muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/10483, Karar No: 2023/1629, Tarih: 30.03.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/10483 E.  ,  2023/1629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Bartın 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.12.2022 tarihli ve 2022/624 Esas, 2022/880 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bartın 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.07.2015 tarihli ve 2014/345 Esas ve 2015/842 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında;

a)Hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’un 142/1-b, 143, 31/3, 168/2, 62. maddeleri uyarınca 7 ay 23 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına,

b)İş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 116/4, 119/1-c,31/3, 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Anılan kararın suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 11.11.2019 tarihli ve 2019/10226 Esas, 2019/14110 Karar sayılı kararı ile; iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükmün düzeltilerek onanmasına, hırsızlık suçundan kurulan hükmün ise bozulmasına, bozma kararının temyiz talebinde bulunmayan sanık ...'a sirayetine karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine Bartın 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.06.2020 tarihli ve 2020/283 Esas, 2020/736 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143, 31/3, 168/1, 62. maddeleri uyarınca 5 ay 5 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 231. maddesi gereğince hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, bu karar 24.09.2020 tarihinde kesinleşmiştir.

4. Mahkemece, dosya yeniden ele alınıp, tensip zaptı düzenlenerek suça sürüklenen çocuk ile sanık ...'ı da hazır ederek 01.12.2022 tarihli oturumda bozma ilamına uyulmasına karar verilerek, 01.12.2022 tarihli ve 2022/624 Esas, 2022/880 Karar ile suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve hırsızlık suçlarından hükümler kurulmuştur.

II. GEREKÇE

4. Mahkemece, dosya yeniden ele alınıp, tensip zaptı düzenlenerek suça sürüklenen çocuk ile sanık ...'ı da hazır ederek 01.12.2022 tarihli oturumda bozma ilamına uyulmasına karar verilerek, 01.12.2022 tarihli ve 2022/624 Esas, 2022/880 Karar ile suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve hırsızlık suçlarından hükümler kurulmuştur.

II. GEREKÇE

Suça sürüklenen çocuk hakkında, hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan14.07.2015 tarihli ilk hükümlere ilişkin olarak yapılan temyiz itirazları üzerine, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükmün Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 11.11.2019 tarihli ve 2019/10226 Esas, 2019/14110 Karar sayılı ilamıyla düzeltilerek onanarak kesinleştiği, hırsızlık suçundan kurulan hükmün ise Yargıtay 17. Ceza Dairesinin anılan ilamıyla bozulduğu anlaşılmakla; bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda hırsızlık suçundan 30.06.2020 tarihli karar ile suça sürüklenen çocuk hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın usulüne uygun şekilde kesinleştiği ve 3 yıllık denetim süresi içerisinde suça sürüklenen çocuğun yeni bir suç işlemediği, mahkemenin suça sürüklenen çocuk hakkında, hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurduğu 01.12.2022 tarihli hükümlerin hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, bu bakımdan hukuken varlık kazanmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesi de mümkün olmadığından, incelenmeksizin iadesine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bartın 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.12.2022 tarihli ve 2022/624 Esas, 2022/880 Karar sayılı kararırına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin, İNCELENMEKSİZİN İADESİNE, 30.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8187, Karar No: 2025/1355, Tarih: 24.02.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/8187 E.  ,  2025/1355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/976 E., 2023/1701 K.

SUÇ : Kasten yaralama sonucu ölüme neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1 ve 286/2-a maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İnegöl 1.Ağır Ceza Mahkemesinin 10.01.2023 tarihli ve 2022/200 Esas, 2023/13 Karar sayılı kararı ile;

sanık hakkında kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 87/4-2.cümle, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 11 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 03.07.2023 tarihli ve 2023/976 Esas, 2023/1701 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii, katılan vekilinin ve Cumhuriyet savcısının istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında maktule yönelik kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 87/4-2.cümle, 29/1, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 8 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanığın kasten öldürme suçundan cezalandırılması gerektiğine, üst sınırdan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

2.Sanık müdafiilerinin temyiz sebepleri özetle; meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması hükümlerinin uygulanması ... ceza belirlenirken alt hadden uzaklaşılmaması, haksız tahrik indiriminin üst hadden verilmesi ve katılan lehine vekalet ücreti hükmedilmemesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanığın kasten öldürme suçundan cezalandırılması gerektiğine, üst sınırdan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

2.Sanık müdafiilerinin temyiz sebepleri özetle; meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması hükümlerinin uygulanması ... ceza belirlenirken alt hadden uzaklaşılmaması, haksız tahrik indiriminin üst hadden verilmesi ve katılan lehine vekalet ücreti hükmedilmemesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hedef alınan vücut bölgesi, darbe sayısı, yaralanmanın niteliği hususları nazara alındığında sanığın eyleminin kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçunu oluşturduğuna dair takdir ve değerlendirmede isabetsizlik görülmediği, suç vasfının doğru belirlendiği, maktülden sanığa yönelen ve haksız tahrik teşkil eden davranışın ulaştığı boyut dikkate alındığında uygulanan haksız tahrik indirim oranında isabetsizlik bulunmadığı, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması koşullarının bulunmadığı, kendisini vekil ile temsil eden katılan yararına vekalet ücretine hükmedilmesinin isabetli olduğu anlaşıldığından, katılan vekilinin ve sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 03.07.2023 tarihli ve 2023/976 Esas, 2023/1701 Karar sayılı kararında katılan vekili ve sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan

temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan netice ceza miktarı ile sanığın tutuklulukta geçirdiği süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İnegöl 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5492, Karar No: 2017/6977, Tarih: 28.09.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/5492 E.  ,  2017/6977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işveren bünyesinde kayıp olan sigorta primlerinin davalı işverene ödettirilmek sureti ile sigortalı sayılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılar vekillerinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan .... 'ne yükletilmesine, 28/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11340, Karar No: 2011/21662, Tarih: 19.12.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/11340 E.  ,  2011/21662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan ... vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, davalılardan ... vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile ekilebilir ürün gelirine göre m2 bedelinin tespiti yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

1) Taşınmazın özellikleri ve bilirkişi raporlarında belirtilen hususlar göz önünde bulundurulduğunda; objektif değer artırıcı unsur oranının % 400’den az olamayacağı gözetilmeden resen daha az artış oranı uygulanmak suretiyle eksik bedele hükmedilmesi,

2) Dava konusu taşınmaz üzerinde olup, davacılara ait yapıların tamamının bedeline hükmedilmesi gerekirken, yapının bir kısmının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından bahisle sadece kıyı kenar çizgisi dışında kalan bölümünün bedeline karar verilmesi,

3) Dava konusu taşınmazın 11,85 m²'lik bölümünün kıyı kenar çizgisi içersinde kaldığı ve bu yönden tapu iptal davası açıldığı verilen kararın henüz kesinleşmediği anlaşıldığından, bu kısmın zemin bedelinin bloke ettirilerek, bankaya 3'er aylık vadeli hesaba yatırtılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalılardan ... vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde ödeyene geri verilmesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 19.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7461, Karar No: 2018/5962, Tarih: 25.06.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/7461 E.  ,  2018/5962 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün ve temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararın, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8. maddesi gereğince, iş mahkemesinin nihai kararları, yüze karşı verildiğinde tefhim, yoklukta verildiği takdirde tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz edilebilmektedir. Kararı temyiz eden davalı vekili temyiz dilekçesini yasal süresi içinde vermemiştir. “Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesinde yer alan 1086 sayılı Yasanın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanmasının gerektiğine ilişkin düzenleme gereğince) ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı hükmü gereğince, temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır....”

Davada ise, yukarıda sözü edilen yasa ve İçtihadı Birleştirme Kararı hükmüne aykırı olarak ek kararı temyiz eden davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinin, yasal temyiz süresi içerisinde verilmediği anlaşılmaktadır.

Gerekçeli kararın davacı vekiline 18.06.2015 tarihinde tebliğ edildiği, tebliğden önce davacı vekilince 29.05.2015 tarihinde süre tutum dilekçesi verdiği, akabinde 22.06.2015 tarihinde ise bu defa temyizden feragat dilekçesi verdiği, bunun üzerine Mahkemece 22.05.2016 tarihinde temyiz isteminden vazgeçme nedeniyle temyiz talebinin reddine karar verilerek bu kararın da davacı vekiline 31.12.2015 tarihinde tebliğ edildiği, kararın davacı vekilince 28.01.2016 tarihli dilekçe ile temyiz edildiği bu talebin de Mahkeme tarafından 01.04.2016 tarihli ek kararla temyiz talebinin reddedildiği anlaşılmıştır. Mahkemece verilen ek kararın; 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8. maddesindeki yönteme uygun olduğu anlaşıldığından, davacı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan 01.04.2016 tarihli “temyiz süresi geçtiğinden temyiz talebinin reddine ” ilişkin ek kararın onanması gerekmektedir.

S O N U Ç : Yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan, temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın ONANMASINA, 25.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3970, Karar No: 2012/22412, Tarih: 26.06.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/3970 E.  ,  2012/22412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Afyonkarahisar 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/11/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçlu A.. A..’ın icra mahkemesine başvurusunda meskeniyet ve çiftçi olması nedeniyle taşınmazlarının haczedilemeyeceğini ileri sürerek hacizlerin kaldırılmasını istediği anlaşılmıştır.

İİK. nun 82/12 maddesi gereğince, borçlunun “haline münasip” evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki “aile” terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İcra mahkemesince, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tesbit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı, kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Somut olayda, mahkemece keşif yapılmadan meskeniyet şikayeti açısından tapu kayıtları getirtilerek tapuda meskeniyet iddiasında bulunulan yerin işyeri, diğerinin tarla olarak kayıtlı olduğu, zabıta araştırması yaptırılarak meskeniyet iddia edilen yerin işyeri olduğu, borçlunun kışın balık satarak, yaz aylarında meyve sebze satışı ve besicilik yaparak geçimini sağladığı gerekçesiyle haczedilmezlik şikayetinin reddine karar verildiği görülmektedir.

Borçlunun meskeniyet iddia ettiği taşınmazın fiili durumu önemli olup, tapuda işyeri olarak kayıtlı olması sonuca etkili değildir. Bu nedenle mahkemece mahallinde keşif ve bilirkişi incelemesi yapılmak suretiyle meskeniyet şikayetinin sonuçlandırılması zorunludur.

Borçlunun meskeniyet iddia ettiği taşınmazın fiili durumu önemli olup, tapuda işyeri olarak kayıtlı olması sonuca etkili değildir. Bu nedenle mahkemece mahallinde keşif ve bilirkişi incelemesi yapılmak suretiyle meskeniyet şikayetinin sonuçlandırılması zorunludur.

Öte yandan, İİK. nun 82/4.maddesi uyarınca borçlunun kendisi ve ailesinin geçimi için zaruri olan tarım arazisi haczedilemez. Borçlunun bu maddeden yararlanabilmesi için asıl uğraşısının çiftçilik olması gerekir. Yani geçimini çiftçilik ile temin etmelidir. Bunun için borçlunun bizzat kendisinin ziraat yapması zorunlu olmayıp tarım arazisini ortakçıya(yarıcıya) vermek suretiyle işletmesi halinde de bu madde uyarınca haczedilmezlik şikâyetinde bulunabilir. Asıl işi çiftçilik olan borçlunun yan gelir elde etmek amacıyla yan işler yapması çiftçilik sıfatını ortadan kaldırmaz. Buna göre mahkemece borçlunun tüm delillerinin sorularak toplanması ve mahallinde keşif yapılıp fiili durumun tespit edilmesi ile borçlunun asıl uğraşının çiftçilik olup olmadığı belirlenerek oluşacak göre bir karar verilmesi gerekir.

O halde mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçluların temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2007/14548, Karar No: 2007/11824, Tarih: 09.07.2007

**21. Hukuk Dairesi         2007/14548 E.  ,  2007/11824 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi      : Ankara 10.  İş Mahkemesi

Tarih                : 21.12. 2006

Davacı, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere  göre  davacıların tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının reddine.

2-Dava, iş kazası sonucu oluşan ölüm nedeniyle davacı hak sahiplerinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece yazılı maddi ve manevi tazminatların davalıdan olay tarihinden itibaren işleyerek yasal faizleri ile tahsiline karar verilmiş ise de, bu sonuç aşağıda yazılı nedenler gereği doğru bulunmamıştır.

a)Davacılardan eş H. ile çocuklar E. ve H.'ın hesaplanan maddi tazminatları, HUMK.'un 83 ve devamı maddelerine uygun olarak ıslah edilmiştir, 15.12.2006 günlü harcı yatırılmış dilekçe ile eş H. için 23.118.66 YTL., çocuk E. için 14.837.10 YTL. ve çocuk H. için 18.011.97 YTL. bakiye maddi tazminatlar istenmiştir. Islah dilekçesinde artırılan, bu miktarlara ilişkin "faiz" talebinin olmadığı ise tartışmasızdır. Bu durumda talep olmadığı halde HUMK.'un 74. maddesinde yazılı talepten fazlaya hüküm verilemeyeceğine ilişkin usul kuralına aykırı şekilde, artırılan bu miktarlarında olay tarihinden itibaren işleyerek yasal faizi ile tahsiline karar verilmesi.

b)Davacı hak sahibi çocuklar E. ve H.'ın maddi zararları hesaplanırken 506 sayılı Yasa'nın 23. maddesinde anılan şekilde yüksek öğrenime devam edip etmedikleri araştırılmadan yerinde olmayan bilirkişi görüşüne dayalı destek sürelerinin 25 yaşın bitimi olarak esas alınması da doğru görülmemiştir.