muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/12495, Karar No: 2013/16004, Tarih: 16.04.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/12495 E.  ,  2013/16004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Mağdure hakkında Alaşehir Devlet Hastanesinde düzenlenen geçici ve kesin tüm rapor ve tıbbi evrakın gönderilerek mağdurenin hayati tehlike geçirip geçirmediğine dair Adli Tıp Kurumu Başkanlığından rapor alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Sanığın suçu eşine karşı TCK'nin 6/1-f maddesi gereği silahtan sayılan bıçak ve demir sopa ile işlemesi nedeniyle iki ağırlatıcı nedenin birleşmesi sebebiyle temel cezanın alt sınırın üzerinde tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

3) Sanığın, silahtan sayılan bıçak ve demir sopa ile mağduru, hayati tehlike doğuran ve kemik kırılmasına neden olur nitelikte yaralaması nedeniyle, daha ağır netice olan mağdurun hayati tehlike geçirmesine neden olan yaralanmadan dolayı, 5237 sayılı TCK’nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son maddelerinin tatbiki ile ceza tayini gerekirken, mağdurun vücudunda oluşan kırık nedeniyle ayrıca 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesinin tatbiki ile sanık hakkında fazla ceza tayini,

4) Sanık hakkında, silahtan sayılan bıçak ve demir sopa ile hayati tehlikeye neden olan yaralama suçundan 5237 sayılı TCK'nin 86/1 ve 86/3-e maddelerinin uygulanmasıyla belirlenen cezanın TCK'nin 87/1-d maddesi uyarınca 1 kat arttırılarak, hapis cezası 5 yılın altında ise TCK'nin 87/1-son maddesi uyarınca 5 yıla çıkarılması gerekirken 5237 sayılı TCK'nin 87/1-d maddesi uyarınca doğrudan 5 yıl olarak belirlenmesi,

5) 5237 sayılı TCK’nin 53/1-a, b, c, d, e bentlerinde yazılı hakları kullanmaktan mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, TCK'nin 53/1-c maddesinde yazılı velayet, vesayet ve kayyımlığa ait yetkileri kendi alt soyu üzerinde kullanmaktan TCK'nin 53/3 maddesi hükmü gereğince şartla tahliye tarihine kadar yoksun bırakılmasına uygulanabileceği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan adı geçen sanık hakkındaki hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca  isteme uygun olarak BOZULMASINA, 16/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10780, Karar No: 2020/5414, Tarih: 15.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/10780 E.  ,  2020/5414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Doğrudan tayin edilen adli para cezasının miktarı itibarıyla hüküm tarihinde yürürlükte bulunan ve 14.04.2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a 6217 sayılı Yasa ile eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi olanaklı bulunmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken, TCK'nun 168/1. maddesinin aynı Kanun'un 31/3. maddesinden önce uygulanması suretiyle TCK'nun 61. maddesine aykırı olarak hüküm kurulması sonuca etkili olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 15.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1626, Karar No: 2025/2328, Tarih: 05.03.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/1626 E.  ,  2025/2328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/244 E., 2024/632 K.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Bakanlığa bağlı işyerinde çalıştığını, sendika üyesi olduğunu, davacının ticaret meslek lisesi mezunu olduğunu, işe alındığı tarihte yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca deneme süresi sonunda kesin kabul esnasında davacının 2 (iki) üst dereceye intibak ettirilmesi gerektiğini; ancak davalı Kurum tarafından ticaret meslek liselerinin lise muadili teknik öğrenim veren okul olmadığı gerekçesiyle kesin kabul sırasında 2 (iki) derece yerine 1 (bir) derece verildiğini, bu nedenle ücret alacaklarının da eksik ödendiğini ileri sürerek davacının kesin kabul esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılması gerektiğinin tespiti ile fark ücret, fark akdi ikramiye ve fark ilave tediye alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının işe alındığı tarihte işyerine ibraz ettiği diploma gereği alındığı iş ve meslek kolu ile herhangi bir ilişkisi bulunmadığından deneme süresinde bir kademe artırıldığını, müvekkili ile Millî Eğitim Bakanlığı arasında yapılan koordineye göre 6764 sayılı Millî Eğitim Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun (6764 sayılı Kanun) ile 3795 sayılı Bazı Lise, Okul ve Fakülte Mezunlarına Unvan Verilmesi Hakkında Kanun'un (3795 sayılı Kanun) 3. maddesinde yapılan değişiklik ile 09.12.2016 tarihinden önce meslek lisesi mezunu olarak işe başlatılan işçilerin, lise muadili teknik öğrenim veren okul mezunu olarak sayılamayacağını ve bu nedenle de toplu iş sözleşmeleri gereğince deneme süresi sonucunda verilen ilave bir üst ücret derecesine hak kazanmalarına imkân bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 04.05.2023 tarihli kararı ile; davacının ticaret meslek lisesi mezunu olduğu, davalı Kuruma bağlı işyerinde işe alındığı ve 3 aylık deneme süresinden sonra 1 (bir) üst derece ile kesin kabulünün yapıldığı, taraflar arasındaki uyuşmazlığın işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri gereğince davacının kesin kabulü esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılıp yapılmayacağı yönünde olduğu, dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden ticaret meslek liselerinin, lise muadili teknik öğrenim veren okul statüsünde olduğu gerekçesiyle davacının işe başlangıç tarihi esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılması gerektiğinin tespiti ile fark alacaklarının kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin 04.05.2023 tarihli kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin 21.12.2023 tarihli kararı ile; davalı işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre işe yeni alınan işçilerin 3 aylık deneme süresi sonunda kesin kabullerinin yapılacağı, kesin kabul yapılırken lise muadili teknik öğrenim veren okul mezunlarının 2 (iki) derece alacağının düzenlendiği, davacının işe giriş tarihinde yürürlükte olan toplu iş sözleşmesinde de aynı yönde düzenleme bulunduğu, davacının mezun olduğu okulun lise muadili teknik öğrenim veren okul olduğu ve davacının 2 (iki) derece almaya hak kazandığı, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, bu maddi ve hukuki olgulara uygun şekilde fark alacakların hesaplandığı, ileri sürülen zamanaşımı def'inin değerlendirildiği, alacaklara işletilen faiz türü ve başlangıç tarihlerinin isabetli olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Bölge Adliye Mahkemesinin 21.12.2023 tarihli kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairece, kararda yer alan mevzuat hükümleri ve yapılan değerlendirme ışığında; 6764 sayılı Kanun ile 3795 sayılı Kanun'un 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlük tarihi olan 09.12.2016 tarihinden itibaren (bu tarihten önce veya sonra ticaret meslek liselerinden mezun olunmasına bakılmaksızın) ticaret meslek lisesi mezunlarının, teknik öğrenim veren okul mezunu sayılmaları ve toplu iş sözleşmesi hükmüne göre kesin kabul esnasında ayrıca bir üst derece daha almaya hak kazandıklarının kabulü gerektiği, buna göre davanın kabulü yerinde ise de davaya karşı ileri sürülen zamanaşımı def'i gözetilerek Şubat 2016 tarihinden itibaren hesaplama yapılan bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm kurulmasının isabetsiz olduğu, davacının işe kesin kabulü esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılması gerektiği kabul edilerek 09.12.2016 tarihinden itibaren derece ve kademesi yeniden belirlenerek oluşacak sonuca göre fark ücret alacaklarının hesaplanması gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Ticaret meslek lisesinin, lise muadili teknik öğrenim veren okul sayılamayacağını,

2. Davacının ücretinin mevzuata uygun belirlendiğini, iddia ve istemlerin haksız olduğunu,

3. Faiz türü ve başlangıcının hatalı belirlendiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının, mezun olduğu ticaret meslek lisesinin lise muadili teknik öğrenim veren okul olup olmamasına göre kesin kabul esnasında 2 (iki) derece almaya ve buna bağlı olarak dava konusu fark ücret alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı ile hükmedilen faiz hususundadır.

1. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararında ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı ve bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davalı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Dairemiz bozma kararında açıkça belirtildiği üzere davacının işe kesin kabulü esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılması gerektiği ifade edilmiş olmasına rağmen, Mahkeme kararının hüküm fıkrasının (1) numaralı bendinde işe başlangıç tarihi itibarıyla 2 (iki) üst ücret derecesine intibakının yapılması gerektiğini tespitine karar verilmiş olması bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2 hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2 hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davalı tarafın İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının, hüküm fıkrasının (1) numaralı bendinde yer alan “Davacının işe başlangıç tarihi itibariyle 2 üst ücret derecesine intibakının yapılması gerektiğini tespitine” ibaresinin çıkartılarak yerine “Davacının işe kesin kabulü esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılması gerektiğinin tespitine,” ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

05.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26172, Karar No: 2014/10285, Tarih: 09.04.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/26172 E.  ,  2014/10285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun l0.maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 12.10.2012 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorularak,

Alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7081, Karar No: 2015/17167, Tarih: 19.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/7081 E.  ,  2015/17167 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İnegöl 1. Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Tarihi :16.01.2014

No :2011/437-2014/68

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf avukatlarıı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalılar avukatlarının tüm, davacı Kurum avukatının yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-6100 sayılı HMK nun “yargılama giderlerinin kapsamı” başlığını taşıyan 323. maddesinde yargılama giderlerinin hangi kalemleri kapsadığı tek tek sayılmış, “yargılama giderlerinden sorumluluk” başlığını taşıyan 326. maddede “kanunda yazılı hâller dışında, yargılama giderlerinin, aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verileceği,” “yargılama giderlerine hükmedilmesi” başlığını taşıyan 332. maddesinde ise “yargılama giderlerine, mahkemece resen hükmedileceği, yargılama gideri, tutarı, hangi tarafa ve hangi oranda yükletildiği ve dökümün hüküm altında gösterileceği,” hüküm altına alınmıştır. Mahkemece, yargılama sırasında davacı Kurum tarafından yapılan tebligat, müzekkere, talimat, posta, keşif ve bilirkişi ücretinden oluşan yargılama giderlerinin miktarının eksik hesaplanarak yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 3.;5.; 6.; ve 7. bentlerinin tamamen silinerek yerine,

"3-)Davacı tarafça yapılan tebligat, müzekkere, talimat, posta, keşif ve bilirkişi ücretinden oluşan toplam 2.925,00TL yargılama giderinin davalılardan müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

4-)Davalı tarafça yapılan yargılama giderlerinin kendi üzerlerinde bırakılmasına,

5-)Davacı tarafından yatırılan gider avansının kullanılmayan kısmının karar kesinleştiğinde iadesine,

6-)Davalılar tarafından yatırılan gider avansının kullanılmayan kısmının karar kesinleştiğinde ayrı ayrı iadesine,” bentlerinin yazılmasına ve hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan alınmasına, 19.10.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22234, Karar No: 2016/1377, Tarih: 28.01.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/22234 E.  ,  2016/1377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/10/2014

NUMARASI : 2013/467-2014/887

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile bir kısım davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmişse de, alınan raporlar inandırıcı değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaza ilişkin olarak düzenlenen bilirkişi kurulu raporlarında metrekare bedeli olarak 250,00-TL, 820,00-TL ve 450,00-TL gibi birbirinden çok farklı bedeller tespit edildiğinden bilirkişi raporları geçerli ve inandırıcı değildir. Bu itibarla;

Taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu,

emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi fen bilirkişisine işaretlettirilip, dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu ve ayrıca aynı mahallede bulunan 947 ve 1118 parsellerin kamulaştırılması sırasında idarece bu taşınmazlara 1.300,00 TL/M2. üzerinden değer biçildiğinden, bu bedellerden ayrılma gerekçeleri de belirtilmek suretiyle, değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 28/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2400, Karar No: 2019/3098, Tarih: 26.03.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/2400 E.  ,  2019/3098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Beraat

213 sayılı VUK’nin ‘Muhafaza ve İbraz Ödevleri ve Defter ve Vesikaları Muhafaza’ başlıklı 253. maddesi “Bu Kanuna göre defter tutmak mecburiyetinde olanlar, tuttukları defterlerle üçüncü kısımda yazılı vesikaları, ilgili bulundukları yılı takibeden takvim yılından başlayarak beş yıl süre ile muhafaza etmeye mecburdurlar.” hükmü ile kanun koyucu vergi mükelleflerine tutmak zorunda oldukları defter ve belgeleri, yapılması muhtemel vergi incelemeleri için, 5 yıl boyunca saklama ve istendiğinde ibraz yükümlülüğü getirmiş olup, bu yükümlülüğün vergi mükellefine ait olması karşısında; sanığın şirketin ortağı ve yetkilisi olup, suça konu defter ve belgeleri ibraz mecburiyetinin kendisinde olduğu anlaşılmakla, defter ve belge gizleme suçunun yasal unsurlarının oluştuğu gözetilmeden sanık hakkında yetersiz ve yanlış gerekçeyle beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18371, Karar No: 2015/21052, Tarih: 23.11.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/18371 E.  ,  2015/21052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

... ile ... ve ihbar olunanlar ...... aralarındaki Muhdesatın Tespiti davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair ... 19. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 25.09.2012 gün ve 302/285 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

... A R A R

Davacı, davalı ile birlikte 1/2’şer payla malik oldukları ortaklığın giderilmesi davasına konu edilen 902 ada 2 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatların kendisi ve miras bırakanı .... tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, 1/2 payı 28.11.2005 tarihinde davacının miras bırakanı .... satın alarak malik olmuştur.

Toplanan delillerden tespiti istenen muhdesatların davalının pay satın aldığı tarihten önce davacı ve miras bırakanı ... tarafından birlikte meydana getirildiği sabit olmuştur. Muhdesat arza tabidir (TMK 684 m).

Davalı payı satın aldığı tarihte muhdesat da mevcut olduğuna göre, davalının payı üzerindeki muhdesatla birlikte malik olduğunun kabulü gerekir. Bunun aksine davalı ile payın satın alan miras bırakan arasında yapılmış bir yazılı sözleşme de bulunmamaktadır.

Ortaklığın giderilmesi davasında ortaklığın satış suretiyle giderilmesi sonucu taşınmazın üzerindeki muhdesatla birlikte satılacağından tarafların tapudaki payları oranında muhdesatın meydana getirdiği değer artışından yararlanacak olmaları tabiidir. Davacının kendi payına yönelik olarak tespit davası açmasında hukuki yararı bulunmadığı gibi, mirasbırakanın muhdesattan dolayı olan hakkı da davalıya geçtiğinden davalının reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazları yukarıda açıklanan nedenle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'un 440/III-2. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 231,00 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 23.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.