muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/235, Karar No: 2021/668, Tarih: 23.12.2021

Katılan mağdur vekilinin 09.11.2018 tarihli temyiz dilekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine ve mahkûmiyet hükmünün kaldırılarak sanığın CMK'nın 223. maddesinin 2. fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatine dair hükmü temyiz ettiği ancak Özel Dairece katılan mağdur vekilinin sanık hakkında çocuğun basit cinsel istismarı suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik istinaf başvurularının esastan reddine dair kararı da temyiz ettiği kabulüyle inceleme yapılarak anılan hükmün onanmasına karar verildiği, bu hâliyle katılan mağdur vekilince çocuğun basit cinsel istismarı suçundan verilen istinaf başvurularının esastan reddine dair hükme yönelik temyiz davası olmadığı hâlde Özel Dairece katılan mağdur vekilinin temyizi üzerine sadece kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine dair hükmün incelenmesi gerekirken çocuğun basit cinsel istismarı suçundan verilen istinaf başvurularının esastan reddine dair hükmün de incelenerek verilen onama kararının hukuki değerden yoksun olduğu,

Diğer taraftan sanık müdafisinin Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümleri 08.11.2018 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ aldığı, sanık müdafisi tarafından 20.12.2018 havale tarihli eski hâle getirme ve temyiz dilekçelerine, 23.11.2018 ve 03.12.2018 tarihli bel fıtığı tanısı nedeniyle verilmiş 10 günlük istirahat raporlarını ekleyerek çocuğun basit cinsel istismarı suçundan verilen istinaf başvurularının esastan reddine dair hükmün temyiz edildiği, CMK’nın 40 ve 41. maddelerinde düzenlenen kusuru olmaksızın bir süreyi geçirmiş olan kişinin, eski hâle getirme isteminde bulunabileceğine, eski hâle getirme dilekçesinin, engelin kalkmasından itibaren yedi gün içinde verilebileceğine ilişkin hükümler dikkate alındığında sanık müdafisinin doktor raporlarına göre kusuru olmaksızın temyiz süresini geçirdiği ancak 13.12.2018 tarihinde engelin kalkmasından itibaren yedi gün içinde eski hâle getirme dilekçesini ibraz etmesi gerekirken yedi günlük süreden sonra 20.12.2018 tarihinde eski hâle getirme ve temyiz dilekçesini sunduğu, sanığın 12.12.2018 tarihinde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan verilen istinaf başvurularının esastan reddine dair hükmün temyiz edilmesine rağmen temyiz istemi hakkında ise Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 20.03.2019 tarihli tebliğnamede görüş bildirilmediği gibi Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince de herhangi bir inceleme yapılmadığı hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanık müdafisinin eski hâle getirme talepli temyiz istemi ile sanığın temyiz isteminin süresinde olup olmadığının belirlenmesi bakımından birlikte değerlendirilmesi gerektiğinden Özel Dairenin sanık müdafisinin çocuğun basit cinsel istismarı suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin reddine ilişkin ilamının isabetli olmadığı,

Kabul edilmelidir.

Kabul edilmelidir.

Bu itibarla; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle kabulüne, Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin sanık hakkında çocuğun basit cinsel istismarı suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik istinaf başvurularının esastan reddine dair kararın onanmasına ilişkin 09.10.2019 tarihli ve 2845-11510 sayılı kararının hukuki değerden yoksun olduğunun tespitine, Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 09.10.2019 tarihli ve 2845-11510 sayılı sanık müdafisinin temyiz isteminin reddine dair kararının kaldırılmasına, dosyanın çocuğun basit cinsel istismarı suçuna ilişkin ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince verilen 09.10.2018 tarihli ve 2373-2101 sayılı hükme yönelik sanığın temyiz talebi ve sanık müdafisinin eski hâle getirme ve temyiz taleplerini birlikte değerlendirip incelemesi için Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin sanık hakkında çocuğun basit cinsel istismarı suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik istinaf başvurularının esastan reddine dair kararın onanmasına ilişkin 09.10.2019 tarihli ve 2845-11510 sayılı kararının HUKUKİ DEĞERDEN YOKSUN OLDUĞUNUN TESPİTİNE,

3- Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 09.10.2019 tarihli ve 2845-11510 sayılı sanık müdafisinin temyiz isteminin reddine dair kararının KALDIRILMASINA,

4- Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22.06.2021 tarihli ve 196 sayılı kararı uyarınca Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 01.07.2021 tarihinden geçerli olarak kapatılmasına ve tüm işlerin Yargıtay 9. Ceza Dairesine devredilmesine karar verildiğinden, dosyanın çocuğun basit cinsel istismarı suçuna ilişkin ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince verilen 09.10.2018 tarihli ve 2373-2101 sayılı hükme yönelik sanığın temyiz talebi ve sanık müdafisinin eski hâle getirme ve temyiz taleplerini birlikte değerlendirip incelemesi için Yargıtay 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 23.12.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3097, Karar No: 2018/4829, Tarih: 28.06.2018

**15. Ceza Dairesi         2017/3097 E.  ,  2018/4829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca düşme

Güveni kötüye kullanma suçundan kamu davasının düşürülmesine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından esasa yönelik olarak, sanık müdafii tarafından ise vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, serbest muhasebecilik yaptığı, katılan tarafından sigorta ve vergi borçlarının ödenmesi için kendisine tevdii olunan bir miktar parayı alarak ilgili yerlere yatırmayarak uhdesinde tuttuğu, bu surette sanığın güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia olunan somut olayda;

Serbest muhasebecilerin 3568 sayılı Serbest Muhasebeci ve Mali Müşavirlik Kanunu'nun 2/A maddesinde belirtilen görevleri arasında “vergi borcunu yatırmak” gibi bir görevin olmadığı, ayrıca Türkiye Serbest Muhasebeciler Mali Müşavirler ve Yeminli Mali Müşavirler Odaları Birliğinin Mecburi Meslek Kararları'na ilişkin 26/01/1996 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 1996/1 sayılı genelgesinin 1. maddesinde yer alan "meslek mensupları, müşteri adına üçüncü kişilere ödeme yapmak üzere her ne isim altında olursa olsun mali değerler alamazlar" şeklindeki hükmü de dikkate alınmak suretiyle; sanığın, vergi ve SSK prim borcunu yatırmak üzere katılandan aldığı paraları kurumlara yatırmayarak özel işlerinde kullandığının anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 155/1. maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu, bu suçun ise şikayete tabi suçlardan olduğu, suçun işlendiğinin öğrenildiği tarihten itibaren 6 ay süre içerisinde şikayette bulunulması gerektiği, ... Vergi Dairesince ... Eğitim Danışmanlık Film Prodüksiyon Bilgisayar Yazılım ve Donanım Tic. Ltd. Şti' ne 21/01/2010 - 21/04/2010 tarihlerinde vergi borçlarının ödenmediğine dair tebligatta bulunulmuş olması ve katılan tarafından suçun bu tarihte işlendiği öğrenilmesine rağmen 12/04/2011 tarihinde sanık hakkında şikayetçi olduğu anlaşıldığından, şikayete tabi olan güveni kötüye kullanma suçu nedeniyle, 5237 sayılı TCK'nın 155/1. maddesi kapsamında ve aynı Kanun'un 73/4 ile 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince, şikayetin süresinde yapılmadığı gerekçesiyle mahkemece verilen düşme hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin atılı suç yönünden şikayet süresinin geçmediği ve suçun sübut bulduğuna, sanık müdafii tarafından vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 28/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/713, Karar No: 2007/736, Tarih: 17.10.2007

**Hukuk Genel Kurulu         2007/5-713 E.  ,  2007/736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Dicle Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/05/2007

Taraflar arasındaki “kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın tapuya tescili” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Dicle Asliye Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 20.07.2006 gün ve 2005/145-2006/130 sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 5. Hukuk Dairesinin 06.02.2007 gün ve 2006/12614-2007/1183 sayılı ilamı ile,

(...Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın dava şartı yokluğu nedeni ile reddine karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Kamulaştırma Kanununun 14/5. maddesine göre; usulüne uygun olarak açılan kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davasında taşınmaz malın gerçek malikinin daha önce öldüğü sabit olursa mirasçıları davaya dahil edilmek suretiyle devam olunacağı hüküm altına alındığından, tapu malikinin mirasçıları tespit edilip adlarına dava dilekçesi tebliğ edilmek suretiyle davaya devam edilip esastan inceleme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davada dava şartı gerçekleşmediğinden  bahisle davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın tapuya tescili istemine ilişkindir.

Davacı TEİAŞ Genel Müdürlüğü vekili; müvekkili idarece alınan kamu yararı kararına dayanılarak, mülkiyeti davalı E.Ç.e ait bulunan D.İli, D.İlçesi A. Köyü . parsel sayılı, 10 000 m2 yüzölçümündeki taşınmazın 4414,23 m2 lik bölümünde irtifak hakkı tesisi ile ilgili olarak 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 4650 sayılı Kanunla değişik 8. maddesi uyarınca davalıya taahhütlü mektupla bildirim yapıldığını, ancak pazarlıkta anlaşma sağlanamadığını ileri sürerek; 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 4650 sayılı Kanunla değişik 10. maddesi uyarınca, kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ile davacı idare adına tapuya tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Dava dilekçesinin ve pazarlığa çağrı belgesinin tebliğe çıkarıldığı tarihler itibariyle ölü olan davalı E.Ç.’e, mahkemece tebliğe çıkarılan dava dilekçesi ve duruşma gününü bildirir davetiye muhatabın ölü olduğundan bahisle bila tebliğ iade edilmiş; duruşmalarda kendiliğinden hazır bulunan mirasçılardan A.Ç. ve bir kısım mirasçılar vekili, idarece takdir edilen bedele karşı beyanda bulunmamışlardır.

Mahkemenin, “davacı idarece 2942 sayılı Kanunun 7. maddesine uygun araştırma yapılıp, bunun sonucuna göre aynı Kanunun 8. maddesinin öngördüğü anlamda satın alma usulünün denenmediği, anlaşarak satın alma teşebbüsünün yapılması ve sonuçsuz kalmasının davanın ön şartı olduğu” gerekçesiyle “davanın reddine” dair verdiği karar, Özel Daire’ce yukarıda yazılı gerekçeyle bozulmuş; Yerel Mahkemece “satın alma aşamasındaki ön şart yokluğunun, dava aşamasında taraf teşkili sağlanarak giderilemeyeceği” gerekçesiyle önceki kararda direnilmiştir.

Dava konusu 791 parsel sayılı taşınmazın kayden maliki bulunan ve 17.9.1988 tarihinde vefat eden davalı E. Ç.’e, davacı idarece taahhütlü posta ile tebliğe çıkarılan pazarlığa çağrı belgesinin “Muhtarın oğlu N.A. imzasına teslim edildi” şerhi verilerek 29.6.2005 tarihinde tebliğ edildiği belirtilmiş; idarece taşınmaz mal malikinin ölü olduğu belirlenip, mirasçıları ve bunların adresleri araştırılmadığından, satın alma aşamasının anlaşmazlıkla sonuçlandığına dair her hangi bir belge düzenlenmemiş ve ölü tapu maliki E.Ç. aleyhine, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 4650 sayılı Kanunla değişik 10. maddesi uyarınca görülmekte olan dava açılmıştır.

Bilindiği üzere; 4.11.1983 gün ve 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun uygulanması sırasında ortaya çıkan sorunların sağlıklı bir biçimde çözümü ve Anayasa’nın 46 ncı maddesinde öngörülen ve asıl kural olan, kamu yararının gerektirdiği hallerde, karşılıklarının nakden ve peşin olarak ödenmesi koşuluyla, özel mülkiyette bulunan taşınmaz malların objektif esaslara göre hızlı, doğru ve sağlıklı bir şekilde kamulaştırılması esasının tam olarak uygulanmasının sağlanması amaçlanarak, 24.4.2001 gün ve 4650 sayılı yasa ile değişik hükümler getirilmiştir.

Kanunun genel gerekçesinde de ifade edildiği üzere; “...Devlet ve kamu tüzelkişilerinin ancak zorunlu hallerde ve başka şekillerde taşınmaz mal sağlayamamaları durumunda hızlı, doğru ve sağlıklı bir şekilde kamulaştırma yapmalarının sağlanması, kamulaştırma sebebiyle adli ve idari yargıda açılacak davaların önlenmesi veya en aza indirgenmesi, buna rağmen açılacak davaların hızla sonuçlandırılması, doğru bedel tespiti yapılarak kamulaştırma sebebiyle Devlet veya diğer kamu tüzelkişileri ile gerçek veya özel hukuk tüzel kişilerinin haksızlığa uğramasının önlenmesi, kamulaştırma işlemlerinin hızla sonuçlandırılarak, Devletin veya diğer kamu tüzelkişilerinin işlerinin ve yatırımlarının çabuklaştırılmasının sağlanması, uygulamada ortaya çıkan sorunların süratle çözümlenmesi amacıyla;

1)Anayasamızın 46 ncı maddesi hükmüne uygun olarak, Devlet ve diğer kamu tüzelkişilerinin ancak zorunlu ve gerçekten kamu yararının gerektirdiği hallerde ortaya çıkan ihtiyaçlarını başka şekillerde (pazarlıkla satın alma, Maliye Bakanlığından veya diğer kamu kurum ve kuruluşlarından tahsis suretiyle taşınmaz mal edinme gibi) karşılayamamaları halinde kamulaştırma yapmalarının temini amacıyla,  kamulaştırma yetkisi tanınan Devlet ve diğer kamu tüzelkişilerinin kamulaştırma ihtiyacı ortaya  çıktığında, Kamulaştırma Kanunun 5 nci maddesinde sayılan mercilerce verilecek kamu yararı kararlarının 6 ncı maddesi uyarınca onaylanmasından veya 6 ncı maddenin son fıkrası uyarınca yapılacak kamulaştırmalarda, yetkili icra organınca verilecek  karardan sonra, idarelerin kıymet takdir komisyonu ve uzlaşma komisyonu kurarak öncelikle Kanunun 8 nci maddesinde öngörülen satın alma usulü uygulamalarının sağlanabilmesi;

2)Kamulaştırma Kanunundaki mevcut kamulaştırma sistemi değiştirilerek, kıymet takdir komisyonları eliyle yaptırılan kıymet takdiri usulü ve esaslarının ve buna bağlı diğer işlemlerinin ve keza, bedel artırım davaları açılabileceği yönündeki hükümlerin kaldırılarak, yeniden düzenlenen 10 uncu maddeyle kamulaştırma işleminin tek davayla ve hızlı bir şekilde çözümlenmesi amacıyla, kamulaştırmayı yapacak olan Devlet ve diğer kamu tüzelkişilerinin doğrudan mahkemeye başvurarak, kamulaştırılacak taşınmaz malın gerçek kamulaştırma bedelinin tespiti ile, bu bedel karşılığında ve bu bedelin ödenmesi kaydıyla kamulaştırma yapılmasına ve taşınmaz malın kamulaştırma yapan idare adına tesciline karar verilmesinin sağlanması, bu davaların seri olarak ve hızla sonuçlandırılması...” öngörülmüştür. ,

Görüldüğü gibi; 4650 sayılı Kanun ile, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunundaki mevcut kamulaştırma sisteminin değiştirilmesinin amacı, uygulanabilir, gecikmeleri ortadan kaldıran ve süratli şekilde sonuca ulaşan bir sistem kurmaktır.

O halde, Kamulaştırma Kanununda, 4650 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu getirilen yeni sistemde; anılan Yasanın 5 nci maddesinde sayılan mercilerce verilecek kamu yararı kararlarının 6 ncı madde uyarınca onaylanmasından sonra, 8 nci maddede belirtilen esaslar çerçevesinde idarenin, kıymet takdir komisyonu ve uzlaşma komisyonu kurarak, tespit edilen tahmini bedeli belirtmeksizin, taşınmazı pazarlıkla ve anlaşarak satın alma iradesini malike bildirmesi; tarafların anlaşamaması veya ferağ verilmemesi halinde 10 ncu madde gereğince kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve idare adına tescili öngörülmüştür.

Konuyla ilgisi bakımından öncelikle; 4650 sayılı Kanunla değiştirilen 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun, “Kamulaştırmada önce yapılacak işlemler” başlığı altında düzenlenen 7 inci maddesi ile, “Satın Alma Usulü” başlığı altında düzenlenen 8 inci maddesi üzerinde durulmasında yarar vardır.

Konuyla ilgisi bakımından öncelikle; 4650 sayılı Kanunla değiştirilen 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun, “Kamulaştırmada önce yapılacak işlemler” başlığı altında düzenlenen 7 inci maddesi ile, “Satın Alma Usulü” başlığı altında düzenlenen 8 inci maddesi üzerinde durulmasında yarar vardır.

Burada önemle vurgulanmalıdır ki; Kanunda yapılan değişiklik sonucu, idarelerin tapuda kayıtlı olan taşınmaz mallar hakkında yapacağı kamulaştırma işlemlerinde öncelikle pazarlıkta satın alma veya trampa usulünü uygulamaları esastır. Kamulaştırma kararının alınmasından sonra kamulaştırmayı yapacak idare, taşınmaz malın bedelini belirleyebilmek için yöntemine uygun bir biçimde kıymet takdir komisyonu oluşturarak taşınmazın tahmini bedelini belirler ve ayrıca bu bedel üzerinden pazarlıkla satın alma ve trampa işlemlerini yürütmek ve sonuçlandırmak üzere üç kişilik bir uzlaşma komisyonu kurar (m8).

Kanunun 7. maddesi uyarınca, kamulaştırma işlemlerini yapan idarenin, tapu kayıtlarını getirtip mal sahiplerinin adreslerini tapu, vergi ve nüfus kayıtları üzerinden veya ayrıca haricen yaptıracağı araştırma ile belgeye bağlamak suretiyle tespit ettirmesi ve tüm bu araştırmalar sonucunda tebligat adresi tespit edilemediği takdirde ilanen tebligat yapılması gerekir.

Hemen belirtilmelidir ki, kamulaştırılacak veya üzerinde irtifak hakkı kurulacak taşınmaz malın malik veya zilyedinin belirlenmesi ve adreslerinin araştırılması hususu, 7. maddenin değişiklik gerekçesinde de ifade edildiği gibi, kamulaştırmanın kısa süre içerisinde tamamlanması ve sürüncemede bırakılmaması açısından son derece önem arz ettiği gibi; malı kamulaştırılan kişinin bundan haberdar edilmesinin önemi de izahtan varestedir.

Görüldüğü üzere idarenin; malik veya zilyedin adresini tapu, vergi ve nüfus müdürlükleri ile ayrıca köylerde jandarma, polis teşkilatı bulunan yerlerde ilgili birimlerden sorarak tespit etmesi, tebligat adresinin belirlenememesi halinde ilanen tebligat yaptırması; nüfus kayıtlarında malikin veya zilyedin ölü olduğu belirlendiği takdirde, bu kez kamulaştırma işlemlerini mirasçılar adına yaparak, mirasçıların adreslerini de aynı makamlardan araştırması, Kamulaştırma Kanunu’nun 7. maddesinin amir hükmü gereğidir.

Bu aşamadan sonra idarece, satın alma usulüyle kamulaştırma için anlaşma yolunun denenmesi; eş söyleyişle 4650 sayılı Kanunla önemli değişiklikler getirilen 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 8 inci maddesine göre idarenin kendi bünyesi içinde oluşturduğu kıymet takdir komisyonunca belirlenen tahmini bedeli belirtmeksizin, malikin 7 nci madde uyarınca tespit edilen adresine resmi taahhütlü bir yazı ile uzlaşma davetiyesi gönderilmesi ve malik ya da temsilcisinin 15 gün içinde uzlaşma görüşmesi yapmak üzere idareye başvurması halinde, pazarlık görüşmesi yapılması; anlaşma olmaması veya ferağ verilmemesi halinde 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 4650 sayılı Kanunla değişik 10 uncu maddesine göre, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmazın idare adına tescili için idare tarafından mahkemeye dava açılması gereklidir.

Kamulaştırma Kanununun açıklanan 8 inci maddesinin 4650 sayılı Kanunla değiştirilmeden önceki metninde, “Kamulaştırmayı yapacak idarenin, kamulaştırma kararının alınmasından sonra kamulaştırmanın her safhasında mal sahibi ile anlaşarak taşınmaz mal veya kaynağı ya da bunlar üzerinde bulunan irtifak haklarını satın alabileceği” öngörülmüş ve bu suretle idareye satın alma usulü ile kamulaştırma yapma zorunluluğu getirilmemiş iken; 8 inci maddenin 4650 sayılı Kanunla değiştirilen metninde yer alan “İdarelerin, tapuda kayıtlı olan taşınmaz mallar hakkında yapacağı kamulaştırmalarda satın alma usulünü öncelikle uygulamaları esastır” hükmü ile, satın alma usulüyle kamulaştırma için idarenin anlaşma yolunu denemesi yasal bir zorunluluk haline getirilmiş ve ayrıca mal sahibi ile anlaşmanın nasıl yapılacağı hususu kapsamlı olarak düzenlenmiştir.

Bu noktada; 8 inci maddede, idarenin uzlaşma davetiyesini “…resmi taahhütlü bir yazıyla malike bildirir” hükmü yer almasına karşın, tebligatın (bildirimin) hangi kanuna göre yapılacağına dair açık bir düzenlemeye yer verilmemiştir.

O halde bu yönün; Kamulaştırma Kanununun genel yapısı, ruhu ve öngördüğü ilkeler çerçevesinde, genel hukuk kuralları da dikkate alınarak, yargısal içtihatlarla açıklığa kavuşturulması; bu noktadan hareketle, Kamulaştırma Kanunundaki hükümler Tebligat Kanunu hükümlerine göre özel hükümler niteliğinde olduğundan öncelikle bu hükümlerin uygulanması, burada açıklık bulunmayan durumlarda Tebligat Kanununun ilgili hükümlerinin uygulanması, Tebligat Kanunu hükümlerinde yer almayan gönderi türlerinin de, Posta Kanunu hükümlerine göre değerlendirilmesi gerektiğinde duraksama bulunmamaktadır.

Yargısal uygulamada üst norm olarak kabul edilen, eş söyleyişle tebligatın nasıl yapılacağına ilişkin içerdiği düzenlemelere atıf yapılan, 7201 sayılı Tebligat Kanununun 1 inci maddesi; “Kazai merciler, genel ve katma bütçeli daireler, belediyeler, köy hükmi şahsiyetleri, barolar ve noterler tarafından yapılacak bilcümle tebligat, bu Kanun hükümleri dairesinde Posta ve Telgraf Teşkilatı Genel Müdürlüğü veya memur vasıtasıyla yapılır.” Hükmünü amirdir.