muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6507, Karar No: 2022/7211, Tarih: 08.06.2022

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

"...

Davacının 11 yıllık kıdemi olup 190 gün yıllık izin hak etmektedir. İşveren yıllık izinlerin kullanıldığına dair bir takım belgeler sunmuş ise de tanıkların bunların boş olarak imzalatıldığı beyanları sebebiyle itibar edilmediği görülmüştür. Ancak davacının kabul edilen 11 yıllık kıdemi nazara alındığında hiç izin kullanmadan çalışması hayatın olağan akışına da uygun düşmemektedir. Bu sebeple sunulan ve 102 gün izin kullandığı anlaşılan belgelere itibar edilerek davacının kullanmadığı 88 gün yıllık izninin bulunduğu kabulüne göre karar verilmesinin düşünülmemesi hatalı olmuştur.

... ” gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusu yıllık izin ücreti alacağı yönünden kısmen kabul edilerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve esas hakkında yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz başvurusunda, iddia olunan tüm taleplerin zamanaşımına uğradığını, davanın kısmi olarak açılmasında hukuki yarar bulunmadığını, mazeretsiz olarak işe devam etmeyen davacıya mazeret bildirmesi ve işe başlaması için ihtarname gönderildiğini ancak davacının işe dönmediği gibi mazeret de bildirmediğini, bu nedenle iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, davacının fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil çalışma ücreti alacağı bulunmadığını, yıllık izinlerini kullandığını, davacının uzun süre ücretini almadan çalışmasının mümkün olmayacağını ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı nedenle feshedilip edilmediği, buna bağlı olarak davacının kıdem ve ihbar tazminatlarına hak kazanıp kazanmadığı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil çalışması ücreti ile ücret alacaklarının bulunup bulunmadığı ve varsa anılan alacakların hesaplanması noktalarındadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 4857 sayılı İş Kanunu'nun ilgili hükümleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihaî kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13055, Karar No: 2022/3112, Tarih: 21.02.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/13055 E.  ,  2022/3112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak, REDDİNE, 21.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/517, Karar No: 2017/5472, Tarih: 17.10.2017

**1. Hukuk Dairesi         2015/517 E.  ,  2017/5472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında birleştirilerek görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 17.10.2017 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz edenler vekili Avukat ... ile temyiz edilenler vekili Avukat ... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Asıl ve birleştirilen dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Asıl ve birleştirilen davada davacılar, kök mirasbırakan ...’ın 249, 1016 ve 1017 (imarla 126 ada 3) parsel sayılı taşınmazlarını oğlu olan davalıların murisi Mustafa’ya, onun da davalılara satış suretiyle devrettiğini, temliklerin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı, bedelsiz ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tescile karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, mirasbırakanın sağlığında diğer mirasçılarına da yer verdiğini, satış işlemlerinin gerçek olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, temliklerin muvazaalı olduğu gerekçesiyle, asıl davada 126 ada 3 parsel sayılı taşınmaz yönünden davanın kabulüne, diğer taşınmazlar bakımından husumet yokluğundan davanın reddine, birleştirilen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, 1893 doğumlu mirasbırakan ...’ın 25.02.1984 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak davacı çocukları ..., kendisinden sonra ölen çocukları ...’den olma torunları ile yine kendisinden sonra ölen oğlu ...’nın eşi davalı ... ile davalı ... ve dava dışı ...’ın kaldıkları, dava konusu 249, 1016 ve 1017 (imarla 126 ada 3) parsel sayılı taşınmazların mirasbırakan adına kayıtlı iken 20.08.1981 tarihinde davalıların mirasbırakanı ...’ya, onunda 05.10.2004 tarihinde satış suretiyle davalılara temlik ettiği, mirasbırakandan kalan 18 parça taşınmazın ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 01.11.198 tarih, 1987/888 Esas, 1988/1587 Karar sayılı kararıyla mirasçılar arasında taksim edildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olayda, dosya içeriği ve toplanan deliller yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde, kök mirasbırakan ... tarafından çekişme konusu taşınmazların davalıların mirasbırakanı ...’ya temliki yönünden mirastan mal kaçırma iradesiyle hareket edildiği konusunda yeterli delil sunulmadığı, 1893 doğumlu mirasbırakanın işlerinin çoğunlukla davalıların murisi tarafından gerçekleştirildiği ve ...’nın da alım gücünün bulunduğu, mirasbırakan ile diğer çocukları arasında bir sorun yaşanmadığı, mirasbırakanın çok fazla taşınmaza sahip olmasına rağmen son dönemlerinde nakit sıkıntısı çektiğinden taşınmazlarının çok cüzi bir kısmını satışa konu ettiği, murisin ölümünden sonra kalan taşınmazların da mirasçılar arasında paylaştırıldığı, ayrıca salt bedeller arasındaki oransızlığında tek başına muvazaanın delili olamayacağı gözetildiğinde murisin diğer mirasçılarından mal kaçırma kastıyla hareket ettiğini söyleyebilme olanağı yoktur.

Hâl böyle olunca, iddia kanıtlanamadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.01.2017 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz edenler vekili için 1.480.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenlerden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 17.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9270, Karar No: 2016/10669, Tarih: 27.04.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/9270 E.  ,  2016/10669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 06/01/1997 tarihinden itibaren ... ya bağlı Kamu Hastanelerinde doktorluk görevini ifa ettiğini, 2005 yılında ... hastanelerinin devlet hastanesine dönüştürülmesi üzerine görevine Sakarya Yenikent Devlet Hastanesinde devam ettiğini, 15/04/2010 tarihinde kamudaki görevinden istifa ederek özel sektörde çalışmaya devam ettiğini, göreve başladığı 06/01/1997 tarihinden itibaren 2368 sayılı kanun uyarınca kendisine tanınan mesai saatleri dışında serbest çalışabilme hakkından yararlandığını, davalı iş yerinde iş yeri hekimi olarak part-time 01/03/2013 tarihinde çalışmaya başladığını ve kamudaki görevinden istifa ettikten sonrada iş yeri hekimliğine devam ettiğini, 29/03/2013 tarihinde iş akdinin emeklilik nedeniyle sona erdiğini, davalı işverenden talep etmesine rağmen kıdem tazminatının ödenmediğini belirterek kıdem tazminatının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının işyerinde, iş kanununa uygun olarak çalışmadığını, davacının haftalık 6 saat çalışması mevcut olup kıdem tazminatının bu çalışma saatlerine göre hesaplanması gerektiğini, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davacının iş yerinde hekim olarak çalıştığı tanık beyanları ve dosya kapsamı ile sabittir. Davacının işyerinde çalıştığı süre, yapmış olduğu işin niteliği ve mesleği, taraflar arasında imzalı sözleşmelerin her ikisinde de ücret ödemelerinde Bölge Tabip Odası Başkanlığının tespit ettiği ücret tutanağının ödeneceğinin kararlaştırıldığı, Tabipler odası tarafından gönderilen ücret bilgilerinde 200-224 arası işçi olan işyerleri için net ücretin 3472,95 TL olarak tespit edildiğinin belirtildiği, ayrıca davacının ücretinin yatırıldığı banka tarafından gönderilen kayıtlarda 1500 TL ödeme yapıldığının anlaşıldığı, davacı tarafından ibraz edilen belgelerde davacının ücretinin 2010 yılında 2500 TL , 2012 yılında ise 3000 TL ücret aldığının belirtildiği anlaşıldığından davacının 3000 TL net ücret karşılığında çalıştığının sonucuna varıldığı, davacının 29/03/2013 tarihinde tahsis talebinde bulunduğu ve 01/06/2013 tarihinden itibaren emekli aylığı bağlandığı, davalı işveren tarafından 29/03/2013 tarihinde çıkışının verildiği, iş sözleşmesinin davacı işçi tarafından emeklilik suretiyle fesih edildiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1. Usul yönünden;

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1. Usul yönünden;

6100 sayılı HMK.’un 166/1. Maddesi uyarınca “Aynı yargı çevresinde yer alan aynı düzey ve sıfattaki hukuk mahkemelerinde açılmış davalar, aralarında bağlantı bulunması durumunda, davanın her aşamasında, talep üzerine veya kendiliğinden ilk davanın açıldığı mahkemede birleştirilebilir”. Aynı maddenin 4. Fıkrasında ise bağlantının ne olduğu açıklanmış ve “davaların aynı veya birbirine benzer sebeplerden doğması ya da biri hakkında verilecek hükmün diğerini etkileyecek nitelikte bulunması durumunda, bağlantı var sayılacağı” belirtilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının sağlık hizmetini birden fazla işverene karşı yerine getirdiği savunulmuş ve Dairemizin 2015/694 ve 2016/6071 Esaslarında incelemesi yapılan dosyalarda aynı davacı tarafından açılan kıdem tazminatı istemli davada hizmet verilen diğer işverenler aleyhine aynı mahkemece kıdem tazminatına karar verilmiştir.

Aynı davacı tarafından birden fazla şirkete karşı iş görme edimi nedeni ile aynı taleple açılan davada davacı ve dava konusu aynı olup, verilecek hüküm diğer davalıları da etkileyeceğinden, anılan davaların birleştirilerek görülmesi gerekirken Mahkemece birleştirme kararı verilmeden karar verilmesi usule aykırıdır.

2. Esas yönünden;

İş Sözleşmesine katılma ayrı bir kural olarak öngörülmemiş ise de sözleşmeye katılma 6098 sayılı TBK. ‘un 206 maddesinde tanımlanmış ve kurala bağlanmıştır. Ancak bu düzenlemeden önce doktrinde bu sözleşme türü ifadesini bulmuş(M. ALP. İş Sözleşmesinin Devrinde Bazı Sorunlar. DEÜ. Hukuk Fakültesi Dergisi. Cilt 9. Özel Sayı, 2007) ve Yargıtay kararına da(Dairemizin 17.06.2013 gün ve 2011/2705 E, 2013/18665 K.) konu olmuştur. İş sözleşmesine katılmada başlangıçta tek bir işverenle kurulan iş ilişkisine zamanla diğer bir işveren katılmakta ve işçi iş görme edimini bu katılan şirkete karşı da yerine getirmektedir. İsçinin ilk işvereni ile bağlantısı kopmamakta, iş sözleşmesinin devri değil, işveren tarafında bir çoğalma söz konusu olmaktadır. Bu durumda da tek bir iş ilişkisi vardır. Birlikte istihdam ve iş sözleşmesine katılmada tek bir iş ilişkisi ve dolayısı ile tek bir ücret ödemesi sözkonusudur. İşçinin diğer şirketlere karşı iş görme edimi, fazla iş olarak değerlendirilemez ve bu nedenle ayrıca ücretin ödenmesi gerekmez. Elbette ister başlangıçta birden fazla işveren olsun, ister sonradan işveren çoğalmasına gidilsin, ayrı ayrı iş ilişkisi de kurulabilir. Aksi öngörülmedikçe iş akdinin kurulması özel bir şekle tabi olmadığından işin gereğine göre bu hizmetin ancak ücret karşılığında görülebileceği kabul edilebilir ve her şirket ile ayrı bir iş sözleşmesi kurulmuş sayılabilir. Fiili iş ilişkisi ile de aynı sonuca varmak mümkündür.

Dosya içeriğine göre davacının davalının da içinde bulunduğu birden fazla işverene ait işyerinde çalışanlara sağlık hizmeti verdiği ve her işverenle ayrı kısmi süreli hekim işyeri sözleşmesi imzaladığı, ancak sağlık hizmetini bütün işverenlere aynı yerde verdiği anlaşılmaktadır. Her şirket ile ayrı kısmi süreli iş sözleşmesi imzalaması ayrı ücret kararlaştırılması, iş sözleşmesine katılmayı etkilemez. Burada davacının sözleşmede kararlaştırılan ücretleri her bir işverenden ayrı ayı alacağı sabittir. Ancak davacı yıllık izne ayrıldığında, tüm işverenler yönünden izne ayrılmış olacaktır. Burada davacının her bir sözleşme imzalanan işverenden ayrı ayrı kıdem tazminatı talep edebileceği kabul edilse dahi, iş görme ediminin aynı yerde birden fazla işverene karşı yerine getirilmesi nedeni ile tüm işverenler açısından kıdem tazminatı tavanının dikkate alınması gerekir. Kısaca davacı, tüm işverenlerden fesih tarihinden geçerli kıdem tazminatı tavanını aşmayacak şekilde kıdem tazminatına hak kazanır. Bir işveren yönünden tavanı aşmaz ise de diğer işveren yönünden tavanı aşmayan yıllık kıdem tazminatı toplandığında tavanı aşabilir. Kısaca iş sözleşmesine katılan tüm işverenler yönünden müştereken ve müteselsilen tavanı aşmayacak şekilde kıdem tazminatına karar verilmesi gerekirken Mahkemece bu olgu gözden kaçırılarak karar verilmesi isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 27.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6988, Karar No: 2024/24841, Tarih: 07.11.2024

**10. Ceza Dairesi         2024/6988 E.  ,  2024/24841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

EK KARAR : Temyiz isteminin reddi

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen ek kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık hakkında, İlk Derece Mahkemesinin “uyuşturucu madde ticareti yapma” suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 188/3. maddesi uyarınca verilen "9 yıl 2 ay hapis cezası ve 21.660 TL adli para cezasına mahkûmiyet hükmüne" yönelik olarak sanık müdafii ile sanığın annesinin süresinde istinaf istemlerinin ardından sanığın, hükmen tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumu aracılığıyla gönderdiği 23.07.2019 tarihli dilekçe ile "istinaf isteminden vazgeçtiğini" bildirmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince re'sen de istinafa tabi olmayan hükme ilişkin " istinaf başvurusunun reddine" karar verildiği; 5271 sayılı

CMK'nın 279/1-b maddesi uyarınca itiraza tabi olan söz konusu kararın, sanık tarafından 15.01.2024 tarihinde temyiz edilmesi üzerine, itiraz mercii olan Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 03.06.2024 tarihli ve 2024/17 Değişik İş sayılı kararı ile "itirazın reddine"; Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 04.06.2024 tarihli ek kararı ile "kararın itiraza tabi" olduğu belirtilerek "temyiz isteminin reddine" karar verildiği ve söz konusu ek kararın süresi içerisinde 14.06.2024 tarihinde sanık tarafından temyiz edildiği dikkate alındığında;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen "istinaf başvurusunun reddi" kararının, "temyiz" kanun yoluna tabi olmayıp, 5271 sayılı CMK'nın 279/1-b maddesi uyarınca itiraza tabi olduğu, sanığın istemi üzerine, merciince itirazın reddine kesin olarak karar verildiği anlaşılmakla, sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı CMK'nın 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Diyarbakır 12. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.11.2024 tarihinde karar verildi.