muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/16007, Karar No: 2009/1939, Tarih: 10.02.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/16007 E.  ,  2009/1939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne, duruşma isteminin puldan reddine karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Yörede 2001 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sırasında çekişmeli ... Köyü 115 ada 489 parsel sayılı 18205.02 m2, 490 parsel sayılı 19488.45 m2, 491 parsel sayılı 18552.12 m2, 492 parsel sayılı 18160.08 m2 ve 493 parsel sayılı 18995.91 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar, zeytinlik niteliğinde kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı olarak davalı gerçek kişiler adına tespit edilmiştir. Hazine taşınmazın 1954 yılında yapılan zeytincilik parseli haritası kapsamında kaldığı, zeytincilik parselasyon mazbatası incelendiğinde taşınmazın içerisinde % 60 delice ..., % 15 pırnal meşesi, % 15 ..., % 5 akçakesme, % 4 sakızlık, % 1 kocayemiş bulunduğunun anlaşıldığı, 1958- 1960 yıllarında çekilen ... fotoğraflarında delicelik, makilik olarak göründüğü, delice zeytinlerin doğal olarak yetişen orman ağaçları olduğu, 1983 yılında 2896 Sayılı Yasa ile yapılan değişiklikle ıslah edilmiş bulunan zeytinlik sahaların orman tanımından çıkarıldığını, yasadan açıkça anlaşılacağı üzere bu tarihten önceki yabani zeytinliklerin yasal olarak orman olduğu, öncesi orman olan ve zeytincilik sahası olarak orman sınırları dışında bırakılan yabani zeytinliklerin usulüne uygun tahsisi yapılmadıkça orman niteliğini yitirmelerinin söz konusu olamayacağı, taşınmazların 334, 335, 355, 356 numaralı zeytincilik parselleri içinde dağıtım dışı bırakılan alanda kaldığı, dağıtım dışında bırakılan zeytincilik parselleri içindeki ... ağaçlarının aşılanmasının yasa anlamında imar- ihya sayılmayacağı ve bu tür yerlerin zilyetlikle kazanılamayacağı; iddiası ile davalı adına yapılan tespitin iptali ile Hazine adına tescilini istemiş; davanın devamı sırasında da bu yerin Temmuz 1294 tarih, 28 numaralı tapu kaydı kapsamında kaçak ve yitik kişilerden kalan ve yasalar gereğince Hazineye intikal eden yerlerden olduğunu ve mübadil Rumlardan kalan bu tür yerlerin zilyetlikle kazanılamayacağını ileri sürmüştür. Mahkemece davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazların tespitinin iptali ile Hazine adına tesciline, 489 parsel üzerinde bulunan 344 adet ... ağacının davalı ..., 490 parsel üzerinde bulunan 348 adet ... ağacının davalı ..., 491 parsel üzerinde bulunan 350 adet ... ağacının davalı ..., 492 parsel üzerinde bulunan 340 adet ... ağacının davalı ..., 493 parsel üzerinde bulunan 338 adet ... ağacının davalı ...’a ait olduğunun tapu kayıtlarının beyanlar hanesinde şerh verilmesine karar verilmiş, hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 1985 yılında orman kadastrosu ile 3302 Sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulamaları birlikte yapılmış 06/10/1987 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir. Dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, çekişmeli parselin 26/01/1939 tarih ve 3573 Sayılı Zeytinciliğin Islahı ve Yabanilerinin Aşılattırılması Hakkındaki Yasa gereğince parselajı yapılıp zeytincilik parseli olarak belirlenen ve bugüne kadar hiç kimseye tevzi ve tahsis edilmeyen yerlerden olduğu, bu yerin de içinde bulunduğu zeytincilik parselasyon sahası olarak ayrılan yerlerle ilgili olarak orman mühendisinin 17/10/1954 tarihli raporunda “bu yerlerin denizden itibaren % 15-20 meyille yükseldiği, parselaj sahasında % 60 delice ..., % 15 pırnal meşesi, % 15 ..., % 5 akçakesme, % 4 sakızlık, % 1 kocayemiş” in mevcut olduğunun açıklandığı, bu yere ait orman kadastro tutanaklarının incelenmesinde, yörede zeytincilik parsellerinin bulunduğundan bahisle “3573 Sayılı Zeytinciliği Teşvik ve Islah Yasası uyarınca ormandan tefrik edilmiş orman sayılmayan zeytinlikler olduğuna, bu sahalar içinde kalan mülk ve topraklar hakkında komisyonumuzca bilahare verilecek kararlar ile mülkiyet ihtilafı mahkemeye intikal etmiş yerler hakkında mahkemesince verilecek kararlar saklı kalmak kaydıyla “denilerek bir bölüm yerlerin bu şekilde şartlı olarak orman sınırları dışında bırakıldığı; 1970, 1974, 1984, 1986 ve 2004 tarihli Orman Kadastro Yönetmeliklerinin tümünde “3573 Sayılı Yasa ile bu Yasayı değiştiren 6777 Sayılı Yasaya göre Devlet Ormanlarından tefrik edilmiş, zeytinlik, sakızlık ve harnupluk sahalar için tevzi işlemleri yapılmamış ise Devlet Ormanı olarak sınırlandırılır.” hükümlerinin mevcut olduğu, yine 6831 Sayılı Yasanın 05/11/2003 gün ve 4999 Sayılı Yasa ile değişik 7. Maddesinde "evvelce sınırlaması yapılmış olup da herhangi bir nedenle orman sınırları dışında kalmış ormanların orman kadastrosunun orman kadastro komisyonunca yapılacağının" hükme bağlandığı; Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27/02/2008 gün ve 2008/20-157 Esas- 2008/194 karar sayılı kararında da belirtildiği üzere delicelik ve yabani zeytinlerin aslının orman ağacı olduğu, ancak 3573 Sayılı “Zeytinciliğin Islahı ve Yabanilerinin Aşılattırılması Hakkında Yasa “hükümlerine göre yetkili makamlarca zeytincilik parseli olarak tahsis edilmesi, daha sonra da imar-ihya koşullarının oluştuğu belirlenerek temlik kararı verilmesi ya da verilen bu temlik kararı uyarınca tapu kaydı oluşturulması durumunda o yerin orman sayılmayacağı, yasa gereği zeytincilik parseli olarak belirlenip tahsis ve temlik edilmeyen yerlerdeki deliceliklerin aşılanmak suretiyle iktisabının mümkün olmadığı, bu tür bir yerin orman sınırları dışında bırakılmasının davalıya bir hak sağlamayacağı, aslı orman olup herhangi bir nedenle orman sınırları dışında bırakılan taşınmazın 05/11/2003 gün ve 4999 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 7

. maddesi gereğince her zaman orman sınırları içine alınabileceği ya da Hazine tarafından orman olarak tahsis edilebileceği gözönünde bulundurularak hüküm kurulmuş olmasına ve bozmanın kapsamının dışında kesinleşmiş yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre davalı gerçek kişinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 10/02/2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8877, Karar No: 2022/2028, Tarih: 14.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/8877 E.  ,  2022/2028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada saklı tutulan bölümün tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2019/105 Esas - 2020/62 Karar sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada saklı tutulan bölümün tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında görülüp kesinleşen önceki davada tespit edilen bedel esas alınmak suretiyle davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK’nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 14/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10081, Karar No: 2012/3349, Tarih: 05.03.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/10081 E.  ,  2012/3349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon İş Mahkemesi

TARİHİ : 05/10/2010

Davacı, davalı şirketin personeli olarak 21/09/2004 tarihinden itibaren çalışmakta iken 30/04/2010 ve 06/05/2010 tarihlerinde raporlu olup 07/05/2010 tarihinde işbaşı yapması gerektiği halde 07/05/2010 ve 12/05/2010 tarihleri arasında beş iş günü işe gitmediği gerekçesiyle 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25. maddesi gereğince iş akdinin feshedildiğini, rapordan sonra yeğeni vefat ettiğinden şirkete durumu telefon ile bildirdiğini, kendisine mazeretinin kabul edildiğinin bildirildiğini, cenazeden sonra işe gittiğinde işverence kendisine  görevinde değişiklik yapılacağı, bu süre içerisinde ihtiyaçları olduğunda çağrılıp hangi bölümde çalışacağının bildirileceği söylendiği halde 14/06/2010 tarihinde şirkete çağrıldığında işverence iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek, feshin geçersizliğine ve  işe iadesine  karar verilmesini  talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının 7 gün istirahat raporu aldığını, raporun bitiminde görevine başlaması gerekirken mazeretsiz olarak ve kesintisiz 5 gün süre ile işe gelmediğini, bunun üzerine 4857 sayılı Kanun'un 25. maddesi gereğince iş sözleşmesinin fesih edildiğini, görevlendirildiği birimlerde uyum sağlayamayan davacının iş akdinin feshi yoluna gidilmediğini, problemli olduğu birimlerden alınarak başka yerlerde görevlendirildiğini, kendisine gerekli kolaylığın sağlandığını, iş sözleşmesinin feshinin en son çare olarak gerçekleştiğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davacının mazeretsiz olarak işe gelmediği belirtilen 07/05/2010 günü cenazesinin olduğu ve bu durumu şirket ile çalıştığı birime telefonla bildirmek suretiyle izin aldığı 07/05/2010 gününü takip eden ilk mesai günü olan 10/05/2010 günü de çalışmak üzere iş yerine gittiği, işverence yapılan feshin haksız ve geçersiz olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesinin birinci fıkrasına göre iş güvencesi hükümlerinden yararlanmak için otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerinde çalışmak gerekir.  Aynı  maddenin  dördüncü  fıkrasına   göre   işverenin  aynı  işkolunda  birden  fazla

işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan sayısı bu işyerlerinde çalışan toplam işçi sayısına göre belirlenir. İşçi sayısına ilişkin bu hüküm nispi emredici olduğundan, daha az işçi sayısını öngören sözleşme hükümleri geçerli kabul edilmektedir. Otuz işçi sayısının belirlenmesinde fesih bildiriminin işçiye ulaştığı tarih itibariyle belirli-belirsiz süreli, tam-kısmi süreli, daimi-mevsimlik sözleşmelerle çalışan tüm işçiler dikkate alınır.

işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan sayısı bu işyerlerinde çalışan toplam işçi sayısına göre belirlenir. İşçi sayısına ilişkin bu hüküm nispi emredici olduğundan, daha az işçi sayısını öngören sözleşme hükümleri geçerli kabul edilmektedir. Otuz işçi sayısının belirlenmesinde fesih bildiriminin işçiye ulaştığı tarih itibariyle belirli-belirsiz süreli, tam-kısmi süreli, daimi-mevsimlik sözleşmelerle çalışan tüm işçiler dikkate alınır.

4857 sayılı Kanun’un 25/II-g maddesinde “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü, yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde  işverenin haklı fesih  imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

İşçinin işe devamsızlığı her durumda işverene haklı fesih imkanı vermemektedir. Devamsızlığın haklı bir nedene dayanması halinde işverenin derhal ve haklı nedenle fesih imkanı  bulunmamaktadır. İşçinin hastalığı, aile fertlerinden birinin ya da yakınlarının ölümü veya hastalığı, işçinin tanıklık ve bilirkişilik yapması gibi haller, işe devamsızlığı haklı kılan nedenlerdir.

Yukarıda belirtilen esaslar ışığında dosyadaki bilgi ve belgeler  değerlendirildiğinde;

Davacının 30/04/2010 ila 06/05/2010 günlerinde iş göremez raporunun bulunduğu, rapor süresi bitiminde işe başlaması gerektiği gün olan 07/05/2010 tarihinde cenazesi olduğunu ileri sürerek işyerine gitmediği sabittir. Ancak dosyada davacının işe devamsızlık sürelerine ilişkin mazeret olarak ileri sürmüş olduğu yeğeninin ölüm tarihi ve yakınlık derecesine ilişkin bir bilgi bulunmadığı gibi işyerinde çalışan sayısına ilişkin resmi kurumlardan temin edilmiş bir belge de bulunmamaktadır.

Bu nedenle mahkemece öncelikle, fesih bildiriminin işçiye ulaştığı tarih itibariyle, davalı işyerinde, konumu itibarıyla güvence kapsamı içerisinde olmayan işveren vekillerinin ve yardımcılarının da işyerinde çalışan işçi sayısının belirlenmesinde hesaba katılarak, İşverenin aynı işkolunda birden fazla işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan işçi sayısının bu işyerlerinde çalışan işçi sayısına göre belirleneceği gözetilerek, belirli-belirsiz süreli, tam-kısmi süreli, daimi-mevsimlik sözleşmelerle çalışan tüm işçiler dikkate alınarak otuz işçi koşulunun gerçekleşip gerçekleşmediği re'sen araştırılarak tespit edilmeli, sonra davacının bildirdiği mazeretin haklılığının tespiti bakımından devamsızlığı ile ilgili olarak bir yakınının cenazesinin bulunup bulunmadığı, varsa yakınlık derecesi ve ölüm tarihi belirlenerek  sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece bu yönler gözetilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 05.03.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13865, Karar No: 2016/3074, Tarih: 22.02.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/13865 E.  ,  2016/3074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/02/2015

NUMARASI : 2014/588-2015/137

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 22/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/802, Karar No: 2009/2336, Tarih: 26.03.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/802 E.  ,  2009/2336 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı 1-... 2-... 3-... 4-... vek. Av. ... ile davalı Safranbolu Vergi Dairesi Müdl. vek. Av. ... aralarındaki sıra cetveline itiraz davası hakkında Safranbolu İcra Hukuk Mahkemesinden verilen 24/09/2008 gün ve 2008/56-2008/58 sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Mahkeme hükmü şikâyet edilen Safranbolu Vergi Dairesi vekilinin huzurunda 24.9.2008 günü tefhim edilmiş, temyiz dilekçesi İİK.nun 363.maddesinde öngörülen 10 günlük yasal süre geçirildikten sonra 7.11.2008 tarihinde temyiz defterine kaydedilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 3/4 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, Yargıtayca da bu yolda karar verilebileceğinden, süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle şikâyet edilen Safranbolu Vergi Dairesi vekilinin temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE, 26.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/550, Karar No: 2024/1796, Tarih: 03.06.2024

**3. Hukuk Dairesi         2024/550 E.  ,  2024/1796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen itirazın iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın davalı ... yönünden reddine davalı ... yönünden kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar 155.910,00 TL olup, karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı ... vekilinin temyiz dilekçesinin (miktar itibariyle) REDDİNE,Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde temyiz edene iadesine,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

03.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1788, Karar No: 2006/7188, Tarih: 03.07.2006

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2006/1788 E.  ,  2006/7188 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, meslekte kazanma gücü kayıp oranının ve maluliyetinin tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 03.07.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17005, Karar No: 2016/8283, Tarih: 05.05.2016

**8. Hukuk Dairesi         2015/17005 E.  ,  2016/8283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi ve Yıkım

... ile ... Villa İma Konut Yapı Kooperatif aralarındaki elatmanın önlenmesi ve yıkım davasının kabulüne dair ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen ... sayılı hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için ... Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davalı vekili Avukat ... ve karşı taraftan davacı vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve uyulan bozma ilamında açıklandığı üzere işlem yapılıp sonucu dairesinde hüküm tesis edildiğine göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile Usul, Kanun ve bozma gereklerine uygun bulunan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 3402 sayılı Kanunun 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına ve 05.05.2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(Muhalif) (Muhalif)

KARŞI OY

Dava mutlak kamu malı niteliğindeki 3621 sayılı Kıyı Kanunu uyarınca “kıyı” niteliğinde olan ve bu niteliğiyle devletin hüküm ve tasarrufunda olan taşınmaza TMK’nun 683. madde uyarınca vaki elatmanın önlenmesi ve meydana getirilen yapı unsurunun yıkımına karar verilmesine ilişkindir.

.//..

Davacı İdare tarafından el atma durumu 14.09.2006 tarihinde yapılan denetim sonucu tespit edilmiş ve daha sonra davalı Kooperatif aleyhine açıklanan dava açılmıştır.

Davalı Kooperatif cevabında, amacın gerçekleştirdiğini konutları bitirip üyelerine dağıtımını yaptığını, ferdi mülkiyete geçilmiş olduğunu, kıyının bitişiğindeki konutlarla mülkiyet bağının kalmadığını, el atıldığı iddia edilen alanı ve muhtesatları ferdi mülkiyet sahiplerinin site olarak kullandıklarını hatta konutların içinde olduğu site yönetiminin davacı idareye ecrimisil ödemesi yaptığını savunarak; hakkındaki davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir. Dairemiz’in önceki bozma hükmü davalı Kooperatifin davada temsiline ilişkin olduğundan; bozmaya uyulmuş olması, davacı yararına usulü kazanılmış hak teşkil etmez.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir. Dairemiz’in önceki bozma hükmü davalı Kooperatifin davada temsiline ilişkin olduğundan; bozmaya uyulmuş olması, davacı yararına usulü kazanılmış hak teşkil etmez.

TMK’nun 683. maddesi uyarınca taşınmaza maliki tarafından açılan elatmanın önlenmesi davası, taşınmaza haksız olarak el atan ve el atmayı devam ettiren kimse veya kimselere karşı açılır. Haksız elatan kimse el atmayı bırakmış ve orada artık bir hak iddia etmiyor ve malikin de bir zararı yoksa; ortak dava açılması gerekmez. Yine elatan elattığı taşınmazı bir başkasına devretmiş ve orayı devralan kullanıyor veya üzerinde hak iddia ediyorsa; davanın artık yeni kullanıcıya karşı açılması gerekir.

Bu durumda; toplanan delillerden; idarenin el atmayı tespit ettiği tarihten önce davalı kooperatif amacını gerçekleştirip, ferdi mülkiyete geçtiğine ve elatılan taşınmaz ferdi mülkiyet sahiplerinin oluşturduğu site tarafından kullanıldığına, hatta bu site yönetimi davaya konu taşınmaz nedeniyle davacı idareye ecrimisil ödediğine göre; davanın artık sitedeki ferdi mülkiyet sahiplerine veya usul ekonomisi gereği site yönetimine karşı açılması gerekir. Davalı kooperatifi davada taraf sıfatı yoktur. Bu nedenle HMK. 114/1-d ve 115/2 maddeleri uyarınca davanın usulden reddine karar verilmek üzere; temyiz edilen hükmün bozulması gerektiğini düşünüyor. Sayın çoğunluğun onama kararına katılmıyoruz. 05.05.2016