muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/18155, Karar No: 2016/12923, Tarih: 01.06.2016

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 20/2 maddesi uyarınca “feshin geçerli bir sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir”. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli (veya haklı) olduğunu kanıtlayacaktır. Dairemizin kararlılık kazanan uygulaması bu yöndedir. (04.04.2008 gün ve 2007/29752 Esas, 2008/7448 Karar sayılı ilamımız).

İşçi fesihte sebep gösterilmediği veya gös­terilen sebebin geçerli olmadığı iddiasında bulunacaktır. İspat yükü ise işverendedir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia etmesi durumunda, bu iddiasını ispatla yükümlüdür (m. 20/f.2). İşçinin feshin başka bir sebebe dayandığını iddia etmesi ve bunu ispatlaması, işverenin geçerli fesihle ispat yükünü ortadan kaldırmaz. (Dairemizin 01.12.2008 gün ve 2008/6294 Esas, 2008/32601 Karar sayılı ilamı). Bu nedenle işçinin feshin başka bir nedene dayandığını iddia etmesi halinde, önce işçinin bu iddiası ile ilgili deliller toplanmalı, sonra ise sonucuna göre davalının haklı veya geçerli fesih konusundaki delilleri değerlendirilmelidir.

Gerek işverenin geçerli sebebin varlığı gerekse işverenin gösterdiği sebep dışında bir sebeple dayandığı ileri sürülmesi durumunda bu vakıalar bir hukuki işlem olmadığından takdiri delillerle ispatı mümkündür.

Somut uyuşmazlıkta davacının iş sözleşmesi kendisine verilen görevi yerine getirmemesi nedeniyle 25.08.2014 ve 03.09.2014 tarihlerinde istenen savunmaları tebliğ almaktan imtina ettiği, görevlendirmeyi kabul etmemesi görevini yapmaması nedeniyle uyarıldığı, sonuç olarak davacının yapmakla ödevli olduğu görevi hatırlatıldığı halde yapmamakta ısrar ettiği gerekçesiyle 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/II-h maddesi uyarınca feshedilmiştir.

Davacı iş sözleşmesinin sendikal nedenle feshedildiğini iddia etmiştir. Mahkemece feshin sendikal nedene dayanıp dayanmadığı yönünde yapılan araştırma yeterli değildir.

Mahkemece, davalı işyerindeki sendikalaşma süreci kronolojik açıdan irdelenmeli, feshin yapıldığı dönemde sendikaya üye olmayıp, iş sözleşmesi feshedilen işçilerin bulunup bulunmadığı, sendika üyesi kaç işçinin işten çıkarıldığı, çıkarılma tarihleri, sendikaya üye olan ve davalı iş yerinde çalışan toplam işçi sayısı ve üyelik tarihleri, istifa eden işçilerin sayıları ve istifa tarihleri, sendika üyeliğinden istifa etmesine karşın iş akdi sonlandırılan işçilerin olup olmadığı, sendikalı olup iş sözleşmeleri feshedilen işçilerin yerlerine yeni işçi alınıp alınmadığı, işverence yetki tespitine karşı açılan dava sonucu araştırılarak karar verilmelidir.

Mahkemece yapılan araştırma sonucu feshin sendikal nedene dayanmadığı kanaati edinilirse ispat yükünü kaldırmaması nedeni ile işverenin feshinin haklı veya geçerli nedene dayanıp dayanmadığı değerlendirilmelidir.

Mahkemece yapılan araştırma sonucu feshin sendikal nedene dayanmadığı kanaati edinilirse ispat yükünü kaldırmaması nedeni ile işverenin feshinin haklı veya geçerli nedene dayanıp dayanmadığı değerlendirilmelidir.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinin (h) alt bendinde, işçinin hatırlatıldığı halde görevlerini yapmamakta ısrar etmesi durumunda işverenin haklı fesih imkânının bulunduğu hükme bağlanmıştır.

İş görme edimi işçi tarafından işverenin verdiği talimatlara uygun olarak yerine getirilmelidir. İşverenin talimatlarının, bireysel ya da toplu iş sözleşmesi ile getirilebilecek sınırlamalar ile işçinin eğitimi, yeteneği ve takati gibi hususlara aykırılık oluşturmamalıdır.

1475 sayılı Yasada işçinin hatırlatıldığı halde görevlerini yapmaması haklı fesih nedeni olarak sayılmış ve işçinin bu anlık durumu yeterli görülmüşken, 4857 sayılı Yasa ile işçinin “görevi yapmamakta ısrar etmesi” kuralı getirilmiştir. Bu noktada işverenin hatırlatmasının ardından sadece bir kez görevi yapmama yeterli sayılmamalıdır. İşçinin görevi yapmama eylemi hatırlatmanın ardından devamlılık arz etmelidir.

İşveren tarafından fesih öncesinde, işçinin yapmakla yükümlü olduğu görevleri hatırlatılmalıdır. Bu hatırlatmanın sözlü ya da yazılı biçimde yapılması mümkündür. Bu konuda ispat yükü de işverendedir.

İşçinin görev tanımının, bireysel ya da toplu iş sözleşmesinde açıkça öngörülmüş olması işverenin hatırlatma yükümlülüğünü ortadan kaldırmaz.

İşçiye yapılacak hatırlatmada/uyarıda, işçiye yapması istenen görev açık biçimde bildirilmeli ve işin tamamlanmasına yetecek bir süre öngörülmelidir. Bildirimde, görevin hatırlatılması yeterlidir. Görevin gereklerinin yerine getirilmemesi durumunda iş sözleşmesinin feshedileceği hususunun ayrıca bildirilmesi gerekmez. Ancak, işveren tarafından işçiye bu yönde bir bildirim yapılmış ise, işçinin yeni bir eylemi gerçekleşmedikçe, önceki eylemlerine dayanılarak iş akdi feshedilemez.

İşçinin, verilen görevin bir kısmını yapmış olması halinde, bu davranışının nedenleri üzerinde durulmalı ve işverenin haklı fesih imkânının olup olmadığı, gerekirse uzman bilirkişilerce değerlendirilmelidir.

Çalışma koşullarında işçi aleyhine değişiklik niteliğinde olan görevlendirmelerin, 4857 sayılı Yasanın 22 nci maddesi uyarınca işçiyi bağlamayacağı açıktır. Bu kapsamda bir görevin yerine getirilmemiş olması işverene haklı fesih imkânı vermez.

İşçinin, verilen görevin bir kısmını yapmış olması halinde, bu davranışının nedenleri üzerinde durulmalı ve işverenin haklı fesih imkânının olup olmadığı, gerekirse uzman bilirkişilerce değerlendirilmelidir.

Çalışma koşullarında işçi aleyhine değişiklik niteliğinde olan görevlendirmelerin, 4857 sayılı Yasanın 22 nci maddesi uyarınca işçiyi bağlamayacağı açıktır. Bu kapsamda bir görevin yerine getirilmemiş olması işverene haklı fesih imkânı vermez.

Somut uyuşmazlıkta davacı kendisine verilmek istenen aracın daha önce kullandığı araçtan teknik bakımdan farkının bulunduğunu, kendisine bir eğitim verilmesi gerektiğini, yükleme ve boşaltma yaparken olası bir kazaya ve kazadan doğacak hasara sebebiyet vermemek için araçla ilgili eğitim verilmesini istemesine rağmen, eğitim verilmediğini, herhangi bir kaza meydana gelirse bundan sorumlu tutulmamak, kusurun kendisinden olmadığını araç hakkında herhangi bir eğitim verilmeden aracın kendisine teslim edildiğini ispat için yazılı bir emirle iş verilmesini talep ettiğini ancak bunun kabul edilmediğini beyan etmiştir.

Dosyaya bir kısım araç zimmet tutanakları ile davacının 2013 yılı ocak ayından fesih tarihine kadar sefer bilgileri ve hangi aracı kullandığına ilişkin liste sunulmuştur. Söz konusu araç zimmet tutanakları ve listeye bakıldığında davacının daha önce kullandığı araçlar arasında 34 TL 1176 plakalı araç bulunmamaktadır. Davalı da davacının kullandığı araçlarla kullanmayı kabul etmeyerek görevlendirmeleri kabul etmediği araçların karşılaştırmalı keşfi ile bilirkişi incelemesi yaptırılmasını talep etmiştir. Bu hususun üzerinde durularak araçlar arasında teknik farklılık bulunup bulunmadığı, davacının iş şartlarında esaslı değişiklik olup olmadığı araştırılmalıdır.

Eksik araştırmayla yazılı şekilde karar verilmesi bozma nedenidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 01.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2014/715, Karar No: 2014/7269, Tarih: 12.05.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/715 E.  ,  2014/7269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : VAN 2.ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/11/2012

NUMARASI : 2009/587-2012/264

Taraflar arasında görülen maddi ve manevi tazminat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde -özetle-; müvekkili Ferdi ..'ün 23/06/2009 tarihinde Van İli Başkale İlçesi Bilgeç Köyünde çobanlık yaparken yağmurdan korunmak için sığındığı kapısı olmayan davalıya ait trafo binasında elektrik akımına kapılarak ağır şekilde yaralandığını, kolunu tam kullanmayacak hale geldiğini, işgücü kaybına uğradığını, vücudunda meydana gelen yanıkların ameliyatla giderilmesi gerektiğini belirterek, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla, müvekkilinin uğradığı işgücü kaybı ile, başta estetik olmak üzere yapılması gerekli tedavi giderleri için toplam 8.000,00 TL maddi tazminatın 23/06/2009 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davacılar vekili tarafından Mahkemenin 2012/183 esas sayılı dosyasında dava açılmış olup; müvekkilinin vücudunun ağır derecede yaralandığını, yanıklar meydana geldiğini, müvekkilinin kolunu tam kullanamadığını belirterek, davacı Ferdi .. için 50.000,00 TL, davacılar Sevdin ve K.. G.. için ayrı ayrı 30.000,00 TL olmak üzere toplamda 110.000,00 TL manevi tazminat ve 6.426,00 TL maddi tazminat olmak üzere toplam 116.426,00 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş mahkemece 27/04/2012 tarihinde dosyaların birleştirilmesine karar verilmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkili kurumun davaya konu olayda herhangi bir kusurunun bulunmadığını, talebin zamanaşımına uğradığını, kabahat yada ihmalinin olmadığını, davacı anne ve babanın çocuklarının bakım ve gözetim yükümlülüklerini ihmal etmesi nedeniyle kazanın oluşumunda kusur ve sorumluluklarının bulunduğunu, dava dilekçesinde ileri sürülen iddiaların gerçeği yansıtmadığını, davacı küçüğün trafonun tehlikeli olduğunu bilebilecek yaşta olduğunu, olay günü iddia edildiği gibi şiddetli bir yağışın da olmadığını, davacı tarafın tedavi giderlerinin SGK yeşil karttan karşılandığını belirterek, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek; davanın maddi tazminat yönünden kabulü ile; bilirkişi raporu ile belirlenen 14.426,00 TL maddi tazminatın olay tarihi olan 23/09/2009 tarihinden itibaren ticari işlerde uygulanan temerrüt faizi ile davalıdan alınıp davacı Ferdi ...'e verilmesine; davacı Ferdi ... ve davacılar S.. G.. ve K.. G..'ün manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulü ile; davacı Ferdi .. için 25.000,00 TL manevi tazminatın, Davacı S.. G.. için 10.000,00 TL, Davacı K.. G.. için 10.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi 23/09/2009 tarihinden itibaren ticari işlerde uygulanan temerrüt faizi ile davalıdan alınıp davacılara verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, elektrik çarpmasından kaynaklanan yaralanma nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın tazmini talebine ilişkindir.

Dosya kapsamından, Ferdi ...'ün 23.06.2009 tarihinde yağmurlu havada davalıya ait trafo binasına sığındığını, burada elektrik çarpması nedeniyle vücudunda yanık ve iş gücü kaybının olduğunu belirterek iş bu tazminat davasının açıldığı; mahkemece kusur oranının tespiti için talimatla alınan bilirkişi raporuna göre "... 13 yaşındaki çocuğa kusur atfedilmesinin mümkün olamayacağı, davalı idarenin %100 kusurlu olduğunun" belirtildiği; aktüer hukukçu bilirkişi tarafından tanzim olunan 05.12.2011 tarihli rapor ile "23.06.2009 tarihinde meydana gelen olay sonucu %5 oranında malul olan davacı için 14.426,50 TL işgücü kaybı yönünden maddi tazminat" hesaplandığı; yine Yüzüncü Yıl Üniversitesi Sağlık Araştırma ve Uygulama Hastanesi'nin 23.05.2011 tarihli raporu ile "hastada plastik cerrahi açısından %5 özür oranı bulunduğu, hastanın mevcut lezyonları için operasyon yapılabileceği, yapılacak operasyonun mevcut durumda maliyetinin 1.000 TL olduğu, hastanın sağlık güvencesi olduğundan ücretsiz olarak tedavi yapılabileceği, tıbbi şifa süresinin 1 ay olduğunun" belirtildiği ve mahkemece bu sağlık raporuna itibar edilerek hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

Adli Tıp Kurumu 3.İhtisas Kurulu, 2659 sayılı Adli Tıp Kurumu Yasası'nın 16/II-c maddesi gereğince, malûliyetler ve meslekte kazanma gücü kaybı konusunda bilimsel ve teknik görüşlerini mahkemelere bildirmekle görevlidir. Adli Tıp Kurumu 3.İhtisas Kurulu’ndan alınacak rapor ile davacının malûliyet ve iş göremezlik oranı belirlenerek, iş göremezlik zararı ve manevi tazminat miktarının buna göre saptanması gerekir.

Hal böyle olunca, mahkemece hastaneden alınan sağlık raporuna itibar edilerek hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

Bozma nedenine göre, davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

Hal böyle olunca, mahkemece hastaneden alınan sağlık raporuna itibar edilerek hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

Bozma nedenine göre, davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8314, Karar No: 2020/19575, Tarih: 22.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/8314 E.  ,  2020/19575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili ile davalılardan ... Elektrik Dağıtım A.Ş. vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar Cevaplarının Özeti:

Davalı .... vekili; zamanaşımı def'i ile husumet itirazında bulunmuş, davacı taleplerinin yerinde olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Temizlik Gıda Elek. Mak. Tek. Ser. Hiz. San. ve Tic. A.Ş. vekili; zamanaşımı def'i ile husumet itirazında bulunmuş, davacı taleplerinin yerinde olmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece; bozma öncesi verilen 09.03.2016 tarihli yetkisizlik kararının davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (kapatılan) 7. Hukuk Dairesi’nin 2016/18084 E. - 2016/12325 K. sayılı ilamı ile mahkemece verilen yetkisizlik kararının yerinde olmadığı , işin esasına girilerek iddia ve savunma ile ilgili gerekli araştırma yapıldıktan sonra sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiş , mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilerek devam edilen yargılama sonunda yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar , davacı vekili ve davalı ... vekilince temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davacı ve davalı ...’ın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ve hafta tatili ücret alacaklarının bulunup bulunmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Çalışma düzenin ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Çalışma düzenin ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ücretlerinin ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma, alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Fazla çalışma alacaklarının yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Aynı ilkeler hafta tatili ücret alacağı için de geçerlidir.

Somut olayda; davacı fazla çalışma yaptığı iddiasını ispat hususunda tanık deliline dayanmıştır. Mahkemece talimat yolu ile beyanlarına başvurulan her iki davacı tanığı da davalı işyerinde 8 saatlik üçlü vardiya halinde çalıştıklarını, vardiyaların uzatıldığı dönemlerde fazla mesaiye kaldıklarını beyan etmişler,haftanın kaç günü kaç saat fazla çalışma yaptıklarına dair somut beyanda bulunmamışlardır. Davalı ... Tem...Şti. vekilince tanık isimleri bildirilmiş ve isimleri bildirilen tanıkların Diyarbakır 3. İş Mahkemesi’nin 2015/685 esas sayılı dosyasında alınan beyanlarının genel çalışma düzenine ilişkin olduğu,bu beyanların esas alınmasını talep ettiği görülmüştür. Dosyada bulunan bir kısım celse zabıtlarında davalı ... Tem...Şti. tanığı olarak beyanlarına başvurulan... ve ...’ın haftanın 6 günü 8 saatlik üçlü vardiya halinde çalıştıklarını , kışın arızanın yoğun olduğu dönemlerde haftanın 2-3 günü 1-2 saat fazla çalışma yapıldığını beyan ettikleri anlaşılmaktadır.

Mahkemece hükme esas alındığı belirtilen 15.04.2019 tarihli bilirkişi raporunda davacının haftada 4 saat fazla çalışma yaptığı tespiti ile yaz ve kış dönemi ayırımı yapılmaksızın fazla çalışma ücretinin hesaplandığı anlaşılmaktadır. Ne var ki , mahkemenin bu kabulü dosya kapasamına uygun değildir.

Mahkemece hükme esas alındığı belirtilen 15.04.2019 tarihli bilirkişi raporunda davacının haftada 4 saat fazla çalışma yaptığı tespiti ile yaz ve kış dönemi ayırımı yapılmaksızın fazla çalışma ücretinin hesaplandığı anlaşılmaktadır. Ne var ki , mahkemenin bu kabulü dosya kapasamına uygun değildir.

Şöyle ki; beyanlarına başvurulan davacı tanıklarının davalı aleyhine aynı mahiyette açtıkları davaların bulunduğu anlaşılmakla, bu ifadelerin tek başına hükme esas alınmaması gerekmektedir. Kaldı ki; davacı tanıklarının fazla çalışma süresine ilişkin somut beyanları da bulunmamaktadır. Dairemizin incelemesinden geçen 2018/16300 Esas sayılı dosyada, taraf tanık anlatımlarına göre bu işçinin hafta tatili izinlerini kullandığı, ve eldeki dosyaya sunulan davalı tanığı...'un ve ...’ın beyanına göre fiilen günde 7 saat çalışarak haftada 42 saat çalışmasının olduğu; ancak arızaların yoğun olduğu aylarda haftada 1,5 saat fazla çalışma yaptığı tespit edilmiştir. Dosya içeriği, davalı tanıklarının anlatımları ile emsal nitelikteki söz konusu dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; davacı işçinin arızaların yoğun olduğu aylarda haftada 1,5 saat fazla çalışma yaptığının kabulü dosya içeriğine uygun düşmekte olup davacının hafta tatili çalışmasının olduğu yönündeki iddiasının da davalı tanıklarının beyanları karşısında ispatlanamadığı gibi, husumetli davacı tanıklarınca dahi doğrulanmadığı, ayrıca bu konuda mahkemece benimsenen bilirkişi raporundaki tespitin de varsayıma dayalı olduğu anlaşılmakla, hafta tatili ücret alacağı isteğinin reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 22.12.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9740, Karar No: 2016/15237, Tarih: 15.06.2016

**13. Hukuk Dairesi         2016/9740 E.  ,  2016/15237 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile .... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 6. Tüketici Mahkemesinden verilen 16/10/2015 tarih ve 2014/447-2015/1622 sayılı hükmün Dairenin 23/02/2015 tarih ve 2016/903-2016/5580 sayılı ilamıyla dilekçenin reddine karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı davalı bankadan kullandığı kredi nedeniyle, dosya masrafı ve değişik adlar altında kesintiler yapıldığını ileri sürerek, asıl dava dosyasında 4.787,18 TL , birleştirilen dava dosyasında ise 3.049 TL'nin tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, asıl dava dosyasında talebin kısmen kabulü ile 1.787,18 TL'nin; birleştirilen dava dosyasında ise davanın kabulü ile 3.049 TL'nin tahsiline karar verilmiş, davalının temyizi üzerine Dairemizin 23.02.2016 tarih ve 2016/903 E. 2016/5580 K. Sayılı ilamı ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş; bu kez davalı, Dairemiz tarafından maddi hataya müstenit olarak verilen kararın kaldırılması ve karar düzeltme nedenlerinin incelenmesini istemiştir.

1-Her ne kadar dairemizce, davalının temyiz dilekçesinin yasal süresi içerisinde verilmediğinden bahisle temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş ise de dosyada mevcut gerekçeli kararın davalı tarafa tebliğine ilişkin tebligat evrakında, tebliğ tarihi 27.10.2015 olarak derc edilmiş olup, Dairemizce de bu tarih esas alınarak karar verilmiştir. Oysa ki, gerekçeli karar 13.11.2015 tarihinde yazılmış olup, dosyada mevcut posta takip sisteminin gerekçeli kararın davalı tarafa 27.11.2015 tarihinde tebliğ edildiği, davalının da yasal süresi içerisinde hükmü temyiz ettiği anlaşıldığından Dairemizin 23.02.2016 tarih ve 2016/903 E. 2016/5580 K. Sayılı olduğu yeniden yapılan inceleme sonucu anlaşıldığından kararının kaldırılmasına karar verildi. İşin esası incelendi.