muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/40880, Karar No: 2017/19009, Tarih: 21.09.2017

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek istenmiş ve 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde bu konuda bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir.

Muvazaa Borçlar Kanunu'nda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla ve kendi gerçek iradelerine uymayan ve aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Üçüncü kişileri aldatmak kastı vardır ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaanın ispatı genel ispat kurallarına tabidir. Bundan başka 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin 7. fıkrasında sözü edilen hususların adi kanuni karine olduğu ve aksinin ispatlanmasının mümkün olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı Kanun ile 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olduğu ortaklıklara dair ayrık durumlar tanınmıştır. Bununla birlikte maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işverene ilişkisinin ögeleri ve muvazaa ögeleri değişmemiştir. Öyle ki, alt işverene verilmesi mümkün olmayan bir işin bırakılması ya da muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin 6. fıkrasında açık biçimde öngörülmüştür. Kamu işverenleri bakımından farklı bir uygulamaya gidilmesi hukuken korunmaz. Gerçekten muvazaalı ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi ise, kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, 4857 sayılı Kanun'un 5. maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine şartların oluşmasına rağmen işçinin toplu iş sözleşmesinden yararlanamaması, anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur.

Dosya içeriğinden, teknisyen ve tekniker olarak çalışan davacının iş sözleşmesinin, davalı .... tarafından 08.05.2016 tarihinde Genel Müdürlük Makamının 06.05.2016 tarih, 2941-2955 sayılı oluru ve 4857 sayılı İş Kanunu’nun 17. maddesi gereği feshedildiği, fesih sebebinin açıkça belirtilmediği anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğinden, teknisyen ve tekniker olarak çalışan davacının iş sözleşmesinin, davalı .... tarafından 08.05.2016 tarihinde Genel Müdürlük Makamının 06.05.2016 tarih, 2941-2955 sayılı oluru ve 4857 sayılı İş Kanunu’nun 17. maddesi gereği feshedildiği, fesih sebebinin açıkça belirtilmediği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, tüm dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler, ihale sözleşmeleri, davalıların tabi olduğu mevzuat hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; davalı ...’nin, 2560 sayılı İstanbul Su ve Kanalizasyon İdaresi Genel Müdürlüğü Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanun’un ek 5. maddesi hükmü gereğince bu kanuna tabi olduğu, bu Kanunun 2. maddesinde görev ve yetkinin; “a) İçme, kullanma ve endüstri suyu ihtiyaçlarının her türlü yeraltı ve yer üstü kaynaklarından sağlanması ve ihtiyaç sahiplerine dağıtılması için; kaynaklardan abonelere ulaşıncaya kadar her türlü tesisin etüt ve projesini yapmak veya yaptırmak, bu projelere göre tesisleri kurmak veya kurdurmak, kurulu olanları devralıp işletmek ve bunların bakım ve onarımını yapmak, yaptırmak ve gerekli yenilemelere girişmek, b) Kullanılmış sular ile yağış sularının toplanması, yerleşim yerlerinden uzaklaştırılması ve zararsız bir biçimde boşaltma yerine ulaştırılması veya bu sulardan yeniden yararlanılması için abonelerden başlanarak bu suların toplanacakları veya bırakılacakları noktaya kadar her türlü tesisin etüt ve projesini yapmak veya yaptırmak; gerektiğinde bu projelere göre tesisleri kurmak ya da kurdurmak; kurulu olanları devralıp işletmek ve bunların bakım ve onarımını yapmak, yaptırmak ve gerekli yenilemelere girişmek...” şeklinde tanımlandığı, yapmak ve yaptırmak şeklinde verilen yetkiye göre söz konusu işin davalı ... tarafından yapılabileceği gibi hizmet alımı yoluyla alt işverene de yaptırılabileceği anlaşılmaktadır. ... halde, davalı kurumun belirtilen işi alt işverene vermesi 4857 sayılı Kanun'un 2/6-7. maddesi uyarınca mümkün olup, geçerli ve muvazaaya dayanmayan bir asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunmaktadır. Bu anlamda, mahkemece, feshin geçerli sebebe dayanmadığının kabulü doğru ise de, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu sonucuna varılarak, davacının, davalı ...'ne ait işyerine iadesi doğru olmamıştır.

Yukarıda izah edilen husular hep birlikte değerlendirildiğinde; davalılar arasındaki alt işveren asıl işveren ilişkisinin geçerli olduğu ve muvazaalı olmadığı anlaşıldığından, davacının, alt işveren ... Katı Atıkları Ayıklama ... .... ve Tic. A.Ş. işe iadesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Yerel Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Yerel Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının ... Katı Atıkları Ayıklama ... .... ve Tic. A.Ş.’deki İŞE İADESİNE,

3-Davacının yasal sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının işçinin dört aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine,

5-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 31,40 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 29,20 TL harcın mahsubu ile bakiye 2,20 TL karar ve ilam harcının davalıdan tahsili ile Hazineye irad kaydına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte bulunan tarife uyarınca 1.980,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafça sarf edilen, 62,70 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Taraflarca yatırılan gider avanslarından varsa kullanılmayan bakiyelerinin ilgili tarafa iadesine,

9-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.09.2017 gününde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15631, Karar No: 2012/1720, Tarih: 08.02.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/15631 E.  ,  2012/1720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı şirketin geçirdiği teftiş sırasında müvekkili şirkete ait sanayi sicil belgesinin dosyada bulunmaması nedeniyle 2007 Haziran ile 2008 Temmuz dönemi arasındaki dönem için 28.551 TL tarife farkı tahakkuk ettirildiğini, müvekkilinin sanayi sicil belgesine sahip olduğunu ve süresinde vize ettirdiğini belirterek, müvekkilinin talep edilen tarife farkından dolayı borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının sanayi sicil belgesini süresinde ibraz etmemesi nedeniyle indirimli tarifeden yararlanamayacağını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Hükmüne uyulan Dairemiz Bozma ilamında özetle; “...Hükme esas alınan bilirkişi raporunda EPDK’nın 875 no’lu kararı ile onaylanan Tarife Uygulama Usul Ve Esasları’nın “ABONE GRUPLARI VE TANIMI” başlığı altındaki 1’inci maddesinin “A) Sanayi” alt başlığının 1’inci fıkrası ile 18’inci maddesi dikkate alınmış, EPDK’nın 284/2 sayılı Kararı somut olay bakımından dikkate alınmadığı, EPDK’nın 875 no’lu kararı ile onaylanan Tarife Uygulama Usul Ve Esasları’ndaki sanayi sicil belgesinin ibrazına dair hükmün, EPDK’nın 284/2 sayılı Kararı karşısında sanayi tarifesinden yararlanmanın geçerlilik koşulu olarak mı ispat koşulu olarak mı öngörüldüğü sorununun çözülmesinin önem taşıdığı, mahkemece, bu açıklamalar çerçevesinde öncelikle davacının geçerli bir sanayi sicil belgesi bulunup bulunmadığı, mevcut ise vizelerinin süresinde yaptırılıp yaptırılmadığı, anılan belgenin aslı da celp edilip, gerektiğinde bu belgeyi veren Sanayi ve Ticaret İl Müdürlüğünden de sorularak denetime elverişli şekilde belirlenmesi gerektiği, somut olayda mahkemece bilirkişi olarak elektrik teknisyeni görevlendirildiği ve bu bilirkişinin hazırladığı rapor hükme esas alınarak, davacı vekilinin rapora yönelik itirazı da dikkate alınmadan karar verildiği, mahkemece enerji piyasası konusunda uzman bilirkişi kurulundan rapor alınıp, tüm deliller birlikte değerlendirilmek ve enerji piyasasına ilişkin ilgili mevzuat hükümleri de gözetilmek suretiyle varılacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulmasının usul ve yasaya aykırı olduğu” belirtilmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; EPDK'nın 875 nolu kararı ile onaylanan tarifenin uygulama usul ve esaslarının "abone grupları ve tanımı” başlığı altındaki 1-a) maddesindeki tanımlama ile 284/2 perakende satış tarifesi usul ve esasları 1-b) de yer alan tanımlamalar birbirinden içerik bakımından farklı olmakla birlikte, Sanayi Sicil Belgesinin ibrazının uygulanacak tarifede geçerlilik koşulu olmayıp ispat koşulu olarak kabul edilmesi gerektiği, bu bağlamda dava konusu edilen dönem itibariyle davacının vizesi yapılmış geçerli sanayi sicil belgesi olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, davacının davalıya 2007 Haziran-2008 Temmuz dönemine ait elektrik tüketimlerinden dolayı 28.551,69-TL. tüketim farkı olmadığının tespitine karar verilmiş, hüküm davalı kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hükmüne uyulan Dairemiz Bozma ilamında sanayi sicil belgesinin ibrazının, sanayi tarifesinden yararlanmanın geçerlilik koşulu mu yoksa ispat koşulu mu olduğunun tespit edilmesi gerektiğine değinilmiştir.

Bu durumda mahkemece davacının dosya içeriğiyle sanayi sicil belgesini almış olması somut olay bakımından davanın çözümü için yeterli değildir. Davanın çözümü, alınmış olan bu sanayi sicil belgesinin davalı tarafa ibraz edilip edilmediği noktasında toplanmaktadır.

Hal böyle olunca davacı taraf sanayi sicil belgesini davalıya ibraz ettiğini usulüne uygun delillerle kanıtlamalıdır. Somut olayda davacı taraf bu yönde sadece tanık dinletmiştir. Olayın çözümünün, bir başka deyişle, belgenin ibrazının tanıkla ispatı mümkün değildir. Sanayi sicil belgesinin davalıya verildiğinin belge ve kayıtlarla ispatı gerekir.

Mahkemece açıklanan bu yönler gözetilip tartışılarak bir karar verilmesi gerekirken sicil belgesinin alınmış olduğu esas alınarak davalıya ibraz edilip edilmediği üzerinde durulmadan karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 08.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7940, Karar No: 2016/394, Tarih: 21.01.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/7940 E.  ,  2016/394 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 506 sayılı Kanun hükümleri gereğince meslekte kazanma gücü kayıp oranının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıdan alınmasına, 21.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/34616, Karar No: 2024/8359, Tarih: 06.06.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/34616 E.  ,  2024/8359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2740 E., 2018/2583 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf talebinin esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükmün sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Anayasa'nın 40 ıncı maddesinin ikinci, 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci ve 232 nci maddesinin altıncı fıkraları gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklinde, 295 inci maddesinin ilk fıkrasında ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" biçiminde düzenlemeler bulunması, sanığın sunmuş olduğu temyiz dilekçesinin, hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi ve Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükümde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimin yer almadığının anlaşılması karşısında, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda tebliğden itibaren yasal süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtarlı şekilde kararın tebliği ile tebliğ - tebellüğ evrakının ve hükmü temyiz etmesi durumunda ek temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemi hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının Dairemize gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 06.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3621, Karar No: 2015/22876, Tarih: 07.12.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/3621 E.  ,  2015/22876 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/64195

MAHKEMESİ : Silifke 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/10/2011

NUMARASI : 2011/386 (E) ve 2011/410 (K)

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya aykırılık

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın adli sicil bilgilerinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kayıtların bulunduğu, bu kararlar hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel teşkil etmediği halde sanık hakkında sabıka kaydı nedeniyle şartların oluşmadığının gerekçe gösterilmesi, kaçakçılık suçunda kamu zararının "eşyanın ithalinde öngörülen gümrük vergileri ve diğer eş etkili vergiler ile mali yükler" toplam tutarı olan gümrük vergileri olduğu ve sanık tarafından giderilmediği cihetle bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçe ve takdire göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 07/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13449, Karar No: 2013/1421, Tarih: 27.02.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/13449 E.  ,  2013/1421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanmak

HÜKÜM : Atılı suçtan beraet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dava konusu olan ve aslı emanete alınmayarak dosya içerisinde bırakılan senet üzerindeki teminat ibaresini senedin düzenlenmesi sırasında eklediği şeklindeki sanık savunması dikkate alınarak senedin adli tıp fizik ve grafoloji ihtisas dairesine gönderilerek bu ibarenin farklı bir kalemle ve farklı zamanda yazılıp yazılmadığı hususlarında alınacak bilirkişi raporu sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini ve takdiri gerekirken eksik soruşturma sonucu beraet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27/02/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2348, Karar No: 2021/10257, Tarih: 25.05.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/2348 E.  ,  2021/10257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuğun TCK'nın 31/2 maddesi uyarınca işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamadığı veya davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediği hususunda işyeri dokunulmazlığını bozma suçu yönünden de uzman hekim raporu alınması gerektiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuğun işlediği işyerinden ve kurumdan hırsızlık suçunun hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olduğuna ilişkin rapor ile yetinilerek eksik soruşturma sonucu yazılı şeklide hüküm kurulması,

2-Suça sürüklenen çocuğun yapılan ihbar üzerine polis ekiplerinin eşkal bilgilerini alarak yaptıkları araştırma sonucu kesintisiz takip olmaksızın müştekinin iş yerinden çalınan mont ve cep telefonu ile yakalandığı olayda, müştekinin aşamalarda alınan beyanında iş yerinden 20,00-30,00 TL paranın da çalındığını belirtmesi karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde eylemin tamamlandığı gözetilmeden teşebbüs hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 25.05.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4616, Karar No: 2025/67, Tarih: 06.01.2025

**11. Ceza Dairesi         2024/4616 E.  ,  2025/67 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2023/1415 E. 2024/1183 K.

SUÇ : Bilişim sistemlerinin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

HÜKÜM : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile ek kararın onanması

Yapılan ön inceleme neticesinde Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 09.05.2024 tarihli ve 2023/1415 Esas, 2024/1183 Karar sayılı ek kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-a maddesinde yer verilen;

“İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 09.05.2024 tarihli ve 2023/1415 Esas, 2024/1183 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Manavgat 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6149, Karar No: 2020/10520, Tarih: 14.09.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/6149 E.  ,  2020/10520 K.**

**"İçtihat Metni"**

Basit yaralama suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2 ve 62/1. maddeleri gereğince 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanığın cezasının 5237 sayılı Kanun’un 58/6. maddesi uyarınca ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.03.2019 tarihli ve ... Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 21.02.2020 tarihli ve 2019/13575 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.02.2020 tarihli ve 2020/26856 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.03.2019 tarihli ve ... sayılı kararının bozulması halinde... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.07.2019 tarihli ve 2018/298 Esas, 2019/149 sayılı ek kararının hukuken yok hükmünde olacağı değerlendirilerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre;

1) Tekerrüre esas alınan... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.01.2018 tarihli ve 2017/38 Esas, 2018/52 sayılı kararı ile sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasını müteakip, anılan kararda da tekerrüre esas alınan... 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 01.10.2013 tarihli ve 2013/35 Esas, 2013/648 sayılı kararında doğrudan kesin nitelikte adlî para cezasına hükmolunduğundan bahisle... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.11.2018 tarihli ve 2017/38 Esas, 2018/52 sayılı ek kararı ile sanık hakkında uygulanan tekerrür hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına dair karar verildiği, bu halde anılan ilâmın tekerrüre esas alınarak sanığın cezasının birinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

2) Sanığın kardeşi olduğu anlaşılan mağduru basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralaması şeklinde gerçekleşen somut olayda, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 86/3-a maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmek suretiyle eksik ceza tayin edilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.03.2019 tarihli ve ... Karar sayılı kararının istinaf edilmeksizin kesinleşmesi üzerine; dosyanın yeniden ele alınması suretiyle verilen... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.07.2019 tarihli ve 2018/298 Esas, 2019/149 sayılı ek kararının yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1) Sanığın kardeşini basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı olayda, sanık hakkında TCK'nin 86/3-a maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayin edilmesinde isabet görülmemiştir.