muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/9394, Karar No: 2022/7154, Tarih: 01.06.2022

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan

mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanun’un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanun’un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2- Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK’nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığıyla birlikte yeniden düzenlenmiş olan 5271 sayılı CMK'nın "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanunu'nda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3- İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün çağrı yazısının usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği, çağrı yazısının tebliğinden sonra süresinde başvurusu üzerine tedavi tedbirinin infazı için yükümlülükleri tebellüğ eden sanığın 13/03/2014 tarihli bireysel başvurusuna katılmaması üzerine 19/03/2014 tarihinde uyarı yazısının tebliğ edildiği, aynı gün mazeret dilekçesi sunduğu ve İnfaz Değerlendirme Komisyonunca mazeretinin kabulüne karar verilmesinin ardından, süresinde başvurarak denetimli serbestlik tedbirinin infazına devam ettiği; kendisine öncesinden bildirildiği halde, 01/12/2014 tarihli son vaka görüşmesine katılmaması nedeniyle İnfaz İşlemleri Değerlendirme Komisyonunun “uyarıya rağmen ikinci kez denetimli serbestlik tedbirini ihlal ettiği” gerekçesi ile, tekrar yeni bir süre verilerek başvuru yapması konusunda ihtaratta bulunulmadan 04/12/2014 tarihli kararı ile dosyanın kapatıldığının anlaşılması karşısında; 13/03/2014 tarihli görüşmeye katılmaması nedeniyle uyarı verilse de aynı gün mazeret dilekçesi sunmuş ve mazeretinin kabulüne karar verilmiş olduğu kaldı ki uyarıdan sonra da tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kapsamındaki yükümlülüklerini yerine getirmeye çalışan sanığın, “01/12/2014 tarihli denetim görevlisi ile görüşmesine katılmamasının” kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar etme olarak kabul edilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

4- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve hükümden sonra 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 01/06/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4339, Karar No: 2025/1011, Tarih: 12.03.2025

**6. Hukuk Dairesi         2023/4339 E.  ,  2025/1011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1464 E., 2023/91 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Adana 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2018/291 E., 2021/1103 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Davacı iş sahibi vekili asıl dava dilekçesinde; taraflar arasında yapılan sözleşme uyarınca “komple yarı kuru domates kesme-kurutma makineler grubu, soğuk hava depoları - marinasyon odası, buhar kazanı ve tesisatı üretimi, kurulumu ve devreye alınması" işinin davalı tarafından üstlenildiğini, sözleşme gereğince yüklenici şirkete 120.000,00 TL ödemede bulunulduğunu ve ayrıca da teminat amacıyla iki adet çek verdiklerini, sözleşmenin ek 7. maddesinde, davacı iş sahibinin bankaya yaptığı kredi başvurusunun olumsuz sonuçlanması durumunda, tarafların yeni bir ödeme planı hususunda görüşeceklerine dair hüküm bulunduğunu, kredi başvurusunun olumlu sonuçlanmadığını, banka kredisi sağlanmaksızın davacının kendi özkaynakları ile işi finanse etmesinin mümkün olmadığını belirterek, teminat için verilen sayılan çekler nedeniyle müvekkilinin borçlu olmadığının tespitine, sözleşmenin tasfiye edilerek, tasfiye sonucu oluşacak alacağının davalıya yaptığı ödeme tarihinden itibaren hesaplanacak en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, yargılama aşamasında talebini HMK'nın 107/2. maddesi gereğince 220.000,00 TL olarak arttırmıştır.

2. Davacı yüklenici vekili birleşen dava dilekçesinde; taraflar arasındaki sözleşme uyarınca davacı yüklenici tarafından sözleşme tarihi olan 26/08/2008 tarihi ile Kasım 2008 tarihleri arasında sözleşmede ayrıntıları ile verilen makina ve donanımın çok büyük kısmı olan, kurutma arabaları ve tepsileri, Marinasyon Odası ve Soğuk Hava Depoları, Buhar Kazanı ve Tesisatı olmak üzere toplam 413.800,00 Euro+KDV'lik kısmının üretimi, satın alınması yapılarak, kısmi ödemeler üzerine üretilen makine ve donanımın büyük kısmının iki adet tır ile davalı iş sahibinin Adana'daki fabrika sahasına gönderildiğini, ancak Kasım 2008 ayı başında davalı tarafından kredisinin onaylanmadığı gerekçe gösterilerek o ana kadar yapılan ve davalı tarafın fabrikasına gönderilerek indirilen makine, donanım ve malzemelerin derhal geri alınmasının istendiğini, yine davalı firma tarafından acele ve özensiz olarak yüklenerek malzemenin bir kısmının nakliye sırasında zarar gördüğünü, iş sahibinin ödeme yükümlülüklerini yerine getirmediğini ve sözleşmeyi haksız olarak feshettiğini, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile ilgili sözleşmenin 12-B maddesi gereği, sözleşmenin haksız feshi aşamasına kadar davacının yaptığı harcamalar için 4.000,00 TL, sözleşmenin 12-B maddesi gereği cezai şart olarak 4.000,00 TL munzam zarar nedeniyle 500,00 TL, 500,00 TL müspet zarar alacaklarının 500,00 TL menfi zarar alacaklarının avans faizleri ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir. Islah dilekçesi ile imalat bedeli ve yapılan masraf karşılığı toplam 396.421,02 TL, cezai şart alacağı olarak toplam 232.739,80 TL talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı yüklenici vekili asıl davaya cevap dilekçesinde; kendilerinin sözleşmeden doğan edimlerini ivedilikle yerine getirmeye giriştiğini, buna karşılık iş sahibinin üzerine düşen yükümlülüğü yerine getirmediğini, basiretli bir tacir gibi davranmadığını, kusurlu olduğunu, iş sahibinin fabrikasına teslim edilen mallarının yüklemenin acele ile özensiz olarak yapılması nedeniyle zarar gördüğünü beyan ederek davanın reddine, %40'dan aşağı olmamak üzere kötü niyet tazminatının davacıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı iş sahibi vekili birleşen davaya cevap dilekçesinde; sözleşmenin 7 ek maddesinde müvekkilinin bankaya yaptığı kredi başvurusunun olumsuz sonuçlanması durumunda, tarafların yeni bir ödeme planı hususunda görüşeceklerinin belirtildiğini, davacının ise sözleşmenin bu hükmünü yok saydığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile asıl davanın açıldığı 20.11.2008 tarihi itibariyle davacının sözleşmeyi feshettiğinin kabulü gerektiği, davacının 07.11.2008 tarihli ihtarnamede verdiği süreyi beklemeden, kredi onaylanmadığı için işi finanse edemeyeceğini beyan ederek işin bedelinin bir kısmı için verdiği çeklerden dolayı borçlu olmadığının tespitini istediği, sözleşmenin 7. ek maddesinde, kredide çıkabilecek herhangi bir aksaklık ya da olumsuzluk durumunda alıcı ve satıcı firma yetkililerinin ödeme planı üzerinde yeniden görüşerek karara bağlayacağının belirtildiği, ancak tarafların yeni ödeme planı hususunda uzlaşamaması halinde davacının sözleşmeyi feshedebileceğinin belirtilmediği, dolayısıyla kredi başvurusunun olumsuz sonuçlanması ve davalıya sunulan ödeme planının davalı tarafından kabul edilmemesinin davacıya sözleşmeyi feshetme yetkisi vermediği, davacının tacir olup, basiretli bir tacir gibi davranarak kredi başvurusunun olumsuz sonuçlanabileceği ihtimalini göz önüne alarak ödeme planını hazırlaması ve davalı ile sözleşme imzalaması gerekir iken, kredi başvurusu olumlu sonuçlanacakmış gibi davalı ile sözleşme imzaladığı, ödeme planı sunularak peşinat ödediği, davalının üretime başlamasını sağlandığı, bu durumda davacı tarafından sözleşmenin feshini talep etmesinin haklı nedene dayanmadığı ve sözleşmenin davacı tarafından asıl dava tarihinde feshedildiği sonuç ve kanaatine varıldığı, davalının sözleşme kapsamında edimini ifaya ve dolayısıyla gerekli imalâta başladığı, ürünlerin bir kısmını imal ederek davacıya gönderdiği, bu durumda imal ettiği makine ve teçhizatın bedelini davacı taraftan talep etme hakkının bulunduğu, yine davacı tarafından sözleşme şartlarına uyulmadığı, sözleşme davacı tarafından haksız olarak feshedilmiş olmakla, sözleşmede kararlaştırılan cezai şart alacağı ile nakliye ücretini de davacıdan talep etme hakkının bulunduğunun kabulü gerektiği, davalı tarafından üretilen makine ve teçhizatın özel üretim olduğu, davacının kuracağı fabrika için üretildiği, üretimden itibaren geçen süre de göz önüne alındığında başka bir iş ve yerde kullanılmasının mümkün olmadığının anlaşıldığı, davalı tarafından 219.010,00 TL cezai şart alacağı, 13.729,80 TL' de gecikmeden dolayı cezai şart alacağı olmak üzere toplam 232.739,80 TL talep edilmiş olmakla birlikte, sözleşmenin feshi halinde gecikmeden doğan tazminat talebinde bulunulamayacağından, mahkeme tarafından davalının gecikmeden doğan tazminat talep hakkının yerinde görülmediği, talep edebileceği cezai şart alacağının 100.000,00 Euro karşılığı 219.010,00 TL olduğu, davalının yapmış olduğu imalat ve hazırladığı malzemelerin bedelinden hurda değeri düşülüp nakliye masrafları eklendiğinde 219.087,98 TL alacağının bulunduğu, davacının 220.000,00 TL ödeme yaptığı, bu kalemler karşısında 912,02 TL fazla ödemesinin bulunduğu, cezai şart alacağına ilişkin 219.010,00 TL'den mahsup edildiğinde davalının cezai şarttan dolayı 218

.000,00 Euro karşılığı 219.010,00 TL olduğu, davalının yapmış olduğu imalat ve hazırladığı malzemelerin bedelinden hurda değeri düşülüp nakliye masrafları eklendiğinde 219.087,98 TL alacağının bulunduğu, davacının 220.000,00 TL ödeme yaptığı, bu kalemler karşısında 912,02 TL fazla ödemesinin bulunduğu, cezai şart alacağına ilişkin 219.010,00 TL'den mahsup edildiğinde davalının cezai şarttan dolayı 218.097,98 TL alacağını kaldığının belirlendiği, birleşen dosya davacısı tarafından düzenlenen Denizli 7. Noterliği'nin 04.11.2008 tarihli ve 19524 yevmiye numaralı ihtarnamesinin davalı Gıda Ticaret ve Turizm İşletmeleri Ltd. Şti'ye 12.11.2008 tarihinde tebliğ edildiği, ihtarnamede ödeme için 10 günlük süre verildiği, sürenin 23.11.2008 tarihinde dolduğu ve bu tarihin tatile denk geldiği, dolayısıyla ilk iş günü akşamına kadar süre uzayacağından davalı Gıda Ticaret ve Turizm İşletmeleri Ltd. Şti'nin 25.11.2008 tarihinde temerrüte düştüğü belirtilerek asıl davanın reddine, birleşen davanın 218.097,98 TL üzerinden kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraflar vekillerince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Davacı-birleşen dava davalı iş sahibi vekili temyiz dilekçesinde; raporun denetime elverişli olmadığını, sözleşmeye uygun üretim yapıldığının ispat edilemediğini, davacının talep edebileceği bir alacağı olmadığını, iş sahibinin fesih talebinin haklı nedene dayandığını, yüklenicinin müterafik kusurunun değerlendirilmediğini, cezai şart talebinin reddi gerektiğini, cezai şarta işleyecek faizin ıslahla artırılan kısmı yönünden faizin ancak ıslah tarihinden başlatılması gerektiğini, karşı tarafın defterlerini ibrazdan kaçındığını, hurda bedelinin neye göre hesaplandığının anlaşılamadığını, fesih tarihinin dava tarihi olarak kabulünün hatalı olduğunu, asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine karar verilmesi gerektiğini beyan etmektedir.

2. Davalı-birleşen dava davacı yüklenici vekili temyiz dilekçesinde; bilirkişi raporlarındaki tespitlerin haklı olduklarını bir kez daha gösterdiğini, mahkemenin bilirkişi raporundan ayrılarak yaptığı hesaplamanın hatalı olduğunu, kabul etmediklerini, tüm imalâtın belgesinin sunulduğunu, buna rağmen hesaplamaya dahil edilmeyen kalemlerin olduğunu, bedeli istenen imalatın sadece bu iş için yapıldığını, başka bir iş için kullanılamayacağını beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, asıl ve birleşen davalarda eser sözleşmesinden doğan alacak ve tazminat istemlerine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harçların temyiz eden taraflara yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6719, Karar No: 2017/24345, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/6719 E.  ,  2017/24345 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10721, Karar No: 2012/17818, Tarih: 27.09.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/10721 E.  ,  2012/17818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekilleri yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmaz mal, arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin, değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporlarında, incelenen emsallerin satış bedellerinin gerçeği yansıtmadığı belirtildikten sonra "taşınmazın bulunduğu mevki, konumu, yola cephesi ve yapılaşma özelliğine göre" şeklindeki soyut ifadelere dayanılarak değer biçilmiştir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Taşınmaz üzerinde bulunan ve bedeli hesaplanan ağaçların cins ve sayıları bilirkişi raporlarında farklı tespit edilmiştir. İdarenin kıymet takdir tutanağı da gözetilerek taşınmaz üzerindeki ağaçların cins ve sayıları kesin olarak tespit edilip hesaplama yapılması gerekirken, eksik inceleme ile karar verilmesi,

3-Taşınmaz, yol olarak kamulaştırıldığından, 4721 sayılı T.M.K’nun 999.maddesi uyarınca tapudan terkini yerine, davacı idare adına tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde davalıya iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/836, Karar No: 2013/3661, Tarih: 05.03.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/836 E.  ,  2013/3661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 36.208 TL alacağın yasal faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde, davalının müvekkili olan davacının babası olduğunu, davalının talep ve rızası ile davalı babasına ait arsaya bir ev yaptığını, ancak davalının taşınmazı satışa çıkardığını ve kendilerini, evden çıkma konusunda sürekli taciz ettiğini beyan ederek, binanın değeri olan 36.208 TL.’nin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı savunmasında; dava konusu yerin kendisine ait paralar ile yapıldığını, davacının iyi niyetli olmadığını, bu nedenle de ancak asgari levazım bedelini isteyebileceğini, ancak evin kendi parası ile yapıldığı için bunun dahi istenmesinin mümkün olmadığını beyan etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davada, dava konusu taşınmazın bedelinin, sebepsiz zenginleşme kurallarına göre davalıdan tahsili talep edilmektedir.

Yargılama sırasında dinlenilen tanıklardan, davacının eşi beyanında dava konusu yeri halen kullandıklarını ifade etmiştir.

Uyuşmazlık, taşınmazın davacı tarafından dava tarihine kadar kullanılıp kullanılmadığı ve iade borcunun kapsamı noktasında toplanmaktadır.

02.02.1991 gün, 1990/1 E-1991/1 K.sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı gibi, iade borcunun kapsamını belirlemede öncelikle fakirleşme ve zenginleşme zamanının tespit edilmesi gerekir.

Uyuşmazlık konusu olayda olduğu gibi dava tarihinden çok önce yapılan ve davacı tarafından kullanılarak yararlanılan giderler nedeniyle, sebepsiz zenginleşme borçlusunun (davalının) bu giderlerin yapıldığı tarihte ekonomik açıdan zenginleştiği, yapanın ise o anda fakirleştiği kabul edilemez.

Sebepsiz zenginleşme nedeniyle iade isteminde bulunabilmek için bir tarafın malvarlığının diğer tarafın mal varlığı aleyhine çoğalması gerekir. Bu azalma ve çoğalmanın dava konusu taşınmazın davacı tarafından davalıya teslim edildiği tarihte gerçekleştiğinin kabulü zorunludur.

Dava konusu olayda, davacının taşınmazı halen kullanıp kullanmadığı tam olarak anlaşılamamaktadır. Davacı, taşınmazı iade etmeden yaptığı masrafları talep edemez.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş, yukarıda açıklanan ilke ve esaslar dikkate alınarak davacının dava tarihinde taşınmazı halen kullanıp kullanmadığı tam olarak tespit edildikten sonra oluşacak sonuca göre, eğer davacı taşınmazı kullanıyor ve teslim etmemiş ise davanın reddine, aksi halde yani taşınmazı kullanmadığının anlaşılması halinde ise, dava konusu masrafların yapıldığı tarih itibariyle sebepsiz zenginleşme miktarı uzman bilirkişi vasıtasıyla hesaplattırılarak karar verilmelidir.