muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1848, Karar No: 2019/4074, Tarih: 27.03.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/1848 E.  ,  2019/4074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Onama, düşme

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine,uyulan bozmaya,toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçndan kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nun 151/1 ve 31/2. maddesine uyan suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınıra göre; aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 6 yıllık kesintili dava zamanaşımı sürenin, suç tarihi olan 06.01.2011 gününden, karar tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkındaki açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 27.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16670, Karar No: 2015/19061, Tarih: 13.10.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/16670 E.  ,  2015/19061 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... Peyzaj Temizlik Gıda Tarım San. ve Tic. Ltd. Şt. vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının yol çizgi operatörü olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız feshedildiğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı, ücret, fazla çalışma, hafta tatili, yıllık izin ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...Peyzaj Temizlik Gıda Tarım San. ve Tic. Ltd. Şt. Vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, davacı tanıkları kış aylarında 08.00-16.00 saatleri arasında, yaz aylarında 08.00-21.00 saatleri arasında çalışıldığını beyan etmişlerdir. Bu durumda fazla çalışma alacağının yaz ve kış mevsimi ayrımı yapılarak hesaplanması gerekirken, yaz-kış ayrımı olmaksızın hesaplama yapılan bilirkişi raporunu esas alarak hüküm kurulması hatalı olmuştur.

Öyleyse Mahkemece yapılacak iş, davacının kararı temyiz etmemesi sonucunda oluşan usuli kazanılmış hakkı da dikkate alınarak, kış mevsiminde davacının 08.00-16.00 saatleri arasında çalıştığının kabulü ile fazla çalışma alacağını yeniden hesaplayarak hüküm altına almaktan ibarettir.

3-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davalı işyerinde yapılan işin mevsimlik iş olup olmadığı bu bağlamda davacının yıllık izin ücretine hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Çalışmanın sadece yılın belirli bir döneminde sürdürüldüğü veya tüm yıl boyunca çalışılmakla birlikte çalışmanın yılın belirli dönemlerinde yoğunlaştığı işyerlerinde yapılan işler mevsimlik iş olarak tanımlanabilir. Söz konusu dönemler işin niteliğine göre uzun veya kısa olabilir. Her zaman aynı miktarda işçi çalıştırmaya elverişli olmayan ve işyerinde yürütülen faaliyetin niteliğine göre işçilerin her yıl belirli sürelerde yoğun olarak çalıştıkları ve fakat yılın diğer dönemlerinde iş sözleşmelerinin, ertesi yılın faaliyet dönemi başına kadar ara vermeyi gerektirdiği işler mevsimlik iş olarak değerlendirilir.

4857 sayılı Kanunun 53 üncü maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, mevsimlik işlerde yıllık ücretli izinlere ilişkin hükümler uygulanamaz. Bir başka anlatımla, mevsimlik işçi İş Kanununun yıllık ücretli izin hükümlerine dayanarak, yıllık ücretli izin kullanma veya buna dayanarak ücret alacağı isteminde bulunamaz. Hemen belirtmek gerekir ki, bu kural nispi emredici nitelikte olup, işçi lehine bireysel ya da toplu iş sözleşmesi ile yıllık ücretli izne ilişkin hükümler düzenlenebilir. Bu durumda sözleşmedeki izinle ilgili hükümler uygulanacaktır. Diğer taraftan, bir işyerinde mevsimlik olarak çalıştırılan işçi, mevsim bitiminde, mevsimlik iş dışında askı süresi içinde işverenin diğer işyerlerinde çalıştırılıyorsa, devamlı bir çalışma olgusu söz konusu olduğundan, bu durumda işçinin yıllık ücretli izin hükümlerinden yararlandırılması gerekir. Aynı işverene ait yazlık ve kışlık tesislerde, sezonluk işlerde fakat tam yıl çalışan işçiler de, 4857 sayılı Yasanın 53/3 maddesi ve Yıllık Ücretli İzin Yönetmeliğinin 12 nci maddesi uyarınca yıllık ücretli izne hak kazanacaklardır.

Diğer taraftan işçinin yıllık izne hak kazanmasında takvim yılı başlangıcı değil, işe girdiği tarih esas alınır. İşe girdiği tarihten itibaren, aralıklı da çalışsa bir yılı doldurduğunda, izne hak kazandığı kabul edilmelidir.

Bir işyerinde başlangıçta mevsimlik olarak ve daha sonra devamlılık arzeden işte çalıştırılan işçinin, mevsimlik dönemdeki çalışması kıdeminde dikkate alınmasına rağmen, yıllık ücretli izinde dikkate alınmaz.

Diğer taraftan işçinin yıllık izne hak kazanmasında takvim yılı başlangıcı değil, işe girdiği tarih esas alınır. İşe girdiği tarihten itibaren, aralıklı da çalışsa bir yılı doldurduğunda, izne hak kazandığı kabul edilmelidir.

Bir işyerinde başlangıçta mevsimlik olarak ve daha sonra devamlılık arzeden işte çalıştırılan işçinin, mevsimlik dönemdeki çalışması kıdeminde dikkate alınmasına rağmen, yıllık ücretli izinde dikkate alınmaz.

Kısaca mevsimlik işte çalışan işçinin kıdemi ile izne hak kazanması farklı kabul edilmelidir.

Bu nedenle işçinin mevsimlik dönemde geçen kıdemi, daha sonra izne hak kazandığı dönemde izin süresinin belirlenmesinde dikkate alınmalıdır. Ancak bu olgu için işçinin mevsimlik çalıştığı belirtilen dönemde yapılan işin gerçekten mevsime bağlı olarak yapılması gerekir. Yapılan iş mevsimlik değil, ancak işçi aralıklı çalıştırılmış ise, mevsimlik işten söz edilemeyeceğinden, bu sürede de bir yılı doldurmak koşulu ile izne hak kazandığı kabul edilmelidir.

Yukarıda açıklandığı üzere mevsimlik işçilerin yıllık izne hak kazanmaları mümkün değildir. Ancak bu kuralın iki istisnası söz konusudur. İlk olarak eğer işçinin bir takvim yılı içerisinde 11 ayı (330 gün) aşan çalışması var ise yalnızca o yıl ile kısıtlı olmak üzere yıllık izne hak kazanır. İkinci olarak ise işin mahiyetine göre her yıl çalışma dönemi olarak belirlenen dönem (mevsim) dışında çalışma söz konusu ise o yıl ile kısıtlı çalışma süresi yıllık izin ücreti hesabında nazara alınır.

Somut olayda, davacı aralıklı çalıştığını iddia etmiş, davalı ise işin niteliği gereği mevsimlik iş olduğunu savunmuştur. Mahkemece davacının mevsimlik işçi değil aralıklı çalıştığı kabul edilerek toplam çalışma süresi dikkate alınarak yıllık izin hesabı yapılan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulmuştur.

Dosya içeriği ve davacının hizmet döküm cetveline göre bir dönem dışında diğer çalışma dönemlerinin mevsimlik olduğu görülmektedir. 15/03/2008-15/04/2009 dönemi yönünden yıllık izin ücreti hesaplanması doğru ise de diğer çalışma dönemleri 330 günün altında kalması nedeni ile bu dönemler açısından yıllık izin hesaplanması isabetli olmamıştır. Böyle olunca davacının ancak 330 günü aşan çalışması halinde yıllık izine hak kazanacağı dikkate alınmadan hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı ...Peyzaj Temizlik Gıda Tarım San. ve Tic. Ltd. Şt.’ne iadesine, 13/10/2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

KARŞI OY

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı ...Peyzaj Temizlik Gıda Tarım San. ve Tic. Ltd. Şt.’ne iadesine, 13/10/2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

KARŞI OY

4857 sayılı Kanunun 53. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, mevsimlik işlerde yıllık ücretli izinlere ilişkin hükümler uygulanamaz. Bir başka anlatımla, mevsimlik işçi İş Kanununun yıllık ücretli izin hükümlerine dayanarak, yıllık ücretli izin kullanma veya buna dayanarak ücret alacağı isteminde bulunamaz. Hemen belirtmek gerekir ki, bu kural nispi emredici nitelikte olup, işçi lehine bireysel ya da toplu iş sözleşmesi ile yıllık ücretli izne ilişkin hükümler düzenlenebilir. Bu durumda sözleşmedeki izinle ilgili hükümler uygulanacaktır. Diğer taraftan, bir iş yerinde mevsimlik olarak çalıştırılan işçi, mevsim bitiminde, mevsimlik iş dışında askı süresi içinde işverenin diğer iş yerlerinde çalıştırılıyorsa, devamlı bir çalışma olgusu söz konusu olduğundan, bu durumda işçinin yıllık ücretli izin hükümlerinden yararlandırılması gerekir. Aynı işverene ait yazlık ve kışlık tesislerde, sezonluk işlerde fakat tam yıl çalışan işçiler de, 4857 sayılı Yasanın 53/3 maddesi ve Yıllık Ücretli İzin Yönetmeliğinin 12. maddesi uyarınca yıllık ücretli izne hak kazanacaklardır. İşçinin mevsimlik çalıştığı belirtilen dönemde yapılan işin gerçekten mevsime bağlı olarak yapılması gerekir. Yapılan iş mevsimlik değil, ancak işçi aralıklı çalıştırılmış ise, mevsimlik işten söz edilemeyeceğinden, bu sürede de bir yılı doldurmak koşulu ile izne hak kazandığı kabul edilmelidir.

Sayın çoğunluğun da kabulünde olduğu üzere; uygulamada tam yıl çalışılması gereken ve devamlılığı olan bir işte, işçilerin işlerine 1-2 ay ara vererek mevsimlik olarak çalıştıkları birçok uyuşmazlıkta gözlemlenmektedir. Tam bir yıldan daha az sürmüş olan bu tür çalışmalarda, mevsimlik iş kriterlerinin bulunup bulunmadığı araştırılmadan, sırf bir yıldan az çalışma olduğu gerekçesiyle çalışmanın mevsimlik olduğunu kabul etmek doğru değildir. Bir iş yerinde iş kolundaki faaliyeti yılın her dönemi yapılıyor, ancak bazı işçiler yılın belirli bir zamanında çalıştırılmakta ise, bu işçilerin aralıklı çalıştıkları kabul edilmelidir. Zira bu durumda yapılan işin mevsimlik iş olarak kabulü mümkün değildir.

Somut uyuşmazlıkta; davacı işçi davalı kurumdan iş üstlenen ...Ltd.Şti. nezdinde 22.11.2007- 31.12.2007 tarihleri arası 1 ay 9 gün, 15.03.2008- 15.04.2009 tarihleri arası 1 yıl 1 ay, 06.06.2009-28.12.2009 tarihleri arası 6 ay 22 gün, 16.04.2010-31.12.2010 tarihleri arası 8 ay 15 gün, 01.03.2011-07.06.2011 tarihleri arası 3 ay 6 gün, bu tarihten sonra iş üstlenen ...Ltd.Şti. nezdinde ise 06.06.2011-19.12.2011 tarihleri arası 6 ay 13 gün olmak üzere toplam 3 yıl 3 ay 5 gün süre ile çalışmış olup, hizmet dökümüne göre iş akdi genel olarak Aralık ayı sonunda askıya alınıp, Mart ayında yeniden işbaşı yapmaktadır. Davacının 2008-2009 yıllarındaki çalışmasının ise kesintisiz olduğu sayın çoğunluğun da kabulündedir. Somut olayda, davacı işçi 2008-2009 döneminde bu şekilde çalışmış olmakla, çalışılmayan süre bakımından Anayasal dinlenme hakkını kullanmasına imkan bulunmamaktadır. Bu durumda 2009 yılından sonra fiili çalışma süresine göre mevsimlik statüden vazgeçilmiş, taraflar arasında işçinin yıllık izin ücretine hak kazanacak şekilde sürekli çalışmasına dair bir sisteme geçilmiş olur. Çalışmanın 12 ayın üzerine çıktığı hallerde mevsimlik iş ilişkisinin dışına çıkıldığı kabul edilmekle daha sonraki çalışmalar için yıllık izin hakkının doğduğu sonucuna varıldığının kabulü kaçınılmazdır. Bu husus Hukuk Genel Kurulu'nun 30.11.2011 gün ve 2011/9-596-2011/725 ve 2013/9-280-612 sayılı kararları ile de benimsenmiştir.

Askı döneminde davacıya ücret ödendiği savunulmadığına göre bu aylarda davacının izin kullandığı söylenemez. İş yerinde faaliyetin yılın her dönemini kapsadığı tartışmasız olup, davacı iş yerinde mevsimlik çalışmanın dışına çıkıldığı 15.03.2008 tarihinden itibaren aralıklı çalışmış olup, bu çalışmaların toplam süresi üzerinden yıllık izne hak kazandığının kabulü gerekirken, işin mevsimlik olarak nitelendirilmesi sonucu bir yıllık çalışma süresi dışında izne hak kazanmadığı yönünde oluşan çoğunluk kararı, Anayasal temeli olan dinlenme hakkını ortadan kaldıran bir sonuca ulaştığından bozma görüşüne katılmıyorum. 13.10.2015

Başkan ...
Yargıtay — Esas No: 2015/1134, Karar No: 2015/7203, Tarih: 10.03.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/1134 E.  ,  2015/7203 K.**

**"İçtihat Metni"**

.... ... vekili avukat ... ile SGK vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında Ankara 5. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 14.2.2012 tarih ve 68-25 sayılı hükmün Dairenin 6.12.2012 tarih ve 18466-28110 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, davalı ile aralarında düzenlenen sözleşme uyarınca davalıya hizmet verdiğini, sözleşme süresince 5510 sayılı yasada yapılan değişikliğin davalı tarafından yanlış yorumlandığını ve şirketin istihkaklarından haksız kesintiler yapıldığını, 5510 sayılı yasanın 81 maddesine eklenen bende göre sigorta primlerini düzenli ödeyen ve sigortasız işçi çalıştırmayan işverenleri teşvik etmek amacıyla sigorta pirim oranının %5 lik kısmının hazinece karşılanacağının belirtildiğini, 5510 sayılı yasanın yürürlüğünden itibaren bu kanun gereğince 5 puanlık indirimleri uygulamak suretiyle sigorta primlerini tahakkuk ettirildiğini ve ödendiğini, ancak davalı idarenin söz konusu pirim indirimlerini hak edişlerinden haksız olarak kestiğini ileri sürerek 10.000 TL nin kesinti tarihinden itibaren reeskont faizi ile davalıdan tahsilini istemiş, ıslah ile talebini 15.029,97 TL ne çıkarmıştır.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, 15.029,97 TL alacağın 15.01.2011 tarihinden itibaren yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalının temyizi üzerine Dairemizin 06.12.2012 tarih ve 2012/ 18466 esas 2012/ 28110 karar sayılı ilamı ile onanmış, davalı tarafından bu kez düzeltme yoluna başvurulmuştur.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair karar düzeltme itirazlarının reddi gerekir.

2-5502 Sayılı Sosyal Güvenlik Kurumu Kanunu' nun 36.maddesi gereği, davalı Sosyal Güvenlik Kurumu harçtan muaftır. Mahkeme tarafından da davalı Kurum harçtan muaf tutulmuş, ancak davacı tarafından yatırılan harçların yargılama gideri olarak davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Davalı Kurumun harçtan muaf tutulmasına rağmen davalı tarafından yatırılan harçların yargılama gideri olarak davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK.nun 438/7. maddesi gereğidir. Dairemizce hükmün onanmış olmasının zuhule müstenit olduğu, yeniden yapılan inceleme sonucu anlaşıldığından davalının karar düzeltme isteğinin kabulüne, Dairemizin onama kararının kaldırılmasına ve mahkeme kararının düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenle sair karar düzeltme itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenle karar düzeltme talebinde bulunan davalının karar düzeltme isteğinin kabulüne, Dairemizin 06.12.2012 tarih ve 2012/ 18466 esas 2012/ 28110 karar sayılı onama kararının kaldırılmasına, hüküm fıkrasında yer alan “ Davacı tarafından peşin ve ıslah yolu ile yatırılan 223, 50 TL harcın davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine” cümlesinin hükümden çıkartılarak yerine “Davacı tarafından dava açılırken ve ıslah sırasında yatırılan 241,90 TL harcın karar kesinleştiğinde ve istek halinde davacıya iadesine” cümlesinin yazılmasına, hüküm fıkrasında yer alan “Davacı tarafından karşılanan; 18,40 TL başvurma harcı, 4 davetiye 25, 00 TL, 1 müzekkere 5,60 TL, bilirkişi ücreti 600,00 TL olmak üzere toplam 649, 00 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, ” cümlesindeki “18,40 TL başvurma harcı, ” söz ve rakamlarının hükümden çıkartılmasına, aynı cümledeki “649,00” rakamlarının yerine “630,60” rakamlarının yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 10.3.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/40822, Karar No: 2017/17083, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/40822 E.  ,  2017/17083 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9081, Karar No: 2020/4424, Tarih: 19.10.2020

**16. Hukuk Dairesi         2020/9081 E.  ,  2020/4424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 12. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

KANUN YOLU : TEMYİZ

Dava; Hazine tarafından, dava konusu taşınmazın, ... Gölü kıyı kenar çizgisi içerisinde kalıp devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yer olduğu iddiasıyla tapu iptali ve taşınmazın kıyıya terki istemiyle açılmış olup, davaya dayanak kıyı kenar çizgisi kararının 06.02.2003 yılında kesinleştiği ve tespitten sonraki hukuki nedene dayalı olarak dava açıldığı anlaşılmakla, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 23.01.2020 tarih ve 1 sayılı kararı ile kabul edilen Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü Yargıtay 8. Hukuk Dairesi'ne ait bulunmaktadır. Bu nedenle dosyanın, anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 19.10.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7870, Karar No: 2013/7294, Tarih: 21.03.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/7870 E.  ,  2013/7294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, abonenin elektrik faturasına yansıtılan kaçak kayıp bedeli ile ilgili olarak Tüketici sorunları Hakem Heyitince verilen karara itirazı ilişkindir.

9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 21.01.2013 günlü ve 2013/1 sayılı kararı uyarınca işbu davada temyizen incelenme görevi 1.2.2013 tarihinden itibaren Yargıtay 3.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 3.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 21.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7711, Karar No: 2018/4451, Tarih: 06.06.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/7711 E.  ,  2018/4451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ... hakkında yakınan ...’e yönelik nitelikli yağma suçundan verilen beraat kararının incelenmesinde;

Mağdur ...’nın olayın sıcağı sıcağına alınan beyanı, kolluk mülhakat tutanakları ve istikrar gösteren mahkeme anlatımı ile görgü ve tespit tutanakları içeriklerine göre; mağdur ...’in yolda yürüdüğü sırada, sanık ...’nin aracı ile yanında durarak inip adı geçene bıçak salladığı, yakınanın geri çekilmesi üzerine bıçağın vücuduna isabet edip tişörtünü yırttığı, akabinde ise boğazını sıkarak basit tıbbi müdahale ile giderilebilir surette yaraladığı ve bu durumunda darp raporu ile anlaşılması karşısında; sanığın üzerine atılı eylemin silahla kasten yaralama suçunu oluşturup bu suçun sübuta erdiği düşünülmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı’nın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 06.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.