muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6990, Karar No: 2014/14773, Tarih: 30.06.2014

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, dosya içerisine ibraz edilen belgelerin incelenmesinde davalı işveren tarafından Bölge Çalışma Müdürlüğüne çeşitli tarihlerde işyerinde üçlü vardiya sistemi ile işçi çalışıldığı hususunda bildirimde bulunulduğu ve bu beyan dilekçelerinin ekinde vardiyalı çalışanlar listesinin ibraz edildiği görülmektedir. İlgili vardiyalı çalışanlar listesinde davacının da imzası bulunmaktadır. Davacı bu belgelerin iradesi sakatlanarak imzalatıldığını ileri sürmüş ise de; bu hususta davacı tanıklarının beyanı alınmamıştır. Bölge Çalışma Müdürülüğünün, işyerinde 16.04.2010 tarihinde gerçekleştirdiği genel teftiş sırasında da davacının görev yaptığı ön büro bölümünde işçilerin üç vardiya sistemi ile çalıştırıldıklarını belirlediği görülmektedir.

Mahkemece, husumetli tanık beyanlarına itibar edilerek, yaz ve kış dönemleri arasında fark olmaksızın, fazla çalışma ücret alacağı belirlenmiş ise de yukarıda belirtilen belgeler değerlendirilmeden ve tanıkların bu belgelere ilişkin beyanları tespit edilmeden sonucuna gidilmesi isabetsizdir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde, davalıya iadesine, 30.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24687, Karar No: 2018/11421, Tarih: 17.10.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/24687 E.  ,  2018/11421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından, nafaka ve tazminatların miktarı ile ziynet alacağı davası yönünden; davalı erkek tarafından ise, boşanma hükmünün tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin tüm, davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür (TMK m. 6). Davacı kadın, talep ettiği ziynet eşyalarının davalı erkek tarafından kendisinden alınarak harcandığını ve iade edilmediğini ileri sürmüş, davalı erkek ise, ziynetleri almadığını ve eşinde olduğunu savunmuştur. Somut olayda kadın, dava konusu ziynet eşyasının, eşi tarafından elinden alınıp ve bunların iade edilmediğini sunduğu delillerle ispat edememiştir. Davacı kadın delil listesinde yemin deliline de dayanmıştır. İspat yükü kendisine düşen ve davasını diğer delillerle kanıtlayamayan davacı kadına ziynet eşyalarına ilişkin talebi konusunda diğer tarafa yemin teklif etme hakkı hatırlatılıp, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 225 ve devamı maddelerindeki yeminle ilgili usul işlemleri yerine getirilip, gerçekleşecek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle hüküm tesis edilerek ziynet alacağı talebinin reddine karar verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna 143.50 TL temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran davacıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.17.10.2018 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2007/11520, Karar No: 2007/12942, Tarih: 30.10.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/11520 E.  ,  2007/12942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 24.4.2007 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 20.6.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar tarafından 285 parsel sayılı taşınmazlarına komşu olan davalı taşınmazı ile ortak olan sınıra davalı tarafından dikilen kavak ağaçlarının ileride zarar doğurabileceğinden elatmasının önlenmesi ve ağaçların sökülerek kal’i istenilmiş, davalı davanın reddini savunmuş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

Dava, komşuluk hukukuna aykırı davranışın giderilmesi isteğine ilişkindir. Medeni Kanunun 683. (önceki Medeni Kanunun 618.) maddesi “Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içerisinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir.” hükmü ile malikin mülkiyet hakkının yasal sınırlar içinde kullanabileceğini düzenlemiştir. Anılan Kanunun taşınmaz mülkiyet hakkının kısıtlamalarını düzenleyen “Komşu ...” bölümünde yer alan 740. maddesi, başkasının mülküne geçip zarar veren dal ve köklerin, zarar gören mülk sahibi tarafından kesilebileceği hükmünü içermektedir. Bu madde ile de mülkiyetin aşkın kullanımına kısıtlama getirilmiştir. Mülk sahibi bu hakkını kendisi kullanabileceği gibi bu zararın mahkeme aracılığıyla da giderilmesini isteyebilir.

Burada esaslı unsur, zarar görmedir. Mahkemece, davalı taşınmazındaki bitkilerin gölge yaparak ya da köklerin geçmesi nedeniyle, davacı taşınmazında verim kaybının olup olmadığı saptanmalıdır. Zararın varlığının saptanması halinde ise, uzman bilirkişiler aracılığı ile hangi ağaçların (bitkilerin) zarar verdiği, bunların kökünden yada dalları kesilerek mi zararın giderileceği saptanarak, zararın giderim şekli hükümde açıkça gösterilmelidir.

Eldeki davada; yapılan uygulama sonucu ziraat bilirkişisi tarafından düzenlenen 31.05.2007 tarihli raporda dava konusu kavak ağaçlarının davacıya ait taşınmaz sınırına teknik talimata uygun olmayacak şekilde yakın dikildiği belirtilmekle beraber ancak 3 yıl sonra davacı taşınmazına olumsuz etkisinin olacağını beyan etmiştir. Yukarıda açıklandığı üzere henüz doğmamış bir zarar için elatmanın önlenmesi istenemeyeceğinden, mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, 30.10.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9967, Karar No: 2024/14147, Tarih: 22.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/9967 E.  ,  2024/14147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

22.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5644, Karar No: 2021/6233, Tarih: 07.06.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/5644 E.  ,  2021/6233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihlerine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 07/06/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/13956, Karar No: 2020/6320, Tarih: 24.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/13956 E.  ,  2020/6320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Doğrudan tayin edilen adli para cezasının miktarı itibarıyla hüküm tarihinde yürürlükte bulunan ve 14.04.2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şeklindeki Kanun'a 6217 sayılı Yasa ile eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikli olup, temyizi olanaklı olmadığından suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuğun Cumhuriyet Savcılığında alınan savunmasında, eylemi gece saat 03.00 sıralarında işlediğini beyan etmesi karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında TCK’nun 143. ve 116/4. maddelerinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hüküm kurulurken uygulama maddesinin TCK'nun 116/2. maddesi yerine aynı maddenin 1. fıkrası olarak yazılması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuğun Cumhuriyet Savcılığında alınan savunmasında, eylemi gece saat 03.00 sıralarında işlediğini beyan etmesi karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında TCK’nun 143. ve 116/4. maddelerinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hüküm kurulurken uygulama maddesinin TCK'nun 116/2. maddesi yerine aynı maddenin 1. fıkrası olarak yazılması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

3-5237 sayılı TCK'nun 51/1. maddesine göre suça sürüklenen çocukların işledikleri suçtan dolayı üç yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkûm edilmesi durumunda, daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına mahkûm edilmemiş olması ve suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyecekleri konusunda mahkemede bir kanaatin oluşması durumunda 5237 sayılı TCK’nun 51. maddesi gereğince cezasının ertelenebileceği, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hapis cezası hakkında hapis cezasının ertelenmesine yer olmadığına karar verilirken, 5237 sayılı TCK'nun 51. maddesinde sayılan nesnel ve öznel koşulların değerlendirilip buna ilişkin gerekçelerin gösterilmesi gerektiği, suça sürüklenen çocuk hakkında suç tarihinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların bulunduğu, suça sürüklenen çocuğun adli sicil kaydına göre daha önce kasıtlı suçtan mahkumiyetlerinin bulunmadığı, dolayısıyla hapis cezasının ertelenmesine karar verilmesi için aranan “Kasıtlı suçtan mahkum olmama” nesnel koşulunun bulunduğu, suça sürüklenen çocuğun suçu işledikten sonraki yargılama sürecinde pişmanlık gösterip göstermediği nazara alınıp tekrar suç işleyip işlemeyeceği konusunda oluşan kanaat değerlendirilerek cezasının ertelenip ertelenmeyeceğine karar verilmesi gerekirken, "Cezanın miktarı itibarıyla ertelenmesine yer olmadığına" şeklindeki, yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle cezasının ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi,

4-Suça sürüklenen çocuk hakkında, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen adli para cezası hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilirken, 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinde sayılan nesnel ve öznel koşulların değerlendirilip buna ilişkin gerekçelerin gösterilmesi gerektiği, suça sürüklenen çocuğun adli sicil kaydında daha önce kasıtlı suçtan mahkumiyetinin bulunmadığı, adli sicil kaydındaki bilginin hükmün açıklanmasına ilişkin olduğu ve atılı suçların 18/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 72. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 231/8. maddesinin yürürlüğe girmesinden önce işlendiği, dolayısıyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verebilmek için aranan 5271 sayılı CMK'nun 231/6-a maddesinde gösterilen " Kasıtlı suçtan mahkum olmama " nesnel koşulunun bulunduğu, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun zarar doğurmaya elverişli suçlardan olmaması sebepleriyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin nesnel koşullardan bir diğeri olan mağdurun maddi zararının olmadığı da gözetilerek, suça sürüklenen çocuk hakkında ''...daha önceden verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının deneme süresi içinde yeni bir suç işlediği anlaşılmakla hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına ..'' şeklinde yasal olmayan ve yetersiz gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

5-5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/2. maddesinin "Suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmez." şeklindeki hükmüne aykırı olarak iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan belirlenen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi,

6-İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan 3 ay 10 gün hapis para cezasının, 1 gün karşılığı 20,00 TL olmak üzere toplam 2.000,00 TL adli para cezasına çevrilmesine karşın, TCK'nun 52/4. madde uyarınca taksitlendirme yapılırken, adli para cezasının 2.000,00 TL yerine 4.000,00 TL olarak gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı ile suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 24.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11630, Karar No: 2010/1418, Tarih: 09.02.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/11630 E.  ,  2010/1418 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile Türkiye ... Bank. A.Ş. vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 1.Tüketici Mahkemesinden verilen 3.11.2008 gün ve 338-450 sayılı hükmün Dairemizin 29.6.2009 tarih ve 2009/2229-8927 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Davacı, milletvekili olup maaş ve benzeri ödemelerinin davalı bankanın TBMM şubesindeki hesabı üzerinden yapıldığını, davalının kredi kartı ile tüketici kredisi borçlarını gerekçe göstererek 15.1.2007 ve 15.4.2007 tarihlerinde hesabına yatan üçer aylık maaşlarına bloke koyduğuna, sözleşmedeki lehin ve temlike ilişkin hükümlerin haksız şart niteliğinde olup geçersiz olduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla bloke edilen miktardan 10.000 TL'nin, faizi ile tahsilini, bloke nedeniyle uğradığı zarardan 10.000 TL'nin ödetilmesini istemiş, 2.4.2008 tarihli ıslah dilekçesi ile bloke edilen kısım için talebini 39.573,58 TL'na çıkarmıştır.

Davalı, davacının ödemede temerrüde düşmesi nedeniyle alaçaklarını sözleşme gereğince davacının hesabından tahsil ettiğini savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemenin 10.000 TL'nın 15.1.2007 tarihinden, 29577,58 TL'nın ıslah tarihi olan 2.4.2008 tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline dair kararın tarafların temyizi sonucu davacı ve davalı yararına bozulması üzerine bu defa davacı karar düzeltme itirazında bulunmuştur.

Dairemizin 29.6.2009 tarihli bozma kararında; "tüketici kredisi sözleşmesinin 12.maddesi ile bankacılık hizmet sözleşmesinin 102.maddesinde banka kayıtlarının delil olarak kabul edileceğinin belirtildiği, öyle olunca mahkemece davalı banka kayıtları üzerinde uzman bilirkişi marifetiyle inceleme yaptırılarak dava tarihi itibariyle davacının muaccel hale gelen borç miktarının tesbit ettirilerek sonucuna uygun karar verilmesi gerektiği" nden bahisle kararın davalı yararına, reddedilen manevi tazminat nedeniyle davalı için maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken nisbi vekalet ücretine hükmedilmesinin yanlış olduğu gerekçesiyle de davacı yararına kararın bozulması gerektiği belirtilerek hükmün bozulmasına karar verilmiştir. Taraflar arasında imzalanan 7.11.2006 tarihli tüketici kredisi sözleşmesinin 11.maddesinde borçla davacının borcunun teminatını teşkil etmek üzere bankanın bütün şubelerindeki her türlü hesap bakiyelerinin ve 2009/11630-1418

Doğmuş-doğacak her türle alacaklarının ... Üzerinde bankanın hapis hakkının bulunduğu hükme bağlanmış aynı tarihli tüketici kredisi sözleşmesine ekrehin ve temlik sözleşmesinde de tüketici kredisinin teminatı olmak üzere..Gazi Mahallesi Şubesinde... Nolu hesaba yatan maaş, ikramiye, temetti ve her türlü hak ve alacaklar toplamının .. YTL'lik kısmının bankaya devredildiği belirtilmiştir. Mahkemece az yukarıda belirtilen sözleşme hükümlerinin taraflarca müzakere edilmeden sözleşmeye konduğu ve haksız şart niteliğinde olduğu kabul edilerek dava kabul edilmiştir. Hemen belirtmek gerekirki davacının, 4077 sayılı Yasanın 10.maddesinde belirtilen şekilde temerrüde düşürülmediği ve bu itibarla tüketici kredisi sözleşmesinde belirlenen borcun muaccel olmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemenin kabulünde olduğu üzere Tüketici Kredisi Sözleşmesinin 11.maddesi ile sözleşmenin eki olan ekrehin ve temlik sözleşmesinin tüketici ile müzakere edilmeden sözleşmeye konduğu ve bu nedenle davacıyı bağlamıyacağı sabittir. Öte yandan tüketici kredisi sözleşmesi ve ekinde tüketici kredisinin teminatı olarak verilen bu haklar, bankacılık hizmetleri sözleşmesi kapsamında diğer alacaklar içinde kullanılamaz. Bu itibarla mahkemece tahsile ilişkin verilen kararın usul ve yasaya uygun olduğu ve buna ilişkin davalının temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeniyle hükmün vekalet ücretinden dolayı düzeltilerek onanması gerektiği, ancak zuhulen davacı aleyhine bozulduğu bu kez yapılan incelemeden anlaşıldığından davacının karar düzeltme itirazının kabulü ile dairemizin bozma kararının kaldırılarak hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacının karar düzeltme itirazının kabulüne, dairemizin 29.6.2009 gün ve 2009/2229-8927 numaralı bozme kararının kaldırılmasına, mahkeme kararırın hüküm bölümünün beşinci bendinin bütünüyle karardan çıkartılarak yerine aynen (reddedilen manevi tazminat yönünden davalı lehine karar tarihindeki Avukatlık Asgari Ücreti Tarifesine göre hesaplanan 220,00 TL maktu ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine) söz ve rakamlarının yazılmasına, hükmün bu değiştirilmiş ve düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 9.2.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.