muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3492, Karar No: 2017/15145, Tarih: 22.11.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/3492 E.  ,  2017/15145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Mahkumiyetlerine, kamu davasının düşürülmesine dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık ...’ın temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığın, 23.07.2014 tarihinde tebliğ olunan kararı, CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 26.09.2014 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla; CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra hükümleri temyiz ettiğinden, CMUK'un 317. maddesi uyarınca, temyiz isteminin REDDİNE;

2) Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Suç tarihinde sanık ve mağdurun birlikte içki içtikleri, bir süre sonra aralarında başlayan tartışmanın kavgaya dönüştüğü, mağdurun üzerinde bulunan bıçakla sanığı yaşamsal tehlike geçirecek şekilde yaraladığı, sonrasında amcasına ait eğlence mekanına girerek amcasına da saldırdığı ve tanıkların müdahalesi üzerine amcasına yönelik yaralama eylemini gerçekleştiremeden dışarı çıkarıldığı olayda; sanığın aşamalarda atılı suçu işlemediğini savunması, mağdurun da sanığa herhangi bir isnatta bulunmaması, dosyada mevcut görüntü kayıtlarına göre olayın başlangıcında ve mağdur elindeki bıçakla kendisini kovalarken sanığın elinde herhangi bir kesici alet bulunmadığının, bıçağın mağdurun elinde olduğunun, sanığın yaralanmasından sonra mağdurun iş yeri içerisine girdiği esnada yaralı olduğunun kayıtlara yansımamış olduğunun ve nihayet mağdurun 12.12.2013 tarihli beyanına göre bu aşamada hakkında kovuşturmaya yer olmadığına karar verilen tanık Eser tarafından yaralandığı yönünde de beyanda bulunmuş olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın nitelikli yaralama eylemini işlediğini gösterir şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmaması ve kamera kayıtlarına göre tekme atarak mağduru uzaklaştırmaya çalışması şeklindeki eyleminin ise bu hali ile şikayete tabi olan basit yaralama suçu kapsamında kaldığının kabulü ile şikayet yokluğu nedeniyle kamu davasının düşürülmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden teliğnamenin bozma istemli görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının reddiyle hükmü isteme aykırı olarak ONANMASINA, 22/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12996, Karar No: 2022/6502, Tarih: 04.04.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12996 E.  ,  2022/6502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanıklara atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100,00TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000,00 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak, REDDİNE, 04.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5024, Karar No: 2021/2530, Tarih: 17.03.2021

**11. Hukuk Dairesi         2019/5024 E.  ,  2021/2530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Çorum 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce (Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi sıfatıyla) verilen 29.03.2019 tarih ve 2010/411 E- 2019/317 K. sayılı kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nce verilen 18.10.2019 tarih ve 2019/1445 E- 2019/1389 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, muris ... tarafından hazırlanmış olan "Çorum Binevler Uydu Kent Projesinin" Çorum Binevler bölgesinden Çorum eski yerleşkesine ve Çorum Çimento Fabrikasına kadar olan alanın tip konut alanı işaretli parseller üzerine yapılması öngörülen konut mimari projeleri ile merkez çarşı işaretli parsel üzerine yapılması öngörülen merkez çarşı projesini kapsadığını, bu projenin hızlı nüfus artışının ve köyden kente göçün neden olduğu kentleşme ihtiyacını karşılayarak gecekondulaşma ve çarpık yapılaşmayı ortadan kaldırmayı amaçlayan aynı zamanda Anadolu kültür ve yaşam tarzına uygun ve bölgenin ekonomik ve sosyal kalkınmasını da hedef alan ilim ve güzel sanat eseri olduğunu, davalının mülkiyetindeki arsa üzerinde bulunan villasında projeye aykırı değişiklik ve eklentilerin yapıldığının tespit edildiğini, yapılan değişikliklerin murisin hakkına tecavüz oluşturduğunu ileri sürerek, esere tecavüzün ref’ine, projeye aykırı olarak yapılmış eklenti ve değişikliklerin kal’ine, projeye uygun hale getirilmesine, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 9.000,00 TL maddi ve 1.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı def’inde bulunmuş, davalının davaya konu taşınmazı 2010 yılında yapılı vaziyette dubleks mesken olarak dava dışı 3. şahıstan satın aldığını, bu nedenle müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, satın aldıktan sonra da dairede herhangi bir değişiklik yapılmadığını, binaların iddia edildiği gibi FSEK maddesi 2/3 ve 4/3 anlamında bir proje ve mimari eser olmadığını, davalının hak ihlalinde bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı def’inde bulunmuş, davalının davaya konu taşınmazı 2010 yılında yapılı vaziyette dubleks mesken olarak dava dışı 3. şahıstan satın aldığını, bu nedenle müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, satın aldıktan sonra da dairede herhangi bir değişiklik yapılmadığını, binaların iddia edildiği gibi FSEK maddesi 2/3 ve 4/3 anlamında bir proje ve mimari eser olmadığını, davalının hak ihlalinde bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, davacıların murisinin çizdiği mimari projeye davalı tarafından yapılan bir tecavüzün söz konusu olmadığı, keşif sonrası düzenlenen teknik bilirkişi raporunda davaya konu binanın mimari projeye aykırı yapıldığı belirtilmiş olmakla birlikte bu değişikliklerin davacıların murisinin mimari projesine değil ruhsata konu başka bir mimari projeye aykırı olduklarının belirlendiği, davacıların murisinin mimari projesine aykırı bir durum değil binanın yapılmasına dayanak mimari projeye aykırı bir husus olduğundan tespit edilen aykırılığın davanın konusunu oluşturmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Samsun Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; davacılar vekilinin istinaf başvurusunun HMK’nın 353/(1)-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

1- Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının ve dava konusu alanı da içine alan bölgede şehir plancısı ...’a yeni bir imar planı yaptırıldığı ve söz konusu imar planının Çorum Belediye Meclisi’nin 30.10.1990 tarihli kararı ile kabul edildiği, dolayısıyla dava konusu alanı da kapsayan bölgenin davacı ... tarafından yapılan planların yeni planla yürürlükten kaldırıldığı, davacıların daha sonra Belediyece yapılan imar planlarının iptali için Çorum İdare Mahkemesinde açtığı davanın reddedildiğinin anlaşılmasına, Belediye nazım ve uygulama imar planı değişikliği ile davalıya isnat olunan eylem arasında illiyet bağının bulunmamasına göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2- Dava, davacıların murisinin Çorum Belediyesi için “Binevler Uydu Kent Projesi” adı ile 1974 yılında hazırladığı nazım ve uygulama imar planlarında, çeşitli tiplerde konut yapılması için, L, K, T, V ve Y tipi mimari projeler öngörüldüğünü, ancak işaretli parseller üzerinde yapılması öngörülen tip projelere aykırı olarak davalı tarafından inşa olunan konutun tip projesinde, önemli değişiklikler yapılması nedeniyle eserden doğan haklarının ihlal edildiği iddiasına dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

FSEK'in 22/2. maddesi uyarınca, mimarlık eserlerine ait plan, proje ve krokilerin uygulanması da eserin çoğaltılması sayılır. Kanun'un 16. maddesi uyarınca, kural olarak eserde ve eser sahibinin adında değiştirme yapılamaz. Keza Kanun'un 21. maddesi uyarınca, bir eserden "işlenme" suretiyle yararlanma hakkı da münhasıran eser sahibine aittir. Eser sahibi FSEK hükümleri gereğince mali ve manevi haklarının ihlali halinde esere tecavüzün men ve ref’i ile maddi ve manevi tazminat talep edebilecektir. Dava konusu mimari projenin 5846 sayılı FSEK'in 2. maddesi çerçevesinde eser vasfına haiz olduğu, proje üzerinde projeyi çizen mimar olarak mali ve manevi hak sahibinin davacıların murisi olduğu hususunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının Çorum Belediyesi için “Binevler Uydu Kent Projesi” adı ile 1974 yılında hazırladığı nazım imar planı ve uygulama imar planı ile bu planlar üzerinde tip konut alanı işaretli parsellerde yapılması öngörülen konutlar için çizilen mimari projelere aykırı olarak davalı tarafından izinsiz değişiklik ve eklentiler yapılıp yapılmadığı, davalı tarafından inşaa ettirilen yapının mimari projesinin, davacılar murisine ait projenin izinsiz işlenmesi suretiyle oluşturulup oluşturulmadığı ve önceki projede izinsiz değişiklik yapılıp yapılmadığı hususlarında toplanmaktadır.

İlk Derece Mahkemesince Çorum Belediyesine yazılan 09.08.2010 tarihli müzekkere ile “dava konusu taşınmazın Çorum Binevler Uydu Kent Projesine ilişkin imar planları, tip projelerinin gönderilmesi” istenilmiş olup, Belediyenin 27.08.2010 tarihli cevabi yazısı ile ... ada 6 parsele ait imar plan örneği ve tip projesinin onaylı suretinin ekte gönderildiği belirtilerek davacı ...’ye ait olan, 16.01.1980 tarihinde Belediyece onaylandığı anlaşılan T Tipi proje fotokopisi mahkemeye gönderilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince Çorum Belediyesine yazılan 09.08.2010 tarihli müzekkere ile “dava konusu taşınmazın Çorum Binevler Uydu Kent Projesine ilişkin imar planları, tip projelerinin gönderilmesi” istenilmiş olup, Belediyenin 27.08.2010 tarihli cevabi yazısı ile ... ada 6 parsele ait imar plan örneği ve tip projesinin onaylı suretinin ekte gönderildiği belirtilerek davacı ...’ye ait olan, 16.01.1980 tarihinde Belediyece onaylandığı anlaşılan T Tipi proje fotokopisi mahkemeye gönderilmiştir.

Davalının, taşınmazını 2010 yılında bina inşa edilmiş olarak satın aldığı, belediye imar planı değişikliğinden sonra davacıdan önceki taşınmaz malikine 25.03.2004 tarihinde yapı inşaat ruhsatı verildiği, ancak bu ruhsata ekli proje ile zemine inşa edilen binanın oturum alanı ile kat sayısında da farklılık bulunduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, benimsenen bilirkişi tespitlerine göre; davalıya yapının, davacılar murisine ait mimari projeye göre değil, birbaşka mimara ait mimari projeye ve yapı inşaat ruhsatına aykırı yapıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ancak dosyanın incelenmesinde, ruhsatta belirtilen 236 m2'lik alana sahip projenin dosyada bulunmadığı ve bu nedenle bilirkişilerin bu hususta herhangi bir inceleme yapmadığı anlaşılmaktadır. O halde Mahkemece, yapı inşaat ruhsatında adı geçen uygulamaya esas mimari projenin dosyasına kazandırılarak, gerektiğinde mahallinde keşif yapılarak ve bilirkişilerden ek rapor alınarak söz konusu projenin, davacılar murisine ait mimari projenin izinsiz işlenmesi suretiyle oluşturulup oluşturulmadığı, Belediye kayıtlarında uygulamaya esas mimari projede davacıların murisinin adının gözüküp gözükmediği ve bu suretle mali ve manevi haklarının ihlal edilip edilmediği hususunda değerlendirme yapılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı değerlendirme yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesinin kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz eden davacılara iadesine, 17.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4060, Karar No: 2024/16738, Tarih: 07.11.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/4060 E.  ,  2024/16738 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/644 E., 2022/281 K.

SUÇ : Konut dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

İnegöl 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.03.2022 tarihli ve 2021/644 Esas, 2022/281 Karar sayılı kararının, sanık ... tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Temyiz dışı sanık ...'ın yokluğunda verilen hükmün, kovuşturma sırasında alınan savunmasında bildirdiği son bilinen adresine tebliğ edilememesi üzerine aynı adrese 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 35. maddesi uyarınca tebligat yapıldığı, 7201 sayılı Kanun'un 35. maddesine göre tebliğin usûlüne uygun olarak yapılabilmesi için daha önce aynı adrese kanunun gösterdiği usûllere göre bir tebligat yapılmış olması gerektiği, aksi hâlde 35. maddeye göre tebligat yapılmasının mümkün olmadığı dikkate alındığında; daha önce herhangi bir geçerli tebligat yapılmamış olan adresine Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre 06.05.2022 tarihinde yapılan gerekçeli karar tebliği işleminin geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında; gerekçeli kararın sanığa usulüne uygun şekilde (Sanığın cezaevinde olması halinde cezaevinde 5271 sayılı Kanun'un 35/3 ve 263. maddelerine uygun olarak bizzat kendisine okunup anlatılmak suretiyle tebliği, aksi hâlde sanığın son bilinen adresine kararın tebliği, bu adrese de tebliğ yapılamaması halinde güncel MERNİS adresine tebliğ yapılmak suretiyle) tebliğ edilerek, tebliğ belgesi ile birlikte verilmesi hâlinde temyiz dilekçesi eklenmesi ve ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7888, Karar No: 2013/12597, Tarih: 27.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/7888 E.  ,  2013/12597 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Katılan hakkında Van Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından düzenlenen adli rapor içeriğine, sonuçta bildirilen mütaalaya ve sanığın duruşmada adli raporu kabul etmediğine ilişkin beyanı da nazara alınarak, katılanın tüm tedavi evraklarıyla birlikte en yakın Adli Tıp Kurumuna sevki yapılarak usulüne uygun yeniden raporunun alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 27.03.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1771, Karar No: 2011/2130, Tarih: 04.04.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/1771 E.  ,  2011/2130 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraflarca istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davaya konu 129 ada 40 parsel sayılı 1750,21 m² yüzölçümündeki taşınmaz miras yoluyla gelen hakka, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Askı ilan süresinde davacı Hazine tapu ve vergi kayıtlarına dayanarak taşınmazın kanunları uyarınca devlete kalan taşınmazlardan olduğunu, bu nedenle zilyetlikle edinme koşullarının oluşmadığını öne sürerek dava açmıştır. Mahkemece davacının davasının kabulüne, dava konusu taşınmazın mera olarak sınırlandırılmasına karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Hazine tapu ve vergi kayıtlarına dayanmış ise de, dayanılan kayıtların dava ve temyize konu taşınmazlara ait olduğunu ispatlayamamıştır. Öte yandan temyize konu taşınmazın kamu malı niteliğinde mera olduğu, yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Dava konusu taşınmazın sınırında bulunan ve mera olarak sınırlandırılan komşu taşınmaz arasında ayırıcı unsur olarak doğal ya da yapay bir sınır bulunmadığından davaya konu taşınmazın meraya elatılarak kazanıldığının kabulünde bir isabetsizlik yoktur.

Mahkemece bu olgular dikkate alınarak yazılı şekilde hüküm kurulduğundan davacı Hazine'nin ve davalının sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ancak 6099 sayılı Yasanın 16.maddesi uyarınca 3402 sayılı Yasa'nın 36/A maddesinde yapılan değişiklik gereğince Hazine tarafından açılan davalarda davalı aleyhine vekalet ücreti ve yargılama giderine hükmedilemeyeceğinden, davalının temyiz itirazları bu nedenle yerinde ise de, yanılgının düzeltilmesi yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden hüküm fıkrasının 2 ve 4 numaralı bentlerinin hüküm yerinden çıkartılmasına, 2 numaralı bent olarak yerine “değişen Yasa gereğince Hazine vekiline ücret takdirine yer olmadığına”, 4 numaralı bent olarak “tarafların yaptıkları yargılama masraflarının üzerlerinde bırakılmasına” sözlerinin yazılmasına, hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, hüküm düzeltilerek onandığından ve Hazine harçtan muaf olduğundan ilam harcı alınmasına yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 04.04.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6361, Karar No: 2015/9031, Tarih: 22.12.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/6361 E.  ,  2015/9031 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/188789

MAHKEMESİ : Eskişehir 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/06/2012

NUMARASI : 2011/540 (E) ve 2012/583 (K)

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın sabıka kaydında yer alan mahkumiyetin elektrik enerjisi hakkında hırsızlık suçuna ilişkin olduğu, elektrik hırsızlığı suçunun 05/07/2012 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 Sayılı Kanun'un 82. maddesi uyarınca yürürlükten kaldırılarak TCK 'nın 163/3 maddesinde yeniden düzenlenmesi ve anılan Kanun'un geçici 2. maddesinin 2. fıkrasında elektrik enerjisi hakkında hırsızlık suçundan mahkumiyeti bulunan kişinin anılan Kanun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren 6 ay içinde zararı tamamen tazmin etmesi halinde verilen cezanını tüm sonuçlarıyla ortadan kaldırılacağının hükme bağlanması karşısında, sanığın sabıkasında bulunan ilamla ilgili olarak uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı belirlendikten sonra hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının, ertelemenin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının ve bu cezanın tekerrüre esas olup olmadığının mahkemesince değerlendirilmesinde zorunluluk bulunmasına rağmen kasıtlı suçtan sabıkalı olduğundan bahisle yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 22/12/2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Muhalefet Şerhi

Daire çoğunluğu ile aramızdaki görüş farklılığı;

1- 5846 sayılı Kanun'un 81. maddesi (ve 08.11.2001 tarih, 24577 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan ilgili Yönetmelik) hükümlerine göre oluşturulan İl Denetim Komisyonlarının suç soruşturmasına esas olacak şekilde denetim, arama ve el koymaya yetkili olup olmadığı, somut olayda İl Denetim Komisyonu tarafından usulüne uygun gerçekleştirilen bir denetimin bulunup bulunmadığı, İl Denetim Komisyonları 5846 SK'na göre bandrol denetimi yaparken, anılan Kanun'un 81. maddesi kapsamında kalan bir suçun işlendiğini tespit etmesinden sonra nasıl hareket edilmesi gerektiği, dolayısıyla ele geçirilen suç eşyasının hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş delil olup olmadığı,

2- Sanığın ikrar niteliğinde kabul edilebilecek beyanlarının bulunup bulunmadığı, ikrarının olduğu kabul edilse bile maddi delillerle desteklenmeyen ikrarına itibar edilip edilemeyeceği ve mahkumiyetine yeterli başkaca delil bulunup bulunmadığı,