muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5974, Karar No: 2014/24370, Tarih: 02.12.2014

Davalı Maliye Hazinesinin bu konuda aleyhine açılan tazminat davaları ile ilgili herhangi bir arşiv kaydı veya bilişim sistemleri üzerinden oluşturulmuş bir veri tabanı bulunmadığından, konuya ilişkin temyiz incelemesi yapan dairemizce, aynı yıl içinde aynı hukuksal nedenlerle açılan mükerrer tazminat davalarının bulunduğu da tespit edilmiş olup, bunlara örnek olarak; 12.CD, 16.12.2013/25273-29105 ve 25.3.2013/2459-538 sayılı ilamları gösterilebilir.

Yine aynı şekilde, beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar tebliğ edilmesine rağmen bu kararlara kesinleşme şerhleri verilmesi gözardı edilmekte, unutulmakta ve daha sonra bu tebligat parçaları çeşitli nedenlerle dosyadan çıkarılmaktadır. Dolayısıyla, uygulamada beraat kararları ile ilgili sağlıklı bir kesinleştirme işlemi yapılmadığı görülmektedir. Açıklanan nedenlerle bu hakkın kullanılmasının hukuki olarak sınırlandırılması yapılırken, hak kayıplarını önlemeye yönelik bir yolun bulunması da zorunluluk arzetmektedir. Somut olayda da buna benzer bir durum söz konusu olup, karar sonrası beraat kararının tebliğine ilişkin tebligat parçaları dosya içinde bulunmamaktadır. Bu durumda da ya tebligat parçaları sonradan dosyadan çıkarılmış veya karar sonrası tebliğ işlemi hiç yapılmadığı algısı doğmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinde ''Herkes haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz” şeklindeki emredici düzenleme ile kanun koyucu kişilere tanıdığı hakların belli sınırlar içinde kullanılmasını istemiş, hakkın kötüye kullanılmasının da hukuk düzenince hiç bir şekilde korunmayacağını belirtmiştir.

Sonuç olarak, bu yöndeki hakların sağlıklı bir şekilde öne sürülmesi ve çözüme kavuşturulması için süre sınırlamasının yapılması ve bu hususun meri mevzuat nazara alınarak bir çözüme kavuşturulmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Buna göre;

1- 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usûlleri Hakkında Kanunu'nun 47/5.maddesi, Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru için, başvuru yollarının tüketildiği tarihten, başvuru yolu öngörülmemiş ise ihlalin öğrenildiği tarihten itibaren 30 gün içinde yapılmasını,

2- İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmenin 35.maddesine göre de, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine bireysel başvuruda iç hukuk yollarıyla nihai kararın verilmesinden itibaren 6 aylık süre içinde başvuru yapılmasını,

3- 818 sayılı (Mülga) Borçlar Kanunu'nun 60. maddesi ve 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 72. maddesi haksız fiiller için açılacak tazminat davasının her halde fiilin işlendiği tarihten başlayarak 10 yılın geçmesiyle zamanaşımına uğrayacağını,

2- İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmenin 35.maddesine göre de, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine bireysel başvuruda iç hukuk yollarıyla nihai kararın verilmesinden itibaren 6 aylık süre içinde başvuru yapılmasını,

3- 818 sayılı (Mülga) Borçlar Kanunu'nun 60. maddesi ve 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 72. maddesi haksız fiiller için açılacak tazminat davasının her halde fiilin işlendiği tarihten başlayarak 10 yılın geçmesiyle zamanaşımına uğrayacağını,

4-2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 12. maddesi idari eylemlerden hakları ihlal edilmiş olanların her halde eylem tarihinden itibaren beş yıl içinde ilgili idareye başvurarak haklarının yerine getirilmesini istemeleri ve öngörülen 60 günlük sürede davaların açmalarını,

5-2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 39. maddesinde ilama müstenit takip, son muamele üzerinden on sene geçmekle zamanaşımına uğrayacağını, öngörmüş ayrıca Adalet Bakanlığı Merkez ve Taşra Teşkilatı ile Bağlı Kuruluşlar Arşiv Yönetmeliğinde beraatle sonuçlanan dosyalar için birim arşivinde saklanma süresi beş yıl olarak öngörülmüştür.

Görüldüğü üzere yasal mevzuatlarda hak aranma ile ilgili çeşitli süreler öngörülmüş ve bu süreler de en uzun olan süre Borçlar Kanunu ve İcra İflas Kanununda öngörülen 10 yıllık hak arama süreleridir. Kanaatimizce en uzun olan bu süreler nazara alınarak, bir sonuca varılması gerekmektedir.

Açıklanan tüm bu nedenlerle, 466 sayılı Kanun kapsamında görülen tazminat davalarında:

1-C.G.K'nın 06.05.2014/141-229 sayılı kararında belirtildiği gibi beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların Yazı İşleri Yönetmeliğine göre süresinde tebliğ edilip kesinleşme tarihinden itibaren her halükarda 10 yıl, kesinleşmiş kararların tebliğinden itibaren 3 ay içinde tazminat davalarının açılması,

2-Bunun yanında, kararlar Yazı İşleri Yönetmeliğine göre usulüne uygun olarak tebliğ edilmemiş ve kesinleştirme işlemleri yapılmamış yada kesinleştiği tespit edilmemiş ise, tazminat davalarının karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla bir süre geçtiğinde, somut olayın, tarafların ve davanın özelliği de nazara alınmak suretiyle süresi içinde açılmadığının kabulü gerekmektedir.

Davaya konu olay açısından baktığımızda; davacı hakkında verilen 09.05.1985 tarihli beraat kararının usulüne uygun olarak kesinleştirildiğine ilişkin bilgi ve belgelere rastlanmamış ve davanın safahatı ve karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla süre geçtikten sonra açıldığının anlaşılması karşısında, süresinde açılmayan davanın reddine karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz değerlendirme ile kısmen kabulüne karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, davalı vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 02.12.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/212, Karar No: 2016/7638, Tarih: 27.04.2016

**19. Hukuk Dairesi         2016/212 E.  ,  2016/7638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili tarafından davalıya ait un fabrikasına buğday satıldığını, satış bedelinden bakiye kalan 3.600 TL alacağın tahsili amacıyla başlatılan icra takibinin davalının itirazı üzerine durduğunu ileri sürerek, itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirket bünyesinde un fabrikasının bulunmadığını, ayrıca taraflar arasında herhangi bir ticari ilişkinin olmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün Dairemizin 07/04/2015 tarih, 2014/4086 Esas 2014/6582 Karar sayılı ilamı ile, teslimin davacı tarafından kesin delillerle kanıtlanması gerektiğinden bahisle bozulması üzerine, mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamına göre, davacı tarafından sunulan kantar fişlerinde ve banka havalelerinde adı geçen şirket ile davalı şirketin ortakları aynı kişiler olsa da farklı tüzel kişilikleri bulunduğu, dosyaya sunulan ticari defterlerde mal teslimine ilişkin kayda rastlanmadığı, davacının davalıya mal sattığını ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava satış sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili amacıyla başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir. Önceki bozma kararımızda davacının teslim olgusunu ispat etmesi gerektiği bildirilmiştir. Davacı delil listesinde bilirkişi incelemesine dayanmış, mahkemece davalı taraftan istenilen ticari defterler mahkemeye sunulmuştur. Davalının defterindeki kayıtlar aleyhine delil teşkil edeceğinden, taraf defterleri üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılıp, davacıya iddiasını ispat imkanı tanınıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 27/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3576, Karar No: 2018/8461, Tarih: 11.07.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/3576 E.  ,  2018/8461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, Tazminat Talebinin Reddi

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I- İİK’nın 338. maddesi uyarınca kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Gerçeğe aykırı beyanda bulunmak suçunun oluşabilmesi için bildirimin bizzat borçlu tarafından ve gerçeğe aykırı olduğu bilinerek yapılması gerekli olup, birinci haciz ihbarnamesine yapılan 05.08.2010 tarihli itirazın vekil tarafından yapılması nedeniyle vekilin beyanından dolayı asil sorumlu tutulamayacağından; sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

1- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338/1 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2- Sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi karşısında yalnızca şikayetçi vekili lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden sanık müdafii lehine de vekalet ücretine hükmedilmesi,

II- Tazminat talebine ilişkin kurulan hükme yönelik yapılan incelemede ise;

2- Sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi karşısında yalnızca şikayetçi vekili lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden sanık müdafii lehine de vekalet ücretine hükmedilmesi,

II- Tazminat talebine ilişkin kurulan hükme yönelik yapılan incelemede ise;

Şikayetçi vekilinin şikayet dilekçesinin incelenmesinde, dilekçe başlığında sanığın yetkilisi olduğu davalı üçüncü şahıs şirketinin de gösterildiği ve dilekçe kapsamından tazminat isteminin şirkete karşı da yöneltildiğinin kabulü ve İİK’nın 89/4. maddesindeki “İcra mahkemesi, tazminat hakkındaki davayı genel hükümlere göre halleder.” hükmü ile Harçlar Kanun'un 32. maddesinde yer alan “Yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılmaz” hükmü uyarınca tazminata ilişkin dava ile ilgili olarak yargılamanın yapılabilmesi için harcının yatırılması gerektiği cihetle, şikayetçi vekiline eksik dava harcını yatırması hususunda süre verilerek sonucuna göre hukuki durumun takdiri gerekirken, yazılı şekilde tazminat talebinin reddine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 11/07/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8093, Karar No: 2023/4593, Tarih: 21.09.2023

**8. Hukuk Dairesi         2022/8093 E.  ,  2023/4593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/908E., 2019/853 K.

KARAR : İstinaf Başvurusunun Kabulüne

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/404 E.,2018/311 K.

Taraflar arasındaki tapu iptal ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davalı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; dosya içerisinde ve UYAP ortamında bulunmadığı anlaşılan, 1947 yılında yapıldığı anlaşılan ilk orman tahdidi ile 1985 yılında yapıldığı anlaşılan orman kadastrosu ve 6831 sayılı Orman Kanunu' nun (6831 sayılı Kanun) 2/B maddesi uyarınca yapılan çalışmalara ait işe başlama, çalışma, işi bitirme, sonuçlandırma, sonuçların askı ilanı ve taşınmazların bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit haritasının ilgili orman işletme müdürlüğünden getirtilip dosya içerisine konulması ve bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın ilk derece mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

21.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16708, Karar No: 2018/9398, Tarih: 23.10.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/16708 E.  ,  2018/9398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin murisi ... 06/12/2010 günü aracıyla hemzemin geçite geldiğinde karşıya geçerken, 21606 sefer sayılı yolcu treninin aniden tünelden çıkarak çarpması sonucunda vefat ettiğini, davacı ...'nin müteveffanın annesi, diğer davacıların ise kardeşleri olduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla toplam 9.000,00.-TL maddi tazminatın 06/12/2010 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece,idari yargının görevli olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin yargı yolu bakımından reddine karar verilmiş; karar, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, hemzemin geçitte tren ile davacılar desteği idaresindeki aracın çarpışması şeklinde meydana gelen trafik kazasından kaynaklanan ölüm nedeni ile maddi tazminat istemine ilişkindir.

6099 Sayılı Yasa’nın 14. maddesi ile değişik 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 110. maddesinde, “İşleteni veya sahibi Devlet ve diğer kamu kuruluşları olan araçların sebebiyet verdiği zararlara ilişkin olanları dâhil, bu Kanundan doğan sorumluluk davaları, adli yargıda görülür. Zarar görenin kamu görevlisi olması, bu fıkra hükmünün uygulanmasını önlemez. Hemzemin geçitte meydana gelen tren-trafik kazalarında da bu Kanun hükümleri uygulanır.” hükmü mevcuttur.

Somut olayda zarara neden olan trafik kazası hemzemin geçitte meydana geldiğinden davanın adli yargıda görülmesi gerekir.

Bu durumda, davaya adli yargıda bakılması gerektiği nazara alınarak işin esasına girilip sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 23/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11237, Karar No: 2015/7890, Tarih: 09.12.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/11237 E.  ,  2015/7890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın 29 parsel nolu bu taşınmazda 5 dekarlık alanda kayısı fidanı olduğunun tespit edildiği 2010 yılında meydana gelen don afeti nedeniyle usulsüz şekilde telafi edici destek ödemesi yapılması başvurusunda bulunduğu, sanığın sözkonusu parseli 2004 yılı sonlarına doğru içerisinde 8 – 10 yaşları arasında kayısı ağaçları ile beraber satın aldığı, ancak daha sonra kuruyan ağaçların yerine yeni kayısı ağaçları diktiği, don afetinden sonra telafi edici destek ödemesinden faydalanmak için başvurduğu, sonradan kredinin iptal edilerek kuruma geri ödemesini yaptığı böylelikle nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediği iddia olunan somut olayda; ön inceleme aşamasında sanığın parselinde 5 yaş altı kayısı fidanlarının tespit edildiği, don afeti nedeniyle telafi edici destek ödemesi yapılmasına ilişkin Bakanlar Kurulu Kararının 22/05/2010 tarihinde Resmi Gazetede yayımlandığı ve 5 yaş altı kayısılara ödeme yapılmayacağına dair her hangi bir sınırlama getirilmediği ve sanığın destek ödemesi için başvuruda bulunduktan sonra Valilik İl Hasar Tespit Komisyonunca 14/07/2010 tarihinde alınan kararla 5 yaş altı fidanlara destekleme ödemesi yapılmamasına karar verildiği, bu durumda sanığın başvurusundan sonra alınan bu kararı bilmesinin mümkün olmadığı, suç kastının bulunmaması nedeniyle unsurları itibariyle oluşmayan dolandırıcılık suçundan verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 09/12/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8185, Karar No: 2016/5268, Tarih: 14.06.2016

**21. Ceza Dairesi         2015/8185 E.  ,  2016/5268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgeyi bozma, yok etme veya gizleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın memur olarak çalıştığı okula gönderilen ve maaşından kesinti yapılmasını içeren Yozgat 1. İcra Müdürlüğü'nün 06.02.2012 tarihli yazısını okul idaresinden gizleyerek, okul müdürünün belgeden haberdar olması üzerine, sanığın evrak kayıt defterindeki bir kaydı daksille silerek yerine suça konu belge ile ilgili bilgileri yazması şeklinde gerçekleşen olayda sanığın eylemlerinin aynı suç işleme kararı kapsamında Kanunun 205. maddesinin birden fazla ihlali niteliğinde olduğu ve dolayısıyla zincirleme şekilde işlenen tek suçtan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde iki ayrı mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 14.06.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/32864, Karar No: 2017/3535, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/32864 E.  ,  2017/3535 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12937, Karar No: 2011/18551, Tarih: 15.11.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/12937 E.  ,  2011/18551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 15.11.2011 günü tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmedi, davacı ... Güngör vekili Av. ...'ın yokluğunda karar verilmesini isteyen mazeret dilekçesi gönderdiği görüldü. İşin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 73.90 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.15.11.2011 (Salı)