muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1205, Karar No: 2018/1947, Tarih: 18.12.2018

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun, “Mülkiyet hakkının içeriği” başlıklı 683’üncü maddesi (Mülga 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi 618. madde);

“Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir.

Malik, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi, her türlü haksız el atmanın önlenmesini de dava edebilir.” hükmünü içermektedir.

Mülkiyet hakkının sağladığı yetkilerin malik tarafından gereği gibi kullanılmasını önleyen ve üçüncü kişilerden gelen etkilere karşı korunma aracı olarak haksız el atmanın önlenmesi, taşkınlığın giderilmesi, durdurulması için, el atmanın önlenmesi davası hakkı tanınmıştır.

Burada önemle vurgulanmalıdır ki, Yasa hükmünde “haksız el atmadan” söz edilmiş olması karşısında, bütün bu davranışların haksız olması, davalının bir hakka dayanmaması gerekli ve yeterlidir.

Bilindiği ve gerek öğretide gerekse yargısal uygulamalarda ifade edildiği üzere ecrimisil, diğer bir deyişle haksız işgal tazminatı, zilyet olmayan malikin, malik olmayan kötü niyetli zilyetten isteyebileceği bir tazminat olup, 08.03.1950 tarihli 22/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında; fuzuli işgalin tarafların karşılıklı birbirine uygun iradeleri ile kurduğu kira sözleşmesine benzetilemeyeceği, niteliği itibarı ile haksız bir eylem sayılması gerektiği, haksız işgal nedeniyle oluşan zararın tazmin edilmesi gerekeceği vurgulanmıştır. Bir başka ifadeyle ecrimisil, haksız işgal nedeniyle "tazminat" olarak nitelendirilen özel bir zarar giderim biçimi olması nedeniyle, en azı kira geliri karşılığı zarardır. Bu nedenle, haksız işgalden doğan normal kullanmadan kaynaklanan olumlu zarar ile malik ya da zilyedin yoksun kaldığı fayda (olumsuz zarar) ecrimisilin kapsamını belirler. Haksız işgal, haksız eylem niteliğindedir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 25.02.2004 gün ve 2004/1-120-96 sayılı kararı).

Hemen belirtilmelidir ki, ecrimisil hesabı uzmanlık gerektiren bir husus olup, taşınmazın niteliğine uygun bilirkişi marifetiyle keşif ve inceleme yapılarak ve taleple bağlı kalınarak belirlenmelidir. Alınan bilirkişi raporu, somut bilgi ve belgeye dayanmalı, tarafların ve hâkimin denetimine açık olmalı ve değerlendirme gerekçelerinin bilimsel veriler ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 266’ncı ve devamı maddelerine uygun olarak açıklanmalıdır.

Tüm bu açıklamalar çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde; davacı taşınmazın kayıt maliki olup, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 683’üncü maddesinden kaynaklanan mülkiyet hakkına dayanmaktadır. Davacı maliki olduğu konutu kullanması için dava dışı oğlu ve davalı gelinine tahsis etmiş ise de arada bir sözleşme ilişkisi bulunmamakta olup; tek taraflı olarak verdiği onayı her zaman geri alabileceği kuşkusızdur. Bu durumda davacı tarafından verilen onay devam ettiği sürece konutun davacının oğlu ve davalı tarafından kullanımının haksız olmadığı söylenecektir.

Ecrimisil davasında husumetin taşınmazı haksız olarak kullanan kişiye yöneltilmesi gereklidir. Eldeki davada her ne kadar davacı baba, taşınmazı bedelsiz olarak kullanmaları için dava dışı oğlu ve davalı gelinine vermişse de, oğlunun boşanma davası sırasında çekişmeli konutu terk ettiği, davacının da hâlen ortak konutta oturmaya devam eden davalı gelinine karşı da ihtar çekerek eldeki davayı açtığı sabittir. Bu durumda artık davacının taşınmazın kullanımına dair verdiği muvafakatini geri aldığının kabulü gereklidir.

Öte yandan, çekişmeli taşınmaz davalı ve eşi tarafından aile konutu olarak kullanılmış ise de kayıt maliki davacı ile davalı (ve eşi) arasında hukuki ilişki kurulmadığından bu hususun davacıyı bağlamayacağı açıktır. Davacının oğlu ile davalının ayrı yaşamakla birlikte evliliklerinin devam etmekte olması davacının mülkiyet hakkı karşısında taşınmazı davalının kullanmasının haklı ve geçerli nedeni olarak kabul edilemez.

Nitekim, aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulunun 4.11.2009 tarihli ve 2009/1-401 E, 2009/473 K. sayılı kararında da vurgulanmıştır.

O hâlde, davacı malik tarafından konutun kullanımı için verilen onayın geri alınması karşısında davalının konutu kullanmasının haklı ve geçerli bir nedeninin bulunduğu söylenemez.

Hâl böyle olunca yerinde uzman bilirkişi marifetiyle keşif yapılarak ihtarnamenin tebliğ edildiği tarihe yedi gün eklenmesiyle tespit edilecek tarihten anahtarın teslim edildiği tarihe kadar olan dönem için belirlenecek ecrimisilin hüküm altına alınması gerekirken yazılı şekilde direnme kararı kurulması isabetsizdir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında; yerel mahkemenin dava konusu taşınmazın aile konutu olması nedeniyle boşanma kararının kesinleştiği tarihe kadar olan dönem için ecrimisil bedeli talep edilemeyeceği gerekçesiyle verdiği direnme kararının onanması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de bu görüş yukarıda açıklanan nedenlerle Kurul çoğunluğu tarafından kabul edilmemiştir.

Bu durumda, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, aynı Kanun’un 440-III/1. maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 18.12.2018 tarihinde oy çokluğu ile kesin olarak karar verildi.

KARŞI OY

TMK’nın 683. maddesi mülkiyet hakkının içeriği ile ilgili olup anılan madde “Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir.

KARŞI OY

TMK’nın 683. maddesi mülkiyet hakkının içeriği ile ilgili olup anılan madde “Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir.

Malik, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi, her türlü haksız el atmanın önlenmesini de dava edebilir” hükmünü düzenlemektedir.

Mülkiyet hakkı sahibinin yetkisini “hukuk düzeni sınırları” içinde kullanabileceğini belirtmektedir. TMK 194. maddesi ile aile konutu adı altında yeni bir hukuki kavramı hukukumuza getirilmiş olup TMK 683 maddesinde yazılı mülkiyet hakkının kullanılmasını sınırlayan bir madde niteliğindedir.

TMK 139.maddesine göre eşler birbiri ve üçüncü kişiler ile kanunda aksine hüküm bulunmadıkça her türlü hukuki işlemi yapabilirler. Bu kuralın istisnası TMK 194. maddede aile konutu başlığı altında düzenlenmiştir.

Aile konutu TMK 194.maddesinin gerekçesinde “Eşlerin bütün yaşama faaliyetlerini gerçekleştirdiği, yaşantısına buna göre yön verdiği, acı ve tatlı günleri içinde yaşadığı, anılarla dolu bir alandır.” şeklinde tanımlanmaktadır. TMK’nın 189/son maddesine göre aile konutu olması için hak sahibi olan eşinin o konutta eşini ve ailesini oturtma ve barındırmasının hukuka uygun bir nedene dayanması gerekir. TMK 194. maddesi evliliğin genel hükümlerine ilişkin bir düzenleme olduğundan, eşler arasındaki mal rejiminden bağımsız olarak evlilik sona erinceye kadar uygulanır.

Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin bir içtihadında “Bozma ilamının kesinleşmesi ile taşınmaz aile konutu olmaktan çıkar” görüşüne yer vermiştir. (Yargıtay 1. Hukuk Dairesi 25.4.2016 tarih 2014/16769 E, 2016/5022 sayılı kararı).

MK’nın 194. maddesinin birinci fıkrasına göre “Eşlerden biri, diğer eşin açık rızası bulunmadıkça, aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez veya aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz.”

Medeni Kanununun aile konutuna sağladığı koruma sadece eşlerden birinin konut üzerinde ayni hak sahibi olması durumu ile sınırlı değildir. Anılan hüküm uyarınca hak sahibi olmayan eşin kira sözleşmesinde taraf olup olmadığına bakılmaksızın açık rızası alınmadan kira sözleşmesinin feshedilemeyeceği düzenlenmektedir.

MK 194/ son fıkrası ise kira sözleşmesinin tarafı olmayan eşin kiralayana yapacağı bildirimle kira sözleşmesinin tarafı haline geleceğini öngörmektedir.

Medeni Kanununun aile konutuna sağladığı koruma sadece eşlerden birinin konut üzerinde ayni hak sahibi olması durumu ile sınırlı değildir. Anılan hüküm uyarınca hak sahibi olmayan eşin kira sözleşmesinde taraf olup olmadığına bakılmaksızın açık rızası alınmadan kira sözleşmesinin feshedilemeyeceği düzenlenmektedir.

MK 194/ son fıkrası ise kira sözleşmesinin tarafı olmayan eşin kiralayana yapacağı bildirimle kira sözleşmesinin tarafı haline geleceğini öngörmektedir.

Ailenin eşlerden birinin taraf olduğu ariyet (kullanım ödüncü) sözleşmesinden kaynaklanan bir alacak hakkı sayesinde konutta barınıyor olmasının MK194.madde de ele alınmadığı bu nedenle MK 194. maddesinin bu halde uygulanamayacağı ileri sürülebilir. Ancak MK 194. maddesi aile konutu üzerinde herhangi bir şekilde kullanma imkanı sağlayacak derecede hak sahibi konumunda olan eşin, evlilik birliğinin devam ettiği süreçte, çocuklarının barınma hakkını kısıtlayacak, sona erdirecek şekilde hareket etmesini engellemeyi amaçlar. Bu anlayışa göre ariyet sözleşmesi kaynaklı kullanım MK 194’ün kapsamında sayılır ve aile konutuna sağlanan korumadan yararlanır. ( Armutçuoğlu, Can Yalçın; Aile Konutuna Sağlanan Koruma ve Aile Konutu Şerhinin Hukuki Niteliği, MÜHF-HAC,C-17.S.1-2 sh. 414-436).

Kullanım ödüncü sözleşmesi TBK’nın 379 ve devamı maddelerinde düzenlenmiş olup TBK’nın 379. maddesine göre “kullanım ödüncü sözleşmesi, ödünç verenin bir şeyin karşılıksız olarak kullanılmasını ödünç alana bırakmayı ve ödünç alanın da o şeyi kullandıktan sonra geri vermeyi üstlendikleri sözleşmedir.” TBK’nın 383/2 maddesi amacı belirlenmiş kullanım ödüncü sözleşmesinde “ödünç alan, ödünç konusunu sözleşmeye aykırı olarak kullanır, onu bozar veya kullanmak için başka bir kimseye verirse ya da önceden bilinmeyen bir durum yüzünden ödünç verenin ivedi gereksinimi ortaya çıkarsa, ödünç veren o şeyi daha önce geri isteyebilir” şeklinde olup ancak belli sebepler söz konusu ise ödünç verilen şeyin geri istenebileceğini öngörmektedir.

Somut olayda ecrimisil alacağına konu bağımsız bölüm davacı adına tapuda kayıtlıdır. Davacı, anılan taşınmazı oğlu Cihat ile davalının evli olduğu dönemde, oğluna ailesi ile birlikte oturması için bedel almadan kullanma ödüncü ile özgülediği, bu evin davalı ile oğlunun evli olduğu dönemde aile konutu olarak kullanıldığı çekişmesiz olup TBK 383/2 maddesinde yazılı geri isteme sebepleri söz konusu değildir.

Somut olayda ecrimisil alacağına konu bağımsız bölüm davacı adına tapuda kayıtlıdır. Davacı, anılan taşınmazı oğlu Cihat ile davalının evli olduğu dönemde, oğluna ailesi ile birlikte oturması için bedel almadan kullanma ödüncü ile özgülediği, bu evin davalı ile oğlunun evli olduğu dönemde aile konutu olarak kullanıldığı çekişmesiz olup TBK 383/2 maddesinde yazılı geri isteme sebepleri söz konusu değildir.

Dava konusu taşınmaz, davacı tarafından oğlu Cihat’a ve ailesine aile konutu olarak tahsis edilmesi nedeniyle davalı tarafından ücretsiz olarak kullanılır iken dava dışı Cihat’ın davalı aleyhinde şiddetli geçimsizlik nedeni ile boşanma davası açtığı, dava derdest iken davacının, davalıya noterden 08.04.2010 tarihinde çektiği ve 09.04.2010 tarihinde tebliğ edilen ihtarda, taşınmazda fuzuli şagil olarak bulunduğu belirtilerek ecrimisil talep edildiği, boşanma davasının 07.05.2012 tarihinde, sonuçlandırılacak tarafların boşanmalarına karar verildiği, kararın 07.05.2012 tarihinde kesinleştiği, davalının taşınmazı 06.07.2012 tarihinde boşalttığı, davacının dava dilekçesinde 17.04.210 olan ihtar tarihinden 06.07.2012 olan taşınmazı boşaltma tarihine kadar süren dönem için ecrimisil talebinde bulunduğu, davalının cevap dilekçesinde evli olduğu dönem boyunca kendisinden ecrimisil istemeyeceğini, boşanma kararının kesinleşme tarihinden anahtar teslim tarihine kadar olan dönem için ecrimisil ödemeyi kabul ettiklerini beyan etmiştir. Mahkemece davalının boşanma kesinleşene kadar kullanımdan doğan sorumluluk davalının eşi Cihat’a ait olacağından bu dönem için davalıdan doğrudan kullanım bedelinin istenmesinin mümkün olmadığına, boşanma kesinleşme tarihi ile anahtar teslim tarihi arasındaki dönem için davalıdan ecrimisil talep edilebileceğini belirterek kabul edilen dönem için ecrimisil alacağına hükmetmiştir. Karar Yargıtay 1. Hukuk Dairesince davalının ihtar ile taşınmazı kullanmaya muvafakatını geri aldığını, o tarihten itibaren taşınmazın kullanılmasının haklı ve geçerli nedeninin kalmadığı ihtarda verilen bir haftalık sürenin sonundan anahtar teslimine kadarki süre için ecrimisile hükmedilmesi ve bunun için bilirkişiden rapor alınması gerekçesi ile mahkeme kararının bozulduğu, mahkemenin direnme kararının davacı vekilince temyizi üzerine dosyanın Hukuk Genel Kuruluna geldiği anlaşılmaktadır

Yukarıda da belirttiğimiz üzere mülkiyet hakkı sahibi mülkiyet hakkını TMK 683 maddesi uyarınca hukuk düzeninin sınırları içinde kullanabilir. Taşınmaz aile konutu ise TMK’nın 194. maddesi ile mülkiyet hakkı sınırlanmıştır. TMK 194 maddesi “Eşlerden birinin taşınmaz üzerinde sadece ayni hak değil şahsi hak sahibi olduğu durumlarda da hak sahibi olan kişinin çocukları ve eşinin aile konutu üzerindeki haklarını sona erdirecek şekilde hareket etmesini engellemektedir. Somut olayda davalının eşi Cihat’ın böyle bir iradesi yoktur. TMK 194/1 ve son fıkralarında kira sözleşmesi özel olarak düzenlemiş olup, kullanım ödüncü sözleşmesi anılan hükümde yer almasa da TMK 194 maddesi kapsamında sayılmalı ve aynı korumadan yararlanmalıdır. Anayasa Mahkemesi 22.11.2018 tarih 2015/18872 sayılı karar gerekçesinde Anayasanın 20. ve 48. maddelerinden bahsedildikten sonra “ 22.11.2001 tarihli ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 194. maddesinde yer verilen hükümlerle ailenin yaşam merkezi haline getirdiği ve kaybı hâlinde aile bireylerinin barınma hakları ile aile ilişkisinin sürdürülebilirliğinin tehlikeye gireceği konut bağlamında birtakım koruyucu düzenlemeler getirilerek bu düzenlemeler vasıtası ile aile yaşamının korunmasının amaçlandığı görülmektedir. Aile hayatına saygı hakkının etkin şekilde kullanımı ve korunması hususundaki pozitif yükümlülük çerçevesinde getirilen söz konusu düzenleme ile aile hayatına saygı hakkının etkin şekilde korunması ve bu kapsamda aile ilişkilerinin sürdürülebilirliğinin sağlanması hususunda gerekli yasal alt yapının oluşturulduğu görülmektedir.

Bununla birlikte söz konusu yükümlülükler belirtilen düzenlemelerin hayata geçirilmesi ile tamamlanacağından özellikle özel hukuk kişileri arasındaki uyuşmazlıklar açısından temel hakların, söz konusu ilişkilerin yorumlanmasında da göz önünde bulundurulması, gerekli usule ilişkin güvenceleri de haiz bir yargılama yapılması, ayrıca yargı makamları tarafından Anayasa hükümlerinde ifade edilen değerlerin özel hukukun hüküm ve kavramlarının yorumlanmasında dikkate alınması gerekmektedir.” ( Melahat Karkin [GK], B-No:2014/17751, 13.10.2016, S 59 ve 60) şeklinde görüşe yer verilmiştir.

Öte yandan kullanım ödüncü sözleşmesi davalının eşi Cihat ile davacı arasında olup sözleşmede taraf olup hak sahibi olan Cihat’ın sözleşmeyi feshettiğine ilişkin bir beyanı dosyada mevcut belgelere göre olmadığı gibi, davacının oğlu olan Cihat’a çektiği sözleşmeyi sona erdirdiğine ve ecrimisil talep ettiğine ilişkin bir ihbarı da bulunmamaktadır. Bu halde kullanım ödüncü sözleşmesinin sona erdiğinin kabulü mümkün değildir. Davalı aile konutunda kocası olan Cihat’a tebaen orada çocuğu ile oturmakta olup, kullanım ödüncü sözleşmesi, sözleşmede taraf olmayan davalıya ihtar çekilmesi ile sona erdirilemez. Ortada bir sözleşme olduğuna göre davalıya gönderilen ihtarname ile oğluna evde oturması için verdiği olurun geri alındığının kabulüne imkan yoktur.

Şu hâle göre TBK 383/2 maddesinde yer alan nedenlerle usulüne uygun olarak kullanım ödüncü sözleşmesi sona erdirilmediğinden davalının taşınmazda haksız olarak oturduğu ve fuzuli şagil durumda bulunduğundan bahsedilemez.

Haksız işgal tazminatı olan ecrimisil, zilyet olmayan malikin malik olmayan zilyetten isteyeceği bir tazminat olup, 08.03.1950 tarih, 22/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre haksız bir eylemdir. Davalı boşanma hükmü kesinleşene kadar aile konutu olan yerde oturması haksız ve kötü niyetli olmadığından TMK 194 ve BK 383 maddeleri uyarınca mahkeme kararının onanması gerekirken bozma yönünde oluşturulan Hukuk Genel Kurulu kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/4076, Karar No: 2011/8691, Tarih: 12.09.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/4076 E.  ,  2011/8691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR TARİHİ :16.9.2010

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar bir kısım davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, on dört adet taşınmazın ortaklığının giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece 2 adet taşınmaza ilişkin davanın tefrikine karar verildikten sonra 12 adet taşınmazın ortaklığının satış yolu ile giderilmesine karar verilmiş hüküm davalılar ... ... ve ... ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına ve hükmün dayandığı gerekçelere göre ... Köyü 183 ada 2, 7, 12 parsel ile, 184 ada 6, 14, 19, 20, 28 parsel sayılı taşınmazlar ve ... Köyü 1174, 3362 ve 3364 parsel sayılı taşınmazlarla ilgili hükmün esasına yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak 492 Sayılı Harçlar Yasasının mükerrer 138.maddesinin sonuna eklenen fıkra gereğince 31.12.2009 günlü Resmi gazetede yayımlanan Harçlar Yasasının Genel Tebliğinin 1 sayılı tarifesinin karar ve ilam harcı bölümündeki açıklığa ve artırma oranının taşınmazların satış bedeli üzerinden (binde 9.9) nisbi karar harcı alınması gerekeceği göz önünde tutulmaksızın (binde 9) harç alınması doğru görülmemiştir.

2- Davalıların 1451 parsel sayılı taşınmaza yönelik temyiz itirazlarına gelince

Paydaşlığın (ortaklığın) satış yoluyla giderilmesine karar verilmesi halinde dava konusu taşınmaz üzerinde bina, ağaç vs gibi bütünleyici parça (muhdesat) varsa bunların arzla birlikte satılması gerekir. Ancak muhdesatın bir kısım paydaşlara (ortaklara) ait olduğu konusunda tapuda şerh varsa veya bu hususta bütün paydaşlar (ortaklar) ittifak ediyorlarsa ve muhdesat arzın değerinde bir artış meydana getiriyorsa bu artışın belirlenmesi için dava tarihi itibariyle arzın ve muhdesatın değerleri ayrı ayrı tespit edilir. Belirlenen bu değerler toplanarak taşınmazın tüm değeri bulunur. Bulunan bu değerin ne kadarının arza ne kadarının muhdesata isabet ettiği oran kurulmak suretiyle belirlenir. Satış sonunda elde edilecek bedelin bölüştürülmesinde bu oranlar esas alınarak yapılır. Muhdesata isabet eden kısım muhdesat sahibi paydaşa, geri kalan bedel ise payları oranında paydaşlara (ortaklara) dağıtılır.

Olayımıza gelince: davaya konu edilen ve satışına karar verilen 1451 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan 47 adet zeytin ağacının kendisine aidiyeti hususunda davalı ... ...’un iddiası diğer taraflarca kabul edilmiş ve 1451 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki muhdesatın aidiyeti hususunda taraflar arasında ittifak oluşmuştur.

Mahallinde yapılan keşif sonucunda bu parsel üzerindeki ağaçların değeri ve zemin değeri bilirkişi tarafından tespit edilmiş ve ağaçların değerinin zemin değerine oranı belirtilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucunda bu parsel üzerindeki ağaçların değeri ve zemin değeri bilirkişi tarafından tespit edilmiş ve ağaçların değerinin zemin değerine oranı belirtilmiştir.

Mahkemece hüküm kısmının (2 k-) nolu bendinde 1451 parselin satış bedelinin veraset ilamı doğrultusunda paylaştırılmasına karar verildikten sonra, ( 3 ) nolu bendde 1451 parsel üzerindeki ağaçların arsaya kattığı muhdesat değeri olan ½ oranında satış bedelinin davalı ... ...’a verilmesine geri kalan satış bedelinin veraset ilamındaki paylara göre taraflar arasında paylaştırılmasına karar verilerek hükümde karışıklık oluşturulması doğru görülmediği gibi, yukarıda belirtilen esaslar çerçevesinde oran kurularak satış bedelinin belirlenen oranlar dahilinde dağıtılmasına karar vermek gerekirken bundan zühul ile ağaçların değerinin zemin değerine olan oranının hesaplanarak bu orana isabet eden satış bedelinin muhdesat sahibine ödenmesine karar verilmesi de hatalıdır.

Hüküm 1451parsel sayılı taşınmaza ilişkin olarak bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte belirtilen ve satış bedeli üzerinden eksik harç alınması sonucunu doğuran karar doğru değil ise de bu yüzden hükmün bozularak yeniden yargılama yapılmasında yarar görülmediğinden hüküm fıkrasının 4 nolu bendindeki harç kısmının çıkartılarak yerine (binde 9.9) harcın payları oranında paydaşlara aidiyetine ibaresinin eklenerek ... Köyü 183 ada 2, 7, 12 parsel ile, 184 ada 6, 14, 19, 20, 28 parsel sayılı taşınmazlar ve ... Köyü 1174, 3362 ve 3364 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin hüküm kısmının HUMK.nun 438.maddesi gereğince düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, yukarıda 2 nolu bentte yazılı sebeplerle hükmün 1451 parsele ilişkin kısmının BOZULMASINA, onanan kısım için taşınmaz malın satış bedelinden paylarına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 17.15.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenlerden alınmasına, 12.9.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11866, Karar No: 2018/8447, Tarih: 05.11.2018

**5. Ceza Dairesi         2018/11866 E.  ,  2018/8447 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda, 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun’un geçici 1/b maddesi gereğince kamu davasının ertelenmesine dair İstanbul Anadolu 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/04/2013 tarihli ve 2010/435 esas, 2013/287 sayılı kararını müteakip, sanığın erteleme süresi içerisinde yeni bir suç işlemesi nedeniyle kovuşturmanın yenilenmesi üzerine, söz konusu dosyanın Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu 1. Dairesinin 19/11/2013 tarihli kararı gereğince İstanbul Anadolu 2. Asliye Ceza Mahkemesine devrine ilişkin İstanbul Anadolu 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/02/2018 tarihli ve 2018/134 esas, 2018/102 sayılı kararını müteakip, İstanbul Anadolu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/04/2018 tarihli ve 2018/35 esas, 2018/188 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen İstanbul Anadolu 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/02/2018 tarihli kararının kaldırılmasına ilişkin 19/04/2018 tarihli ve 2018/1181 değişik iş sayılı kararının;

Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;