muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/14896, Karar No: 2022/16046, Tarih: 06.12.2022

4. İlk Derece Mahkemesi gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonucu davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Bu kararın davacı ve davalı vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacının İlk Derece Mahkemesinin ilk kararını istinaf etmediği, bu nedenle hizmet süresi ve ara dinlenme sürelerine yönelik istinaf sebeplerinin davalı yararına oluşan usuli kazanılmış hak nedeniyle yerinde bulunmadığı belirtilmiştir. Bu tespit yerinde olmakla birlikte aynı durumun fazla çalışma ve hafta tatili alacakları bakımından da söz konusu olduğunun gözetilmemesi hatalı olmuştur. Şöyle ki İlk Derece Mahkemesi ilk kararında; davacının yaz aylarında haftanın yedi günü çalıştığını, buna göre 31,5 saat fazla çalışma yaptığını, kış aylarında haftanın altı günü çalışarak haftalık 18 saat fazla çalışma yaptığını, yaz aylarında hafta tatilinde çalıştığını kabul ederek fazla çalışma ve hafta tatili taleplerini hüküm altına almıştır. Bölge Adliye Mahkemesi gönderme kararı sonrasında ise bu kez, davacının yaz kış ayrımı yapılmaksızın haftanın yedi günü çalıştığını, buna göre yaz aylarında haftalık 31.5 saat, kış aylarında ise haftalık 21 saat fazla çalışma yaptığını, çalışma süresi boyunca haftanın yedi günü çalıştığını kabul etmiştir. İlk Derece Mahkemesinin ilk kararına karşı davacı tarafından istinaf yoluna başvurulmadığına göre fazla çalışma süresi ve hafta tatili çalışma günleri bakımından kabul edilen sürelerin de davalı yararına usuli kazanılmış hak oluşturduğunun kabulü gerekir. Hâl böyle olunca bu alacaklar bakımından davalı lehine usuli kazanılmış hak oluştuğu dikkate alınmadan hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

5. Taraflar arasındaki diğer uyuşmazlık fesih konusundadır. Dairemiz uygulamasına göre işçinin haklı bir nedene dayanmadan ve bildirim öneli tanımaksızın ... sözleşmesini feshi, istifa olarak değerlendirilmelidir. İstifa iradesinin karşı tarafa ulaşmasıyla birlikte ... ilişkisi sona erer. İstifanın işverence kabulü zorunlu değilse de işverence dilekçenin işleme konulmamış olması ve işçinin de işyerinde çalışmaya devam etmesi hâlinde gerçek bir istifadan söz edilemez. Bununla birlikte istifaya rağmen tarafların belirli bir süre daha çalışma yönünde iradelerinin birleşmesi durumunda, kararlaştırılan sürenin sonunda ... sözleşmesinin ikale yoluyla sona erdiği kabul edilmelidir.

6. İşçinin istifa dilekçesindeki iradesinin fesada uğratılması da sıkça karşılaşılan bir durumdur. İşverenin tazminatların derhal ödeneceği sözünü vererek ve benzeri baskılarla işçiden yazılı istifa dilekçesi vermesini talep etmesi ve işçinin buna uyması hâlinde, gerçek bir istifa iradesinden söz edilemez. Bu hâlde feshin işverence gerçekleştirildiği kabul edilmelidir.

6. İşçinin istifa dilekçesindeki iradesinin fesada uğratılması da sıkça karşılaşılan bir durumdur. İşverenin tazminatların derhal ödeneceği sözünü vererek ve benzeri baskılarla işçiden yazılı istifa dilekçesi vermesini talep etmesi ve işçinin buna uyması hâlinde, gerçek bir istifa iradesinden söz edilemez. Bu hâlde feshin işverence gerçekleştirildiği kabul edilmelidir.

7. Somut uyuşmazlıkta davacı, ... sözleşmesinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ve işçilik alacaklarını alabilmek amacıyla istifa dilekçesi verdiğini ... sürmüş; davalı işveren ise davacının istifa ettiğini savunmuştur. Öncelikle davacı taraf ... sözleşmesinin işveren tarafından feshedildiğini beyan etmesine rağmen İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesince davacının ... sözleşmesini haklı nedenle feshettiğinin kabulü yerinde olmamıştır. Davacı asıl, duruşmada; "merkeze gittiğimizde önümüze birer tane fotokopi halde istifa dilekçesi örneği koydular, ve aynı şekilde el yazısı ile yazmamızı istediler, bizde yazdık, imzaladık, bize tüm haklarımızı vereceklerini söyleyerek bu dilekçeyi yazdırıp imzalattılar, bizde yıllardır çalıştığımız firma olduğu için güvendik ve söyledikleri şekilde yazdık, ancak her hangi bir ödeme yapılmadı," şeklinde beyanda bulunmuştur. İlk Derece Mahkemesince davacının ücret cinsinden bir kısım alacaklarının tam ve zamanında ödenmediği ve davacının istifa iradesinin fesada uğratıldığının ispatlanamadığı gerekçesi ile dava konusu kıdem tazminatı hüküm altına alınmış ve ihbar tazminatı talebinin reddine hükmedilmiş ise de dinlenen davacı tanığı ...’nin “ ...davacı da ben de sebep söylenilmeksizin işten çıkarıldık, bu şekilde 10-15 kişi işten çıkartıldı, davacıya ödeme yapılıp yapılmadığını bilmiyorum, ...ben istifa dilekçesi imzaladım, bir miktar para aldım, bu parayı alabilmek için istifa dilekçesini imzalamamı söylediler, bu nedenle imzaladım, davacının istifa dilekçesini imzalayıp imzalamadığını bilmiyorum, ” şeklindeki beyanı, davacının gerekçesiz istifa beyanı ve dosya kapsamına göre 31.12.2016 tarihli istifa dilekçesinin davalı işveren tarafından ödeme yapılacağı belirtilerek alındığı ve iradesi sakatlanan davacının gerçek bir istifa iradesinin bulunduğundan söz edilemeyeceği anlaşıldığından, ... sözleşmesinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğinin kabulü ile dava konusu ihbar tazminatının hüküm altına alınması gerekirken reddi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgilisine iadesine,

Davalı yararına takdir edilen 8.400,00 TL duruşma vekâlet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgilisine iadesine,

Davalı yararına takdir edilen 8.400,00 TL duruşma vekâlet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

....12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/581, Karar No: 2018/7778, Tarih: 27.06.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/581 E.  ,  2018/7778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Sanığın üzerine atılı “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun oluşabilmesi tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyanını vermemesinin gerekmesi gerekmektedir. Dosya arasında bulunan Akşehir Ticaret ve Sanayi Odasının 13/10/2015 tarihli yazı cevabına göre sanığın Ticaret ve Sanayi Odasında kaydına rastlanmadığının ve Konya Esnaf ve Sanatkarlar Odaları Birliğinin 15/12/2015 tarihli yazısına göre de, esnaf ve sanatkar sicilinden 15/12/2015 tarihinde terkin edildiğinin bildirilmesi karşısında sanığın tacir sıfatının bulunmadığı anlaşılmakla üzerine atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 27/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5223, Karar No: 2022/18708, Tarih: 19.12.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/5223 E.  ,  2022/18708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekilinin aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Ancak;

1- Mahkemece verilen ilk karar davalılardan ... tarafından temyiz edilmiş olup, ilk kararda tespit edilen kamulaştırma bedeli, kararı temyiz etmeyen davalılar yönünden kesinleşmiştir.

Bu durumda ilk kararı temyiz etmeyen davalılar yönünden kesinleşen bedel davacı idare lehine usuli kazanılmış hak oluşturduğundan, bozmadan sonra sadece ilk kararı temyiz eden davalının payı hesaplanarak bu miktarın bloke ettirilip adı geçene ödenmesine yönelik hüküm kurulması gerektiği düşünülmeden, bozmadan sonra tespit edilen bedel üzerinden tüm davalıların payını kapsar şekilde bedel depo ettirilerek hüküm kurulması,

2- İlk karar ile tespit edilen kamulaştırma bedeline ilk karar tarihine faiz işletilmesi gerekirken tüm bedele son karar tarihine kadar faiz uygulanmak suretiyle karar verilmesi,

Doğru değil ise de bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a) 1 nolu bendinden (244.043,84) sayısının çıkartılmasına, yerine (usuli kazanılmış hak ilkesi gözetilerek 214.383,03) ibaresinin yazılmasına,

b) 2 nolu bendinin tümüyle çıkartılmasına, yerine (Mahkemece ilk kararla tespit edilen 203.762,07 TL bedele 25.02.2015 tarihinden ilk karar tarihi 11.02.2016 tarihine kadar, son kararla tespit edilen bedelden ilk kararla belirlenen bedelin mahsubu sonrası kalan 10.620,96 TL bedele ise 25.02.2015 tarihinden son karar tarihi 21.12.2021 tarihine kadar faiz uygulanmasına) cümlesinin yazılmasına,

c) Ayrı bir bendi olarak; (Davacı idare tarafından fazla bloke edilen 29.660,81 TL bedelin davalı taraflara ödeme yapılmamış ise davacı kuruma iadesine, ödeme yapılmış ise ilk kararı temyiz etmeyen davalılardan bankadan çekilmesine kadar işlemiş faizi ile alınarak davacı kuruma ödenmesine) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5092, Karar No: 2010/7297, Tarih: 21.06.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/5092 E.  ,  2010/7297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÜYÜKÇEKMECE 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 24/03/2009

Taraflar arasında birleştirilerek  görülen davada;

Davacı Hazine, davalıların kayden malik olduğu çekişmeli 155 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, devletin hüküm ve tasarrufu altında kalan yerlerin özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek kıyı kenar çizgisi içinde kalan kısmın tapu kaydının iptali ile terkinine karar verilmesini istemiştir

Davalılar, taşınmaza iyiniyetle malik olduklarını, ruhsatlı yapıldığını, elatmanın bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece; 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 sayılı yasa ile değişik 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesine eklenen 3. fıkra 2 ve 3. cümle ve geçici 10. maddedeki düzenlemeler karşısında 10 yıllık hak düşürücü sürenin hazine yönünden dolduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı ve bir kısım davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve sicil kaydının kütükten terkini isteğine ilişkin olup mahkemece 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca kadastro tespiti ile dava tarihi arasında 3402 sayılı Yasanın 12/3 maddesinde öngörülen hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş olmasında kural olarak bir isabetsizlik yoktur. Öyleyse davalıların tüm, davacı hazinenin öteki temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine,

Ancak, hemen belirtilmelidir ki; her dava açıldığı tarihteki koşullara tabidir. Dava tarihinde davasında haklı olan bir tarafın, davanın devamı sırasında yürürlüğe giren bir yasa hükmü veya çıkartılan İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca davasında haksız duruma düşmesi halinde yargılama giderleri ve bu giderlerden sayılan avukatlık ücretinden sorumlu tutulamayacağı aksine somut olayda olduğu gibi 28.05.1997 tarihli, 5/3 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca belirlenen kıyı kenar çizgisine göre taşınmazın bir bölümünün, tanımı 3621 sayılı Kıyı Kanunun 4. maddesinde yapılan kıyıda kaldığı belirlendiğine göre maktu harçla beraber yargılama giderlerinden davalı tarafın sorumlu tutulması gerekeceği tartışmasızdır.

Ne varki; mahkemece anılan ilkeler gözardı edilmek suretiyle yargılama giderleri ve avukatlık ücretinden davacı hazinenin sorumlu tutulması isabetsizdir.

Hal böyle olunca; davacı Hazinenin temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlere hasren HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  21.6.2010  tarihinde  oybirliğiyle  karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7380, Karar No: 2016/13145, Tarih: 30.11.2016

**12. Ceza Dairesi         2016/7380 E.  ,  2016/13145 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda 08.10.2015 tarihinde verilen ve 20.10.2015 tarihinde aynı evde ikamet eden yakını... a usulünce tebliğ edilen hükmü 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 28.10.2015 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince isteme uygun olarak REDDİNE, 30.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5702, Karar No: 2014/11023, Tarih: 04.11.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/5702 E.  ,  2014/11023 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

Hüküm : 1- 6136 sayılı Kanunun 13/1, TCK'nın 52/2-4, 54/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet, müsadere

2- Kabahatler Kanununun 40. maddesi uyarınca idari para cezasına mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanığın kimliği hakkında gerçeğe aykırı beyanda bulunmak eyleminden verilen idari para cezasının kararın niteliği itibariyle 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 29. maddesi uyarınca itiraza tabi olup temyizi mümkün bulunmadığından, temyiz incelemesine yer olmadığına, gereğinin merciince yapılmasına,

2- 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan hükme ilişkin temyize gelince;

Sanık hakkında hüküm kurulurken TCK'nın 53/1. maddesi uygulanmamış ise de; madde ile düzenlenen hak yoksunluğunun kazanılmış hak teşkil etmeyip, güvenlik tedbiri niteliğinde bulunması nedeniyle hürriyeti bağlayıcı cezanın kanuni sonucu olarak her zaman uygulanması mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında tayin edilen adli para cezasının suç tarihi itibariyle 5252 sayılı Kanunun 5. maddesinin 2. fıkrası uyarınca 450 TL'den fazla olamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan hükümde anılan Kanunun 13/1. madde ve fıkrası uyarınca hapis cezası yanında verilen gün para cezası sonucu belirlenen 1200 TL adli para cezasının karardan çıkarılarak sonuç para cezasının 450 TL'ye indirilmesi suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2216, Karar No: 2019/1360, Tarih: 12.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2018/2216 E.  ,  2019/1360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanık ...’ın, 2009-2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan hakkında verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu‘nun 08.11.2018 tarihli 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK‘nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığının anlaşılması karşısında , tebliğnamede bu yönde bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama, toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonucuna uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ile derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında 2009-2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik olarak, sanık ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a) Sanığın ... Üretim San. Tic. Ltd. Şti. Yetkilisi olarak 2009-2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın savunmasında kendisinin işsiz olduğu dönemde ...’ın işe alma vaadiyle kendisinden noterde imza aldığını, şirket işlerinden haberi olmadığını beyan etmesi karşısında gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya çıkarılması için; şirketin fiilen kim tarafından idare edildiğinin sorulması, faturaları kullanan ve malı gerçekten aldıklarını beyan eden mükelleflerin de tanık sıfatıyla dinlenerek faturaları ve faturalara konu malları kimden teslim aldıklarını, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların verilmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması, ... Üretim San. Tic. Ltd. Şti. Tarafından düzenlenen faturaları kullanması sebebiyle ... hakkında yargılama yapılan Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2012/1124 E.- 2014/48 K. dosyasında bulunan fatura asıllarının dosya arasına alınması ve ayrıca kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı temin edilerek faturalar üzerindeki imza ve yazıların sanığa ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılması ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken şirketteki payını 07.06.2010 tarihinde devralan sanığın 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme eylemine ne şekilde iştirak ettiği de karar yerinde tartışılmadan eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde her iki takvim yılından mahkûmiyet hükümleri kurulması,

b-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/431, Karar No: 2020/4314, Tarih: 09.07.2020

**11. Ceza Dairesi         2018/431 E.  ,  2020/4314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Batman Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2012/12122 sayılı soruşturma dosyasına konu 13/11/2012 tarih ... sayılı Vergi Suçu Raporu’nun dayanağı olan 13/11/2012 tarih 2012-A-1862/81 sayılı Vergi İnceleme Raporu'nun 2008 yılı Ocak ve Şubat döneminde “sahte fatura kullanma" suçu için düzenlenmiş olup dava şartı olan mütalanın, raporlara uygun olarak “sahte fatura kullanma” suçundan verildiği; Batman Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2012/9872 sayılı soruşturma dosyasına konu 29/06/2012 tarih 2012-A-1862/12 sayılı Vergi Suçu Raporu dayanağı olan 29/06/2012 tarih 2012-A-1862/11 sayılı Vergi İnceleme Raporu'nun 2008 yılı Nisan ve Aralık arası dönemde “sahte fatura kullanma" suçu için düzenlenmiş olduğu ancak, dava şartı olan mütalanın raporlara aykırı olarak “sahte fatura düzenleme” suçundan verildiği; Batman Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 04/04/2013 tarih ve 2013/1398 esas sayılı iddianamesi ile sanıklar hakkında her iki mütalaya dayanılarak 2008 yılında “sahte fatura kullanma" suçundan kamu davasının açıldığı; aynı takvim yılı içerisinde farklı beyanname dönemlerinde kullanılan sahte faturaların bir bütün halinde zincirleme sahte fatura kullanma suçunu oluşturacağı, "sahte fatura düzenleme" ve "sahte fatura kullanma" suçları birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olup birbirine dönüşmeyeceğinden, sanıklar hakkında Diyarbakır Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Gurup Başkanlığı'nın 29/06/2012 tarih 2012-A-1862/11 sayılı Vergi İnceleme Raporu'nun konusunu oluşturan; 2008 yılı Nisan ve Aralık arası dönemde “sahte fatura kullanma" suçundan verilmiş bir mütalaa bulunmaması karşısında, sanıklar hakkında bu dönem için “sahte fatura kullanma " suçundan 213 sayılı Kanun’un 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin ilgili kurumdan sorulması ve sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hükümler kurulması

Yasaya aykırı, sanık ..., sanık ... müdafi, sanık ... müdafi ve Cumhuriyet savcısı’nın temyiz talepleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09/07/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.