muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/33062, Karar No: 2013/20318, Tarih: 17.12.2013

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup

olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ... Yavuz'un vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 09.05.2003 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 17.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1380, Karar No: 2024/15960, Tarih: 13.02.2024

**10. Ceza Dairesi         2022/1380 E.  ,  2024/15960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/2556 E., 2021/2785 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Esastan ret

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz isteminin esastan reddiyle hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Çorlu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.08.2021 tarih 2021/248 Esas ve 2021/380 Karar sayılı ilamı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesi, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Ceza Dairesinin, 17.11.2021 tarihli ve 2021/2556 Esas, 2021/2785 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümdeki hukuka aykırılık düzeltilerek, hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Yeterli delil bulunmadığından beraat kararı verilmesi gerektiğine,

2. Sanık hakkında etkin pişmanılık hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

3. Keşif yapılmaması sebebiyle eksik inceleme yapıldığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Yeterli delil bulunmadığından beraat kararı verilmesi gerektiğine,

2. Sanık hakkında etkin pişmanılık hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

3. Keşif yapılmaması sebebiyle eksik inceleme yapıldığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık maddelerin ikametinde değil ikametin avlusunda birden fazla evin bulunduğu bahçede ele geçirildiğini beyan etmiştir. Tanık olarak dinlenen ....; sanık beyanlarını doğrulamamış, sanığın uyuşturucu madde ticareti yaptığını ve sanıktan bonzai maddesi aldığını, maddeleri teraziyle tartarak verdiğini belirtmiş ve sanığı teşhis etmiştir. Sanığın uyuşturucu maddelerin ele geçirildiği yere dair verdiği savunmaları karşısında olay tutanağında imzası bulunan iki polis memurunun tanık olarak dinlendiği, polis memurları beyanlarında; ele geçen maddeleri sanığın ikamet ettiği yan yana iki ayrı kapısı bulunan ancak içeriden geçişin olduğu ve aynı yere açılan evin içinde bulduklarını, olay anında ikametin kapısını çaldıklarında sanığın diğer tarafa geçtiğini gördüklerini daha sonra sanığın kapıyı açtığını beyan etmiştir.

Sanık hakkındaki ihbar, ihbar ile uyumlu yakalama, ele geçen madde miktarı, hassas terazi, maddelerin bir kısmının satışa hazır vaziyette fişeklenmiş olması, tanık beyanları ve tanığın teşhisi bir arada değerlendirildiğinde sanık savunmalarının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu, gerekçeleriyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkındaki hükmün şahit numune müsadere edilmemiş olması hususu eleştirilip, İstanbul Bölge Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünde bulunan şahit numune müsadere edilmek suretiyle hukuka aykırılık düzeltilerek İlk Derece Mahkemesi hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkındaki hükmün şahit numune müsadere edilmemiş olması hususu eleştirilip, İstanbul Bölge Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünde bulunan şahit numune müsadere edilmek suretiyle hukuka aykırılık düzeltilerek İlk Derece Mahkemesi hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmamasına, 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendinin uygulanmasına, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin sanık hakkında uygulanmamasına, arama kararında bir hukuka aykırılık bulunmadığına, delillerin hukuka uygun olarak toplandığına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, ....' un ikametinde yapılan arama neticesinde herhangi bir suç unsuruna rastlanmaması karşısında sanığın beyanının etkin pişmanlık kapsamında değerlendirilemeyeceği ve suça konu unsurların bulunduğu yerin, tutanak tanıklarının beyanı ve tüm dosya kapsamında değerlendirildiğinde sanığın hakimiyet alanında kalması karşısında, delil yetersizliği ve keşfe başvurulmamış olması gerekçelerine itibar edilemeyeceği anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Ceza Dairesinin, 17.11.2021 tarihli ve 2021/2556 Esas, 2021/2785 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki tahliye talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Çorlu 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7167, Karar No: 2011/9563, Tarih: 29.09.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/7167 E.  ,  2011/9563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı ..., dava konusu 42 sayılı parselin mülkiyeti kendisine ait iken 222 Sayılı Yasanın 62. maddesi uyarınca okul yapılmak üzere bedelsiz olarak İl Özel İdaresine devredildiğini, ancak 29.7.2003 onay tarihli ... Geri Görünüm ve Etkileme Bölgeleri Koruma Amaçlı uygulama İmar Planında kısmen yol, kısmen park, kısmen okul alanı ve kısmen konut alanında kaldığını, dolayısıyla okul alanı dışında kalan kısmının davalıya devir nedeninin ortadan kalktığını ileri sürerek tapu iptali tescil istemiştir.

Davalı taşınmazın imar planında ilköğretim alanında bulunduğunu, davacının dayandığı uygulama imar planının idari yargıda dava konusu olup, yürütmesinin durdurulduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar, dairece; “dosya kapsamı ile, 29.07.2003 onay tarihli ... Geri Görünüm ve Etkilenme Bölgeleri Koruma Amaçlı Uygulama İmar Planına göre taşınmazın sadece 4123.03 m2'lik kısmının okul alanında kaldığı keşfen saptanmışsa da, anılan imar planının henüz uygulamaya konulmadığı ve bölgede 3194 Sayılı Yasa'nın 18. madde uygulaması yapılmadığı, İmar Müdürlüğü'nün cevabi yazısında bildirilmiştir. Bu durumda, henüz uygulamaya geçirilmemiş olan 29.07.2003 tarihli imar planının davalı lehine 28.02.1968 tarihinde yapılan tahsis işlemini ortadan kaldırdığını söyleyebilme olanağı yoktur. Başka bir ifadeyle, 28.02.1968 tarihli tahsis halen hukuki varlığını korumaktadır. Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir” gerekçesiyle bozulması üzerine mahkemece, bozma ilamına uyularak davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, tetkik hakimi ...’ın raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davacının, temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, 29.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17468, Karar No: 2022/6543, Tarih: 14.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/17468 E.  ,  2022/6543 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

Sanık ... hakkında "2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan duruşma açılmadan ek karar ile verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekili temyiz talebinde bulunmuş ise de, yerel Mahkemenin dosyadan el çektikten sonra vermiş olduğu kararda değişiklik yapamayacağı, bu nedenle sanık ... hakkında "2009 takvim yılı sahte fatura düzenleme" suçundan verilen beraatine dair 09.02.2015 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu anlaşıldığından, sanık ... hakkında "2009 takvim yılı sahte fatura düzenleme" suçundan mahallinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı; Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 21.01.2013 tarihli iddianamesi ile 213 sayılı VUK’nin 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanıklar hakkında, "sahte fatura düzenleme" suçundan kamu davası açıldığı, “sahte fatura kullanma” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenleme" ve “sahte fatura kullanma” suçlarının birbirine dönüşemeyeceği gözetilmeden, “sahte fatura kullanma” suçundan hükümler kurulması yasaya aykırı ise de, zamanaşımının olumsuz muhekeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun anlaşılması karşısında;

Sanıklara yüklenen “2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık ... ile katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 14.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/28278, Karar No: 2023/321, Tarih: 18.01.2023

**4. Ceza Dairesi         2020/28278 E.  ,  2023/321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

Sanıklar hakkında tehdit suçundan açılan kamu davası hakkında Mahkemece zamanaşımı içerisinde hüküm kurulabileceği belirlenmiştir.

Sanıklar ... ve ... hakkında şikâyetçi ...'e yönelik hakaret suçundan kurulan hükümler yönünden; şikayetçi ...'ün duruşma gününü bildirir tebligat yapılmasına rağmen duruşmaya katılmadığı ve katılma talebinde bulunmadığı, bu nedenle kamu davasına katılma ve hükmü temyiz etme hakkının olmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 317 nci maddesi uyarınca şikayetçi vekilinin temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

Sanık ... hakkında, katılan ...'e karşı hakaret suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’nun 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.12.2015 Tarihli ve 2015/636 Esas, 2015/240 Karar Sayılı Kararı ile

A. Sanık ... hakkında, şikâyetçi ...'e yönelik hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat,

B. Sanık ... hakkında, şikayetçi ...'e yönelik hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat,

C. Sanık ... hakkında, katılan ...'e yönelik hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat,

Kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ve şikâyetçi vekilinin temyiz isteğinin; dosya kapsamı itibarıyla mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'nin hastanede acil tıp teknisyeni olan katılan ...'e, hakaret ettiğinin iddia edildiği olayda; Yerel Mahkemece, şikayetçinin soyut beyanı dışında kesin, yeterli ve inanadırıcı delil bulunmadığı şeklindeki gerekçeyle beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanıklar ... ve ... Hakkında Şikâyetçi ...'e Yönelik Hakaret Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'nin hastanede acil tıp teknisyeni olan katılan ...'e, hakaret ettiğinin iddia edildiği olayda; Yerel Mahkemece, şikayetçinin soyut beyanı dışında kesin, yeterli ve inanadırıcı delil bulunmadığı şeklindeki gerekçeyle beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanıklar ... ve ... Hakkında Şikâyetçi ...'e Yönelik Hakaret Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

Şikâyetçi ...'ün yapılan tebligata rağmen duruşmaya katılmadığı ve katılma talebinde bulunmadığı, vekilin de bu nedenle kamu davasına katılma ve hükmü temyiz etme hakkının olmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası ve 1412 sayılı CMUK’nın 317 inci maddeleri uyarınca şikayetçi vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanık ... Hakkında Katılan ...'e Yönelik Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1. Sanık hakkında kurulan hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde; sanığın suçlamayı reddetmesi, katılanın aşamalarda sanığın kendisine hakaret ettiğine dair bir beyanda bulunmaması ve olayın tanığı konumunda olan şikayetçi ...'ün beyanı dışında tarafsız tanık veya herhangi bir delilin bulunmaması nedeniyle sanık hakkında beraat kararı verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

A. Sanıklar ... ve ... Hakkında, Şikâyetçi ...'e Yönelik Hakaret Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik şikâyetçi vekilinin temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası ve 1412 sayılı CMUK’nın 317 inci maddeleri uyarınca Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık ... Hakkında Katılan ...'e Yönelik Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11573, Karar No: 2012/869, Tarih: 07.02.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/11573 E.  ,  2012/869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SARAYKÖY ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/06/2011

Taraflar arasında  birleştirilerek görülen davada;

Davacılar, miras bırakan babaları M..'in .. parsel sayılı taşınmazının çıplak mülkiyetini  mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla muvazalı olarak davalı oğluna  satış suretiyle devretiğini  ileri sürerek, payları oranında  iptal ve  tescili  iseminde bulunmuşlardır.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, muvazaa olgusunun sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili  tarafından süresinde duruşma istemli temyiz edilmiş olmakla; Tetkik  Hakimi   raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.     Karar,  davalı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 7.2.2012 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat H.. K.. geldi davetiye tebliğine rağmen diğer temyiz edenler vekili Avukat gelmedi yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava ve birleşen dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davaların kabulüne karar  verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 1353  parsel sayılı taşınmazın çıplak mülkiyetinin miras bırakan M.. Y.. Y.. tarafından  15.04.1997 tarihinde davalıya satış yoluyla temlik edildiği anlaşılmaktadır.

Davacılar, miras bırakan tarafından davalı oğluna yapılan temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.