muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/9780, Karar No: 2022/4205, Tarih: 14.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/9780 E.  ,  2022/4205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan açılan davada, sanığın eyleminin 5809 sayılı Kanun'a aykırılık suçunu oluşturduğu belirtilip, değişen suç vasfına göre 5809 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan beraatine karar verildiği anlaşılarak yapılan incelemede;

5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı on milyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun’un 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa yüklenen suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nin 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükmünün 1412 sayılı CMUK'nin 305/2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı anlaşılmakla, Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 14.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19446, Karar No: 2020/6889, Tarih: 01.07.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/19446 E.  ,  2020/6889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı sitede 15.10.2009 tarihinde kaloriferci olarak çalışmaya başladığını, ancak SGK'ya işe girişinin 22.07.2010 tarihi olarak gösterildiğini, iş akdinin 12.12.2012 tarihinde Keşan 2. Noterliği'nden gönderilen ihtarname kanalıyla haksız olarak feshedildiğini, ihtarnamede davacının görev sırasında alkollü olduğundan bahisle iş akdinin feshedildiğinin bildirildiğini, iddiaların gerçeği yansıtmadığını, işyerinde davacının amiri ile kişisel husumeti dolayısıyla işine son verildiğini, işverenin müvekkiline haftanın 7 günü, her gün 12 saat çalışma çizelgesi düzenlediğini, bu nedenle yapılan feshin haksız olduğunu, müvekkilinin asgari ücretle çalıştığını, ayrıca kış aylarında 70,00 TL yoğurt parası, bir kış sezonu boyunca 560,00 TL kömür atma parası verildiğini, müvekkilinin ilk yıl kış aylarında sabah 05.30'dan gece 24.00'e kadar kaloriferleri yaktığını, yaz aylarında ise bahçe bakım ve temizlik işleri ile uğraştığını, bu ilk bir yıldan sonra çalışma saatlerinin haftanın 7 günü 08:00-20:00 ve 20:00-8:00 saatleri arasında geçtiğini, genel tatillerde ve haftasonları da çalıştığını iddia ederek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, hafta sonu alacağı ve ücret alacağının davalıdan alınarak müvekkiline ödenmesine karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın haksız olduğunu, iş akdinin başladığı iddia edilen 15.10.2009 tarihinde site yönetiminin dahi kurulmadığını, 2009 yılı sonlarında davacı ile birlikte iki kişinin daha sadece kaloriferleri yakmak üzere Keşan Belediyesi tarafından işe alındığını ve maaşlarının da belediye tarafından ödendiğini, davalı ... kurulduktan sonra 22.07.2010 tarihinde davacı ile iş sözleşmesi imzalandığını ve SGK'ya işe başlayış bildiriminde bulunulduğunu, davacının iş akdini gereği gibi yerine getirmediğini, müvekkilini çoğu zaman zor durumda bıraktığını, davacının 09.12.2012 tarihinde görev başında olduğu sırada aşırı derecede alkollü olduğunun görüldüğünü ve ...,... Hastanesinde alkol muayenesinin yaptırıldığını, davacının 253 promil alkollü olduğunun görüldüğünü, bu durumun tutanak altına alındığını ve davacının iş akdine son verildiğini, 10 kaloriferci çalıştırıldığını, 8 saatlik vardiyalar halinde çalışıldığını fazla mesai alacağı doğmadığını, genel tatilde çalıştığında ücretinin ödendiğini buna ilişkin makbuzları dosyaya sunduklarını, davacının hafta sonları çalışması bulunmadığını savunarak davanın reddi isteminde bulunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının ücretinin, dosyadaki bilgi ve belgeler, dinlenen tanık beyanları ve davacının talebi de dikkate alınarak, asgari ücret ve kaloriferlerin yakıldığı dönemde yoğurt parası olarak ödenen aylık 70,00 TL' den ibaret olduğu anlaşılmaktadır. Her ne kadar mahkemece yoğurt parasının her ay ödendiği kabul edilerek giydirilmiş ücret bulunmuş ise de yoğurt parasının sadece kaloriferlerin yakıldığı yılın yarısında ödendiği dikkate alınarak aylık ücret belirlenirken 70,00 TL' yoğurt parasının yarısı olan 35,00 TL' nin aylık asgari ücrete eklenmesi ile aylık giydirilmiş ücretin bulunması gereklidir. Yoğurt parasının yılın tamamında ödendiğinin kabulü ile hesaplama yapılması hatalıdır.

3-4857 sayılı İş Kanununun 46 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereğince, çalışılmayan hafta tatili günü için bir iş karşılığı olmaksızın işçinin ücreti tam olarak ödenir. Hafta tatilinde çalışan işçinin ücretinin nasıl hesaplanacağının düzenlenmemiş ise de, Dairemizce hafta tatilinde yapılan çalışmanın fazla çalışma sayılacağı, buna göre ücretin yüzde elli zamlı ödenmesi gerektiği görüşü benimsenmiştir (Yargıtay 9.H.D. 23.5.1996 gün 1995/37960 E, 1996/11745 K.). Buna göre hafta tatilinde çalışılmışsa, çalışma karşılığı olmaksızın ödenmesi gereken bir yevmiye yanında, çalışmanın karşılığı da bir buçuk yevmiye olarak ödenmelidir. Şu hale göre çalışılan hafta tatilinin ücreti birbuçuk yevmiye olmalıdır.

Somut olayda, ibraz edilen bordrolardan da anlaşılacağı üzere davacının aylık maktu ücret aldığı görülmüştür. Aylık maktu ücret içerisinde çalışılmayan hafta tatilleri ücreti olan 1 yevmiye de dahildir.

Buna rağmen bilirkişi hesaplama tablosu incelendiğinde yapılan hesaplamanın günlük yevmiyenin 2,5 katı olduğu ve bu hali ile davacının çalışmadan ücreti içinde bulunan 1 yevmiyenin dahi ayrıca hesaplanıp hafta tatili alacağının belirlendiği görülmüştür.

Dolayısıyla yapılan hesaplama hatalıdır.

4-İş Kanunu'nun 47. maddesine göre ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışan işçi için her çalıştığı gün karşılığı ilave bir yevmiye daha ödenir. Bu hükme göre öncelikle ulusal bayram genel tatil hesabının gün üzerinden yapılması gerekirken yani yapıldığı anlaşılan her bir ulusal bayram genel tatil çalışması için maktu aylık ücret 30' a bölünerek bulunacak ilave bir yevmiyeye daha hak kazandığına karar verilmesi gerekirken bir yevmiyesi maktu ücret içerisinde ödendiğinden bir katsayı ile hesap yapılması gerekirken iki kat sayı ile ve saat hesabı yapılması hatalıdır.

5-Hüküm altına alınan alacakların net miktar olmasına rağmen hüküm fıkrasında net mi brüt mü olduğu hususunda bir belirleme yapılmamasının infazda tereddüt yaratacağının düşünülmemesi de hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 01/07/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7475, Karar No: 2021/2987, Tarih: 19.04.2021

**16. Ceza Dairesi         2019/7475 E.  ,  2021/2987 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 62, 53, 58/9, 63, 3713 sayılı

Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanık ...'nin çocuklarını örgüte müzahir okula göndermesinin müsnet suç yönünden delil ya da örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımın kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanıklar müdafilerinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA,

28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Sakarya 4. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19218, Karar No: 2013/28746, Tarih: 17.09.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/19218 E.  ,  2013/28746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/03/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı vekili tarafından borçlu hakkında 03.02.2012 tarihinde, 21.02.2011 - 31.01.2012 tarihleri arasını gösterir hesap ekstresinde görülen faturalardan doğan bakiye alacağa dayalı olarak genel haciz yolu ile ilamsız icra takibi yapıldığı, ödeme emrinin 09.02.2012 tarihinde tebliği üzerine borçlu vekilinin 14.02.2012 tarihinde icra dairesine yasal 7 günlük sürede verdiği itiraz dilekçesinde; alacaklı firmanın müvekkilinden, taraflar arasında süre gelen ticari ilişkiden kaynaklanan bakiye alacağının 26.566,19 TL olduğunu, bu miktarın ise 06.02.2012 tarihinde alacaklı firmaya ödendiğini, müvekkili şirketin bunun dışında başkaca bir borcunun bulunmadığını ileri sürerek tüm borca ve ferilerine itiraz ettiği görülmüştür.

Alacaklı vekili ise icra mahkemesine başvurusunda, borçlu şirketin kabul ettiği 26.566,19 TL'yi çek ile takip tarihinden sonra ödediğini, dolayısıyla kabul edilen bu kısma yönelik olarak borçlunun feri alacakları icra dosyasına ödemesi gerekirken icra takip miktarının tamamına itiraz ettiğini, borçlunun kabul ettiği kısma yönelik olarak itirazının haksız olduğunu, bu nedenlerle de davalı borçlu şirketin bu miktara yönelik borca itirazının kaldırılmasına, takipten sonra yapılan ödemenin icra memuru tarafından nazara alınmasına ve %20 tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

İİK'nun 68/1.maddesi gereğince; talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

İcra takibine dayanak yapılan belgelerin, İİK.nun 68/1.maddesinde yazılı belgelerden olmadığı tartışmasızdır. Ancak, borçlu, icra müdürlüğüne sunduğu itiraz dilekçesinde, borç doğuran hukuki ilişkiye karşı çıkmayıp, itirazını sadece ödeme olgusuna dayandırdığına göre, artık itirazın kaldırılması isteminin icra mahkemesince incelenmesi sırasında, alacaklının dayandığı belgenin İİK.nun 68/1.maddesinde belirtilen belgelerden olup olmadığı üzerinde durulmasına gerek yoktur. Çünkü, anılan maddede yazılı belgelerle ispatlanacak olan hukuki ilişki ve borç olup, bu husus da kabul edildiğine göre ayrıca ispatına gerek bulunmamaktadır. Bu ilke HGK.nun 01/12/1985 tarih ve 1984/12-257 E.-984 K.sayılı kararında da aynen benimsenmiştir.

Somut olayda icra takibi 03.02.2012 tarihinde başlatılmış, borçluya örnek 7 numaralı ödeme emri 09.02.2012 tarihinde tebliğ edilmiştir. Borçlu tarafından 06.02.2012 ödeme tarihini taşıyan makbuzla borcun kabul edilen kısmının ödendiği iddia edilmiş, alacaklı, bu ödemenin takipten sonra yapıldığını bildirmiştir.

818 Sayılı BK'nun 84. maddesinde; (6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 100. maddesi) "faiz ve masrafları ödemede geciken borçlunun yaptığı kısmi ödemenin, alacaklı tarafından öncelikle faize mahsup edileceği" düzenlenmiştir.

Borçlunun yaptığı ödemenin taraflar arasında uyuşmazlık konusu olmadığı ve söz konusu ödemenin ödeme emri tebliğinden önce, ancak takip tarihinden sonra olduğu anlaşılmaktadır. 818 Sayılı BK'nun 104/1. maddesi (6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 121. maddesi) uyarınca, daha önce temerrüt gerçekleşmemiş olsa bile, alacaklı en geç takip tarihinden itibaren temerrüt faizi talep edebilir.

Bu durumda mahkemece, borçlunun takip tarihi itibariyle temerrüde düştüğü kabul edilerek, takip tarihinden ödeme tarihine kadar geçen süre içindeki takip masrafı, icra vekalet ücreti ve işlemiş faiz yönünden gerektiğinde bilirkişi incelemesi de yaptırılarak oluşacak sonuca göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  :Alacaklının  temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25401, Karar No: 2013/18504, Tarih: 26.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/25401 E.  ,  2013/18504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 23/01/1996 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak boşandığı eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen, birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 26/11/2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2161, Karar No: 2015/1318, Tarih: 07.05.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/2161 E.  ,  2015/1318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, kişilerin huzur ve sükununun bozmak

HÜKÜM : Beraat, düşme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-O yer Cumhuriyet savcısının sanık ... hakkındaki düşme kararına yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

1412 sayılı CMUK'nın 309. maddesinde öngörülen “Sanık lehine olan hukuki kaidelere muhalefet, sanığın aleyhine hükmün bozdurulması için Cumhuriyet savcılığına bir hak vermez.” hükmü karşısında; o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 309 ve 317. maddeleri uyarınca REDDİNE,

2- O yer Cumhuriyet savcısının sanık ... hakkındaki berat kararına yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığın ikamet ettiği site yönetimine olan elektrik panosunun kapağında bulunan asma kilidi kırmak suretiyle mala zarar verme suçunu işlediği iddia olunan somut olayda;

İkamet ettiği site yönetimine olan elektrik ve aidat borçları nedeniyle elektriği kesilen sanığın, kendi konutuna giden elektriğin geçtiği sayacın da içerisinde bulunduğu site yönetimine ait elektrik panosunun kapağında bulunan asma kilidi kırmak suretiyle atılı suçu işlediği anlaşıldığından; sanığın mala zarar verme suçundan mahkumiyeti yerine oluşa ve dosya kapsamına uygun olmayan yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07/05/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15705, Karar No: 2011/3210, Tarih: 03.03.2011

**3. Ceza Dairesi         2010/15705 E.  ,  2011/3210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanık hakkında açılan kamu davasının düşmesine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

Suça konu orman sayılan yerde bulunan tesis niteliğinde olan şeftali ağaçlarının müsaderesi yerine sanığa iadesine karar verilmesi.

Bozmayı gerektirmiş müdahil idare temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK’nun. 322 maddesi gereğince karar metninden müsadereye yer olmadığını cümlesi çıkarılarak " şeftali ağaçlarının müsaderesine" cümlesi eklenmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.