muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/33072, Karar No: 2013/20336, Tarih: 17.12.2013

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 23/02/2006 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, ...'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 17/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2496, Karar No: 2020/1120, Tarih: 25.02.2020

**20. Ceza Dairesi         2017/2496 E.  ,  2020/1120 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BATMAN 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya İncelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1)TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uymayan sanık hakkında davaya devam edilerek hüküm verileceği öngörüldüğünden; "Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uymadığının iddia edilmesi nedeniyle bir mazereti varsa gelip bildirmesi, gelmediği ve bir mazeret bildirmediği takdirde denetimli serbestlik tedbirine uymadığı kabul edilerek hakkında cezaya hükmolunacağı" uyarısı ile birlikte duruşma tarihi ve saatinin sanığa tebliğ edilmesi gerektiği gözetilmeden, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 195. maddesi uyarınca, sanığa gelmese dahi yokluğunda duruşma yapılabileceğine dair açıklamalı davetiye gönderilmek suretiyle, bu hususta savunması alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" karar verilmesi gerektiğinden, bu hususta sanığın adli sicil kaydının, hakkında açılan davalara ilişkin UYAP çıktısının dosyaya konulması ayrıca Cumhuriyet Başsavcılığı ve Denetimli Serbestlik Müdürlüğü kanalıyla araştırma yapılması gerektiği gözetilmeden, "adli sicil kaydı ve UYAP ekranından inceleme yapıldığı" belirtilerek eksik araştırmaya dayalı olarak hüküm kurulması,

3-Kabule göre;

3-Kabule göre;

Hükümden önce 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle, TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde yer alan, "kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi hâlinde, hakkında kamu davası açılır" hükmü gereğince sanığa Batman Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 20/06/2014 tarihli çağrı davetnamesi ile 10 gün içerisinde adı geçen müdürlüğe gelmesi konusunda ihtarda bulunulduğu; ancak sanığın yasal sürede herhangi bir başvuru yapmaması üzerine, sanığa tekrar yeni bir süre verilerek başvuru yapması konusunda ihtaratta bulunulmadığının anlaşılması karşısında; sanığın ilk ihtarata uymamasının, kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar etmesi olarak kabul edilemeyeceği gözetilmeden mahkûmiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 25/02/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27911, Karar No: 2013/23482, Tarih: 05.11.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/27911 E.  ,  2013/23482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA : Davacı, yıllık izin alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin emekliliği sebebiyle ... sözleşmesinin sonlanmasına rağmen, kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretinin ödenmediğini beyanla, yıllık izin ücreti alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacının yıllık izin ücreti alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Somut olayda, Mahkemece, davalı işverenin ispat yükünü yerine getirmediği gerekçesiyle, davacı işçinin bir kısım yıllık izin süresini kullanmadığı kabul edilerek, yıllık izin ücreti alacağı hüküm altına alınmıştır. Ne var ki, davalı vekili, "her türlü yasal delil" ifadesiyle yemin deliline de dayanmış olup, Mahkemece davalı tarafa yemin teklif etme hakkı bulunduğu hatırlatılmamıştır. Anılan nedenle, yıllık izin ücreti alacağı bakımından ispat yükü üzerinde olan davalı tarafa, yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak, sonuca göre 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 225 ve devamı maddeleri uyarınca işlem yapılması gerekirken, yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/720, Karar No: 2015/193, Tarih: 09.06.2015

**Ceza Genel Kurulu         2013/720 E.  ,  2015/193 K.**

* TAKSİRLE ÖLÜME NEDEN OLMA

* TRAFİK KAZASI

* TEMEL CEZANIN BELİRLENMESİ

* ORANTILILIK İLKESİ

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 85

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 62

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 53

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 61

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 22

* KARAYOLLARI TRAFİK KANUNU (2918) Madde 56

* KARAYOLLARI TRAFİK KANUNU (2918) Madde 47

* TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) (765) Madde 29

**"İçtihat Metni"**

Taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçundan sanık T.. B..’un 5237 sayılı TCK’nun 85/1, 62 ve 53/6. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve sürücü belgesinin 6 ay süre ile geri alınmasına ilişkin, İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 12.02.2010 gün ve 319-48 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 07.06.2012 gün ve 20954-14390 sayı ile;

“Temel ceza belirlenirken, cezanın alt ve üst sınırını oluşturan ceza miktarları, suçun işleniş biçimi, adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmek suretiyle TCK'nun 61. maddesine muhalefet edilmesi” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 11.06.2013 gün ve 445-224 sayı ile;

"Bilirkişi raporları, kaza tespit tutanağı ile olay gün ve saatinde yerlerin kuru olduğu, sanığın yolun üç şeritli olmasına rağmen yüksek hızla seyretmesi sebebiyle aracın hakimiyetini kaybederek demir bariyerlerle çevrili orta refüjdeki bariyerleri kırmak suretiyle aşıp karşı şeride geçerek kazaya sebebiyet verdiği, olayda sanığın asli kusurlu olduğu, ölen M.. Y.. ve müşteki Z.. H..'nun kazada herhangi bir kusurlarının olmadığı kabul edilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun 61. maddesine göre, somut olayda mahkeme;

a- Suçun işleniş biçimi,

b- Suçun işlenmesinde kullanılan araçlar,

c- Suçun işlendiği zaman ve yer,

d- Suçun konusunun önem ve değeri,

e- Meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı,

f- Failin kast ve taksire dayalı kusurunun ağırlığı,

g- Failin güttüğü amaç ve saiki gözönüne alarak, öngörülen cezanın alt ve üst sınırları arasında temel cezayı belirler.

5237 sayılı TCK'nun 85/1. maddesine göre,

Taksirle bir insanın ölümüne neden olan kişi 2 yıldan 6 yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

Kanun maddesinde suçu oluşturan maddi unsur, bir kişinin taksirle ölümüne sebebiyet vermek olup, olayımızda da sanığın taksirle bir kişinin ölümüne sebebiyet verdiği kabul edildiğine göre, TCK'nun 61. maddesinde belirtilen zarar veya tehlikenin ağırlığının temel ceza belirlenirken gözönüne alınmayacağı, TCK'nun 61. maddesinde sayılan suçun cezasının özellikle 'suçun işleniş biçimi' ve 'taksire dayalı kusurun ağırlığına' göre belirlenmesinin gerektiği anlaşılmaktadır.

Kanun maddesinde suçu oluşturan maddi unsur, bir kişinin taksirle ölümüne sebebiyet vermek olup, olayımızda da sanığın taksirle bir kişinin ölümüne sebebiyet verdiği kabul edildiğine göre, TCK'nun 61. maddesinde belirtilen zarar veya tehlikenin ağırlığının temel ceza belirlenirken gözönüne alınmayacağı, TCK'nun 61. maddesinde sayılan suçun cezasının özellikle 'suçun işleniş biçimi' ve 'taksire dayalı kusurun ağırlığına' göre belirlenmesinin gerektiği anlaşılmaktadır.

Olayımızda, sanığın kuru zeminli düz bir yolda herhangi bir engel yokken yalnızca yüksek süratle seyretmesi sebebiyle direksiyon hakimiyetini kaybettiği ve süratinin yüksekliği sebebiyle orta refüjdeki demir bariyerleri kırarak diğer karşı şeride geçtiği ve olayda hiçbir kusuru bulunmayan, normal bir şekilde şeridinde seyretmekte olan ve çarpışmayı engellemek için hiçbir imkanı bulunmayan M.. Y..'ın kullandığı araca çarparak bu kişinin ölümüne sebebiyet verdiği gözönüne alındığında, sanığın taksire dayalı kusurun ağır olduğu, suçun işleniş biçiminin sanığın aleyhine değerlendirilmesi gerektiği gözönüne alındığında, alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle temel cezanın belirlenmesi gerektiği ortadadır.

5237 sayılı TCK'nun 85/1. maddesindeki ceza 2 yıldan 6 yıla kadar hapis cezası olduğundan, yukarıda belirtilen hususlar doğrultusunda, mahkememizin 2009/319 esas 2010/48 sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 85/1. maddesine göre hükmedilen 4 yıl hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesi gözönüne alındığında, olayın oluş şekline ve dosya kapsamına, hakkaniyete, adalete uygun olduğu kabul edildiğinden, Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 07.06.2012 tarihli 20954-14390 sayılı 'Temel ceza belirlenirken cezanın alt ve üst sınırını oluşturan ceza miktarları suçun işleniş biçimi, adalet, hakkaniyet ve nesafet kurallarına uygun bir cezaya hükmedileceği gözetilmeden, teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmek sureti ile TCK'nun 61. maddesine muhalefet edilmesi' şeklindeki bozma ilamına direnilmesine karar verilmiştir" gerekçesiyle önceki hükmünde direnmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay C.Başsavcılığının 30.10.2013 gün ve 333911 sayılı “onama” istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; 2 yıldan 6 yıla kadar hapis cezasını gerektiren taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçundan sanık hakkında temel cezanın 4 yıl hapis olarak belirlenmesinin isabetli olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir

İncelenen dosya kapsamından;

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; 2 yıldan 6 yıla kadar hapis cezasını gerektiren taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçundan sanık hakkında temel cezanın 4 yıl hapis olarak belirlenmesinin isabetli olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir

İncelenen dosya kapsamından;

Sanığın 10.07.2009 günü saat 22.30 sıralarında sevk ve idaresindeki araç ile Aksaray yönünden Unkapanı istikametine doğru seyir halinde iken, üç şeritli, bölünmüş, hafif virajlı asfalt yolda alt geçide yaklaştığı esnada aracın kontrolünü kaybederek Unkapanı yönünden Aksaray yönüne doğru gitmekte olan M.. Y..'ın yönetimindeki ticari araca çarptığı, çarpışmanın etkisiyle bu aracın da mağdur Z.. H.. yönetimindeki otomobile çarptığı, meydana gelen kaza sonucunda M.. Y..'ın öldüğü, yapılan muayenede sanığın alkollü olmadığı, ölenin de kanında alkole rastlanmadığı,

Kaza tespit tutanağında; yolun asfalt, yüzeyinin kuru, hafif eğimli, gece vakti, havanın açık ve aydınlatmanın olduğu, sürücü T.. B..’un idaresindeki araç ile Aksaray yönünden Unkapanı yönüne seyir halinde iken direksiyon hakimiyetini kaybederek ortadaki bariyerleri aşıp karşı yönden gelen sürücü M.. Y..’ın kullandığı araca çarptığı, çarpmanın etkisi ile M.. Y..’ın kullandığı aracın da sağ kısmıyla aynı yönde seyreden sürücü Z.. H..’nun kullandığı araca çarptığı, sürücü T.. B..’un manevraları düzenleyen genel şartlara uymama kuralını ihlal ettiği bilgilerine yer verildiği,

Soruşturma aşamasında alınan bilirkişi raporunda; sürücü T.. B..’ın 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 56/1-a (şerit izleme ve değiştirme kurallarına uymama) ve 47/1-d (dikkatsiz ve tedbirsiz araç kullanmak, aracını ani tehlikelere karşı durabileceği bir hızda kullanmama) maddelerini ihlal ettiği anlaşıldığından kazanın oluşumunda asli derecede kusurlu olduğu, olaya karışan diğer araç sürücülerinin ise kusurlarının olmadığı görüşlerine yer verdiği,

Soruşturma aşamasında alınan bilirkişi raporunda; sürücü T.. B..’ın 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 56/1-a (şerit izleme ve değiştirme kurallarına uymama) ve 47/1-d (dikkatsiz ve tedbirsiz araç kullanmak, aracını ani tehlikelere karşı durabileceği bir hızda kullanmama) maddelerini ihlal ettiği anlaşıldığından kazanın oluşumunda asli derecede kusurlu olduğu, olaya karışan diğer araç sürücülerinin ise kusurlarının olmadığı görüşlerine yer verdiği,

Mahkemece görevlendirilen trafik ihtisas dairesi uzmanı olan bilirkişi Prof. İ.. Y..'un 01.12.2009 tarihli raporunda; sağa viraj başlangıcının alt geçide mesafesinin 190 metre olduğu, sanığın beyanına göre viraj girişinde sağdan önüne bir araç gelip kendisini sıkıştırınca kontrolü kaybettiği, aracın orta refüje çarpma ve demir parmaklıkların kopma yerinin alt geçide mesafesinin 70 metre olduğu gözönüne alındığında viraj girişi ile orta refüje çarpma yeri arasında 120 metrelik mesafe olduğu, 120 metrelik mesafe içinde seyir platformunda hareketini sürdüren bir aracın nizami hız sınırında seyretmesi halinde güvenle yavaşlatılması ve durdurulmasının aşikar olduğu, sanığın başka bir araç tarafından sıkıştırıldığı yönündeki savunmasının olay yeri şartlarında geçerliliğini yitirdiği, olayın tek sebebinin aracın virajlı mahalde yol ve trafik şartlarına göre aşırı hızlı seyretmesi sonucu kontrol dışı kalması olduğu, sürücü T.. B..’un hız ve şerit ihlalinde bulunmama kuralını ihlal etmesi nedeniyle asli kusurlu olduğu, diğer araç sürücülerinin ise kusursuz oldukları tespitlerine yer verildiği,

Katılan M.. tarafından ibraz edilen CD üzerinde yaptırılan bilirkişi incelemesinde, TRT 1 televizyonunda yayınlanan haber kaydı olduğu, olaydan sonra bir vatandaşla yapılan röportajda vatandaşın “sol taraftan gelen araç çok hızlı geliyordu, virajı alamadı, taksinin üstüne uçtu, bariyerlerden taksinin üstüne uçtu” şeklinde konuştuğu,

Meteoroloji İşleri Genel Müdürlüğünün 22.10.2009 tarihli yazısına göre, 10.07.2009 tarihinde belirtilen mevkide yağış hadisesinin olmadığı,

Mağdur Z.. H..; olay günü sevk ve idaresinde araçla Unkapanı yönünden Aksaray istikametine doğru seyretmekte iken H.. İ... alt geçitinden çıktığı esnada yolun karşı şeridinden bir otomobilin bariyerleri aşarak bulunduğu şeride girdiğini, önünde seyreden taksiye çarptığını, taksinin de sağ tarafıyla kendi aracına yaslanınca aracının sürüklenerek geçit duvarına çarpıp durduğunu, hafif şekilde yaralandığını, şikayetçi olmadığını söylemiş,

Tanıklar B.. Ü.. ve E.. Ç..; sanığın kullandığı otomobilde bulunduklarını, Aksaray yönünden Unkapanı istikametine orta şeritte seyrettiklerini, Haşim İşcan geçidine geldiklerinde sağ şeritte seyreden bir arabanın önlerine geçtiğini, ona çarpmamak için sanığın fren yaptığını, tahminen 70-80 km hızla seyrettiğini, yerlerin ıslak olduğunu, aracın fren yapmasıyla karşı şeride geçtiğini ve ticari taksiye çarptıklarını ifade etmişler,

Tanıklar B.. Ü.. ve E.. Ç..; sanığın kullandığı otomobilde bulunduklarını, Aksaray yönünden Unkapanı istikametine orta şeritte seyrettiklerini, Haşim İşcan geçidine geldiklerinde sağ şeritte seyreden bir arabanın önlerine geçtiğini, ona çarpmamak için sanığın fren yaptığını, tahminen 70-80 km hızla seyrettiğini, yerlerin ıslak olduğunu, aracın fren yapmasıyla karşı şeride geçtiğini ve ticari taksiye çarptıklarını ifade etmişler,

Sanık; olay akşamı saat 22.00 sıralarında yanında arkadaşları E.. Ç.. ve B.. A..Ü.. olduğu halde sevk ve idaresindeki araç ile halı saha maçı yapmak için gittiklerini, olaydan on dakika kadar önce yağmur yağdığından yerlerin ıslak olduğunu, Aksaray istikametinden H.. İ.. alt geçidine gelmeden önce mevcut olan viraja girmek üzereyken orta şeritte seyir halinde olduğunu, sağ şeritten bir aracın aniden önüne geçtiğini, frene basıp sol şeride doğru direksiyonu kırdığını, ancak aracın hakimiyetini kaybederek sol refüje çarptığını, süratinin tahminen 70-80 km civarında olduğunu, kaza yapmasına sebebiyet verenin sağ şeritten ani geçiş yapan araç olduğunu, kendi kusurunun olduğunu düşünmediğini ancak pişman olduğunu savunduğu.

Yerel mahkemece “suçun işleniş biçimi, meydana gelen sonuç ve sanığın taksire dayalı kusurunun ağırlığı” gerekçesiyle hürriyeti bağlayıcı temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak 4 yıl hapis olarak belirlendiği,

Anlaşılmaktadır.

Taksirle ölüme neden olma suçu 5237 sayılı TCK’nun 85. maddesinin 1. fıkrasında; “Taksirle bir insanın ölümüne neden olan kişi, iki yıldan altı yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır” şeklinde düzenlemiş, aynı kanunun “taksiri” düzenleyen 22. maddesinin 4. fıkrasında; “Taksirle işlenen suçtan dolayı verilecek olan ceza failin kusuruna göre belirlenir” hükmüne yer verilmiştir.

Temel cezanın belirlenmesine ilişkin ilkeler ise 5237 sayılı TCK’nun 61/1. maddesinde, 765 sayılı TCK’nun 29. maddesine benzer olarak;

“(1) Hakim, somut olayda;

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

d) Suçun konusunun önem ve değerini,

e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını,

f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını,

g) Failin güttüğü amaç ve saiki,

Göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler” şeklinde düzenlenmiştir.

Buna göre; 01.06.2005 tarihinden sonra işlenmiş olan herhangi bir suç nedeniyle alt ve üst sınırlar arasında bir ceza belirlenmesi gerektiğinde, kural olarak göz önünde bulundurulması gereken ölçüt, 5237 sayılı TCK’nun 61. maddenin 1. fıkrasındaki düzenlemedir. Ancak taksirle işlenen suçlar açısından kanun koyucu, aynı kanunun 22. maddenin 4. fıkrası ile bir ölçüt daha eklemiştir. Bu durumda, taksirle işlenen suçlarda alt ve üst sınır arasında ceza belirlenirken, TCK’nun 61/1 ile 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerin birlikte göz önüne alınması gerekmektedir.