muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1561, Karar No: 2021/803, Tarih: 28.01.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/1561 E.  ,  2021/803 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarına ait defter ve belgelerin ibraz edilmemesi nedeniyle “defter, kayıt ve belgeleri gizlemek” suçundan açılan kamu davasında; sanığın, bu yıllara ait defter ve belgelerin araçtan çalındığını savunması, 2009 takvim yılına ait defter ve belgelerin ibraz edilmemesi nedeniyle sanık hakkında İstanbul 46. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2015/539 esas sayılı dosyasında kamu davasının açıldığının anlaşılması karşısında; mükerrer yargılama olup olmadığının tespiti açısından belirtilen dava dosyası getirtilip incelenerek mümkünse birleştirilmesi, mümkün değilse, bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesinden sonra, aynı takvim yılı/yıllarına ait defter ve belgelerin birden fazla ibrazının istenilmesi halinde yapılan ilk tebliğ ile suçun oluşacağı, aynı sebebe dayalı olarak ikinci kez istenmesi üzerine belgelerin ibraz edilmemesinin ikinci bir suç oluşturmayacağı ve mükellefe ait defter ve belgelerin araçta bulunması mutad olmadığı gibi, hırsızların yararlanamayacağı şeyleri çalmalarının hayatın olağan akışına aykırı olduğu hususları da gözetilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile beraatine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz talepleri bu sebeplerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 28/01/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14970, Karar No: 2011/7669, Tarih: 02.06.2011

**3. Ceza Dairesi         2010/14970 E.  ,  2011/7669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

A- O Yer C. Savcısının temyiz isteminin şahsi hakka yönelik olup Cumhuriyet Savcılarının şahsi hak yönünden temyiz yetkileri bulunmadığından temyiz isteminin CMUK 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

B- Sanığın temyiz talebine hasren yapılan incelemede;

Kabul ve uygulamaya göre 6831 sayılı kanunun 91/son maddesinin de tatbiki gerektiğinin, hükmolunan tazminat üzerinden faize de karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi temyiz edenin sıfatı nedeniyle bozma sebebi yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

1- 5237 sayılı TCK'da nispi para cezası öngörülmeyip ... adli para cezası öngörüldüğünden sanık hakkında hapis cezasının yanında para cezasına hükmolunamayacağının gözetilmemesi,

2- 01.....2005 tarihinde yürürlüğe giren 5275 sayılı Kanunun 122.maddesi ile 647 sayılı kanunun yürürlükten kaldırılmış olup ayni kanunda süresinde ödenmeyen para cezalarına gecikme zammı uygulanması öngörülmediğinin nazara alınmaması.

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, ancak bu hususlar CMUK 322.maddesi gereğince yeniden yargılamayı gerektirmediğinden kararda sanık hakkında tayin olunan temel para cezası 450.- TL'nın kaldırılması, bu ceza üzerinden diğer arttırım ve indirim maddeleri ile TCK 72.maddesinin tatbiki sonucu bulunan 1.485.- TL sonuç adli para cezasının da 660.- TL'ye indirilmesi; kararın 8.maddesindeki "...taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalanının muaccel olacağının ve 6183 sayılı kanunun 51.maddesi gereğince gecikme zammı uygulanacağına" cümlesinin karardan çıkarılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18,40 TL temyiz harcının sanıktan tahsiline, 02.....2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21712, Karar No: 2021/21122, Tarih: 08.09.2021

**4. Ceza Dairesi         2021/21712 E.  ,  2021/21122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulu'nun 2013/13-293 esas, 2013/297 karar sayılı ve 11/06/2013 tarihli kararında da kabul edildiği üzere TCK'nın 43. maddesinin ikinci fıkrası; "Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır" hükmünü içermekte olup, zincirleme suçtan farklı bir müessese olan ve aynı neviden fikri içtima olarak kabul edilen bu durumda, fiil yani hareket tektir ve bu fiille aynı suç birden fazla kişiye karşı işlenmektedir. Burada, hareket tek olduğu için, fail hakkında bir cezaya hükmolunacağı, ancak bu cezanın Kanunun 43/1. maddesine göre artırılacağı öngörülmüştür.

Ancak burada kastedilen, fiil ya da hareketin, doğal anlamda değil hukuki anlamda tekliğidir. Hakaret suçunun farklı mağdurlara karşı tek fiille gerçekleştirildiğinden söz edilebilmesi için hakaretin mutlaka ortak söz veya davranışlarla gerçekleştirilmiş olması şart değildir. Her bir mağdura veya mağdurlardan bazılarına özel olarak hitap edilerek hakaret içeren sözler söylenmiş veya davranışlarda bulunmuş olsa bile objektif bir gözlemcinin bakış açısıyla bakıldığında failin hareketlerinin tek bir iradi karara dayalı olduğu, aralarında yer ve zaman bakımından bağlantı bulunduğu, bu nedenle bir bütünlük oluşturduğu sonucuna ulaşılması durumunda, fiilin hukuken tek olduğu kabul edilmelidir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olayda, suça sürüklenen çocuğun öğretmene hakaret ettikten hemen sonra okuldaki müşteki öğrencilere hakarette bulunduğunun anlaşılması karşısında, aynı olayın devamı kapsamında aynı yer ve zaman dilimi içerisinde gerçekleştirilen hakaret suçunun, hukuken tek bir fiille gerçekleştirildiği anlaşıldığından, sanık hakkında, TCK’nın 125/3-a maddes i uyarınca tek ceza verilip, bu cezanın aynı Kanunun 43. Maddesi uyarınca arttırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Katılan ...’e karşı kurulan hükümde,

2- Katılan ...’e karşı kurulan hükümde,

Kısa süreli hapis cezasının TCK'nın 50/1-c maddesinde yer alan “En az iki yıl süreyle, bir meslek veya sanat edinmeyi sağlamak amacıyla, gerektiğinde barınma imkanı da bulunan bir eğitim kurumuna devam etmeye, ” seçenek yaptırımına çevrilebilmesi için, hükmedilen seçenek yaptırımın, işlenen suçla bağlantılı olması, ayrıca, Denetimli Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliği'nin 64/2. maddesi uyarınca, suç işlemeye yönelten sosyal, psikolojik veya çevresel etkenlerle sanık arasındaki bağı ortadan kaldırarak, sanığın yeniden suç işlemesini önlemeye yönelik olması gerektiği gözetilmeden, gerçekleştirilen eylemle herhangi bir bağlantısı bulunmayan, mesleği fırıncı olan ve bu suretle geçimini sağlayan suça sürüklenen çocuk hakkında katılana karşı hakaret suçundan verilen hapis cezasının,“En az iki yıl süreyle, bir meslek veya sanat edinmeyi sağlamak amacıyla, gerektiğinde barınma imkanı da bulunan bir eğitim kurumuna devam etme” tedbirine çevrilmesi,

3- Sanık hakkındaki özgürlüğü bağlayıcı cezanın, TCK'nın 50/1-c madde ve fıkrası gereğince seçenek yaptırıma çevrilmesinde, suça sürüklenen çocuğun meslek veya sanat edindirmeyi sağlayan eğitim kurumuna kayıt koşullarını taşıyıp taşımadığı araştırılmadan karar verilmesi,

4- Müştekiler ... ve ...’a karşı hakaret suçundan kurulan hükümde, hükmolunan hapis cezası adli para cezasına çevrilirken yapılan hesap hatası sonucu sonuç cezanın eksik belirlenmesi,

5- Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde yürürlüğe giren, 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik CMK'nın 253/1. maddesinin birinci fıkrasına eklenen (c) bendi uyarınca, suça sürüklenen çocuklar bakımından üst sınırı üç yılı geçmeyen atılı suçların uzlaştırma kapsamına alınmış olması karşısında; anılan Kanun'un 35. maddesiyle değişik CMK'nın 254. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görülmekle tebliğnameye aykırı olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 08/09/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/465, Karar No: 2023/1513, Tarih: 17.05.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/465 E.  ,  2023/1513 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 28.09.2022

SAYISI : 2021/1426 E., 2022/1070 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kocaeli 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/80 E., 2020/270 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından (duruşma istemli) temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 28.09.2022 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin süreden reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin süre yönünden reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 28.09.2022 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca bölge adliye mahkemesince verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz yoluna başvurulabilir. Temyiz dilekçesinin süresinden sonra verilmesi hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen karar, davacı vekiline 23.07.2022 tarihinde tebliğ edilmiş; temyiz dilekçesi ise yasal süre geçirildikten sonra 28.09.2022 tarihinde verilmiştir.

Temyiz dilekçesinin süre aşımı sebebiyle reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar, yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 28.09.2022 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27888, Karar No: 2016/5203, Tarih: 15.03.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/27888 E.  ,  2016/5203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : . Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanı ........yönünden husumetten reddine Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılardan Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece ....... hakkındaki davanın husumetten reddine, Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu, taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 15/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7252, Karar No: 2019/2106, Tarih: 21.03.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/7252 E.  ,  2019/2106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece bir kısım davacılar yönünden feragat nedeniyle davanın reddine, davacı ... yönünden muvazaa iddiasının kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Asıl ve birleştirilen dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Asıl ve birleştirilen davada davacılar, mirasbırakan babaları ...'ün 99, 100, 101, 102, 103, 287 ve 442 parsel sayılı taşınmazlarını satış suretiyle davalı oğlu ...'e temlik ettiğini, mirasbırakanın kızlarından mal kaçırma amacıyla gerçekte taşınmazları davalıya bağışladığını, mirasbırakanın taşınmaz satılmasına ihtiyacı olmadığını ileri sürerek tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Asıl ve birleştirilen davada davalı, mirasbırakan babasının ekonomik olarak kötü durumda olduğunu, taşınmazlarını satışa çıkardığını, taşınmazları başkası almaması için aldığını, hepsini almaya gücü yetmediği için bir kısım taşınmazları başkalarının satın aldığını, ailenin tüm işleri ile tek başına ilgilendiğini, taşınmazların değerlenmesi üzerine aradan çok uzun zaman geçtikten sonra dava açan davacının iyi niyetli olmadığını belirterek belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, feragat eden davacılar yönünden davanın reddine, davacı ... yönünden muvazaa iddiasının kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’ın 30.05.1985 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak kızları...,..., ... ve ... ile oğlu...’in kaldıkları, mirasbırakanın 99, 100, 101, 102, 103, 287 ve 442 parsel sayılı taşınmazları 09.01.1985 tarih ve 49 yevmiye numaralı işlem ile satış suretiyle davalı oğlu...’e temlik ettiği, asıl davanın anılan taşınmazlar için muris muvazası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal tescil talebi ile... tarafından açıldığı, ... ve ...’in de aynı taşınmazlar için aynı iddialarla birleştirilen davayı açtıkları, bilahare... ve ...’in davadan feragat ettikleri, davacı ... vekilinin de keşifte 442 parsel sayılı taşınmaz yönünden davadan feragat ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile TMK'nin 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Bir başka ifade ile temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olduğunu ispat külfeti davacı tarafa aittir.

Somut olayda, dinlenen davacı tanıkları temlikin muvazaalı olduğu yönünde beyanda bulunmadıkları gibi temlikin muvazaalı olduğu yönünde başka delil de elde edilememiştir. Bu durumda muvazaa iddiasının kanıtlandığından söz etme olanağı yoktur.

Hal böyle olunca, ...’in davasının da reddi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Somut olayda, dinlenen davacı tanıkları temlikin muvazaalı olduğu yönünde beyanda bulunmadıkları gibi temlikin muvazaalı olduğu yönünde başka delil de elde edilememiştir. Bu durumda muvazaa iddiasının kanıtlandığından söz etme olanağı yoktur.

Hal böyle olunca, ...’in davasının da reddi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Kabulü göre de, 442 parsel sayılı taşınmaz yönünden feragat nedeniyle davanın reddine karar verilmesi ve davalar birleştirilse bile ayrı dava olma özelliklerini sürdürdüklerinden her bir dava için ayrı ayrı hüküm kurulması gerekirken bu hususların gözardı edilmesi de doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5300, Karar No: 2014/13342, Tarih: 15.10.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/5300 E.  ,  2014/13342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : YILDIZELİ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/11/2013

NUMARASI : 2013/87-2013/709

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili, ... İlçesi, ... Mh. 281 ada 3 parsel sayılı taşınmazın üzerindeki ağaçları davalının babası ile davacının otuz sene önce birlikte diktiğini, davalının bu ağaçları izinsiz kesip sattığını ileri sürerek, Yıldızeli Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2011/4 D.İş sayılı dosyası ile tespit edilen ağaç bedellerinin yarısının davalıdan alınarak davacıya verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu taşınmazın kök muris A..A.. adına kayıtlı olduğunu ancak ağaçların davalı tarafından dikildiğini, bakımının davalı tarafından yapıldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, kavakların dikimi ve bakımında davacının katkısının bulunmadığı kavakların dikimini ve bakımını davalının ve davalının gözetiminde davalının kardeşinin yaptığı, tüm masrafları davalının karşıladığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar vermek gerektiği belirtilmesine rağmen, hüküm kısmında davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Anayasanın 141'nci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297'nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur.

Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır. Kararın gerekçesi ile hüküm fıkrasının birbirine aykırı olmaması gerekir.

Mahkeme, karar gerekçesinde davanın kabulüne, hüküm kısmında ise davanın reddine karar vererek, çelişki yaratmıştır.

Bu itibarla, karar gerekçesi ile hüküm kısmının çelişkili olması usul ve yasaya aykırı olup, bu husus hükmün bozulmasını gerektirmiştir.

Bozma nedenine göre, sair temyiz itirazları bu aşamada incelenmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 15.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.