muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6314, Karar No: 2023/271, Tarih: 17.01.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/6314 E.  ,  2023/271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İlk Derece Mahkemesi hükmünün eleştirilip, düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Denizli 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23/10/2020 tarihli ve 2019/678 Esas, 2020/328 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrasının son cümlesi, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 18 yıl 9 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve sanık hakkında hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

B. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 22/01/2021 tarihli ve 2021/120 Esas, 2021/64 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan, resen de istinafa tabi olan hükümdeki hukuka aykırılıklar eleştirilerek ve düzeltilerek, hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2. Somut ve yeterli delil bulunmadığından sanığın beraat etmesi gerektiğine,

3. Sanığın kullanıcı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın uyuşturucu madde ticareti yaptığı yönünde bilgiler elde edilmesi üzerine kolluk görevlilerinin ikamet çevresinde beklemeye başladıkları, temyiz dışı diğer sanık ...'nin ikamete girdiği ve sanıkla birlikte çıktıkları ve sonrasında Gamze durdurulduğunda üzerinden 1 adet peçete naylonuna sarılı ve 1

3. Sanığın kullanıcı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın uyuşturucu madde ticareti yaptığı yönünde bilgiler elde edilmesi üzerine kolluk görevlilerinin ikamet çevresinde beklemeye başladıkları, temyiz dışı diğer sanık ...'nin ikamete girdiği ve sanıkla birlikte çıktıkları ve sonrasında Gamze durdurulduğunda üzerinden 1 adet peçete naylonuna sarılı ve 1

adet Camel marka sigara paketi içerisinde her biri alüminyum folyoya sarılı 50 fişek halinde eroin maddesi ele geçirildiği, sanığın ikametinde yapılan aramada folyo kağıdı içinde beyaz kağıtlara sarılı halde toplam 50 paket halinde eroin maddesinin ele geçirildiği olayda, diğer sanık ...'nin aşamalardaki beyanları ve bu beyanlarının olayın oluş şekli ile örtüşmesi, parmak izi inceleme raporu, diğer sanık ...'de ve sanığın ikametinin üst kat merdiven boşluğundaki vestiyerde ele geçirilen uyuşturucu maddelerin toplamda 101 adet satışa hazır fişekler halinde olması, bu fişeklemede kullanılan kağıtların aynı olması ve sanığın uyuşturucu madde verdiği diğer sanık ...'nin 18 yaşından küçük olması gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkındaki hükümde tekerrür hükümlerinin uygulanmamış olması hususu eleştirilip, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin yapılan değişikliklerin gözetilmemesi nedeniyle hukuka aykırılık düzeltilerek İlk Derece Mahkemesi hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın uyuşturucu madde sattığı bilgisi üzerine başlatılan soruşturmada sanığın ikametindeki merdiven boşluğunda ve sanığın ikametinden çıkan temyiz dışı diğer sanık ...'nin üzerinde toplamda 101 fişek halinde uyuşturucu maddenin ele geçtiği, bu maddelerin paketlemesinde kullanılan uyuşturucu maddelerin benzer mahiyette kağıtlara sarılı olduğu ve bu kağıtlardan birinde sanığın parmak izinin tespit edildiği, temyiz dışı diğer sanık ...'nin ve tutanak tanıklarının beyanlarının dosya ile uyumlu olduğu anlaşıldığından İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarında açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 22/01/2021 tarihli ve 2021/120 Esas, 2021/64 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Denizli 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17/01/2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13279, Karar No: 2010/4350, Tarih: 07.06.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/13279 E.  ,  2010/4350 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...’un bozma üzerine yapılan yargılanması sonunda; reşit olmayan mağdurenin rızası ile cinsi münasebette bulunma suçundan mahkümiyetine dair, ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09.11.2005 gün ve 2005/341 Esas, 2005/795 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi;

Sanık müdafiin temyizi, reşit olmayan mağdurenin rızası ile cinsi münasebette bulunma suçundan kurulan hükme yönelik olduğundan, temyiz incelemesinin bu suç ile sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Olayın oluşumu ve mahkemenin kabulüne göre, sanığın eylemine uyan reşit olmayan mağdurenin rızası ile cinsi münasebette bulunma suçunun kanun maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tabi olduğu, suç tarihi olan 2000 yılı şubat ayından inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 07.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3268, Karar No: 2024/3004, Tarih: 29.05.2024

**7. Hukuk Dairesi         2023/3268 E.  ,  2024/3004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1446 E., 2023/870 K.

DAVALILAR : Geyve Vergi Dairesi Müdürlüğü, Hazine Adına Geyve Mal Müdürlüğü vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 13.12.2019

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Geyve Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/535 E., 2022/120 K.

Taraflar arasındaki mirasın hükmen reddi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... Dairesi Müdürlüğü vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... Dairesi Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar dava dilekçesinde; murisleri olan ve 03/08/2014 tarihinde vefat eden ...'nin vefat tarihinde aktifinde bir mal varlığının bulunmayıp terekesinin borca batık olduğundan mirasın hükmen reddini talep etmişlerdir.

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

2. Davalı ... Dairesi Müdürlüğü vekili cevap dilekçesinde, murisin 1.679,11 TL şahsi borcu, ve 471 027 4420 vergi kimlik No.lu ..... ve Tic. San. Ltd. Şti'nin şirket ortaklığından 679.762,38 TL vergi borcunun bulunduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile murisin ölüm tarihinde terekenin pasifinin aktifinden fazla olduğu gerekçesi ile,

1.Geyve Vergi Dairesine karşı açılan davanın kabulü ile, Sakarya İli, ... İlçesi, ..... Mahallesi cilt No:37, Hane No: 9 BSN:32'de nüfusa kayıtlı Binnaz ve Hakkı'dan olma 10/01/1966 doğumlu, 27221394404 TC kimlik numaralı, 03/08/2014 tarihinde vefat eden muris ...'nin terekesinin borca batık olduğunun ve davacılar tarafından hükmen reddedildiğinin tespitine,

2.Hazine aleyhine açılan davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Gevye Vergi Dairesi vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı ... Dairesi Müdürlüğü vekili istinaf dilekçesinde; mahkemece verilen kararın hukuka aykırı olduğunu ve eksik inceleme ile karar verildiğini, davacıların mirası kabul ettiklerine ilişkin işlemlerin araştırılmadığını belirterek yerel mahkeme kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı Gevye Vergi Dairesi Müdürlüğü vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

Davalı ... Dairesi Müdürlüğü vekili istinaf dilekçesinde; mahkemece verilen kararın hukuka aykırı olduğunu ve eksik inceleme ile karar verildiğini, davacıların mirası kabul ettiklerine ilişkin işlemlerin araştırılmadığını belirterek yerel mahkeme kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı Gevye Vergi Dairesi Müdürlüğü vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Gevye Vergi Dairesi vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Gevye Vergi Dairesi vekili temyiz dilekçesinde, istinaf dilekçesindeki nedenleri ileri sürerek hükmün bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, mirasın hükmen reddi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5271 sayılı Türk Medeni Kanun'un 605 inci ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalı kurum harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.05.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10723, Karar No: 2020/7822, Tarih: 15.12.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/10723 E.  ,  2020/7822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kiralananın tahliyesi ve tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar; dava konusu taşınmazın, salt ... ve çevre sakinlerinin okul gereksinimlerinin karşılanmasına yönelik olarak kiraya verildiğini, kiracının izin almadan kiralanan yerin kullanım şekli ve amacını kısmen dahi değiştirmesinin sözleşmenin fesih nedeni olarak kaydedildiğini, kiraya verme amaçlarının sadece çevre sakinlerini kendilerine yakın bir okula kavuşturmak olduğunu bu nedenle de kira bedelinin cüzi olarak tespit edildiğini, davalı kiracının ise kötüniyetli davrandığını, Bahçeköydeki kendi okullarına rakip olabilecek okul faaliyetlerini önlemek için dava konusu yeri boş tutarak bloke amaçlı kullandıklarını, mevcut sözleşmenin açık hükümlerine rağmen davalı kiracının okulu kapattığını bildirmesi üzerine davalıya süreli ihtar gönderdiklerini, fesih bildirimi ve tahliye talepli ihtarların sonuçsuz kaldığını, davalı tarafın okulu açma niyetlerinin olmadığını, bu nedenle kira sözleşmesinin feshi işleminin geçerliliğine, davalının tahliyesine ve taşınmazın tahliye edilmesi gereken 27/09/2015 tarihinden tahliye edileceği tarihe kadar kira sözleşmesinin 13. maddesi gereğince her ay aylık kira bedelinin %50 oranındaki cezai şart bedelinin de davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; çevre sakinlerinin okul ihtiyacının sözleşmede düzenlenmediğini, faaliyette bulunmadan da kiralananı ellerinde tutabileceklerini, kira bedellerinin ödendiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davanın reddine yönelik olarak verilen karar Dairemizin 07/12/2017 tarih ve 2017/7373 -17221 E/K sayılı ilamı ile; kiralananın okul/kreş olarak eğitim amaçlı ve sürekli kullanılmak üzere kiralandığı, kiralananın dönemsel olarak kapalı tutulmasının ve bu hususta kiraya verenden izin alınmamasının kiralama amacına ve akde aykırı olduğu, davacı tarafından davalıya 30 gün süreli ihtarname gönderildiği ve akde aykırılığın düzeltilmediği belirtilerek Mahkemece, bu husus gözetilerek karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozma kararı verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde; davanın kısmen kabulü ile, davacının tahliye talebi açısından dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına, davanın alacak talebi açısından kabulü ile 108.750,00-USD cezai şartın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; söz konusu karar davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde; davanın kısmen kabulü ile, davacının tahliye talebi açısından dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına, davanın alacak talebi açısından kabulü ile 108.750,00-USD cezai şartın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; söz konusu karar davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında 01.04.2013 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile 25.10.2016 tarihli kira sözleşmesinin feshi protokolü düzenlendiği ve taşınmazın 30/10/2016 tarihinde tahliye edildiği konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin özel koşullar 13/2.maddesinde; kiracı tahliye etmesi gereken zamanda kiralananı sözleşmeye uygun olarak tahliye etmezse, tahliye edilmesi gereken günden fiili tahliye gününe kadar günlük kira bedelinin %50 arttırılması suretiyle belirlenecek cezai şartı ödemekle yükümlü olacağı kararlaştırılmıştır.

Davacı; 07.09.2015 keşide tarihli ihtar ile; önceki ihtarname ile bildirilen akde aykırılıkların verilen süre içerisinde giderilmediğinden sözleşmenin feshedildiğini bildirerek on gün içinde kiralananın tahliye edilmesini ve fiili tahliye tarihine kadar sözleşme ile kararlaştırılan günlük kira bedelinin %50 arttırılmak suretiyle hesaplanacak cezai şartın tahsilini istemiştir. Fesih nedeniyle cezai şart istenebilmesi için feshin haklı ve hukuka uygun olması zorunludur. Davacı sözleşmenin 13/2.maddesi uyarınca fesih ve cezai şarta ilişkin alacak talebini akde aykırılık nedenine dayandırmıştır. Kira akdinin sona erme sebepleri ve akdin feshinin biçim ve koşulları 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun (TBK) 327 vd. maddelerinde sınırlı sayıda ve emredici şekilde düzenlenmiştir. Akdin feshi için bu maddelerde yer alan koşulların bulunması tek başına yetmez. Ayrıca bu konuda tahliye talebinin ilama bağlanmış olması gerekir. Emredici hukuk kurallarına aykırı düzenlenmiş tahliye şartı geçersiz olduğu gibi, bu şarta bağlı olarak öngörülen cezai şartta geçersizdir.

Somut olayda, davacı tarafından sözleşmenin akde aykırılık nedeniyle tek taraflı olarak feshine karar verilmiş ise de bu kararın her hangi bir ilama bağlanmadığı anlaşılmaktadır. Mahkeme kararı ile tahliye ilamı alınmadığı sürece akdin sözleşmede belirlenen tarihten önce sona erdiğinden söz edilemez ve dolayısıyla feshe dayalı olarak davalıdan cezai şart istenemez. Yapılan açıklamalar ışığında mahkemece davacının cezai şart isteminin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bundan ayrı olarak; HMK'nun 304.maddesine göre; hükümdeki yazı ve hesap hataları ile açık hatalar, mahkemece resen veya taraflardan birinin talebi üzerine düzeltilebilir. Mahkemenin gerekçeli karar başlığında davalı olarak Açı Eğitim Öğretim Hizmetleri A.Ş. yazılması gerekirken Açı İlk Öğretim Hizmetleri A.Ş. yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kapsamında olduğu, bu hususun mahkemesinde her zaman düzeltilebilecek bir durum olduğu da değerlendirilerek, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5281, Karar No: 2019/2655, Tarih: 14.03.2019

**11. Ceza Dairesi         2018/5281 E.  ,  2019/2655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu‘nun 08.11.2018 tarihli 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK'nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığının anlaşılması ve 5271 sayılı CMK’nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip suçun sübutu yönünden vicdani kanıya ulaşan mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki (1) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre katılan vekili ve sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine ancak:

1-Sahte fatura düzenleme suçlarında her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda düzenlenen sahte fatura eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme sahte fatura düzenleme suçunu oluşturacağı gözetilmeden, sanıklar hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan dava açıldığı halde hangi takvim yılına ilişkin olduğuda belirtilmeksizin yazılı şekilde tek hüküm kurulması,

2-Sanıklar hakkında, 213 sayılı VUK'nin 359/b-1. ve TCK'nin 43. maddesi uygulanmak suretiyle belirlenen 22 ay 15 gün hapis cezası üzerinden TCK'nin 62. maddesi uyarınca indirim yapılırken sonuç cezanın 18 ay 22 gün olarak belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde 1 yıl 6 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmesi,

3-5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin ve sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA,14.03.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.