muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2776, Karar No: 2021/8015, Tarih: 13.04.2021

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 06.06.1997 tarihinde işe girdiğini, davacının asker dönüşü 28.08.2000 tarihinde yine çalışmaya başladığını, iki yıl kadar çalışarak 01.11.2002 tarihinde işten ayrıldığını, davacının 31.01.2003 tarihinde tekrar işe başladığını, davacının 23.02.2006 tarihinden itibaren işe gelmemesi üzerine davacıya mazeretini bildirmesi aksi takdirde iş sözleşmesinin feshedileceğine dair yazı gönderildiğini, davacının mazeretini bildirmemesi ve işe gelmemesi üzerine 02.03.2006 tarihli fesih yazısının davacıya tebliğ edilerek iş sözleşmesinin feshedildiğini, davacının 18.07.2006 tarihinde tekrar işe başladığını, davacının 30.11.2016 tarihinde ihbar ve kıdem tazminatı hakları tanınarak işten çıkarıldığını, davacının ücretinin miktarını ve fazla mesai yaptığını kabul etmediklerini, işyerinde haftanın beş günü 08.00-18.15 saatleri arasında çalışma olduğunu,davacının servisçilik yapmadığını, kendisiyle aynı beldede oturan 1-2 arkadaşını kendi aracı ile getirip götürdüğünü, bunun üzerine işverenin şirkete ait aracı davacıya vererek bununla gidip gelmesini istediğini, 2006 yılından sonraki çalışmaları nedeniyle davacının kıdem ve ihbar hakkının kabul edilerek 2017 yılı Ocak ve Şubat ayında 2.000,00 'er TL 'den toplam 4.000,00 TL ödeme yapıldığını, davacıya yıllık izin ücreti olarak 6.843,19 TL ödendiğini, davacının dini bayramların son günü temizlik yapmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, davalının istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının çalışma süresinin kesintisiz olup olmadığı ve 31.01.2003-02.03.2006 tarihleri arasındaki çalışmasının işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25. maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki iş günü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç iş günü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

4857 sayılı İş Kanununun 25. maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki iş günü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç iş günü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

Mülga 1475 sayılı Yasanın 14/2 maddesi, işçinin aynı işverene bağlı olarak bir ya da değişik işyerlerinde çalıştığı sürelerin kıdem hesabı yönünden birleştirileceğini hükme bağlamıştır. O halde kıdem tazminatına hak kazanmaya dair bir yıllık sürenin hesabında, işçinin daha önceki fasılalı çalışmaları dikkate alınır. Bununla birlikte, her bir fesih şeklinin kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde gerçekleşmesi, hizmet birleştirmesi için şarttır. İşçinin önceki çalışmaları sebebiyle kıdem tazminatı ödenmişse, aynı dönem için iki defa kıdem tazminatı ödenemeyeceğinden, tasfiye edilen dönemin kıdem tazminatı hesabında dikkate alınması mümkün olmaz. Ancak aynı işverene ait bir ya da değişik işyerlerinde çalışılan süre için kıdem tazminatı ödenmemişse, bu süre aynı işverende geçen sonraki hizmet süresine eklenerek son ücret üzerinden kıdem tazminatı hesaplanmalıdır. Zamanaşımı definin ileri sürülmesi halinde, önceki çalışma sonrasında ara verilen dönem on yılı aşmışsa önceki hizmet bakımından kıdem tazminatı hesaplanması mümkün olmaz.

Somut olayda, davacının, davalı şirkette askerlik dönemi işten ayrıldığı dönem dışında 29.08.2000-01.11.2002 31.01.2003-02.03.2006 19.07.2006-30.11.2016 tarihleri arasında aralıklı olarak çalıştığı anlaşılmaktadır. Davalı taraf davacının 31.01.2003-02.03.2006 tarihleri arasındaki çalışmasının devamsızlığı nedeniyle haklı nedenle feshedildiğini savunmuştur. Dosya kapsamında bulunan 27.02.2006 tarihli tutanakta davacının 23.02.2006 tarihinden itibaren devamsızlık yaptığı ve buna ilişkin mazeretini bildirmesinin istendiği, bu ihtarnamenin davacıya tebliğ edilmesine rağmen dosya kapsamında devamsızlığa ilişkin mazeret bildirilmediği ve sonrasında 02.03.2006 tarihli fesih bildirimi ile davacının iş sözleşmesinin haklı neden belirtilerek feshedildiği anlaşılmaktadır. Davacının işten çıktıktan sonra el yazısı ile düzenlenmiş dilekçesinde işyerinde çalışmak istediğinin belirtildiği ve davacının imzası bulunan 18.07.2006 tarihli işe giriş bildirgesi ile 19.07.2006 tarihinden itibaren yeniden işyerinde çalşımaya başladığı anlaşılmaktadır. Tüm dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler, davacının devamsızlık yaptığını belirten ve davalı tarafından keşide edilen ve davacıya yaptığı devamsızlığa ilişkin geçerli mazeretini belgelemesini istediği 27.02.2006 tarihli ihtarname, davacının yeniden işe başlamak için el yazısı ile hazırlanan dilekçe dikkate alındığında davalının 31.01.2003-02.03.2006 çalışma dönemine dair iş sözleşmesinin feshinin haklı nedene dayandığı anlaşılmaktadır. Hal böyle iken davacının 31.01.2003-02.03.2006 tarihleri arasındaki çalışmasının haklı nedenle feshedildiğinin kabulü ile davalı işyerinde aralıklı olarak çalışmasına göre bu dönem dışlanmak suretiyle hizmet süresi tespit edilerek dava konusu alacakların değerlendirilmesi gerekli iken yazılı şekilde kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, davalı yararına takdir edilen 3.050,00 TL duruşma vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13/04/2021tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/59, Karar No: 2013/5130, Tarih: 08.04.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/59 E.  ,  2013/5130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Hazine ile ... aralarındaki dava hakkında Samandağ Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 28.02.2012 tarih ve 664/244 sayılı hükmün Daire'nin 15.10.2012 gün ve 11268/9208 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Davalı vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı Hazine vekili, davalı üzerinde kayıtlı 1658 parselin, 3621 sayılı Kıyı Kanunu hükümleri uyarınca kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını, özel mülkiyete konu edilemeyeceğini açıklayarak tapu kaydının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın yersiz açıldığını, taşınmazın satış yoluyla alındığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, bozma ilamları uyarınca davanın kabulüne,1658 sayılı parselin tapu kaydının iptaline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairece, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün onanmasına karar verilmiştir. Davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve Yargıtay ilâmında açıklanan gerektirici sebeplere göre yerinde olmayan ve HUMK'nun 440.maddesinde yazılı hallerden hiçbirisine uymayan davalı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE,

Dava dilekçesinde taşınmazın tapu kaydının iptaline karar verilmesi istenilmiş, Mahkemece 1658 parselin tapu kaydının iptaline karar verilmiş ise de tapu kaydı iptal edildikten sonra taşınmazın kıyı olarak terkinine karar verilmemiştir. Bu hususta karar verilmemiş olması ve onama ilamında gözden kaçırılması maddi hataya dayanmakta olup, tapu sicilinin düzgün tutulmasına dair kararlar kamu düzenine ilişkin bulunması nedeniyle kendiliğinden gözönünde tutulması gereken hususlardandır. Dairemizin 15.10.2012 tarih, 2012/11268-9208 Esas ve Karar sayılı terkin konusunda bir karar verilmemiş olmasının maddi hataya dayalı olduğu anlaşılmakla bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden -//-

2013/59-5130 -2-

hüküm fıkrasına tapu kaydının iptaline cümlesinden sonra gelmek üzere “…kamunun istifadesine açık kıyı olarak terkinine …” şeklindeki cümle eklenmek suretiyle hüküm fıkrasının düzeltilmesine, hükmün düzeltilmiş bu haliyle HMK'nun 370/2. (HUMK'nun 438/7) maddesi uyarınca aynı gerekçelerle ONANMASINA, anılan Kanunun 442. maddesi uyarınca (6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi gereğince 1086 sayılı HUMK'nun 427 ila 454. maddeleri yürürlükte bulunduğundan) takdiren 218,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye irad kaydına ve 3402 sayılı Kanunun 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına

08.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35513, Karar No: 2017/16038, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/35513 E.  ,  2017/16038 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/22410, Karar No: 2012/22766, Tarih: 05.12.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/22410 E.  ,  2012/22766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak:

a)Sanığa yüklenen 5237 sayılı Yasanın 116/1-4. maddesindeki konut dokunulmazlığını bozma suçunun, 5271 sayılı CMK’nın 253. ve 254. maddeleri uyarınca uzlaşma kapsamında kaldığı gözetilerek, taraflara usulünce uzlaşma önerisinde bulunulup sonucuna göre, hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

b)Sanığın adli sicil kaydında gözüken, İnegöl Asliye Ceza Mahkemesinin, 1996/935-1997/43 sayılı, 13.03.1997 kesinleşme tarihli, 4 ay hapis cezasına ilişkin ilamının getirtilerek, infaz edilip edilmediği, infaz edilmişse infaz tarihinin sonucuna göre, silinme koşullarının oluşması halinde; suçların niteliği, cezaların türü ve süresine göre; hükümden sonra yürürlüğe giren, vaki değişiklikler karşısında; 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

c) Oluş ve dosya içeriğine göre; sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine uyduğu gözetilmeden, aynı Yasa'nın 142/1-f maddesi ile uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle kısmen isteme uygun olarak BOZULMASINA,05.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5933, Karar No: 2017/4522, Tarih: 06.03.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/5933 E.  ,  2017/4522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı nezdinde avukat sekreteri olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai ve ücret alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının iddialarının doğru olmadığını, işten ayrılmak için mizansen uygulayarak feshe gerekçe gösterdiğini, işe gelmediğinden devamsızlık tutanakları tutularak iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini, işyerinde çalışma saatlerini belirten yaz ve kış çalışma tablosu düzenlendiğini, denkleştirme uygulaması bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

...-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan kanuni ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

...-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkes tarafından bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışma yaptığını işçi, bu çalışmasının karşılığı ücretlerin ödendiğini ise işveren ispat etmek durumundadır.

Somut olayda; davacı işçinin fazla çalışma ücreti istekleri bilirkişi raporundaki hesaplamaya göre kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışma yaptığını işçi, bu çalışmasının karşılığı ücretlerin ödendiğini ise işveren ispat etmek durumundadır.

Somut olayda; davacı işçinin fazla çalışma ücreti istekleri bilirkişi raporundaki hesaplamaya göre kabulüne karar verilmiştir.

Davacı ile aynı dönem çalışan iş arkadaşı ...'un işçilik alacaklarına dair açtığı ... .... İş Mahkemesinin 2012/548 esas sayılı dosyasında davacının tanık olarak verdiği ifadesinde "çalışma saatleri sabah 08.30-....30 şeklindedir. ... saat yemek molası vardı. ... kez ...-... dk. çay molası vardı. Cumartesi ... günde bir, bir saat 09.00 öğle ...-....00'e kadar çalışıyorduk." şeklinde beyanda bulunmuştur. Davacının kendisini bağlayan beyanları ve dosya kapsamındaki tanık ifadeleri bir bütün olarak değerlendirilerek davacının fazla çalışma alacağına hak kazanıp kazanmadığı belirlenmelidir. Yazılı gerekçe ile hüküm kurulması hatalı olmuştur.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 06.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1033, Karar No: 2015/5869, Tarih: 12.03.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/1033 E.  ,  2015/5869 K.**

**"İçtihat Metni"**

İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Borçlu vekili, müvekkili aleyhine, ilama dayalı olarak icra takibi başlatıldığını, ancak İcra Müdürlüğü tarafından ana para, yargılama giderleri, vekalet ücreti, uygulanan yasal faizler kalem kalem yazılması gerekirken bu yapılmayıp yanlış hesaplamalar yapıldığını, faizin fazla hesaplandığını, dayanak ilamın taşınmazın aynına ilişkin olduğunu kesinleşmediğini ve taşınmaz üzerindeki ipotek kaldırılmadan tazminat bedelinin talep edilemeyeceğini belirterek takibin iptaline karar verilmesini talep etmiş, Mahkemece, şikayetin reddine karar verilmiş , hüküm, borçlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkeme kararında, yeterli gerekçe bulunmamaktadır.

Şöyle ki kararda sadece İİK 18. madde kapsamında neden duruşma yapılmadığı açıklanmış, tarafların iddia ve savunmalarının neden reddedildiği konusunda bir açıklama yapılmamıştır.

Anayasa'nın 141/3 maddesinde, mahkeme kararlarının gerekçeli olması gerektiği belirtilmiştir. HMK m. 297 bent c hükmünde de kararda iki tarafın iddia ve savunmalarının özetlenmesi, ihtilaflı konular hakkında toplanan delillerin anlatılması, delillerin tartışılması, ret ve üstün tutulma sebeplerinin belirtilmesi, sabit görülen vakıalardan çıkarılan sonuçların açıklanması ve hukuki sebebin bulunması gerektiği belirtilmiştir. Davanın tarafları, kararın sebebini dayandığı gerekçeden anlayabileceklerdir. Keza Yargıtay denetimi de ancak kararın gerekçe ihtiva etmesi halinde mümkün olabilecektir.

Hükmün gerekçeli ve açık olması için, iddia ve savunmaların tek tek ele alınması, cevaplandırılması, hukuka ve yasaya aykırı bulunma ya da bulunmama nedenlerinin açıklanması, yasal dayanaklarının gösterilmesi, anlamaya ve denetime elverişli nitelikte bulunması gereklidir. Ancak bu durumda HMK. m. 297'ye uygun bir kararın varlığından söz edilebilir.

Yukarıda yapılan açıklamalar karşısında; mahkemenin, tarafların taleplerini ve savunmalarını nazara almadan ve bu konudaki delilleri ortaya koyup tartışmadan, HMK m.297/c hükümüne aykırı olarak karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunduğundan kararın bozulması gerekmiştir.

Yukarıda yapılan açıklamalar karşısında; mahkemenin, tarafların taleplerini ve savunmalarını nazara almadan ve bu konudaki delilleri ortaya koyup tartışmadan, HMK m.297/c hükümüne aykırı olarak karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunduğundan kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle İİK'nun 366. ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 12.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/107, Karar No: 2025/1111, Tarih: 05.03.2025

**1. Hukuk Dairesi         2025/107 E.  ,  2025/1111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/342 E., 2024/421 K.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; davalının 22.09.1999 tarihinde Bolvadin Belediye Başkanlığına başvurarak kendisine bir arsa temin edildiği takdirde cami yaptırıp Müftülük yahut Diyanet İşleri Başkanlığına teslim edeceğini taahhüt ettiğini, aşamada davacının Bolvadin Belediye Başkanlığına ait başka bir taşınmazın da davaya konu taşınmaza eklenmesini talep etmesi üzerine, Belediyeye ait bir taşınmazın söz konusu taşınmaza ihdas edildiğini, davalı tarafından taşınmaz üzerine cami yaptırıldığını ancak taahhüt ettiği gibi taşınmazı Diyanet İşleri Başkanlığı adına tescil ettirmediğini, dava konusu taşınmazın dâhilinde bulunan caminin arkasına müştemilat olarak kullanılmak üzere ek yapılar inşa edildiğini ve davalının, caminin müştemilatı olarak kullanılması planlanan bu kısımlarını dükkân olarak başkalarına kiraladığını, dükkânlardan kira getirisi elde ettiğini ve her türlü semerelerinden haksız olarak faydalandığını, cami olarak inşa edilmiş olan kamu hizmet malının mülkiyetinin davalı üzerinde olamayacağını ileri sürerek dava konusu 1019 ada 4 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptaline ve taşınmaz üzerinde bulunan dükkânların Bolvadin Belediye Başkanlığı adına tapuya tesciline, üzerindeki caminin Hazineye devredilmesine, davalının sözleşmeye aykırı olarak elde ettiği haksız kazançtan dolayı şimdilik fazlaya ilişkin hakları saklı tutarak 10.000,00 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; zamanaşımı süresinin geçtiğini, davalının dava konusu taşınmazı 27.07.2000 tarihinde davacı Belediyeden satın aldığını, cami inşaatını 2002 yılında tamamladığını, inşaat bitince Diyanet İşleri Başkanlığına dönemin belediye başkanı ile birlikte gittiğini, dava konusu taşınmazı üzerindeki cami, kuran kursu vs. yapılar ile birlikte devretmek istediğini bildirdiğini, davalının şahsi menfaat gözetmeden, ihtiyacı bulunduğu yerden bir arsa talep ettiğini ve Belediyeden bu arsayı satın aldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI