muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5420, Karar No: 2017/6613, Tarih: 20.11.2017

**1. Hukuk Dairesi         2015/5420 E.  ,  2017/6613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...’in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar; mirasbırakanları ...’in maliki olduğu ... parsel sayılı taşınmazdaki 1/3 payını kızı olan davalıya mirastan mal kaçırma amacıyla muvazaalı olarak satış suretiyle devrettiğini ileri sürerek taşınmazın tapu kaydının iptali ile miras payı oranında adlarına tescilini istemişlerdir.

Davalı, mirasbırakanları ...’in sağlığında tüm mirasçılarına mal temlik ettiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, mirasbırakan tarafından geçerli bir paylaştırma yapılmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Getirtilen kayıt ve belgelerden; mirasbırakan Kemal İlhan’ın 01.03.2009 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak davacılar eşi ..., kızları ... ... ... ile davalı kızı ... ve dava dışı oğlu ...’in kaldığı, mirasbırakan ...’in maliki olduğu ... parsel sayılı taşınmazdaki 1/3 payını 10.10.2003 tarihinde davalı kızı ...’ye satış yoluyla devrettiği, ... parsel sayılı taşınmazdaki 1/2 payını ise 08.03.1982 tarihinde dava dışı oğlu ...’e ölünceye kadar bakım akdi ile temlik ettiği, ... parsel sayılı taşınmazdaki payını ise eşi ..., kızları ... ... ... ’ya 20.03.1997 ve 02.09.2005 tarihli düzenleme şeklindeki vasiyetnamelerle vasiyet ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

Somut olaya gelince; mirasbırakan Kemal’in 20.03.1997 ve 02.09.2005 tarihli düzenleme şeklindeki vasiyetnameler ile maliki olduğu ... parsel sayılı taşınmazdaki paylarının tamamını davacılar eşi ... ... ... ’ya vasiyet ettiği, anılan vasiyetnamelerin ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2009/445 Esas, 2010/86 Karar sayılı dosyasında açılıp okunduktan sonra iptal davası açılmayarak kararın kesinleştiği anlaşılmaktadır. Mirasbırakanın davalı ...’ye yapmış olduğu temlikle mirastan mal kaçırma amaç ve iradesini taşımış olsa, davacılar lehine vasiyetname düzenlemeyeceği kuşkusuzdur.

Toplanan tüm deliller ve yukarıda değinilen somut olgular, açıklanan ilkeler birlikte değerlendirildiğinde, mirasbırakanın gerçek amaç ve iradesinin mal kaçırmaya yönelik olmadığı, tüm mirasçılar arasında hak dengesini gözeten bir paylaştırma kastı ile hareket ettiği açıktır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 20/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13138, Karar No: 2024/13205, Tarih: 18.12.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/13138 E.  ,  2024/13205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/177 E., 2024/121 K.

KARAR : Karar verilmesine yer olmadığına

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen rücuan tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda verilen karar davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre dava değeri 292.918,21 TL olup karar tarihi itibariyle kesinlik sınırı olan 378.000,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

Üye ...'nun muhalefetine karşı, Başkan ... ve Üyeler ..., ..., ...'ün oyları ve oy çokluğuyla

18.12.2024 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Anayasa ile güvence altına alınan hukuki korunma ... (36 ncı madde) yalnızca şekli bir yargılama yapılmasını değil, bunun yanında adil ve doğru bir yargılamayı da gerektirmektedir. Adil yargılamanın teminatlarından biri de kanun yollarıdır. (... Akkaya –Modern Usul Hukukunda İstinaf)

Mahkeme kararlarının hukuka uygunluğunun bir üst mahkeme tarafından denetlenmesi Anayasal bir gerekliliktir.

Anayasa Mahkemesine göre de mahkeme ... sadece ilk derece mahkemesine başvurmayı değil temyiz yoluna başvurmayı da kapsar.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 341. maddesinde ilk derece mahkemesi kararlarına karşı istinaf yoluna başvurulabilen kararlar, HMK’nın 361. maddesinde; bölge adliye mahkemelerinin temyiz edilebilen kararları, 362. maddesinde ise bölge adliye mahkemelerinin temyiz edilemeyen kararları düzenlenmiştir.

HMK’nın 373/4 maddesi gereğince, Yargıtayın bozma kararı üzerine, ilk derece mahkemesince bozmaya uygun karar verildiği takdirde bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

Bu gibi hallerde, ilk derece mahkemesi kararlarına karşı istinaf yolu mevcut olmayıp, sadece temyiz yoluna başvuru mümkündür.

HMK’nın 373/4 maddesi gereğince, Yargıtayın bozma kararı üzerine, ilk derece mahkemesince bozmaya uygun karar verildiği takdirde bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

Bu gibi hallerde, ilk derece mahkemesi kararlarına karşı istinaf yolu mevcut olmayıp, sadece temyiz yoluna başvuru mümkündür.

İlk derece mahkemesince yanlış ve hatalı kararlar verilebilmektedir. Bu hataların giderilebilmesi ancak kanun yoluna başvuru ile mümkün ... gelir. Kararın aleyhine olduğunu düşünen taraf kararın denetlenmesini ve düzeltilmesini kanun yoluna başvurarak isteyebilir. Kanun yolları hakimin yapabileceği hatalar karşısında taraflara tanınmış yasal bir güvencedir.

Bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesi ile iki aşamalı kanun yolu sistemi söz konusu olmakla birlikte, HMK’nın 373/4 maddesi kapsamına giren ilk derece mahkeme kararlarında sadece temyiz yoluna başvuru mümkün olup, kanun yoluna incelenmesinde yüksek parasal sınırın uygulanması halinde çok sayıda dosyada ilk derece mahkemesi kararına ilişkin kanun yolu incelemesi mümkün olmayacaktır. Bu ise hak arama özgürlüğünün ağır ihlali anlamına gelir.

Hukuk davalarında asıl olanın her karar için denetim yoluna açık olmasıdır. Ancak HMK’da öngörülen parasal sınırların uygulanması gerektiği de açıktır.

HMK’da, bölge adliye mahkemesi kararları için öngörülen parasal sınırın, ilk derece mahkemesi kararları için uygulanması, yasanın lafzına ve ruhuna aykırıdır.

Mahkemeye erişim ..., kanun yoluna başvuru hakkını da içerir. Böylesi bir uygulama adil yargılanma hakkına, mahkemeye erişim hakkına ve hak arama özgürlüğüne aykırılık teşkil eder.

Yargıtayın temyiz incelemesi yapıp ilk derece mahkemesi kararını bozmasından sonra bozma üzerine verilen kararda temyiz incelemesi yapılması, mahkemeye erişim hakkının bir gereğidir.

HMK’da, ilk derece mahkemesince verilen kararların temyiz edilmesi halinde kesinlik sınırının tespitine dair açık bir hüküm bulunmadığından, HMK’nın 341/2 maddesindeki düzenlemenin dikkate alınması gerekir. Kanun yolu başvuru sınırlarının başvurulacak kanun yoluna göre değil, kararı veren mahkemeye göre belirlenmesi gerekir. Hukuk Genel Kurulunun 24.06.2021 tarihli, 2021/4-307 Esas, 2021/833 Karar sayılı, 05.07.2023 tarihli, 2023/2-191 Esas, 2023/703 Karar sayılı kararlarında da bu husus vurgulanmıştır.

Kanunda açık bir hüküm bulunmayan yoruma açık tartışmalı konularda hakkın engellenmesi değil, hakkın yoluna açan bir uygulamanın geliştirilmesi gerekir.

Aksi halde bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle iki aşamalı kanun yolu sistemi uygulanan ülkemizde, istinaf inceleme sınırının çok üzerinde, ancak temyiz sınırının altında kalan çok sayıda ilk derece mahkemesi kararı esasa ilişkin hiçbir denetim yapılmadan kesinleşecek hak arama özgürlüğü ve mahkemeye erişim ... engellenmiş olacaktır.

Aksi halde bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle iki aşamalı kanun yolu sistemi uygulanan ülkemizde, istinaf inceleme sınırının çok üzerinde, ancak temyiz sınırının altında kalan çok sayıda ilk derece mahkemesi kararı esasa ilişkin hiçbir denetim yapılmadan kesinleşecek hak arama özgürlüğü ve mahkemeye erişim ... engellenmiş olacaktır.

Açıkladığım nedenlerden dolayı; ilk derece mahkemesi kararlarına ilişkin temyiz yolu başvurusunda, HMK’nın 341/2 maddesindeki düzenlemenin ve parasal sınırın uygulanması gerektiği, bölge adliye mahkemesi kararlarına ilişkin HMK’nın 362. maddesindeki parasal sınırların uygulanması halinde, ilk derece mahkemelerinin çok sayıda kararının hukukiliğinin denetlenme imkanı ortadan kalkacağından, çoğunluğun temyiz talebinin miktardan reddine ilişkin kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/16753, Karar No: 2013/9482, Tarih: 05.04.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/16753 E.  ,  2013/9482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Karşılıklı Boşanma-Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 05.04.2013 günü temyiz eden davacı-davalı ... vekili Av...... geldi. Karşı taraf davalı-davacı ... ... ve vekili gelmediler. Davalı-davacı ....... vekili Av....'nin mazeret dilekçesi okundu: Tevkil yetkisi bulunduğundan mazeretinin reddine karar verildi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, bozmaya uygun işlem ve araştırma yapılmış olmasına, delillerin takdirinde bir yanlışlık bulunmamasına göre, davacı-davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-davacı kadın, karşı dava dilekçesinde evlenirken takılan ve daha sonra inşaat için bozdurulan ince takı seti karşılığı 2000 TL. ile dedesinden kalan miras ile aldığı ziynetler için 3000 TL. maddi tazminat istemiş, fakat faiz talebinde bulunmadığı gibi fazlaya dair haklarını da saklı tutmamıştır. Davalı-davacı vekili bozmadan sonra 09.09.2011 tarihli dilekçesiyle faiz yönünden davayı ıslah etmiştir. Mahkemece davalı-davacı kadın lehine hükmedilen 3.370,00 TL'ye ıslah tarihinden itibaren yasal faiz uygulanması, bozmadan sonra ıslah olamayacağından doğru değil ise de; bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün bu yönden düzeltilerek onanması gerekmiştir (HUMK.m.438/7).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple kararın hüküm fıkrasının birinci parağrafındaki "ıslah dilekçesi ile faiz talebi edilmiş olmakla birlikte yasal faiz ile birlikte" sözcüklerinin hüküm fıkrasında çıkarılmasına, hükmün bu bölümünün düzeltilmiş şekliyle temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için takdir olunan 990 TL. vekalet ücretinin Zatiye'den alınıp Mehmet'e verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 1. bentteki onama yönünden oybirliğiyle, 2. bentteki bozma yönünden oyçokluğuyla karar verildi.05.04.2013 (Cuma)

KARŞI OY YAZISI

Dairemizin ziynetler ilgili 01.12.2010 tarihli bozma ilamı nispi peşin harcın tamamlanması ile ilgilidir. Bozma usule ilişkin bir bozmadır. Esasa ilişkin bozmadan sonra ıslah mümkün değil ise de; bozmanın usule ilişkin olması ve bozmayı işlevsiz (konusuz) bırakmaması koşuluyla; bozmadan sonra ıslahın mümkün olduğunu düşünüyorum. Bu nedenle; bozmadan sonra yapılan ıslahın bir sonucu olarak; ziynetlere faiz uygulanması usule uygundur. Hüküm düzeltilmeksizin onanmalıdır.
Yargıtay — Esas No: 2019/9316, Karar No: 2019/18865, Tarih: 05.12.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/9316 E.  ,  2019/18865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Davanın reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında 04/01/2016, 12/02/2016 ve 16/03/2016 tarihli suçlardan dolayı 05/04/2016 tarihli iddianame ile dava açıldığı ve sanık hakkında bu suçlardan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği, incelenen dosyada ise suç tarihinin 27/08/2015 olup, bu tarihli tutanak nedeniyle açılmış başka bir dava olmadığı ancak, suç tarihlerinin yakın olması sebebiyle teselsül hükümlerinin uygulanabileceği gözetilmeden koşulları oluşmadığı halde mükerrer olarak açıldığı belirtilen davanın reddine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 05/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4996, Karar No: 2017/4504, Tarih: 19.09.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/4996 E.  ,  2017/4504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

(TİCARET MAHKEMESİ SIFATIYLA)

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08/12/2015 tarih ve 2015/382-2015/1224 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankadan ticari krediler kullandığını ve davalı tarafından anılan krediler nedeniyle dosya masrafı vb. ad altında haksız kesinti yaptığını, yapılan kesintinin yasa ve sözleşmeye aykırı olup, iadesi gerektiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.863,82 USD’nin TL karşılığı olan 4.787,00 TL'nin faiziyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yapılan kesintilerin yasa, bankacılık uygulamaları ve sözleşme hükümlerine uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davacının davalı bankadan kredi kullandığını ve kredinin kullandırılması sırasında davacıdan 3.680,12 TL kullandırım komisyonu, 220,00'şer TL'den toplam 440,00 TL ipotek ücreti ve 1.100,00 TL ekspertiz ücreti kesintisi yapıldığını, taraflar arasında akdedilen ticari kredi sözleşmesinin tip sözleşme olarak kabul edilip, bu sözleşmede davacı aleyhine konulan muhtelif masraflar, erken kapama komisyonu ücreti, ipotek tesis ücreti, ipotek fek ücreti, dosya masrafı, kredi tahsis ücreti, ekspertiz gibi kalemlerin banka tarafından zorunlu masraf olarak kesildiği belgelendirilmediği sürece yazılmamış sayılması ve dolayısıyla bu yazılmamış sayılan kalemlerin davalı bankaca tahsil edilmiş olması genel şartına açıkça aykırı kabul edilerek iadesi gerekeceği, davalının ipotek işlemleri için 440,00 TL'lik ödeme yaptığına dair fatura ibraz ettiğinden anılan masraf kesintisinin belgelendirilmiş olup, zorunlu masraflardan olduğundan iade edilemeyeceği ancak kullandırım komisyonu adı altında yapılan 3.680,12 TL ile ekspertiz ücreti adı altında yapılan 1.100,00 TL'lik kesintilerin zorunlu kesintiler olduğunun banka tarafından ispatlanamadığı, dolayısıyla bu kesintilerin iadesi gerektiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile, 4.780,12 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 297,33 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 19/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16161, Karar No: 2020/2282, Tarih: 10.03.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/16161 E.  ,  2020/2282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

A) Sanık ... hakkında 2008 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan verilen hükümlere yönelik sanık müdafinin temyiz talebinin incelenmesi:

Suç konusu faturaların katma değer vergisinde kullanıldığının iddia edilmesi karşısında; suç tarihi, sahte faturalar hangi vergi türünde kullanılmışsa bu vergiye göre sunulması gereken son beyanname tarihi olacağından, gerekçeli karar başlığında "2008 ve 2010" olarak yanlış yazılan suç tarihlerinin, “25.12.2008” ve “25.01.2011” olarak mahallinde düzeltilmesi, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; aynı takvim yılı içinde, farklı beyanname dönemlerinde birden fazla sahte fatura kullanma eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamada toplanan deliller, gerekçeli kararda gösterilip, tartışılarak, yüklenen suçun sübutu kabul, kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafinin temyiz nedenlerinin reddiyle, hükümlerin ONANMASINA,

B) Sanık ... hakkında 2008 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan verilen hükümlere yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesi:

1- ... Mühendislik İnşaat Elektrik Tesisat ve Endüstri Malz. Ltd. Şirketinin ortağı olan sanık hakkında 2008 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın, 21.01.2003 tarihli ticaret sicil gazetesinde yayınlanan hisse devri kararı uyarınca şirketin ortağı olduğu, söz konusu kararda şirkete müdür tayin edildiğine dair bir bilgiye yer verilmediği, 09.06.2011 tarihli ticaret sicil gazetesinde yayınlanan, 25.05.2011 tarihli ortaklar kurulu kararı uyarınca sanık ...’nın münferit imzası ile şirketi temsil yetkisi verilerek şirket müdürlüğüne seçildiği, sanık ...’nın, şirketin eşi olan diğer sanık tarafından idare edildiğini savunması, sanık ... müdafiinin, 07.07.2014 tarihli dilekçesinde, şirket işlerinin sanık ... tarafından yürütüldüğünü, sanık ...’in sadece şirket ortağı olduğunu belirtmesi karşısında, sanık ...’nın beraati yerine mahkumiyetine hükmolunması,

2- Kabule göre de; aynı takvim yılı içinde, farklı beyanname dönemlerinde birden fazla sahte fatura kullanma eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Kabule göre de; aynı takvim yılı içinde, farklı beyanname dönemlerinde birden fazla sahte fatura kullanma eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

10.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.