muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2773, Karar No: 2018/2903, Tarih: 02.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/2773 E.  ,  2018/2903 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün 27.02.2018 tarih ve 2017/13591 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 08.03.2018 tarih ve KYB-2018/18018 sayılı ihbarname ile;

Sahte fatura düzenlemek, defter ve belgeleri ibraz etmemek suçlarından şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Büyükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 10/10/2017 tarihli ve 2017/29007 soruşturma, 2017/7742 esas, 2017/7021 sayılı iddianamenin iadesine dair Büyükçekmece 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/10/2017 tarihli ve 2017/744 sayılı kararına yönelik itirazın kabulüne, iddianamenin iadesi kararının kaldırılmasına ilişkin Bakırköy 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 07/11/2017 tarihli ve 2017/1377 değişik iş sayılı kararının "Büyükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığının 10/10/2017 tarihli ve 2017/29007 soruşturma, 2017/7742 esas, 2017/7021 sayılı iddianamesi ile şüphelinin vergi kayıt ve belgeleri üzerinde Maliye Bakanlığı Vergi Denetim Kurulu vergi müfettişi tarafından yapılan inceleme neticesinde düzenlenen 08/06/2017 tarihli ve... sayılı vergi suçu raporunda, şüphelinin 2011-2012 yılları hesap dönemi içerisinde gerçek bir mal veya hizmet alımına dayanmayan sahte fatura kullandığının ve işyerinde mevcudiyeti belirlenen defter ve belgelerini incelemeye ibraz etmediği gerekçesi ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b ve 359/a-2 maddeleri uyarınca cezalandırılması talebi ile kamu davası açıldığı, buna karşın 213 sayılı Kanun’un 367. maddesi uyarınca mütalaanın dava şartı olarak düzenlendiği, soruşturma dosyası içerisinde yer alan Maliye Bakanlığı Vergi Denetim Kurulu İstanbul Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığının 21/06/2017 tarihli ve ... sayılı yazısı ile şüphelinin sahte belge düzenlemek, defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan kamu davası açılması için kanuni şartların oluştuğu yönünde mütalaada bulunulduğu, sahte belge düzenlemek ve sahte fatura kullanma suçlarının birbirinden bağımsız iki ayrı suç niteliğinde olduğu ve sahte belge düzenlemek suçuna ilişkin mütalaa kapsamında, sahte fatura kullanmak suçu açısından kamu davası açılması olanağı da bulunmadığı hep birlikte değerlendirildiğinde, şüphelinin cezalandırılması talep edilen sahte fatura kullanmak suçu yönünden mütalaa alınmadığı gerekçesiyle dava şartı yokluğundan iddianamenin iadesine ilişkin karara karşı yapılan itirazın reddi gerekirken, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, Büyükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 10.10.2017 tarih ve 2017/29007 Soruşturma-2017/7742 Esas sayılı iddianamenin iadesine ilişkin Büyükçekmece 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.10.2017 tarih ve 2017/744 İddianame değerlendirme sayılı kararına vaki itirazın kabulüne dair, Bakırköy 5. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 07.11.2017 tarih ve 2017/1377 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde takdir ve ifasına, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 02.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2366, Karar No: 2016/11532, Tarih: 26.05.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/2366 E.  ,  2016/11532 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre , davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde ağır vasıta şoförü olarak çalışmakta iken fazla çalışma ve sair işçilik alacaklarının ödenmemesi nedeni ile iş akdini haklı olarak feshettiğini bildirerek bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının belirttiği hususların gerçeği yansıtmadığını, devamsızlık yaptığını ve iş akdini feshinin haklı olmadığını, hak ettiği tüm işçilik alacaklarının kendisine ödendiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacının ödenmeyen işçilik alacakları olduğu bu nedenle de iş akdini haklı nedenle feshettiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında, davacının fazla çalışma ücretinin hesaplanması konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir. Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir.

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanununun 41 inci maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporu denetime elverişli değildir. Öncelikle tanık beyanlarından açıkça davacının kış mevsiminde ortalama 3 ay fazla çalışma yapmadığı ve hafta tatili kullandığı anlaşılmakla tüm yıl için fazla çalışma ve hafta tatili hesaplanması hatalı olduğu gibi fazla çalışma hesaplanması haftalık yapılması gerekirken anlaşılmayacak şekilde yapılan hesaplamaya itibarla hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir.

3- Davacı taraf dava dilekçesi ile yıllık izin ve hafta tatili ücreti toplamı olarak 50,00 TL talep etmiş, ıslah dilekçesi ile yıllık izin ücreti olarak 50,00 TL üzeri için, hafta tatili ücreti olarak da 200,00 TL üzeri için harcını ödeyerek talebini arttırmıştır. Davacının talebi aşılarak dava dilekçesinde sanki yıllık izin ücreti için ayrı olarak 50,00 TL ve hafta tatili ücreti olarak ta ayrı olarak 200,00 TL talebi varmış gibi hüküm kurulması da hatalı olmuştur.

3- Davacı taraf dava dilekçesi ile yıllık izin ve hafta tatili ücreti toplamı olarak 50,00 TL talep etmiş, ıslah dilekçesi ile yıllık izin ücreti olarak 50,00 TL üzeri için, hafta tatili ücreti olarak da 200,00 TL üzeri için harcını ödeyerek talebini arttırmıştır. Davacının talebi aşılarak dava dilekçesinde sanki yıllık izin ücreti için ayrı olarak 50,00 TL ve hafta tatili ücreti olarak ta ayrı olarak 200,00 TL talebi varmış gibi hüküm kurulması da hatalı olmuştur.

4- Hükmedilen alacakların net ya da brüt olduğunun kararda gösterilmemesi infazda tereddüte yol açacağından bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2822, Karar No: 2019/12290, Tarih: 11.09.2019

**13. Ceza Dairesi         2019/2822 E.  ,  2019/12290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, kasten yaralama, konut dokunulmazlığının ihlali, 6136 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanık hakkında ''Hırsızlık'', ‘‘Kasten Yaralama’’ ve ‘‘Konut Dokunulmazlığını İhlal’’ suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesi neticesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanığın temyiz talebi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık hakkında ‘‘6136 sayılı Kanun’a Muhalefet’’ suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesi neticesinde;

Sanığın suçta kullandığı ele geçirilemeyen bıçağın 6136 sayılı yasa kapsamında yasak niteliği haiz bıçaklardan olup olmadığının belirlenme imkanı bulunmadığı gözetilmeden sanığın bu suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 11/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13015, Karar No: 2022/7134, Tarih: 11.04.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/13015 E.  ,  2022/7134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56'ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak, REDDİNE, 11.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5117, Karar No: 2008/9640, Tarih: 23.09.2008

**1. Hukuk Dairesi         2008/5117 E.  ,  2008/9640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AYDIN 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/12/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakanları T.K.'nın maliki olduğu 2668 parsel sayılı taşınmazdaki 2 nolu bağımsız bölümü mirastan mal kaçırmak amacıyla davalı oğluna satış suretiyle muvazaalı temlik ettiğini ileri sürerek tapu iptal, tescil isteğinde bulunmuşlardır. Davalı iddiaların yersiz olduğunu, bedelini ödeyerek taşınmazı satın aldığını bildirip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temliki işlemin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 23.9.2008 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat A.B.geldi davetiye tebliğe rağmen temyiz edilen vs.vekili avukat gelmedi, yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; tarafların miras bırakanı T. K.'nın maliki olduğu 2668 parsel sayılı taşınmazdaki 2 nolu bağımsız bölümü 20.11.1990 tarihinde davalıya satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Davacılar, miras bırakanın yapmış olduğu bu temlikin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler. Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; davacılar ile davalının miras bırakanın çocukları olduğu kayden sabittir. Çekişme konusu taşınmaz mirasbırakan adına kayıtlı iken, aynı akitle kat irtifakı kurulduğu ve üzerine bina yapılmak üzere 1.kat 2 nolu meskene ayrılan 1/2 arsa payının davalıya satıldığı, davalının idareden 1991 yılında yapı ruhsatı almak suretiyle plan ve projesine göre binayı ikmal ettiği görülmektedir. Diğer taraftan çekişme konusu bölümün satış bedelinin bir kısmının ödenmediğinden bahisle miras bırakan tarafından açılan davanın kabul edildiği ve kesinleştikten sonra hüküm altına alınan satış bedeli sebebiyle ödenmeyen satış bedeliyle ilgili kısmın icra takibi sonucu tahsil edildiği tartışmasızdır. Kaldıki açılan alacak davası sırasında tanık olarak dinlenilen davacı A.ile davacı Ş.'nin k.. H.'ın oradaki ifadelerinde taşınmazın satıldığını bir kısım bedelin ödenmekle beraber diğer bölümün ödenmediği yönünde bildirimde bulunmuşlardır.

Anılan bu hususlar değerlendirildiğinde taşınmaz için ödenmesi gerekli olan semenin bir kısmının nakit olduğu diğer kısmının ise yapının davalı tarafından tamamlanması sebebiyle sarf ettiği para ve emeğin oluşturduğu anlaşılmıştır. Semenin mutlaka para olmasıda şart değildir.

O halde, anılan bu bulgu ve olgular yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde miras bırakanın yapmış olduğu temliki işlemin muvazaalı olmadığı bedel karşılığı bulunduğu kabul edilmelidir.

Anılan bu hususlar değerlendirildiğinde taşınmaz için ödenmesi gerekli olan semenin bir kısmının nakit olduğu diğer kısmının ise yapının davalı tarafından tamamlanması sebebiyle sarf ettiği para ve emeğin oluşturduğu anlaşılmıştır. Semenin mutlaka para olmasıda şart değildir.

O halde, anılan bu bulgu ve olgular yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde miras bırakanın yapmış olduğu temliki işlemin muvazaalı olmadığı bedel karşılığı bulunduğu kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca davanın reddine karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması isabetli değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.12.2007 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 550.00.-YTL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına ve alınan peşin harcın geri iadesine 23.9.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6459, Karar No: 2023/9067, Tarih: 14.06.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/6459 E.  ,  2023/9067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/26 E., 2023/150 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 7. ... Mahkemesi

SAYISI : 2020/157 E., 2022/93 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar vermiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı ... Elektrik Dağıtım AŞ (Akdeniz AŞ) ve alt işveren ... Den Enerji Dağıtım ve Perakende Satış Hizmetleri AŞ’de (... Den AŞ) çalıştığını, 13.01.2014 tarihinde işe başladığını, fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, işyerinde vardiya saatlerinin 08.00- 16.00, 16.00- 24.00, 24.00-08.00 olduğunu, yarım saat dinlenme verildiğini, davacıya birçok defa fazladan 8 saate yakın günlük çift vardiya yaptırıldığını, vardiya dönüşlerinde dinlenme hakkı kullandırılmadığını, bir hafta süresince 16.00-24.00 çalıştırıldıktan sonra hafta sonu pazar gününü pazartesiye bağlandığı gece 24.00-08.00 vardiyası verildiğini, rızası dışında çalışma yerinin değiştirildiğini, ... çalışma yerinde elektrik teknikeri unvanına sahip iken elektrik teknisyeni yapıldığını, mobbing (psikolojik taciz) uygulandığını, işyerinde izin kullandırılmadığını, davacının, 31.05.2019 tarihli ihtarnamesi ile ... sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile fazla çalışma ücreti alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı ... AŞ cevap dilekçesinde; alacakların zamanaşımına uğradığını, diğer davalıdan haricen edinilen bilgiye göre davacının özellikle işten ayrılışından hemen önce görevlerini gereği gibi yerine getirmemekte ısrar ettiğini, kendisine işinin gereklerini hatırlatan amirlerine aldırış etmeyerek amirlerine kaba şekilde cevaplar verdiğini ve işini yapmaktan kaçındığını, hakkında tutulan tutanakları imzalamaktan kaçındığını, diğer davalı Şirkette kural olarak fazla çalışma ve ... ... ve genel tatil çalışması yapılmadığını, arızi olarak yapılan fazla çalışmaların, aylık ücret bordrolarında tahakkuk ettirilerek banka hesabına ödendiğini, davacının keşide ettiği ihtarnamede haklı fesih nedeni olarak öne sürdüğü iddiaların tümüyle ... dışı olduğunu, kıdem tazminatı talebinin reddi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.