muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3547, Karar No: 2025/1515, Tarih: 20.03.2025

Dosyanın incelenmesinden; davaya konu taşınmazın çok sayıda yakın ve komşu parselleriyle seri halde aynı iddialara dayalı davalara konu olduğu, çekişmeli taşınmazın ve komşu taşınmazların gerçek kişiler adına tesciline esas dava dosyasının incelenmesinden araştırmanın zilyetlikle sınırlı olarak yapıldığı, taşınmazın niteliği ve kullanım şekli yönünden detaylı bir incelemenin yapılmamış olduğu anlaşılmıştır. Mahkemece dinlenen yerel bilirkişilerce taşınmazın genellikle sonbahar ve kış aylarında çevrede bulunan ormandan yaprak keserek hayvanları beslemek ve barındırmak amacıyla yılın belli bir bölümünde kullanıldığı, çoğunlukla hayvanlara bakıcılık yapan kişilerin de taşınmaz üzerinde enkazı bulunan kömlerde hayvanlarla birlikte kaldığı, yaz aylarında bu kişilerin köylerine döndükleri beyan edilmiş; bir kısım yerel bilirkişilerce taşınmazın yaz aylarında da ailenin tamamı tarafından yaşam alanı olarak kullanıldığı beyan edilmiş ise de özellikle yapılan 07.12.2021 tarihli keşifte davacı köyden ve tarafsız komşu köyden dinlenen yerel bilirkişiler taşınmazın yalnızca hayvancılık amacıyla sonbahar ve kış aylarında kullanıldığını doğrulamış, taşınmazın yaz aylarında da yerleşim alanı olarak kullanıldığına dair beyanların davalı köyden dinlenen yerel bilirkişilere ait olması ve her iki köy arasında derin husumet bulunduğunun sabit olması nedeniyle davalı köyden dinlenen yerel bilirkişi beyanlarına itibar edilmemiştir. Nitekim dosyada bulunan jeodezi bilirkişi raporunda davaya konu taşınmazın 1977 yılı ve sonrasına ait hava fotoğrafında sınırları sabit görülmemiş, üzerinde tarımsal faaliyet veya bitki örtüsü bulunmadığı, imar ihyaya konu olmadığı, köm niteliğinde yapıların bulunduğu tespit edilmiş; ziraatçi bilirkişi raporunda ise taşınmazın bir kısmında üretim girdi ve tekniklerinin 8-10 yıldır uygulandığı bu bölümün Yargıtay denetiminden geçerek kışlak olarak sınırlandırılan taşınmazlarla benzerlik göstermediği kültür arazisi niteliğinde olduğu, bir kısmında ise toprak yapısına göre taşınmaza üretim girdi ve tekniklerinin hiç uygulanmadığı, tarımsal üretim amacıyla kullanılmadığı, ham toprak, mera veya ormanlarda bulunan humus tabakasına rastlandığı, Yargıtay denetiminden geçerek kışlak oldukları kesinleşen komşu taşınmazlarla aynı özellikleri taşıdığı bildirilmiştir. Kaldı ki, eldeki davaya ve aynı iddialarla açılmış olan benzer nitelikteki davalara konu olan çok sayıda taşınmazın 101 ada 1 ve 2 parsel ve 189 ada 1 parsel sayılı orman parselleri ile 101 ada 34 parsel ve 189 ada 19 parsel sayılı ham toprak parselleri ile çevrili bir alanda 1050 metre rakımda konumlandığı, Genç Kadastro Mahkemesince kışlak olarak sınırlandırılmasına karar verilen ve Yargıtay tarafından da onanan 101 ada 18, 20, 22, 23, 24, 25, 29, 35 ve 189 ada 20, 21, 22, 23, 25, 30, 31, 32 33 parsel sayılı komşu taşınmazlarla nitelik ve kullanım yönünden benzerlik gösterdiği, bu itibarla denetime elverişli ve bilimsel verilere dayalı bilirkişi raporlarının davacı ..

Hal böyle olunca; taşınmazın kadimden beri sadece hayvanların beslenmesi için sonbahar ve kış aylarında kullanıldığı, hayvanların burada ormandan kesilen yapraklarla beslendiği, çevresinde tarım arazisi olmadığı gibi köm enkazı olduğu, ilkbahar ve yaz mevsimlerinde köye dönüldüğü, sonbahar ve kış aylarında köylülerin tamamının değil hayvanlarla ilgilenen kişilerin geldiği, ailelerin ilkbahara yakın aylarda geldiği ve ilkbahar ve yaz aylarında tekrar köylerine döndükleri, memleket haritasında ... kömü olarak isimlendirildiği, kömün sözlük anlamının hayvan ağılı olduğu, çevrede de bu amaçla kullanılan alanın çok geniş olduğu hususları dikkate alındığında taşınmazın kışlak niteliğinde olup özel mülkiyete konu olamayacağı kanaatine varılmıştır.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 187,80 TL bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına,

Dosyanın Genç Asliye Hukuk Mahkemesine, kararın bir örneğinin Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'ne gönderilmesine,

20.03.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13664, Karar No: 2024/15450, Tarih: 28.11.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/13664 E.  ,  2024/15450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 26. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının ikinci kez bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesince 28.05.2024 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 28.05.2024 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre 01.01.2023-31.12.2024 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2023 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin İlk Derece Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

İlk Derece Mahkemesince verilen 28.05.2024 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

28.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/810, Karar No: 2013/1194, Tarih: 29.01.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/810 E.  ,  2013/1194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vd. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 31/01/2006 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/06/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davacı, dava bitmeden önce ceza mahkemesinin kesinleşen kararı ile yasal kısıtlılık altına girdiğinden, Yargıtay 4.Hukuk Dairesi 13/11/2012 gün ve 2011/15568 esas ve sayılı kararı ile "davacıya vasi tayin edilip edilmediğinin tespiti, vasi tayin edilmiş ise gerekçeli kararın vasiye tebliği, sonra kararı temyiz eden avukatın vasiden alacağı vekaletnameyi ibraz etmesi istenilmelidir. Veka­letname verilmezse, mahkeme ilamı vasiye “kanuni süre içinde vasinin mahkeme hükmünü ayrıca temyiz edebileceği, bu süre içinde temyiz hakkını kullanmadığı takdirde yetkisiz vekil tarafından yapılmış olan temyize icazet vermiş (kabul etmiş) sayılacağı; temyizi kabul etmiyorsa bunu açıkça bildirmesi gerektiği kaydını içerir biçimde tebligat çıkarılmalı ve sonucuna göre işlem yapılmalıdır" gerekçesiyle dosya yerel mahkemesine geri çevrilmiştir. Ancak mahkemece belirtilen şekilde işlem tesis edilmemiş sadece vesayet karar sureti dosya içerisine alınarak dava dosyası dairemize gönderilmiştir. İlk geri çevirme kararı gereği ve yukarıda belirtildiği şekilde işlem tesis edilmesi gerekmektedir.

SONUÇ : Dosyanın gösterilen nedenle geri çevrilmesine 29/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26908, Karar No: 2015/2236, Tarih: 29.01.2015

**12. Hukuk Dairesi         2014/26908 E.  ,  2015/2236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi.... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçi vekilinin haciz ihbarnamesinin iptali istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, Mahkemece, istem kabul edilerek; “… T.C Anayasasının 90. maddesine göre usulüne göre yürürlüğe konulmuş uluslararası anlaşmaların kanun hükmünde olduğu, 15/07/2010 tarihli - 27642 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan "Türkiye Cumhuriyeti ve Avrupa Birliği Arasında Türkiye Cumhuriyetine Yönelik AB Mali Yardımına İlişkin İşbirliği ve Katılım Öncesi Yardım Aracı (IPA) Beşinci Bileşeni - Kırsal Kalkınma Bileşeni (IPARD) Kapsamındaki Yardımın Uygulanması İçin Kurallar Hakkında Anlaşma" hükümlerinin 25/8 ve 38/8-9 maddelerine göre yararlanıcılar için yardım miktarını azaltacak hiçbir masraf ve harç uygulanamayacağı, aksi halde Türkiye'nin bu konudaki yönetim yetkisinin askıya alınabileceği veya geri çekilebileceği, ayrıca takip borçlusunun üçüncü şahıs sıfatındaki kurum nezdinde üzerine düşen edimlerin yerine getirip getirmediğinin ve edimleri yerine getirirse alabileceği yardım miktarının belli olmadığı, sonuçta kurum nezdindeki alacağın haczi kabil olmadığı, şikayetçi kurumun uluslararası anlaşmanın uygulanmasından sorumlu olduğu ve dava konusu talepte hukuki yararı bulunduğu…” gerekçe gösterilerek haciz ihbarnamesinin iptaline karar verildiği görülmektedir.

İİK'nun 89. maddesinin 1, 2 ve 3. fıkralarına göre; “Hamiline ait olmayan veya cirosu kabil bir senetle müstenit bulunmayan alacak veya sair bir talep hakkı veya borçlunun üçüncü şahıs elindeki taşınır bir malı haczedilirse icra memuru; borçlu olan hakiki veya hükmi şahsa bundan böyle borcunu ancak icra dairesine ödeyebileceğini ve takip borçlusuna yapılan ödemenin muteber olmadığını veya malı elinde bulunduran üçüncü şahsa bundan böyle taşınır malı ancak icra dairesine teslim edebileceğini, malı takip borçlusuna vermemesini, aksi takdirde malın bedelini icra dairesine ödemek zorunda kalacağını bildirir . Bu haciz ihbarnamesinde, ayrıca 2, 3 ve 4'üncü fıkra hükümleri de üçüncü şahsa bildirilir.

Üçüncü şahıs; borcu olmadığı veya malın yedinde bulunmadığı veya haciz ihbarnamesinin tebliğinden önce borç ödenmiş veya mal istihlak edilmiş veya kusuru olmaksızın telef olmuş veya malın borçluya ait olmadığı veya malın kendisine rehnedilmiş olduğu veya alacak borçluya veya emrettiği yere verilmiş olduğu gibi bir iddiada ise, keyfiyeti, haciz ihbarnamesinin kendisine tebliğinden itibaren yedi gün içinde icra dairesine yazılı veya sözlü olarak bildirmeye mecburdur.

Üçüncü şahıs; borcu olmadığı veya malın yedinde bulunmadığı veya haciz ihbarnamesinin tebliğinden önce borç ödenmiş veya mal istihlak edilmiş veya kusuru olmaksızın telef olmuş veya malın borçluya ait olmadığı veya malın kendisine rehnedilmiş olduğu veya alacak borçluya veya emrettiği yere verilmiş olduğu gibi bir iddiada ise, keyfiyeti, haciz ihbarnamesinin kendisine tebliğinden itibaren yedi gün içinde icra dairesine yazılı veya sözlü olarak bildirmeye mecburdur.

Şu hale göre, kendisine haciz ihbarnamesi tebliğ edilen 3. kişinin yapması gereken; borçlunun bir alacağı veya hakkı mevcut ise bunlar üzerine haciz uygulayarak icra müdürlüğüne bildirmek, yukarıdaki maddede öngörüldüğü şekli ile alacak veya hakkının bulunmadığının anlaşılması halinde ise usulüne uygun olarak icra müdürlüğüne müracaat ederek bu yönde itirazlarını bildirmekten ibarettir.

Somut olayda, alacaklının borçlu... hakkında başlattığı kambiyo senetlerine özgü haciz yolu ile icra takibinde; adı geçen borçlu şirketin şikayetçi 3. Kişi ... nezdindeki her türlü hak ve alacakları üzerine haciz konduğuna dair 89/1 haciz ihbarnamesinin gönderildiği görülmektedir.

Haciz konulan bir mal veya hakkın haczedilemezliğine yönelik iddia, ancak borçlu tarafından ileri sürülmesi halinde icra mahkemesince incelenebilecek bir husustur. Bu konuda 3. Kişinin borçluya ait bir mal veya hakkın haczedilemeyeceğini ileri sürerek 89/1 ihbarnamesine dayalı haczin kaldırılması ve ihbarnamenin iptali istemi ile yaptığı şikayetin dinlenilmesi olanağı yoktur.

O halde, Mahkemece, 3. kişinin isteminin bu gerekçelerle reddine karar verilmesi gerekirken, istemin kabulü ile 1.haciz ihbarnamesinin iptaline karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2885, Karar No: 2024/9074, Tarih: 26.11.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/2885 E.  ,  2024/9074 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1525 E., 2022/2017 K.

DAVA TÜRÜ : Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Silivri Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/1020 E., 2022/617 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın vekili tarafından katılma yoluyla kusur belirlemesi, iştirak nafakası miktarı, iştirak nafakası artış talebi hakkında olumlu olumsuz karar verilmemesi, yoksulluk nafakası ve tazminat taleplerinin reddi yönünden, davalı erkek vekili tarafından ise velâyet ve ortak çocuk yararına hükmedilen nafakalar duruşma istemli olarak temyiz edilmiş olup kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda 26.11.2024 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde duruşmalı temyiz eden davalı ... vekili Avukat ... geldi. Karşı taraf temyiz eden davacı ... ve vekili gelmedi. Davacı vekili Avukat ...'ın mazeret dilekçesi verdiği yokluğunda karar verilmesini talep ettiği görüldü. Belgelendirilmeyen usul ve yasaya uygun bulunmayan davacı vekilinin mazeretinin reddine karar verildi. Gelenin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen günde Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, delillerin takdirinde hata görülmemesine ve özellikle yoksulluk nafakasına hükmedilebilmesi için yoksulluk nafakası yükümlüsünün kusurunun aranmayacağı ancak somut olayda tarafların gelirlerinin birbirine denk olması sebebiyle davacı kadın yararına yoksulluk nafakası takdir edilemeyeceğinin anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11221, Karar No: 2022/479, Tarih: 13.01.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/11221 E.  ,  2022/479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte belge düzenleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

A) 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafisinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1)2010 takvim yılı Ba-Bs formları analizine göre tek fatura düzenlediği anlaşılan sanık hakkında TCK'nin 43/1. maddesi uyarınca artırım yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

2)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından 5237 sayılı Kanun'un 43 ve 62. maddelerinin uygulanmasına ilişkin bölümlerden "3 kez" ibarelerinin çıkartılarak yerine "2 kez" ibarelerinin eklenmesi ve TCK'nin 62. maddesinin uygulandığı parağraftan sonra gelmek üzere " 2010 takvim yılına ilişkin verilen cezasından 5237 sayılı TCK'nin 62. maddesi gereğince takdiren 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına" cümlesinin eklenmesi ve hükümden 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün çıkartılarak yerine ''Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararından sonra oluşan duruma göre, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin 1. ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına'' ibaresi yazılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B) 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

B) 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

Sanığa yüklenen “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle 31.12.2008 ve 31.12.2009 olan suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 13.01.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15902, Karar No: 2016/9486, Tarih: 23.05.2016

**13. Ceza Dairesi         2015/15902 E.  ,  2016/9486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Önceki bozma ilamında belirtilmiş olduğu üzere, dosya kapsamından, sanıkların 23.11.2012 günü saat 16.00 sıralarında, hırsızlık amacıyla müştekinin ikameti önüne geldikleri, sanık ...'ın, dışarda gözcü kaldığı, diğer sanık ...'un ise açık olan bina kapısından içeri girerek merdiven boşluğundaki depo olarak kullanılan bölümden bakır eşyaları kapı önünde çıkardığı sırada olay yerine tanık ...'in gelmesi üzerine, her iki sanığın da eylemi tamamlayamadan olay yerinden kaçtıkları, sanıkların ilk olaydan iki gün sonra 25.11.2012 günü gece saat 22.00 sıralarında yine hırsızlık amacıyla müştekinin ikametinin önüne geldikleri, tanık ...'in 26.11.2012 tarihli soruşturma aşamasında dinlenmesinde, sanıkları müştekinin evine çıkarken gördüğü ancak kendisini fark etmeleri üzerine yine olay yerinden kaçtıkları yolundaki beyanına karşın, bozma öncesi yargılama aşamasında 27.12.2012 tarihli karar oturumunda ise, sanıkların, ikinci gelişlerinde müştekinin evine girmediklerini, binanın kilitli dış kapısına baktıklarını, kendisi dışarı çıkınca da motorsikletlerine binerek kaçtıkları yolunda beyanda bulunduğu, müştekinin de aynı oturumda dinlenmesinde, sanıkların ikinci gelişlerinde bina giriş kapısı üzerinde tel olmadığından içeriye giremediklerini beyan ettiği, nitekim sanıkların da ilk olaydan iki gün sonra hırsızlık amacıyla aynı eve tekrar gittikleri ancak bina giriş kapısının kilitli olması nedeniyle içeri girmedikleri yolunda savunmada bulundukları, müştekiye ait evin etrafı çevrili bir yer olup olmadığının araştırılarak, tanık ...'in de yöntemine uygun şekilde celbi ile beyanları arasındaki mübayenetin giderilmesi sebebi ile yapılan bozma sonrası yargılamada ise tanık tevfik'in dinlenemediği buna karşılık müştekinin bahsedilen evin etrafının çevrili bir yer olmadığını açıkça beyan etmiş olduğunun anlaşılması karşısında; Binanın ana giriş kapısının doğrudan sokağa açıldığı anlaşılmakla, sanıkların, sokak üzerinde bulunan ikametin dış giriş kapısının kapalı olması nedeniyle, tanık ...'in de bu sırada kendilerini fark etmesi üzerine olay yerinden kaçmaları şeklinde gerçekleşen eylemlerinin o aşamaya değin sadece hırsızlık suçunun hazırlık hareketlerini oluşturduğu, henüz icrai hareket aşamasının başlamadığı, sanıkların bu evrede hırsızlık amacından her an vazgeçebilecekleri, bu halde 25.11.2012 tarihli eylemin halihazırda hırsızlığa teşebbüs suçunu oluşturmayacağı buna karşılık sanıkların 23.11.2012 günü saat 16.00 sıralarındaki yukarıda belirtilen eylemlerine uyan bina dahilinde gündüzleyin hırsızlığa teşebbüs suçundan TCK'nın 142/1-b ve birden fazla kişi ile birikte konut dokunulmazlığı ihlal etme suçundan da TCK'nın 116/1,119/1-c maddeleri gereğince mahkumiyetleri yerine, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraatlerine kararı verilmesi,