muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2683, Karar No: 2017/5417, Tarih: 17.10.2017

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, faturaya dayalı alacağın tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, yazılı olduğu şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Ancak, davacı tarafça taraflar arasında akdedildiği iddia edilen “Müzik Eserleri Yayın İzin Sözleşmesi”nin, “Mali Şartlar” başlıklı 5. maddesinde “ 5846 FSEK ve 3984 sayılı Yasa gereği sadece bu sözleşme ile sınırlı olmak ve sadece bu sözleşme süresince geçerli kalmak kayıt ve şartıyla, 01/01/2008 tarihinden 31/12/2008 tarihine kadar olan dönemi kapsayacak şekilde meslek birliklerinin yayın kuruluşuna vermiş olduğu yayın izni karşılığında Radyo En Logolu Yayın Kuruluşu, 12 aylık sözleşme bedeli olan 14.683,51 TL+KDV mali hak bedelini EK-1’de belirtilen şekilde ve tarihlerde meslek birliklerine ödeyecektir. 2008 ve devamında yapılacak ödemeler hakkında tüm ayrıntılar ile yayın kuruluşu hakkındaki bilgiler EK-1’de gösterilmiştir.” hükmü ve 10. maddesinde de ''İş bu sözleşme 01/01/2008-31/12/2008 dönemi için imzalanmıştır. Taraflardan her biri, işbu sözleşme ile belirlenen hükümlere aykırılık ile oluşacak haklı bir nedenin varlığı halinde sözleşmenin devamı boyunca her yıl sonunda hitamından en az 1 ay öncesine kadar işbu sözleşmenin feshedildiğini karşı tarafa noter vasıtası ile bildirerek sözleşmeyi fesih edebilir. Sözleşme yukarıda belirtilen koşul ile fesih edilmediği müddetçe kendiliğinden 1'er yıllık dönemler halinde uzar. Taraflar sözleşmenin bu şekilde yenilendiği her yıl sözleşme bedelinin, bir önceki yıla ait sözleşme bedelinin ÜFE ve TÜFE oranlarının ortalaması kadar arttırılması sureti ile yeniden belirleneceğini kabul, beyan ve taahhüt etmişlerdir. Bu şekilde bulunacak yeni yıla ait ödemeler protokolde belirtilen sürelerde nakden yapılacaktır.“ hükmü kararlaştırılmıştır. EK-1 olarak düzenlenen belgede “.. sözleşme sebebi ile 2008 yılında yapılacak ödemeler toplamının KDV hariç 14.683,51 TL olup, 2008 yılı ödeme tarihinin; lisans bedelinin ¼ ‘ü sözleşmenin imzası ile birlikte nakden, ¼ ü 01/12/2008 tarihinde hesaba havale yöntemi ile, ¼ ü 01/01/2009 tarihinde, hesaba havale yöntemi, 1/4’ü 01/02/2009 tarihinde hesaba havale yöntemi ile 4 eşit taksitte ödeneceği, devam eden yıllar ödeme tarihlerinin; her yılın 1 Mart, 1 Haziran, 1 Eylül ve 1 Aralık tarihlerinde 4 eşit taksit halinde hesaba havale yolu ile nakden ödeneceği düzenlenmiştir.

Davalı tarafça işbu sözleşme inkar edilmiş ise de, anılan sözleşme kapsamında davacı tarafından düzenlenen 2008 ve 2009 yıllarına ilişkin faturaların ticari defterlerine kaydedildiğinin yaptırılan bilirkişi incelemesi ile anlaşılması karşısında, davanın dayanağı olan sözleşmenin varlığının mahkemece kabulü isabetli olmakla birlikte, yukarıda da belirtildiği üzere sözleşmenin 10. maddesi gözetildiğinde davalı ya da davacı tarafından sözleşme feshedilmediği sürece her yıl yenileneceği ve bu nedenle davacının da o yıl için kararlaştırılan bedele hak kazanacağı, davalının feshe ilişkin bir delil sunmadığı, en son 04/12/2012 tarihli noter ihtarıyla, sözleşme altındaki kaşenin şirketlerine ve atılan imzanın şirketi temsile yetkili kişilere ait olmadığı ve bu nedenle şirketlerini bağlamayacağı, bu sözleşme dışında var olan başka sözleşmeler var ise, sözleşmeleri feshetikleri, 2013 ve devamı yıllara ilişkin yayın izni ile ilgili olarak şirket yetkilileri ile irtibata geçilmesini bildirdikleri nazara alınarak, davacının diğer faturalar nedeniyle de içeriğindeki tutara hak kazandığı kabul edilip, sonucuna göre bir karar vermek gerekirken, yanılgılı değerlendirmeye dayalı, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 17/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/16283, Karar No: 2021/878, Tarih: 21.01.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/16283 E.  ,  2021/878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Türk Ceza Kanununun 1. maddesine göre Ceza Kanununun amacı "Kişi hak ve özgürlüklerini, kamu düzen ve güvenliğini, hukuk devletini, kamu sağlığını ve çevreyi, toplum barışını korumak, suç işlenmesini önlemektir." Ancak suç işlenmesinin önleneceğinden bahisle, başkalarına suç işletilmesi bu amaçla bağdaşmamaktadır. Kızgınlık, kırgınlık, öfke veya elem nedeniyle yahut ikramiye almak veya tutuklanan şüphelinin mallarına el koymak veya satın almak, eşi ile evlenmek, ünlü olmak, adını basında duyurmak, küçük hatalarının görülmemesi amacıyla kolluk kuvvetlerine yardım etmek gibi herhangi bir amaçla, bir kimseye yönelik kışkırtıcı faaliyetlerde bulunulup ona suç işlettirilmesi, suç işlemeye yönlendirilmesi halinde yüklenen suçun oluşup oluşmayacağı ve suça kışkırtılan failin sorumluluğu olaysal olarak belirlenmelidir.

Mevcut olan bir soruşturmada, suçun ortaya çıkarılmasını sağlamak için görevlilerin faaliyette bulunmaları mümkündür. Ancak Devletin görevi suç işlenmesini önlemek olup, organları vasıtasıyla kişilere suç işletmesi veya suç işleme eğilimini kuvvetlendirmesi, teşvik etmesi düşünülemez. Hukuk Devleti bireylerin hak ve özgürlüklerini korur. Devlet organlarının birtakım nedenlerle kişilere suç işletmesi ve sonra da failleri cezalandırması, cezalandırma hakkının kötüye kullanılmasıdır. Kamu görevlileri, görevlerini yerine getirirken Uluslar arası Sözleşmeler, Anayasa ve yasalarla bağlı olup kabul edilen ilkelere aykırı davranamazlar. Bir kimseyi suça kışkırtma hukuka aykırıdır. Devlet organları, bireyleri kışkırtarak suç işlemelerini sağlayıp sonra yakalayıp cezalandırılmalarını isteyemezler. Böyle bir uygulama yani bireyin hileli davranışlarla aldatılarak suç işlemesinin sağlanması devlete olan güveni zayıflatacağı gibi temel hakları da ihlal edecektir.

Suç işleme düşüncesi bulunmayan bir kişinin heyecanlandırılarak, tahrik edilerek, duygularından yararlanılarak kışkırtılıp suçüstü yakalatmak veya cezalandırılmasını sağlamak amacıyla bir suç işlemeye yöneltilmesi, suç işlemesine yardım edilmesi, suç işlemesi için olanak tanınması halinde ona verilecek ceza adil olmayacaktır. Zira fail tarafından, hiçbir etki olmadan özgür iradesiyle işlenmesine başlanmış bir fiil olmayıp kışkırtma olmadığı takdirde belki de bu suçun işlenmesi söz konusu olmayacaktır. Manevi duyguların ön plana çıkarılarak aldatılıp suç işletilmesi, özgür iradesinin etki altma alınması halinde suç kastı olaysal olarak değerlendirilmeli delillerin elde ediliş biçimi üzerinde durulmalı, hukuka aykırı olup olmadığı tartışılmalıdır. Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 38, CMK.nun 148. maddeleri uyarınca yasak olarak elde edilen delillere dayanılarak hüküm kurulamaz. CMK.nun 206. maddesine göre de, kanuna aykırı şekilde elde edilen deliller reddolunmalı, 217. madde gereğince hukuka uygun şekilde elde edilen delillere dayanılarak karar verilmelidir. Ayrıca CMK.nın 230/1-b maddesinde, hükme esas alınmayan hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin mahkumiyet kararının gerekçesinde gösterilmesi gerektiği hükme bağlanmıştır. Hukuka aykırı olarak elde edilen delillere dayanılarak mahkumiyet hükmü kurulamayacağından kolluk görevlilerinin, suçun ortaya çıkarılmasına yönelik faaliyetleri sırasında Anayasa ve AİHS'nde kabul edilen ilkelere uygun davranmaları, bireylerin haklarını ihlal etmemeleri zorunludur.

Kışkırtıcı, suçun işlenmesinden doğrudan doğruya fayda beklemeden ikramiye v.s. gibi kendine bir çıkar sağlamak için, bir kimseyi suça yönelten ve suç işledikten sonra onun yakalanmasını sağlayan kişidir. Kolluk makamlarının görevi suç işletmek değil, suç işlenmesini önlemektir. Kışkırtıcı ajan kullanılması halinde, fail yönünden "işlenemez suç" üzerinde durulmalıdır. Kışkırtıcının eyleme katılması olmaksızın, suçun işlenmesi olanaksız ise diğer faillerin cezalandırılmasına karar verilemez.

AİHM Teixeira de Castro/Portekiz, 09 Haziran 1998 kararında, iki sivil polis memurunun; uyuşturucu satıcılığı yaptığından şüphelenilen bir kişiyle görüşüp onun, başkasından temin ettiği uyuşturucuyu polis memuruna teslim ederken yakalandığı olayda, polis memurlarının başvurucunun suç işleme kapasitesini esasen pasif bir şekilde soruşturmakla kalmadıklarını, aksine suçun işlenmesini kışkırtacak şekilde kişiyi etkilediklerini, hareketlerinin görev tanımını aştığını, memurların müdahale olmaksızın suçun işleneceğini gösteren hiçbir şey bulunmadığını, bu nedenle AİHS'nin 6/1. maddesinin ihlal edildiğini kabul etmiştir.

21.03.2002 tarihli Calabro/İtalya ve Almanya davasında, bir suçun polis tarafından kışkırtılması halinde adil yargılanmaktan söz edilebilmesi için polisin kışkırtması olmasaydı bile suçun işleneceğine dair kesin kanıtların bulunması gerektiği belirtilmiştir.

21.03.2002 tarihli Calabro/İtalya ve Almanya davasında, bir suçun polis tarafından kışkırtılması halinde adil yargılanmaktan söz edilebilmesi için polisin kışkırtması olmasaydı bile suçun işleneceğine dair kesin kanıtların bulunması gerektiği belirtilmiştir.

AİHM'nce, sınırları belirlendiği ve güvence altına alındığında gizli ajan ile müdahaleye tölerans gösterilebilse bile polis provokasyonun ardından toplanan delillerin kullanılmasına kamu yararının haklı kılmayacağı, böyle bir uygulamanın esasen adil yargılama hakkından yoksun bırakır nitelikte olduğu sonucuna varılmıştır. (Vlachos/Yunanistan, 18 Eylül 2008 - Teieira de Castro ve Vanyan/Rusya, 15 Aralık 2005)

Belirlenen ajanların, güvenlik güçleri mensupları veya onların isteğiyle müdahil olan kişiler yalnızca pasif bir şekilde suç teşkil eden eylemi incelemekle sınırlı kalmayıp bir sonuca ulaşmak için yani kanıt toplanarak veya kanıt sürmek için başka türlü işlemeyeceği bir suça azmettirecek nitelikte bir kişi üzerinde etkili olursa polisin provakasyonu mevcuttur. (AİHM- Ramanauskas/Litvanya)

Failin, atılı suçu işlediğine dair yoğunlaşmış kuşku bulunması, bir soruşturmaya başlanmış olması halinde, bu kuşkuların giderilmesi için adli makamların bilgisi dahilinde gizli soruşturmacı, muhbir, gizli görevli kullanılması mümkündür. Görevlinin müdahalesi adil yargılama hakkını ihlal edici nitelikte olduğu takdirde, sanığın suçu işlediğini gösteren diğer delillerin mahkumiyete yeterli olup olmadığı, suçun nasıl işlendiği, suç eşyasının nerede ve nasıl bulunduğu, değerlendirilip sonucuna göre karar verilmelidir.

Somut olayda, başka bir soruşturmada ele geçen başka suçtan şüpheli Süleyman'ın telefonuna cevap veren polis memurunun, uyuşturucu isteyen sanık ...'ın talebine olumlu cevap vererek cezaevi nizamiyesine istediği uyuşturucu maddeyi getirip teslim ettiği anlaşılmasına göre emniyet mensuplarının müdahalesi yalnızca pasif bir şekilde suç teşkil eden eylemi soruşturmakla sınırlı kalmayıp bir sonuca ulaşmak için yani kanıt toplanarak veya kanıt ileri sürmek için başka türlü işlenemeyecek bir suça yönlendirecek şekilde polisin aktif teşviki mevcut olup, bu davranışın ardından toplanan delillerin kullanılmasının kamu yararını haklı kılmayacağı, böyle bir uygulamanın esasen faili adil yargılanma hakkından yoksun bırakır nitelikte olduğu gözetilmeden sanıkların beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kabule göre ise;

Adli emanetin 2010/166 ve 2010/158 sırasında kayıtlı suça konu cep telefonları ve uyuşturucu alışverişinde kullanılan 20 TL hakkında bir karar verilmemiş olması,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 21.01.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25896, Karar No: 2015/6981, Tarih: 06.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/25896 E.  ,  2015/6981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2014

NUMARASI : 2013/372-2014/444

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedimesine, 06.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8830, Karar No: 2019/5014, Tarih: 27.05.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/8830 E.  ,  2019/5014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; dava konusu taşınmazın Devlet İhale Kanununun 51/g maddesi uyarınca pazarlık usulü ile yıllık 47.500,00 TL bedelle 3 yıllığına davalıya kiraya verildiğini, davalının kira bedelini ödemediğini, kira sözleşmesinin 11.maddesi gereğince sözleşmenin feshedildiğini, kira bedelinin vade tarihi olan 06/06/2014 tarihinden kira sözleşmesinin feshedilme tarihi olan 09/07/2014 tarihine kadar geçen 34 gün için 4.992,14 TL kira alacağının ve taşınmazın teslim tarihi olan 06/08/2014 tarihine kadar geçen süre olan 27 gün için 3.964,41 TL kira alacağı bulunduğunu, ayrıca sözleşmenin 11.maddesi gereği cari yıl kira bedeli olan 52.858,00 TL'nin tazminat olarak ödenmesi gerektiğini ileri sürerek, toplam 61.814,55 TL'nin gecikme zammı ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; alınan bilirkişi raporu doğrultusunda, kira akdinin sona erme sebeplerinden olan kiracının kira parasını ödememesi veya geç ödemesi durumunda akdin feshinin biçim ve koşulları 6098 sayılı Türk Borçlar Kanun'unun 315. maddesinde düzenlendiği, buna göre, istenen kira parasının veya yan giderin verilen sürede ödenmemiş bulunması durumda akdin feshedileceğinin açıkça belirtilmesi gerektiği, Kiracıya verilecek süre konut ve çatılı iş yeri kiralarında en az otuz gün, ürün kiralarında en az altmış gün, diğer kira ilişkilerinde ise en az on gündür. Akdin feshi için tek başına bu koşulların bulunması yetmeyeceği, Ayrıca bu konuda tahliye talebinin ilama bağlanması gerektiği, dava tarihinde ise kira sözleşmesinin süresinin henüz dolmadığı, temerrüt nedeniyle tahliye davası açma koşullarının bulunması durumunda dahi mahkeme kararı ile tahliye ilamı alınmadığı sürece akdin sona erdiğinden söz edilemeyeceği bu nedenle

feshe dayalı olarak davalıdan cezai şart,ek teminat ve tazminat istenemeyeceği, davacının davalıdan talep edebileceği kira alacağı toplamının 8.631,00 TL olduğu gerekçesiyle, davanın bu miktar üzerinden kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; kira sözleşmesinin feshinden kaynaklı kira bedeli alacakları ve cezai şart alacağına ilişkindir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davacının faize yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dava; kira sözleşmesinin feshinden kaynaklı kira bedeli alacakları ve cezai şart alacağına ilişkindir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davacının faize yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Davacı; dava dilekçesinde kira ve kullanım bedeli adı altında talep ettiği kira bedeli alacaklarının gecikme faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir. Mahkemece kira bedelleri alacağına yönelik istemin kabulüne karar verilmiş ancak, yasal faize hükmedilmiştir.

Taraflar arasındaki kira sözleşmesinin 3. maddesinde "yıllık belirlenen kira bedelinin üçer aylık dönemlerde peşin olarak tahsil edileceği ve vadesinde ödenmeyen kira bedellerine 6183 sayılı yasanın 51. md gereğince belirlenen oranda gecikme zammı uygulanacağı " belirtilmiştir.

O halde; sözleşmenin taraflar bakımından bağlayıcı olması nedeniyle, yukarıda sözü edilen sözleşme hükmü uyarınca kira bedeline 6183 sayılı yasanın 51. maddesi uyarınca faiz uygulanması gerekirken yasal faize hükmedilmesi hatalıdır.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün 1- numaralı fıkrasında yer alan "itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte "" ibaresi çıkarılarak yerine " itibaren işleyecek 6183 sayılı yasanın 51. maddesi uyarınca değişen oranlarda faizi ile birlikte " ifadesinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3644, Karar No: 2011/10179, Tarih: 27.06.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/3644 E.  ,  2011/10179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, davacı ... ait aracın çalınması nedeniyle, sigorta tarafından bedelin ...e ödendiğini, aracın 10.5.2004 tarihinde bulunduğunu, sigorta tarafından satışa çıkartıldığını, 16.000,00 Tl bedel ile davalıya satılarak teslim edildiğini, 2004-2008 tarihleri arasında davalı tarafından kullanılıp mülkiyetinin alınmadığını, bu tarihler arasında araç için tahakkuk edilen 20.585,00 Tl verginin sigorta tarafından yatırıldığını ileri sürerek bu bedelin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş;hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ... , diğer davacı ...e ait aracın çalınması nedeniyle araç bedelini selime ödediğini, aracın bulunması neticesinde adi yazılı sözleşme ile aracı davalıya sattığını,aracın davalının zilyet ve kullanımında olduğu dönemde tahakkuk edilen vergi borçlarını, araç mülkiyeti ...de bulunduğundan dolayı, ödemek zorunda kaldığından bu bedelin tahsili istemi ile eldeki davayı açmıştır. Davalı aracı harici sözleşme ile satın aldığını kabul etmekle davanın reddini savunmuştur.Mahkemece sözleşme geçersiz olduğundan bahisle davanın reddine karar verilmiştir.Davalının aracı haricen satın aldığı ve fiilen teslim alıp halen davalının kullandığı hususu taraflar arasında tartışmasız olduğu gibi mahkemeninde kabulü bu 2011/3644-10179

yöndedir. Öyle ise aracın davalının zilyetliğine girdiği tarihten itibaren tahakkuk eden vergilerin davalı tarafından ödenmesi gerekip aksinin kabulü MK'nun 2.maddesine aykırı olduğu ve hukuk düzenince korunamayacağında duraksama bulunmamalıdır. Hal böyle olunca davacının ödediği vergilerin ne kadar olup hangi dönemlere ait olduğu hususu belirlenerek aracın davalıya teslim edildiği tarihten itibaren doğan vergilerden davalının sorumlu olması gerektiği kabul edilerek sonucuna uygun karar verilmesi gerekirken aksi düncelerle yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma gerekitirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklana nedenlerele; temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 18.40 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 27.6.2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(Muhalif)

MUHALEFET ŞERHİ

Davacı ... adına trafikte tescilli aracın harici sözleşme ile davalıya satılıp teslim edildiği, aracın davalı zilyetliğinde kaldığı dönemdeki Motorlu Taşıtlar Vergisinin davacı tarafça ödendiği konusunda uyuşmazlık yoktur. Uyuşmazlık, harici satış nedeniyle Motorlu Taşıtlar Vergisinden hangi tarafın sorumlu olacağı hakkındadır.