muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/35523, Karar No: 2014/9251, Tarih: 05.05.2014

**6. Ceza Dairesi         2013/35523 E.  ,  2014/9251 K.**

**"İçtihat Metni"**

Esas No : 2013/35523

Karar No : 2014/9251

Tebliğname No : Kanun Yararına Bozma- 2013/373237

Hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından sanık M.. A..'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143, 35/2, 31/3, 62/1, 116/1-4, 31/3, 62/1 ve 50/3-1-f maddeleri uyarınca 6 ay 26 gün ve 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezalarının ayrı ayrı 6 ay süre ile gönüllü olmak koşulu ile kamuya yararlı bir işte çalıştırılması tedbirine çevrilmesine dair Üsküdar 2.Çocuk Mahkemesinin 02/02/2007 tarih 2006/1076 Esas 2007/32 sayılı kararının infazı sırasında, verilen hapis cezasının denetimli serbestlik tedbirine aykırı davranması nedeni ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/6. maddesi uyarınca hırsızlık suçu yönünden 6 ay 26 gün hapis cezasının aynen infazına, konut dokunulmazlığını ihlal suçu yönünden 4 ay hapis cezası olarak kısmen infazına dair Üsküdar 2.Çoçuk Mahkemesinin 04.09.2012 ve 17.01.2013 tarihli ek kararlarına sanık tarafından yapılan itirazın her bir suç için ayrı ayrı olmak üzere kısmen kabulüne ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/6. maddesi uyarınca 3 ay 29 gün hapis cezası olarak kısmen infazına ilişkin İstanbul Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 07.10.2013 tarih ve 2013/451 Değişik İş sayılı ve 30/10/2013 tarih ve 2013/462 Değişik İş sayılı kararlarına karşı Adalet Bakanlığı'nın 18/11/2013 gün ve 2013/17131/70070 sayılı kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 03/12/2013 gün ve KYB/2013/373237 sayılı ihbar yazısı ile dosya 12/12/2013 tarihinde Dairemize gönderilmekle incelendi:

Anılan Yazıda;

(Dosya kapsamına göre; İstanbul Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 07/10/2013 tarihli 2013/451 değişik iş sayılı ve 30/10/2013 tarihli 2013/462 değişik iş sayılı kararları ile suça sürüklenen çocuğun denetimli serbestlik tedbirine aykırı davranılması nedeni ile Türk Ceza Kanunu’nun 50/6. maddesi uyarınca ayrı ayrı 3 ay 29 gün hapis cezası olarak infazına karar verilmiş ise de;

Anılan Yazıda;

(Dosya kapsamına göre; İstanbul Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 07/10/2013 tarihli 2013/451 değişik iş sayılı ve 30/10/2013 tarihli 2013/462 değişik iş sayılı kararları ile suça sürüklenen çocuğun denetimli serbestlik tedbirine aykırı davranılması nedeni ile Türk Ceza Kanunu’nun 50/6. maddesi uyarınca ayrı ayrı 3 ay 29 gün hapis cezası olarak infazına karar verilmiş ise de;

27 Ocak 1995 tarihli, 22184 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşme’nin 37. maddesinin b bendi gereğince çocuğun özgürlüğünden yoksun bırakılması başvurulabilecek en son önlemdir. Aynı Sözleşme’nin 40. maddesinin 4. fıkrası gereği, yönlendirme ve gözetim kararları, danışmanlık, şartlı salıverme, bakım için yerleştirme, eğitim ve meslek öğretme programlan ve diğer kurumsal bakım seçenekleri gibi çeşitli düzenlemelerin uygulanmasında, çocuklara durumları ve suçları ile orantılı ve kendi esenliklerine olacak biçimde muamele edilmesi sağlanacaktır. Yine, Özgürlüğünden Yoksun Bırakılan Küçüklerin Koruması İçin Birleşmiş Milletler Kuralları’nın 1. maddesi gereğince, çocukların hapsedilmesi başvurulabilecek en son çare olmalıdır. Avrupa Birliği Temel Haklar Şartı’nın 24/2. maddesine göre, kamu kurumları veya özel kuruluşlar tarafından alınmış, çocukları ilgilendiren bütün tedbirlerde, çocuğun menfaati öncelikli düşünce olmalıdır. Avrupa Konseyi 05.11.2008 tarihli, 11 sayılı tavsiye kararı ile Yaptırım ve Tedbirlere Maruz Kalan Çocuk Suçlular için Avrupa Kurallarını kabul etmiştir. Bu kurallar, devletlerin çocuk suçlulara muamelesinde izlemesi gereken önemli ilkeleri belirlemektedir. Bunlar arasında, bir yaptırım ya da tedbir kararının alınması ya da uygulanmasında çocuğun en yüksek yararının gözetilmesi ve oranlılık ilkesinin uygulanması şartı bulunmaktadır. 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu’nun Temel İlkeler başlıklı 4/1 maddesinde, çocuklar hakkında özgürlüğü kısıtlayıcı tedbirler ile hapis cezasına en son çare olarak başvurulması hükmü yer almıştır. Nitekim, çocuklar hakkında verilen 1 yıl ve daha az kısa süreli hapis cezalarının Türk Ceza Kanunu’nun 50/3. maddesinde adlî para cezası yaptırımına veya tedbire çevrilmesinin zorunlu olduğu ve suça sürüklenen çocuk hakkında verilen adlî para cezasının tebliğinden itibaren 30 gün içinde ödenmemesi hâlinde 5275 Sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106/4.maddesi gereği hapse çevrilemeyeceği düzenlenmiştir.

Anayasa’nın 17. maddesinde yer alan “insan haysiyetiyle bağdaşmayan bir cezaya veya muameleye tâbi tutulamama” hükmü, çocuklar açısından da geçerli olduğu gibi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu ile 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu’ndan sonra 23/09/2010 tarihinde yürürlüğe giren 5982 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın Bazı Maddelerinde Değişiklik Yapılması Hakkındaki Kanun’un 4. maddesi ile Anayasanın değişik 41. maddesinde; “her çocuğun, korunma ve bakımdan yararlanmaları, yüksek yararlarına açıkça aykırı olmadıkça, ana ve babalarıyla kişisel ve doğrudan ilişki kurma ve sürdürme hakkına sahip olduğu” belirtilerek çocuklara yönelik pozitif ayrımcılık düzenlenmiş, çocuklar için alınacak tedbirlerin eşitlik ilkesine aykırı sayılmayacağı hükmü getirilmiştir.

Belirtilen ilke ve hükümler ışığında; suça sürüklenen çocuk hakkında verilen adli para cezasının tebliğden itibaren 30 gün içinde ödenmemesi halinde 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106/4. maddesi gereği hapse çevrilemeyeceği hükmü ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/6-7. maddesi hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, Yargıtay 2.Ceza Dairesinin 16.01.2013 tarihli 2012/24704 Esas, 2013/274 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere hükmolunan seçenek yaptırımın yerine getirilmemesi halinde maddede öngörülen diğer seçenek tedbirlerinden birine veya adil para cezasına hükmolunması zorunluluğunun gözetilmemesinde isabet görülmemiş olduğundan bahisle 5271 sayılı CMK’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması) Dairemizden istenilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 11.02.2014 gün ve 2013/2-789 Esas, 2014/56 sayılı kararı ışığında, kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbar yazısı yerinde görüldüğünden, kabulü ile İstanbul Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nin 07.10.2013 tarih ve 2013/451 Değişik İş sayılı ve 30.10.2013 tarih ve 2013/462 Değişik İş sayılı kararlarının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, yerel Mahkemece kanun yararına bozma kararı doğrultusunda işlem yapılmak üzere dosyanın mahalline gönderilmesine, 05.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5396, Karar No: 2022/10311, Tarih: 22.12.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/5396 E.  ,  2022/10311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Kasten Öldürme, Kasten Öldürmeye Teşebbüs, Tehdit

HÜKÜMLER :1)İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin 26/11/2019 tarih ve 2017/33 Esas - 2019/285 Karar sayılı;

a)Sanık ... hakkında;

1)Katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 81/1, 35/2, 29, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası,

2)Katılan ...'a yönelik tehdit suçundan TCK 106/2-c, 43/1, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası,

b)Sanık ... hakkında;

1)Katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 81/1, 35/2, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası,

2)Maktul ...'a yönelik kasten öldürme suçundan TCK'nin 81/1, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası, ile mahkumiyetine dair,

2)Kararının istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 25/10/2021 tarih ve 2020/1991 Esas - 2021/2274 Karar sayılı;

a)Sanık ... hakkında;

1)Katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükme yönelen istinaf başvurularının kabulü ile duruşma açılarak sanık hakkında TCK'nin 81/1, 35/2, 29, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca 2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası

2)Katılan ...'a yönelik tehdit suçundan kurulan hükme yönelen istinaf başvurularının esastan reddine,

b)Sanık ... hakkında;

1)Katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundanhükme yönelen istinaf başvurularının kabulü ile duruşma açılarak sanık hakkında TCK'nin 81/1, 35/2, 29, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca 6 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası,

2)Maktul ...'a yönelik kasten öldürme suçundan kurulan hükme yönelen istinaf başvurularının kabulü ile duruşma açılarak sanık hakkında TCK'nin 81/1, 29, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası ile mahkumiyetine dair karar

TÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 25/10/2021 tarih ve 2020/1991 Esas - 2021/2274 Karar sayılı kararının katılan sanık ... müdafii, katılan sanık ... ve müdafii, katılan ... vekili tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1)Sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs ve tehdit suçlarından kurulan hükümler yönünden;

5271 sayılı CMK'nin 286/2-b maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından sanık ... müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nin 298/1. maddesi uyarınca REDDİNE,

2)Sanık ... hakkında maktul ...'a yönelik kasten öldürme ve katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan hükümler yönünden;

5271 sayılı CMK'nin 286/2-b maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından sanık ... müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nin 298/1. maddesi uyarınca REDDİNE,

2)Sanık ... hakkında maktul ...'a yönelik kasten öldürme ve katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan hükümler yönünden;

Sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 299. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin dosya üzerinden yapılması uygun görülmekle, sanık ... hakkında hükmolunan hapis cezalarının beş yılın üzerinde olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi gereğince kararın temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 25/10/2021 tarih ve 2020/1991 Esas - 2021/2274 Karar sayılı “istinaf başvurularının kabulü ile CMK'nin 280/2. maddesi uyarınca yeniden yapılan yargılama sonucu kurulan mahkumiyet” hükümlerinin tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık ... ve müdafiinin sübuta, maktule yönelik eyleminde öldürme kastının bulunmadığına, katılana yönelik eyleminde meşru savunmanın varlığına, katılan ... vekilinin teşebbüsün derecesine, tasarlamanın varlığına, katılan ... vekilinin maktule yönelik eyleminde tasarlamanın varlğına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN ONANMASINA, sanık ... hakkında hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süre göz önüne alındığında, sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “İnegöl Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22/12/2022 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27661, Karar No: 2013/20133, Tarih: 16.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/27661 E.  ,  2013/20133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup

olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...’nun, 1990 yılında vefat eden babasının maaşını alabilmek için eşi ..’den 16.06.2009 tarihinde muvazaalı olarak boşandıktan sonra aynı evde yaşamaya devam ettiği, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilmiş ise de;

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin de bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu hususları gözetilerek, mahkemece dolandırıcılık suçundan verilen beraat kararında, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler çerçevesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 16.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12449, Karar No: 2013/18450, Tarih: 10.10.2013

**21. Hukuk Dairesi         2012/12449 E.  ,  2013/18450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Kurum işleminin iptali ile çalışma gücünün 3/2 'sini kayıp ettiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 10/10/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8764, Karar No: 2006/10972, Tarih: 09.11.2006

**1. Hukuk Dairesi         2006/8764 E.  ,  2006/10972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KADIKÖY 7. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/05/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalı M.’dan 7.1.2005 tarihinde satın alarak kayden maliki olduğu 206 ada . parsel ..kat .nolu dairenin, tahliye taahhüdüne rağmen, halen davalılar tarafından işgal edildiğini ileri sürüp; elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğinde bulunmuştur.

Davalı M. çekişmeli  taşınmazı davacıya sattığını, tahliye taahhüdünü süresinin sona ermesinden önce yerine getirdiğini ve evden ayrılmış olduğunu,halen dava konusu dairede, aralarındaki boşanma davası devam eden diğer davalı eşi M. İn oturduğunu belirtip, davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalı M.  davacı ve diğer davalı eşi M.  arasında muvazaalı temlik yapıldığını, dava konusu dairenin aile konutu olup, fuzuli şagil olmadığını beyan ederek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dava konusu dairenin aile konutuna özgülendiği ve Türk Medeni Kanununun 194/1 maddesi karşısında izinsiz devredilemeyeceği, tapu kaydında şerh bulunmasa dahi Türk Medeni Kanununun 2.maddesi gereğince bu niteliği taşıyan evin davacı tarafından iyiniyetle kazanıldığı sonucuna varılamayacağı; çekişmeli yerde davalı M. ’in çocuklarıyla birlikte kaldığı, davalı M. ’nın ise boşanma davasıyla birlikte evi terk ettiği, ancak infak,iaşe ve bakım yükümlülüğünün devam ettiği gerekçesiyle; elatmanın önlenmesi davasının her iki davalı yönünden de reddine, ecrimisil bakımından ise,davalı M.  hakkındaki davanın reddine,davalı M.  yönünden kısmen kabule karar  verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde duruşma istemli temyiz edilmiş olmakla;Tetkik Hakimi

İn raporu okundu, düşüncesi alındı.Dosya incelendi, duruşma isteği dava değeri  yönünden reddedildi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, davacıya ait bağımsız bölüme elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, yukarıda yazılı gerekçe ile elatmanın önlenmesi isteğinin reddine, belirlenen ecrimisilin davalı M. 'dan tahsiline karar verilmiştir.

Toplanan delillerden ve tüm dosya içeriğinden, çekişmeli  kat mülkiyeti kurulu .  parsel sayılı taşınmazdaki . numaralı bağımsız bölümü davacının, davalı M. dan satın alım yolu ile 7.1.2005 tarihinde edindiği, önceki malik M. 'nın Kadıköy 2.Noterliğinde düzenlenen belge ile bağımsız bölümü 10.4.2005 tarihinde boşaltmayı taahhüt ettiği, halen bu yerde davalı M. İn çocukları ile birlikte oturduğu ve adı geçen davalının, çekişmeli yerin aile konutu niteliği taşıdığı, eşi tarafından davacıya satışının muvazaalı olduğu yolunda savunma getirdiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği ve Türk Medeni Yasasının 683.maddesinde düzenlendiği üzere, bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir.