muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/200, Karar No: 2025/2099, Tarih: 26.02.2025

IV. GEREKÇE VE KARAR

İlk Derece Mahkemesinin direnme kararı, dava dosyası ile birlikte Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 21.09.2021 tarihli ve 2017/1-180 Esas, 2021/410 Karar sayılı kararı da göz önünde bulundurularak incelendiğinde; İlk Derece Mahkemesince bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak, bozma kararında tartışılması gerektiği belirtilen hususları tartışmak, bozma sonrası yapılan araştırma, inceleme ya da toplanan yeni delillere dayanmak suretiyle hüküm kurulmadığı gibi, İlk Derece Mahkemesinin sanığın bilinçli taksirle hareket ettiğine dair gerekçesinde ve kabulünde hiçbir değişiklik bulunmaması nedeniyle önceki kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçe ile hüküm kurulması hâlinin de söz konusu olmadığı, direnme gerekçesi olarak yapılan açıklamaların ise 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34. maddeleri uyarınca direnmeye ilişkin gerekçenin gösterilmesi zorunluluğu kapsamında kaldığı, sonuç olarak sanık hakkındaki direnme kararına konu hükmün bozmaya eylemli uyma sonucu verilen yeni hüküm niteliğinde olmadığı belirlenerek yapılan incelemede:

Dairemizin 06.03.2024 tarihli ve 2023/6502 Esas, 2024/1028 Karar sayılı kararında yer alan bozma gerekçesinin usûl ve kanuna uygun olması nedeniyle direnme kararı yerinde görülmediğinden bozma kararının, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLMESİNE YER OLMADIĞINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 307/4. maddesi gereğince direnme kararını incelemek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE,

26.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12159, Karar No: 2024/1840, Tarih: 07.02.2024

**2. Ceza Dairesi         2021/12159 E.  ,  2024/1840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/464 E., 2016/410 K.

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İncesu Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.10.2015 tarihli ve 2015/383 Esas No.lu iddianamesi ile, sanık ...'in, hakkında beraat kararı verilen ... ile birlikte, 14.07.2015 tarihinde, mezarlık içerisinde bulunan ağaçlara zarar verdiği iddiasıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 152/1-c maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. İncesu Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.06.2016 tarihli ve 2015/464 Esas, 2016/410 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 152/1-c, 62. maddeleri gereğince hükmolunan 10 ay hapis cezasının, aynı Kanun'un 50, 52. maddeleri gereğince 6.000,00 TL adlî para cezasına çevrilmesine, ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.04.2021 tarihli ve 15-2016/375485 sayılı, onama görüşü ile Daireye gönderilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, kendisine gösterilen yeri işçi olarak kazdığı, suçsuz olduğu, beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.04.2021 tarihli ve 15-2016/375485 sayılı, onama görüşü ile Daireye gönderilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, kendisine gösterilen yeri işçi olarak kazdığı, suçsuz olduğu, beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay günü İncesu ilçesi ... Mahallesi mezarlığında yapılan mezar yeri kazma çalışmasından dolayı ağaçlara zarar verildiği gerekçesiyle bulunulan suç duyurusu sonucu olay mahallinde yapılan tespitte, mezarlığın giriş kapısına göre sağ tarafta bulunan ağacın zarar gördüğünün belirtildiği, konuya ilişkin fotoğrafların dosya arasına konulduğu, sanıkların ortak ve uyumlu savunmalarında atılı suçlamayı inkâr ettikleri, sanıklardan İsmail'in beyanında, bahse konu mezarı kendisinin kazdırdığını, ancak bu mezarı ...'e kazdırmadığını, ...'e kazdırdığını, mezar kazma işinin 2014 yılının Kasım ayında gerçekleştiğini beyan ettiği, sanık ...'in somut olayda mezar kazdırma işini bir başkasına yaptırdığı sabit olmakla birlikte kazma işlemi esnasında ağaçların zarar görmesine ilişkin olarak suç kastının bulunduğuna dair her tür şüpheden uzak, inandırıcı ve kesin delil bulunmadığı, diğer yandan olay günü mezarlıkta kepçeyi kullanan şahsın ... olduğunun tanık beyanları ile sabit olduğu, sanık ...'in ikrara yaklaşan beyanlarının başka bir olaya ilişkin olduğu, böylelikle gerek olay yerine ilişkin fotoğraflar, gerek tespit tutanağı ve gerekse tanık beyanları, sanıkların savunmaları ile birlikte değerlendirildiğinde sanık ...'in atılı suçu işlediğinin sabit olduğu, sanık ...'in ise atılı suçu işlediğinin sabit olmadığı kanaatine varılarak sanık ...'in mahkûmiyetine, sanık ...'in ise beraatine karar verilmesi gerektiği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2. Sanık ... aşamalarda suçu kabul etmemiş, olay tarihinde kesinlikle mezara girmediğini, orada açma yapmadığını, burasının olay tarihinden bir, bir buçuk yıl önce ... tarafından açıldığını söylemiştir.

3. Beraat eden sanık ... ise savunmasında, olay günü iddia edildiği gibi sanık ...'e mezar kazdırmadığını, söz konusu mezarı ...'e kazdırdığını, bu işi yaparken kesinlikle ağaçlara zarar vermediğini, daha sonra açmış olduğu mezarları da kapattığını söylemiştir.

4. ...'in olay tarihinde askerde olduğu tespit edilmiştir.

3. Beraat eden sanık ... ise savunmasında, olay günü iddia edildiği gibi sanık ...'e mezar kazdırmadığını, söz konusu mezarı ...'e kazdırdığını, bu işi yaparken kesinlikle ağaçlara zarar vermediğini, daha sonra açmış olduğu mezarları da kapattığını söylemiştir.

4. ...'in olay tarihinde askerde olduğu tespit edilmiştir.

5. Şikâyetçi ... beyanında: "Ben olayın meydana geldiği mahallenin muhtarıyım, olay günü mezarlığın içerisinde bir kepçe çalıştığını görünce oraya gittim, hava kararmak üzereydi, kepçeyi kimin kullandığını tam olarak göremedim, ancak başında ... duruyordu, kendisine mezarda çalışırken ağaçlara zarar vermemesi gerektiğini söyledim ve oradan ayrıldım, aradan bir hafta kadar bir süre geçtikten sonra tekrar oraya gittiğimde bazı ağaçların zarar gördüğünü gördüm ve aynı kepçe yolun kenarında duruyordu, kepçeyi sürene ismini sorduğumda isminin ... olduğunu söyledi, ancak ilk olayda ...'in orada olup olmadığından emin değilim, olayın tam tarihini hatırlamıyorum, şikâyet dilekçesini olayın üzerinden yaklaşık bir ay kadar bir süre geçtikten sonra vermemin sebebi; çektiğim ve zabıtaya verdiğim fotoğraflar nedeni ile işlem yapılacağını düşünüyordum, ancak böyle bir işlem yapılmadığını görünce olaya müdahil oldum, açma yapılan yer kısmen düzeltildi, ağaçlardan bir tanesi kısmen iyileştirildi" demiştir.

6. Tanık ... beyanında: "Olay günü olayın meydana geldiği yerde ben de mezar kazdırıyordum, aynı şekilde ... de benim gibi mezar kazdırıyordu, yanında ...ile kepçeci ... vardı, iddia edildiği gibi ... yoktu, ... kullanıyordu, ben orada bulunduğum süre içerisinde ağaçlara zarar verildiğine tanık olmadım, ben bahse konu mezarı 2014 yılının son aylarında kazdırdım, kesinlikle böyle bir olay olmadı" demiştir.

7. Tanık ...beyanında: "Olay günü ben oradaydım, sanık ... kardeşim olmaktadır, bahse konu mezarı 2014 yılının son aylarında kazdırdığı hususu doğrudur, ancak iddia edildiği gibi oradaki ağaçlara zarar verilmedi, daha sonra kazı yapılan yer eski hâline getirildi, kazı yapılan yerde kepçeyi ... kullanıyordu" demiştir.

IV. GEREKÇE

7. Tanık ...beyanında: "Olay günü ben oradaydım, sanık ... kardeşim olmaktadır, bahse konu mezarı 2014 yılının son aylarında kazdırdığı hususu doğrudur, ancak iddia edildiği gibi oradaki ağaçlara zarar verilmedi, daha sonra kazı yapılan yer eski hâline getirildi, kazı yapılan yerde kepçeyi ... kullanıyordu" demiştir.

IV. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamı, şikâyetçi ve tanıkların beyanlarına göre, beraat eden sanık ...'nün, 2014 yılının son aylarında, sanığın kardeşi olan ...'e mezar kazdırdığı, bu olayın şikâyet konusu edilmediği, ...'nün 18.08.2015 tarihli şikâyet dilekçesinde suç tarihini 14.07.2015 olarak bildirdiği, ancak duruşmadaki beyanında bu tarihte kepçeyi kimin kullandığını görmediğini, olaydan bir hafta sonra kepçeyi sanığın kullandığını görmesi nedeniyle hakkında şikâyette bulunduğunu söyledıği, bu durumun tanıkların beyanı ile de doğrulandığının anlaşılması karşısında; sanık ...'nün beyanlarının başka bir olaya ilişkin olduğu kabul edilerek İsmail bakımından beraat kararı verildiği halde, sanık ...'in atılı suçu işlemediğine dair savunmasının aksini gösterir mahkûmiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden ve atılı suçu işlediğine ilişkin delillerin nelerden ibaret olduğu denetime olanak verecek şekilde açıklanmadan yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

18.06.2014 tarihinde kabul edilip 28.06.2014 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesi gereğince “Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek, hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir. Günlük çalışma süresi, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirlenir. Hükümlünün, hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması hâlinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir.” hükmü gözetilmeden, sanık hakkında yazılı şekilde ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına karar verilmesi, hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İncesu Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.06.2016 tarihli ve 2015/464 Esas, 2016/410 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereği Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22868, Karar No: 2016/9435, Tarih: 03.05.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/22868 E.  ,  2016/9435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Bıçak veya diğer aletleri izinsiz olarak satma satın alma taşıma veya bulundurma, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen bıçak veya diğer aletleri izinsiz olarak satma satın alma taşıma veya bulundurma ve görevi yaptırmamak için direnme eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların Kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ...'ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 03/05/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9366, Karar No: 2011/25219, Tarih: 12.12.2011

**5. Ceza Dairesi         2007/9366 E.  ,  2011/25219 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zimmet ve görevi kötüye kullanma suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılanması sonunda; görevi ihmal suçundan mahkümiyetine, zimmet suçundan beraetine dair, Burhaniye Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 07.03.2006 gün ve 2005/125 Esas, 2006/117 Karar sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi katılan vekilleri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece oluşa uygun olarak görevi ihmal olarak kabul edilen fiilin son işlenme tarihinin Ocak 2004 olduğu, bu suç ile ilgili olarak 765 sayılı TCK.nun 230. maddesinde yer alan üst sınır cezaya göre aynı Yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde düzenlenen 7 yıl 6 aylık uzatmalı zamanaşımına tabi olduğu, suç tarihi ile inceleme günü arasında bu sürenin dolduğu anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle bu suçtan kurulan hükmün CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca bu suça ilişkin davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

Zimmet suçundan kurulan beraet hükmüne gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Köy muhtarı olan sanığın bilirkişi raporlarında yer aldığı üzere 30.09.2003-07.01.2004 tarihleri arasında köy tüzel kişiliğine ait 11 adet makbuz karşılığı tahsil edilen 115,75 TL'yi uhdesinde tuttuğu, görev süresinin Mart 2004'de bitmesine rağmen parayı üzerinde tutmaya devam ettiği, C.Savcısına verdiği 02.03.2005 tarihli ifade de paranın halen üzerinde olduğunu belirttiği ve şikayet üzerine olayın C.Başsavcılığına intikal etmesi ile ifadesinin alınması sonrasında 16.03.2005 tarihinde bu parayı ödediği anlaşılmakla sanığın ısrarla parayı üzerinde tutmaya devam etmesi ve köye ait makbuzlarla tahsil edilen paranın 18 aya yaklaşan bir süre sanığın üzerinde kalmasının zimmet suçu unsurlarını taşıdığı, 765 sayılı TCK.nun 202/1-3, 80, 219/3-son, 5237 sayılı TCK.nun 247/1, 249, 43, 248/2, 53/1-5. maddeleri gözetilmek suretiyle lehe yasa karşılaştırılmasının denetime imkan verecek şekilde yapılarak mahkümiyet kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13731, Karar No: 2008/18000, Tarih: 22.12.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/13731 E.  ,  2008/18000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, Arpadere Köyü 101 ada 98 parsel sayılı 3378,89 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tesbit edilmiştir. Davacı ... Yönetimi, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine ve dava konusu parselin tesbit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

Hükme dayanak alınan bilirkişi raporunda, çekişmeli taşınmazın 1964 tarihli memleket haritasında meyve bahçesi rumuzlu orman sayılmayan alanda kaldığının bildirilmesi üzerine Orman Yönetiminin davasının reddine karar verilmişse de, davalının babası ... Akar'ın ormandan tarla açarak fidan dikme suçundan sanık olarak yargılandığı ve Tire Sulh Ceza Mahkemesinin 09.06.1963 gün ve 268-102 sayılı ilamında mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece hükme dayanak alınan orman yüksek mühendisi ve kadastro teknisyeninin birlikte düzenledikleri 26.06.2008 tarihli raporlarında özet olarak; "Tire Sulh Ceza Mahkemesinin 1963/268-102 sayılı Araplı Köyünden ... ...'ın mahkumiyeti dosyasında ve yine Tire Sulh Ceza Mahkemesinin 1950/241-338 sayılı dosyasına konu yer için açılan Tire Sulh Hukuk Mahkemesinin 1951/424 Esas ve Tire Asliye Hukuk Mahkemesinin 1956/394 Esas sayılı tazminat ve elatmanın önlenmesi davalarına konu olan taşınmazların dayanak krokilerinin, dava konusu 101 ada 98 sayılı parselin dışında kaldığı ve yörede 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasayla değişik 4. maddesine göre yapılan orman kadastrosu sırasında sözü edilen mahkeme kararına konu yerlerin Hazine adına orman niteliği ile tesbit ve tescil edilen 101 ada 2 sayılı parselin sınırları içine alınmış olduklarını tesbit ettiklerini" bildirmişlerse de, ceza ve tazminat dosyalarının dayanağı krokilerin 101 ada 2 sayılı parselin hangi bölümlerine ait olduğu kadastro paftasında gösterilerek keşfi ve bilirkişi raporlarını denetleme ve izleme olanağı sağlanmamıştır. Gerek 1986 tarihli Orman Kadastro Yönetmeliğinin 23/G,

-2-

2008/13731 - 18000

-2-

2008/13731 - 18000

gerekse 15.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26/g ve 26/2 maddeleri gereğince "Devlet Ormanı olduğuna dair kesinleşmiş mahkeme kararı bulunan yerlerin Devlet Ormanı olarak sınırlandırılması gerekir. Böyle bir yerin herhangi bir şekilde komisyonlarca sınırlama dışı bırakılmış olması veya orman sayılmamış olması bu yerlerin orman olma niteliğini ortadan kaldırmaz".

Bu nedenle; yörede 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesine göre yapılan orman kadastrosuna ilişkin işe başlama, çalışma (özellikle bilirkişilerin raporlarında infaz edildiğinden söz ettikleri Tire Sulh Ceza Mahkemesinin 09.06.1963 tarih 268-102 sayılı ilamına ilişkin çalışma tutanağı sahifesinin), işi bitirme tutanakları ile askı ilan tutanağının ve tahdit haritasının orjinalinden çekilmiş onaylı fotokopi örneği ile Tire Asliye Hukuk Mahkemesinin 1956/394 Esas sayılı ve Tire Sulh Hukuk Mahkemesinin 1951/424 sayılı tazminat ve elatmanın önlenmesi dosyalarının ve yine Tire Sulh Ceza Mahkemesinin 26.06.1950 gün ve 241-338 sayılı zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılan dava dosyası ya da bu dosya bulunamıyorsa kararı, Orman İdaresinden ve mahkemesinden varsa bilirkişi raporu ile krokiler getirtildikten sonra, önceki bilirkişiler dışında bir orman yüksek mühendisi ve kadastro teknisyeni ya da ... elemanı aracılığı ile ve yerel bilirkişi yardımıyla yeniden yapılacak keşifte, ceza ve tazminat davalarına konu olan taşınmaz ya da taşınmazların yeri, suç zabıt varakası ile keşif tutanaklarındaki mevki, miktar, nitelik ve krokilerinde belirlenen hudut anlatımlarından (şahıs, ..., yol, orman vs.) yararlanılarak kadastro paftası üzerinde nereye isabet ettiği duraksamaya yer vermeyecek biçimde saptanmalı; çekişmeli taşınmaz ya da başka bir parsel içerisinde kalıp kalmadığı orman kadastro çalışma tutanaklarından da yararlanmak suretiyle belirlenmeli; orman ve ... bilirkişiden keşfi ve uygulamayı gösterir krokili rapor alınmalı; ceza dosyasının halefiyet yoluyla davalı yönünden H.Y.U.Y.'nın 237. maddesine göre kesin hüküm olacağı düşünülmeli; bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 22/12/2008 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19297, Karar No: 2014/30714, Tarih: 06.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/19297 E.  ,  2014/30714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 19. İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2013

NUMARASI : 2013/340-2013/120

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının, davalıya ait işyerinde temizlik görevlisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işveren tarafından haklı sebep olmaksızın feshedildiğini belirterek, müvekkilinin ihbar ve kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, hafta tatili ve fazla mesai ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, istekler kısmen hüküm altına alınmıştır.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu bir başka ihtilaf konusu teşkil etmektedir.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Söz konusu alacakların ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de iddia edilen dönemlerde çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.