muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/14362, Karar No: 2024/1092, Tarih: 12.02.2024

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, eksik inceleme ve araştırma sonucu hüküm verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının BOZULMASINA,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

12.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/976, Karar No: 2009/2000, Tarih: 18.02.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/976 E.  ,  2009/2000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EDREMİT 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/03/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı,miras bırakan İ.G.1495, 1496,1515 parsel sayılı taşınmazlarını mirasçıdan mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı biçimde davalı gelinine temlik ettiğini ileri sürerek miras payları oranında tapu iptali ve tescili olmadığı takdirde tenkis isteğinde bulunmuştur.

Davalı, taşınmazları bedelini ödeyerek satın aldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın subut bulduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Karar, davalı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 28.11.2008 Cuma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat T.Kı. geldi davetiye tebliğe rağmen temyiz edilen vekili avukatlar gelmediler, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi . . tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü: Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğine ve toplanan delillere göre; davacıların miras bırakan İ.G.tarafından çekişme konusu taşınmazların satış suretiyle gelini davalıya yapılan temlikinin, mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açtıkları; davalının işlemlerin gerçek satış olduğunu, miras bırakana bedel ödendiğini, kaldı ki miras bırakanın paylaştırma kastı ile hareket ettiğini, davacıların miras bırakanı olan oğlu M.A.de taşınmazlar verdiğini, denkleştirmenin varolduğunu belirterek davanın reddini savunduğu anlaşılmaktadır.

Eksiğin tamamlanması yoluyla getirtilen Edremit 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/ 173 esas sayılı dava dosyası örneğinden, eldeki davanın davacıları aleyhine, miras bırakan İbrahim'in oğlu davalının eşi olan Eyüp Güven tarafından, eldeki davaya konu olmayan miras bırakan İbrahim'in davacıların murisi oğlu M.A.temlik ettiği başka taşınmazlar hakkında muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak tapu iptal ve tescil davası açılmış olduğu görülmektedir. Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirascısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirascılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekirki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşınmaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamıyacağıda kuşkusuzdur.

Bu durumda, gerek savunmanın içeriği, gerekse Edremit 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/173 esas sayılı dava dosyası içeriğine göre yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda araştırma yapılması, olayda adil ve sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için her iki davanın birlikte görülmesi ve birlikte ele alınarak sonuçlandırılması gerekeceği kuşkusuzdur.

O halde, her iki dava birleştirilerek, miras bırakan İ.G.den tüm mirasçılarına intikal eden taşınır, taşınmaz mallar ve hakların araştırılması, tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve belgelerin merciilerinden getirtilmesi, her bir mirasçıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınması böylece yukarda değinilen anlamda bir paylaştırma kasdının bulunup bulunmadığının açıklığa kavuşturulması, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken anılan husus gözardı edilerek yazılı biçimde hüküm kurulması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.''nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Davalının temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.''nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA,

15.12.2007 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 550.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına , alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,

18.2.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5659, Karar No: 2024/318, Tarih: 22.01.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/5659 E.  ,  2024/318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2215 E., 2023/2480 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 6. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2022/271 E., 2023/181 K.

Taraflar arasındaki Tüketici Hakem Heyeti kararına itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı asıl tarafından istinaf edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesince 31.05.2023 tarihli ek karar ile kararın kesin nitelikte olduğundan bahisle istinaf talebinin reddine karar verilmiş, iş bu kararın davalı asıl tarafından istinafı üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesinin ek kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı asıl tarafından temyiz edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince temyiz dilekçesinin İlk Derece Mahkemesine hitaben yazıldığı ve sonuç kısmında İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasının talep edildiği belirtilerek, temyiz dilekçesiyle ilgili değerlendirme yapılmak üzere dosya İlk Derece Mahkemesine gönderilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan değerlendirme sonucunda, bu kez 11.09.2023 tarihli ek karar ile yine kararın kesin olduğundan bahisle, Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı yapılan temyiz talebinin reddine karar verilmiş ve nihayetinde bu kararın davalı asil tarafından temyizi üzerine dosya Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince; (sehven dosya yeni bir esas sırasına kaydedilmek suretiyle) bu defa yapılan değerlendirme sonucunda, davalının Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik temyiz başvurusunun kararın kesin olduğundan bahisle reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı asıl tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyize konu kararın kesin olduğu gerekçesiyle davalı asılın temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 20.10.2023 tarih ve 2023/2215 E., 2023/2480 K. sayılı kararına ilişkindir.

6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 70 inci maddesinin beşinci fıkrasında, tüketici hakem heyeti kararlarına karşı itiraz üzerine verilen tüketici mahkemesi kararlarının kesin nitelikte olduğu düzenlenmiştir.

Temyiz istemi, temyize konu kararın kesin olduğu gerekçesiyle davalı asılın temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 20.10.2023 tarih ve 2023/2215 E., 2023/2480 K. sayılı kararına ilişkindir.

6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 70 inci maddesinin beşinci fıkrasında, tüketici hakem heyeti kararlarına karşı itiraz üzerine verilen tüketici mahkemesi kararlarının kesin nitelikte olduğu düzenlenmiştir.

Buna göre, her ne kadar davalının temyiz başvurusuna yönelik değerlendirmenin davalı asilin ilk temyiz dilekçesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince ilk kararın verildiği dosya üzerinden (ek kararla) yapılması gerekirken dosya sehven yeni bir esasa kaydedilerek inceleme yapılmış ise de sonuç olarak davalı asilin temyiz başvuru dilekçesinin değerlendirilmesine ve reddine yönelik olarak verilen, 20.10.2023 tarih ve 2023/2215 E., 2023/2480 K. sayılı kararı, yukarıda anılan Kanun hükmüne uygun olduğundan davalı asilin temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 20.10.2023 tarih ve 2023/2215 E., 2023/2480 K. Sayılı (temyiz başvurusunun değerlendirilmesine yönelik) kararının ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4074, Karar No: 2010/6760, Tarih: 24.05.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/4074 E.  ,  2010/6760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 230 ada 1 parsel sayılı 2571.94 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, Temmuz 2003 tarih 2 nolu tapu kaydına dayanarak hali arazi niteliği ile Hazine adına tesbit edilmiştir. Davacı ..., dava konusu taşınmazın babası ... ...'e ait olduğunu, ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 1990/214- 1997/176 sayılı ilamı ile muris adına tescile karar verildiğini, kararın kesinleşmesine rağmen bugüne kadar tapuya tescil edilmediğinden ... ... mirasçıları adına tescili iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne ve dava konusu parselin 3/11/2008 tarihli ... bilirkişi rapor ve krokisinde (1B) ile gösterilen 1009.93 m2'lik bölümünün kadastro tespitinin iptali ile payları oranında Kamber ... mirasçıları adına tapuya tesciline, (1A) ile gösterilen 1410.92 m2'lik yer ile 1, 2, K3, K4 noktaları ile gösterilen 151.09 m2 olmak üzere toplam 1562.02 m2 bölümünün tespit gibi davalı Hazine adına tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1744 Sayılı Yasaya göre 17/11/1975 tarihinde yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 3302 Sayılı Yasaya göre 06/03/1991 tarihinde yapılıp, dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2/B uygulaması vardır.

Mahkemece, taşınmazın krokide (1B) ile gösterilen 1009.93 m2 bölümün davacının dayandığı tescil kararı ve krokisi kapsamında kaldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir.

Mahkemece, taşınmazın krokide (1B) ile gösterilen 1009.93 m2 bölümün davacının dayandığı tescil kararı ve krokisi kapsamında kaldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir.

Öncelikle 230 ada 6, 7, 8, 9, 12, 13, 14 ve 15 sayılı parsellerin tutanak örnekleri ile varsa tespitlerine esas alınan tapu kayıtlarının ve 230 adada kalan parselleri içeren kadastro paftası getirtilmesi, bundan sonra Asliye Hukuk Mahkemesinin 1990/214 Esas sayılı dosyasında hükme esas alınan kontrol memuru ... tarafından düzenlenen 29/05/1997 tarihli krokide (A) ile işaretli yerin ...'ün ... olduğu, kıyı kenar çizgisinde kalan kısım çıktıktan sonra kalan (A) ile işaretli bölümün 27425 m2 olduğu ve yine aynı krokide (B) ile işaretli yerin ... ...'ün ... olup, kıyı kenar çizgisinde kalan bölüm çıktıktan sonra geriye 12600 m2 kaldığı, (D) işaretli yerin çınarlık olduğu ve kıyı kenar çizgisinde kalan 450 m2 çıktıktan sonra geriye 5050 m2 kaldığı ve bu yerin aynı zamanda Sulh Hukuk Mahkemesinin 2001/168 sayılı dosyasında Hazine adına tescile karar verildiği, (E) işaretli yerin ...'dan ... ...'e geçen yer olduğu, kıyı kenar çizgisinde kalan kısım çıktıktan sonra geriye 8825 m2'nin kaldığı ve (F) işaretli yerin ise hali arazi olup, 2500 m2 olarak hesaplandığı, (F) işaretli bölümün daha sonra Sulh Hukuk Mahkemesinin 2001/168 sayılı dosyasında Hazine adına tescil edildiği anlaşıldığına göre, değişmez sınır olan yol ve

derenin birleştiği yer keza ...'ün (A) işaretli yeri ile ... ... adına tescil edilen (C) işaretli yerin sınırları esas alınarak 1990/214-176 sayılı tescil ilamının dayanağı kroki 3402 Sayılı yasanın 20/A maddesi hükmüne göre yerine uygulanmalı ve bu kroki ile kadastro paftası arasındaki çelişkinin nereden kaynaklandığı saptanmalı, tescil dosyasının dayanağı 29/05/1997 tarihli krokideki kıyı çizgisinde kalan bölümler belirlenerek ...'ün (A) ile işaretli ve ...'ün (B) ile işaretli bölümlerine ait sınırlar bulunup, bu sınırlar değişmez kabul edilerek kroki yerine uygulanıp, dava konusu edilen yerin gerçek miktarı saptanmak suretiyle infaza olanak verecek şekilde bilirkişiye kroki düzenlettirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 24/05/2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5188, Karar No: 2012/9242, Tarih: 21.05.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/5188 E.  ,  2012/9242 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :225-999

Davacı, 26.07.1994-04.10.2000 tarihleri arasındaki Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İnceleme konusu somut olayda; davacı 07.08 2003 tarihinde, ticaret sicil müdürlüğünden aldığı 26.07.1994 tarihinden itibaren anonim şirket kurucu ortağı olduğunu gösteren belge ile davalı Kuruma giriş bildirgesi vermek suretiyle başvurmuş, davalı Kurumca, 1479 sayılı Yasanın 4956 sayılı Yasayla değişik geçici 18. maddesi gereğince sigortalılığı 04.10.2000 tarihi itibariyle başlatılmıştır.

Dava hukuki nitelikçe; 4956 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 02.08.2003 tarihine kadarki dönemde Bağ-Kur'a kayıt ve tescili bulunmayan, ancak, bu tarihten sonra Kurumca, 04.10.2000 tarihi itibariyle 1479 sayılı Yasaya göre zorunlu sigortalı olarak tescili yapılan davacının; 26.07.1994-04.10.2000 tarihleri arasındaki anonim şirket kurucu ortaklığına dayalı olarak sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren ve 4956 sayılı Kanun ile eklenen 1479 sayılı Kanunun geçici 18. maddesi; “sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri 04.10.2000 tarihinden itibaren başlar. Ancak, bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıkları, bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.04.1982-04.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak 49. ve ek 15. maddelerine göre hesaplanacak prim borçlarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren bir yıl içinde ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağını yürürlükte olan prim tutarı üzerinden ödemek kaydıyla bu süreler sigortalılık süresi olarak değerlendirilir” hükmünü getirmiştir. Anılan madde hükmüne göre, 20.04.1982-04.10.2000 tarihleri arasında vergi kaydının bulunduğu sürelerin prim borçlarının ödenmesi halinde, sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği açıktır.

Hal böyle olunca, Mahkemece, öncelikle, davacının 20.04.1982-04.10.2000 tarihleri arasına yönelik vergi kaydının bulunup bulunmadığı belirlenerek, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 15.06.2011 günlü 2011/10-170 Esas, 2011/413 Karar sayılı ilamında da açıklandığı üzere, geçici 18. madde uyarınca yazılı başvurusunun bulunup bulunmadığı, yazılı başvurusu bulunmasa dahi, vergiye kayıtlı bulunduğu ve tescilini talep ettiği döneme ilişkin prim borcunun anılan maddede öngörülen yasal süre içinde ödenip ödenmediği hususu araştırılarak, ödenmiş ise, bu ödemenin, borçlanma iradesini ortaya koyduğu kabul olunarak davanın kabulüne; vergi kaydının bulunmaması yada vergi kaydına istinaden yasal süre içinde yazılı başvuru veya prim ödemesinin olmaması halinde davanın reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3468, Karar No: 2022/5346, Tarih: 20.06.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/3468 E.  ,  2022/5346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : ... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/11/2005 tarih ve 2005/10 (E) - 2005/4 (K) sayılı kararı ile, sanık hakkında müessir fiil suçundan 765 sayılı TCK'nin 456/4 maddesi uyarınca 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair karar

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.11.2015 tarih ve 2005/10 (E) - 2005/4 (K) sayılı kararının 08.12.2005 tarihinde sanığa tebliğ edildiği, karara karşı sanığın temyiz hakkını geçerli bir mazereti olmaksızın 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesinde gösterilen bir haftalık yasal süreden sonra kullandığı anlaşılmakla, sanığın kanuni süresinden sonra vaki temyiz talebinin ve eski hale getirme isteminin, CMUK’nin 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE, 20.06.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2602, Karar No: 2016/2074, Tarih: 04.04.2016

**23. Hukuk Dairesi         2016/2602 E.  ,  2016/2074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-KARAR-

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 12.02.2016 tarih ve 1 sayılı Kararı'nın dayanağı olan 2797 sayılı Yargıtay Yasası'nın 6545 sayılı Kanun'un 31. maddesi ile değişik 14/2-a bendinde, daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirme de gözetilerek temyizin kapsamının esas alınacağı öngörülmüştür. Mahkemenin nitelendirmesi ve temyiz kapsamına göre, uyuşmazlık; kayıp kaçak bedelinin istirdadı istemine ilişkin olup, hükmün temyiz incelemesi Yüksek 3. Hukuk Dairesi'nin görevi kapsamındadır.

Bu durumda, 11.04.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Kanunu ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda değişiklik yapılması hakkındaki 6644 sayılı Kanun gereğince dosyanın Hukuk İş Bölümü İnceleme Kurulu'na gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın, Hukuk İş Bölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 04.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4074, Karar No: 2010/6760, Tarih: 24.05.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/4074 E.  ,  2010/6760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 230 ada 1 parsel sayılı 2571.94 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, Temmuz 2003 tarih 2 nolu tapu kaydına dayanarak hali arazi niteliği ile Hazine adına tesbit edilmiştir. Davacı ..., dava konusu taşınmazın babası ...'e ait olduğunu, ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 1990/214- 1997/176 sayılı ilamı ile muris adına tescile karar verildiğini, kararın kesinleşmesine rağmen bugüne kadar tapuya tescil edilmediğinden ... mirasçıları adına tescili iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne ve dava konusu parselin 3/11/2008 tarihli ... bilirkişi rapor ve krokisinde (1B) ile gösterilen 1009.93 m2'lik bölümünün kadastro tespitinin iptali ile payları oranında Kamber ... mirasçıları adına tapuya tesciline, (1A) ile gösterilen 1410.92 m2'lik yer ile 1, 2, K3, K4 noktaları ile gösterilen 151.09 m2 olmak üzere toplam 1562.02 m2 bölümünün tespit gibi davalı Hazine adına tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1744 Sayılı Yasaya göre 17/11/1975 tarihinde yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 3302 Sayılı Yasaya göre 06/03/1991 tarihinde yapılıp, dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2/B uygulaması vardır.

Mahkemece, taşınmazın krokide (1B) ile gösterilen 1009.93 m2 bölümün davacının dayandığı tescil kararı ve krokisi kapsamında kaldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir.