muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/12835, Karar No: 2010/4473, Tarih: 10.06.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/12835 E.  ,  2010/4473 K.**

**"İçtihat Metni"**

Fuhuş için kadın tedarik etmek, reşit olmayan mağdurenin rızası ile cinsi münasebette bulunma ve rızaen alıkoyma suçlarından sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'in yapılan yargılanmaları sonunda; ..., ... ve ...'in fuhuş için kadın tedarik etmek suçundan mahkümiyetlerine, rızaen alıkoyma suçundan beraetlerine, ...'ın reşit olmayan mağdurenin rızası ile cinsi münasebette bulunma ve rızaen alıkoyma suçlarından beraetine, ... ve ...'in reşit olmayan mağdurenin rızası ile cinsi münasebette bulunma suçundan mahkümiyetlerine, rızaen alıkoyma suçundan beraetlerine, ...'ın rızaen alıkoyma suçundan beraetine, reşit olmayan mağdurenin rızası ile cinsi münasebette bulunma suçundan şikayet bulunmadığından kamu davasının düşürülmesine dair, Şanlıurfa 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 13.07.2005 gün ve 2002/49 Esas, 2005/1043 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi katılan Sosyal Hizmetler ... Genel Müdürlüğü vekili ve sanıklar ... ile ... müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi; 2828 sayılı Kanun uyarınca hakkında mahkemece alınmış koruma kararı bulunmayan mağdureyi temsil ve haklarını korumaya yetkili bulunmayan ve suçtan doğrudan zarar da görmeyen Sosyal Hizmetler ve ... Genel Müdürlüğü'nün müdahale talebinin kabulüne karar verilmiş ise de usulsüz olarak verilen kamu davasına katılma kararı hükmü temyiz hakkı vermeyeceğinden kurum vekilinin temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİ ile incelemenin sanıklar ... ve ... hakkında kurulan mahkümiyet hükümleriyle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanıkların üzerine atılı fuhuş için kadın tedarik etmek suçunun kanunda öngörülen cezasının üst sınırı itibariyle 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımı süresine tabi olduğu, suç tarihi 12.12.2001 ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca sanıklar hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 10.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7529, Karar No: 2025/2317, Tarih: 18.02.2025

**10. Hukuk Dairesi         2023/7529 E.  ,  2025/2317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2247 E., 2023/209 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 16. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/336 E., 2021/232 K.

Taraflar arasındaki yaşlılık aylığına hak kazandığının ve aylık tutarı belirlenerek farkın ödenmesi gerektiğinin tespiti davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Kararın davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının ilk işe giriş tarihinin 15.05.1993 olduğu, 109 gün SSK, 6421 gün Bağ-Kur ve 1590 gün Emekli Sandığı prim ödeme günü olmak üzere toplam 8.120 gün sayısının olduğu, mesleğinin eczacı olduğu, 2018 yılında eczanesini kapattığı, 17.11.2018 tarihinde 20 yıl ve 50 yaş koşulları olduğundan 1479 sayılı Kanun'un yürürlükte bulunan Geçici 10/k maddesi uyarınca Bağ-Kur emekliliği için Kuruma başvurduğu, Kurum tarafından önce talebinin zımmen reddedildiği, onun yerine 5510 sayılı Kanun'un 28. maddesi uyarınca maluliyete bağlı yaşlılık aylığı bağlandığı, işlemin sehven yapıldığı düşünülerek düzeltilmesi talebinde bulunulduğu, en son 09.09.2019 tarihinde gerçekleştirildiği, davacının hiçbir maluliyetinin bulunmadığı, hiçbir zaman da maluliyet başvurusunun olmadığı, yaşlılık aylığı bağlanması için 5510 sayılı Kanun'un 28. maddesinin aradığı yaş şartının 58 olduğu, erken yaşlanma için aranan yaş şartının ise 55 olduğu, davacının 50 yaşında olduğu, Aralık 2018 ile Mayıs 2019 tarihleri arasında halen çalıştığı kaydının bulunduğu, oysa ki davacının eczanesini 2018 yılında kapatarak, 17.11.2018 tarihinde ilk emeklilik talebinde bulunduğu, 174 gün sağlık kesintisi olduğu kayıtlı görünse de, gerçekte böyle bir sağlık kesintisinin olmadığı, öğrenim durumunun üniversite olmasına rağmen hanesinde ilkokul yazıldığı iddiasıyla davacının Bağ-Kur emekliliği için başvurmasına rağmen, bunun reddiyle hakkında 5510 sayılı Kanun'un 28. maddesi uyarınca yaşlılık aylığı bağlanması işleminin usul ve esas yönlerinden hukuka aykırı olduğundan iptaline, 1479 sayılı Kanun'un yürürlükteki Geçici 10. maddesi uyarınca emekliliğe hak kazandığının tespitine ve bu yönde emeklilik işlemi yapılarak maaş bağlanmasına hükmedilmesine, iptal edilecek usule aykırı yaşlılık aylığı bağlama sonucu verilen maaşla hakettiği Bağ-Kur emekli maaşı arasındaki fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000,00 TL farkın yaşlılık aylığı bağlanma tarihi itibariyle hesaplanarak yasal faiziyle ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II.CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; zamanaşımı, hak düşürücü süre, derdestlik, husumet, görev ve yetki itirazında bulundukları, davacının talebi ile ilgili Kurumun yaptığı işlemin doğru olduğu, herhangi bir eksiklik bulunmadığı savunmasıyla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

II.CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; zamanaşımı, hak düşürücü süre, derdestlik, husumet, görev ve yetki itirazında bulundukları, davacının talebi ile ilgili Kurumun yaptığı işlemin doğru olduğu, herhangi bir eksiklik bulunmadığı savunmasıyla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi tarafından yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararla; davanın, davacıya bağlanan aylığın iptalinin gerekip gerekmediğinin, 1479 sayılı Kanun gereğince, davacıya emeklilik aylığı bağlanması gerekip gerekmediğinin, bağlanması gerekiyor ise maaşlar arasında fark bulunup bulunmadığının ve farkın faizi ile birlikte ödenmesi gerekip gerekmediğinin tespitine ilişkin olduğu, dava dilekçesi, davacı beyanları ve tüm dosya kapsamına göre değerlendirme yapıldığında davacının talebinin kendisine 5510 sayılı Kanun'un 28. maddesi gereğince bağlanan aylığın iptali ile 1479 sayılı Kanunun Geçici 10. maddesi gereğince aylık bağlanması olup ayrıca bağlanan aylık ile bağlanacak aylık arasındaki farkın tahsiline ilişkin olduğu, bağlanan aylığa Kurum tarafından esas alınan süreye veya bağlanan aylığın miktarına, aylığından niteliğinden bağımsız olarak itiraz olmadığı, davacıya zaten Kurum tarafından 5510 sayılı Kanun'un 4/b (Bağ-Kur) kapsamında aylık bağlanmış olduğu, bilirkişi raporu ile de bağlanan aylığın ve aylık hesaplama yönteminin doğrulandığı, böylece davacının bağlanan aylığın niteliğine ilişkin iddiasının yerinde olmadığı, niteliğin değişmesine bağlı olarak eksik aylık bağlandığı iddiasının ise niteliğe ilişkin talebin kabul edilmemesi nedeniyle yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A.Temyiz Sebepleri

Davacı temyiz dilekçesinde özetle; davalı Kurum tarafından şartlarını taşımadığı halde 5510 sayılı Kanun'un 28. maddesi kapsamında yaşlılık aylığı bağlandığı, 1479 sayılı Kanun'un Geçici 10. maddesi kapsamında aylık bağlanmadığı ve emsallerine göre yaşlılık aylığı tutarının düşük olduğu, herhangi bir maluliyeti bulunmadığı, eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiği iddiasıyla temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, yaşlılık aylığına hak kazandığının ve aylık tutarı belirlenerek farkın ödenmesi gerektiğinin tespitine ilişkindir.

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, yaşlılık aylığına hak kazandığının ve aylık tutarı belirlenerek farkın ödenmesi gerektiğinin tespitine ilişkindir.

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde verilen hükmün yerinde olduğu anlaşılmakla davacının temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının ilgilisinden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4824, Karar No: 2018/7837, Tarih: 10.10.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/4824 E.  ,  2018/7837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 2005 takvim yılı için düşme

2006 takvim yılı için beraat

Dairemizce de benimsenen, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.02.2007 tarih ve 5/46-39 sayılı kararında da açıklandığı üzere, 5271 sayılı CMK'nin 232/6. maddesi uyarınca hüküm fıkrasında başvurulması olanaklı yasa yolunun, süresinin, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi zorunlu olup; temyiz süresinin 15 gün olarak belirtilmesi nedeniyle katılan vekili yanıltılmış olduğundan, katılan vekilinin temyizinin süresinde olduğu; sanık müdafiinin 16.02.2018 havale tarihli dilekçesinin içeriği itibarıyla temyiz talebi niteliği taşıdığı, kanun yolunda yanılmanın temyiz hakkını ortadan kaldırmayacağı kabul edilmiş; sanık müdafii ve katılan vekilinin sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen düşme kararına yönelik temyiz taleplerinin olmadığı anlaşılmış, 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen beraat hükmü nedeniyle sanık müdafiinin vekalet ücreti verilmesi gerektiğine, katılan vekilinin ise esasa yönelik temyiz itirazları ile sınırlı olarak yapılan incelemede;

Bozma kararına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1136 sayılı Kanun'un 168 ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13. maddesinin 5. fıkrası uyarınca, beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık lehine maktu avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasına "Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 2180,00 TL maktu avukatlık ücretinin, hazineden alınarak beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanığa verilmesine” cümlesi eklenmek suretiyle, hükmün istem gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.10.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11725, Karar No: 2019/15209, Tarih: 03.12.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/11725 E.  ,  2019/15209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

A-Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan verilen hükümlerin temyiz incelemesi neticesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.320,00 TL adli para cezalarına ilişkin hükümlerin, cezaların türleri ve miktarları itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz istemlerinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

B-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümlerin temyiz incelemesi neticesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 03.12.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10514, Karar No: 2021/9753, Tarih: 29.09.2021

**8. Hukuk Dairesi         2021/10514 E.  ,  2021/9753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Tescil

Taraflar arasında Akçakoca Asliye Hukuk Mahkemesi' nde görülen dava sonucunda verilen hükme karşı davalı ... vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine Akçakoca Asliye Hukuk Mahkemesi' nin 09.11.2018 tarihli ek kararıyla süresinde olmadığından istinaf başvurusunun reddine karar verilmiş, davalı ... vekili tarafından ek karara karşı istinaf yoluna başvurulmuş ve Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesince ek karara yönelik istinaf başvurusunun HMK'nin 353/(1)-b.1 maddeleri gereğince süre yönünden reddine reddine karar verilmiş olup, bu kez davalı ... vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ..., tapuda davalı ... adına fındıklık vasfıyla kayıtlı bulunan Düzce ili Akçakoca İlçesi Sarıyayla Köyü 118 ada 7 parsel sayılı 16.196,65 metrekare yüzölçümündeki taşınmazın evveliyatının orman olduğu ve zilyetlikle kazanma koşullarının oluşmadığı iddiasına dayanarak, tapu kaydının iptali ile orman vasfıyla adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, 118 ada 7 parsel sayılı taşınmazın orman vasfıyla Hazine adına tesciline karar verilmiş; hükme karşı davalı davalı ... vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine Akçakoca Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 09.11.2018 tarihli ek kararıyla süresinde olmadığından istinaf başvurusunun reddine karar verilmiş, davalı ... vekili tarafından ek karara karşı istinaf yoluna başvurulmuş ve Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesince ek karara yönelik istinaf başvurusunun HMK'nin 353/(1)-b.1 maddeleri gereğince süre yönünden reddine reddine karar verilmiş ve iş bu karar davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirmesine göre temyiz itirazları yerinde görülmediğinden, temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 44,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 14,90 TL'nin temyiz eden davalıdan alınmasına, 29.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7214, Karar No: 2012/21491, Tarih: 21.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/7214 E.  ,  2012/21491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmazı lokanta ve bahçe olarak kullanmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişide alınarak keşif yapılıp taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Kanunu ve mevzuatı kapsamına girip girmediği belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanunu'na göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184. ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik incelemeyle yazılı biçimde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 21.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3908, Karar No: 2011/1544, Tarih: 15.03.2011

**7. Hukuk Dairesi         2010/3908 E.  ,  2011/1544 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraflarca istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dava, haksız fiilden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, bu yolla saptanan dava niteliği ile dosya kapsamında toplanıp değerlendirilen delillere, delillerin takdir, tahlil ve tartışımına ilişkin hükümde gösterilen gerekçelere göre, davacı ve davalının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Tarafların hükmedilen kazanç kaybı miktarına yönelik temyiz itirazlarına gelince; mahkemece yoksun kalınan kâr isteminin kısmen kabulüne karar verilmiş ise de, bu konuda yapılan araştırma ve soruşturma, toplanan deliller hüküm vermeye yeterli değildir.

Borçlar Kanununun 41. maddesi hükmünde açıklanan maddi zarar, fiilen gerçekleşen (eylemli) zarar ile kârdan yoksun kalma zararını kapsar. Fiili zarar malvarlığının aktifinde bir azalma veya pasifinde bir çoğalmayı ifade eder. Oysaki kârdan yoksun kalmada malvarlığının, fiilden önceki durumu ile sonraki durumu arasında bir fark yoktur. Zararı doğuran fiil malvarlığının çoğalmasına engel olmuş ise, bir başka deyişle fiil meydana gelmese idi gelecekte malvarlığının çoğalması söz konusu ise kârdan yoksun kalmadan söz edilebilir. Kârdan yoksun kalma zararı malvarlığının fiilden sonraki durumu ile çoğalma ihtimali gerçekleşmiş olsa idi ulaşabileceği varsayılan (farazi) durumu arasındaki fark göz önünde bulundurularak hesaplanır. Kural olarak Borçlar Kanununun 42. maddesi hükmüne göre, zararın kanıtlanması davacı tarafa, kapsamının belirlenmesi ise mahkemeye aittir. Zararın her tür delille kanıtlanması mümkündür. Hâkim, yoksun kalınan kârı belirlerken halin icaplarını ve kusurun ağırlığını (Borçlar Kanunu 43) ve zararın azaltılması için davacının aldığı veya alması gereken tedbirleri (Borçlar Kanunu 44) gözönünde tutmalı, olayların olağan akışına ve davacının aldığı veya alması gereken tedbirlere göre elde edilmesi kuvvetle mümkün görülen kârı davacının zararı olarak kabul etmelidir.

Somut olaya gelince; davacı, maliki olduğu ticari aracın seyir halinde iken, davalı tarafından yapılan yol yapım çalışmaları sırasında meydana gelen trafik kazasında hasar gördüğünü, hasar nedeniyle kazanç kaybına uğradıklarını öne sürmüştür. Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu alınan raporda, ticari aracın günlük gelirine ilişkin ... Şoförler ve Otomobilciler Esnaf Odası Başkanlığı’ndan gelen cevabi yazı ve aracın tamir süresi esas alınarak kazanç kaybı hesabı yapılmıştır.

Somut olaya gelince; davacı, maliki olduğu ticari aracın seyir halinde iken, davalı tarafından yapılan yol yapım çalışmaları sırasında meydana gelen trafik kazasında hasar gördüğünü, hasar nedeniyle kazanç kaybına uğradıklarını öne sürmüştür. Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu alınan raporda, ticari aracın günlük gelirine ilişkin ... Şoförler ve Otomobilciler Esnaf Odası Başkanlığı’ndan gelen cevabi yazı ve aracın tamir süresi esas alınarak kazanç kaybı hesabı yapılmıştır.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan hukuksal olgular ışığında kârdan yoksunluk zararının sağlıklı biçimde hesaplanabilmesi için öncelikle davacı tarafın ticari defterleri ile önceki yıllara ait vergi kayıtları getirtilmeli, kârdan yoksunluk zararının kanıtlanması için taraflarca gösterilen ve gösterilecek tüm deliller toplanmalı, daha sonra zarar hesabı konusunda uzman bilirkişi görevlendirilerek, davacı tarafın ticari defterleri, vergi kayıtları inceletilmeli, davacının kâr-zarar durumu, aracın hasar tarihi ile onarım tarihi arasındaki dönemde aracın çalışabileceği gün sayısı ile taşıma ücreti, yakıt giderleri, personel giderleri dikkate alınarak aracın çalıştırılması halinde elde edilebilecek gelir ve bu dönemde yapılabilecek giderler saptanmalı, bilirkişiden bu konuları açıklayıcı, muhtemel kârdan yoksunluk zararının hesap şeklini gösterir gerekçeli ve denetime elverişli rapor alınmalı, daha sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece böylesine bir araştırma ve soruşturma yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, davacı ve davalının temyiz itirazlarının bu yönden kabulüne karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ :Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı ve davalının sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle kararın davacı ve davalı yararına BOZULMASINA, peşin ödenen harçların istek halinde taraflara iadesine, 15.03.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.