muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3865, Karar No: 2025/2547, Tarih: 05.05.2025

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; Mahkemece verilen kararda usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; müvekkilinin ... firmasına yaptığı nakit ödemeye karşılık oluşan alacağı için KDV iadesi alacağından 434.000,00 TL’lik kısmını temlik aldığını, temliknamenin hukuka uygun olduğunu, somut olayda müvekkilinin sebepsiz zenginleştiğinden söz edilemeyeceğini, davacı Kurumun kendi hatası ile ilk sıradaki temlik alacağını ödemek yerine 2. ve 3. sıradaki temlik alacaklılarının alacağını ödemesinin müvekkilin alacağının ve dolayısıyla temlik sözleşmesinin muvazaalı olduğunu göstermeyeceğini, davacının kendi kusuruna dayalı olarak talepte bulunamayacağını, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı Kurumun 160.541,49 TL'yi temlikname uyarınca zaten davalıya ödenmesi gerektiğinin tespit edilmesi nedeniyle davanın kısmen kabulüne karar verilmesi gerektiğini ileri sürerek; kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, kurum zararının sebepsiz zenginleşme hükümleri gereğince davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

Temyizen incelenen kararda belirtilen gerekçeye, özellikle davalının bakiye KDV iade alacağı yönünden açıkça takas talebinin bulunmadığının anlaşılmasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8107, Karar No: 2012/32713, Tarih: 05.11.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/8107 E.  ,  2012/32713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve kasten yaralama

HÜKÜM : 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan beraatine; kasten yaralama suçundan hükümlülük ve müsadereye,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1Ceza Genel Kurulunun 06.11.2007 gün, 2007/3-167 esas, 2007/222 sayılı kararında belirtildiği üzere, Cumhuriyet Savcılarının o yerde bulunan asliye ceza mahkemesi kararlarına yönelik temyiz süresi; 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 310/1. maddesine göre tefhimden itibaren bir hafta olup, Cumhuriyet savcısı...'ın 19.06.2008 günü verilen hükme yasal süre geçtikten sonra vaki 05.08.2008 tarihli temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi gereğince oybirliğiyle (REDDİNE),

2Kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyizi üzerine yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanığın suçun sübutuna ve lehe hükümlerin uygulanmadığına yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün oybirliğiyle (ONANMASINA),

3Sanığın 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan beraatine ilişkin hükme yönelik Cumhuriyet Savcısının temyizine gelince:

Hakkında beraat kararı verilen ...'ın 10.08.2006 tarihli ifadesinde; suça konu bıçağı sanığın elinde gördüğünü beyan etmesi, şikayetçi ...'in 10.08.2006 tarihli ifadesinde sanıkta bulunan bıçağın özelliklerini tarif etmesi, adli raporda şikayetçi Cezayir'in kesici aletle yaralandığının belirtilmesi ve olay yerinde suça konu bıçak dışında başkaca kesici suç aleti bulunmamasına ve ekspertiz raporuna göre eylemin 6136 sayılı Yasanın 15/2. maddesinde belirtilen suçu oluşturacağı da dikkate alınarak ek savunma verilmek suretiyle sanığın mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. ve 326/son maddesi gereğince ceza miktarı yönünden kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla (BOZULMASINA), 05.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20157, Karar No: 2013/11878, Tarih: 30.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/20157 E.  ,  2013/11878 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/2,62,53/6 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar müdafileri ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanıklar müdafii ile katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Alt yüklenici olarak faaliyet gösterdiği şantiyeye dosya kapsamından ehil oldukları anlaşılan inşaat mühendisi ...'u şantiye şefi, iş güvenliği mühendisi ...'ü iş güvenliği uzmanı olarak atayan, işyerinde meydana gelen iş kazasını önleyecek önlemleri almadığına dair dosyada delil olmayan sanık ...'ın kusur oluşturacak kurala aykırı bir davranışının bulunmadığı gözetilmeksizin beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine hükmedilmesi

2- Şantiye şefi olmakla birlikte kazanın meydana geldiği gün izinli olarak il dışına çıktığını ve bu esnada yerine elektrik mühendisi ...'in baktığını savunan sanık ...'un savunması dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirilerek, olay günü sanığın yerine sorumlu birinin olup olmadığı, sanığın firma yetkililerinin bilgisi dahilinde şantiyeden ayrılıp ayrılmadığı araştırılarak kusurunun bulunup bulunmadığı saptandıktan sonra hukuki durumunun tayin ve taktiri yerine eksik inceleme sonucu yazılı şekilde mahkumiyetine hükmedilmesi

Kabule göre de,

İki sınır arasında temel ceza belirlenirken, cezanın alt ve üst sınırını oluşturan ceza miktarları, suçun işleniş biçimi, kusur durumu, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığının dikkate alınması esas olup, sanıkların olaydaki kusur durumlarının yeterince tartışılmadan, dosya içerisindeki bilirkiş raporları irdelenmeden yetersiz gerekçe ile tüm sanıklar hakkında aynı cezaya hükmedilmesi

Kanuna aykırı olup, sanıklar müdafileri ve katılanlar vekilinin, kusur durumuna ve ceza uygulamasına ilişkin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 30.04.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9114, Karar No: 2019/8636, Tarih: 01.04.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/9114 E.  ,  2019/8636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Irza geçme, reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma

HÜKÜM : Reşit olmayan kimseyi zorla kaçırıp alıkoyma suçundan kurulan hüküm yönünden uyarlama talebinin kabulü ile çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan mahkûmiyet, reşit olmayan kimse ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan kurulan hüküm yönünden de uyarlama talebinin kabulü ile reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince yapılan uyarlama yargılaması sonucu verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle reşit olmayan kimseyi zorla kaçırıp alıkoyma suçu ile reşit olmayan kimse ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan kurulan hükümler yönünden uyarlama talebinin kabulü ile 765 sayılı TCK'na göre kurulan hükümlerin iptali, bu suçlardan dolayı lehe olan 5237 sayılı TCK'na istinaden çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçu ile reşit olmayanla cinsel ilişki suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan, hükümlü müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 01.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20147, Karar No: 2014/19984, Tarih: 01.12.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/20147 E.  ,  2014/19984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.Hile nitelikli bir yalandır.Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir.Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı,o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir.Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir.Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir.Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90.ncı maddesininin 5.nci fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla,kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre,iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS. madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre,herkes özel ve aile yaşamına....saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS,özel ve aile Yaşamına,haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile,anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı,anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi,bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikahlı evli iken,sanık ...'nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 25/12/1996 tarihinde anlaşmalı olarak eşinden boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği,bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek,dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 01/12/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29366, Karar No: 2013/39966, Tarih: 17.12.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/29366 E.  ,  2013/39966 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık, mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını ihlâl suçlarından suça sürüklenen çocuk ...'in, 4.800 Türk lirası adlî para, 1.600 Türk lirası adlî para, 2.400 Türk lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmasına dair Bakırköy 4. Çocuk Mahkemesinin 09/07/2009 tarihli ve 2008/346 esas, 2009/227 sayılı kararının infazı sırasında, hükmedilen adlî para cezalarının, hükümlünün anılan dosyada tutuklu kaldığı 18/08/2007 ile 16/11/2007 tarihi arasında kalan süreyi karşıladığından adlî para cezalarına ilişkin ilâmların infazen iadesine dair Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 23/03/2010 tarihli ve 2009/6-879 sayılı yazısını müteakip, hükümlünün Bakırköy 4. Çocuk Mahkemesinin 2008/346 esas, 2009/227 sayılı karar sayılı dosyasında tutuklu kaldığı 18/08/2007 ile 16/11/2007 tarihi arasındaki sürenin İzmir 6. Çocuk Mahkemesinin 30/06/2009 tarihli ve 2009/141 esas, 2009/341 karar sayılı ilâmı ile verilen 2 yıl 8 ay hapis cezasından mahsubuna, Bakırköy 4. Çocuk Mahkemesinin 09/07/2009 tarihli ve 2008/346 esas, 2009/227 karar sayılı ilamıyla verilen adlî para cezalarının, söz konusu mahsup işlemiyle infaz edilmemiş hale geldiğinden söz konusu ilâmların tekrar infaza verilmesine dair İzmir 3. Çocuk Mahkemesinin 23/10/2012 tarihli ve 2012/126 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin mercii İzmir 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 14/12/2012 tarihli ve 2012/553 değişik iş sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığının 20.08.2013 gün ve 2013/13256/52094 sayılı kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.09.2013 tarih ve 2013/289188 sayılı ihbarnamesiyle dairemize gönderilmekle incelendi.

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Dosya kapsamına göre, hükümlü çocuk ... hakkında, Bakırköy 4. Çocuk Mahkemesinin 09/07/2009 tarihli ve 2008/346 esas, 2009/227 karar sayılı ilamıyla verilen adlî para cezalarının, aynı kararda gösterilen tutukluluk sürelerinden 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun mahsubunun yapılarak söz konusu adlî para cezalarının infaz edilmiş sayıldığı ve ilâmların, 23/03/2010 tarihli ve 2009/6-880 sayılı yerine getirme fişleriyle infazen mahkemesine iade edilmiş olması karşısında, yapılan mahsup işleminin ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrilmesi mahiyetinde olmadığı ve anılan uygulamanın 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanununun 106/4.maddesi hükmüne aykırılık teşkil etmediği, ayrıca adlî para cezaları ile ilgili mahsup işlemi yapılarak tamamlanan infazın, sonradan verilen mahsup kararıyla geri alınmasının mümkün olmadığı gözetilmeden, itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşılmış olmakla;

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yukarıda sözü edilen Bakırköy 4. Çocuk Mahkemesinin 09.07.2009 tarihli ve 2008/346 esas, 2009/227 karar sayılı ilamı ile verilen Adli Para Cezasının infaz edilmiş sayıldığı 23.03.2010 tarihinde kesinleşmiş hapis cezası olup olmadığının saptanmasına ihtiyaç duyulduğundan;

1- İzmir 6. Çocuk Mahkemesinin 30.06.2009 gün ve 2009/141 esas, 2009/341 karar sayılı ilamı ile verilen 2 yıl 8 ay hapis

2- İzmir 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.04.2009 gün ve 2009/77 esas 2009/299 karar sayılı ilamı ile verilen 3 ay 10 gün hapis ve 2 yıl 6 ay hapis

3- İzmir 4. Çocuk Mahkemesinin 16.04.2008 gün ve 2006/346 esas, 2008/255 karar sayılı ilamı ile verilen 1 yıl 6 ay 20 gün hapis cezalarının kesinleştiği tarihler gösterir meşruhatlı ilam örneklerinin temini ile iade edilen dosya ile birlikte yeniden gönderilmesine, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.12.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3243, Karar No: 2013/2669, Tarih: 18.02.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/3243 E.  ,  2013/2669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar .... A.Ş. vd. aleyhine 09/02/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 07/12/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, basın yolu ile kişilik haklarına saldırıya dayalı manevi tazminat istemine ilişkin olup mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu olayda; Olay tarihi, olayın gelişimi ve yukarıdaki ilkeler göz önüne alındığında davacı lehine hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA, davalıların diğer temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 18/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1304, Karar No: 2016/7821, Tarih: 12.10.2016

**9. Ceza Dairesi         2016/1304 E.  ,  2016/7821 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... 10. Ağır Ceza

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Usulüne uygun tebligata rağmen sanık müdafiinin duruşmaya gelmediği ve geçerli bir mazeret de bildirmediği anlaşıldığından duruşmasız olarak yapılan inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

...Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nce suça konu maddelerden alınan numunelerin müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenle BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasının müsadereye ilişkin kısmına "... Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nce suça konu maddelerden alınan numunelerin TCK'nın 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.