muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/11, Karar No: 2025/3450, Tarih: 23.06.2025

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; 17.06.2016 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanan 6719 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun gereğince davanın reddi gerekirken, konusuz kaldığından bahisle karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş olmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu, 6719 sayılı Yasa nedeniyle esastan reddedilmesi gerekeceğinden, yargılama giderlerinin müvekkil şirket lehine hüküm altına alınması gerektiğini, şirket lehine Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin hükümlerine göre vekâlet ücreti takdirinin hukuk ve hakkaniyet gereği olduğunu ileri sürerek, Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, kayıp-kaçak bedeli olarak hukuka aykırı olarak tahsil edildiği iddia edilen bedelin iadesi istemine ilişkindir.

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının; Dairemizin aynı konudaki yerleşmiş içtihadına uygun bulunduğu, yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa değişiklikleri nedeniyle konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davacı tarafça yapılan yargılama giderlerinin ve bu giderlere dahil olan maktu vekalet ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmiş olmasında isabetsizlik bulunmadığının anlaşılmasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8358, Karar No: 2017/4176, Tarih: 08.11.2017

**6. Ceza Dairesi         2014/8358 E.  ,  2017/4176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, Kasten yaralama, Tehdit

HÜKÜM : Uygulama;

1-Tehdit: 5237 sayılı TCK'nın 106/2-a,62,50/1-a,52/2-4 maddeleri gereğince sanığın 2 kez 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına

2-Kasten yaralama: 5237 sayılı TCK'nun 86/2,62,50/1-a,52/2-4 maddeleri gereğince sanığın 2 kez 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Saat 19:00 sularında, ailesiyle birlikte ikamet ettiği konutuna gelen sanık ... Sercan'ın; annesi mağdur ...'dan para istediği, mağdur ...'in olmadığını söylemesi üzerine saçından tutup "para bulamazsan seni para karşılığında satacağım" diyerek yumruk attığı, sinkaflı sözler sarf etmeye başlayıp kardeşi mağdur ...'a yönelip 'para vermezsiniz hepinizi öldüreceğim" diyerek Diyarbakır'a gitmek için 300,00 TL istediği, olumsuz yanıt alması üzerine mağdur ...'i itekleyip yere düşürdükten sonra tekme ve tokat atarak yaraladığının anlaşılması karşısında, sanık ...'ın mağdurlara yönelik eylemlerinin bir bütün halinde yağmaya kalkışma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde uygulama yapılması,

2)Kabüle göre;

Kasten yaralama eyleminin üst ve yan soya yönelik işlendiği anlaşılmakla, sanık hakkında TCK'nın 86/2. maddesi ile uygulama yapılırken,

aynı yasanın 86/3-a maddesi ile artırım yapılmaması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca sanıkların kazanılmış hakkının korunmasına, 08.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9979, Karar No: 2011/11754, Tarih: 24.11.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/9979 E.  ,  2011/11754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : VAKFIKEBİR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/07/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, davalılar  adına kayıtlı 12 parsel taşınmazın kıyı kenar çizgisinin sınırları içerisinde kaldığını ileri sürerek, tapunun iptalini ve terkinini istemiştir.

Davalılardan bir kısmı, çekişmeli taşınmazın tapusunun iptal edilmesi halinde bedelinin yasal faiziyle birlikte davacının Hazineden alınarak kendilerine verilmesi isteğinde bulunmuşlardır.

Mahkemece, davanın reddine karar  verilmiştir.

Karar, davacı Hazine tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Davacı Hazine, tapuda  davalılar  adına  kayıtlı  12  parsel  sayılı  taşınmazın  kıyı  kenar  çizgisi  içinde  kaldığını, kıyıların  devletin  hüküm  ve  tasarrufu  altındaki  yerlerden  olup,  özel  mülkiyete  konu  teşkil   edemeyeceğini  ileri  sürüp, tapunun  iptali  ile  sicilden  terkini  isteğinde  bulunmuştur.

Davalılar,davanın reddini  savunmuşlar, bilahare  davalılardan  bir  kısmı  3.2.2009  tarihli  dilekçe  ile  tazminat   istemişler  ve  15.60.-TL.  ıslah  harcı  adı  altında  harç  yatırmışlardır.

Mahkemece, 3402  sayılı Yasanın  12/3. maddesindeki  sürenin  geçtiği  gerekçesiyle  davanın  reddine  ilişkin  olarak  verilen  karar  Dairece, kadastro   tespitinin  kesinleştiği  tarihten  itibaren  dava  tarihine  kadar  10  yıllık  hak  düşürücü  süre   geçtiğinden  3402  sayılı Yasanın 12/3. maddesinde 5841 sayılı  Yasa  ile  yapılan  değişiklik  gözetilmek  suretiyle   davanın  reddine  karar  verilmesinin doğru  olduğu  ancak, uzman  bilirkişiler  aracılığı  ile  yerinde   keşif  yapılarak  taşınmazın   kıyı  kenar  çizgisi  içinde  kalıp  kalmadığı, davacı  Hazinenin   dava  tarihinde  davasında  haklı  olup  olmadığı  saptanarak  yargılama  giderlerinin hüküm  altına alınması  gerektiği  gerekçesiyle  bozulmuş, mahkemece  taşınmazın  tescil  ilamı   ile   oluştuğu, davacı  Hazinenin  baştan  beri   davasında  haksız  olduğu  3402  sayılı  Yasanın  12/3  maddesinde   değişiklik  yapılmasaydı  dahi  davanın  redde  mahkum  olduğu  gerekçesiyle   eski  kararda direnilmiş, HGK eldeki  davanın  10.08.2006   tarihinde  açıldığı, yargılama  sırasında  5841  sayılı  Yasanın  yürürlüğe  girdiği, ancak  anılan  yasının  Anayasa  Mahkemesince  iptal   edildiği, iptal  sonucu  oluşan  durumun  eldeki  davaya  da  uygulanması, bu  incelemenin  özel  dairesince yapılması  gerektiği  gerekçesiyle  dosya  Daireye  gönderilmiştir.

Toplanan deliller  ve  tüm  dosya   içeriği  ile   tapusunun  iptali    istenilen   12  nolu  parselin  ifraz  parseli  olduğu,ifrazın  geldiği  kadastral  parsellerin  tapu  kayıtları  esas   alınarak  kadastro tespitlerinin  yapıldığı  ve  tespitlerin  1988 yılında  kesinleştiği, tespite  esas  alınan  tapu  kayıtlarının  miktarı 919 m²  iken 22.5.1975  gün  146/ 239  sayılı  ilam  ile  yüzölçümünün 16620 m²  olarak  düzeltildiği, sözü  edilen  ilamda  Hazinenin  taraf  olmadığı  saptanmış  durumdadır.

Gerçekten  de;  işin  esası  bakımından  5841 sayılı  Yasanın  yürürlüğü  döneminde   davanın  hak  düşürücü  süre   nedeniyle  reddedilmiş olması  doğrudur. Ancak anılan  yasa  Anayasa  Mahkemesinin  12.5.2011  tarih  2009/31-2011/77 sayılı  kararı  ile  iptal  edilmiş, ve  23.7.2011  tarihinde  de  resmi gazetede  yayımlanarak  iptal  hükmü  yürürlüğe  girmiştir.

Öyle  ise, kesin  hüküm  halini   almamış ve  kazınılmış   hakkın  istisnasını  teşkil  eden  bu  durum  karşısında  5841  sayılı  Yasa  hükümleri  uyarınca  davanın  reddine  ilişkin  olarak   kurulan  hükmün  verildiği  tarih  itibariyle  doğru  olduğu  düşünülse ve  ayrıca  Anayasının  153.  maddesine  göre  iptal  kararı  geriye  yürümezse  de  10.3.1969  gün ve 1/3  sayılı  İçtihadı  Birleştirme  Kararının  gerekçe bölümünde  belirtildiği  üzere  iptal, kesin  şekilde  çözüme  bağlanmış  uyuşmazlıkları  etkilemez ve  henüz  anlaşmazlık  hali  devam  ediyorsa   iptalin  kapsamına  girer. Öyleyse, davanın  hak  düşürücü  süreden  reddine  ilişkin  kurulan  kararın Anayasa  Mahkemesinin  anılan  iptal  kararından  sonra  doğru  olduğu  söylenemez. Zira, kamu  düzeninin  söz  konusu  olduğu  bütün  haller  istisnanın  kapsamına  girer.

Öte  yandan, her  ne kadar  mahkemece  çekişmeli  parselin  miktar  artırımına  ilişkin  krokinin kapsamında  kaldığı, kabul  edilerek  davacının  davasın da  baştan  beri haksız  olduğu karara gerekçe yapılmış ise de, miktar  artırma  davasında Hazine taraf  olmadığından  onun  yönünden  ilamın  ve  eki  krokinin bağlayıcı  olduğunu  söyleyebilme olanağı yoktur.

Bir başka hususta, karşı davanın ne şekilde açılacağı 1086 sayılı HUMY’nun 203-208., 6100 sayılı HMK.’nun 132 ve devamı maddelerinde düzenlenmiş olup, cevap süresi geçirildikten sonra 3.2.2009 tarihinde verilen ve sadece ıslah harcı alınan dilekçe ile tazminat isteminin, karşı dava olarak kabulü de mümkün değildir. Tapusu iptal edilen kayıt malikleri tarafından ayrı bir tazminat davası açılabilmesi de kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, işin esasının 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İ.B.K. göre değerlendirilmesi, davanın kısmen ya da tamamının kabulü halinde 19.1.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa hükümleri gözetilerek taraf  iddiaları doğrultusunda gerekli araştırma ve inceleme yapılmak suretiyle uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması bakımından hüküm bozulmalıdır.

Hal böyle olunca, işin esasının 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İ.B.K. göre değerlendirilmesi, davanın kısmen ya da tamamının kabulü halinde 19.1.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa hükümleri gözetilerek taraf  iddiaları doğrultusunda gerekli araştırma ve inceleme yapılmak suretiyle uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması bakımından hüküm bozulmalıdır.

Hazinenin, temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesine göre) HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA,  24.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10569, Karar No: 2012/16255, Tarih: 27.09.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/10569 E.  ,  2012/16255 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : 2004 ve 2005 takvim yıllarındaki işlenen suçlardan; Mahkumiyet

Gerekçeli karar başlığında yanlış gösterilen suç tarihlerinin suça konu faturaların en son kurumlar vergisinde kullanıldıkları anlaşılmakla 16.04.2005 ve 16.04.2006 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanık müdafiinin 2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, yüklenen suçun sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunma inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

Sanık müdafiinin 2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 maddesinde öngörülen asli dava zamanaşımının, sahte faturaların kurumlar vergisinde kullanılması nedeniyle suçun işlendiği 16.04.2005 tarihinden iddianame tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden, suç tarihinin belirlenmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeninden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 27.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6282, Karar No: 2020/2801, Tarih: 02.06.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/6282 E.  ,  2020/2801 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 62/1, 53/6, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin cezanın az olduğuna, bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine, sanık müdafinin ise cezanın fazla olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Sanığın kamyoneti ile köy içinde seyyar satıcılık yaptığı, gündüz vakti Börk köyü 63 numaralı evin önündeki dört yönlü yola aracını park ettiği, alım-satım işlerinin bitmesini müteakip, aracın arkasından dolaşarak hareket ettirdiği esnada, aracın ön kısmında oynamakta olan 2 yaşındaki ölene, eşdeğer kusurlu olarak çarptığı olayda;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.09.2018 tarihli ve 2015/4-1163 Esas-2018/382 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere; hüküm bölümünde CMK'nın 230. ve 232. maddeleri uyarınca cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adli para cezası veya tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına ya da bu hususlara ilişkin taleplerin kabul veya reddine ait dayanakların açıkça gösterilmesi zorunluluğu bulunmakta olup; dosya içeriğine göre, 12.11.2015 tarihli karar duruşmasında lehe hükümlerin uygulanması talebinde bulunan sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının, “TCK'nın 50/4. maddesinde, taksirli suçlardan dolayı hükmolunan hapis cezasının uzun süreli de olsa, diğer koşulların varlığı halinde adli para cezasına çevrilebileceğinin” düzenlenmesi karşısında; TCK'nın 50/1-a ve 50/4.maddelerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılıp, değerlendirilmeden hüküm kurulması suretiyle CMK'nın 230/1-d maddesine aykırı davranılması;

Kanuna aykırı olup, sanık ve sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 02.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3269, Karar No: 2018/5325, Tarih: 05.06.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/3269 E.  ,  2018/5325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Sanıklar ... ve ... hakkında beraat

Sanık ... hakkında; mahkumiyet

Sanıklar hakkında 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’na aykırılık suçundan yapılan yargılama sonucunda; sanıklar ... ve ... hakkında verilen beraat kararına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazları ile sanık ... hakkında verilen mahkumiyet kararına yönelik sanık müdafii ve mahkumiyet kararının ertelenmesine yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1- Sanıklar hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde,

18.10.2010 gün, VDENR-2010-2116/62 sayılı Vergi Suçu Raporuna atıfta bulunularak verilen dava şartı olan mütalaanın "sahte fatura düzenlemek" suçuna ilişkin olduğu, 23.11.2010 tarih, 2010/69202 esas sayılı iddianame ile de Vergi Suçu ve İnceleme Raporlarına aykırı olarak mütalaa konusu yapılmayan "sahte fatura kullanmak" suçundan kamu davası açılmış olduğu anlaşılmış ise de, zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun anlaşılması karşısında; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanıklara yüklenen "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarıca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

2- Sanıklar hakkında 2006, 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde,

2- Sanıklar hakkında 2006, 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde,

213 sayılı Kanunun 367. maddesi uyarınca kovuşturma şartı olan vergi dairesi başkanlığı mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu raporunun "2006-2007” takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçuna ilişkin olduğu, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 23.11.2010 tarih ve 2010/69202 Esas sayılı iddianamesi ile vergi incelemesi ve mütalaa konusu yapılmayan “sahte fatura kullanma” suçundan dava açıldığı, “sahte fatura kullanmak” suçundan usulüne uygun olarak verilmiş mütalaa bulunmadığı, sahte belge düzenleme ve sahte belge kullanma eylemlerinin birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu ve birbirine dönüşmeyeceği; 5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca da hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olduğu gözetilip; 2006-2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan Cumhuriyet Başsavcılığı'na ihbarda bulunulup dava açılması halinde birleştirilerek “sahte fatura kullanma” suçundan verilmiş kovuşturma şartı olan mütalaa bulunmadığından davanın düşmesine, sahte fatura düzenleme suçundan ise sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, dava açılmayan sahte fatura düzenleme suçundan yargılama devam edilerek yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafi ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8453, Karar No: 2006/15720, Tarih: 19.12.2006

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2006/8453 E.  ,  2006/15720 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... vs. aralarındaki istihkak davası hakkında İnegöl İcra Mahkemesinden verilen 22.03.2005 gün ve 197-72 sayılı hükmün davacı(3.kişi) vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

2004 Sayılı İcra ve İflas Kanununun 4949 sayılı Yasanın 101. maddesiyle değişik 363. maddesi hükmüne göre; Yasa'nın yürürlüğe girdiği 30.7.2003 tarihinden sonra icra mahkemelerince verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 2.000.000.000 TL.’yi geçmesi gerekir.

İİK'na 4949 sayılı Yasa'nın 102. maddesiyle eklenen Ek 1. madde uyarınca da; bu parasal sınır, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun mükerrer 298. maddesi uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tesbit ve ilan edilen yeniden değerlendirme oranında artırılması suretiyle uygulanır.

2004 yılında bu parasal sınır 2.570.000.000 TL. (2.570 YTL.) olarak uygulanmıştır. Öte yandan 28.11.2004 gün ve 25654 sayılı Resmi Gazetede ilan edilen Maliye Bakanlığı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinde, 2005 yılı için belirlenen yeniden değerlendirme oranı % 11,2 olarak öngörülmüştür. Buna göre, 2005 yılında icra mahkemelerince istihkak davaları sonucunda verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 2.857.84 YTL.’sini geçmesi gerekir.

Somut olayda, temyiz konusu dava değeri 900.00 YTL’dir.

Bu durumda hüküm kesin nitelik taşıdığından temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıdaki nedenlerle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine ,İİK'nun 363, 365/3 Eki 1. maddeleri uyarınca 19/12/2005 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5687, Karar No: 2013/6125, Tarih: 03.06.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/5687 E.  ,  2013/6125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dava konusu Alıçlı Mahallesi 218 ada 107 parsel sayılı 1.163,18 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, ... çalışmaları sırasında 218 ada 45 parsele uygulanan vergi kaydının miktar fazlası olarak tarla vasfı ile ... adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ... mirasçıları, dava konusu taşınmazın kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile adlarına tescili talebi ile dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın ... mirasçıları adına miras payları oranında tesciline karar verilmiş; hüküm, ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın tarım arazisi niteliğinde bulunduğu, adlarına tescil kararı verilenler yönünden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile iktisap şartlarının gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama karar için yeterli bulunmamaktadır. Dava konusu taşınmazın sınırında bulunan 218 ada 45 parsele uygulanan vergi kaydı ile dava konusu taşınmaza komşu parsellerin tutanak ve dayanakları getirtilip uygulanmamış, dava konusu taşınmazın yakınından ... Nehri geçmesine rağmen taşınmazın dere yatağı vasfında olup olmadığı yöntemince araştırılmamış ve taşınmazda imar-ihya yapılıp yapılmadığının belirlenmesi için gerekli olan hava fotoğrafları getirtilip usulünce uygulanmamıştır. Sağlıklı sonuca varılabilmesi için çekişmeli taşınmaza komşu parsellerin onaylı tutanak suretleriyle dayanağı olan belgeler ile 218 ada 45 parsele uygulanan vergi kaydı ve bölgede tespit tarihinden önce yapılmış kıyı kenar çizgi çalışması varsa evrakları ve haritaları ile taşınmazın tespit tarihinden geriye doğru 20-25 yıl öncesine ait iki ayrı tarihte çekilmiş hava fotoğrafları getirtilip dosya ikmal edildikten sonra mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişilerle aynı yönteme göre tespit edilecek taraf tanıkları, fen bilirkişisi, jeolog, jeodezi, fotoğrametri ve ziraat mühendisinden oluşacak uzman bilirkişiler kurulu huzuruyla yeniden keşif yapılmalıdır. Keşif sırasında; yerel bilirkişi ve tanıklardan taşınmazın 1985 yılı ve sonrasında kimler tarafından neye istinaden zilyet edildiğine ilişkin maddi olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmalı, taşınmazın imar-ihyaya konu edilip edilmediği, imar-ihyaya konu edilmiş ise ihyanın hangi tarihte başlayıp ne zaman bitirildiği etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, bilirkişi ve tanık sözleri komşu parsel tutanak ve dayanakları ile denetlenmeli, keşif sırasında davalı 218 ada 45 parsele uygulanan