muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12317, Karar No: 2023/5030, Tarih: 11.09.2023

Mağdurun şikayetinin göğüslerindeki izlerin ev içerisinde annesi tarafından görülmesinden veya polis memurlarının aracı görüp daha sonra bulmalarından dolayı bu olayın ortaya çıkabileceğini düşünerek kendisini yakınları nezdinde kusursuz gösterme amacıyla gerçekleşmiş olabileceği düşünülmüştür. Mağdur 15-18 yaş grubunda olup kendisine karşı işlenmiş olan eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını kavraması durumunda ancak bu eylemin cebir, tehdit, hile veya iradeyi etkileyen başka bir nedene dayalı olarak gerçekleştirilmiş olması halinde eylem suç teşkil edecektir. Mağdur hakkında bu konuda Cumhuriyet Savcılığınca soruşturma aşamasında rapor aldırılmamış ise de, duruşmada dinlenilen mağdurun davranışları, bilirkişinin duruşmadaki beyanları dikkate alındığında mağdurun kendisine karşı işlenmiş olan eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin yeterince geliştiği kanaatine varılmıştır. Ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden biri olan “in dubio pro reo” kuşkudan sanık yararlanır kuralı uyarınca, sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel koşulu, suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesine bağlıdır. Şüpheli ve aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak hüküm tesis edilemez. Ceza mahkûmiyeti bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat teorikte olsa hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa olanak vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza yargılamasının en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermektir. O halde ceza yargılamasında mahkûmiyet, büyük veya küçük bir ihtimale değil, kuşkudan uzak bir kesinliğe dayanmalıdır. Adli hataların önüne geçilmesinin tek yolu budur. Bu sebeple mahkememizce gerçekleşmiş olduğu kanaatine varılan cinsel eylemin sanık tarafından mağdura karşı cebir, tehdit, hile veya iradeyi etkileyen başka bir nedene dayalı olarak gerçekleştirilmiş olduğuna dair, aşamalarda çelişkiler arzeden mağdur beyanı dışında her türlü şüpheden uzak, kesin ve

mahkumiyete yeterli delil elde edilemediği anlaşıldığından sanığın üzerine atılı suçtan beraatine..." şeklindeki gerekçeyle karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Kayden 26.01.1999 doğumlu olup kovuşturma evresinde mahkemece ifadesinin alındığı 04.11.2015 tarihli duruşmada on yedi yaşı içerisinde bulunan mağdurenin, olaydan dolayı şikayetçi olmadığını beyan etmesi karşısında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığı gibi Mahkemece verilen katılma kararı da bu hakkı vermeyeceğinden, vaki temyiz isteğinin 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 317 inci maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

B. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği Yönünden

B. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla; sanık hakkında kurulan beraat hükmünde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V.KARAR

A. Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle mağdure vekilinin temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince oy birliğiyle REDDİNE,

B. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kastamonu Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.12.2015 tarihli ve 2015/157 E., 2015/278 Karar sayılı kararında o yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21310, Karar No: 2013/18873, Tarih: 02.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/21310 E.  ,  2013/18873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

Sanığın öğrenci olması nedeniyle katılan kurumdan yetim aylığı aldığı, ancak öğrenciliği bitmesine rağmen katılan kuruma bildirmeyerek 25.02.2007–24.01.2008 tarihleri arasında haksız yere 1.1159,86 TL maaş alarak kurumu zarara uğrattığının iddia edildiği olayda, sanığın aslında 25.02.2007–05.10.2007 tarihleri arasında açıköğretim lisesinde aktif öğrenci olarak gözüktüğü dolayısıyla maaş almaya hakkı olduğu, bu tarihten sonra da öğrenciliğinin donuk ve silik hale geldiği, sanığın öğrenciliğinin donuk ve silik hale geldiğinde maaş almaya hakkı olmadığını bilmesinin hayatın genel tecrübesi ve olayların normal akışı ile bağdaşmayacağı dolayısıyla sanığın dolandırıcılık kastı ile hareket ettiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gerekçesiyle mahkeme tarafından verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA 02.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/77, Karar No: 2024/429, Tarih: 12.09.2024

**Hukuk Genel Kurulu         2023/77 E.  ,  2024/429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/83 E., 2022/368 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulüne

ÖZEL DAİRE KARARI : Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 02.12.2021 tarihli ve

2021/7273 Esas, 2021/15347 Karar sayılı BOZMA kararı

Taraflar arasındaki tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı asıl tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılıp düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 10. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan gündem ve dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı asıl; 26.03.2002 tarihli işe giriş bildirgesi bulunduğunu, davalı Kurumun 1479 sayılı Kanun'un geçici 18 inci maddesi gereğince 04.10.2000 tarihinden itibaren Bağ-Kur sigortalılık tescilini yaptığını, ancak 07.09.1993 tarihinden itibaren vergi kaydı; 09.09.1993 tarihinden itibaren Ankara Umum Otomobilciler Esnaf Odası; 09.08.1993 tarihinden itibaren Esnaf ve Sanatkârlar sicili kaydı bulunduğunu bu nedenle tescilinin bu tarihler itibariyle yapılması gerektiğini ileri sürerek sigortalılık başlangıç tarihinin 09.09.1993 kabul edilmek sureti ile sigortalılığın tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... (SGK/Kurum) vekili; Kurum işleminin usul ve yasaya uygun olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Karar

İlk Derece Mahkemesinin 10.04.2017 tarihli ve 2016/532 Esas, 2017/129 Karar sayılı kararı ile; vergi kaydı tek başına zorunlu Bağ-Kur sigortalılığını gerektirmekte ise de Kuruma başvurulmadığı gibi tescili olmayanların sigortalı sayılmasına ilişkin yasalar gereği verilen süreler içerisinde Kuruma müracaatla prim de ödenmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

B. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı asıl istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Bölge Adliye Mahkemesinin Birinci Kararı

B. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı asıl istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Bölge Adliye Mahkemesinin Birinci Kararı

Bölge Adliye Mahkemesinin 26.09.2017 tarihli ve 2017/1356 Esas, 2017/1489 Karar sayılı kararı ile; davacının vergi mükellefiyeti bulunmamakla birlikte oda ve sicil kaydı bulunan 04.10.2000 ile tescil tarihi olan 26.03.2002 tarihleri arasında kalan dönem bakımından taksicilik faaliyetine devam edip etmediği araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle kararın kaldırılmasına, davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

D. İlk Derece Mahkemesinin İkinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 20.06.2018 tarihli ve 2017/328 Esas, 2018/321 Karar sayılı kararı ile; 04.10.2000-26.03.2002 tarihleri arasında davacının başkaca bir tescil talebi bulunmadığının Kurumun cevabi yazısından anlaşıldığı, bu nedenle davacının bu dönemde fiilen çalışıp çalışmadığının araştırılmasına gerek olmadığı, fiilen çalışma olsa dahi talep koşulu yerine getirilmediğinden davacının anılan dönemde Bağ-Kur sigortalısı sayılmasına yasal olanak bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

E. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

F. Bölge Adliye Mahkemesinin İkinci Kararı

Bölge Adliye Mahkemesinin 21.11.2018 tarihli ve 2018/2701 Esas, 2018/2194 Karar sayılı kararı ile; önceki kaldırma kararındaki gerekçe aynen tekrar edilmek suretiyle kararın kaldırılmasına, davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

G. İlk Derece Mahkemesinin Üçüncü Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 11.03.2020 tarihli ve 2018/375 Esas, 2020/82 Karar sayılı kararı ile; kaldırma kararında belirtilen araştırmalar yapılarak bilirkişiden ek rapor alındığı, ek raporda da belirtildiği üzere davacı taksi işletmecisi sayılsa bile basit usulde vergiye tabî olduğu, vergi muafiyetinin bulunmadığı, vergiden muaf meslek yürütmemesi nedeniyle sadece oda ve sicil kaydına göre Bağ-Kur sigortalısı olamayacağı, vergiden muaf olduğunun kabulü hâlinde dahi talep tarihinden itibaren sigortalılık başlayacağından talebinin de 22.03.2005 tarihi olduğu gözetildiğinde 04.10.2000-26.03.2002 dönemi Bağ-Kur sigortalısı kabul edilmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı asıl istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı asıl istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 29.04.2021 tarihli ve 2020/1095 Esas, 2021/788 Karar sayılı kararı ile; 04.10.2000 tarihinden önceki döneme ilişkin istemin reddi yerinde ise de, Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 14.12.2017 tarih ve 2015/20055 Esas, 2017/8929 Karar ve 10.09.2013 tarih ve 2013/1389 Esas ve 2013/15820 Karar sayılı kararlarında da belirtildiği üzere 1479 sayılı Kanun'un 22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanun’un 6 ncı maddesi ile değişik 24 üncü maddesi gereğince zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi kaydı, Esnaf ve Sanatkârlar sicil kaydı veya kanunla kurulu meslek kuruluş kayıtlarından yalnız birinin yeterli olduğu, 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanun ile 24 üncü maddede yapılan değişiklikle sigortalılık için gelir vergisi kaydı, gelir vergisinden muaf olanlar yönünden ise Esnaf ve Sanatkârlar sicili ile birlikte aynı zamanda kanunla kurulu meslek kuruluşuna kayıtlı bulunma koşullarının getirildiği, 1479 sayılı Kanun’un 3165 sayılı Kanun ile değişik 24 üncü maddesi gereğince sigortalılık niteliğinin kazanılması ve devamı hâlinde 4956 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik kapsamında vergiden muafiyet bulunmasa bile sigortalı lehine usuli kazanılmış hak oluşacağı, somut olayda davacının fiilen yaptığı taksicilik faaliyeti nedeniyle oda ve sicil kaydına dayalı olarak 04.10.2000 ile tescil tarihi olan 26.03.2002 tarihleri arasında gelir vergisinden muaf olup olmadığına bakılmaksızın 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalı sayılması gerektiği gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılıp düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davacının 04.10.2000-26.03.2002 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun kapsamında zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

2. Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

2. Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

"..1479 sayılı Yasa’nın Geçici 18. maddesinde; bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı, ancak bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıklarının, bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.04.1982-04.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak prim borçlarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren 1 yıl içinde ödemek kaydıyla bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir.

4956 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 02.08.2003 tarihine kadar tescilleri, prim ödemeleri veya tescil başvuruları yoksa aynı tarihten sonra sadece aynı yasa ile 1479 sayılı Yasaya eklenen geçici 18. maddeye göre vergide kayıtlı olan süreleri için borçlanma haklarını kullanarak sigortalılık süresi elde edebilirler. Geçmişe yönelik hizmetlerini tespit ettiremezler. 02/08/2003 tarihinden önceki tarihte Kuruma tescil edilmiş, giriş bildirgesi vermiş veya bir şekilde kendi adına tescil isteği yerine geçecek şekilde prim ödemiş olan ve 1479 sayılı Yasa kapsamında kendi adına veya hesabına bağımsız çalışanlar, 20/04/1982 tarihinden itibaren vergi kaydına dayalı olarak, 22/03/1985 tarihinden itibaren de vergi, esnaf sicili veya meslek kuruluşu kayıtlarına dayalı olarak sigortalılıklarının tespitini isteyebilirler.

Aynı şekilde, 5510 sayılı Kanunun geçici 8. maddesine göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 01.10.2008 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 01.10.2008 tarihinden itibaren başlayacağı belirtilmiş; aynı maddede, Kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kuruma yazılı olarak başvurmak şartıyla, 01.10.2008 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmayanlara, 04.10.2000-01.10.2008 tarihleri arasında vergiye kayıtlı oldukları süreyi borçlanma imkanı getirmiştir.

Geçici 8. maddesinde belirtilen "yazılı başvuru" şartı, şekil şartı olmayıp; sigortalının, 01.10.2008 tarihi öncesi döneme ilişkin vergiye kayıtlı olduğu süreyi, yasada belirtilen 6 aylık sürede, Kurum'a başvurarak veya borçlanmaya ilişkin prim ödeyerek, borçlanma iradesini ortaya koyması, yasadan yararlanmak için yeterli sayılmalıdır. Anılan yasada belirtilen 6 aylık sürenin geçmesinden sonra, 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin sürenin, 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olarak değerlendirilmesi mümkün değildir. Belirtilen açıklamalar ışığında somut olaya dönüldüğünde, 06.10.1993 ile 04.03.1996 ve 26.03.2002 ile 28.05.2014 tarihleri arasında vergi kaydı ve 09.08.1993 tarihinden itibaren devam eden meslek odası kaydına dayalı olarak bağ-kur sigortalılık tespitinin istenildiği işbu davada, davacının tespite konu dönemde bağkur kapsamında tescili olmadığı gibi, prim ödemesi ve başvurusunun da bulunmadığı belirgin olduğundan, yukarıda belirtilen mevzuat kapsamında değerlendirme yapılıp davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesinin, istinaf başvurusunun kabulüne ilişkin kararı bozulmalıdır..." gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesince Verilen Direnme Kararı

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesinin, istinaf başvurusunun kabulüne ilişkin kararı bozulmalıdır..." gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesince Verilen Direnme Kararı

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; 22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanun ile 1479 sayılı Kanun’un 24 üncü maddesi değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya Esnaf ve Sanatkârlar sicil kaydı veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydının yeterli görüldüğü ancak anılan maddenin 04.10.2000 tarihinde yürürlüğe giren 619 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile değiştirilerek sigortalılık için gelir vergisi mükellefi olma, gelir vergisinden muaf olanlar yönünden ise Esnaf ve Sanatkârlar siciline veya kanunla kurulu meslek kuruluşuna kayıtlı olma şartı getirilmiş ise de, 619 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin tüm hükümlerinin Anayasa Mahkemesinin 08.08.2001 tarihinde yürürlüğe giren 26.10.2000 tarihli kararı ile iptal edildiği, daha sonra 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanun ile 24 üncü madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirildiği ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil ve oda kaydının bir arada bulunmasının yeterli görüldüğü, 619 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 1479 sayılı Kanun’un 24 ve 25 inci maddelerini değiştiren hükümlerinin Anayasa Mahkemesince iptali ile sigortalılık niteliklerinin belirlenmesi bakımından 04.10.2000 ile 4956 sayılı Kanun’un yürürlüğe girdiği 02.08.2003 tarihleri arasındaki dönem yönünden yasal boşluk oluştuğu, yasal boşluk bulunan 04.10.2000 ile davacının tescil edildiği 26.03.2002 tarihleri arasında kalan dönem bakımından 4956 sayılı Kanun öncesi yürürlükte bulunan mevzuat hükümlerine göre uyuşmazlığın çözümü gerektiği, Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin bu yönde kararlarının bulunduğu, mahkemece toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre davacının oda ve sicil kaydının bulunduğu 04.10.2000 ile tescil edildiği 26.03.2002 tarihleri arasında fiilen kendi nam ve hesabına taksicilik yaptığının kanıtlandığı, bu dönem bakımından 1479 sayılı Kanun’un 24 ve 25 inci maddelerinin uygulanması bakımından oluşan yasal boşluğun sigortalı lehine yorumlanarak doldurulması gerektiği gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Direnme kararına karşı süresi içinde davalı ... vekilince temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili, 04.10.2000-26.03.2002 döneminde esnaf sicil ve oda kaydının Bağ-Kur sigortalılığı için yeterli olmadığını, bu kayıtlarla birlikte talep tarihinden itibaren sigortalılığın başlatılacağını ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Uyuşmazlık