muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/359, Karar No: 2022/341, Tarih: 22.03.2022

18. Bilindiği üzere, 25.02.2009 tarihinde kabul edilen 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 2. maddesi ile 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen cümle ve 3. maddesi ile eklenen geçici 10. maddesindeki hükmün iptali için Anayasa Mahkemesine başvurulmuş ve Anayasa Mahkemesince 12.05.2011 tarihli ve 2009/31 E., 2011/77 K. sayılı karar ile anılan hükümlerin iptaline karar verilmiştir.

19. Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 tarihli ve 2009/31 E., 2011/77 K. sayılı kararı da; "iptale konu kuralların uygulanması hâlinde kıyı ya da orman niteliğinde olduğu belirlenen alanlar kadastro işlemleri sırasında özel mülk olarak tespiti yapılmış ve kadastro işlemlerinin kesinleşmesinden itibaren on yıldan daha fazla bir süre geçmiş ise bu alanlara ilişkin olarak kamu idaresi tarafından tapu iptali davası açılması olanağının ortadan kalkacağı, böylece kıyı ya da orman alanına dâhil olan bir taşınmaz üzerinde özel mülkiyetin mümkün hâle geleceği, Anayasa'nın 43 ve 169. maddelerinde temel bir değer olarak çevrenin korunması ve herkesin çevreden eşit şekilde yararlanması hakkını güvence altına almak amacıyla kıyıların ve ormanların devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu belirtilerek bu alanlarda özel mülkiyetin yasaklandığı, bu nedenle belli bir sürenin geçmesiyle söz konusu alanlarda özel mülkiyet edinilmesinin olanaklı olmadığı" gerekçelerine yer verilerek anılan hükümlerin Anayasa'nın 43. ve 169. maddelerine aykırı olduğundan iptaline karar verilmiştir.

20. Yapılan açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; dava konusu 216 ve 217 parsel sayılı taşınmazlar 1981 yılında yapılan kadastro çalışması sırasında mera niteliği (köy orta malı) ile ... köyü sınırları içerisinde bırakılmış ve anılan taşınmazlara ilişkin tutanaklar 12.11.1987 tarihinde kesinleşmiştir. Kesinleşme ile birlikte dava konusu taşınmazlar 24.02.1987 tarihinde ... köyü adına mera özel siciline kayıt edilmiştir.

21. Davacı ... Tüzel kişiliği, mera niteliğindeki 216 ve 217 parsel sayılı taşınmazların kendi meraları olduğunu ileri sürerek, mera aidiyetinin tespitine ve el atmanın önlenmesine karar verilmesi için eldeki davayı açmıştır. Davalı köy tüzel kişiliği tarafından ise dava konusu taşınmazların mera niteliğinde olmadığına ilişkin bir iddia ileri sürülmemiş, meraların kendi köylerine ait olduğu savunulmuştur.

22. Yukarıda açıklandığı üzere Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 tarihli ve 2009/31 E., 2011/77 K. sayılı kararı ile devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerin özel mülkiyete konu olmaması ve korunması maksadıyla 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen cümle ve 3. maddesi ile eklenen geçici 10. maddesi iptal edilmiştir. Bilindiği üzere 4342 sayılı Mera Kanunu’nun 4. maddesi uyarınca meralar da devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup, özel mülkiyete konu olamaz.

23. Ne var ki eldeki davada, dava konusu taşınmazların mera niteliğinde olup olmadığına ilişkin taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Bir başka ifadeyle, Hazine ya da diğer kamu tüzel kişileri tarafından mera iddiasıyla açılmış bir dava değildir. Uyuşmazlık, mera niteliği kesinleşmiş ve özel siciline tescil edilmiş taşınmazların aidiyetinin tespiti ve el atmanın önlenmesi isteğine ilişkin olduğuna göre, 3402 sayılı Kanun’un 12. maddesinin 3. fıkrasında düzenlenen on yıllık hak düşürücü sürenin eldeki davada uygulanması gerektiği açıktır.

24. Somut olayda, dava konusu taşınmazların kadastro işlemi ile davalı köy tüzel kişiliği adına tespit gördüğü ve kadastro tutanaklarının 12.11.1987 tarihinde kesinleştiği, eldeki davanın ise 12.11.2004 tarihinde açıldığı gözetildiğinde, 3402 sayılı Kanun’un 12. maddesinin 3. fıkrasında düzenlenen ve kamu düzeni ile ilgili olup kendiliğinden göz önünde bulundurulması gereken on yıllık hak düşürücü süre geçmiştir.

25. O hâlde, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen direnme kararı usul ve yasa hükümlerine uygun olup, yerindedir.

26. Diğer yandan, 12.11.2004 olan dava tarihi direnmeye ilişkin gerekçeli karar başlığında 02.07.2015 olarak yazılmış ise de bu husus mahallinde düzeltilebilecek maddi hata niteliğindedir.

27. Hâl böyle olunca, usul ve yasaya uygun bulunan direnme kararının onanmasına karar verilmiştir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının ONANMASINA,

Harç peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440. maddesi uyarınca kararın tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.03.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11416, Karar No: 2022/330, Tarih: 18.01.2022

**1. Ceza Dairesi         2021/11416 E.  ,  2022/330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten yaralama sonucunda ölüme neden olma

HÜKÜMLER :1)... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 19/11/2020 tarih ve 2020/146 Esas - 2020/315 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama sonucunda ölüme neden olma suçundan, 5237 sayılı TCK’nin 87/4, 53. ve 63. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile mahkumiyete dair karar;

2) ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 26/04/2021 tarih ve 2021/949 Esas - 2021/1117 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurularının esastan reddine dair karar;

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, katılanlar vekili

TÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 26/04/2021 tarih ve 2021/949 Esas - 2021/1117 Karar sayılı kararının, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesince hükmedilen hapis cezasının 5 yılın üzerinde olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi gereğince bölge adliye mahkemesi tarafından verilen kararın temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 299. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin dosya üzerinden yapılması uygun görülmekle;

Olay tarihinde maktulün sanığın geldiği yöne arkası dönük şekilde tanık Burhan Ortanca ile konuştuğu, bu sırada sanığın maktulün arkasından gelerek sanığa hiçbir şey söylemeden tokat attığı bunun sonucunda maktulün yere düştüğü ve kafasını beton zemine çarptığı, kaldırıldığı hastanede 30.06.2019 tarihinde beyin kanaması ve sonrası gelişen komplikasyonlar sonucu öldüğü, olay tarihinde maruz kaldığı yaralanma ile ölüm arasında illiyet bağının bulunduğu olayda; sanığın, maktule yönelik eylemi ile ilgili olarak ... Cumhuriyet Başsavcılığının 10.06.2020 tarihli ve 2020/880 Esas sayılı iddianamesiyle TCK'nin 86/1. ve 87/4-1. cümlesi uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davası açıldığı olay ile ilgili olarak; yerel Mahkmece sanığın eyleminin kasten yaralama sonucunda ölüme neden olma suçunu oluşturduğu kabul edilerek, TCK'nin 87/4. maddesi uyarınca 10 yıl hapis cezasıyla mahkumiyetine karar verildiği, sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan istinaf başvurularının esastan reddine dair karar verildiği anlaşılmakla;

TCK'nin 87. maddenin 4. fıkrasına göre, gerçekleştirilen kasten yaralama eylemi TCK’nin 86. maddesinin 1. veya 3. fıkraları kapsamında bulunur ve bunun sonucunda da ölüm meydana gelirse, en azından taksirle hareket etmiş olmak şartıyla faile belirtilen cezaların verileceği öngörülmektedir.

Kasten yaralama sonucu mağdurun ölmesine ilişkin TCK'nin 87/4. maddesinin uygulanması için;

a- Failin yaralama kastı ile hareket etmesi,

TCK'nin 87. maddenin 4. fıkrasına göre, gerçekleştirilen kasten yaralama eylemi TCK’nin 86. maddesinin 1. veya 3. fıkraları kapsamında bulunur ve bunun sonucunda da ölüm meydana gelirse, en azından taksirle hareket etmiş olmak şartıyla faile belirtilen cezaların verileceği öngörülmektedir.

Kasten yaralama sonucu mağdurun ölmesine ilişkin TCK'nin 87/4. maddesinin uygulanması için;

a- Failin yaralama kastı ile hareket etmesi,

b-Mağdurun TCK’nin 86. maddesinin birinci veya üçüncü fıkrasında düzenlenen şekilde yaralanmış olması,

c- Failin eylemi ile arasında illiyet bağı bulunacak şekilde mağdurun ölmesi,

d-Failin meydana gelen ölüm sonucuna ilişkin en az taksir derecesinde bir kusurunun bulunması,

Şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerekir.

Buna göre, fail mağduru yaralamak amacıyla hareket etmeli, mağdurun yaralanacağını bilmeli ve bu sonucu istemelidir. Bununla birlikte fail mağdurun yaralanmasını değil de, ölmesini istemiş ve ölüm meydana gelmiş ise bu durumda kasten öldürmeden sorumlu tutulacaktır.

Madde metnine göre faile verilecek ceza belirlenirken kasten yaralama suçunun düzenlendiği TCK'nin 86. maddesinin birinci ve üçüncü fıkralarına yollama yapılmıştır. O halde, mağdurun basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek dereceden daha ağır şekilde yaralanması gerekmektedir. Anılan maddenin 2. fıkrasında karşılığını bulan basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde meydana gelen yaralamalarda 87. maddenin 4. fıkrası uygulanamayacaktır.

Üçüncü şart olarak mağdurun ölmesi ve failin eylemi ile mağdurun ölümü arasında uygun nedensellik bağının bulunması gerekir.

Son olarak, failin meydana gelen bu ölüm sonucundan TCK'nin 23. maddesi dikkate alınarak en az taksir derecesinde bir kusurunun bulunması gerekir.

Taksirli suçlarda gerçekleştirilen haksızlıklarda da fail iradi davranmakta, ancak öngörülebilir olan neticeyi öngöremeyerek meydana gelmesine neden olmaktadır. Öngörülemeyen bu neticenin meydana gelmesine failin objektif özen yükümlülüğüne aykırı davranışı sebep olmakta, dolayısıyla taksirli suçun haksızlık unsurunu, dikkat ve özen yükümlüğünün ihlali oluşturmaktadır.

5237 sayılı Kanun'un getirdiği sistemde, taksirli haksızlıktan dolayı sorumluluk için fail kendi yetenekleri, algılama gücü, tecrübeleri, bilgi düzeyi ve içinde bulunduğu şartlar altında, objektif olarak var olan dikkat ve özen yükümlüğünü öngörebilecek ve yerine getirebilecek halde olmalıdır. Bütün bu yeteneklere sahip olmasına rağmen bu yükümlülüğe aykırı davranan kişi, suç tanımında belirlenen neticenin gerçekleşmesine neden olması durumunda, taksirli suçtan dolayı kusurlu sayılarak sorumlu tutulacaktır.

Uygulamada ve Ceza Genel Kurulunun birçok kararında belirtildiği üzere taksirin unsurları;

1- Fiilin taksirle işlenebilen bir suç olması,

2- Hareketin iradi olması,

3- Neticenin iradi olmaması,

4- Hareketle netice arasında nedensellik bağının bulunması,

5- Neticenin öngörülebilir olmasına rağmen öngörülememiş olması, şeklinde kabul edilmektedir.

Uygulamada ve Ceza Genel Kurulunun birçok kararında belirtildiği üzere taksirin unsurları;

1- Fiilin taksirle işlenebilen bir suç olması,

2- Hareketin iradi olması,

3- Neticenin iradi olmaması,

4- Hareketle netice arasında nedensellik bağının bulunması,

5- Neticenin öngörülebilir olmasına rağmen öngörülememiş olması, şeklinde kabul edilmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın eylemi sonucu, maktulde meydana gelen yaralanmanın TCK'nin 86/1 yada 86/2. maddesi kapsamında kalıp kalmadığı yönünde rapor aldırılması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi, raporun TCK'nin 86/2. maddesi kapsamında kalması durumunda sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nin 22. maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 85/1. maddesinde düzenlenen "taksirle ölüme neden olma" suçunu, raporun 86/1. maddesi kapsamında kalması durumunda ise aynı Kanun'un 23. maddesi delaletiyle 87/4-1. cümle maddesinde düzenlenen "kasten yaralama sonucu ölüme neden olma" suçunu oluşturacağı gözetilmeksizin eksik inceleme sonucu hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık müdafii ve katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin bu itibarla kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 26/04/2021 tarih ve 2021/949 Esas - 2021/1117 Karar sayılı "istinaf başvurusunun esastan reddine dair" hükmünün CMK'nin 302/2. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/2-a. maddesi gereğince “... 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.01.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2032, Karar No: 2009/3457, Tarih: 19.03.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/2032 E.  ,  2009/3457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİLİVRİ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 06/03/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden davalılara ait bulunan 301 ada 29 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığını özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek, tapu iptali ve terkin isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, çekişmeli taşınmazın geldi kaydının tescil ilamı ile oluştuğunu, imar mevzuatına uygun olarak bina yapıldığını bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, uzman bilirkişilerce belirlenen kıyı-kenar çizgisine göre çekişmeli taşınmazın tamamının kıyıda kaldığı, özel mülkiyete konu olamayacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 21.10.2008 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vs. vekili Avukat  N. Ş. ile temyiz edilen Hazine vekili Avukat  S.S. geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ....tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, çekişmeli taşınmazın kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığı iddiasına dayalı tapu iptal ve sicilin  kütükten  terkini  isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğine ve toplanan  delillere göre; çekişme  konusu taşınmazın  kadastro  tespitinin 22.02.1972 tarihinde yapıldığı, 21.11.1972'de kesinleştiği ve davanın 27.05.2005 tarihinde açıldığı  anlaşılmaktadır.

Her ne kadar nizalı taşınmazın kıyı-kenar çizgisi içinde kalan bölümü devletin hüküm ve  tasarrufu  altında ve kamu malı niteliğinde  özel  mülkiyete  konu olamayacak  (Anayasanın 43, 3402 Sayılı  Kadastro Yasasının 16/C  maddesi gereğince)  yerlerden  olduğu  keşfen saptanmış ise de; 25.2.2009  tarihinde  kabul edilip, 14.3.2009  tarihinde yürürlüğe giren  5841 Sayılı Yasanın 2.  maddesi ile 3402 Sayılı Yasanın 12.  maddesinin 3. fıkrasına  eklenen  " bu hüküm iddia ve taşınmazın  niteliğine  yahut  Devlet ve  diğer kamu tüzel kişileri  dahil  tarafların sıfatına  bakılmaksızın  uygulanır" ve 3. maddesi ile eklenen geçici 8. maddesinin  " bu kanunun 12.  maddesinin 3. fıkrası hükmü devletin hüküm ve  tasarrufu altında  olduğu iddası  ile yürürlük  tarihinden önce  açılmış ve  henüz hükme  bağlanmamış olan davalarda  dahi  uygulanır"  şeklindeki  hükmü  gözetildiğinde  kadastro  tespitinin  kesinleştiği tarih olan  21.11.1972 ile davanın açıldığı tarih  arasında  3402 Sayılı Yasanın 12.  maddesinde  sözü edilen  10 yıllık  hak düşürücü sürenin  geçmiş  olduğu sabittir.

Hal böyle olunca, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler karşısında davanın  hak düşürücü süreden  dolayı  reddine karar verilmesi  gerekirken, yazılı  olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Öyleyse, davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.12.2007 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 550.00.-YTL duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına ve alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 19.03.2009  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4624, Karar No: 2012/39287, Tarih: 14.06.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/4624 E.  ,  2012/39287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan ile sanığın aynı sitede oturmaları nedeniyle komşu oldukları ,suç tarihinden öncede katılanın sitenin ortak kullanım alanlarından olan bahçe kısmına meyve ağacı dikmesi üzerine aralarında anlaşmazlık oluştuğu, suç tarihinde de sanığın katılan tarafından dikilen beş adet meyve ağacını söküp zarar verdiği olayda, mahkemenin mala zarar verme suçunun oluştuğu yönündeki kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 14.6.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6315, Karar No: 2019/555, Tarih: 16.01.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/6315 E.  ,  2019/555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup iddianamade açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı, 213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaa ve dayanağı olan vergi suçu (kaçakçılık) raporunun "2008,2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve kullanma" suçlarına ilişkin olduğu, .... Cumhuriyet Başsavcılığının 07.01.2013 tarih ve 2013/301 esas sayılı iddianamesi ile ise sadece 2008,2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan kamu davası açıldığı, sahte fatura kullanma suçundan Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunularak dava açılması halinde her iki dosyanın birleştirilmesi sağlanmadan, iddianame dışına çıkılarak sahte fatura kullanma suçundan hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

Her takvim yılının zincirleme biçimde işlenmiş birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu, anılan suçlarla ilgili ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, eylemin tek suç kabul edilerek eksik ceza tayin edilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibarıyla sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 16.01.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/475, Karar No: 2014/8146, Tarih: 31.03.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/475 E.  ,  2014/8146 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/166819

MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 4. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/04/2013

NUMARASI : 2013/66 (E) ve 2013/375 (K)

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

Gereği görüşülüp düşünüldü:

26.09.2012 tarihli ev arama tutanağına göre; sanığın ikametgahında bir adet ruhsatsız tabancayla birlikte bıçak elde edildiği tabancayla ilgili 19.11.2012 tarihli iddianameyle kamu davası açılıp Kahramanmaraş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2012/299 esas numaralı dosyası üzerinden kovuşturma yürütüldüğünün anlaşılması karşısında; TCK.nun 44. maddesi gözetildiğinde sanığın ruhsatsız tabanca ve bıçak bulundurma eyleminin 6136 sayılı Kanunun 13/1. maddesindeki suçu oluşturacağı cihetle, mükerrer cezalandırılmasının önlenmesi bakımından davanın Kahramanmaraş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2012/299 esas numaralı dosyası ile birleştirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 31.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8426, Karar No: 2013/23555, Tarih: 05.12.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/8426 E.  ,  2013/23555 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2011/193-2013/114

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davalı şirket nezdinde okul servis aracı şöförü olarak 2008/Eylül-2010/Mayıs tarihleri arasında aralıksız çalıştığını iddia ile bu tarihler arasında geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışma sürelerinin tespitine ilişkin davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 86. maddesi olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

İnceleme konusu davada, mahkeme, ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar vermiş ise de, dosyada yer alan bilgi ve belgeler karar vermeye elverişli görünmemektedir. Bu bakımdan; davacının dava konusu dönemde Mehmet Adil Kasapseçkin İlköğretim Okulu, Abdullah Kepkep İlköğretim Okulu, Hoşgör İmam Hatip Lisesi ve Ali Süzer İşitme Engelliler İlköğretim Okulu öğrencilerinin taşıma işini yaptığı iddiası gözetilerek, bahse konu okullarla yapılan sözleşmeler ile taşıma yapılan günleri gösterir çizelgeler ve varsa diğer belgeler getirtilerek çalışma gün ve saatleri belirlenmeli, davacının kullandığı araçlarla ilgili olarak dava konusu dönemde düzenlenmiş trafik ceza kayıtları ilgili idari birimden celp edilmeli, davacı adına öğrenci servisi özel izin belgesi düzenlenip düzenlenmediği ilgili Belediyeden araştırılmalı, tarafların gösterdiği tanıklarla yetinilmeyip, re'sen araştırma yapılarak uyuşmazlık konusu tarihleri içerir aylık prim ve hizmet belgelerinde bildirimleri yapılan sigortalıların bilgi ve görgülerine başvurulmalı, toplanan tüm kanıtlar değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 05.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.