muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6256, Karar No: 2013/6048, Tarih: 02.04.2013

Hak arama özgürlüğü ile kişilik haklarının karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin bu iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Daha az üstün olan yararın, daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Hak arama özgürlüğü, diğer özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız olmayıp kişi salt başkasını zararlandırmak için bir

hakkı kullanamaz. Bu hakkın hukuken korunabilmesi ve yerinde kullanıldığının kabul edilebilmesi için şikayet edilenin cezalandırılmasını veya sorumlu tutulmasını gerektirecek yeterli kanıtların mevcut olması da zorunlu değildir. Şikayeti haklı gösterecek bazı emare ve olguların zayıf ve dolaylı da olsa varlığı yeterlidir. Bunlara dayanarak başkalarının da aynı olay karşısında davalı gibi davranabileceği hallerde şikayet hakkının kullanılmasının uygun olduğu kabul edilmelidir. Aksi halde şikayetin hak arama özgürlüğü sınırları aşılarak kullanıldığı, kişilik değerlerine saldırı oluşturduğu sonucuna varılmalıdır.

Somut olayda; davalı, savcılığa sunduğu şikayet dilekçesinde, davacının ... Meslek Lisesi'nde müdür vekili olarak görev yaptığını, kendisinin de aynı okulda öğretmen olarak görev yaptığını, okulda mescit açılmasına, bazı öğrencilerin bir siyasi partinin toplantısına katılmalarına ve bir usta öğreticinin bir öğrenciyi darp etmesine davacının seyirci kaldığını belirtmiştir. Soruşturma sırasında tanık olarak dinlenen ve aynı okulda öğretmen olarak görev yapan .... beyanında; okul pansiyonunun bulunduğu binanın ikinci katında kapısında ayakkabı ile girilmez yazılı, zemini halı ile kaplı odanın icinde seccade bulunduğunu, bazı öğrencilerin gece geç saatlerde bir siyasi partinin belde başkanı ve yardımcısı tarafından okula getirildiğini bildirmiş olup yine tanık olarak dinlenen İsa Burak ise; okulda usta öğretici ile aralarında çıkan tartışma neticesinde darp edildiğini ancak okul yönetimine olay ile ilgili olarak şikayette bulunmadığını belirtmiştir.

Şu halde yukarıda açıklanan ilkeler, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamına göre şikayeti haklı gösterecek düzeyde, emare ve olgular mevcut olup davanın tümden reddedilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi doğru bulunmamış ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2914, Karar No: 2020/5841, Tarih: 17.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/2914 E.  ,  2020/5841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz istemlerinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 17/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1229, Karar No: 2024/5790, Tarih: 03.07.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/1229 E.  ,  2024/5790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2704 E., 2022/1904 K.

SUÇ : Uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesi'nce verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; karar tarihi itibariyle temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanık müdafilerinin duruşmalı inceleme taleplerinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adana Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 24.02.2022 tarihli İddianamesi ile sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Adana 13.Ağır Ceza Mahkemesi'nin, 30.09.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçundan 10 yıl hapis ve 20.000,00 TL adli para cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

3. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi'nin, 07.12.2022 tarihli kararı ile, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçundan 15 yıl hapis ve 30.000,00 TL adli para cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafilerinin temyiz istemi; suçun sübutuna, suçun unsurlarının oluşmadığına, yeterli delil bulunmadığına, takdiri indirim maddesinin uygulanması gerektiğine, hukuki dayanaktan yoksun usul ve yasaya aykırı karar verildiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesi'nin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafilerinin temyiz istemi; suçun sübutuna, suçun unsurlarının oluşmadığına, yeterli delil bulunmadığına, takdiri indirim maddesinin uygulanması gerektiğine, hukuki dayanaktan yoksun usul ve yasaya aykırı karar verildiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesi'nin Kabulü

İncelemeye konu olay; sanığın ikametinden uyuşturucu madde ticareti yaptığına ilişkin alınan istihbari bilgi üzerine, Emniyet ekibi tarafından olay yerine gidilerek sanığın ikametinin çevresinde yapılan çalışmalarda, tanık V.A.'nın kullandığı araçtan inen tanıklar R.Y. ve A.A.'nın sanığın evinin önüne gittikleri, sanığın evden çıkarak tanıklar R.Y. ve A.A. ile kısa süre konuşup tekrar evine girip 1 dakika sonra çıkıp R.Y.'ye 100,00 TL karşılığında esrar maddesi verdiği, tanıkların tekrar araca binip hareket ettikleri, araç takibe alınarak şüphe üzerine durdurulduğu, şahıslara üzerlerinde suç unsuru olup olmadığı sorulduğunda tanık A.A.'nın cebinden çıkardığı esrar maddesini kolluk görevlilerine teslim ettiği, tanık R.Y. de araç içinde viteste bulunan esrar maddesini rızaen teslim ettiği, usulüne uygun alınan Arama ve El Koyma kararına istinaden sanığın ikametinde yapılan aramada, 2 parça şeklinde toplamda net 2,6 gr gelen eroin maddesi, net 4,6 gr gelen metamfetamin maddesi, 3 ayrı şeffaf poşette net 19,7 gr gelen esrar maddesi, saksı içinde 1 kök hint keneviri, hassas terazi, defter kağıdı, alüminyum folya ele geçirilmesi, tanık tanıklar R.Y. ve A.A.'nın soruşturma aşamasında alınan beyanlarında, uyuşturucu maddeyi para karşılığında kullanmak için sanıktan aldıklarını ettiklerini belirtmeleri nedeni ile uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçundan sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesi'nin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan yargılama neticesinde, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendinin uygulanmaması gerektiğinin gözetilmemesi nedeni ile, sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmü kaldırılarak; sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçundan 15 yıl hapis ve 30.000,00 TL adli para cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesi'nin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan yargılama neticesinde, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendinin uygulanmaması gerektiğinin gözetilmemesi nedeni ile, sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmü kaldırılarak; sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçundan 15 yıl hapis ve 30.000,00 TL adli para cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Sanığın ikametinde uyuşturucu madde ticareti yaptığına ilişkin istihbari bilgi edinilmesi, Emniyet ekibi tarafından yapılan çalışmalarda sanığın, tanıklar R.Y. ve A.A.'ya kullanmak için para karşılığında uyuşturucu madde sattığının belirlenmesi, sanığın ikametinde kişisel kullanım miktarının çok üzerinde 3 farklı nitelikte uyuşturucu madde, hassas terazi, defter kağıdı ve alüminyum folya ele geçmesi, tanıklar R.Y. ve A.A.'nın uyuşturucu maddeyi sanıktan satın aldıklarına ilişkin ifadeleri, Tutanak mümzii tanıkların beyanı, sanığın suçtan kurtulmaya ilişkin mesnetsiz savunması ile tüm dosya kapsamındaki deliller karşısında, Bölge Adliye Mahkemesi'nin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, delillerin hukuka uygun olarak toplandığı anlaşılmakla, sanık müdafilerinin temyiz gerekçeleri yerinde görülmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafilerinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi'nin 2022/2704 Esas, 2022/1904 Karar sayılı kararı ve 07.12.2022 tarihli kararında sanık müdafileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan inceleme neticesinde hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme taleplerinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Adana 13.Ağır Ceza Mahkemesi'ne, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 03.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3034, Karar No: 2021/3889, Tarih: 01.04.2021

**15. Ceza Dairesi         2019/3034 E.  ,  2021/3889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 62, 52, 53, 58 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dairemizin bozma ilamı sonrasında dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği, ancak taraflar arasında uzlaştırmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, muhasebeci ve mali müşavirler odasında kaydı bulunmamasına karşın Sogide müşavirlik adlı iş yerinin olduğu, katılanın, bağkur kapsamında bulunmasına rağmen rahatsızlığı nedeniyle 3 yıl süreyle primlerini ödeyemediği, af yasası çıktığını duyunca emeklilik işlerini yaptırmak için daha önceden bu işlemleri yaptığını duyduğu sanığa başvurduğu, yaptıkları görüşmede sanığın bilgisayardan yaptığı kontrolde katılanın 10.000 TL vermesi halinde emekli olabileceğini, af yasasının günü bitmeden işlemleri yapmak gerektiğini söylediği, bunun üzerine katılanın sanığa 10.000 TL teslim ettiği, sanığın parayı teslim aldığına dair belge verdiği, katılanın daha sonra sanığın iş yerine gittiğinde iş yerinin boşaltılmış olduğunu gördüğü, sanığa telefonla da ulaşamaması suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık savunması, mağdur beyanı, uzlaştırmanın sağlanamadığına dair rapor ve dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanığın eyleminin TCK'nın 157/1 maddesi kapsamında basit dolandırıcılık suçunu oluşturduğu ve sanığın dolandırıcılık suçunu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

UYAP sisteminden yapılan sorgulamaya göre, sanık hakkında tekerrüre esas alınan Antalya 12. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2010/132 Esas, 2010/572 Karar sayılı ilamının Yargıtay 23. Ceza Dairesinin 17/03/2016 tarihli ilamıyla düzeltilerek onanmasına karar verildiğinden suç tarihinden sonra kesinleşmesi sebebiyle tekerrüre esas alınamayacağı, suç tarihinden önce kesinleşen ve tekerrüre esas başkaca ilamının da bulunmadığı gözetilmeden, sanığın cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılanmayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hüküm fıkrasından, tekerrür hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili olan bölümlerin çıkartılması suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01/04/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17848, Karar No: 2014/2060, Tarih: 03.02.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/17848 E.  ,  2014/2060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve kasten yaralama

HÜKÜM : -Sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve kasten yaralama suçlarından hükümlülük ve müsadere;

-Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan hükümlülük;

-Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik incelemede;

5271 sayılı CMK.nun 231/12. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar itiraza tabi olup temyiz yasa yoluna başvurulması olanaklı bulunmadığı gibi itiraz hakkında da merciince verilen karar CMK.nun 271/4. madde ve fıkrası uyarınca kesin olduğundan sanık ...'ın temyiz isteminin 5320 Sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince oybirliğiyle (REDDİNE),

II- Sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçun- dan kurulan hükme yönelik katılanlar ... ve ...'ın temyiz istemlerinin incelenmesinde;

6136 sayılı Yasaya aykırılık suçunun niteliği itibariyle davaya katılma olanağı bulunmadığından katılma kararı verilmiş olması da hükmü temyiz hakkı verme- yeceğinden, katılanlar ... ve ...'ın temyiz istemlerinin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince oybirliğiyle (REDDİNE),

III- Sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve kasten yaralama, sanık ... hakkında ise kasten yaralama suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde ise;

Sanık ...'ın kasten yaralama suçunu silahtan sayılan taşla işlediği halde hakkında TCK.nun 86/3-e maddesinin uygulanmaması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık ... müdafiinin, eksik incelemeye, lehe hükümlerin uygulanmamasına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmamasına, sanık ... ile katılan ...'ın ise; bir sebebe dayan- mayan temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükümlerin (ONANMASINA), 03.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22811, Karar No: 2013/18551, Tarih: 27.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/22811 E.  ,  2013/18551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ... vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 08/12/1995 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ... vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 08/12/1995 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 27.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.