muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/15731, Karar No: 2014/14668, Tarih: 23.06.2014

işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davalı Ç. Gıda, Tarım ve Hayvancılık İl Müdürlüğü'ne bağlı olan 11980.17 sicil nolu Üretim İstasyonu Müdürlüğü isimli işyeri tarafından davacı adına herhangi bir işe giriş bildirgesinin verilmediği, davacının isminin, davalı işyerinin 1977 yılı 4. dönem; 1978 yılı 3.dönem bordrolarında yer aldığı, davalı işyerinin 506 sayılı Yasa kapsamına alındığı tarihin 24/11/1977 olup, halen faal göründüğü, mahkemesince davalı işveren yönünden ayrıca vergi kaydı araştırması yapılmadığı, kamu kuruluşu olan davalı işverenden iddia konusu döneme ait belgelerin(ücret bordrosu, puantaj cetveli gibi) talep edilmediği, davalı SGK'dan talep edilen davalı işyerine ait 1977 ve 1978 yılı dönem bordrolarının 1977 yılı 4. dönemden itibaren kuruma ibraz edildiği, kurum kayıtlarında davalı işyerine ait 1977 yılı 1, 2 ve 3. dönem bordrolarının bulunmadığı anlaşılmış, mahkemesince re'sen seçilerek dinlenen bordro tanıkları G. A.(Ö.) ve H.. A..'ın, 1977 ve 1978 yıllarında davacı ile belirtilen işyerinde sürekli olarak ücret karşılığı çalıştıklarını bildirdiği; davacının ismini bildirdiği bordro tanıkları G.. G.., G. A. de benzer şekilde beyanda bulundukları, buna karşılık davacı tarafından bildirilen bordro tanığı K.T.nin ise iş olduğunda yaz ve kış mevsimlerinde aylık ücret ile çalıştıklarını, davacının da 1977-1978 yıllarında belirtilen işyerinde işçi olarak çalıştığını ifade ettiği tespit edilmiş olup, bordro tanıklarının, davacının işe başladığı ve ayrıldığı tarihler hususunda açık beyanda bulunmadıkları görülmüştür.

Davacının çalışmalarının geçtiğini ileri sürdüğü işyeri kamu kuruluşudur. Bu nedenle, davalı işyerinde resmi kayıtlara dayanılması ve ücretlerin yazılı belge ile ödenmesi esastır. Kuruma bildirilmeyen dönemlerdeki ücret belgeleri ve bu dönemde davacıya ücret ödenip ödenmediği, ödeme yapılmışsa kim tarafından ödendiğinin araştırılması gerekir.

Davacının çalışmalarının geçtiğini ileri sürdüğü işyeri kamu kuruluşudur. Bu nedenle, davalı işyerinde resmi kayıtlara dayanılması ve ücretlerin yazılı belge ile ödenmesi esastır. Kuruma bildirilmeyen dönemlerdeki ücret belgeleri ve bu dönemde davacıya ücret ödenip ödenmediği, ödeme yapılmışsa kim tarafından ödendiğinin araştırılması gerekir.

Yapılacak iş, davalı işveren nezdindeki ihtilaflı döneme ait ücret tediye bordrolarının ve puantaj kayıtlarının tamamının aslını veya onaylı ve okunaklı örneklerini getirtmek, ücret ödeme bordrolarında davacının imzasının bulunup bulunmadığını saptamak, davacının işyeri özlük dosyasının eksiksiz ve onaylı bir örneğini işyerinden istemek, işveren kuruluşun davacı ile ilgili yetkili şef, amir, müdür, muhasebe çalışanı gibi yetkili kişilerini dinlemek, davacının dönem bordrolarındaki çalışmalarının dışındaki dönemde ücretini ne şekilde aldığını araştırmak, bu dönemde çalıştığına ve ücret aldığına ilişkin belgeleri getirtmek, davacının resmi kayıtlara geçmeyen dönemlerde çalıştığını ve ücretini aldığını gösterir belgelerin ibraz edilememesi halinde bunun nedenini araştırmak ve haklı ve izah edilebilir bir nedene dayanıyor ise bu takdirde tanık sözlerine itibar etmek, işyerinin Kanun kapsamına alınış tarihi dikkate alınarak, davalı işverene ait sözkonusu işyerinin vergi kayıtlarını araştırmak, davacının çalışmasını somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde ortaya koyduktan sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Öte yandan, hüküm fıkrasında gün ve ay belirtilmeksizin, davacının sigorta başlangıcının 1977 yılı olarak, davalı işveren nezdindeki hizmet süresinin ise 1977-1978 yılı olarak belirlemesi suretiyle, infazda tereddüt yaratacak şekilde yetersiz ve eksik inceleme ile karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 23/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20654, Karar No: 2024/10064, Tarih: 20.11.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/20654 E.  ,  2024/10064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/32 E., 2015/459 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebepleri; beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna, eksik inceleme ile karar verildiğine, re'sen tespit edilecek nedenlerle hükmün bozulması gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Orman muhafaza memurları tarafından yapılan kontrolde, orman alanında açma yapıldığı ve yerine fındık dikildiğinin görüldüğü, arazide yapılan incelemede kesilen ağaçların dip köklerinin yıllar önce eskiden kesilmiş olduğunun anlaşıldığı belirtilerek sanık hakkında suç tutanağı düzenlenmiştir.

Sanık hakkında 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmalarında, suça konu yeri 2007 yılında aldığını, ağaç kesmediğini, fındık ağaçlarını dikmek için temizlediğini beyan etmiştir.

Tutanak tanığı, suça konu yerde kesilen dip köklerin çok eski olduğunu, 12 yıl ve hatta çok öncesinde kesili kökler olduğunu beyan etmiştir.

Tanıklar alınan beyanlarında, sanığın suça konu yeri satın aldığında suç konusu yerde ağaç olmadığını ifade etmişlerdir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu orman bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda, dip köklerin motorlu testereyle kesildiği tespit edilmiştir.

Davanın dayanağını oluşturan suç tutanağı, sanık savunmaları, tanık beyanları, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sanık hakkında kurulan beraat hükmünde hukuka aykırılık görülmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 20.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25385, Karar No: 2019/24149, Tarih: 24.12.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/25385 E.  ,  2019/24149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının, davalı Bakanlığa ait işyerinde çalıştığını, Türkiye Sağlık İşçileri Sendikasına üye olduğunu, üyeliğinin işverene ve ilgili mercilere bildirildiğini, fiilen teknik personel olarak çalıştırılmasına rağmen işverence hizmet zammının düz işçi gibi ücretinin %13 olarak eksik ödendiğini, 01.01.2013-31.12.2014 tarihlerinde yürürlükte olan toplu iş sözleşmesinin 36/1. maddeye göre ödenmesi gereken hizmet zammı ile toplu İş Sözleşmesinin 36/2. maddesine göre ödenen hizmet zammı arasındaki hizmet zammı farkının ödenmesi gerektiğini ileri sürerek, hizmet zammı alacağının temerrüt tarihlerinden itibaren bankalarca uygulanan en yüksek işletme kredisi faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; zamanaşımı def'inde bulunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı kanuni süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının hizmet zammı farkına hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Dosya içeriğinden, davacının sendika üyesi olduğu, üyeliğinin işverene bildirildiği, 01.01.2013-31.12.2014 tarihleri arasında işyerinde geçerli olan toplu iş sözleşmesinin 36. maddesinin I. ve II. fıkralarında, “Bu toplu iş sözleşmesinin kapsamında bulunan teknik elemanlara kariyerlerinin karşılığı emsali memur personele ödenen iş güçlüğü, iş riski, temininde güçlük zammı ve özel hizmet tazminatı tutarı, hizmet zammı olarak ödenir. Bu toplu iş sözleşmesinin kapsamında bulunan teknik elemanlar dışındaki işçilere; hiçbir ödemeyi etkilememek kaydı ile her ay aylık çıplak ücretlerinin %13'lük tutarı hizmet zammı olarak ödenir.” hükümlerinin düzenlendiği, davacıya toplu iş sözleşmesinin 36. maddesinin II. fıkrasınca ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır.

657 sayılı Devlet Memurları Kanunu 36. maddeye göre; Bu Kanunun kapsamına giren kurumlarda meslekleriyle ilgili görevlerini fiilen ifa eden ve meri hükümlere göre yüksek mühendis, mühendis, yüksek mimar, mimar, jeolog, hidro-jeolog, hidrolog, jeofizikçi, fizikçi, kimyager, matematikçi, istatistikçi, yöneylemci (Hareket araştırmacısı), matematiksel iktisatcı, ekonomici ve benzeri ile teknik öğretmen okulların-dan mezun olup da, öğretmenlik mesleği dışında teknik hizmetlerde çalışanlar, Mimarlık ve Mühendislik Fakültesi veya bölümlerinden mezun şehir plancısı, yüksek şehir plancısı, yüksek Bölge Plancısı, 3437 ve 9/5/1969 tarih 1177 sayılı Kanunlara göre tütün eksperi yetiştirilenler ile müskirat ve çay eksperleri, fen memuru, yüksek tekniker, tekniker teknisyen ve emsali teknik unvanlara sahip olup, en az orta derecede mesleki tahsil görmüş bulunanlar, Teknik Hizmetler sınıfını teşkil eder.(1)(2)

Somut olayda, Mahkemece davacı tarafından yapılan işin toplu iş sözleşmesi 36. madde birinci fıkrada yer alan teknik elemanların yaptıkları işler kapsamında olduğu değerlendirilmiş ise de, davacının ilkokul mezunu olduğu, maddede emsali memur personele atıf yapıldığından 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu 36. maddesi uyarınca gerekli mesleki eğitiminin (en az orta derecede mesleki tahsil/teknik lise veya dengi okul) bulunmadığı ve Toplu İş Sözleşmesi'nin 36. madde birinci fıkra hükmünden yararlanamayacağı anlaşılmaktadır.

Buna göre davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, 24.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7678, Karar No: 2018/13323, Tarih: 17.12.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/7678 E.  ,  2018/13323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre; sanığın yetkilisi olduğu anlaşılan borçlu şirket hakkında başlatılan icra takibinin kesinleşmesi üzerine, sicile kayıtlı adrese 31/01/2013 tarihinde hacze gidildiğinde borçlu şirketin yerinde başka bir işletmenin bulunduğu görülerek, sanık hakkında “Ticareti usulüne aykırı terk etmek” iddiasıyla şikayetçi olunduğunun, yargılama sırasında gerçekleştirilen zabıta araştırması ile vergi yoklamasında da borçlu şirketin yerinde bulunmadığının ve Güngören Vergi Dairesi Müdürlüğünün 07/04/2013 tarihli müzekkere cevabından 28/02/2013 tarihi itibariyle resen terk ettirildiğinin anlaşılması karşısında, sanığın fiilinin atılı suçun unsurlarını oluşturduğunun anlaşılmasına nazaran; 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, dairemizin 14/11/2017 tarih, 2015/28212 Esas, 2017/9557 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması ve uzlaştırmanın sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tespiti gerekirken yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 17/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10226, Karar No: 2008/10869, Tarih: 23.10.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/10226 E.  ,  2008/10869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu düzenlenen rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen ... Belediye Başkanlığının 18.08.2008 günlü yazısından dava konusu parselin belediye sınırları ve yoğun meskun alan içerisinde bulunduğu, kamulaştırılan taşınmazın yer aldığı mahallenin belediye ve diğer alt yapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon ve aydınlatma hizmetlerinden) tamamen yararlandığı ve imar planı dışında olduğu anlaşılmaktadır.

Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca da kısmen benimsenen 28.2.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, imar planında yer almayan bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd.) yararlanan ve meskun yerler arasında bulunması gerekir. Dosyada bulunan bilgi ve belgelerden özellikle Belediye Başkanlığının 18.8.2008 günlü yazısı içeriğinden dava konusu taşınmazın belediye sınırları içerisinde olduğu, çevresinin meskun halde bulunduğu ve belediye hizmetlerinden yararlandığı belirlenmiş olması ve Bakanlar Kurulu Kararnamesi gözetildiğinde taşınmazın arsa olduğunun kabulü ile bu niteliğine göre kamulaştırma bedelinin saptanması gerekirken bilirkişi kurulunun tarım arazisi niteliğini esas alan raporlarına itibarla hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 23.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35518, Karar No: 2017/16041, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/35518 E.  ,  2017/16041 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22587, Karar No: 2016/807, Tarih: 18.01.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/22587 E.  ,  2016/807 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2015/206407

MAHKEMESİ : ... Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/11/2014

NUMARASI : 2014/277 (E) ve 2014/351 (K)

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Oluş ve kabule göre, sanığın alkol aldıktan sonra eline aldığı bıçakla kendisine zarar vermeye teşebbüs ettiği sırada, annesinin oğlunu engellemeleri için komşuları olan müşteki ile eşi tanık Arzu Şişman'dan yardım istediği, ... da sanığın elinden bıçağı almaya çalıştığı sırada elinin kesildiği, bunu gören müştekinin öfkelenip sanığa küfür etmesi üzerine sanığın elindeki bıçakla müştekinin üzerine yürüdüğü olayda, ilk haksız hareket sanıktan kaynaklandığı halde, sanık hakkında TCK'nin 29. maddesi gereğince haksız tahrik hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi,

2) Daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olan sanığa sonuç olarak "18 gün" hapis cezası verilmesine rağmen, TCK'nin 50/3. maddesi gereğince, bu cezanın TCK'nin 50/1. maddesindeki seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3)Sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanırken, ... Asliye Ceza Mahkemesi'nin 01/03/2012 tarih ve 2011/146 esas, 2012/94 karar sayılı ilamı ile verilen mahkûmiyetin tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, kesin nitelikte olan ... Asliye Ceza Mahkemesi'nin 15/05/2013 tarih ve 2010/154 esas, 2013/160 karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınması,

4)Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle TCK'nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunlukları yönünden, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi gereğince ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 18/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/52, Karar No: 2023/96, Tarih: 22.02.2023

**Ceza Genel Kurulu         2023/52 E.  ,  2023/96 K.**

**"İçtihat Metni"**

YARGITAY DAİRESİ : 9. Ceza Dairesi

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Nitelikli cinsel saldırı suçundan sanık ...’nun TCK'nın 102/2, 102/3-c, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin ... 8. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 12.11.2020 tarihli ve 51-370 sayılı resen de istinafa tabi olan hükmün, sanık müdafisi ile katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesince 12.01.2021 tarih ve 1810-14 sayı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bu kararın sanık müdafisi ile katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 16.03.2022 tarih, 20063-2339 sayı ve oy çokluğu ile onanmasına karar verilmiştir.

Daire Başkan Vekili M. C. Korkarer ve Daire Üyesi ...; "Dairemizin sayın çoğunluğu ile aramızdaki anlaşmazlık mahkemece kabul edilen ve mahkûmiyete konu olan eylemin gerçekleşip gerçekleşmediği ve olayda mağdurenin rızasının bulunup bulunmadığına yöneliktir.

Mağdur sanığın baldızıdır ve suç tarihinde yirmi sekiz yaşındadır. Mahkûmiyete konu olay sanığın karısı yani mağdurun kardeşinin evden kaçarak eski kocasının yanına gitmesi ve evden kaçarken anne ve babasına bıraktığı mektubun okunmasından sonra gelişen olaylara ilişkindir. Bu dava nedeniyle mağdurun ailesiyle sanık arasında sanığın evden kaçan karısının sanığı suçlaması nedeniyle husumet oluşmuş ve ailenin fertlerinin tüm ifadeleri bu husumet üzerinden şekillenmiştir. İfadelerin içeriği ve birbirleriyle çelişmesinden bu husus açıkca anlaşılmaktadır. Mağdurun abisi ... Tekercioğlu beyanında, mağdur ...’ye olayı sorduklarını, mağdurun inkar ettiğini, ancak sanığın tutuklanmasını istediklerini beyan ederek husumeti açıkça yansıtmıştır. Dolayısıyla mağdur ile sanık arasında yoğun bir husumet bulunmaktadır. Mağdur beyanlarındaki çelişkilerden bu durum ve ailesinin baskısı altında olduğu açıkça anlaşılmaktadır.

Mağdurun beyanları kendi için tutarlı olmadığı gibi farklı tarihlerdeki beyanları birbirleriyle çelişkili, yine mağdur beyanı ile tanık beyanları da birbirleriyle çelişmektedir şöyle ki;