muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1565, Karar No: 2014/8667, Tarih: 24.03.2014

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. ve 3. bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 24.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12654, Karar No: 2021/18590, Tarih: 27.12.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/12654 E.  ,  2021/18590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibarıyla uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nın 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle,

O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak, REDDİNE, 27/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8031, Karar No: 2023/7272, Tarih: 08.06.2023

**5. Ceza Dairesi         2021/8031 E.  ,  2023/7272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/191 Esas, 2016/143 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Dazkırı Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.01.2014 tarihli ve 2013/442 Soruşturma, 2014/25 Esas, 2014/14 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması ve 53 üncü maddesi gereği hak yoksunlukları uygulanması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Dazkırı Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.05.2016 tarihli ve 2014/191 Esas, 2016/143 sayılı Kararı ile sanık hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesi gereğince 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca hak yoksunluklarına, 58 inci maddesi gereği de cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanığın Temyiz Sebepleri

Lehine olan hükümlerin uygulanmadığı ve hakkında soyut gerekçelerle ceza verildiğine yöneliktir.

B. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri

İsnatların görevi kötüye kullanma suçu yanında işkence ve iftira suçlarını da oluşturacağı, bu suçlardan ek iddianame düzenlenmesi gerektiği ayrıca sanık hakkında alt sınırdan ceza tayininin hakkaniyete aykırı olduğu hususlarına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanığın Temyiz Sebepleri

Lehine olan hükümlerin uygulanmadığı ve hakkında soyut gerekçelerle ceza verildiğine yöneliktir.

B. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri

İsnatların görevi kötüye kullanma suçu yanında işkence ve iftira suçlarını da oluşturacağı, bu suçlardan ek iddianame düzenlenmesi gerektiği ayrıca sanık hakkında alt sınırdan ceza tayininin hakkaniyete aykırı olduğu hususlarına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde okul müdürü olarak görev yapan sanığın kendisiyle aynı okulda öğretmen olan katılana öğrencilere düşük not vermeleri konusunda sürekli baskı uyguladığı, öğretmenlerden sürekli farklı nedenler ileri sürerek savunma istediği, bu şekilde öğretmenler üzerinde psikolojik baskı uyguladığı, her hafta salı günü Dinar'a gittiği, okulda olmadığı ancak okulda kendisini var gösterdiği, öğretmenlere nöbet konusunda sürekli olarak "Nöbet programlarınızı bozarım, gelecek yıl nasıl nöbet tutulur göreceksiniz" diyerek öğretmenler üzerinde yoğun baskı kurduğu, katılanın, okul öğretmenlerinden ... ve okul hizmetlisi ...'la okulun kimya laboratuvarında cinsel ilişkiye girdiğini ima ederek bu konuda elinde delil olmadığı halde okul müdürlüğü makamını kullanarak cinsel ilişki olayında adı geçen kişileri rencide etmek suretiyle savunmalarını aldığı, sanığın okulda görev yapan öğretmenler yakın mesafesinde olmasına rağmen, normal ses tonuyla çağırabileceği halde nöbetçi öğrenci kanalıyla odasına çağırdığı, ders işlenirken kapı çalmadan ani baskın yapar şekilde sınıflara girdiği ve sanığın üstleri, müdürleri ve diğer idareciler hakkında ağza alınmayacak sözler sarf ettiği iddiaları ile açılan kamu davasında, Mahkemece; ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunu işlediği kabul edilerek cezalandırılması yoluna gidildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın sübutu kabul edilen eylemlerinin icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçunu oluşturacağı ve 5237 sayılı Kanun’un 257 nci maddesinin birinci fıkrasının uygulanması gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında aynı Kanun ve maddenin ikinci fıkrası gereğince ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan hüküm kurulması,

Yüklenen suçu bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda birden fazla kez işlediği anlaşılan sanık hakkında zincirleme suç hükümlerini içeren 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrasının uygulanmaması,

5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle atılı suçu işlediği kabul edilen sanık hakkında aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince hak yoksunluğuna hükmolunmaması,

Yüklenen suçu bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda birden fazla kez işlediği anlaşılan sanık hakkında zincirleme suç hükümlerini içeren 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrasının uygulanmaması,

5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle atılı suçu işlediği kabul edilen sanık hakkında aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince hak yoksunluğuna hükmolunmaması,

Dinar Ağır Ceza Mahkemesinin 11.02.2009 tarihli ve 2008/69 Esas, 2009/7 sayılı Kararında yer alan kesin nitelikteki adli para cezasının tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

Kabule göre de;

Hüküm fıkrasında, sanığın işlediği kabul edilen ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunun uygulama maddesinin 5237 sayılı Kanun’un 257 nci maddesinin ikinci fıkrası yerine 157 nci maddesinin ikinci fıkrası yazılmak suretiyle 5271 sayılı Kanun’un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına muhalefet edilmesi,

Hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Dazkırı Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.05.2016 tarihli ve 2014/191 Esas, 2016/143 sayılı Kararına yönelik sanığın ve katılan vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5231, Karar No: 2017/24361, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/5231 E.  ,  2017/24361 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2054, Karar No: 2018/10673, Tarih: 22.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/2054 E.  ,  2018/10673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, Tazminat Talebinin Kısmen Kabulü

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- İİK’nın 338. maddesine aykırılık suçundan kurulan hükümlere yönelik incelemede,

Haciz ihbarnamesine vekille itiraz edildiği ve vekilin fiilinden dolayı asilin cezalandırılamayacağı gerekçesi ile sanıkların beraatına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kabule göre de,

a) Haklarında mahkumiyet hükmü kurulan sanıklara İİK'nın 354. maddesi gereği şikayetçinin şikayetten vazgeçmesi veya borcun ödenmesi halinde davanın ve bütün neticeleriyle beraber cezanın düşeceğinin hatırlatılmaması,

b) 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2- Tazminat talebinin kısmen kabulüne yönelik hükmün incelenmesinde,

2- Tazminat talebinin kısmen kabulüne yönelik hükmün incelenmesinde,

İcra ve İflas Kanunu'nun 89/1. maddesine göre düzenlenen haciz ihbarnamesinin tebliğ edildiği tarih itibariyle borçlu şirketin davalı üçüncü şahıs şirketten kesinleşmiş ve muaccel bir alacağının bulunup bulunmadığının tespiti için her iki tarafın da usulüne uygun olarak tutulmuş olan ticari defterleri üzerinde yaptırılan bilirkişi incelemesinde, alacak borç bakiyelerinin farklı rakamlar verdiğinin anlaşılması karşısında, İstanbul 13. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 2014/1422 Esas sayılı dosyasında yargılaması yapılan iflas erteleme davası kapsamında daha önceden aldırılan bilirkişi raporu üzerinde de yaptırılacak inceleme ve karşılaştırma sonucu, kesinleşmiş ve muaccel alacak borç ilişkisinin bilirkişi kurulundan aldırılacak bir rapor ile kesin olarak tespit edilerek sonucuna göre hukuki durumun takdiri yerine eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar müdafii, davalı vekili ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 22/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12833, Karar No: 2018/9515, Tarih: 19.09.2018

**8. Ceza Dairesi         2017/12833 E.  ,  2018/9515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

21.11.2013 tarihli tutanak ile sanıklardan ...'ın ceza infaz kurumunda kaldığı odadaki çekmecesinde ele geçen 3,5 santimetre uzunluğunda 1 santimetre genişliğinde saplı traş bıçağından çıkarıldığı belirlenen jilet ile sanık ...'in kaldığı odada bulunan 18.5 santimetre uzunluğunda 1.5 santimetre genişliğinde uçları sivri, yan tarafı bıçak ağzı şekilde keskin demir aletlerin niteliği ve TCK'nun 6/1-f.3 maddesinde tanımlanan silahlardan olup olmadığı, değil ise, hükümden sonra 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı kanunun 20. maddesi ile kabul edilen TCK'nun 297/2-b maddesi kapsamında kalıp kalmadığı konusunda CMK'nun 63 vd maddelerine göre bilirkişiden rapor alınmadan eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması;

Yasaya aykırı, sanıklar ... ve ...'nun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/902, Karar No: 2022/1049, Tarih: 28.06.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2021/902 E.  ,  2022/1049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

1. Taraflar arasındaki “maddi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Karşıyaka Asliye Ticaret Mahkemesince verilen davanın kabulüne ilişkin karara karşı, davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın zamanaşımı nedeniyle reddine ilişkin verilen karar davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 4. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonucunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve temyiz incelemesi sırasında duruşmanın düzenlendiği 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 369. maddesinin direnme kararının temyizini kapsamadığı, direnmenin düzenlendiği aynı Kanun’un 373. maddesinde ise duruşmaya yer verilmediği gözetildiğinde direnme kararlarının temyiz incelemesinde duruşma yapılamayacağı kabul edilerek temyiz eden davacı vekilinin duruşma talebinin reddine karar verilip dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı ... Bölgesinde bulunan fabrikasının 16-17.12.2001 tarihinde yağan yağmurlardan dolayı Çiğli Deresi’nin taşması ile sular altında kalarak büyük zarara uğradığını, İzmir 4. İdare Mahkemesinin 2002/1568 E. sayılı dosyasında yapılan yargılama sonucunda İzmir Büyükşehir Belediyesinin %30, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığının %30, davalının da %40 kusurlu olduklarının tespit edildiğini, ancak İdare Mahkemesinde davalı konumunda olan Atatürk Organize Sanayi Bölgesi yönünden adli yargının görevli olduğuna karar verilerek davanın yargı yolu nedeni ile reddedildiğini, diğer davalılar yönünden ise kararın kesinleştiğini, davalı yönünden idari yargıda yargı yolu nedeniyle verilen red kararı üzerine süresinde adli yargı yoluna başvurulduğundan eldeki davanın 20.12.2002 tarihinde açılmış sayılması gerektiğini ileri sürerek 62.612TL maddi tazminatın 16.12.2001 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

Davalı Cevabı:

5. Davalı vekili cevap dilekçesinde; yetki ve iş bölümü itirazında bulunduklarını, davacının 30.09.2002 tarihinde ihtarname göndererek müvekkilinden zararın ödenmesini talep ettiğinden faili ve zararı ihtarname tarihinde öğrendiğinin sabit olduğunu, bu tarihten başlayan bir yıllık zamanaşımı süresinin dava açılmadan önce dolduğunu, İdare Mahkemesinde açılan davada husumet yöneltilmeyen müvekkilinin 21.04.2014 tarihinde mahkeme ara kararı ile hasım olarak davaya dâhil edildiğini, basiretli tacir gibi davranmayan davacının zamanaşımına uğramış bir hak için yeniden dava açmasının yerinde olmadığını, öte yandan gerçekleşen olayın doğal afetten kaynaklandığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı:

6. İzmir 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 24.03.2016 tarihli ve 2015/566 E., 2016/227 K. sayılı kararı ile; haksız eylemin meydana geldiği yer ve davalının ikametgâhının Çiğli/İzmir olmasından dolayı eldeki davada yetkili mahkemenin Karşıyaka Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine ve dosyanın Karşıyaka Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, kararın temyiz edilmeksizin kesinleşmesi ve davacı vekilinin süresinde dosyanın yetkili mahkemeye gönderilmesi talebi üzerine dosya yetkili mahkemeye gönderilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin İkinci Kararı:

7. Karşıyaka 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 08.03.2017 tarihli ve 2016/335 E., 2017/116 K. sayılı kararı ile; uyuşmazlığın tarafların ticari işletmesini ilgilendirdiği ve ticari dava niteliğinde olduğu gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine ve dosyanın Karşıyaka Asliye Ticaret Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin Birinci Kararı:

8. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

9. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin 21.06.2017 tarihli ve 2017/696 E., 2017/633 K. sayılı kararı ile; tacirlerin ticari işletmeleri ile ilgili olan haksız eylemden kaynaklanan davalara bakma görevinin Asliye Ticaret Mahkemesinde olduğu, buna göre davacı vekilinin istinaf başvurusunun yerinde bulunmadığı gerekçesiyle istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin Üçüncü Kararı:

9. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin 21.06.2017 tarihli ve 2017/696 E., 2017/633 K. sayılı kararı ile; tacirlerin ticari işletmeleri ile ilgili olan haksız eylemden kaynaklanan davalara bakma görevinin Asliye Ticaret Mahkemesinde olduğu, buna göre davacı vekilinin istinaf başvurusunun yerinde bulunmadığı gerekçesiyle istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin Üçüncü Kararı:

10. Karşıyaka Asliye Ticaret Mahkemesinin 13.04.2018 tarihli ve 2017/485 E., 2018/183 K. sayılı kararı ile; İdare Mahkemesinde yapılan yargılamada davalının meydana gelen zararın gerçekleşmesinde kusuru bulunduğundan hasım olarak gösterilmesi gerektiği yönündeki karar üzerine davalı olarak gösterildiği, ancak sonrasında davalı yönünden davanın adli yargının görev alanına girmesi sebebiyle görevsizlik nedeniyle reddine ilişkin kararın Danıştay incelemesinden geçerek kesinleştiği dikkate alındığında; davalının zamanaşımı savunmasının yerinde olmadığı, İzmir 4. İdare Mahkemesi dosyasında fabrikanın zarara uğramasından dolayı davalının %40 kusurlu olduğunun belirlendiği ve diğer davalılar aleyhine verilen kararın kesinleştiği, bu durumda davalının kusur oranının da kesinleşen dosyada belirlendiğinden yeniden inceleme yapılmasına gerek olmadığı, davacının oluşan zararının % 40’ına karşılık gelen zarar miktarının 62.612,24TL olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin İkinci Kararı:

11. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

12. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin 29.01.2019 tarihli ve 2018/1620 E., 2019/162 K. sayılı kararı ile; davacının fabrikasının zarara uğramasına sebep olan sel baskınının 16-17 Aralık 2001 tarihinde gerçekleşmesi üzerine, davacının diğer zarar gören şirket ile birlikte 30.09.2002 tarihinde davalıya ihtarname keşide ederek zararın istendiği, bu ihtar ile davacının hem zararı hem de faili öğrendiğinin sabit olduğu, olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun (BK) 60. maddesinde öngörülen bir ve on yıllık zamanaşımı süresi içerisinde gerek adli yargı gerekse idari yargı yerinde davalı hakkında usulünce bir dava açılmadığı, İzmir 4. İdare Mahkemesinde davalının hasım gösterilmeksizin dava dışı İzmir Büyükşehir Belediyesi aleyhine 23.12.2002 tarihinde açılan 2014/619 E., 2015/772 K. sayılı dosyada Danıştay 8. Dairesinin bozma ilamı uyarınca davalının 21.04.2014 tarihinde taraf olarak eklenmesi ve bu dava sonucunda davalı hakkında adli yargının görevli olduğuna dair karar verilmesinin zamanaşımını kesecek nitelikte olmadığı, ayrıca idare mahkemesinde davalının taraf olarak eklendiği tarihte de bir ve on yıllık zamanaşımı süresinin geçtiği gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiştir.