muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/4013, Karar No: 2008/4013, Tarih: 08.07.2008

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; davacıların, miras bırakanın evlatlığı M.'in çocukları oldukları; davalıların ise, miras bırakanın amcasının torunları ve torun çocuğu oldukları dosya kapsamıyla sabittir.

Hemen belirtilmelidir ki, Türk Medeni Kanununun 500.maddesi hükmü uyarınca, evlatlığın miras bırakandan önce ölmesi halinde evlatlığın füruunun miras bırakana mirasçı olacaklarında kuşku yoktur.

Öte yandan; miras bırakanın varlıklı ve ekonomik gücünün yerinde olduğu, mal satmaya ihtiyacının bulunmadığı, çekişmeli taşınmazları da ölene kadar tasarrufunda bulundurduğu Bağ-Kur'a kayıtlı olarak sosyal güvencesinin bulunduğu, dosyaya getirtilen tedavi ve harcamalara ilişkin belgelerin akit tarihine göre çok sonra düzenlenmiş oldukları görülmektedir.

Belirlenen bu olgular yukarıda değinilen ilkelerle birlikte irdelenip değerlendirildiğinde; miras bırakanın temlikteki iradesinin gerçekten satış olmayıp, mirasçıdan mal kaçırmaya yönelik bulunduğu kabul edilmesidir.

Hal böyle olunca, davanın kabulü gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.Davacıların temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gerenice BOZULMASINA, 13.12.2007 tarihinde yürürlüğe giren avukatlık ücret tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 550.00.-YTL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, alınan harcın temyiz edene geri verilmesine, 8.7.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6619, Karar No: 2015/31164, Tarih: 11.11.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/6619 E.  ,  2015/31164 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/201015

MAHKEMESİ : Tekkeköy(Kapatılan) Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/02/2012

NUMARASI : 2011/362 (E) ve 2012/76 (K)

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme, işyeri dokunulmazlığını ihlal, nitelikli hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yokluğunda verilen 02/03/2011 tarihli kararın sanığın adresine tebliğ edildiği tarih olan 17/03/2011 tarihinde sanığın Sinop E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nda hükmen tutuklu olarak bulunduğu anlaşılmakla, 17/03/2011 tarihli tebliğin usulsüz olduğu, sanığın 03/06/2011 tarihli temyizinin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Bir kimsenin konutuna, konutunun eklentilerine rızasına aykırı olarak giren veya rıza ile girildikten sonra çıkmayan kişi konut dokunulmazlığı suçunu işlemiş olur. Konuta girmek,failin bütün vücudu ile tamamen konuta girmesi demektir. Bu nedenle, konutun eklentisi içinde olmamak kaydıyla, pencereden içeriye bakma, kapıyı dinleme camı tıkırdatma,dış kapı zilini çalma bu suçu oluşturmaz. Konuta veya eklentisine nereden girildiğinin önemi yoktur. Konuttan çıkmamak,konut sahibinin rızası ile girilen konuttan, söz, hareket ve tavırlarıyla kendisini çıkmaya davet edilmesine rağmen, çıkmamaktadır. Rızaya aykırı olarak girme veya rıza ile girildikten sonra çıkması istenilmesine rağmen çıkmayan kişi bu eylemini, açık bir rızaya gerek olmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyerleri ve eklentilerinde işlemesi hâlinde fail ikinci fıkraya göre cezalandırılacaktır. Girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyerleri ve eklentileri, Avukatlık bürosu, Doktor muayenehaneleri, Emlak bürosu, Mimar bürosu, vb. gibi izinle girilmesi gereken yerlerdir. Girilmesi mutat olan yerlere, süper marketler, mağazalar, dükkanlar, pasta salonları, kahvehane, restoran ve lokantalar, sinema, tiyatro, otel, bar, hastane,örnek gösterilebilir. Halka açık olduğu saatlerde bu gibi, yerlere giriş de suç oluşmaz. Ancak halka kapalı olan saatlerde buralara rıza haricinde girilmesi hâlinde bu fıkradaki suç oluşacaktır.

Sanığın, 12/02/2008 tarihinde Tekkeköy İlköğretim Okulu'nun arka tarafından içeri girdikten sonra bilgi teknolojileri sınıfının pencere camını yerinden çıkarıp sınıfta bulunan 20 adet bilgisayarın kasa kapaklarını söküp içerisindeki işlemci, ram ve anakartları alıp okuldan ayrıldığı, 27/02/2008 tarihinde ise yine Tekkeköy İlköğretim Okulu'na aynı yöntemlerle girip bilgi teknolojileri sınıfının pencere camını yerinden çıkarıp sınıfta bulunan 8 adet bilgisayarın kasa kapaklarını söküp içerisindeki işlemci, ram ve anakartları alıp okuldan ayrılmak suretiyle nitelikli mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığını ihlal ve nitelikli hırsızlık suçlarını işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık, tanık ve şikayetçi beyanları, hasar tespit ve olay yeri inceleme tutanakları, ekspertiz raporu ile tüm dosya kapsamına göre, aşağıda belirtilen nedenler dışında mahkemenin mahkumiyet kararlarına ilişkin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Olay yeri inceleme raporlarına göre 27/02/2008 tarihinde sınıfa ait pencere camı üzerinden alınan parmak izlerinin sanığa ait olduğunun tespit edilmesine karşın, 12/02/2008 tarihinde olay yerinden alınan parmak izlerinin mukayeseye elverişsiz olması, sanığın üzerine atılı suçları kabul etmediğine dair savunması ve her iki olayın benzer yöntemlerle yapılmış olmasının her iki suçun da aynı sanık tarafından işlendiğinin kabulü için yeterli olmaması karşısında, sanık hakkında yalnızca 27/02/2008 tarihinde gerçekleştirilen olayla ilgili olarak mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, hakkında her türlü şüpheden uzak, mahkumiyeti için yeterli, kesin ve inandırıcı delil bulunmayan 12/02/2008 tarihli olayın da faili olduğu kabul edilip, sanık hakkında hırsızlık, mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerde TCK'nın 43. maddesi uygulanmak suretiyle yazılı şekilde fazla ceza tayini,

2- Okul müdürü ve okulda bilgisayar öğretmeni olarak görev yapan şikayetçilerle yine okulda müdür yardımcısı ve sınıf öğretmeni olarak görev yapan tanıkların beyanlarında, olay günü sabah saat 08.00 sıralarında okula geldiklerinde bilgisayar malzemelerinin çalındığını anladıklarını ifade etmeleri karşısında, nitelikli hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığı ihlal suçlarının gece vakti gerçekleştirildiğine ilişkin delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde gösterilip tartışılmadan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143 ve 116/4. maddelerinin uygulanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10943, Karar No: 2019/20757, Tarih: 14.11.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/10943 E.  ,  2019/20757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Sanık ... ile şikayetten vazgeçen mağdur ... ve inceleme dışı sanık ...un bacanak oldukları, suç tarihinde ...'un evinde hep birlikte toplanıp alkol aldıkları ve sarhoş oldukları bir sırada taraflar arasında ailevi sebeplerle tartışma çıktığı, bunun üzerine her iki sanığın mağdura tekme tokat ile vurdukları, bilahare inceleme dışı sanık ...un bıçakla mağduru kati raporunda görüleceği üzere BTM ile giderilemez şekilde yaraladığı anlaşılan olaylarda, her ne kadar sanık ...'ın inceleme dışı sanık ...un bıçakla yaralama eylemine yardım eden sıfatıyla iştirak ettiğinden bahisle 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 39/2-c maddeleri kapsamındaki yaralama suçundan mahkumiyetine karar verilmiş ise de hükmün gerekçesinde sanık ...'ın inceleme dışı sanık ...un eylemine ne surette yardım ettiği denetime olanak verecek biçimde gösterilmediği gibi; mağdurun, sanıkların ve tanıkların beyanlarına, tüm dosya kapsamına ve oluşa göre, mağdurun bıçakla yaralanmasına konu eylemi sanık ...'ın yardım eden sıfatıyla işlediğine dair delil de bulunmadığı, sanık ...'ın eyleminin 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesi kapsamındaki takibi şikayete bağlı kasten basit yaralama suçuna vücut verdiği ve mağdur ...'in şikayetinden vazgeçtiği gözetilerek sanık ...'dan TCK'nin 73/6. maddesi gereğince bu vazgeçmeyi kabul edip etmediği sorulup sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini yerine suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre;

2) Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında, Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve E.2014/140 - K.2015/85 sayılı iptal kararı da gözetilerek, TCK'nin 53/1. maddesinde belirtilen hak yoksunluğuna karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14/11/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1955, Karar No: 2020/7215, Tarih: 08.09.2020

**(Kapatılan)17. Ceza Dairesi         2020/1955 E.  ,  2020/7215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I)Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Doğrudan tayin edilen adli para cezasının miktarı itibarıyla hüküm tarihinde yürürlükte bulunan ve 14.04.2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a 6217 sayılı Yasa ile eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi olanaklı bulunmadığından, suça sürüklenen çocuk ...’un temyiz isteminin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II)Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ...’un temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 08.09.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3469, Karar No: 2021/3326, Tarih: 22.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2021/3469 E.  ,  2021/3326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, REDDİNE, 22/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/159, Karar No: 2010/3718, Tarih: 01.04.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2010/159 E.  ,  2010/3718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibi nedeniyle düzenlenen ödeme emrine davalı borçlunun yasal süresinde itiraz etmesi üzerine davacı alacaklı, icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması, takibin devamı ve tahliye isteminde bulunmuştur.Mahkemece istemin reddine karar verilmiş,karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı 26.02.2008 tarihinde başlatmış olduğu icra takibinde 01.01.2004 başlangıç tarihli ve üç yıl süreli kira akdine dayanmıştır. Davalı, icra takibine itirazında kira ilişkisinin varlığına, ibraz edilen kira sözleşmesi altındaki imzaya karşı çıkmamış, kiralanan taşınmazın davacının da dahil olduğu mirasçılar arasında hisseli olduğunu, her mirasçıya hissesi oranında kira bedelinin ayrı ayrı ödendiğini, alacaklıya da kendi hissesinin eksiksiz olarak ödenmiş olup, borcu bulunmadığını belirtmiş, yargılama sırasında ise, icra mahkemesinden itirazın kaldırılmasının istenilebilmesi için kira kontratının noterde düzenlenmiş veya imzaları onanmış olması gerektiğini ayrıca tüm mirasçıların birlikte tahliye talep edebileceklerini savunmuştur. Mahkemece her ne kadar icra takibinde herhangi bir kira sözleşmesine dayanılmadığından sözedilerek yargılama sırasında sunulan sözleşmeye itibar edilemeyeceği, dava konusu taşınmazın davacı ve kardeşlerine miras yoluyla intikal ettiği ve henüz taksim yapılmadığından ancak tüm mirasçılar tarafından tahliye istenilebileceğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş ise de, takip talepnamesinde açıkça 01.01.2004 tarihli sözleşmeye dayanılmış olup sözleşme örneğinin de dosyaya ibraz edilmiş olduğu görülmüştür. 01.01.2004 başlangıç tarihli sözleşme ile taşınmazın davacı tarafından davalıya kiralandığı anlaşılmıştır. Davalı tarafından sözleşmeye karşı çıkılmadığına göre, uyuşmazlığın davalı ile yapılan 01.01.2004 başlangıç tarihli kira sözleşmesine değer verilerek çözümlenmesi gerekir.

Bu durumda davacı tarafından kiralayan sıfatı ile icra takibi yapılmasında ve tahliye istenilmesinde bir usulsüzlük bulunmamaktadır. Mahkemece işin esası incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile istemin reddine karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 01.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11632, Karar No: 2024/4806, Tarih: 03.04.2024

**11. Ceza Dairesi         2022/11632 E.  ,  2024/4806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/465 E., 2022/825 K.

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adana 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.05.2014 tarihli kararı ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan verilen 15 ay hapis cezasını içerir mahkûmiyet hükmünün 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarınca açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, bu karar 19.08.2014 tarihinde kesinleşmiştir. .

2. Sanığın denetim süresi içerisinde 18.09.2014 tarihinde işlemiş olduğu trafik güvenliğini kasten tehlikeye sokma suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün kesinleşmesi sonrasında yapılan ihbar üzerine, Adana 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.06.2016 tarihli kararı ile 15 ay hapis cezasını içerir mahkûmiyet hükmünün açıklanmasına karar verilmiştir.

3. Yargıtay 11. Ceza Dairesi tarafından anılan hükmün; yasa değişikliği nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Adana 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.11.2022 tarihli ve 2022/465 Esas, 2022/825 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (a) fıkrasının ikinci bendi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci ve 51 inci maddeleri uyarınca 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği özetle; yüklenen suçun sabit olmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında rapor değerlendirme komisyonu mütalaasına uygun olarak, defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan kamu davası açıldığı, sanığın 2007 yılına ait defterlerini ibraz ettiği ancak 2008 yılına ait defter ve belgelerini ibraz etmediği, Mahkemece temyize konu mahkûmiyet hükmünün kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği özetle; yüklenen suçun sabit olmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında rapor değerlendirme komisyonu mütalaasına uygun olarak, defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan kamu davası açıldığı, sanığın 2007 yılına ait defterlerini ibraz ettiği ancak 2008 yılına ait defter ve belgelerini ibraz etmediği, Mahkemece temyize konu mahkûmiyet hükmünün kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçunun, varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit ve 5 yıllık saklama zorunluluğu bulunan defter, kayıt ve belgelerin vergi incelemesi için istenmesi ve yetkili kimselere ibraz edilmemesi ile oluşacağı, dosya içerisinde AGB-A-3704/12-01 sayılı istem yazısı bulunmadığından, hangi yıla ilişkin defter, kayıt ve belgelerin hangi amaçla istendiğinin tespit edilemediği, istem yazısının aslı ya da onaylı örneğinin ilgili vergi dairesinden temin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Kabule göre de;

a. Defter, kayıt ve belgelerin ibraz edilmemesi hâlinde bir vergi ziyaı oluşmadığı, söz konusu eylemden dolayı 213 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının aynı Kanun'un 359 uncu ve 371 inci maddelerinde belirtilen tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir ceza olmadığı nazara alındığında; 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine 7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile eklenen "Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranından indirilir." şeklindeki hüküm uyarınca sanık hakkında, alt sınırdan tayin edilen temel ceza üzerinden 1/2 oranında indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b. 14.01.2013 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 2012 şeklinde hatalı olarak gösterilmesi,

c. Denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle hükmün açıklanması kararı verilen sanık hakkında erteleme hükmünün uygulanamayacağının gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.11.2022 tarihli ve 2022/465 Esas, 2022/825 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.04.2024 tarihinde karar verildi.