muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/9590, Karar No: 2007/11285, Tarih: 22.11.2007

Ne varki, Z... Ş... eşi H..kızı E... Ş...'ün dava dilekçesinde davacı olarak gösterilmediği ve böylece usulune uygun olarak açtığı bir dava bulunduğundan sözedilemeyeceği gözetilmeksizin, adı geçen lehine de iptal ve tescil hükmü kurulmuş olması isabetsizdir.

Ayrıca, davada muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak da istemde bulunulmuştur.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirascısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirascılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşınmaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; yukarıda değinilen ilkeleri kapsar biçimde araştırma ve soruşturmanın yapıldığını söyleyebilme olanağı bulunmadığı gibi, tazminat istemine konu taşınmazlar bakımından da alınan bilirkişiler raporunun hüküm kurmaya elverişli olduğu söylenemez.

Somut olaya gelince; yukarıda değinilen ilkeleri kapsar biçimde araştırma ve soruşturmanın yapıldığını söyleyebilme olanağı bulunmadığı gibi, tazminat istemine konu taşınmazlar bakımından da alınan bilirkişiler raporunun hüküm kurmaya elverişli olduğu söylenemez.

Hal böyle olunca, ketmi verese iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil davası bakımından E.. Ş...tarafından usulüne uygun olarak açılmış bir dava bulunmadığının gözetilmesi, davada ileri sürülen diğer iddia ve istekler yönünden ise, yukarıda açıklanan ilkeleri çerçevesinde gerekli araştırma, soruşturma ve inceleme yapılması, uzman bilirkişi ya da bilirkişiler kurulundan denetime elverişli ve hükmün infazını sağlayacak biçimde yeterli rapor alınması, toplanan ve toplaancak tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi, ondan sonra bir karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir. Davalıların, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 22.11.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13357, Karar No: 2010/1542, Tarih: 17.02.2010

**1. Hukuk Dairesi         2009/13357 E.  ,  2010/1542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 3092 nolu parselin ifrazı sonucu oluşan 7165 sayılı parselin kısmi imar uygulamasına tabi tutulması üzerine adalardaki parsellerden davalı adına kayıtlı olan 483 ada 16 nolu parselin paftasında bataklık ve tuzla olarak nitelendirilmesi nedeniyle devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu, ayrıca da kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını ileri sürüp, tapu kaydının iptali ile tescil harici bırakılmasını istemiştir.

Davalı, tapulama tesbiti üzerinden 10 yıldan fazla zaman geçtiğini, dava açma hakkının zamanaşımına uğradığını, taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kalmadığını, ifrazın mümkün olduğunu bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar, Dairece; "bilirkişi raporlarının hüküm kurmaya elverişli olduğunun söylenemeyeceği" gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde duruşmalı temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, duruşma isteği değerden reddedilip, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, 3402 Sayılı Yasanın 12/3 maddesi hükmüne bir takım ilaveler getiren 5841 Sayılı Yasanın yürürlük tarihi olan 14.03.2009 tarihinden önce yerel mahkemece tesis edilen ilk kararda sonradan 18 parsel numarası alan yerle ilgili dava kısmen kabul edilerek kesin hüküm halini almış olması sebebiyle davada bu bölümle ilgili olarak yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğrudur. Dava konusu edilen 19 parsel sayılı bölümün 28.11.1997 tarih, 5/3 sayılı İnançları Birleştirme Kararı gereğince belirlenen kıyı-kenar çizgisine göre tanımı 3621 Sayılı Yasanın 4.maddesinde de yapılan kıyıda kalmadığı gerekçesiyle dava reddedilmişse de esasen kesin hüküm halini almamış davalara da uygulanması öngörülen 5841 Sayılı Yasa gereğince de davanın reddi gerekeceği gözetildiğinde yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olmasında da bir isabetsizlik yoktur.

Öyle ise, Hazinenin Tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davacı Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 17.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15966, Karar No: 2017/26534, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/15966 E.  ,  2017/26534 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18069, Karar No: 2015/26199, Tarih: 03.06.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/18069 E.  ,  2015/26199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS. madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'nun, resmi nikahlı evli iken ölen babası nedeniyle dul ve yetim maaşı alabilmek için 15.07.1999 tarihinde eşi diğer sanık ...'den anlaşmalı olarak boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekili ve Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, ONANMASINA, 03.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6923, Karar No: 2011/11453, Tarih: 24.10.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/6923 E.  ,  2011/11453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aliağa İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira borcunun ödenmemesi nedeni ile kira alacağının tahsili için tahliye istemli yapılan takibe davalı borçlunun itiraz etmesi nedeni ile itirazın kaldırılması ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece kira alacağı talep edilen döneme ilişkin taraflar arasında yazılı kira akdi olmadığından davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, 01.04.2009- 01.03.2010 tarihleri arasındaki toplam 12 aylık kira bedeli olan (aylık 350 TL'den) 4200,00 TL kira alacağının tahsili için, 01.04.2008 tarihli sözleşmeye istinaden icra takibi yapmıştır. Davalı vekili yasal süresi içerisinde yaptığı itirazında taraflar arasında talep edilen dönemi kapsayacak şekilde yeni bir sözleşme yapıldığını, aylık kira bedelinin 150,00 TL olarak belirlendiğini, bu nedenle de müvekkilinin borcu olmadığını ileri sürmüştür.Yargılama sırasında, davalı itirazına ilişkin 01.03.2009 tarihli aylık 150 TL kira bedelli kira sözleşmesini dosyaya sunmuş, davacı kira sözleşmesindeki imzanın kendisine ait olduğunu ikrar etmiştir.Mahkemece, davacının sunduğu kira sözleşmesinin bir yıl süreli olması, kira sözleşmesinin süre bitiminde yenileneceğine dair sözleşmede bir hüküm bulunmaması nedeni ile takibe konu döneme ilişkin yazılı sözleşme olmadığından davanın reddine karar verilmiştir.

6570 Sayılı yasanın 11. maddesi gereğince, kiracının kira müddetinin bitmesinden en az on beş gün evvel mecuru tahliye edeceğini yazı ile bildirmediği takdirde sözleşme aynı şartlarla bir yıl uzatılmış sayılacağına ilişkin düzenleme karşısında mahkemenin takibe konu döneme ilişkin yazılı kira sözleşmesi olmadığı gerekçesi yerinde değil ise de, aynı döneme ilişkin iki farklı yazılı kira sözleşmesi olması, sözleşmelerden hangisine itibar edileceği hususun tespitinin yargılamayı gerektirdiğinin anlaşılması karşısında, sonuç olarak, mahkemenin davanın reddine ilişkin kararı usul ve yasaya uygun olduğundan, 6100 Sayılı HMK'nun geçici 3. maddesi delaletiyle, HUMK.nun 438/son maddesi uyarınca sonucu itibariyle doğru olan hükmün gerekçesinin düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda yazılı nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile kararın gerekçesinin düzeltilmesine ve kararın bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA ve temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 24.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8005, Karar No: 2014/1763, Tarih: 10.03.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/8005 E.  ,  2014/1763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 16. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 18/04/2013

NUMARASI : 2011/321-2013/84

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili tarafından davalı aleyhine Ankara 7. İcra Müdürlüğü'nün 2010/2304 Esas sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığını, davalının takibe 26.000,00 TL yönünden itiraz ettiğini, davalının müvekkilinden faturaya konu hizmeti alıp, bir kısım ödemede bulunduğunu, zira davalının itirazında ticari ilişkiyi inkar etmediğini, itirazın haksız ve kötüniyetli olduğunu ileri sürerek, itirazın iptali ile %40 icra inkâr tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili ile davacı arasında hizmet alımına ilişkin ticari ilişki kurulduğunu, bununla ilgili 19.11.2009 tarihli fatura kesildiğini, fatura toplamının 46.317,78 TL olduğunu, taraflar arasındaki anlaşmaya göre ödemelerin 26.317,78 TL'lik kısmının 23.12.2009 tarihinde makbuz karşılığı, kalan 20.000,00 TL'nin bankaya yatırılmak suretiyle yapılmasının kararlaştırıldığını, 20.000,00 TL'nin banka havalesiyle ödendiğini, kalan 26.000,00 TL'nin 23.11.2009, 23.12.2009, 01.12.2009 ve 12.12.2009 tarihli makbuzlarla ödendiğini savunarak, davanın reddini ve %40 kötüniyet tazminatının tahsilini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsımına göre; davalının fatura karşılığı hizmet aldığını kabul ettiğinden, fatura bedelini ödediğine dair savunmasını ispat yükünün kendisine ait olduğu, 26.000,00 TL'nin ödendiğine ilişkin 6.500,00 TL'lik makbuzlardaki imzanın davacı şirket yetkilisi İ. B. ait olduğu savunulmuş ise de İsmet Bulat'ın şirket yetkilisi olduğunu kanıtlayamadığı, davacı defter ve kayıtlarında söz konusu makbuzlara ilişkin ödeme kayıtları bulunmadığı, takip dayanağı faturadan dolayı davacının davalıdan takip tarihi itibariyle 26.317,78 TL alacağı bulunduğu, davalının 26.000,00 TL asıl alacağa itirazının haksız olduğunun anlaşıldığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile davalının Ankara 7. İcra Müdürlüğü'nün 2010/2304 Esas sayılı dosyasına yapılan itirazın iptaline, 26.317,78 TL'nin takip tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsili ile takibin devamına, %40 oranında hesaplanan 10.400,00 TL icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, faturaya dayalı alacağın tahsili için başlatılan takibe vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

BK'nın borcun kaynaklarını düzenleyen hükümleri çerçevesinde temsil yetkisinin kullanılması, temsilci ile temsil edilen arasındaki iç ilişki, temsilcinin işlemlerinin 3. kişiler açısından sonuçlarının ise dış ilişki çerçevesinde değerlendirilmesi gerekmektedir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, faturaya dayalı alacağın tahsili için başlatılan takibe vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

BK'nın borcun kaynaklarını düzenleyen hükümleri çerçevesinde temsil yetkisinin kullanılması, temsilci ile temsil edilen arasındaki iç ilişki, temsilcinin işlemlerinin 3. kişiler açısından sonuçlarının ise dış ilişki çerçevesinde değerlendirilmesi gerekmektedir.

Doktrinde EGGER, temsil yetkisinin de TMK'nın 2. maddesindeki genel ilke uyarınca dürüstlük kurallarına uygun olarak kullanılması gerektiği, yoksa bu kurala aykırı

olarak kullanılan ve bu yüzden hakkın kötüye kullanılması niteliğinde bulunan bir kullanımın hukuk düzenince korunmayacağı görüşünü savunmuş, temsil yetkisinin kötüye kullanılmasının temsilcinin amaca ve temsil olunanın çıkarlarına aykırı davranışı olduğunu, temsil yetkisinin kural olarak temsil olunanın çıkarlarına hizmet ettiğini belirtmiş, temsilcinin 3. kişiyle amaca ve temsil olunanın çıkarlarına aykırı sözleşme yapmasının temsil yetkisinin kötüye kullanılması demek olduğunu vurgulamıştır. Yazar, temsil yetkisinin kötüye kullanıldığını üçüncü kişinin bilmesi ya da ihmal yüzünden bilmemesi durumunda sözleşmenin geçerli olmayacağını, buna karşın üçüncü kişinin kusuru olmadan ya da hafif ihmali yüzünden bilmemesi durumunda temsil olunanın korunmaması gerektiğini açıklamıştır. Bu görüş İsviçre/Türk öğreti ve uygulamasında da baskın görüş olarak kabul edilmektedir. (Bkz. M.R.KARAHASAN, Türk Borçlar Hukuku Genel Hükümler-1992, 1.Cilt, Sh.332 – OSER/SCHONENBERG, art.32, N.17; BECKER art 32, N.2; ENGEL Sh.265; DE SAUSSURE Sh.82; KIESEL Sh.194/18 “KUTLU/SUNGURBEY atfı”, ESENER, Selahiyete Müstenit Temsil, Sh.85/89; Tekinay/Akman/Burcuoğlu/Altop Sh.243; Eren C.2.Sh.103; Tandoğan C.2.1987 Sh.446/447)

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı TBK'nın yetkisiz temsile ilişkin 46. maddesi "Bir kimse yetkisi olmadığı hâlde temsilci olarak bir hukuki işlem yaparsa, bu işlem ancak onadığı takdirde temsil olunanı bağlar.Yetkisiz temsilcinin kendisiyle işlem yaptığı diğer taraf, temsil olunandan, uygun bir süre içinde bu hukuki işlemi onayıp onamayacağını bildirmesini isteyebilir. Bu süre içinde işlemin onanmaması durumunda, diğer taraf bu işlemle bağlı olmaktan kurtulur." hükmünü, 47. maddesi "Temsil olunanın açık veya örtülü olarak hukuki işlemi onamaması hâlinde, bu işlemin geçersiz olmasından doğan zararın giderilmesi, yetkisiz temsilciden istenebilir. Ancak, yetkisiz temsilci, işlemin yapıldığı sırada karşı tarafın, kendisinin yetkisiz olduğunu bildiğini veya bilmesi gerektiğini ispat ederse, kendisinden zararın giderilmesi istenemez. Hakkaniyet gerektiriyorsa, kusurlu yetkisiz temsilciden diğer zararların giderilmesi de istenebilir.

Sebepsiz zenginleşmeden doğan haklar saklıdır. " hükmünü düzenlemektedir.

Sebepsiz zenginleşmeden doğan haklar saklıdır. " hükmünü düzenlemektedir.

Dosyada bulunan 17.07.2007 tarihli Türkiye Ticaret Sicili Gazetesi örneğinden davacı şirketi ilk 30 yıl için müdür seçilen A. B. münferit imza ile temsil yetkisinin bulunduğu anlaşılmış, davalı tarafça makbuz karşılığı ödeme yapıldığı savunulan İ. B. davacı şirket temsilcisi olduğuna dair herhangi bir belge sunulmadığı gibi, yetkisiz temsilci durumunda bulunan İ. B. işlemlerinin davacı şirket tarafından açıkça ya da taraflar arasında oluşan bir teamül ile örtülü olarak benimsendiği de ispatlanamamıştır. Diğer anlatımla, taraflar arasında dava konusu sözleşme tarihinden önce gerçekleşen başka sözleşme ve işlemlerin aynı temsilcinin tek imzası ile yapıldığı ve bunun davacı şirket tarafından benimsendiği ve taraflar arasında bu şekilde bir teamül oluştuğu ispat edilmiş değildir.

Bu açıklamalara ve dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle davacı şirket adına İsmet Bulat tarafından imzalandığı savunulan 18.09.2009 tarihli tahsilat makbuzunun dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 6098 sayılı TBK'nın 46. maddesi ( 818 sayılı BK'nın 38. maddesi) uyarınca davacı şirketçe benimsendiğine veya yukarıda açıklanan şekilde taraflar arasında daha önce bu yönde bir teamül oluştuğuna dair yeterli delil bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 10.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.