muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2905, Karar No: 2014/4958, Tarih: 22.04.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/2905 E.  ,  2014/4958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akçakoca Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 12/11/2013

NUMARASI : 2012/94 - 2013/111

.

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi dahili davalı Ş.. K.. tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Akçakoca İlçesi, ... Köyü, 172 ada 15 parsel sayılı 12217,78 m² yüzölçümlü taşınmaz, 3402 sayılı Kanuna 5831 sayılı Kanunla eklenen Ek- 4. maddesi gereğince yapılan kadastro çalışmalarında tarla niteliğiyle, beyanlar hanesinde Durmuş oğlu, Ş.. K..'ün kullanımında ve üzerindeki fındık ağaçlarının kendisine ait olduğu belirtilerek Hazine adına tesbit edilmiştir.

Davacı Orman Yönetimi, dava konusu taşınmazın 739,19 m2'lik kısmının eylemli orman olduğu iddiasıyla tesbitinin iptali ile orman niteliğiyle Hazine adına tescilini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kabulü ile Düzce İli, Akçakoca İlçesi, ... Köyü 172 ada 15 parsel sayılı taşınmazın tesbitinin iptali ile orman vasfyla Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm dahili davalı gerçek kişi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Orman Yönetimi tarafından eylemli orman iddiasıyla açılan kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Mahkemece verilen karar dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Şöyle ki; davacı Orman Yönetimi, çekişmeli taşınmazın 739,19 m2'lik kısmının eylemli orman olduğu iddiasıyla dava açmış, yargılama sırasında da bu iddiasını ıslah suretiyle genişletmemiştir. Bu durumda, HMK'nın 26. maddesinde öngörülen taleple bağlılık kuralına uyulmak suretiyle 172 ada 15 sayılı parselin eylemli orman olduğu belirlenerek, 739,19 m2 miktarı kadar bölümü yönünden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, taşınmazın tamamının orman sayılan yer olduğu gerekçesi ile orman niteliğiyle Hazine adına tesciline karar verilmiş olması doğru değildir.

Ayrıca, dosyada mevcut orman ve ziraat bilirkişi raporlarında taşınmaz üzerinde 20-25 yaşlarında fındık ağaçlarının bulunduğu ve kayın, kestane, çınar ve ıhlamur gibi orman ağaçlarından oluşan alanlar bulunduğu bildirilmesine rağmen, fındık ve orman ağaçlarının sayısı ve taşınmaz üzerinde hangi alanlara isabet ettikleri ayrıca ve açıkça belirlenmemiştir. Raporlar bu haliyle çekişmeli taşınmazın eylemli orman olan kısmını belirleme konusunda yetersizdir. Eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporlarına dayanarak hüküm kurulması da usûl ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; dahili davalı gerçek kişinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 22/04/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/33113, Karar No: 2013/20308, Tarih: 17.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/33113 E.  ,  2013/20308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse … aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına … saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 01.11.2004 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandıktan sonra aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, ...'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 17.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16519, Karar No: 2023/304, Tarih: 12.01.2023

**9. Hukuk Dairesi         2022/16519 E.  ,  2023/304 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 05.10.2022

SAYISI : 2022/1511 E., 2022/1286 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 11. ... Mahkemesi

SAYISI : 2020/710 E., 2022/16 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı ve davalı ... Su ve Kanalizasyon Genel Müdürlüğü vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 352 nci maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 05.10.2022 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 05.10.2022 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davacının iddia ettiği ücret ve çalışma süresi doğrultusunda yapılan hesaplama neticesinde tespit edilen ve davacı vekilinin ıslah dilekçesi gözetildiğinde reddedilen ve temyize konu edilen miktar, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 05.10.2022 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7667, Karar No: 2021/6959, Tarih: 15.04.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/7667 E.  ,  2021/6959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, silahla tehdit

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmün gerekçe kısmında, olayın oluş şekli açıklanırken "sanık ile müşteki arasında duygusal bir ilişki yaşandığı, bu ilişki sürecinde sanığın müştekinin fuhuş sektöründe çalışmasını da istediği, sanığın, bu isteğini olumlu karşılamayan müştekiyi ikna edebilmek için üzerinde baskı ve şiddet uygulamaya başladığı, olay günü de eline geçirdiği bıçak ile müştekinin yüz kısmına ve koluna vurarak ve vücudunda sigara söndürmek sureti ile müştekinin yüzünde sabit iz kalacak nitelikte yaraladığı, sanığın ayrıca elinde ki bu bıçağı müştekiye yönelterek “..para getirmez isen seni öldürürüm...” sözleri ile de tehdit ettiği" şeklindeki dosya kapsamı ile uyumlu kabulüne göre, müştekinin haksız tahrik içeren davranışının olmadığı olayda, sanık hakkında haksız tahrik hükümleri uygulanarak eksik ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA, 15.04.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2047, Karar No: 2021/6681, Tarih: 10.11.2021

**1. Hukuk Dairesi         2021/2047 E.  ,  2021/6681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine karar verilmiş,davacılar vekilinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince 6100 sayılı HMK’nin 353/1-b-2 maddesi uyarınca istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile hüküm ortadan kaldırılarak vekalet ücreti yönünden hükmün düzeltilmesine ve davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi ...’un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı miras payı oranında tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan babaları ...’nın 9 parsel sayılı taşınmazını davalı oğluna satış suretiyle temlik ettiğini, işlemin mirasçılardan mal kaçırmak amaçlı, bedelsiz ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemişler, davacılardan ...’in yargılama aşamasında ölümü üzerine mirasçıları davaya devam etmişlerdir.

Davalı, taşınmazda mirasbırakan babası ile amcasının paydaş olduğunu, amcasının taşınmazdaki payını satışa çıkartınca babasının da payını satmak zorunda kaldığını, taşınmaz yabancıya gitmesin diye de abisi ... ile birlikte taşınmazı satın aldıklarını, satış bedelinin ödendiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, temlikin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu iddiasının ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davacılar vekilinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince 6100 sayılı HMK’nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile kararın kaldırılmasına, vekalet ücreti yönünden hüküm düzeltilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, 1926 doğumlu mirasbırakan ...’nın 29.03.2003 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak davacı kızları ... ve ... ile davalı oğlu ..., dava dışı eşi ... ve oğlu ...’nün kaldıkları, davacı ...’ın yargılama aşamasında 29.04.2020 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak eşi ... ile oğulları ... ve ...’ın kaldıkları, ...’ın mirasçıları tarafından davaya devam edildiği, mirasbırakanın eşi ...’nın da 13.11.2020 tarihinde öldüğü, mirasbırakan ...’in 606 ( yeni 9 ) parsel sayılı taşınmazını 17.11.1987 tarihinde davalı oğlu ...’ya satış suretiyle devrettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; davacı tanıkları, mirasbırakanın erkek çocukları ile kız çocukları arasında ayırım yaptığını, temlik tarihinde davalının öğrenci olup maddi gelirinin olmadığını, davalı tanıkları ise satışın gerçek olup, satış bedelinin mirasbırakana ödendiğini beyan etmişlerdir.Davalının akit tarihi itibariyle 21 yaşında ve öğrenci olduğu, mirasbırakanın dava konusu taşınmazı satmasını gerektirir bir nedenin bulunmadığı, eşi ...’nın da telkinleriyle erkek çocuklarını kayırdığı anlaşılmaktadır. Diğer taraftan; davalının, taşınmazın bedelinin mirasbırakana ödendiği şeklindeki savunması da kanıtlanamamıştır.

O halde, somut olgular yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde, mirasbırakanın temlikinin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu sonucuna varılmaktadır.

O halde, somut olgular yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde, mirasbırakanın temlikinin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu sonucuna varılmaktadır.

Hâl böyle olunca; davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirmeyle davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Davacılar vekilinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 371/1-a maddesi uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi kararının BOZULMASINA, HMK’nun 373/2. maddesi gereğince dosyanın kararı veren İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine, alınan peşin harcın temyiz eden davacılara geri verilmesine, 10.11.2021 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8381, Karar No: 2013/9998, Tarih: 25.03.2013

**9. Hukuk Dairesi         2012/8381 E.  ,  2013/9998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, vergi iadesi alacağı, fazla çalışma ücreti ile SBS başarı primi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 14.07.2004-31.07.2010 tarihleri arasında davalı işveren yanında öğretmen olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini, çalışma süresi boyunca haftada 3 saat fazla çalışma yaptığını, vergi iadesi alacağının ödenmediğini, ayrıca 2009-2010 öğretim yılında okul öğrencilerinin SBS de elde ettiği başarı üzerine tüm öğretim üyelerine 500 TL başarı primi ödendiği halde kendisine ödeme yapılmadığını ileri sürerek, fazla çalışma, vergi iadesi ve başarı primi alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının 5580 sayılı yasanın 9. maddesi gereğince belirli süreli hizmet sözleşmesi ile çalıştığını, işverenlikçe davacının tüm kanuni haklarının ödendiğini, SBS başarısına ilişkin 500.00 TL lik ödemenin 29.09.2010 tarihinde yapıldığını ve bu tarihte davacının iş sözleşmesinin sona erdiğini, davacının kanun ve yönetmeliklere göre hak etmiş olduğu tüm ücret ve ek ödemeleri imzalayarak aldığını, davacı tarafından imzalanan ibranamenin yapılan ödemeleri kapsadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının vergi iadesi talebinin yerinde olmadığı, fazla çalışma yapmadığı, başarı priminin işe iş sözleşmesi sona erdikten sonra ödendiğinden davacının buna hak kazanmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının 2009-2010 eğitim döneminde okul öğrencilerinin SBS de gösterdikleri başarı üzerine işverence okulda çalışan öğretim görevlilerine yapılan 500 TL başarı primine hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davacının 5580 sayılı kanun uyarınca 2009-2010 eğitim ve öğrenim döneminde davalıya ait özel okulda öğretmen olarak çalıştığı sabittir. Davacı ile yapılan iş sözleşmesi dönem sonunda davalı işveren tarafından yenilenmeyerek sona erdirilmiştir. Davalı okul tarafından öğrencilerin 2009-2010 eğitim ve öğretim yılında öğrencilerin SBS de gösterdikleri başarı sonucunda tüm öğretim görevlilerine 29.09.2010 tarihinde 500 TL başarı primi ödendiği dosya kapsamına göre sabittir.

Davacının 5580 sayılı kanun uyarınca 2009-2010 eğitim ve öğrenim döneminde davalıya ait özel okulda öğretmen olarak çalıştığı sabittir. Davacı ile yapılan iş sözleşmesi dönem sonunda davalı işveren tarafından yenilenmeyerek sona erdirilmiştir. Davalı okul tarafından öğrencilerin 2009-2010 eğitim ve öğretim yılında öğrencilerin SBS de gösterdikleri başarı sonucunda tüm öğretim görevlilerine 29.09.2010 tarihinde 500 TL başarı primi ödendiği dosya kapsamına göre sabittir.

Bu başarı priminin ödenme nedeni 2009-2010 öğretim dönemindeki başarıya ilişkin olup davacı bu eğitim ve öğretim döneminin sonuna kadar davalı işverene ait okulda çalışmıştır. Elde edilen bu başarıda davacının da katkısı bulunmaktadır. Başarı priminin iş sözleşmesi sona erdikten sonra 29.09.2010 tarihinde dağıtılmış olması davacının bu başarı primine hak kazanmayacağı anlamına gelmez. Mahkemece davacının başarı primi alacağının kabulü gerekirken reddine karar verilmesi isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.