muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/23673, Karar No: 2015/860, Tarih: 20.01.2015

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup

olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın 19/02/1996 tarihinde vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 15/02/2010 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen, birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 20/01/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11981, Karar No: 2012/13662, Tarih: 10.07.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/11981 E.  ,  2012/13662 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :244-145

Dava, yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar avukatıları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava yaşlılık aylığının kesilmesine dair Kurum işleminin iptali ile, yeniden bağlanması ve birikmişlerin iadesi gerektiğine ilişkin tespit davasıdır.

Davacının nakliyecilik işinden dolayı, 25.12.1972 tarihinde kayıt ve tescilinin yapıldığı, oda kaydının, 18.06.1998 tarihine kadar devam ettiği,soğuk demircilik işi nedeniyle 01.06.1972-30.12.1983 tarihleri arasında vergi mükellefiyetinin bulunduğu, şehirler arası yük taşımacılığı işinden dolayı 03.06.1987-29.07.1998 tarihleri arasında vergi mükellefiyetinin bulunduğu,vergi daireleri kayıtlarının çelişkili olması nedeniyle, cevapları üzerine davacının, 01.06.1972-30.12.1983 tarihleri arasında, vergi kaydı bulunmaması gerekçe gösterilerek, yaşlılık aylığının iptal edildiği, yapılan yargılama sırasında, mahkemece, çelişkiler giderilmek suretiyle, davalı Kurum işleminin hatalı olduğu anlaşıldığından,davacının istemi doğrultusunda davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

1- Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde ;

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine temyiz edenin sıfatına göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA,

2-Davalılardan Maliye Bakanlığı vekili temyiz itirazlarının incelenmesine gelince ;

Mahkemece, Kocamustafapaşa vergi dairesinin bu süreçte kusuru bulunduğundan ve dava açılmasına sebebiyet verdiğinden, hakkındaki davanın husumet yokluğu sebebiyle reddi talebine itibar edilmeyerek, davalı Hazine yönünden de davanın kabulüne karar verilmiş olduğu görülmüştür.

Ancak idarenin işleminden kaynaklanan uyuşmazlıkta, bu hususun idari yargının görev alanına girmesi nedeniyle davanın tefriki ile, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek, davalı Maliye Bakanlığı yönünden de davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılardan Maliye Bakanlığı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10.07 .2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7131, Karar No: 2013/11191, Tarih: 10.09.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/7131 E.  ,  2013/11191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırma bedelinin arttırılması ile faiz ve masrafların davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Çukurova Belediye Başkanlığı'nın 28.02.2013 gün ve 441/743 sayılı yazısı ile dava konusu Şambayadı Köyü 142 parsel sayılı taşınmazın bulunduğu alanın 10.06.2011 tarih ve 27960 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Bakanlar Kurulu kararına istinaden Seyhan İlçe Belediyesi sınırlarına dahil edildiği, dava konusu taşınmaz ile ilgili bilgilerin Seyhan İlçe Belediyesi'nden sorulması gerektiği bildirilmiş, aynı belediyenin diğer yazılarında dava konusu taşınmazın 1/5000 ölçekli nazım imar planında ve 1/1000 ölçekli imar planlarında yol ve park olarak görülmekte olup, 3194 sayılı İmar Kanunu gereği kısmi arsa ve arazi düzenlemesi işlemine girmediği, emsal alınan taşınmaz ile dava konusu taşınmazı kapsayan alanda Adana 1. İdare Mahkemesinin 2005/788E, 2006/4025K sayılı kararı ile 1/1000 ölçekli imar planları iptal kararı bulunduğu, dava konusu parselin içinde bulunduğu 1/5000'lik nazım imar planı ile ilgili iptal kararı olup olmadığının Seyhan İlçe Belediyesi'nden sorulması gerektiği bildirilmiş olmasına karşın, dava konusu taşınmazın 1/5000'lik nazım imar planı ile ilgili iptal kararı bulunup bulunmadığının ilgili Seyhan İlçe Belediye Başkanlığı'ndan sorulmadığı ve bu konuda bilgi verilmediği anlaşılmıştır.

Dava konusu taşınmazın 1/5000 ölçekli nazım imar planı ile ilgili olarak imar planı tarihi, ölçeği ve türü, belediye ve diğer alt yapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskûn olup olmadığı, plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı, beldenin gelişme yönünde olup olmadığı ve bu plan ile ilgili iptal kararı bulunup bulunmadığının Çukurova ve Seyhan İlçe Belediye Başkanlıklarından (iptale ilişkin mahkeme kararlarının onaylı suretleri ile),

2-Dairemizce incelenen Adana 4.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2006/308E- 2007/240K sayılı dosyasına belediye başkanlığınca gönderilen cevabi yazıda 31 Temmuz 2006 tarihi itibariyle dava konusu taşınmazın etrafının meskûn olmadığı, belediye hizmetlerinin bulunduğu bildirilmiş,eldeki dosyada ise belediyenin hangi hizmetlerinden yararlandığı belirtilmeden sadece belediye hizmetlerinden yararlandığı ve etrafının meskûn olduğu belirtilmiştir. Buna göre paydaş dosyaya gönderilen yazılar ile çelişki giderilerek dava tarihi olan 21.04.2008 yılı itibarıyla yukarıda sayıldığı şekilde ayrıntılı olarak hangi belediye hizmetlerinden yararlandığı, etrafının meskûn olup olmadığı, belediye mücavir alan sınırları içerisinde bulunup bulunmadığının Çukurova ve Seyhan Belediye Başkanlıklarından,

Sorularak alınacak yazı cevabının dosyaya konulmasında sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,10.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10417, Karar No: 2015/10140, Tarih: 08.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/10417 E.  ,  2015/10140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : YOZGAT 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

(TİCARET MAHKEMESİ SIFATIYLA)

TARİHİ : 29/05/2014

NUMARASI : 2013/403-2014/502

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/05/2014 gün ve 2013/403-2014/502 sayılı kararı bozan Daire’nin 04/06/2015 gün ve 2014/14622-2015/7754 sayılı kararı aleyhinde davalılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalıların her istendiği an geri ödeneceği ve yatırılan paralar karşılığı yüksek faiz verileceği garantisiyle binlerce kişiden para topladıklarını, bu kapsamda müvekkilinden de hisse senetleri itibari değer çizelgesi başlıklı belge karşılığında para alındığını, ancak müvekkilince istenmesine rağmen alınan paranın geri ödenmediğini, davalıların eylemlerinin hukuki dayanağının bulunmadığını, TTK, Bankalar Kanunu ve SPK hükümlerinin ihlal edildiğini, TTK'nın 336. maddesi uyarınca davalı D.. U..'ın da ortaya çıkan zarardan sorumlu olduğunu ileri sürerek, geçerli bir ortaklık ilişkisinin bulunmadığının tespitine, 54.616 DM karşılığı 55.765,64 TL alacağın en yüksek ticari faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak davacının hisse senedi devir ve kabul sözleşmesini özgür iradesi ile imzaladığı, hilenin kanıtlanamadığı, ortaklık defterlerinin ve genel kurul toplantılarının usulüne uygun olduğu, SPK raporlarının tek başına davacı iddialarını ispatlamaya elverişli bulunmadığı gerekçesiyle, davanın davalı şirketler yönünden ispat olunmaması, davalı D.. U.. yönünden pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine dair verilen karar davacı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 04/06/2015 tarihli kararı ile bozulmuştur.

Davalılar vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalılar vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 57,60 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenlerden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 08/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5300, Karar No: 2019/10960, Tarih: 06.11.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/5300 E.  ,  2019/10960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin tüm, davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-İlk derece mahkemesince verilen ilk kararda, davalı erkeğin tam kusurlu olması nedeniyle tarafların boşanmasına, davacı kadın lehine maddi,manevi tazminat ve nafakaya hükmedilmiştir.

Bu karara karşı davacı kadın tarafından tazminat ve nafaka miktarları yönünden,davalı erkek tarafından ise kusur belirlemesi ve kadın lehine hükmedilen tazminat ve nafakalar yönünden istinaf talebinde bulunulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince, ilk derece mahkemesi kararı çelişki nedeniyle kaldırılmış, kadının istinaf talebine hiç değinilmeden, kaldırma kararında, sadece erkeğin istinaf talebi yönünden değerlendirme yapılmıştır.

İlk derece mahkemesince bölge adliye mahkemesi kaldırma kararından sonra yapılan yargılamada, kadının davasının kabulüyle tarafların boşanmalarına, davalı erkeğin tam kusurlu olması nedeniyle kadın lehine hükmedilen tazminat ve nafaka miktarlarının artırılmasına karar verilmiştir. Bu karar, davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen tazminat ve nafakalara yönelik istinaf edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince, ilk derece mahkemesinin ilk kararının emredici usul kurallarına aykırılık nedeniyle kaldırıldığı, hükmün tamamına yönelik kaldırma kararı verilmiş ise de, ilk hükümle tayin edilen nafakalar,maddi manevi tazminat miktarı ile faiz yönünden davalı erkek yararına usuli kazanılmış hak oluştuğu belirtilerek, ilk derece mahkemesinin ilk kararında belirlenen miktarlar doğrultusunda, kadın aleyhine olacak şekilde tazminat ve nafaka miktarları düşürülerek yeniden hüküm tesis edilmiş, bu karar taraflarca temyiz edilmiştir.

İlk derece mahkemesince verilen ilk hükme karşı, davacı kadın tarafından tazminat ve nafaka miktarları yönünden istinaf kanun yoluna başvurulduğundan, erkek lehine usuli kazanılmış haktan söz edilemez. Bu yön gözetilmeden ilk derece mahkemesince kaldırma kararından sonra tesis edilen hükümde belirlenen tazminat ve nafaka miktarlarının erkek lehine usuli kazanılmış hak oluşturduğu gerekçesiyle, indirilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

İlk derece mahkemesince verilen ilk hükme karşı, davacı kadın tarafından tazminat ve nafaka miktarları yönünden istinaf kanun yoluna başvurulduğundan, erkek lehine usuli kazanılmış haktan söz edilemez. Bu yön gözetilmeden ilk derece mahkemesince kaldırma kararından sonra tesis edilen hükümde belirlenen tazminat ve nafaka miktarlarının erkek lehine usuli kazanılmış hak oluşturduğu gerekçesiyle, indirilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 2. bentte açıklanan sebeple temyiz edilen Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin 08/05/2019 tarih, 2018/949 esas ve 2019/795 karar sayılı kararının BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın davalıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 218.50 TL temyiz başvuru harcı peşin yatırıldığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran davacıya geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 06.11.2019 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/14320, Karar No: 2014/25698, Tarih: 01.12.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/14320 E.  ,  2014/25698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 31/03/2014

NUMARASI : 2008/582-2014/245

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi, davalılardan İ.. Y.. vekilince de duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, 16.02.2008 tarihli iş kazasında yaşamını yitiren sigortalının hak sahibi eş ve çocuklarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, maddi tazminat davalarının reddine, davacı eş için 40.000,00 TL, çocuklar için ayrı ayrı 30.000,00'er TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

K A R A R

Dava, 16.02.2008 tarihli iş kazasında yaşamını yitiren sigortalının hak sahibi eş ve çocuklarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, maddi tazminat davalarının reddine, davacı eş için 40.000,00 TL, çocuklar için ayrı ayrı 30.000,00'er TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerden; davacılar murisi kazalının davalı İzmir M. Toptancılar Sitesinde güvenlik görevlisi olarak çalışırken mülkiyeti diğer davalı M.Tekstil Organizasyon A.Ş'ye ait otel inşaatında yüksekten düşme neticesinde vefat ettiği, 16.02.2008 tarihli iş kazasına dair alınan 07.03.2011 ve 14.02.2011 tarihli kusur raporlarında anılan olayda %40 oranında davalı M. Tekstil Organizasyon A.Ş'nin(bu kusurun %20'sinin M. Tekstil Organizasyon A.Ş çalışanı Ü. T.'ya ait olmak kaydıyla), %60 oranında ise davacılar murisi Ömer Anar'ın kusurlu olduğunun belirtildiği, Mahkemenin karar gerekçesinde özetle dinlenen tanık anlatımlarına göre kazalının düştüğü inşaatın davalı site yönetimince kendisine verilen görev alanı içerisinde olduğunun anlaşılmasına göre bu davalının da (İzmir M. Toptancılar Sitesi Yönetimi) diğer davalı ile müşterek sorumlu olduğunun belirtildiği, 16.02.2008 tarihli iş kazası sonrasında başlatılan ceza soruşturması neticesinde davalı M. Tekstil Organizasyon A.Ş sorumlusu Ü. T. yanında davalı İzmir M. Toptancılar Sitesi Yönetimi sorumluları hakkında da kumu davası açıldığı ve ceza davası yargılaması neticesinde İzmir M. Toptancılar Sitesi Yönetimi sorumluları bakımından beraat kararı verildiği, İzmir M. Toptancılar Sitesi Yönetimi müdürünce 02.07.2007 tarihli talimat ile kazanın meydana geldiği inşaat alanının görev alanı dışında olduğunun çalışanlara iletildiği, yargılama sırasında dinlenen bir takım tanıkların kazanın meydana geldiği otel inşaatının da kendi görev alanları içerisinde olduğunun açıklandığı, yine kaza anında vardiya grup amirliği yapan İ. B.'ın iş kazası tahkikatı sırasında iş müfettişlerine verdiği ifadesinde özetle “arada sırada ama gündüz vardiyalarında ve en az iki çalışan tarafından kötü amaçlı kişilerin bulunup bulunmadığının tespiti için kazanın meydana geldiği inşaat alanının kontrol edildiğinin” belirtildiği, kazanın meydana geldiği otel inşaatının İzmir M. Toptancılar Sitesine yakın bu sitenin hemen girişinde bir yer olduğu anlaşılmaktadır.

İş kazalarında olay, İş Hukuku ve sosyal güvenlik ilkeleri çerçevesinde değerlendirilmeye tabi tutulmalıdır. İşverenin iş kazası sonucu meydana gelen zarar nedeniyle hukuki sorumluluğu yasa ve içtihatlarla belirlenmiş olan ayrık haller dışında ilke olarak iş akdinden doğan işçiyi gözetme ( koruma ) borcuna aykırılıktan kaynaklanan kusura dayalı sorumluluktur. İnsan yaşamının kutsallığı çerçevesinde işverenin işçilerin sağlığını ve güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu İş Kanunu'nun 77. maddesinin açık buyruğudur.

İş kazasından doğan tazminat davalarının özelliği gereği, İş Kanunu'nun 77. maddesinin öngördüğü koşulları göz önünde tutarak ve özellikle işverenin niteliğine göre, iş yerinde uygulanması gereken İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü'nün ilgili maddelerini incelemek suretiyle, işverenin iş yerinde alması gerekli önlemlerin neler olduğu, hangi önlemleri aldığı, hangi önlemleri almadığı, alınan önlemlere işçinin uyup uymadığı gibi hususlar ayrıntılı bir biçimde incelenmek suretiyle kusurun aidiyeti ve oranı hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek biçimde belirlenmelidir. (Hukuk Genel Kurulunun 16.06.2004 gün ve 2004/21-365 E.-369 K. sayılı kararı da aynı yöndedir )

Öte yandan Borçlar Kanunu'nun 74. maddesi ve yerleşik yargıtay uygulamasına göre; hukuk hâkimi,ceza davasındaki kusur oranlan bağlı değilse de, kesinleşen ceza mahkemesi kararıyla saptanmış maddi olgularla bağlıdır.

Bu açıklamalardan olarak somut olayda özellikle İzmir M. Toptancılar Sitesi Yönetimi sorumluları hakkında açılan ceza davasında beraat kararı verilmiş olunmasına göre, ceza davasında saptanan bu maddi olgu ile kazanın meydana geldiği inşaatın davalı site yönetimince görev alanlarına dahil edildiğine dair aynı iş yerinde çalışan bir kısım tanık anlatımlarının bir arada değerlendirildiği kusur raporu alınmadan neticeye varılması doğru olmamıştır.

Yapılacak iş, öncelikle 16.02.2008 tarihli kaza sonrasında açılan ve İzmir M. Toptancılar Sitesi Yönetimi sorumlularının beraatine karar verilen ceza davasının neticesi araştırmak, burada kesinleşen olgular ve bu olguların kesinleşme nedenleri ile yine kazanın meydana geldiği otel inşaatının davacılar murisinin görev alanında olduğunu belirten tanık anlatımları ile birlikte değerlendirmeleri için dosyayı yeniden İş Kanunu'nun 77. maddesi ve tüzük hükümleri kapsamında konusunda uzman iş güvenlik uzmanı bilirkişi heyetine tevdi etmek, ortaya çıkan duruma göre tüm delilleri bir arada değerlendirip neticeye varmaktan ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ile hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı şirket ile davalı site yönetimi vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 01/12/2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8802, Karar No: 2011/17711, Tarih: 17.10.2011

**7. Ceza Dairesi         2011/8802 E.  ,  2011/17711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kaçakçılık

HÜKÜM : Sanık ...'ın ölmüş olması nedeniyle hakkındaki kamu davasının CMK.nun 223/8.maddesi gereğince düşürülmesine; diğer sanıkların beraatlerine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

18.04.2002 tarih ve 8-424/9 sayılı Gümrük Müsteşarlığı raporunun Cumhuriyet Savcılığı soruşturma defterine kayıt tarihinin bildirilmesi, rapor ile iddianame tarihi arasında 1,5 yıla yakın bir süre geçmesi nedeniyle bu süre içerisinde soruşturma kapsamında bir işlem yapılıp yapılmadığı açıklanıp, yapılmışsa buna dair belgeler de eklendikten sonra iadesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.