muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2413, Karar No: 2024/5083, Tarih: 22.05.2024

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davalı ... şirketleri tarafından Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası (ZMSS) poliçesi ile teminat altına alınan araçların karıştığı trafik kazası sonucu yaralanıp malul kalan davacı yolcunun sürekli iş göremezlik ve geçici iş göremezlik tazminatı talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 54 üncü maddesi, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 85, 89, 90 ve 91 inci maddeleri, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 17 nci maddesi, Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere kazanın oluşumunda kusuru bulunması mümkün olmayan yolcu davacının kusursuzluğu da dikkate alındığında %100 kusur oranının karara esas alınmış olmasına, davacının maluliyet oranını kaza tarihinde yürürlükte olan yönetmelik hükümlerine uygun biçimde belirleyen uzman heyet raporunun karara esas alınmasında isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Somut olayda, İtiraz Hakem Heyetince davanın kabulü ile 79.842,04 TL sürekli iş göremezlik tazminatı, 1.362,65 TL geçici iş göremezlik tazminatı, 1.140,00 TL rapor ücreti olmak üzere toplam 82.344,69 TL’nin ...Sigorta A.Ş.’den ve Anadolu Anonim Türk Sigorta A.Ş.’den müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Rapor ücretinin yargılama gideri olarak değerlendirilmesi gerekirken esas tazminata eklenmek suretiyle karar verilmesi doğru olmamıştır.

3.Sigorta tahkim yargılamasında hükmedilecek vekalet ücreti ile ilgili olarak;

5684 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinin (17) numaralı fıkrası, Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik’in 16/13 üncü ve AAÜT’nin 17/2 nci maddeleri bir bütün olarak yorumlandığında tarafların avukat ile temsil edildiği hâllerde, taraflar aleyhine hükmedilecek vekâlet ücretinin, her iki taraf için de AAÜT’de yer alan asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin beşte biri olarak hükmolunması gerektiği anlaşılmaktadır.

5684 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinin (17) numaralı fıkrası, Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik’in 16/13 üncü ve AAÜT’nin 17/2 nci maddeleri bir bütün olarak yorumlandığında tarafların avukat ile temsil edildiği hâllerde, taraflar aleyhine hükmedilecek vekâlet ücretinin, her iki taraf için de AAÜT’de yer alan asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin beşte biri olarak hükmolunması gerektiği anlaşılmaktadır.

Bu itibarla; İtiraz Hakem Heyetince davacı lehine hükmedilecek vekâlet ücretine ilişkin olarak anılan mevzuat uyarınca maktu vekâlet ücretinin altında kalmamak kaydıyla asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin 1/5’i oranında vekâlet ücreti yerine nispi ve tam vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır. Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca İtiraz Hakem Heyeti kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

1. Değerlendirme bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Değerlendirme bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile İtiraz Hakem Heyeti kararının 2 nci paragrafında yer alan "1.140,00 TL rapor ücreti olmak üzere toplamda 82.344,69TL’nin" ibaresi çıkartılarak yerine "toplam 81.204,69 TL" ibaresinin yazılmasına ve 3 üncü paragrafında yer alan " olmak üzere toplamda 2.341,60-TL’nin" ibaresi çıkarılarak yerine "1.140,00 TL rapor ücreti olmak üzere toplam 3.481,60 TL’nin" ibaresinin eklenmesine, (3) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle 4 üncü paragrafında yer alan "9.337,58 TL" ibaresi çıkartılarak yerine "2.725,00 TL" ibaresinin yazılmasına ve kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA;

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine,

22.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10799, Karar No: 2017/2730, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/10799 E.  ,  2017/2730 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/33798, Karar No: 2014/26478, Tarih: 23.09.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/33798 E.  ,  2014/26478 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/214112

MAHKEMESİ : Niksar Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/04/2012

NUMARASI : 2011/193 (E) ve 2012/101 (K)

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya kapsamından, sanığın 01.12.2009 ile 20.02.2011 tarihleri arasında N.. Jandarma Tabur Komutanlığı emrinde askerlik hizmetini yerine getirdiği, 01.06.2010 ile 31.10.2010 tarihleri arasında da kantin sorumlusu er olarak çalıştığı, sanığın kantin hizmet süresinin dolmasından sonra bu görevi er K.. Y..'ın devralarak kantin içinde yapılan sayımda yüklü miktarda paranın eksik çıktığının tespit edilerek şüphe üzerine sanığın ifadesinin alındığı, 09.02.2011 tarihli askerlik görevini yaptığı Jandarma Tabur Komutanlığı odasında yasal hakları hatırlatılmadan alınan ifadesinde, suçlamayı kabul ederek, kantin sorumlusu olarak çalıştığı dönemde küsüratlı malların para üzerlerini er ve erbaşlara vermeyerek cebine koyduğu, ayrıca çok sayıda telefon kontörü çaldığı, kantinde çalışmayı bıraktıktan sonra da kendisinde bulunan kopya anahtar ile birden çok kez kantine girerek telefon kartı çaldığı ve bu kartları kışla içindeki askerlere para karşılığında sattığını itiraf ettiği, hatta buna ilişkin banka dekontlarını ibraz edip, bu yolla biriktirdiği parayı Akbak nezdinde bulunan hesaba yatırdığını söylediği, ancak mahkeme aşamasında bu beyanlarını inkar ettiği gibi terhisine 10 gün kalması nedeniyle ifadesini yazan başçavuş terhisini yakacağını söylediğinden tutulan ifade zaptını imzaladığını, kesinlikle kantinden para veya kontör çalmadığını, çarşı iznine çıktığı zamanlarda toplu olarak telefon kartı aldığını ve kar amacı gütmeden bunları arkadaşlarına sattığı yolunda savunmada bulunduğu, nitekim tanık E.. K..'un da sanık savunmasını doğrular şekilde sanığın terhisine 15-20 gün kaldığı ve elinde toplu olarak bulunan telefon kartlarını elden çıkarmak istemesi üzerine sanıktan söz konusu kartları diğer arkadaşları ile birlikte satın aldıklarını beyan ettiği, diğer tanıkların da sanığın toplu olarak kart sattığı yolundaki savunmasını doğruladıkları, bu halde sanık tarafından, baskı altında iken imzaladığı gerekçesi ile içeriği kabul edilmeyen 5271 sayılı CMK nun 148/1 maddesi anlamında sanığın özgür beyanına dayanmayan ve aynı Yasanın 148/3 maddesinde yazılı yasak yöntemler ile elde edilmiş bulunan 09.02.2011 tarihli tutanaktaki kabul beyanı dışında yüklenen suçu işlediğini gösterir, hukuka uygun, kuşkudan uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı kanıtlar bulunmadığı gözetilmeden “şüpheden sanık yararlanır” evrensel ceza hukuku ilkesi uyarınca delil yetersizliği nedeniyle beraati yerine yazılı biçimde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

2-Tanık İ.. B..'in, 07.02.2011 tarihinde kantin kapı kilidini değiştirdikleri yolundaki beyanından, teselsül halinde işlenen müsnet hırsızlık suçunun 07.02.2011 tarihinde son bulduğu ve suç tarihinin 07.02.2011 tarihi olduğu dikkate alınmadan suç tarihinin, 5271 sayılı CMK nın 232/2-c maddesine aykırı olarak gerekçeli karar başlığında 29.06.2011 tarihi olarak gösterilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık F.. G.. müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 23.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1110, Karar No: 2015/10420, Tarih: 12.10.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/1110 E.  ,  2015/10420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 9. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/06/2014

NUMARASI : 2013/206-2014/273

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda;kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, mahkemece, davalı vekiline eksik olan temyiz nisbi karar harcının tamamlanması hususunda muhtıra gönderilmiş; 26.11.2014 tarihli ek karar ile süresinde temyiz nisbi karar harcının yatırılmaması sebebiyle temyiz talebinin reddine karar verilmiş; bu ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili davalının işleteni ve sürücüsü olduğu aracın sebebiyet verdiği trafik kazasında maddi hasar gören araç maliki sigortalılarına ödedikleri 11.740,00 TL'nin kazada tam kusurlu olan davalıdan TTK'nun 1472.maddesi uyarınca rücuen tahsili istemiyle dava açmıştır.

Davalı vekili, davacı sigorta şirketinin sigortalısı olan dava dışı araç sürcüsünün kazada tek kusurlu olduğunu, davalıya kusur yüklenemeyeceğini beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yargılama sırasında alınan kusur ve hasar bilirkişi raporlarına dayanılarak davalının kazada % 75 oranında kusurlu olduğu sonucuna varılmış olup davalının kusur oranına tekabül eden 8.805,00 TL'nin 30.11.2012 tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline hükmolunmuş, 12.06.2014 tarihli asıl hüküm davalı vekili tarafından yasal süresinde temyiz edilmiştir.

Temyiz nisbi karar harcının tebliğden itibaren 7 günlük kesin süre içinde yatırılması için mahkemece davalı vekiline çıkartılan muhtıra davalı vekiline 11.11.2014 tarihinde usulen tebliğ edilmiş, muhtırada belirtilen harç davalı tarafından süresi içinde yatırılmadığından bahisle mahkemece 26.11.2014 tarihli ek karar ile davalının temyiz isteminin reddine karar verilmiş, anılan ek karar yasal süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemenin hükmü temyiz eden davalı vekilinin temyiz isteminin,temyiz nisbi karar harcının verilen kesin sürede yatırılmamış olması nedeniyle reddine ilişkin 26.11.2014 tarihli ek kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle ek kararın ONANMASINA ve aşağıda yazılı 601,46 TL onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 12.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6221, Karar No: 2021/2224, Tarih: 10.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/6221 E.  ,  2021/2224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I- Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26.maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h ve 31/2. maddeleri uyarınca belirlenen 2 yıl 6 ay hapis cezasından aynı Kanun’un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılması sırasında hesap hatası yapılarak 2 yıl 1 ay yerine 1 yıl 13 ay hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

III- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazının incelenmesine gelince;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 116/2, 119/1-c ve 31/2. maddeleri uyarınca belirlenecek cezanın miktar ve nev’i itibariyle tabi olduğu aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 4 yıllık asli zamanaşımı süresinin, 08/12/2015 olan mahkumiyetin verildiği tarihten inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle isteme aykırı olarak DÜŞÜRÜLMESİNE, 10/02/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/987, Karar No: 2022/1738, Tarih: 07.03.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/987 E.  ,  2022/1738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

MÜŞTEKİ : ...

SUÇ : Nitelikli kasten yaralama

HÜKÜM : Sanığın, müşteki ...e yönelik nitelikli kasten yaralama suçundan, TCK’nin 86/1, 87/3, 29 ve 51 maddeleri gereğince erteli "7 ay 15 gün" hapis cezası ile mahkumiyetine dair kararı,

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece verilen hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilip 03/05/2012 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükme karşı, 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesinde gösterilen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 19/11/2021 tarihinde geçerli bir mazereti olmaksızın sanığın temyiz etmesi nedeniyle, yerinde görülmeyen eski hale getirmeye dair talebinin ve temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince REDDİNE, 07.03.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5789, Karar No: 2024/9689, Tarih: 11.06.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/5789 E.  ,  2024/9689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, ret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin,29.01.2024 tarihli ve 2024/370 Esas, 2024/303 Karar sayılı kararının, sanık ..., sanık ..., sanık ... müdafii, sanık ... müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Anayasanın 40. maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2 ve 232/6. maddeleri gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, 5271 sayılı Kanun'un 294/1. maddesinde "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." şeklinde, 295/1. maddesinde ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." biçiminde düzenlemeler bulunması, sanık ... müdafiine tebliğ olunan hükme yönelik olarak sanık ... müdafiinin sunmuş olduğu 12.02.2024 tarihli temyiz dilekçesinin hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi, kararın son bölümünde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğunun, gösterilmemesi hâlinde ise temyiz isteminin reddedilebileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 17.03.2021 tarihli ve 2019/9. MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa ve müdafiine yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebilecekleri, aksi hâlde sebep yokluğundan temyiz istemlerinin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmakla;

Yukarıda belirtilen şekilde sanık ... ve müdafiine tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295/1. maddesi uyarınca yedi günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz taleplerinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligat yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması, süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmün temyiz edilmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması hâlinde ise mevcut hâliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 11.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22883, Karar No: 2017/30291, Tarih: 20.12.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/22883 E.  ,  2017/30291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haksız nedenle işverence feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil, yıllık izin ve asgari geçim indirim alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili vermiş olduğu cevap dilekçesi ile davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davacı her ne kadar işverence işten çıkartıldığını iddia etmiş ise de, tanık beyanları ve dosya kapsamı ile ispatlandığı üzere davacının fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi ve ücretine zam yapılmaması nedeni ile 4857 Sayılı Kanun'un 24/2-e maddesi gereğince iş akdini haklı nedenle feshettiği gerekçesiyle ihbar tazminatının reddi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2-Davacı işçinin fazla çalışma hesabı konusu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Somut olayda, davacı davalı iş yerinde fotoğraf çekimi ve kameraman olarak çalışmış olup, dava dilekçesinde haftada 6 gün 08.30-19.30 saatleri arasında çalıştığını, düğün olduğunda gece 01.00 e kadar çalışmalarının devam ettiğini Nisan-Kasım ayları arası organizasyon ayları olduğundan bu dönemde her hafta sonu gece 01.00-02.00 ye kadar çalıştığını ve net ücret haricinde gece işlerinde ayrıca 100 TL ücret verildiğini iddia etmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanıkları iş yerinde çalışan kişiler olmadığından beyanlarına itibar edilmemiş ve davalı tanık beyanlarına göre hesaplama yapılarak yazın Mayıs-Eylül arası 09.00-19.00 saatleri arası 1 saat ara dinlenme ile 4 gün 36 saat, 2 gün cuma ve cumartesi günleri 09.00-24.00 saatleri arası 15 saat çalışarak 2 saat ara dinlenme sonucu 26 saat çalışma ile haftada 17 saat fazla mesai, kışın Ekim-Nisan arası 09.00-19.00 saatleri arası haftada 6 gün 9 saat fazla mesai yaptığının kabulü ile fazla mesai alacağı hesaplanmıştır. Davacı düğün ve organizasyonların yoğun olduğu gece çalışmaları yaptığı dönemlerde 100,00 TL ücret verildiğini belirtmiş ve bu durum tanık beyanları ve Dairemizce aynı gün temyiz incelemesinden geçen emsal nitelikteki 2016/8426 esas sayılı dosya içeriği ile de sabittir. Bu durum karşısında Mahkemece yapılacak iş sezon dönemi olan Mayıs-Eylül arası için hesaplanan fazla mesai ücret alacağından gece çalışmaları yapılan cuma ve cumartesi günleri için 100,00 TL den haftalık 200,00 TL nin (ayda 800,00 TL ) mahsup edilerek hesaplama yapılmak suretiyle sonucuna göre bir karar vermektir. Eksik inceleme ile yazılı gerekçeyle karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.