muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/14890, Karar No: 2020/7314, Tarih: 09.09.2020

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 15.05.2014 tarihli CD izleme tutanağında, suça sürüklenen çocuğun aynı iş yerinden 05.05.2014 tarihinde hırsızlık yaparken suç üstü yakalandığı, bahse konu eyleme ilişkin yine kamera görüntülerinin mevcut olduğunun belirtildiği dikkate alındığında; suça sürüklenen çocuk hakkında 05.05.2014 tarihinde gerçekleştiği iddia olunan hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçları ile ilgili olarak kamu davası açılıp açılmadığı araştırılarak, kamu davasının açılmış olması durumunda suç ve iddianame tarihleri, kesinleşip kesinleşmediği tereddüte mahal bırakmayacak şekilde belirlenip, öncelikle birleştirme olanağı varsa dosyalar birleştirilerek, değilse onaylı örnekleri dosya içine konularak, her iddianameye kadar olan eylemlerin zincirleme tek bir suçu, her iddianameden sonraki eylemlerin ayrı bir suçu oluşturacağı gözetilerek 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesinin uygulanması koşullarının oluşup oluşmadığı değerlendirilerek, varsa kesinleşen dosyadaki ceza miktarı mahsup edilerek karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Olay tarihinde UYAP verilerine göre, güneş doğuş saatinin 05.48 olduğu, eylemin 04.30 sıralarında gerçekleştiği dikkate alındığında suça sürüklenen çocuk hakkında TCK’nın 143. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 5/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın gözetilmesine," karar verilmiştir.

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 5/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın gözetilmesine," karar verilmiştir.

Bozma üzerine İstanbul 3. Çocuk Mahkemesinin 04/10/2019 gün, 2019/121 Esas ve 2019/574 Karar sayılı ilamı ile; suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçundan eylemine uyan TCK'nun 142/1-b, 143, 31/3, 62, CMK'nın 326/son maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan eylemine uyan TCK'nun 116/2-4, 31/3, 62, 52/2. maddeleri uyarınca 4.000,00 TL adli para cezası ile, mala zarar verme suçundan eylemine uyan TCK'nun 151/1, 31/3, 62, 50/3, 52/2. maddeleri uyarınca 1.320,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün süresi içerisinde suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edildiği, mala zarar verme suçundan verilen hükmün kesin olması nedeniyle İstanbul 3. Çocuk Mahkemesinin 09/10/2019 gün, 2019/121 Esas ve 2019/574 Karar sayılı ilamı ile temyiz talebinin reddine karar verildiği, bu karara yönelik temyiz bulunmadığı ve İstanbul 3. Çocuk Mahkemesinin 07/10/2019 tarihli kesinleştirme şerhi ile mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün kesinleştirildiği, Cumhuriyet Başsavcılığımız tarafından düzenlenen 02/01/2020 tarihli tebliğname ile hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkumiyet hükmünün "ONANMASI" nın talep edildiği,

Yüksek Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 27/02/2020 gün, 2020/164 Esas ve 2020/3007 Karar sayılı ilamı ile ;

"Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa’nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 1412 Sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dounulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dounulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, " karar verilmiştir.

Yüksek Yargıtay 17. Ceza Dairesinin suça sürüklenen çocuk hakkındaki 27/02/2020 gün, 2020/164 Esas ve 2020/3007 Karar sayılı mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin reddi kararına karşı aşağıda belirtilen gerekçelerle itiraz edilmesi düşünüldüğü" belirtilmiştir.

İTİRAZ NEDENLERİ:

"İtirazın konusunu oluşturan uyuşmazlık; suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz bulunup bulunmadığı hususuna ilişkindir.

Dosyanın tetkikinde;

İstanbul 3. Çocuk Mahkemesinin 04/10/2019 gün, 2019/121 Esas ve 2019/574 Karar sayılı ilamı ile; suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçundan eylemine uyan TCK'nun 142/1-b, 143, 31/3, 62, CMK 326/son maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan eylemine uyan TCK'nun 116/2-4, 31/3, 62, 52/2. maddeleri uyarınca 4.000,00 TL adli para cezası ile, mala zarar verme suçundan eylemine uyan TCK'nun 151/1, 31/3, 62, 50/3, 52/2. maddeleri uyarınca 1.320, TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün süresi içerisinde suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edildiği, mala zarar verme suçundan verilen hükmün kesin olması nedeniyle İstanbul 3. Çocuk Mahkemesinin 09/10/2019 gün, 2019/121 Esas ve 2019/574 Karar sayılı ilamı ile temyiz talebinin reddine karar verildiği, bu karara yönelik temyiz bulunmadığı ve İstanbul 3. Çocuk Mahkemesinin 07/10/2019 tarihli kesinleştirme şerhi ile mala zarar verme suçundan hükmolunan mahkumiyet hükmünün kesinleştirildiği, Cumhuriyet Başsavcılığımız tarafından düzenlenen 02/01/2020 tarihli tebliğname ile hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından hükmolunan mahkumiyet hükmünün "ONANMASI" nın talep edildiği, mala zarar verme suçundan İstanbul 3. Çocuk Mahkemesinin 09/10/2019 gün, 2019/121 Esas ve 2019/574 Karar sayılı temyiz talebinin reddi kararına yönelik temyiz bulunmaması nedeniyle tebliğnamede görüş bildirilmediği, bu nedenle Yüksek Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 27/02/2020 gün, 2020/121 Esas ve 2019/574 Karar sayılı mala zarar verme suçundan temyiz talebinin reddi kararının kaldırılması için itiraz yasa yoluna başvurulduğu" belirtilmiştir.

SONUÇ VE İSTEM: Açıklanan gerekçelerle;

" Yukarıda açıklanan nedenlerle,

1- İtirazımızın kabulü ile;

2-Yüksek Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 27/02/2020 gün, 2020/164 Esas ve 2020/3007 Karar sayılı mala zarar verme suçundan "Temyiz talebinin reddi" kararının kaldırılması,

SONUÇ VE İSTEM: Açıklanan gerekçelerle;

" Yukarıda açıklanan nedenlerle,

1- İtirazımızın kabulü ile;

2-Yüksek Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 27/02/2020 gün, 2020/164 Esas ve 2020/3007 Karar sayılı mala zarar verme suçundan "Temyiz talebinin reddi" kararının kaldırılması,

3-İtirazımızın Yüksek Dairece yerinde görülmemesi halinde dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi, itirazen arz ve talep olunur." şeklinde istemde bulunulması üzerine dosya dairemize gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü;

İTİRAZIN KAPSAMI;

Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan verilen kesin nitelikteki adli para cezasının temyiz edilmemesi nedeniyle Dairemizce verilen red kararının kaldırılması istenmiştir.

KARAR;

Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan 5237 sayılı TCK’nun 151, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca verilen 1.320,00 TL adli para cezasının kesin nitelikte olduğu, kararın müdafi tarafından temyiz edilmesi sonucu mahkemenin 09/10/2019 tarihli ek kararı ile verilen cezanın kesin olması nedeniyle temyizin reddine karar verildiği, bu red kararının suça sürüklenen çocuğa usule uygun olarak 14/10/2019 tarihinde tebliğ edildiği bu karara karşı bir daha temyiz dilekçesi verilmemiş olması nedeniyle mala zarar verme suçunun temyiz kapsamında olmadığı, temyizen incelenemeyeceği ve kararın mahkemece 07/10/2019 tarihinde kesinleştirilmiş olduğu anlaşılmıştır.

Bu nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.06.2020 tarih ve 2019/102477 sayılı itiraz istemi yerinde görülmüş olduğundan İTİRAZIN KABULÜNE, Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 27/02/2020 tarih, 2020/164 Esas ve 2020/3007 Karar sayılı ilamı ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan verilen red kararının KALDIRILMASINA, 09.09.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13573, Karar No: 2012/1547, Tarih: 16.02.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/13573 E.  ,  2012/1547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ-TERKİN

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalı adına kayıtlı 23 ada 9 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup, özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek, çekişme konusu taşınmazın tapusunun iptali ile tescil harici bırakılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, hak düşürücü sürenin geçtiğini, kesin hüküm bulunduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 5841 sayılı Yasa ile değişik 3402 sayılı Yasanın 12.maddesi uyarınca hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, çekişme konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı iddiası ile açılan tapu iptal, terkin isteğine ilişkindir.

Mahkemece, 5841 sayılı Yasa ile değişik 3402 sayılı Kanunun 12.maddesi uyarınca hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Her ne kadar, Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 tarih 2009/31 esas 2011/77 karar sayılı kararı ile 5841 sayılı Yasanın bir kısım hükümleri iptal edilmiş ve karar Resmi Gazetede yayımlanarak iptal hükmü yürürlüğe girmiş olması karşısında, davanın hak düşürücü süreden dolayı reddedilmesi doğru değil ise de, çekişme konusu taşınmazın öncesini oluşturan 23 ada 3 parsel sayılı taşınmaz ile ilgili olarak Abana Kadastro Mahkemesinin 29.03.1991 tarih ve 1990/111 esas 1991/124 karar sayılı kararı ile kıyı kenar çizgisi saptanmak suretiyle tespit gibi tescile karar verilmiştir. Hazinenin taraf olduğu güçlü delil niteliğindeki bu kararın, davacı ... bağlayacağı kuşkusuz olup, davanın reddi bu gerekçeyle ve sonucu itibariyle doğrudur.

Davacı Hazinenin temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davacı Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 16.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/498, Karar No: 2023/1476, Tarih: 26.01.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/498 E.  ,  2023/1476 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 47. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 08.11.2022

SAYISI : 2022/2865 E., 2022/1803 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 29. ... Mahkemesi

SAYISI : 2017/596 E., 2019/237 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 08.11.2022 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 08.11.2022 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre hüküm altına alınan ve temyize konu edilen 22.531,93 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 08.11.2022 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/113, Karar No: 2024/2402, Tarih: 18.03.2024

**9. Ceza Dairesi         2024/113 E.  ,  2024/2402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1517 E., 2023/1490 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR

1. Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi ve 103 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılamasında mevcut delillerin değerlendirilmesi sonucunda, İnegöl 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.05.2023 tarihli ve 2023/125 Esas, 2023/210 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi ve 103 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendi ile 53 üncü maddesi uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına dair verilen kararın, sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 12.09.2023 tarihli ve 2023/1517 Esas, 2023/1490 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafilerinin Temyiz Talebi

Sanığın mağdureye yönelik suç teşkil eden bir eylemi olduğu noktasında her türlü şüpheden uzak ve mahkumiyete elverişli delil bulunmadığına, mağdurenin aşamalarda vermiş olduğuna, beyanlarının çelişkili ve hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, sanığın mağdurenin giyimine, sosyal yaşamına çok müdahale etmesi, eşiyle boşanma aşamasında olması nedeniyle aralarında husumet bulunduğuna, katılanın olayla ilgili iddiaları öğrenmesine rağmen sanıkla aynı evde kalmaya devam ettiğine, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair yeterli delil bulunmaması nedeniyle beraat kararı verilmesinin gerektiğine ve mağdurenin sanığa karşı iddia ettiği eylemlerin, kabul anlamına gelmemekle birlikte sarkıntılık düzeyinde kaldığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

III. GEREKÇE

1. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Bölge Adliye Mahkemesinin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak oluşa uygun kabule göre sanığın, mağdurenin telefonunundan Trendyol isimli uygulamadan bir şeyler baktığı esnada mağdurenin yanına oturup elini omzuna attığı, sonrasında elini mağdurenin göğsüne doğru indirerek kıyafetlerinin üzerinden okşar vaziyette dokunduğu, mağdurenin sanığın elini iteklemeye çalışmasına rağmen sanığın diğer eliyle de mağdurenin kalçasını ellediği ve kendisine doğru çektiği, sonrasında mağdureyi boynundan öptüğü, mağdurenin bir şey söylemeden sanığın yanından ayrılarak odasına gittiği şeklindeki eylemlerinin ani, kesintili ve kısa süreli olduğu gözetildiğinde sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması karşısında istinaf başvurularının kabulü yerine esastan reddine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Aynı gerekçelerle Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 12.09.2023 tarihli ve 2023/1517 Esas, 2023/1490 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İnegöl 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27664, Karar No: 2013/20127, Tarih: 16.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/27664 E.  ,  2013/20127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.