muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2398, Karar No: 2016/3735, Tarih: 22.03.2016

Mahkemece benimsenen bilirkişi raporu uyarınca davalıların anılan kesintileri yapmamaları nedeniyle davacı kurumu zarara uğrattıkları belirlenerek bilirkişi raporunun hüküm fıkrasından sayılmasına karar verilip istem kısmen kabul edilmiştir.

Dosya arasında bulunan bilgi ve belgelerden, gerek müfettiş raporu gerekse bilirkişi raporunda dava konusu alacağın kesinti yapılarak vergi dairesine yatırılması gereken stopaj ve gelir vergisi alacağına ilişkin olduğu anlaşılmaktadır. Nitekim davacı .. müfettişinin incelemesi sonucu hazırlanan rapor ... da gönderilmiş, ... tarafından yeniden yapılan inceleme sonunda ... hitaben yazılan 30/09/2011 tarihli cevapta, müfettiş raporunda belirtilen kamu alacağının, 6183 sayılı Kanun uyarınca takibi gereken kamu alacağı olduğu, takip ve tahsili için tüm bilgi ve belgelerin tahsil dairesi olan ilgili vergi dairesine gönderilmesi gerektiği sonucuna varıldığının bildirildiği görülmüştür. Sonrasında vergi dairesince .. resen tarh ettirilen gelir vergisi ve stopaj vergisi ile bunlara istinaden tahakkuk ettirilen vergi ziyaı tutarının 6183 sayılı Kanun uyarınca tahsili yoluna başvurulduğu, .. TL'nin tahsil edildiği anlaşılmıştır.

... hitaben yazdığı ve temyiz aşamasında ibraz edilen 16/09/2015 tarihli belgede Bakanlık müfettişlerinin talebi doğrultusunda ... sermaye İşletmesinin 2008 ve 2009 yıllarına ait işlemleri üzerinde eldeki davaya konu edilen hususlarda yürütülen vergi incelemesi sonucunda .. raporu esas alınmadan resen tarh ettirilen gelir vergisi ve stopaj ile bunlara istinaden tahakkuk ettirilen vergi ziyaı tutarının muhatap Müdürlükçe rızaen ödenmemesinden ve yargı yoluna başvurulmasından dolayı aleyhte sonuçlanan mahkeme kararı doğrultusunda icra kanalıyla ödenen ... TL ile ilgili olarak resen tarhiyatı yapılan .... TL tutarındaki 17 aylık kira stopajı ve buna karşılık gelen ... TL vergi ziyaı tutarı toplamı olarak ... TL'nin kamu zararı olarak değerlendirilebileceği, ancak kurumun iştigal konuları ile sınırlı bir faaliyet alanı olduğu ve ticari bir işletme gibi yaygın bir ticari faaliyeti bulunmadığı ve işletmelerin bu konuda ihtisas gerektiren mali müşavirlik hizmeti almadıkları, personelin 2008-2009 yıllarında gider pusulası ile yaptığı yoruma açık işlerle ilgili yine Maliye Bakanlığı görüşlerini esas alarak hareket etmiş olmaları ve bu kapsamda tecrübe olabilecek daha evvel her hangi bir inceleme ya da denetim geçirmemiş olmaları ayrıca kurumun aleyhinde sonuçlanan Mahkeme kararında konunun usul yönünden değerlendirilip hukuki uyuşmazlık boyutuyla değerlendirilmemiş ve bu konuda personele Mahkeme kararıyla bir kusur atfedilmemiş olması Müdürlüğün o dönemde yargı sürecinde yol gösterecek bir avukatının olmaması yanında Müdürlükte hem saymanlardan müteşekkil heyet hem de .. tarafından başlatılan ve ... devam eden inceleme süreci ve 2015 yılına kadar süren yazışmaların ve konunun hem ... intikal ettirilmesi hem de aynı zamanda Bakanlıkça işlem yapılmasından kaynaklanan ikili durumun personelde kafa karışıklığına neden olması, ayrıca .. sermaye İşletmesinde .. yapılan her iki incelemede de bir usulsüzlük tespit edilmemiş olmasının verdiği özgüvenin uzlaşma talebinden vazgeçilmesinde etkili olduğu göz önüne alınarak süreçteki personelin kasıt, kusur ya da ihmali görülmediğinden bu ödemeyle rücuya ilişkin herhangi bir işlem yapılmasına gerek olmadığı sonucuna varıldığı bildirilmiş Müsteşarlık makamının da ilgili yazıyı onaylamış olduğu görülmüştür.

Şu durumda Mahkemece, dava konusu edilen alacağın gelir vergisi ve stopaj vergisine ilişkin bulunması nedeniyle cezalı ödenmiş olması durumunda kusurları ile cezalı ödemeye sebebiyet verenlerin sorumlu tutulabileceği gözetilerek davacı 16/09/2015 tarihli Müsteşarlık makamına hitaben yazdığı yazıda anılan .. dosyası getirtilip incelenmeli, yazının ekinde yer alan iç denetim raporlarına göre gerekli görülürse yeniden bilirkişi incelemesi yapılarak davalıların kusurları ve sorumluluklarının belirlenmesi gerektiğinden eksik inceleme ile verilen kararın bozulması gerekmiştir. Kabule göre de Mahkemece, 6100 sayılı .. 297/2. maddesinde gösterilen “ ....” düzenlemesine uygun olmayacak biçimde bilirkişi raporunun hüküm fıkrasından sayılmasına biçiminde hüküm kurularak infazda tereddüt oluşturulması da doğru değil ise de yukarıda anılan bozma nedenine göre bu yön yalnız eleştirilmekle yetinilmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle temyiz eden davalılar .... ve ... yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının tüm, davalılar .... ve ... öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4775, Karar No: 2013/2833, Tarih: 08.04.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/4775 E.  ,  2013/2833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, zimmet, irtikap, rüşvet

HÜKÜM : Beraet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıklar ... ve ... hakkında zimmet suçundan verilen hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraet hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık ... hakkında iddianamenin 1-3. sırasındaki eylemler nedeniyle nitelikli dolandırıcılık ve iddianamenin 4-9. sırasındaki eylemler nedeniyle zimmet ve irtikap suçlarından verilen hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

Sanığın işlediği iddia edilen nitelikli dolandırıcılık ve iddianamenin 4-9. sırasındaki eylemler yönünden, değişen suç vasfı itibariyle görevi kötüye kullanma suçlarının; 765 sayılı TCK'nın 240 ve 504. maddelerinde öngörülen cezasının üst sınırı itibariyle aynı Kanunun 102/4. maddesinde belirtilen beş yıllık asli zamanaşımına tabi olduğu, 07/07/2005 olan sorgu tarihi ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükmün 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

Sanık ... hakkında iddianamenin 10. sırasındaki eylem nedeniyle rüşvet almaya teşebbüs etme suçundan verilen hükme yönelik temyiz incelemesinde ise;

Cebri irtikap suçu, kamu görevlisinin sıfat ve görevini kötüye kullanarak kişiyi tazyik etmesi ile başlayıp, bu sıkıştırma karşısında ferdin de memurun haksız işlemlerini önlemek zorunluluğunu duyarak ona menfaat temin ve vaat etmesi ile oluşur. Kamu görevlisi açıkladığı istekler yerine getirilmezse mağdurun işini yapmayacağını söylemek .../...

-2-

suretiyle onu manevi cebir altında bulundurmaktadır. Böyle haksız bir durumla karşılaşan ve haklı işinin kamu görevlisi tarafından yapılmayacağı veya geciktirileceği ya da haksız bir muameleye maruz kalacağı endişesine kapılan mağdur belli bir şiddete ulaşmış olan bu manevi cebrin etkisiyle ve hakkını elde etmek zorunluluğu karşısında haksız olarak istendiğini bildiği parayı ve sair menfaatleri kamu görevlisine vermekte ya da vaat etmektedir. Burada fert meşru zeminde bulunmaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30/03/2010 tarih ve 2009/5-167-2010/70 sayılı Kararında da açıklandığı üzere; icbar suretiyle irtikap suçunda mağdurun iradesini baskı altında tutmaya elverişli olmak koşuluyla, doğrudan doğruya veya dolaylı biçimde yapılan her türlü zorlayıcı hareket icbar kavramına dahil olup, manevi cebrin, belli bir şiddete ulaşması, ciddi olması, mağdurun baskının etkisinden kolaylıkla kurtulma olanağının bulunmaması gerekmektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30/03/2010 tarih ve 2009/5-167-2010/70 sayılı Kararında da açıklandığı üzere; icbar suretiyle irtikap suçunda mağdurun iradesini baskı altında tutmaya elverişli olmak koşuluyla, doğrudan doğruya veya dolaylı biçimde yapılan her türlü zorlayıcı hareket icbar kavramına dahil olup, manevi cebrin, belli bir şiddete ulaşması, ciddi olması, mağdurun baskının etkisinden kolaylıkla kurtulma olanağının bulunmaması gerekmektedir.

765 sayılı TCK'nın 212. maddesinin bir ve ikinci fıkralarında basit ve nitelikli rüşvet alma suçları ayrı ayrı düzenlenip yaptırım altına alındığı halde, sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın rüşveti tanımlayan (6352 sayılı Kanun ile değişiklik yapılıncaya kadar yürürlükte kalan) 252/3. maddesinde "Rüşvet, bir kamu görevlisinin, görevinin gereklerine aykırı olarak bir işi yapması veya yapmaması için kişiyle vardığı anlaşma çerçevesinde bir yarar sağlamasıdır," denilerek sadece nitelikli rüşvete yer verilmiş olup, kamu görevlisinin yapması gereken bir işi yapması ya da yapmaması gereken işi yapmaması için yarar sağlanması rüşvet suçu kapsamından çıkarılmıştır.

Somut olayda sanık ...'ın Çorum SSK Hastanesinde başhekim olduğu ve cerrahi uzmanı olarak çalıştığı dönemde, çocuğu ...'ı tedavi ettirmek için hastaneye gelen ...'dan anestezi teknisyeni ve hemşirelere verileceğinden bahisle 350.000.000 TL para istediğinin iddia olunması karşısında;

...'ın müfettişe verdiği 18/12/2002 tarihli ifadesi ile Mahkemede tanık sıfatıyla verdiği ifade arasında, özellikle para talebi ve verilmesi konusunda çelişkiler bulunduğu anlaşıldığından, bu çelişkinin giderilerek, giderilememesi halinde ise hangi ifadeye neden itibar edildiği gerekçede gösterilip yukarıda açıklanan esaslar değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde beraet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12282, Karar No: 2022/5995, Tarih: 24.03.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12282 E.  ,  2022/5995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca "Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56'ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100,00 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000,00 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılan vekilinin temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 24.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9855, Karar No: 2021/4935, Tarih: 08.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/9855 E.  ,  2021/4935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

I- Sanık ... hakkında “2012 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçuna yönelik verilen mahkumiyet kararına karşı sanık müdafinin temyiz talebinin incelenmesi;

Aynı takvim yılında birden fazla sahte fatura kullandığı kabul edilen sanık hakkında TCK‘nin 43/1. maddesi gereğince zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; 5271 sayılı CMK'nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip suçun subutu yönünden vicdani kanıya ulaşan mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden sanık ... yönünden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında “2012 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçuna yönelik verilen mahkumiyet kararına karşı sanık müdafinin temyiz talebinin incelenmesi;

Sanık hakkında “2012 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan açılan kamu davasında; sanık ...’in mahkeme huzurunda alınan savunmasında, şirketi soyadını hatırlamadığı ... isimli kişiyle kurduklarını, ...’ün şirkette çalışan olduğunu, fatura kesme ve kabul etme gibi bir işi olmadığını, idari görevi olmadığını kendisi olmadığında mal teslimi yaptığını, sahte fatura kullanmadığını söylemesi; temyiz başvuru dilekçesinde ise; mahkemede verdiği savunmayı diğer sanık ...’in avukatının yönlendirmesiyle verdiğini, okuma yazmasının olmadığını, bir arkadaşının kendisini iş bulması için Servet ile tanıştırdığını, ...’ün kendisini işe alacağını söyleyerek bir takım evraklar imzalattığını, ne imzaladığına dair bilgisi olmadığını söylemesi; vergi müfettişinin davetine icabet eden sanık ...’ün yetkilendirdiği ...’in müfettişe verdiği beyanında; ...’ün şirketin çalışanı olmasına rağmen gayriresmi ortak gibi hareket ettiğini, kar payı alıp çoğu işle ilgilendiğini söylemesi, şirketin beyanlarını veren muhasebecinin müfettişe şirket işlemleriyle ilgili ...’le muhatap olduğunu söylemesi karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1-Faturaları düzenleyen mükellefler hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

1-Faturaları düzenleyen mükellefler hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

2-Aynı mükellefler hakkında ilgili takvim yılında “sahte fatura düzenleme suçundan” dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise dosyaların getirtilerek incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

3-Faturaları düzenleyen şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sanık ...’i tanıyıp tanımadıklarının ve şirketle ilgili işlemlerde hangi sanıkla muhatap olduklarının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükümleri kurulması,

4-Kabule göre de;

a)Aynı takvim yılı içinde birden fazla beyanname döneminde sahte fatura kullanma eylemlerinin zincirleme suç oluşturduğunun ve sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafi ve sanık ...’in temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 08.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9032, Karar No: 2023/4617, Tarih: 09.05.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/9032 E.  ,  2023/4617 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki çekişmeli taşınmazın kıyı kenar tahdidi içinde kalması nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 1007 nci maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verilmiştir.

Davacı vekilince temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasının istenilmesi üzerine, işin duruşmaya tâbi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 09.05.2023 günü tayin edilerek taraflara tebligat gönderilmiştir.

Duruşma günü davalı ... vekili Avukat ... gelmiş, davacı vekili duruşmaya katılmamıştır.

Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verildi.

Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; dava konusu ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 84 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından uğramış olduğu zararın değerlendirme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Hazineden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; 3621 sayılı Kıyı Kanunu’na (3621 sayılı Kanun) göre kıyıların devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğunu, kıyı kenar çizgisinin tespitinin bu Kanun'un 9 uncu maddesi hükümlerine göre yapılacağını ve sonrasında taşınmazın kıyı kenarda kaldığından bahisle tapu kaydının iptali ile sicilden terkinini istemeye yetkili tarafın Hazinenin bizzat kendisi olduğunu, bu nedenle açılan davanın taraf sıfatı yokluğundan reddinin gerektiğini, adli yargının görevsiz olduğunu, taşınmazın kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığı gerekçesiyle tazminat talebinden bahsedilebilmesi için taşınmaza ait tapu kaydının iptal edilerek tapudan terkin edilmesi ve hak sahibinin mülkiyet hakkını tamamen yitirmiş olması gerektiğini, tapu kaydının davacı ... kayıtlı olduğunu, zarar meydana gelmediğinden davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne, bedelin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; bilirkişi raporunun hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğunu, 3621 sayılı Kanun ile davacıya verilen gerçek zararın hesaplanması gerektiğini, bilirkişilerin ise taşınmazın kıyıda kalması nedeniyle değeri olmadığı mantığı üzerinden hareket ettiklerini, bu yaklaşımın hukuka aykırı olduğunu, taşınmazın bulunduğu mevkide imara açık arazilerin m² değerinin 1.500,00 TL'nin üzerinde olduğunu, karşılaştırma tablosunun keyfi bir şekilde düzenlendiğini, gördüğü talep kriterinin %50 olarak alınmasının hatalı olduğunu, yatırılmış harçların faizsiz olarak iade edilmesinin mülkiyet hakkını ihlal ettiğini, ilave düzenleme ortaklık payı kesintisinin hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

2. Davalı ... vekili istinaf dilekçesinde özetle; kıyıların Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olup özel mülkiyete konu olamayacağından tazminat talep edilemeyeceğini, idari yargının görevli olduğunu, davacı tarafından dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı bilinerek alındığını, taşınmazdaki hukuki ayıbı bilen davacının kötü niyetli olduğunun kabulü ile devletin kusursuz sorumluluğu ilkesinin uygulamayacağını, davacı tarafın tazminat talep edebilmesi için tapu kaydının iptal edilmesi gerektiğini, kıyı kenar çizgisi belirlendikten sonra buna göre dava açma ve kıyı kenarda kalan taşınmazların Hazine adına tescilini talep etme yetkisinin idarede olduğunu; ancak tapusu iptal edildikten sonra taşınmaz sahibinin tazminat davası açabileceğini, 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesinden kaynaklanan davalarda tazminat hesabı yapılırken 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nda (2942 sayılı Kanun) belirtilen ilkelerin uygulanamayacağını, açılan davada davacı vekilleri yararına nispi değil maktu vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğini, ayrıca yargılama giderlerinin de davacı üzerinde bırakılmasını, 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi gereği açılacak davaların değerlendirme tarihinin tapunun iptal edildiği tarih olduğunu, tapu henüz iptal edilmediği için zararın doğmadığını, davanın reddine karar verilmeyecekse Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarında olduğu gibi tazminatın denkleştirilmesi suretiyle hakkaniyete uygun bir çözüm bulunması gerektiğini, bilirkişi raporunda emsal alınan taşınmazın bütün tazminat davalarında uzak olsun yakın olsun aynı emsalin kullanılmasının kabul edilebilir olmadığının, dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kalması olgusunun taşınmazın değerine olumlu-olumsuz etkilerinin değerlendirilmesi gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu taşınmazın arsa niteliğinde olduğu kabul edilerek, emsalin üstün ve eksik yönleri kıyaslanarak değerinin tespit edilmesinin ve tespit edilen bedelin dava konusu taşınmazın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Hazineden tahsiline karar verilmesinin doğru olduğunu, Mahkeme kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığından taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri