muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/16085, Karar No: 2018/5186, Tarih: 18.04.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/16085 E.  ,  2018/5186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma-Nafaka

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından, birleşen nafaka davasının kabulü, nafakaların ve tazminatların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki belgelerden, davalı-karşı davacı kadının akıl hastası olduğu ve kısıtlandığı anlaşılmaktadır. Akıl hastalığı hukuki sebebine dayalı bir dava bulunmamaktadır (TMK m. 165). Akıl hastası olan kadının hareketleri iradi olmadığından, kendisine kusur yüklenemez. Bu sebeple Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesine dayalı "evlilik birliğinin temelinden sarsılması" hukuki sebebine dayanılarak boşanmaya karar verilemez. Davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir. Ancak bu yön temyiz edilmediğinden bozma nedeni yapılmamış, yanlışlığa değinilmekle yetinilmiştir.

2-Temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a-Davacı-karşı davalı erkeğin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-karşı davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

c-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davalı-karşı davacı kadına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

d-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davalı-karşı davacı kadın yararına takdir edilen tedbir nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

d-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davalı-karşı davacı kadın yararına takdir edilen tedbir nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

e-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre birleşen nafaka davasında davalı-karşı davacı kadın yararına takdir edilen tedbir nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2/b, c, d ve e bentlerinde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 18.04.2018
Yargıtay — Esas No: 2016/31026, Karar No: 2017/2928, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/31026 E.  ,  2017/2928 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/722, Karar No: 2020/4384, Tarih: 08.09.2020

**12. Ceza Dairesi         2020/722 E.  ,  2020/4384 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62/1, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereği mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir sebebe dayanmayan, katılan vekilinin bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine ve ceza miktarına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık idaresindeki kamyonetle, meskun mahal dışı, gündüz vakti, iki yönlü, asfalt kaplama karayolunda seyri sırasında, sola dönüş yapacağı esnada, aracının sağ ön tekerine, karşı istikametten gelen Salih idaresindeki otomobilin ön kısmıyla çarpmasıyla, sanığın ilk geçiş hakkını vermeyerek, tam kusuruyla, üç kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir, bir kişinin vücudundaki kemik kırıklarının hayat fonksiyonlarını 5. dereceden etkileyecek şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda;

1-) Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi;

2-) 5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlendiği; sanığın sürücü belgesi bilgilerinin incelendiğinde, aynı belge numarası adı altında A2 ve B sınıfı sürücü belgesinin bulunduğu, sanık hakkında bu madde hükümlerinin uygulanmasına karar verilirken, yargılamaya konu kazayı idaresindeki kamyonet ile yaptığı ve bu nedenle sanığın somut olaya konu taksirle yaralama suçu sebebiyle A2 sınıfı sürücü belgesinin geri alınamayacağı gözetilmeden, sanığa ait A2 sınıfı sürücü belgesinin ve ilgili madde hükmünün amacına aykırı şekilde geri alınmasına karar verilmesi;

3-) Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesi olan TCK'nın 50/4 maddesi delaletiyle 50/1-a maddesinin gösterilmemesi ve sanığa verilen taksitli adli para cezasının taksitlerinden birinin zamanında ödenmemesi halinde, geri kalan kısmın tamamının tahsiline karar verileceğinin ve ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına çevrileceğinin ihtarı yerine, yalnızca taksitlerinden birinin zamanında ödenmemesi halinde, geri kalan kısmın tamamının tahsiline karar verileceğinin ihtarına yer verilmek suretiyle TCK'nın 52/4. maddesine aykırı hareket edilmesi;

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 4. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 380 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri gözönünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 7600 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi, hükmün 5. fıkrasında yer alan "tahsil edileceğine" ibaresinden sonra gelmek üzere “adli para cezasının hapis cezasına çevrileceğinin ihtarına” ibaresinin eklenmek ile hüküm fıkrasının sürücü belgesinin 4 ay geri alınmasına ilişkin 8. bendinde yer alan A2 sınıfı sürücü belgesinin hükümden çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 08/09/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14297, Karar No: 2016/270, Tarih: 12.01.2016

**8. Ceza Dairesi         2015/14297 E.  ,  2016/270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa yüklenen suçlardan zarar görme ihtimali bulunan ve duruşmadan da haberdar edilmeyen ...Bankası'nın ve şikayetçi ...'ün yokluğunda verilen hükmün tebliğ edildiğine ilişkin herhangi bir belgeye rastlanmadığından, varsa dosyasına konulması, aksi halde şikayetçi ... vekili olarak yargılama aşamasında mazeret dilekçesi sunan avukat ... ile şikayetçi arasında vekalet ilişkisi bulunup bulunmadığı araştırılarak sonucuna göre, gıyabi hükmün CMK.nun 34/2. madde ve fıkrasında belirtilen başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekli de belirtilmek suretiyle yöntemine uygun olarak vekalet ilişkisi olması halinde avukat ...'e, vekalet ilişkisi olmaması halinde ise şikayetçi ...'e ve ...Bankası'na tebliği sağlanarak tebellüğ belgesi ve temyiz etmeleri halinde dilekçeleri de eklenip ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesi, temyiz etmemeleri halinde ise sanık müdafiinin temyiz talebine hasren inceleme yapılmak üzere dosyanın geri gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına (TEVDİİNE), 12.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5084, Karar No: 2019/5398, Tarih: 19.06.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/5084 E.  ,  2019/5398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.11.1999 tarih ve 1999/11-273/288 sayılı kararında açıklandığı üzere, defter ve belgelerin çalındığı-kaybolduğu-bulunamadığı ileri sürülerek ibrazından kaçınılması halinde VUK'nin 139. maddesinde yazılı hususlarla ilgili usulüne uygun tebligatın aranmayacağı, istenen defter ve belgeleri kaybettiğini söyleyen sanığın işyerinde vergi incelemesi yapılması zorunluluğu bulunmadığı, 213 sayılı Kanunun 139/2. maddesindeki istisnai şartların varlığının kabulü gerekeceği gözetilmeden, 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 139/2. maddesindeki istisnai koşulların varlığı önceden tesbit edilmeden faaliyetini sürdüren sanığa defter ve belgelerin ibrazı için yapılan tebligatın hukuken geçerli olmadığından bahisle beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğine uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19/06/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7258, Karar No: 2019/3203, Tarih: 10.04.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/7258 E.  ,  2019/3203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .....SULH HUKUK MAHKEMESİ

ne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı şirket ile akdedilen 31/12/2012 başlangıç tarihli 5 yıl süreli kira sözleşmesine göre davaya konu taşınmazın davalı tarafından kiralanmış olduğunu ancak ortada hiçbir sorun yokken davalı şirket tarafından sözleşmenin geriye dönük olarak 20.04.2013 tarihi itibariyle feshedildiğini, mecuru 19/11/2013 günü tahliye ettiğini ve anahtarı notere teslim ettiğini bildirdiğini, oysa taraflar arasındaki sözleşmenin süresinin 5 yıl olup, sözleşmenin 14. maddesine göre sözleşme süresinin bitiminden 3 ay önce fesihin bildirilmesi gerektiğini, davalının ise zarar ettiği gerekçesi ile afaki gerekçelerle sözleşmedeki fesih ve tahliye usulüne uymayarak sözleşmeyi feshettiğini, bu nedenle geri kalan 4 yıl 2 aylık kira bedelinden ve mecurun yeniden kiraya verilmesinden sonra oluşacak farktan davalının sorumlu olması gerektiğini, Borçlar Kanunun 346. maddesinin tacirler için 01.07.2012 tarihinden itibaren 8 yıl süre ile uygulanmayacağından tüm kira bedellerini muaccel olduğunu, davalı ile yapılan görüşmelere rağmen davalının borcunu ödemediğini, bu nedenle 01.11.2013, 01.12.2013, 01.01.2014 aylarına ait ödenmeyen kira bedellerinin tahsili amacı ile takip başlattığını ileri sürerek takibe vaki itirazın iptaline, davalının % 20 oranında icra inkar tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini talep etmiş, 06/05/2015 havale tarihli dilekçesinde davalıdan şimdilik yalnızca mecurda bulunduğu sürelerin kiralarının istendiğini, bu dosyada kiralananın boş kaldığı sürelere ilişkin bir talepleri olmadığını, talep edilen kiraların, kiralananın boşaltılmadan önceki döneme ilişkin olduğunu beyan etmiştir.

Davalı; kira başlangıcından bir süre sonra pek çok hacze maruz kaldığını, kısaca mali krize girdiğinden 14.03.2013 tarihli ihtarname ile 30.04.2013 itibarıyla kira sözleşmesini feshettiğini bildirdiğini ve 19.11.2013 tarihinde kiralananı tahliye ettiğini, fiili tahliye tarihine

kadara da tüm edimlerini yerine getirdiğini, bu şekilde tüm kira bedellerinin muaccel olamayacağını, davacıya borcu olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı; kira başlangıcından bir süre sonra pek çok hacze maruz kaldığını, kısaca mali krize girdiğinden 14.03.2013 tarihli ihtarname ile 30.04.2013 itibarıyla kira sözleşmesini feshettiğini bildirdiğini ve 19.11.2013 tarihinde kiralananı tahliye ettiğini, fiili tahliye tarihine

kadara da tüm edimlerini yerine getirdiğini, bu şekilde tüm kira bedellerinin muaccel olamayacağını, davacıya borcu olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; kiracının kira borcunun, anahtarın tevdii edildiği yerin kiralayana bildirildiği tarihe kadar devam edeceği, anahtarın notere tevdii edildiğinin davacıya 26/11/2013 tarihinde tebliğ edildiği, dolayısıyla davalı/kiracının bu tarihe kadar olan kira borcundan sorumlu olduğu, taraflar arasındaki bir aylık kira bedelinin 20.000,00 TL olmasının kararlaştırıldığı, buna göre 26 günlük kira borcu olan 17.333,00 TL’den davalının sorumlu olduğu, kira sözleşmesine göre kiranın, en geç her ayın 10’una kadar ödenmesinin kararlaştırıldığı, dolayısıyla davalı/borçlunun 11/11/2013 tarihinde mütemerrit olduğu, 17.333,00 TL’lik kira alacağının 11/11/2013 tarihinden takip tarihine kadar işlemiş yasal faizinin 367,55 TL olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, İstanbul 29. İcra Müd.'nün 2014/2743 Esas sayılı dosyasında borçluların itirazının kısmen iptaline, takibin 17.333,00 TL asıl alacak, 367,55 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 17.770,55 TL üzerinden devamına, asıl alacağa takip tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmasına, davalının asıl alacağın % 20'si oranında 3.466,60 TL icra inkar tazminatına mahkum edilmesine karar verilmiş, hüküm; davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Davaya dayanak yapılan ve hükme esas alınan 01.01.2013 başlangıç tarihli ve 5 yıl süreli kira sözleşmesi imzalandığı konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Kira sözleşmesinin 14. maddesinde sözleşmenin bitiminden en az üç ay önce yazılı bildirimde bulunacağı kararlaştırılmış, davalı kiracı ise henüz kira sözleşmesi bitmeden 14.03.2013 tarihli ihtarname ile 30.04.2013 itibarıyla kira sözleşmesini feshettiğini bildirmiş ve 19.11.2013 tarihinde kiralananı tahliye etmiş, davacı tarafça 01.11.2013, 01.12.2013, 01.01.2014 aylarına ait ödenmeyen kira bedellerinin tahsili amacı ile takip başlatılmış, davalının ödeme emrine itirazı üzerine davacı; 08.03.2015 tarihinde açtığı iş bu dava ile itirazın iptalini talep etmiştir.

Somut olayda; davalı kiracı tarafından kira sözleşmesinin süresinden önce feshedildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, kiracının tek taraflı olarak sözleşmeyi feshinin haksız olduğuna ilişkin değerlendirmesinde bir usulsüzlük bulunmamaktadır. Ancak kiralananı süre bitmeden tek taraflı olarak tahliye etme hak ve yetkisi kendisine tanınmayan kiracının, kiraya verenin bilgisi ve rızası olmaksızın, haklı bir nedene de dayanmaksızın, kira süresinin bitiminden önce kiralananı tahliye etmesi sözleşmeye aykırı davranış (haksız fesih) sayılır; böylesi bir durumda kiracı, kiraya verenin bu yüzden uğradığı zararı tazminle sorumludur. Ne var ki, 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 114. maddesi (mülga 818 Sayılı BK.nun 98.maddesi) göndermesi ile aynı Kanunun 52.maddesi (mülga BK.nun 44. maddesi) uyarınca, kiraya veren de, kiralananı aynı koşullarla yeniden kiraya vermek konusunda gereken çabayı göstermeli ve böylece zararın artmasına sebebiyet vermemelidir. Aksi takdirde, artmasına sebep olduğu zarar tutarını kiracıdan isteyemez. Bu durumda, davacının zararı tahliye tarihinden kiralananın aynı koşullarla yeniden kiraya verilebileceği tarihe kadar boş kaldığı süreye ilişkin kira parasından ibarettir.

O halde, mahkemece; mahallinde konusunda uzman bilirkişi marifetiyle keşif yapılarak dava konusu yerin aynı şartlarda ne kadar sürede kiraya verilebileceği hususunda denetime elverişli ve hüküm kurmaya yeterli bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6480, Karar No: 2020/4289, Tarih: 09.03.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/6480 E.  ,  2020/4289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İşyeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 116/1-4, 119/1-c maddesinde düzenlenen geceleyin birden fazla kişi ile birlikte iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunu oluşturduğu nazara alınarak dava zamanaşımının gerçekleşmediği belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunu temyiz dışı diğer suça sürüklenen çocuklar ile birlikte işlediğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan 5237 sayılı TCK’nın 116/4 ve 119/1-c maddelerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 09.03.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2092, Karar No: 2019/39675, Tarih: 25.12.2019

**7. Ceza Dairesi         2019/2092 E.  ,  2019/39675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat, suça konu eşyaların müsaderesine yer olmadığına, iade

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

... Sulh Ceza Mahkemesi'nin 07.10.2013 tarihli ve ... D.İş nolu arama ve el koyma kararına istinaden sanığın ikametgahında ele geçirilen ve sanık tarafından sahiplenilen, 94 koli toplam 67.680 adet maskara cinsi kozmetik ürüne ilişkin olarak, sanığın aşamalardaki savunmasında beyan ettiği ve dosyaya sunmuş olduğu bahse konu ürünleri aldığını iddia ettiği... Gümrükleme Ltd. Şti. ne ait faturalar ve şirketin defter kayıtlarındaki bilgiler; sanığın işletmekte olduğu Berdan Ticaret ile... Gümrükleme firması arasında ticari ilişkinin bulunduğunu ispat etmekte ise de; gerek faturalarda belirtilen eşyanın cinsi, gerekse... Gümrükleme firmasının ithalata ilişkin sunmuş olduğu belgelerin dava konusu kozmetik ürünleri birebir temsil etmemesi, dosyaya sunulan 04/07/2014 tarihli bilirkişi kurulu raporunda eşyaların ithal edildiği yurt dışı firması tarafından düzenlenen faturaların sunulması durumunda ürünün cinsi konusunda değerlendirme yapılmasının mümkün bulunduğu ancak dosyada böyle bir belgenin bulunmadığı, ayrıca dava konusu maskaraların GTİP kodu ile beyannamede ithale konu malzemelerin GTİP kodunun farklı olduğunun belirtildiği, tüm bu hususlar bir arada değerlendirildiğinde; sanığın ikametgahında ele geçen kozmetik ürünlere münhasır düzenlenmiş bir faturanın ve bu ürünlerin yasal yollarla ithalatının gerçekleştirildiğine dair bir belgenin dosyaya sunulamamış olması karşısında, dava konusu eşya yönünden yasal ithalatın gerçekleştiğinin şüpheye yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturulmasından sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12034, Karar No: 2015/14068, Tarih: 03.12.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/12034 E.  ,  2015/14068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : POLATLI 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/03/2014

NUMARASI : 2013/99-2014/96

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, ortak mirasbırakan anne ve babalarından intikal eden davaya konu 12 adet taşınmazın paylaşımının mirasçılar arasında yapıldığını, ancak davalı kardeşlerinin baskı tehdit ve huzursuzluk yaratarak mirasın çoğunu elde etmeye önelik davranışları sonucunda davalının mirasın çoğunu ve değerli yerleri olan taşınmazları elde ettiğini, davalının vesayet altına alıması için dava açıldığını ileri sürerek, tapuların iptal ile taşınmazların yeniden paylaşımının yapılmasına karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı vasisi, hak düşürcü süreninin dolduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddialarına kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ..........'nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacıların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 2,50 .-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 03.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.