ayrıca, eldeki davada İş Mahkemesinin görevli olduğu göz önünde bulundurularak davaya İş Mahkemesi sıfatıyla bakılmalıdır.

Yapılacak iş, davaya 'İş Mahkemesi Sıfatıyla' bakmak, davacının Esnaf Bağ-Kur sigortalılığına ilişkin dosyası ile giriş bildirgesini Kurumdan getirtmek ve yukarıda yer alan yasal mevzuat doğrultusunda değerlendirme yapıp davacının sigortalılık durumunu belirlemekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 26/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7698, Karar No: 2015/5651, Tarih: 11.06.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/7698 E.  ,  2015/5651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/05/2015

NUMARASI : 2015/9-2015/495

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Sandıklı Sulh Hukuk ve Denizli 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

Sandıklı Sulh Hukuk Mahkemesi'nce hükümlünün MERNİS adresinin “H. Mah. Bahçe Sok., No: 17 İç Kapı No: 2 Honaz/DENİZLİ" olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Denizli 1. Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün cezaevine girmeden önce “H. Mah., Sepet Sok., No: 66/A Sandıklı/Afyonkarahisar” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Hükümlünün 26.03.2015 tarihli beyan dilekçesine göre cezaevine girmeden önce “Hisar Mah., Sepet Sok., No: 66/A Sandıklı/Afyonkarahisar” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından, uyuşmazlığın Sandıklı Sulh Hukuk Mahkemesi'nde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Sandıklı Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 11/06/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.