muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/17945, Karar No: 2015/12483, Tarih: 24.11.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/17945 E.  ,  2015/12483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL(KAPATILAN) 39. ASLİYE TİCARET

MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/02/2014

NUMARASI : 2012/250-2014/48

Taraflar arasında görülen davada İstanbul(Kapatılan) 39. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 26/02/2014 tarih ve 2012/250-2014/48 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 24/11/2015 günü hazır bulunan asıl ve birleşen davada davacı vekili Av. L..Ö..... ile asıl ve birleşen davada davalı vekili Av. G.... Y..... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının şirketin ortağı ve eski yönetim kurulu başkanı olduğunu, 25.07.2007 tarihli hisse devir sözleşmesi ile paylarının bir kısmını dava dışı Kamil Barlın'a devrettiğini, sözleşmenin 9. maddesinde hisselerin devirleri tamamlanana kadar doğmuş ve bu tarihten önceki bir dönemle ilgili olupta sonradan ortaya çıksa bile her türlü vergi vs. borçtan davalının sorumlu olacağının düzenlendiğini, ayrıca 6762 sayılı TTK'nın 336. maddesine göre yönetim kurulu üyelerinin defterlerin intizamsız surette tutulması, Yasa'nın, anasözleşmenin kendilerine yüklediği vazifeleri kasten ve ihmal neticesi olarak yapmamaları durumunda sorumluluklarının bulunduğunu, şirketin 2006 dönemi vergi incelemelerinde KDV indirimleri nedeniyle şirkete ceza uygulandığını, 15.02.2012 tarihinde 226.229,97 TL tutarlı ödeme emri gönderildiğini, davalının yapılan takibe haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, asıl davada itirazın iptalini, icra inkar tazminatının tahsilini talep etmiş, birleşen davada ise dava tarihine kadar 24.615,76 TL vergi borcu ödediklerini ileri sürerek, anılan miktarın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşmenin müvekkili ile K.. B... arasında düzenlendiğini, davacının aktif dava ehliyeti bulunmadığını, yönetim kurulu başkanı olarak sorumluluğu olmadığını, şirket ile sponsorluk sözleşmeleri gereğince alacağı bulunduğunu, bu alacaklarına ilişkin olarak takas haklarını kullandıklarını savunarak, davaların reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, asıl davada takip tarihi itibariyle muaccel alacak bulunmadığı, vergi ödemelerinin icra takibinden sonra yapıldığı, asıl davanın erken açıldığı, birleşen davada şirketin 24.615,76 TL vergi cezasını ödediği, hisse devir sözleşmesinin 9. maddesine göre davalının vergi borcundan sorumlu bulunduğu, sponsorluk sözleşmelerinin işbu dava ile ilgisinin olmadığı gerekçesiyle, asıl davanın erken açılması nedeniyle reddine, birleşen davanın kabulüne, 24.615,76 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava, anonim şirket hisse devrinden kaynaklanan rücuan tazminat istemine ilişkin olup, davacı taraf 25.07.2007 tarihinde anonim şirket hisse devir sözleşmesi imzalandığını, davalının hisselerini dava dışı K.. B....'a devredeceğini, sözleşmenin 9. maddesine göre davacı şirketin hisselerinin tamamı K.. B....'a devrinin tamamlandığı tarihe kadar doğmuş ve bu tarihten önceki dönemle ilgili olup sonradan ortaya çıksa bile her türlü vergi vs. borçtan davalının sorumlu olacağının düzenlendiğini, bu kapsamda 2006 yılı vergi denetiminde şirkete ceza uygulandığını, ödedikleri miktardan davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek işbu davayı açmıştır. Mahkemece, asıl davanın itirazın iptali şekilde açıldığı, takip tarihi itibariyle ödenmiş vergi cezası bulunmadığı gerekçesiyle, erken açılan davanın reddine, birleşen davada ise davacı şirketin ödemiş olduğu 24.615,76 TL vergi cezasının sözleşme hükümleri uyarınca davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Oysa, taraflar arasındaki sözleşmenin 3. maddesinde sözleşmenin konusunun davacı şirket hisselerinin K.. B..'a hangi şartlarda satılacağı ve K. B. tarafından payların hangi şartlarda alınacağı hususunu içerdiği, 4/1. maddede davacı şirket hisselerinin % 100'ü, bu hisselerin temsil ettiği tüm haklar ile birlikte 5.000.000 EURO bedel karşılığında K. B.'a devredileceği, 4/3. maddede hisselerin devrinin davacı şirketin tüm bilanço ve gelir gider hesaplarının incelenmesini müteakip yapılacağı, 4/4. maddede hisselerin önce % 51 kısmının, bilahare 31.12.2008 tarihine kadar tamamının devredileceği düzenlenmiş olup, davalı tarafın hisselerinin % 51 kısmını dava dışı K. B.'a devrettiği, hisselerin kalan kısmının halen davalı üzerinde kaldığı, hisse devri öncesi davalının payının 1996/2000 pay olduğu konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Bu bağlamda, sözleşme hükümlerinin bir bütün olarak ve amaçsal olarak yorumu sonucunda, taraflar arasında hisselerin tamamının devri konusunda anlaşma yapıldığı, sözleşmenin 9. maddesindeki hükmün de tarafların karşılıklı olarak tüm sorumluluklarını yerine getirmeleri durumunda geçerli olacağının kabulü gerekir.

Bu itibarla, mahkemece taraflar arasındaki sözleşmenin yukarıda yapılan açıklamalara göre değerlendirilerek, neticesine göre bir karar vermek gerekirken, yazılı şekilde birleşen davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2- Bozma neden ve şekline göre davacı vekilinin asıl davaya yönelik tüm, davalı vekilinin birleşen davaya yönelik sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2016/5764, Karar No: 2016/6834, Tarih: 10.10.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/5764 E.  ,  2016/6834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek ile defter ve belgeleri ibraz etmemek

HÜKÜM : 1.Sanık ... hakkında 2002, 2003 ve 2004takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan düşme kararı

2.Sanık ... hakkında .. Nakliyat Ltd. Şti. adına 2005 yılında sahte fatura düzenlemek suçundan beraat kararı

3.Sanık ... hakkında defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan dolayı mahkumiyet

4.Sanık ... hakkında 2002, 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan düşme kararı

5.Sanık ... hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan beraat kararı

6.Sanık ... hakkında 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından düşme kararı

7.Sanık ... hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan mahkumiyet

I- Sanık ... hakkında... Ltd. Şti. Adına 2005 yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında... Ltd. Şti. adına 2005 takvim yılına ilişkin sahte fatura düzenlemek suçundan açılmış bir kamu davasının bulunmadığı, dava konusu yapılmayan suçtan dolayı verilen beraat kararının da yok hükmünde olduğu anlaşıldığından, katılan vekilinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Sanık ... ve ... hakkında 2002-2003-2004 takvim yıllarında, sanık ... hakkında 2003-2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanıklara yüklenen “2002-2003-2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle düşürüldüğü gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

III- Sanık ... hakkında defter belge ibraz etmeme suçundan, sanıklar ... ve ... hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1-... Ltd.Şirketi ile ilgili düzenlenen vergi tekniği raporunda, şirketin açılış tarihi itibariyle ortaklarının ... ile ... olduğunun,... Ltd.Şti'nin ortağı ve müdürü olan sanık ...'in hisselerini 06.04.2004 tarihinde sanık ...'ye devrettiğinin ve bu devirle birlikte şirket müdürünün sanık ... olduğunun, şirketin mal ve hizmet hareketine dayanan bir faaliyetinin bulunmadığının, düzenlemiş olduğu faturaların sahte ve muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge olduklarının tespit edilmesi, sanık ...'nin ...1. Asliye Ceza Mahkemesinin birleşen 2007/304 Esas sayılı dosyasındaki savunmasında, sanıklar ... ve ...'i tanıdığını, bu kişilerin birlikte şirket kurmak istediklerini, kendisinin de kabul ettiğini, hatırladığı kadarı ile bu şirketin Şahin Reklam Ltd.Şti olduğunu, bir hafta sonra şirket adresine gittiğinde kimseyi bulamadığını, şirketi kurarken bazı belgelere imza attığını, ancak fatura kesmediğini ve imza atmadığını beyan etmesi, sanığın 2009/536 Esas sayılı dosyadaki savunmasında da, şirketin 2005/2006 yıllarında ortağı olduğunu, halen hukuken ortak göründüğünü, şirketin müdürünün ... olduğunu, kendisinin alım satım yapmasının ve şirketi idare etmesinin sözkonusu olmadığını beyan etmesi; sanık ...'in de ...1. Asliye Ceza Mahkemesinin birleşen 2007/304 Esas sayılı dosyasındaki savunmasında, ... ile birlikte şirket kurup 5-6 ay kadar çalıştıklarını, sonra hissesini ...'ye devrettiğini, kendisinin şirkette sorumluluğunun kalmadığını, sahte fatura tanzimi ile ilgisinin bulunmadığını söylemesi; sanık ...'nin resmiyette... Ltd.Şti'nin ortağı ve müdürü olarak görünmesine rağmen, şirketi fiilen idare ettiğine ve sahte faturaları sanık ...'nin düzenlediğine ilişkin somut bir tespitin bulunmaması, sanık ...'nin savunması alınırken açık bir şekilde... Ltd.Şti'nin sorulmaması ve bu şirkete ilişkin bir beyanının bulunmaması, birleşen dosyadaki beyanında şirket ismi olarak Şahin Reklam Ltd.Şti'nden bahsetmesi, asıl dosyadaki beyanında da şirket ismi zikretmeyerek şirket yetkilisinin ... olduğunu beyan etmesi, sanık ...'in de şirketteki hissesini 06.04.2004 tarihinde resmen ...'ye devrettiği görünse de, sanık ...'nin temyiz dilekçesinde, sanık ...'in sahte faturaları piyasaya sürdüğünü belirtmesi ile sanık ...'nün defter belge ibraz etmeme suçundan alınan savunmasında defter ve belgelere mali şube tarafından el konulduğunu, bu nedenle istenilen belgeleri sunamadığını beyan etmesi, sahte olduğu iddia edilen faturaların asılları ya da onaylı örneklerinin dosya arasında bulunmaması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından, 2005 takvim yılında... Ltd.Şti tarafından düzenlenen faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları ve sanıkları tanıyıp tanımadıkları sorulup, vergi tekniği raporunda 2005 yılında... Ltd

... Ltd.Şti tarafından düzenlenen faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları ve sanıkları tanıyıp tanımadıkları sorulup, vergi tekniği raporunda 2005 yılında... Ltd.Şti adına düzenlenip ele geçirildiği belirtilen faturalardaki yazı ve imzaların sanıkların eli ürünü olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılıp, yine vergi tekniği raporunda basım tarihi ve basıldığı matbaalar gösterilen faturaları sanıkların teslim alıp almadıkları hususunun araştırılması, sanık ...'nün defter belge ibraz etmeme suçundan verdiği savunması dikkate alınarak 17.02.2006 tarih 2005/463-1 sayılı yazı ile istenilen defter ve belgelere gerçekten mali şube tarafından yapılan aramalar neticesinde el konulup konulmadığının araştırılması, ayrıca sahte fatura kullanmak suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de alım satım ya da hizmet ifasının belgesi olan faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılması bakımından, suça konu fatura asıllarından kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi ile sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

ÖK.
Yargıtay — Esas No: 2013/31103, Karar No: 2013/19486, Tarih: 09.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/31103 E.  ,  2013/19486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ün vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 30.06.1998 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ün vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 30.06.1998 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14717, Karar No: 2025/226, Tarih: 09.01.2025

**9. Hukuk Dairesi         2024/14717 E.  ,  2025/226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/423 E., 2024/74 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece ikinci kez İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341/2 hükmü uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Somut uyuşmazlıkta; dava tarihinden sonra 08.09.2021 tarihinde imzalanan 01.01.2021- 31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki ücret tespitinin ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373/4 hükmü uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

09.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.