muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/12630, Karar No: 2014/543, Tarih: 16.01.2014

Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararı değerlendirildiğinde; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983'den sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda ilam tarihi yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olması halinde haciz konulabileceğinden şikayetin reddi, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden sonra olması halinde ise haciz yasağı mevcut olduğundan şikayetin kabulü gerekir.

Somut olayda; ilam tarihi 22.01.2013 olup, borçlunun hesabına 07.05.2013 tarihinde haciz konulmuştur. Haciz tarihi itibariyle 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi iptal edildiğinden ve o tarih itibariyle yürürlükte olan 5999 sayılı Kanun'un Geçici 6.maddesine göre alacağın doğumuna sebep olan idare eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmadığından, kamulaştırmasız elatmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda, haciz tarihindeki uygulamaya göre, borçlu İdare'nin haczi kabil malvarlığı üzerine haciz konulması mümkün olup, Mahkemenin yazılı gerekçesi isabetli olmamıştır.

Bu kapsamda; haciz yazısında belirtilen hesap numarasına uygun hesabın ekstrelerinin getirtilerek, hesaptaki paraların mahiyeti ve kaynağı belirlenerek, diğer şikayet nedeni kapsamında değerlendirilme yapılarak sonuca gidilmesi yerine, yazılı gerekçeyle hüküm tesisi isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme hükmünün yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre alacaklı vekilinin sair temyiz itirazının incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 16.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8955, Karar No: 2015/13824, Tarih: 21.12.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/8955 E.  ,  2015/13824 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret ve silahla kasten yaralamaya teşebbüs suçundan suça sürüklenen çocuk Haşan Hüseyin Dede'nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 125/4, 43/2, 86/2, 86/3-e, 35, 31/3 (2 kez), 62/1 (2 kez) ve 52/2. (2 kez) maddeleri uyarınca ayrı ayrı 1.920,00 ve 1.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5 maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Sivas Çocuk Mahkemesinin 22/05/2012 tarihli ve 2011/416 esas, 2012/257 sayılı kararının 13/06/2012 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın 3 yıllık deneme süresi içinde 02/03/2103 tarihinde işlemiş olduğu hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1 -b, 143, 168/1 ve 62/1 maddeleri uyarınca 8 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının anılan Kanun'un 51. maddesi uyarınca ertelenmesine dair Sivas 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/05/2013 tarihli 2013/136 esas, 2013/333 sayılı ilamının 10/09/2013 tarihinde kesinleşmesi üzerine 5271 sayılı Kanun'un 231/11. maddesi uyarınca sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasına, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 125/4, 43/2, 86/2, 86/3-e, 35, 31/3 (2 kez), 62/1 (2 kez) ve 52/2. (2 kez) maddeleri uyarınca ayrı ayrı 1.920,00 ve 1.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair aynı Mahkemenin 30/01/2014 tarihli ve 2013/431 esas, 2014/41 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 08.05.2014 tarih ve 153096 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında “1) Suça sürüklenen çocuk hakkında hakaret eyleminin tek bir fiille birden fazla mağdura karşı işlenmiş olması nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43/2 maddesine göre artırım uygulandıktan sonra neticeten bir kez 1.920,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılması gerekirken ayrı ayrı 1.920,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılması,

2) Suça sürüklenen çocuk hakkında hakaret eyleminden dolayı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 125/4, 43/2 maddeleri uyarınca verilen 175 gün adli para cezasından anılan Kanun'un 31/3 maddesi gereğince 1/3 oranında indirim uygulandığında 120 gün adli para cezasına hükmedilmesi, bu miktar üzerinden de aynı Kanun'un 62 maddesi uygulanmak suretiyle bulunacak 100 gün adli para cezasının ilgili Kanun'un 52 maddesi uyarınca günlüğü 20 Türk lirası üzerinden çevrilmek suretiyle neticeten 2.000,00 Türk lirası adli para cezasına hükmetmek gerekirken eksik olarak 1.920,00 Türk Lirası adli para cezasına hükmedilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

I- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

TCK’nın 43. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin, uygulanıp uygulanamayacağının belirlenmesine ilişkindir.

II- Hukuksal Değerlendirme:

I- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

TCK’nın 43. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin, uygulanıp uygulanamayacağının belirlenmesine ilişkindir.

II- Hukuksal Değerlendirme:

a- TCK'nın 43. maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkin olarak yapılan incelemede:

5237 sayılı TCK’nın “Zincirleme Suç” başlıklı 43. maddesinin 1. fıkrasında; “Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır” şeklinde zincirleme suç tanımlanmış, ikinci fıkrasında ise; “Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır” denilmek suretiyle zincirleme suçtan farklı bir müessese olan, aynı nev’iden fikri içtima kuralı düzenlenmiştir.

Türk Ceza Kanunu sistematiğinde, kural olarak yasadaki suç tanımına uygun her bir netice ayrı bir suç oluşturmasına karşın, bu kuralın istisnaları olarak, TCK’nın “suçların içtimaı” bölümünde, 42, 43 ve 44. maddelerine yer verilmiştir. Aynı nev’iden fikri içtima halinde, fiil yani hareket hukuksal anlamda tektir ve bu fiille aynı suç birden fazla kişiye karşı işlenmektedir. Bu durumda hareket tek olduğu için, fail hakkında tek bir ceza verilecek, ancak bu ceza mağdur sayısı fazla olduğu için, TCK’nın 43/1. maddesine göre artırılacaktır. (Ceza Genel Kurulunun 05/06/2012 tarih ve 15/491-219 sayılı ilamı da bu doğrultudadır.)

İnceleme konusu somut olayda; iddianamede suça sürüklenen çocuğun, müştekiler Yusuf ve Ayşe'ye “a..koyduğum çık lan" dediğinin iddia edildiği, mahkemece de eylemin bu şekilde kabul edildiğinin anlaşıldığı, ancak suça sürüklenen çocuğun müştekilere bu sözlerle, aynı anda ve tek bir fiille hakarette bulunması şeklinde gerçekleşen eylemi nedeniyle, TCK’nın 43. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerekirken, her bir müşteki için ayrı ayrı ceza verilmesi ile ayrıca bu cezalarda TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanmasının hukuka aykırı olduğu belirlenmekle kanun yararına bozma talebinin bu yönden kabulü gerekmiştir.

b- TCK'nın 31/3 maddesinin hatalı uygulanmasına ilişkin olarak yapılan incelemede ise;

Mahkemece TCK'nın 125/1, 125/4, 43/2 maddeleri uyarınca verilen 175 gün adli para cezasından aynı Kanun'un 31/3 maddesi gereğince 1/3 oranında indirim uygulandığında cezanın 116 güne indiği, bu miktar üzerinden de TCK'nın 62. maddesi uygulanmak suretiyle bulunan cezanın 96 gün adli para cezası, bu miktarın 20 TL ile çarpılması sonucu çıkan neticenin de 1920 TL olduğu, dolayısıyla mahkemenin uygulamasının doğru olduğu anlaşıldığından (2) nolu bozma talebi yerinde görülmemiştir.

III- Sonuç ve Karar:

III- Sonuç ve Karar:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, düzenlediği tebliğnamedeki düşünce kısmen yerinde görüldüğünden,

1-Hakaret suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında, Sivas Çocuk Mahkemesi'nin 30/01/2014 tarihli ve 2013/431 esas, 2014/41 karar sayılı kararın, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Karardaki hukuka aykırılık aynı Kanun maddesinin 4-d fıkrasına göre, suça sürüklenen çocuğa daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle, TCK’nın 125/1 maddesi uyarınca, mahkemece adli para cezasının tercih edilmiş olduğu ve teşdit uygulandığı da gözetilerek, 120 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına,

3- TCK’nın 125/4. maddesi uyarınca cezanın takdiren 1/6 oranında arttırılarak, 140 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

4- Suça sürüklenen çocuğun hakaret suçunu birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlemesi nedeniyle cezasının TCK’nın 43/2. maddesi uyarınca takdiren 1/4 oranında arttırılarak, 175 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

5- TCK’nın 31/3. maddesi uyarınca cezanın 1/3 oranında indirilerek, 116 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

6- TCK’nın 62/1. maddesi uyarınca cezanın takdiren 1/6 oranında indirilerek, 96 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

7-TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20 TL'den paraya çevrilerek suça sürüklenen çocuğun, 1920 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına,

8- TCK'nın 52/4 maddesi gereğince adli para cezasının birer ay arayla 24 eşit taksitler halinde ödenmesine,infazın bu miktar üzerinden yapılmasına,

9-Yukarıda açıklanan nedenlerle (2) nolu KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN REDDİNE, 21.12.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16462, Karar No: 2018/238, Tarih: 15.01.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/16462 E.  ,  2018/238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamade açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı; 23.11.2011 tarihli iddianame ile 213 sayılı Yasanın 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında, "2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan kamu davası açıldığı, “sahte fatura kullanmak” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenlemek" ve “sahte fatura kullanmak” suçlarının birbirine dönüşemeyeceği gözetilmeden, iddianame dışına çıkılarak sanık hakkında “sahte fatura kullanmak” suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

2-Kabule göre de;

a)Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarında, suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanun'a göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında; suça konu fatura asılları ya da onaylı suretlerinin duruşmaya getirtilip incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yerine, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b)TCK'nın 51/3. maddesine göre, cezası ertelenen sanık hakkında denetim süresinin alt sınırının hükmolunan ceza miktarından az olamayacağı gözetilmeden, ceza miktarından daha az denetim süresi belirlenmesi,

c)TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.01.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1300, Karar No: 2020/3100, Tarih: 17.06.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/1300 E.  ,  2020/3100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi, cezai şartın iptali, tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, eczacı olduğunu, davalı Kurum tarafından 07.01.2015 tarihli yazı ile aralarındaki protokolün 5.3.15. maddesi uyarınca “muayene katılım payını ertelemek amacıyla reçete girilip silinmesi” gerekçesi ile 216 reçete karşılığı 54.000,00 TL cezai şart uygulandığını, ancak Kurum işleminin hukuka aykırı olduğunu; zira reçete silmesinin veya kurum alacağını ortadan kaldırmasının söz konusu olmadığını; muayene ücretinin tahsil edilmemiş olduğunun varsayılması halinde dahi, kurum alacağının hastanın borç hanesinde devam etmekte olması nedeni ile tahsilinin mümkün olduğunu ve kurumun herhangi bir zararının söz konusu olmadığını ileri sürerek; davalı idarenin 07.01.2015 tarihli kararının haksız olduğunun tespiti ile cezai işlemin iptaline ve muarazanın giderilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, kurum işleminin hukuka uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 2016/4060 Esas ve 2018/11080 Karar sayılı, 22/11/2018 tarihli ilamıyla; “ ...Hükme esas alınan bilirkişi raporunda sözü geçen 5510 sayılı yasanın Geçici 62. Maddesi ile; "Bu maddenin yayımı tarihinden önce, ayakta tedavide hekim ve diş hekimi muayenesi katılım paylarının eczanelerce usulüne uygun tahsil edilmemesi nedeniyle, eczacılar hakkında öngörülen cezai şart, her fatura dönemi için brüt asgari ücretin beş katı tutarını geçemeyeceği, bu madde kapsamına giren fiiller için bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce tahsil edilen tutarların iade ve mahsup edilmeyeceği hükmü getirildiği, " düzenlemesinin getirildiği belirtilerek; ...mahkemece, geçici 62. madde hükmü gözetilerek bu maddenin yürürlüğe girmesinden önce tahsilat yapılıp yapılmadığının araştırılması, tahsilat yapılmadığının anlaşılması halinde gerekirse tekrar bilirkişi raporu alınarak davalı kurumca bu madde hükmü gereği uygulanabilecek cezai işlem miktarının hesaplanması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerektiği” gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyulduktan sonra bu defa; bilirkişi raporuna göre, 6645 sayılı kanunun 55. Maddesi ek protokol ile eklenen 5.3.15 sayılı maddenin yürürlük tarihinin 01/11/2013 tarihi olduğu, cezai şarta dayanak olan 301 adet reçete başlangıç tarihinin 01/11/2013-10/03/2014 tarihleri arasını kapsadığı, toplam cezai şartın 21.165,00 TL olduğunun belirtildiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile, cezai şartın kısmen iptali ile davanın 32.835,00 TL yönünden kabulüne, 21.165,00 TL yönünden reddine, davacının fazlaya ilişkin taleplerinin reddine karar verilmiş; hüküm, süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Somut uyuşmazlıkta; davacının sisteme reçete kaydedip sildikten sonra ikinci bir kayıt yapmak suretiyle eczanesine gelen hastalardan katılım payı almadığı dosya kapsamından anlaşılmakla, davalı kurumun bu durumu tespit ettiği tarihte yürürlükte bulunan yasal düzenlemelere ve taraflar arasındaki protokole göre uyguladığı cezai şart ve katılım payı atlatılan reçetelerin bedellerinin tahsiline ilişkin kararı yerindedir. Nitekim, yargılama sırasında yürürlüğe giren 5510 Sayılı Yasa’nın geçici 62. maddesi nedeniyle uygulanacak cezai şart bedelinden indirim yapılmış ve her fatura dönemi için brüt asgari ücretin beş katı tutarını geçemeyeceği belirlenmiştir. Hal böyle olunca, dava tarihi itibariyle davanın açılmasına davalının sebebiyet vermediği, bu nedenle açılan davanın kısmen kabulü nedeniyle davalı aleyhine vekalet ücretine ve diğer yargılama giderlerine hükmedilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir. Ne var ki, yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, kararın düzeltilerek onanması HUMK.438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2.bentte açıklanan nedenlerle; “hüküm fıkrasının 5. ve 6. maddelerinin hükümden çıkarılarak yerlerine sırasıyla ; 5- Davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına, 6- ”Davacı lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,” maddelerinin eklenmesi suretiyle suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14873, Karar No: 2025/595, Tarih: 16.01.2025

**9. Hukuk Dairesi         2024/14873 E.  ,  2025/595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/20 E., 2024/286 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda Dairece, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341/2 hükmü uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki ücret tespitinin ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373/4 hükmü uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple,

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

16.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3401, Karar No: 2015/3434, Tarih: 07.04.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/3401 E.  ,  2015/3434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın onanmasına ilişkin yukarda belirtilen ilamın karar düzeltme yolu ile incelenmesi ... Belediye Başkanlığı tarafından süresinde istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Mahkemenin 10.12.2013 gün ve 2013/347-635 Esas, Karar sayılı kararı; karar tarihi itibariyle tüzel kişiliği devam eden davalı ... Belediye Başkanlığı vekiline 27.01.2014 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen temyiz edilmemiş, bu halde davalı Belediye yönünden 6360 sayılı Yasa'nın yürürlüğe girdiği 01.04.2014 tarihinden önce karar kesinleşmiştir. Karar düzeltme isteminde bulunan dahili davalı ... Belediye Başkanlığı ise 6360 sayılı Yasa nedeniyle tüzel kişiliği sona eren davalı ... Belediye Başkanlığı'nın halefi olarak dosyada taraf haline geldiğinden halefi olduğu ... Belediyesi'nin hakkından daha fazlasına sahip olamaz. Öte yandan kural olarak mahkeme hükmünü temyiz etmeyen taraf Yargıtay dairelerince verilen onama ilamına karşı karar düzeltme isteminde de bulunamaz. Bu nedenle davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 442. maddesi uyarınca 250.60 TL para cezasının düzeltme isteminde bulunandan alınmasına, peşin yatırılan karar düzeltme harcının talep halinde düzeltme isteminde bulunana iadesine, 07.04.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.