muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3662, Karar No: 2023/11393, Tarih: 21.11.2023

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne, bedelin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dosya kapsamında alınan bilirkişi raporunda taşınmazın değeri belirlenirken emsal alınan taşınmaz ile dava konusu taşınmazın benzer ve farklı durumlarının, taşınmazın kendi bulunduğu konum itibari ile sahip olduğu özelliklerin göz ününde bulundurulmadığını, taşınmazın değerinin düşük hesaplandığını, bilirkişi raporuna itirazlarının mahkemece reddedildiğini, dava konusu taşınmazın evveliyatında düzenleme ortaklık payı adı altında kesinti yapıldığını, yapılan kesinti sonrası ikinci kez kesinti yapılarak düzenleme ortaklık payı kesinti miktarının %25'ten %31'e çıkarılmasının hukuka ve hakkaniyete aykırılık teşkil ettiğini, bilirkişiler tarafından emsal taşınmazın ve dava konusu taşınmazın karşılaştırma tablosu keyfi bir şekilde tanzim edildiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

2. Davalı Hazine vekili istinaf dilekçesinde; 3621 sayılı Kanun'a göre kıyıların devletin hüküm ve tasarrufu altında olması nedeniyle tapu kaydının iptali ve terkin isteme yetkisinin Hazineye ait olduğunu, yargı yolunun idari yargı olduğunu, tapu henüz iptal edilmediği için zararın doğmadığını, taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalması olgusunun taşınmazın değerine olan olumlu ve olumsuz etkilerinin değerlendirilmesi gerektiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını ve davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu taşınmazın arsa niteliğinde olduğu kabul edilerek, emsalin üstün ve eksik yönleri kıyaslanarak değerinin tespit edilmesinin ve tespit edilen bedelin dava konusu taşınmazın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Hazineden tahsiline karar verilmesinin doğru olduğunu, mahkeme kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığından taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf başvuru dilekçesinde belirttiği hususları tekrarla Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması talep edilmiştir.

2. Davalı Hazine vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf başvuru dilekçesinde belirttiği hususları tekrarla Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması talep edilmiştir.

C. Gerekçe

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf başvuru dilekçesinde belirttiği hususları tekrarla Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması talep edilmiştir.

2. Davalı Hazine vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf başvuru dilekçesinde belirttiği hususları tekrarla Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması talep edilmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi uyarınca tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4721 sayılı Kanun'un “Sorumluluk” başlıklı 1007 nci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Tapu sicilinin tutulmasından doğan bütün zararlardan Devlet sorumludur.”

3. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 18.11.2009 tarihli ve 2009/4 - 383 Esas, 2009/517 Karar sayılı kararında tapu işlemlerinin kadastro tespit işlemlerinden başlayarak birbirini takip eden işlemler olduğu, tapu kütüğünün oluşumu aşamasındaki kadastro işlemleri ile tapu işlemleri bir bütün oluşturduğundan bu kayıtlarda yapılan hatalardan 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi anlamında Devletin sorumlu olduğunun kabulünün gerektiği, Devletin sorumluluğunun kusursuz sorumluluk olduğu, bu işlemler nedeniyle zarar görenlerin 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi gereğince zararlarının tazmini için Hazine aleyhine adlî yargıda dava açabilecekleri belirtilmiştir.

4. 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi uyarınca kabul edilen Devletin sorumluluğu, tapu sicilinin önemi ve kişilerin bu sicile olan güven duygularını sağlamak bakımından aynî hakkının saptanması, herkese açık tutulmasında tekel hakkı sağlayan bir sicil olması esasına dayanmaktadır. Bu sorumluluk, asıl ve nesnel (objektif) bir sorumluluk olduğundan zarara uğrayan zararının ödetilmesini doğrudan Devletten isteyebilir.

5. 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi gereğince açılan davalarda, tapu kaydının iptali nedeniyle tapu sahibinin oluşan gerçek zararı neyse tazminatın miktarı da o kadar olmalıdır. Gerçek zarar, tapu kaydının iptali nedeniyle tapu malikinin mal varlığında meydana gelen azalmadır. Tazminat miktarı zarar verici eylem gerçekleşmemiş olsaydı zarar görenin mal varlığı ne durumda olacak idiyse aynı durumun tesis edilebileceği miktarda olmalıdır. Zarara uğrayan kişinin gerçek zararı ise tazminat miktarının belirlenmesinde esas alınacak değerlendirme tarihine göre belirlenecek olup bu tarihe göre tapusu iptal edilen taşınmazın niteliği ve değeri belirlenmelidir. Taşınmazın niteliği arazi ise net gelir metodu yöntemi ile arsa vasfında ise değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması suretiyle gerçek değer belirlenmelidir.

6. 3621 sayılı Kanun'nun ilgili maddeleri.

3. Değerlendirme

6. 3621 sayılı Kanun'nun ilgili maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu taşınmazın 17.10 2019 tarihli ve 17093 yevmiye numaralı satış işlemi ile davacı adına tescil edildiği, dava konusu taşınmazın 592.86 m²lik kısmının 3621 sayılı Kanun uyarınca onaylanan kıyı kenar çizgisinin içerisinde kaldığı, iş bu davanın ise 20.11.2019 tarihinde açıldığı anlaşılmıştır.

3. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı Hazine vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bentler kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

4. Arsa niteliğindeki Sakarya ili, Karasu ilçesi, ... Mahallesi 136 ada 3 parsel sayılı dava konusu taşınmaza emsal incelemesi yapılarak değer biçilmesi yöntem itibarıyla kanun hükümlerine uygun ise de dava konusu taşınmaz ve somut emsal imar parseli olduğu hâlde, %6 oranında fark ilave ortaklık payı düşülmek suretiyle metrekare birim fiyatının düşük belirlenmesi doğru değildir.

5. Davalı harçtan muaf olduğundan davacı tarafından yatırılan peşin ve ıslah harcının talep hâlinde iadesine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken harçların karar kesinleştikten sonra talep hâlinde iadesine karar verilmesi hususları bozmayı gerektirir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

1. Davalı Hazine vekilinin tüm, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davacı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik temyiz itirazının kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararına karşı yapılan istinaf başvurularının esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

3. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Davalı Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10468, Karar No: 2015/12117, Tarih: 20.10.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/10468 E.  ,  2015/12117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DEVELİ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/03/2014

NUMARASI : 2012/497-2014/93

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalı ile 23.07.2012 tarihinde evlendiklerini ve evlendiklerinin ertesi günü maliki olduğu kat mülkiyeti kurulu 3 nolu parseldeki 3 numaralı bağımsız bölümü ölünceye kadar bakma sözleşmesi ile davalıya devrettiğini, ancak davalının evlendikten 20 gün sonra herhangi bir neden göstermeksizin evi terk ettiğini ileri sürerek, tapu iptali ve tescile karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacı ile kışın .....'da yazın ise .....'de kalacakları konusunda anlaşmaları üzerine evlendiklerini, .....'da ev tuttuktan bir süre sonra davacının ........'ye gezmeye gittiğini ve eldeki davayı açtığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bakım borcunun yerine getirilmemesinin davacının kusurundan kaynaklandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ..........'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 2,50 .-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 20.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6113, Karar No: 2021/4544, Tarih: 19.04.2021

**19. Ceza Dairesi         2021/6113 E.  ,  2021/4544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvuruların süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nin 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, REDDİNE, 19/04/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/40623, Karar No: 2024/9999, Tarih: 16.09.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/40623 E.  ,  2024/9999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1176 E., 2020/1851 K.

SUÇ : Bilişim sistemlerinin banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin, 20.11.2020 tarihli ve 2019/1176 Esas, 2020/1851 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Sanığın kanuni süresi içinde sunduğu temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer vermediği anlaşılmakla, Anayasa'nın 40/2 maddesi, 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 231/2, 232/6 ve 291. maddeleri uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, mercii, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve 5271 sayılı CMK'nın 294/1 maddesinde; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' aynı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295/1 maddesinde ise; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; sanık hakkında kurulan hükme ilişkin kısa kararda ve gerekçeli kararda, 5271 sayılı Kanun'un 295/1 maddesi uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiği açıklamasına yer verilmediği gözetilerek sanığa, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usulüne uygun şekilde ''5271 sayılı Kanun'un 295/1. maddesi uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verilmesi halinde ise bu hususta ek Tebliğname düzenlenmesi için dava dosyasının, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, Oy birliğiyle, 16.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11521, Karar No: 2018/4982, Tarih: 12.03.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/11521 E.  ,  2018/4982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı Rektörlüğe ait Hastanede tıbbi sekreter olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiğini ileri sürerek kıdem tazminatının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı... Üniversitesi Rektörlüğü vekili, zamanaşımı def'ini öne sürüp, davacının haklı neden olmadan işi bıraktığını, bu nedenle tazminata hak kazanmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Özel Sağ. Hiz. Bil. Dağ. Taş. .... Gıda İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili, davacının işten kendi isteği ile ayrıldığını ve tazminata hak kazanmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, " davacı dava dilekçesinde davalı tarafından sözleşmenin feshedildiğini beyan etmiş ise de, tanık beyanları ile bu iddia doğrulanmadığı gibi dosyaya bu doğrultuda herhangi bir belge sunulmamıştır. Davacı 20.11.2013 tarihinde el yazısı ile istifa dilekçesi vermiş olup, yargılama aşamasında dinlenen tanık beyanları ile birlikte değerlendirildiğinde davacının kendi özgür iradesi ile istifa ettiği sonucuna varılmıştır. Böyle hallerde işçi kıdem tazminatı isteyemez. " gerekçesi ile davanın reddine, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Davalılardan... Üniversitesi Rektörlüğünün gerekçeli kararda " ... " olarak yazılması hatalıdır.

2- İş sözleşmesinin hangi tarafça ve ne şekilde sonlandırıldığı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık vardır.

Mahkemece davacının istifası ile iş sözleşmesinin sona erdiği kabul edilmiş ise de bu kabul dosya kapsamına uygun değildir.

Davacının dava dilekçesinde ileri sürdüğü gibi, davalı alt işveren şirketçe, davacıya 09/10/2013 tarihinde fesih bildirimi tebliğ edilerek iş sözleşmesinin 31/12/2013 tarihinde fesh edileceği belirtilerek ihbar süresi tanınmıştır. Her ne kadar davacı tarafça 20/12/2013 tarihli, kişisel nedenler gerekçe gösterilerek, 01/01/2014 tarihinden itibaren çalışmayacağı açıklaması içeren dilekçe verilse de, bu beyan iş sözleşmesinin feshi niteliğinde olmayıp işveren bildirimine karşı cevap mahiyetindedir. Aksi düşünce ile 31/12/2013 tarihinde bitecek iş sözleşmesi için 20/12/2013 de istifa dilekçesi verildiğinin kabulü hatalıdır. Kaldı ki davacının işverence belirtilen ihbar süresi sonuna kadar çalışıp işverenin tayin ettiği fesih tarihinde işten ayrıldığı anlaşılmaktadır. Buna göre Mahkemece kıdem tazminatına yönelik talebin kabulü yerine reddi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 12/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10841, Karar No: 2011/10387, Tarih: 15.09.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/10841 E.  ,  2011/10387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Karaman 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21/04/2009 tarih ve 2007/275-2009/129 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak taraf vekilleri tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 13.09.2011 gününde davacı avukatı ... ile davalı avukatı ... gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 05.05.2005 tarihinde davalı şirkete (27.000) TL borç verdiğini, usulüne uygun şekilde ihtarname keşide edildiği halde davalının borcunu ödemediğini ileri sürerek, şimdilik anılan meblağın temerrüt faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin davacıdan borç para almadığını, iki yıldan fazla bir süre bu paranın talep edilmemesinin hayatın olağan akışına uygun olmadığını, müvekkilinin davacıdan alacaklı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, tarafların ticari defterlerinin kapanış tasdikleri yapılmadığından lehlerine delil oluşturmaycağı, kesinleşen mahkeme kararı ile davalının 31.12.2004 tarihli ve (93.338) TL bedelli faturadan dolayı alacağının olmadığının ispatlandığı, davacının (27.000) TL'nı davalının banka hesabına yatırdığı, bu bedel dışında başka alacağı olduğu konusunda bir delil sunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, (27.000) TL'nın temerrüt faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava, ödünç sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili istemine ilişkindir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava, ödünç sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili istemine ilişkindir.

Davacı, gerek dava konusu yaptığı 05.05.2005 tarihli ve (27.000) TL. tutarlı gerekse saklı tuttuğu 21.03.2005 tarihli ve (12.000) TL. ve 27.04.2005 tarihli ve (18.000) TL. tutarlı ödemelerinin davalıya borç olarak verildiğini iddia etmiş ve davalıdan tahsilini istemiş, davalı ise davacıdan borç para almadığını savunmuştur. Dolayısıyla davacı ödünç ilişkisine dayanmış, davalı ise ödünç ilişkisini inkar etmiştir. Bu durumda iddiasını ispat yükümlülüğü davacıya düşer. Davacı ise iddiasını ispat için anılan tarih ve meblağlarda davalıya ödeme yaptığını gösteren banka dekontları sunmuştur. Ancak banka dekontlarında paranın davalıya hangi nedenle ödendiği konusunda bir açıklık yoktur. Bu durumda anılan belgeler ödünç ilişkisinin varlığını kanıtlamak için yeterli delil olarak kabul edilemez. Zira çekle veya banka hesabına doğrudan makbuzla yapılan ödemeler birer havale hükmünde olup, mevcut bir borcun alacaklısına ödendiğine dair bir karine teşkil eder. Çünkü kural olarak havale bir ödeme vasıtasıdır ve mevcut bir borcun ödenmesi amacıyla yapılır. Davacı bu ödemelerin ödünç sözleşmesine dayalı olduğunu iddia ettiğine göre bu iddiasını yasal delillerle kanıtlamak zorundadır.

Ancak yargılama sırasında dosyaya sunulan belgelerin incelenmesinden, davacının keşide ettiği 27.06.2007 tarihli ihtarnamede, davalıya borç olarak verdiğini iddia ettiği aynı tarih ve miktarlarda toplam (57.000) TL.'nın kendisine ödenmesini istediği zaman, davalının 09.07.2005 tarihinde keşide ettiği ihtarname ile davacının kendisine (57.000) TL. ödeme yaptığını kabul ettiği, ancak davacının da 31.12.2004 tarihli faturada belirtilen işin bedeli olan (93.338) TL.'nı ödemediğini ve hesaplarına yatırılan (57.000) TL.'nın bu alacağa mahsup edildiğini bildirdiği ve bakiye (36.338) TL.'nın davacıdan tahsilini istediği anlaşılmaktadır. Dolayısıyla davalı alacak savunmasını somutlaştırmış ve 31.12.2004 tarihli faturaya dayanmıştır. Her ne kadar mahkemece davalının anılan faturadan dolayı davacıdan alacaklı olmadığının taraflar arasında görülen ve kesinleşen önceki davada kanıtlandığı kabul edilmişse de bu konuda yapılan inceleme hüküm kurmak için yeterli değildir. Zira anılan fatura dosyaya sunulmadığı gibi kesinleşen 26.06.2007 tarihli önceki dava ile bu faturanın ilişkisi de yeterince incelenmemiştir.

Bu durum karşısında mahkemece, davalının savunmasında dayandığı 31.12.2004 tarihli fatura kapsamındaki işlerin, taraflar arasında görülüp kesinleşen önceki davanın konusu olan eser sözleşmesi kapsamında kalıp kalmadığının belirlenmesi, böylece taraflar arasında görülüp kesinleşen diğer davanın ve tarafların yukarıda anılan ihtarnamelerinin işbu davadaki etkilerinin değerlendirilmesi, bu inceleme ve değerlendirme sonucunda davacının iddiasını kanıtladığı anlaşılırsa bu kez de davalının davacıdan toplam (57.000) TL.'nı aldığı dosya kapsamı ile sabit ve davalının da kabulünde olduğundan, davacının fazlaya ilişkin haklarının saklı tutulmasına karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bu nedenlerle taraflar yararına bozulması gerekmiştir.

2- Yukarıda açıklanan bozma neden ve şekline göre davalı vekilinin mahkemece hükmedilen vekalet ücretine ilişkin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin mahkemece hükmedilen vekalet ücretine ilişkin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, takdir edilen 825,00 TL duruşma vekalet ücretinin taraflardan alınarak yek diğerlerine verilmesine, ödedikleri temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edenlere iadesine, 15.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.