muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/11345, Karar No: 2011/12851, Tarih: 15.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/11345 E.  ,  2011/12851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EDREMİT 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/04/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalıya ait 102, 124, 128, 129 ve 169 parsel sayılı taşınmazların bir bölümünün kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını, diğer taraftan  128 parselin önündeki devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan alana da tecavüz edildiğini ileri sürerek, tapu iptali, terkin, elatmanın önlenmesi ve yıkıma karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, Dairece; “...3402 Sayılı Yasanın 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa ile değişik 12/3. maddesinde öngörülen süre hak düşürücü süre olup kamu düzeni ile ilgilidir.  bu hususlar gözetilerek tapu iptali ve terkin isteği yönünden davanın reddedilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, diğer taraftan, kadastroca tescil harici bırakılan taşınmaza çay bahçesi yapılmak suretiyle elatıldığı keşfen saptanarak yazılı olduğu üzere karar verilmesinin de doğru olduğu,  ancak; ......... bir taraf, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya da yeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinden sorumlu tutulamayacağı, somut olayda mahkemece keşif yapıldığı ve  çekişmeli bölümlerin kıyı içinde bulunduğunun belirlendiği,  ancak dava tarihinde davacı hazinenin haklılığının tespiti yönünden kadastro tutanağı getirtilerek çekişmeli taşınmazların tapuya dayalı tespit görüp görmediklerinin araştırılmadığı, o halde, öncelikle çekişmeli taşınmazın dayanak tapu kaydının bulunup bulunmadığı, var ise hazinenin de tarafı olduğu ilamla oluşup, oluşmadığının, hazineyi bağlayıp bağlamayacağının belirlenmesi, yok eğer hazinenin  tarafı olduğu ilam gereğince tapu oluşmamış ise, keşfen uzman bilirkişilerce belirlenen kıyı kenar çizgisine göre çekişmeli bölümlerin kıyı içinde bulunduğu ve dava tarihinde davacı hazinenin haklı olduğu anlaşıldığına ve yargılama sırasında yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa gereğince dava reddedildiğine göre, davalının maktu harçla birlikte tüm yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden sorumlu tutulması gerektiği” hususlarına değinilerek bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, tapu iptali, terkin, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, tapu iptali, terkin, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 102, 124, 128, 129 ve 169 parsel sayılı taşınmazların S, M, Vakfı adına kayıtlı olduğu, davacı hazine vekilinin, anılan taşınmazların bir kısmının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, öte yandan 128 parselin önünde yeralan devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan kısma da iskele yapılmak suretiyle elatıldığını ileri sürerek, eldeki davayı açtığı  anlaşılmaktadır.

Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yere ilişkin elatmanın önlenmesi ve yıkım kararı, karar düzeltme incelemesinden de geçerek kesinleştiğinden davalının  temyiz itirazları yerinde değildir.  Reddine.

Davacı Hazine vekilinin temyiz itirazlarına gelince; işin esası bakımından 5841 sayılı Yasanın yürürlüğü döneminde davanın hak düşürücü süreden reddedilmiş olması doğrudur. Ancak anılan yasa Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 tarih 2009/31 E. 2011/77 K. sayılı kararı ile iptal edilmiş ve 23.7.2011 tarihinde de resmi gazetede yayımlanarak iptal hükmü yürürlüğe girmiştir.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibarıyla doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasanın 153. maddesine göre iptal kararı geriye yürümezse de 10.3.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Öyleyse, davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesi’nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Hal böyle olunca; işin esası hakkında 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı doğrultusunda değerlendirme yapılmak ve yargılama masrafları yönünden de 6099 sayılı Yasa hükümleri gözetilmek suretiyle uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması için karar bozulmalıdır.

Davacı Hazine vekilinin temyiz itirazları belirtilen sebeplerle yerindedir. Kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesine göre) HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 15.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/347, Karar No: 2015/5538, Tarih: 10.06.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/347 E.  ,  2015/5538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/11/2014

NUMARASI : 2012/204-2014/659

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Hazine ve Belediye Başkanlığı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Çiftlik köyü 126 ada 9 parsel sayılı 22.582,19 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, mera vasfı ile orta malı olarak tespit edilmiştir.

Davacı Orman Yönetimi, çekişmeli taşınmazın eylemli orman niteliğinde olduğunu ileri sürerek, Mera Kanuna göre yapılan tespit ve tahsisin iptali ile niteliğinin orman olarak düzeltilerek orman vasfıyla Hazine adına tespiti istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile çekişmeli 126 ada 9 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişisinin 10/12/2013 tarihli rapor ve 19/09/2014 tarihli ek raporuna ekli krokide (A) harfi ile gösterilen 4.670,47 m2'lik kısmının tapu kaydının iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tesciline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm Hazine ve Belediye Başkanlığı vekili tarfından temyiz edilmiştiDava, kadastro tespitinde mera olarak sınırlandırılan taşınmaza yönelik orman iddiasıyla açılan tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 6831 sayılı Kanun hükümlerine göre 1980 yılında yapılan orman kadastrosu ile 2008 yılında aynı Kanunun 3302 sayılı Kanun ile değişik 2/B maddesi uygulama çalışmaları bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın (B) harfi ile gösterilen kısmının orman sayılmayan yerlerden olduğu, (A) harfi ile gösterilen kısmının ise, eylemli orman olduğu anlaşıldığından yazılı biçimde hüküm kurulmasında isabetsizlik bulunmadığına ve yargılama sırasında davacı Orman Yönetimi lehine vekalet ücreti tayin ve takdir edilmemesinde de 6292 sayılı Kanun hükümlerine aykırılık bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A madde gereğince İ.. B..ndan onama harcı alınmasına yer olmadığına ve yatırdığı temyiz harcının istek halinde iadesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 10/06/2015 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4204, Karar No: 2019/4833, Tarih: 08.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/4204 E.  ,  2019/4833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLARIN : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Doğrudan tayin edilen adli para cezasının miktarı itibarıyla hüküm tarihinde yürürlükte bulunan ve 14.04.2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a 6217 sayılı Yasa ile eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi olanaklı bulunmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

İddianamede anlatılan fiil yargılama sırasında değişmemesi yargılamada suç vasfınıda değiştirmemesi ve suç tarihi itibarıyla 142/2-h maddesinin de yürürlüğe girmemiş olması nedeniyle suça sürüklenen çocuk hakkında TCK’nun 142/1-a maddesi gereğince kurulan hüküm daha az cezayı gerektirdiğinden dolayı ek savunma verilmesi gerekli olmadığından tebliğnamede bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 08.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12218, Karar No: 2012/18260, Tarih: 03.12.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/12218 E.  ,  2012/18260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; müvekkilinin davalı bankanın ... şubesinde vadesiz TL hesabının bulunduğunu, müvekkilinin 31.10.2007 tarihinde hesabını kontrol ettiğinde herhangi bir yazılı ve sözlü talimatı olmaksızın hesabından bir gün arayla toplam 10.950,00 TL paranın çekildiğini öğrendiğini, yetkisiz 3. kişilerin ibraz ettikleri sahte resimli kimliklerin banka görevlilerince yeterince kontrol edilmediğini, zira müvekkilinin 14.08.2008 tarihinde nüfus cüzdanını ...'da kaybettiğini ve bu sebeple günlük yayınlanan Söz gazetesinde kayıp ilanı yayınlattığını, görevli banka personelinin özen ve dikkat yükümlülüğünü yerine getirmemesi nedeniyle kusurlu olduklarını, müvekkilinin hesabından yetkisiz kişilere yapılan 10.950,00 TL tutarındaki ödemenin müvekkiline iadesi için davalıya ihtarname keşide edildiğini, buna rağmen paranın ödenmemesi üzerine davalı aleyhine icra takibi başlatıldığını, davalının itirazı üzerine takibin durduğunu belirterek itirazın iptali ile takibin devamına ve %40'tan az olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının alacak talebini hesabından para çeken kişilere yöneltmesi gerektiği, müvekkili bankanın husumet ehliyetinin olmadığını, müvekkilinin üzerine düşen tüm yükümlülükleri yerine getirdiğini, zira ödeme sırasında kişisel ve kimlik bilgisi kontrollerinin yapıldığını, bir an için bankanın sorumlu olduğu kabul edilse bile kimlik bilgilerini saklamakla yükümlü olan davacının kusurlu davranışı nedeniyle zararın bir kısmından sorumlu olması gerektiğini belirterek davanın öncelikle husumet yönünden aksi halde esastan reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve dosya kapsamına göre; davacının 14/08/2008 tarihinde nüfus cüzdanını kaybetmesi üzerine günlük yayınlanan yerel bir gazeteye kayıp ilanı verdiği, para çekme makbuzlarına atılan imzanın davacının eli ürünü olup olmadığının tespit edilemediği, davacının hesabından yapılan ödemeler nedeniyle davacı alacağının 12.097,66 TL olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, alacak yargılamayı gerektirdiğinden davacının icra inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı banka vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı banka vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2) Dava konusu alacak likit (bilinebilir, belirlenebilir) nitelikte olduğundan İİK'nın 67/2. maddesi uyarınca davacı yararına icra inkar tazminatına hükmedilmesi gerekirken, aksi düşünce ile bu talebin reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no.lu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) no.lu bentte açıklanan nedenle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine,03.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1969, Karar No: 2020/5371, Tarih: 05.10.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/1969 E.  ,  2020/5371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında... Cumhuriyet Başsavcılığının 14/11/2012 tarih ve 2012/7476 Esas sayılı iddianamesi ile “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma” suçlarından kamu davası açıldığı,... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/12/2013 tarihli 2012/1006 Esas ve 2013/657 Karar sayılı ilamıyla “sahte fatura düzenleme” suçundan mahkûmiyet hükmü kurulduğu, “sahte fatura kullanma” suçu yönünden ise herhangi bir karar verilmediği, hükmün temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 10/12/2018 tarihli ...Karar sayılı ilamıyla “...2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçu yönünden ayrıca hüküm verilmesi mümkün görülmüştür.” denilerek yalnızca “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçu yönünden temyiz incelemesi yapıldığı ve hükmün “düzeltilerek onanmasına” karar verildiği, Dairemizin bu kararından sonra Mahkemece sanık hakkında “sahte fatura kullanma” suçundan mahkûmiyet hükmü kurulduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8/1. maddesinin; "Bölge adliye mahkemelerinin, 26/09/2004 tarih ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2’nci maddesi uyarınca Resmî Gazetede ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322 nci maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326'ncı maddeleri uygulanır. (Ek cümle: 1/7/2016-6723/33 md.) Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez." şeklinde düzenlendiği, somut olayda sanık hakkında incelemeye konu “2008 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün daha önce Yargıtay incelemesinden geçmemiş ve bölge adliye mahkemelerinin göreve başladığı 20/07/2016 tarihinden sonra ilk kez verilmiş bir hüküm olması nedeniyle, kanun yolu incelemesinin istinaf olduğu anlaşılmakla; sanık müdafinin istinaf talebinin merciince değerlendirilmesi bakımından dosyanın incelenmeksizin Bölge Adliye Mahkemesi’ne gönderilmesinin temini için İADESİNE, 05/10/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1048, Karar No: 2016/18739, Tarih: 31.05.2016

**19. Ceza Dairesi         2016/1048 E.  ,  2016/18739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I)Sanık hakkında 6831 sayılı Kanun’un 93. maddesine aykırılık eyleminden kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Mahallinde yapılan keşif sonrası orman mühendisinin hazırladığı bilirkişi raporunda, dava konusu yerlerde sanığın toprağın üretim gücünden yararlanmak için açma yaptığının belirtilmesine göre sanık hakkında 6831 sayılı Kanun’un 93/2. maddesinin uygulanmaması,

II)Sanık hakkında 6831 sayılı Kanun’un 91/1. maddesine aykırılık eyleminden kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Mahallinde yapılan keşif sonrası orman mühendisi bilirkişinin düzenlediği 21.11.2008 tarihli raporda, sanığın Nisan 2007 ayı içinde 38 adet meşe ağacını kesmesinin sanığın bağına ilave alan oluşturmak için yeni açma mahiyetinde olduğunun belirtilmesine, bu alanla ilgili olarak işgal ve faydalanma suçundan mahkumiyet hükmü kurulmuş olmasına, 5728 sayılı Kanun ile değişiklikten önce ağaç kesme suçunun, açma suçunun unsuru olduğu gözetilmeden ayrıca ağaç kesme suçundan da sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, ceza miktarı yönünden CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 31.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28487, Karar No: 2016/3240, Tarih: 08.02.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/28487 E.  ,  2016/3240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı spor kulübü ile Profesyonel Futbolcu sözleşmesi imzalandığını, sözleşmeye göre 2012-2013 sezonu için; 60.000 TL garanti ücret ve 77.842,50 TL maç başı ücreti alacağı bulunduğunu ileri sürerek; şimdilik 100.000 TL'nin vade tarihlerinden itibaren yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davalıya verilen para cezasının davacıya tebliğ edildiğini, geçerli para cezalarının davacının alacaklarından mahsup edilmesi gerektiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece dava konusu 2012-2013 sezonuna ilişkin olarak davalının yaptığı ödemelerin mahsubu ile bakiye 62.171,40 TL davacı alacağının kaldığı tespit edilerek, para cezalarını mahsup talebine ilişkin olarak TFF statüsünün 56. maddesine göre sportif ceza kapsamında kalan para cezasına mecburi tahkim olarak Uyuşmazlık Çözüm Kuruluna başvurulması gerektiği mahkemece bu konuda değerlendirme yapılamayacağı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile, 62.171,40 TL’nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, taraflar arasında yapılan Profesyonel futbolcu transfer sözleşmesi nedeniyle doğan davacı alacağının tahsili istemine ilişkin olup, davalı savunmasında sözleşme kapsamında davacı futbolcu hakkında para cezası uygulandığını ve bu para cezasının davacı alacağından mahsubu gerektiğini savunmuştur.

16.5.2009 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 5894 sayılı Türkiye Futbol Federasyonu kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanunun bu hususa ilişkin 5. maddesinde ilk derece hukuk kurulları başlığı altında Uyuşmazlık Çözüm Kurulu Disiplin kurulları, Kulüp Lisans Kurulu ve Etik Kurulunun oluşturulduğu, aynı maddenin ikinci bendinde “ İlk derece hukuk kurulları kulüp lisansı ile ilgili kararlar almaya veya bu Kanun, TFF Statüsü, TFF’nin diğer talimat ve düzenlemeleri ile diğer yetkili TFF kurul ve organları tarafından alınacak kararlara ilişkin olarak çıkacak ihtilaflarda karar vermeye münhasıran yetkilidir.”şeklinde düzenlemeye yer verilerek, ilgili kurulların görevine girecek uyuşmazlıkların nelerden ibaret olduğu konusunda açık bir düzenleme getirilmeyerek, bu düzenleme TFF ana Statüsüne bırakılmıştır. Uyuşmazlık Çözüm Kurulu’nun görev ve yetkileri Futbol Federasyonunun ana statüsünde belirlenmiştir.

5894 sayılı yasanın yürürlüğe girmesinden sonra TFF Ana statüsünün 56. maddesinde 21.7.2011 tarihinde yapılan değişiklik ile Kulüpler ve futbolcular arasındaki futbolla ilgili her türlü sözleşmeden doğan ihtilaflarda, Uyuşmazlık Çözüm Kurulu’nun mecburi tahkim ve ihtiyari tahkim şeklinde iki ayrı görevi bulunduğu, sadece sportif cezalarla yetiştirme tazminatlarına ilişkin uyuşmazlıkların Mecburi hakem olarak Uyuşmazlık Çözüm Kurulu’nda görülebileceği, diğer uyuşmazlıklarda ise Uyuşmazlık Çözüm Kurulu’nun yetkili olabilmesi için tarafların ihtilafın ortaya çıkmasından sonra Kurulun yetkisini yazılı olarak kabul etmeleri şartı getirilerek, uyuşmazlığın doğmasından sonra yazılı olarak kabul etmeleri halinde uyuşmazlık çözüm kurulunun ihtiyari tahkim sıfatıyla bakıp sonuçlandırabileceği ve bu kararlara karşı Genel Hükümler uyarınca yargı yoluna başvurulabileceği anlaşılmakta olup,TFF statüsünde yapılan bu düzenleme ile Uyuşmazlık Çözüm Kurulunun yetkisi sözleşmenin tarafları yönünden ihtiyari hale getirilmiştir.

Futbol Federasyonunun Ana Statüsünün 56. Maddesinde, Uyuşmazlık Çözüm kurulunun mecburi tahkim görevi içinde bırakılan sportif cezalar Profesyonel Futbolcuların Statüsü ve Transferleri Talimatının(PFSTT) 30. maddesine göre tarafların talebi üzerine Uyuşmazlık Çözüm kurulu tarafından verilen cezalar olup, bu düzenlemeye göre Profesyonel Futbolcu Sözleşmesini koruma dönemi içerisinde taraflardan birinin haklı bir sebebe dayanmaksızın fesh etmesi halinde, sözleşmeyi haksız fesh eden tarafın diğer tarafa tazminat ödemesine karar verilebileceği gibi, futbolcu yönünden müsabakadan men, kulüp yönünden transfer yasağı getirilmesi gibi bazı sportif cezalarında uygulanabileceği anlaşılmaktadır. Bu kapsamda profesyonel futbolcu sözleşmelerine bağlı olarak spor kulübünün kendi yaptığı iç düzenlemelere dayalı olarak uyguladığı para cezalarının PFSTT 30. maddesinde düzenlenen ve Uyuşmazlık Çözüm kurulu tarafından verilen sportif cezalarla ilgisinin bulunmadığı, tamamen taraflar arasındaki özel hukuk hükümlerine tabi sözleşme ilişkisinden kaynaklanması nedeniyle mecburi tahkim hükümlerine göre bu para cezalarına karşı Uyuşmazlık çözüm kuruluna başvurulamayacağı anlaşılmaktadır.