muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/87, Karar No: 2025/32, Tarih: 14.01.2025

**6. Hukuk Dairesi         2025/87 E.  ,  2025/32 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/501 E., 2024/903 K.

HÜKÜM/KARAR : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 17. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/400 E., 2023/312 K.

Taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin feshi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı şirket tarafından istinaf edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesince başvurunun süresinde olmaması sebebiyle 02.02.2024 tarihli ek kararla istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin ek kararı bu kez davalı şirket tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesinin 23.10.2024 tarihli kararına ilişkin olarak verilen istinaf dilekçesinin süreden reddine dair kararının yerinde olduğu gerekçesiyle, ek karara yönelik davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı şirket tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, davalı şirket vekilinin istinaf dilekçesinin süre yönünden reddine yönelik İlk Derece Mahkemesinin 02.02.2024 tarihli ek kararına karşı davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesinin 23.10.2024 tarihli kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 345/1 inci maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde istinaf yoluna başvurulabilir. İstinaf dilekçesinin süresinden sonra verilmesi hâlinde anılan Kanun’un 346 ncı maddesi uyarınca istinaf isteminin reddine karar vermek gerekir.

İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen karar, davalı şirkete 08.01.2024 tarihinde tebliğ edilmiş; istinaf dilekçesi ise yasal süre geçirildikten sonra 23.01.2024 tarihinde verilmiştir.

İstinaf dilekçesinin süre aşımı sebebiyle reddine ilişkin İlk Derece Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan bu karara karşı istinaf isteminin reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararının da onanması gerekir.

SONUÇ

Yukarıda açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 23.10.2024 tarihli kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/144, Karar No: 2014/6401, Tarih: 27.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/144 E.  ,  2014/6401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MANAVGAT İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/10/2011

NUMARASI : 2009/36-2011/444

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, ücret alacağı, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin işverence hiçbir gerekçe gösterilmeden sona erdirildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret alacağı, yıllık izin, fazla çalışma ve ulusal tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının Ramazan bayramı dönüşü işe başlamadığını, tutanak tutulduğunu, mazeretini bildirmesi, aksi takdirde iş akdinin feshedileceği hususunda noterden ihtarname keşide edildiğini, mazeretini bildirmediğinden iş akdinin İş Yasasının 25/II-g maddesi uyarınca feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilerek davacının kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret alacağı, yıllık izin, fazla çalışma ve genel tatil-bayram ücreti alacakları hüküm altına alınmıştır.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, fazla çalışma ücretinde takdiri indirim noktasında toplanmaktadır.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda, fazla çalışma tanık beyanları ile ispatlanıp, hesapandığından fazla çalışma ücretinden yukarıda belirtilen ilke kararı doğrultusunda makul oranda takdiri indirim uygulanmaması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 27.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1116, Karar No: 2022/8180, Tarih: 12.05.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/1116 E.  ,  2022/8180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Sanıklar hakkında, Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığının 07.12.2012 tarihli iddianamesi ile defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan da dava açıldığı ancak bu suçtan hüküm kurulmadığı anlaşılmakla, atılı suçtan Mahkemesince hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

1) 213 sayılı VUK’nin 367. maddesi uyarınca kovuşturma şartı olan Vergi Dairesi Başkanlığı mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile eklerinin "2007, 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçuna ilişkin olduğu, Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığının 07.12.2012 tarihli iddianamesi ile mütalaaya aykırı olarak “sahte fatura kullanma” suçundan kamu davası açıldığı, ancak bu suçla ilgili verilen mütalaa bulunmadığı, sahte belge düzenleme ve sahte belge kullanma eylemlerinin birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu ve birbirine dönüşemeyeceği dikkate alınarak; iddianameye konu olan sahte fatura kullanma suçu yönünden 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin Vergi Dairesi Başkanlığından sorulması, verilmeyeceğinin anlaşılması durumunda davaların düşmesine karar verilmesi gerekeceği gözetilmeden yargılamaya devamla, hükmün gerekçe kısmında sahte fatura düzenleme suçu anlatıldıktan sonra sahte fatura kullanma suçundan mahkumiyet hükümleri kurulması Yasaya aykırı,

2) Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle, 213 sayılı Kanun'un 359 ve 367. maddelerinde değişiklik yapılmış olup aynı Kanun'un 6. maddesiyle, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na eklenen geçici 34. maddenin 3. fıkrasındaki "Bu maddeyi ihdas eden Kanun'un yayımı tarihinde 359. madde kapsamına giren suçlardan dolayı temyiz veya istinaf kanun yolu incelemesinde bulunan dosyalardan, 359. maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan düzenlemeler nedeniyle lehe değerlendirme yapılması gereken dosyalar hakkında bozma kararı verilir" hükmü uyarınca, 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 12.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/15044, Karar No: 2024/9694, Tarih: 11.06.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/15044 E.  ,  2024/9694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 04.04.2022 tarihli ve 2022/953 Esas, 2022/1024 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 04.04.2022 tarihli ve 2022/953 Esas, 2022/1024 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 30. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31760, Karar No: 2017/15488, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/31760 E.  ,  2017/15488 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1170, Karar No: 2018/7236, Tarih: 12.06.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/1170 E.  ,  2018/7236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : ... Gıda Tarım Abm. Paz. San. Tic. Ltd. Şti.

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Sanığın üzerine atılı “alacaklıyı zarara uğratmak için mevcudu eksiltmek” suçunun takibi şikayete bağlı olup, muvazaalı olduğu iddia edilen icra takip dosyasının takip tarihinin 22.11.2012 olması ve suç tarihinin bu tarih kabul edilmesi gerektiği, bu durumda 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 347. maddesinde düzenlenen "şikâyet hakkı, fiilin öğrenildiği tarihten itibaren üç ay ve her halde fiilin işlendiği tarihten itibaren bir yıl geçmekle düşer" hükmü karşısında şikayetçi vekilinin suça konu olayda bir yıllık süre geçtikten sonra 20/12/2013 tarihinde şikayette bulunması nedeniyle sanık hakkında şikayet hakkının düşürülmesi yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Suç tarihi muvazaalı olduğu iddia edilen icra takip tarihi olan 22.11.2012 olması gerekirken gerekçeli kararda 20.12.2013 olarak tarihin yanlış gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN,5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 12.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/15129, Karar No: 2021/6598, Tarih: 31.03.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/15129 E.  ,  2021/6598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gerekçeli kararın sanığın MERNİS adresine tebliği sırasında 7201 sayılı Tebligat Yasasının 21/2. maddesine göre tebliğ evrakının örnek formunun muhatabın kapısına yapıştırılmasından sonra durumdan en yakın komşu, kapıcı veya yöneticiden kime haber verildiğinin tebliğ mazbatasına yazılmaması suretiyle usulsüz tebligatla gerekçeli kararın hukuka aykırı tebliğ edildiği anlaşılmakla tebliğnamedeki görüşe iştirak olunmamıştır.

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan Cumhuriyet Savcısının suçun sabit olduğuna yönelik ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 31.03.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1360, Karar No: 2007/5580, Tarih: 12.07.2007

**8. Ceza Dairesi         2006/1360 E.  ,  2007/5580 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakkı olmayan yere tecavüz suçundan sanık ...'nun yapılan yargılaması sonunda; hükümlülüğüne ve ertelemeye dair (...) Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 29.12.2004 ... ve 828 esas, 1178 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile 8.3.2006 günü daireye gönderilmekle incelendi:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; ancak,

5252 sayılı Yasanın 5/1. madde ve fıkrası uyarınca hükmolunan ağır para cezasının adli para cezasına dönüştürülmesi ve 27.4.2005 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak 1.5.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Yasanın 22. maddesi ile 5083 sayılı Yasanın 2. maddesine eklenen fıkra hükmü karşısında, sanığa para cezası tayin edilirken her aşamada “bir” ... Türk Lirası küsurunun atılması ve 29.12.2004 günlü Resmi Gazete’de yayımlanarak 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5275 sayılı “Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun”un 122. maddesiyle 647 sayılı Yasanın yürürlükten kaldırılması karşısında, kaldırılan bu yasanın 4786 sayılı Yasa ile değişik 5/5 madde ve fıkrası uyarınca ödenmeyen para cezasına gecikme zammı uygulanamayacağının gözetilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden hükmün CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), ancak bu aykırılığın CMUK.nun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında 765 sayılı TCK.nun 513/2, 522, 59, 647 sayılı Yasanın 4, TCK.nun 72. madde ve fıkraları uyarınca tayin edilen sonuç ağır para

cezasının 297 ... Türk Lira adli para cezası olarak ifadesi ve 6183 sayılı Yasanın 51. maddesindeki faiz oranının yarısının uygulanacağına ilişkin kısmın hükümden çıkartılması suretiyle hükmün istem gibi (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 12.7.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/304, Karar No: 2020/304, Tarih: 18.06.2020

**Ceza Genel Kurulu         2018/304 E.  ,  2020/304 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 7. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 6-673

Sanık ... hakkında açılan kamu davaları birleştirilerek yapılan yargılama sonucunda TCK’nın 44. maddesi delaletiyle 4733 sayılı Kanun'un 8/4, TCK'nın 43/1, 62, 52/2 ve 53/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve kaçak eşyanın imha suretiyle tasfiyesine ilişkin Erzurum 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 24.09.2013 tarihli ve 6-673 sayılı hükmün, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 7. Ceza Dairesince 13.03.2018 tarih ve 3111-2625 sayı ile;

"2013/233 Esas ve 2013/543 Karar sayılı birleşen dosyaya ilişkin suç tarihinin 15.12.2012, iddianame düzenleme tarihinin ise 12.04.2013 olduğu; 2013/6 Esas numaralı ana dosyada suç tarihinin 12.09.2012, iddianame düzenleme tarihinin 12.12.2012 olduğu, suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesindeki özellikler, fiillerin işlendikleri yer ve işlenme zamanı, fiiller arasında geçen süre, korunan değer ve yarar, hareketin yöneldiği maddi konunun niteliği, olayların oluş ve gelişimi ile dış dünyaya yansıyan diğer tüm özelliklerin birlikte değerlendirilmesiyle eylemin TCK'nın 43. maddesi kapsamında kalıp kalmadığının belirlenmesinin gerekmesi karşısında 2013/6 Esas sayılı dosyanın 12.12.2012 tarihli iddianamesi ile teselsül bağı kesilmiş olduğundan hukuki kesinti oluştuğu, eylemlerin sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilmeksizin her iki eylemin tek eylem olarak kabul edilip TCK'nın 43/1. maddesi gereğince artırılarak ceza verilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır." eleştirisiyle,

"1- 24.11.2015 tarihli 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Dava konusu eşyanın müsaderesi yerine söz konusu eşyanın tasfiyesine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazı bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca,

1- Hükümden TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılması, yerine '24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararındaki iptal edilen hususlar gözetilerek, 5237 sayılı TCK'nın 53/1-2-3. madde ve fıkralarının tatbikine (e bendi dışında),' ifadesinin eklenmesi,

1- Hükümden TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılması, yerine '24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararındaki iptal edilen hususlar gözetilerek, 5237 sayılı TCK'nın 53/1-2-3. madde ve fıkralarının tatbikine (e bendi dışında),' ifadesinin eklenmesi,

2- Hükümden davaya konu eşyanın tasfiyesine ilişkin kısmın çıkartılarak yerine 'dava konusu kaçak eşyaların TCK'nın 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine' ifadesinin yazılması ve sair husularının aynen bırakılması suretiyle hükmün düzeltilerek onanmasına" oy çokluğuyla karar verilmiştir.

Daire Üyeleri S. Saka ve A. Y. Bikirli; "...Aralarında hukuki kesinti bulunan sanığın eylemlerinin iki ayrı suç oluşturacağının kabulü hâlinde, 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesi ile uygulama yapılmayacağından, sanık hakkında her bir eylemi için ayrı ayrı alt sınırdan hüküm kurulması durumunda sonuç ceza 1 yıl 8 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası olacaktır. Hükmolunacak sonuç hapis cezalarının iki yılın altında olması nedeniyle sanık hakkında 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesinde düzenlenmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve 5237 sayılı ...nun 51. maddesinde düzenlenmiş olan erteleme hükümlerinin uygulanma ihtimali oluştuğundan, sanık lehine oluşan durumun Yerel Mahkeme tarafından değerlendirilmesi gerekmektedir. Yerel Mahkeme hükmünün ceza miktarı yönünden kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla, eylemin iki ayrı suç oluşturduğundan bahisle bozulması gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 19.04.2018 tarih ve 355155 sayı ile;

"...02.01.2013 tarihli iddianamenin mahkeme tarafından kabul edilmesi nedeniyle bu iddianamenin düzenlenme tarihi itibariyle hukuki kesinti oluştuğundan, 15.12.2012 tarihinde gerçekleştirilen ikinci eylem ayrı bir suç olarak değerlendirilerek iki ayrı hüküm kurulması gerekirken, sanığın eylemleri nedeniyle tek hüküm kurularak uygulama yeri olmayan zincirleme suç nedeniyle cezası artırılmıştır. Sanığın eylemlerinin iki ayrı suç oluşturacağının kabulü hâlinde, her bir eylemi için ayrı ayrı hükmolunacak sonuç hapis cezalarının iki yılın altında olması nedeniyle sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinde düzenlenmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesinde düzenlenmiş olan erteleme hükümlerinin uygulanma ihtimali oluştuğundan, sanık lehine oluşan durumun Yerel Mahkeme tarafından değerlendirilmesi gerekmektedir. Yerel Mahkeme hükmünün ceza miktarı yönünden kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla, eylemin iki ayrı suç oluşturduğundan bahisle bozulmasına karar verilmesi gerekirken düzeltilerek onanmasının usul ve yasalara aykırı olduğu" görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.