muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/3457, Karar No: 2011/4536, Tarih: 18.04.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/3457 E.  ,  2011/4536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalılar adına kayıtlı olan ...köyü 272 parsel sayılı taşınmazın tamamının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, 3621 Sayılı Yasa uyarınca kıyıların Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunduğunu ileri sürerek, davalılar adına olan tapu kaydının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 3402 Sayılı Yasanın 5841 Sayılı Yasa ile değişik 12.maddesi uyarınca hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, taraflarca süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; tarafların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davacı Hazineden harç alınmasına yer olmadığına ve aşağıda yazılı 1.25.-TL bakiye onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 18.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13700, Karar No: 2015/19354, Tarih: 27.10.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/13700 E.  ,  2015/19354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şarköy Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/01/2014

NUMARASI : 2012/88-2014/5

E.. D.. ile F.. S.. ve müşterekleri aralarındaki muhdesatın tespiti davasının kısmen kabulüne dair Şarköy Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 15.01.2014 gün ve 88/5 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı E.. D.. vekili, davalılarla paylı mülkiyet şeklinde malik oldukları dava konusu 2204 ve 3656 parsel sayılı taşınmazlar üzerindeki meyve ağaçları ile bağın ve 3656 parsel üzerindeki ev, garaj ve kömürlüğün davacı tarafça meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüyle 2204 ve 3656 parseller üzerinde bulunan hüküm fıkrasında tek tek gösterilen cins, yaş ve sayıdaki ağaçların davacıya aidiyetinin tespitine karar verilmesi üzerine hükmün, kabul dışında kalan bölümü yönünden davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Talep, 2204 ve 3656 parseller üzerindeki muhdesat niteliğindeki ağaçlar ile yapıların tespitine ilişkindir. Mahkemece, hükmün birinci fıkrasında tek tek sayılan ağaçlar hakkında davacıya aidiyetine karar verildiği halde, bilirkişi raporlarında da gösterilen davacı vekilinin diğer talepleri hakkında her hangi bir karar verilmemiştir. Başka bir anlatımla, hüküm fıkrasında davanın kısmen kabulüne denildiği halde kabul edilen bölüm dışındaki talepler hakkında olumlu olumsuz bir karar verilmemiştir. 6100 sayılı HMK'nun 303/1. maddesi uyarınca kararın kesin hüküm oluşturacak ve infaz edilecek bölümü hüküm fıkrasıdır. Mahkemece davacı yanın diğer talepleri hakkında karar verilmemiş olması bozmayı gerektiren usulü eksikliktir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan gerekçeler nedeniyle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamısayla uygulanacak olan 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 25,20 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 27.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23558, Karar No: 2013/19278, Tarih: 05.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/23558 E.  ,  2013/19278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 20.05.2008 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 05.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5450, Karar No: 2016/2711, Tarih: 11.02.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/5450 E.  ,  2016/2711 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, çeşitli alt işverenlerde devamlı olarak asıl işveren davalı belediye için asfalt yapımı ve kilit parke taşı döşemesi işinde çalıştığını, en son çalışmasının olduğu diğer davalı ile belediye arasında da alt-asıl işveren ilişkisi olduğunu ve iş sözleşmesinin işçilik alacakları ödenmeden haksız yere fesih edildiğini iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalı belediye, park ve bahçe bakım hizmetlerinin tamamının ihale yolu ile çeşitli firmalara verildiğini, kendilerinin bu alanda işçi çalıştırmayıp yalnız denetim yaptıklarını,diğer davalı ile aralarında asıl-alt işveren ilişkisi bulunmadığını, davacı ile aralarında bir iş akdi olmadığını, davacının ödenmemiş 3 aylık ücreti harici işçilik alacaklarından sorumlu olmadıklarını belirterek davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı, davacının iş akdini ihaleyi alamadıklarından zorunluluktan feshettiklerini, davacının iş akdini imzalarken ihalenin bitiş süresini bildiğinden kendisine ayrıca bildirimde bulunulmasına gerek olmadığını ve davacının işvereninin kendilerinin değil diğer davalı belediye olduğunu belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece dinlenen taraf tanıkları özetle; Davacının, davalı şirket çalışanı olarak belediye fen işlerinde parke taşı ustası olarak çalıştığını ve işin denetimini belediyenin yaptığını beyan etmişlerdir.

Mahkemece; dosya içerisindeki hizmet sözleşmeleri içeriğinden davalı belediyenin işinin yaptırılmasına değil işin yapılması için personel alımına ilişkin olduğunun anlaşıldığı, davalı belediye ile sözleşmenin diğer tarafları arasında imzalanan hizmet alım sözleşmesinin alt işverenlik sözleşmesi olmadığı, yapılan sözleşmenin işçi teminine yönelik olması sebebi ile davacının başlangıçtan beri davalı belediye işçisi olduğu, davacının alacaklarından muvazaa nedeni ile davalı belediyenin sorumlu olduğu, diğer davalının sorumlu olmadığı gerekçesiyle davalı belediye hakkında davayı kısmen kabul etmiş, diğer davalı yönünden ise husumetten reddetmiştir.

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, davalılar arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi olup olmadığı, varsa bu ilişkinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve bunun işçilik haklarına etkileri noktasında toplanmaktadır.

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, davalılar arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi olup olmadığı, varsa bu ilişkinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve bunun işçilik haklarına etkileri noktasında toplanmaktadır.

Muvazaalı bir hukuki muamele ile üçüncü kişinin ızrar edilmesi ona karşı haksız eylem niteliğindedir. Üçüncü kişiler muvazaa nedeniyle hakları halele uğratıldığı takdirde haksız fiil sorumluluğuna dayanarak muvazaalı hukuki işlemi yapan taraftan zararının tazminini isteyebilir. (HGK 03/12/2008 T. 2008/9-704 E, 2008/730 K.) Muvazaalı işlemi üçüncü kişiye karşı ileri sürmek mümkün değilsede, muvazaalı işlemi yapan tarafların bunu birbirlerine karşı ileri sürmelerinde bir hukuki engel bulunmamaktadır.

Somut olayda, davacının beyanları, davalıların aşamalardaki savunmaları, tanık beyanları, mahkeme gerekçesi ve tüm dosya içeriği birlikte değerlendirildiğinde; davalılar arasındaki ilişkinin muvazaaya dayandığı anlaşılmakla mahkemenin bu yöndeki kabulü isabetlidir. Ancak davacının işçilik alacaklarından muvazaalı işlem yapan alt işverenin sorumlu tutulmaması hatalı olup bu durum kararı temyiz eden Belediye'ninde hak alanını ilgilendirdiğinden bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı ... Belediye Başkanlığı'na iadesine, 11.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/33340, Karar No: 2015/17361, Tarih: 09.11.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/33340 E.  ,  2015/17361 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2014/143615

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/03/2014

NUMARASI : 2014/34 (E) ve 2014/209 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I- Sanık hakkında mala zarar verme ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın türü ve miktarına göre, 1412 sayılı CMUK'un 5219 sayılı Yasa ile değişik 305/1. maddesi gereğince hükmün temyizi olanaklı bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince sanık M.. O..'ın temyiz talebinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II- Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın mağdura ait ikametten 40-50 TL para çalması karşısında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık M.. O..'ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 09.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1772, Karar No: 2021/2385, Tarih: 03.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2021/1772 E.  ,  2021/2385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, REDDİNE, 03/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12747, Karar No: 2017/11937, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/12747 E.  ,  2017/11937 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18294, Karar No: 2017/168, Tarih: 17.01.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/18294 E.  ,  2017/168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar .... ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı borçlu ...’ın amme alacağının tahsilini imkansız hale getirmek amacıyla ... Devlet Hastanesi'ndeki 80.000 TL’lik hakedişini 31.12.2008 tarihinde babası ...’a temlik ettiğini, anılan temlik nedeniyle davalı ...’a 3.4.2009 tarihinden 7.12.2009 tarihine kadar 45.208,07 TL ödeme yapıldığını belirterek davalılar arasındaki temlik tasarrufunun iptali ile 45.208,07 TL’nin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı ...’dan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı borçlu ... vekili, müvekkilinin davalı İdareye borcu bulunmadığı gibi aksine alacağı olduğunu,ödeme emirlerinin Vergi Mahkemesi kararları ile iptal edildiğini, borcu bulunması halinde dava konusu istihkaklara haciz konulması için davacıya birkaç kez dilekçe verdiklerini, borç olmadığı için haciz konulmadığını,ihale yasağı aldığı için biriken borçları babası tarafından ödendiğinden anılan temlik işleminin yapıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili, davalı borçlu ihale yasağı aldığı için biriken borçlarının babası tarafından ödendiğini bu amaçla temlik işleminin yapıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan delillere göre davalıların baba-oğul olması nedeniyle dava konusu tasarrufun 6183 Sayılı AATUHK’nun 30.maddesi gereğince iptale tabi olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne dava konusu 31.12.2008 tarihli temliknamenin iptaline, temlikname kapsamında ödenen miktarların ödeme tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalı ...’dan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm davalılar ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava 6183 Sayılı AATUHK’nun 24 ve devamı maddeleri gereğince açılmış tasarrufun iptali istemine ilişkindir.

Dava 6183 Sayılı AATUHK’nun 24 ve devamı maddeleri gereğince açılmış tasarrufun iptali istemine ilişkindir.

Eldeki davanın dinlenebilmesi için borçlu hakkındaki takibin kesinleşmiş olması gereklidir. Somut olayda davacının takip konusu borcu 2004 yılı Ocak ayından 2009 yılı Ekim ayına kadar olan döneme ilişkindir. Davalı borçlu takip konusu borçlarla ilgili Vergi Mahkemesine açtığı davaların bir kısmının lehine sonuçlandığını, bir kısmının ise temyiz aşamasında olduğunu, tasarruf tarihi itibarıyla davacı idareye borcu bulunmadığı gibi aksine alacaklı olduğunu belirterek ilgili Mahkeme kararlarının esas ve karar numaralarını delil olarak bildirmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda Vergi Mahkemesi kararları uyarınca kesinleşen alacaklarla ilgili olarak hesaplama yapılıp yapılmadığı belli olmadığı gibi, borcun hangi döneme ait olduğu ve ne miktar olduğu konusunda açıklık bulunmamaktadır. 2004 yılı 1/12 döneme ait KDV borcunun da Vergi Mahkemesi kararı ile iptal edildiği ve temyiz aşamasında olduğundan kesinleşmediği anlaşılmaktadır. Bu durumda Mahkemece davalı borçlunun delil olarak bildirdiği Vergi Mahkemesinin kesinleşmiş karar örnekleri istenerek Danıştay'da ki dosyanın kesinleşmesi de beklenerek bilirkişiden davalı borçlunun 31.12.2008 tasarruf tarihine kadar olan kesinleşmiş vergi borcunun miktarı ve hangi döneme ait olduğu hususunda ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı hüküm tesisi isabetli görülmemiştir.

Kabule göre de, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalı borçlunun tasarruf tarihine kadar olan döneme ilişkin 24.980,41 TL vergi aslı, 5.553,39 TL gecikme faizi olmak üzere toplam 30.533,80 TL borcu olduğu bildirildiğinden dava konusu tasarrufun 24.980,41 TL vergi aslı ve ödeme tarihine kadar işleyecek gecikme faiziyle birlikte iptaline karar verilmesi gerekirken 45.208,07 TL üzerinden iptal kararı verilmesi isabetli görülmediği gibi, dava konusu temlik nedeniyle davalı 3.kişiye ödenen miktarlara ödeme tarihinden itibaren faiz uygulanması da doğru görülmemiştir.

1136 Sayılı Avukatlık Kanununun 168.maddesinde değişiklik yapan 5904 Sayılı Yasanın 35.maddesi “6183 sayılı Yasanın uygulanmasından doğan her türlü davalar için avukatlık ücreti tutarı maktu olarak belirlenir hükmünü içerdiğinden davacı yararına maktu vekalet ücreti verilmesi gerekirken nispi vekalet ücreti takdiri de doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar ... ve ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 17.1.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.