muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1380, Karar No: 2018/4624, Tarih: 31.05.2018

**4. Hukuk Dairesi         2018/1380 E.  ,  2018/4624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVACILAR : 1-... 2-... 3-... 4-... 5-... 6-... 7-... 8-... 9-... 10-... vekili Avukat ...

DAVALILAR : 1-Hayran Gıda İnşaat Madencilik Hazır Beton İnşaat Malzemeleri Nakliye Turizm Hayvancılık Tarım Petrol Sanayi ve Tic. Ltd. Şti. 2-... 3-... 4-... 5-... 6-... 7-...

Davacılar ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 03/05/2016 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; mahkemenin görevsizliğine dair verilen 09/05/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eyleme dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, görevsizlik kararı verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili; olay günü davalı ...'in grayder ile müvekkillerinin murisi Mustafa Deniz'in ezerek ölümüne sebep olduğunu, davalı yüklenici Hayran Limited şirketinin sahibi ve yol yapım çalışmasında müteahhit olarak görev yapan davalı ...'in de çalışma alanında gerekli güvenlik önlemlerini almadığını, kazanın meydana gelmesinde davalıların müteselsilen sorumlu olduklarını belirterek, maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Mahkemece, meydana gelen olayın iş kazası sebebiyle meydana geldiği gerekçesiyle uyuşmazlığa bakma görevinin İş Mahkemesine ait olduğu kabul edilerek görevsizlik kararı verilmiştir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddeleri uyarınca ‘‘İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanunu'na dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözüm yerinin iş mahkemeleri olduğu düzenlemesi mevcuttur. Yine 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 101. maddesinde de, “Bu Kanun'da aksine hüküm bulunmayan hallerde, bu Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıklar iş mahkemelerinde görülür” biçiminde düzenleme yapılmıştır.

Dava dilekçesi incelendiğinde, dava konusu uyuşmazlığın haksız eyleme dayalı tazminat istemine ilişkin olduğu, davacıların murisi ile davalılar arasında işçi-işveren ilişkisinin bulunmadığı ve meydana gelen olayın iş kazasından kaynaklanmadığı anlaşılmaktadır.

./..

-2-

Şu halde, uyuşmazlık haksız eyleme dayalı tazminat istemine ilişkin olduğundan, uyuşmazlığın çözümünde görevli mahkeme Asliye Hukuk mahkemesidir. Mahkemece, yazılı gerekçe ile İş Mahkemesinin görevli olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

./..

-2-

Şu halde, uyuşmazlık haksız eyleme dayalı tazminat istemine ilişkin olduğundan, uyuşmazlığın çözümünde görevli mahkeme Asliye Hukuk mahkemesidir. Mahkemece, yazılı gerekçe ile İş Mahkemesinin görevli olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 31/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21889, Karar No: 2022/13365, Tarih: 27.06.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/21889 E.  ,  2022/13365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuk ...’in temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin yüzüne karşı 24/02/2016 tarihinde verilen hükmün gerekmediği halde suça sürüklenen çocuğa 23/03/2016 tarihinde tebliğ edildiği ve suça sürüklenen çocuk tarafından 28/03/2016 tarihinde temyiz edildiği anlaşılmakta ise de, suça sürüklenen çocuğa yapılan tebliğin ayrıca temyiz hakkı vermeyeceği nazara alınarak, müdafiinin yüzüne karşı verilen hükmü yasal bir haftalık temyiz süresi geçtikten sonra, 28/03/2016 tarihinde temyiz eden suça sürüklenen çocuğun süresinde bulunmayan temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin ve suça sürüklenen çocuk ...’ın temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezalarının miktar ve türüne göre; 14/04/2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin ve suça sürüklenen çocuk ...’un temyiz istemlerinin CMUK’nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

3- Sanık ... hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik sanığın temyiz isteminin incelenmesinde;

Yokluğunda verilen 24/02/2016 tarihli gerekçeli karar Niğde E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü bulunan sanığa 18/03/2016 tarihinde tebliğ edilmiş ise de; kararın yasa yolu bildiriminde CMK’nın 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi suretiyle sanığın yanıltıldığı anlaşılmakla, sanığın 28/03/2016 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15/04/2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

4- Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik suça sürüklenen çocuk ... müdafii ile suça sürüklenen çocuk ...’ın temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

4- Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik suça sürüklenen çocuk ... müdafii ile suça sürüklenen çocuk ...’ın temyiz istemlerinin incelenmesinde;

a) Suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan 5237 sayılı TCK’nın 116/2-4, 119/1-c. maddeleri uyarınca belirlenen 2 yıl hapis cezasından aynı Kanun’un 31/3. maddesiyle 1/3 oranında indirim yapılması sırasında suça sürüklenen çocukların 1 yıl 4 ay hapis cezası ile ayrı ayrı cezalandırılmaları yerine hesap hatası sonucu 1 yıl 8 ay hapis cezası ile ayrı ayrı cezalandırılmalarına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

b) 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuklar hakkında düzenlenen sosyal inceleme raporlarına ilişkin bilirkişi ücretinin Avrupa İnsan hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye göre yargılama gideri olarak suça sürüklenen çocuklardan alınmasına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafii ile suça sürüklenen çocuk ...’ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların aynı Kanun’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümden “1 yıl 8 ay hapis cezası ile ayrı ayrı cezalandırılmalarına” şeklindeki ibare çıkarılarak yerine “1 yıl 4 ay hapis cezası ile ayrı ayrı cezalandırılmalarına” ibaresinin eklenmesine ve hüküm fıkrasının yargılama giderine ilişkin olan “Ssç ler hakkında yapılan tebligat giderlerinden ssç lerin payına düşen 32,00 TL, sarf bedeli olarak 60,00 TL olmak üzere toplamda 92,00 TL yargılama giderinin ssç lerden eşit olarak tahsili ile hazineye gelir kaydına,” şeklindeki kısım hükümden çıkarılarak yerine “Suça sürüklenen çocukların payına düşen yargılama gideri 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan daha az olduğundan Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasına,” cümlesinin eklenmesine karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

5- Sanık ... hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik sanığın temyiz isteminin incelenmesinde;

Hüküm tarihinde Niğde E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduğu anlaşılan sanığa duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 24/02/2016 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 196. maddesine aykırı olarak sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

Hüküm tarihinde Niğde E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduğu anlaşılan sanığa duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 24/02/2016 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 196. maddesine aykırı olarak sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 27/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2219, Karar No: 2007/4375, Tarih: 17.04.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2219 E.  ,  2007/4375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 7.4.2005 gününde verilen dilekçe ile beyanlar hanesindeki muhtesat kaydının terkini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 4.10.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 394 ve 397 parsel sayılı taşınmazların tapu kütüğü beyanlar sütunundaki zeytin ağaçlarına ilişkin beyanlar hanesindeki kayıtların ağaçların taşınmaz üzerinde bulunmadığı iddiası ile terkini istemiyle, Tapu Sicil Müdürlüğü ve beyan kayıt sahibi hasım gösterilmek suretiyle açılmıştır.

Mahkemece dava reddedilmiş, hükmü davacı temyiz etmiştir.

Bir taşınmaz üzerinde yapı veya ağaç gibi malikinden bir başkasına ait eşya bulunmakta ise buna muhtesat denir. Muhtesatın 3402 sayılı Kadastro Kanununun 19.maddesince tapu kütüğünün beyanlar sütununda gösterilme olanağı vardır. Yapı veya ağaç sahibi yararına konulan kayıt hakkın yıkılmak veya yanmak gibi sebeplerle sona ermesi halinde yada hak sahibinin arazi üzerindeki hakkından vazgeçmesi sonucu terkin edilir. Ne var ki, Türk Medeni Kanununun 1026 maddesi uyarınca terkin işlemi yapacak mercii ilgili Tapu Sicil Müdürlüğüdür. Bunun için tapuya başvurulup, hakkın yok olduğu ve sona erdiğini belirterek terkin talebinde bulunulması, Kadastro Müdürlüğü elamanlarının zemine giderek hakkın sona erip ermediğini saptaması, bundan sonra da değişiklik beyannamesi düzenlenerek tapuya gönderilmesi gerekir. Terkin işleminden sonra adresi kayıtlarda belirli ise muhtesat sahibine Türk Medeni Kanununun 1019. maddesi gereğince duyuruda bulunulur. Dava ise ancak bu tebliğden itibaren 30 gün içinde hak sahibi tarafından terkin işlemine karşı açılır.

Görülüyor ki, davacı yasaların idari makamın görevine giren bir işi yargı mercii önüne getirmiştir. Mahkemece HUMK.nun 7.maddesi hükmü gözetilerek açılan davanın yargı yolu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken davanın değişik bazı gerekçelerle reddi doğru görülmemiştir. Ancak hüküm sonucu itibarı ile doğru olduğundan HUMK.nun 438/son maddesi gereğince gerekçesi açıklandığı şekilde değiştirilerek ve düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davacının temyiz itirazlarının reddine, yerel mahkeme kararının gerekçesinin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 17.4.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12773, Karar No: 2024/13816, Tarih: 17.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/12773 E.  ,  2024/13816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2023-31.12.2024 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2023 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uygun olarak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

17.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1484, Karar No: 2010/1178, Tarih: 02.03.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/1484 E.  ,  2010/1178 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı ile davalı vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesine dayalı iş bedelinin tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı, davalı Kurumun bünyesinde bulunan Bilgi İşlem Merkezi Müdürlüğü’nde inşaat işleri yaptığını, işi noksansız bitirip teslim ettiğini, ancak davalının iş bedelini ödemediğini iddia etmiştir. BK’nın 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinden kaynaklanan uyuşmazlıklarda işin yapılıp teslim edildiğini ve iş bedeline hak kazanıldığını kanıtlama yükü yükleniciye aittir. Somut olayda; yanlar arasında yazılı bir sözleşme bulunmamaktadır. Davalı yargılama sırasında akdî ilişkiyi inkâr etmiş, davacı ile aralarında herhangi bir sözleşme bulunmadığını savunmuştur. Davada talep edilen miktara göre akdî ilişkinin varlığının HUMK’nın 288. maddesi gereğince davacı tarafından yazılı belge ile ispatlanması gereklidir. Davacı bu yönde herhangi bir yazılı belge sunamamıştır. Ancak davacı dava dilekçesinde “sair her türlü hukuki delail” demek suretiyle yemin deliline de dayanmış sayılacağından, akdî ilişkinin ispatı açısından davacıya davalı tarafa yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılmalı ve sonucuna uygun bir karar verilmelidir. Tüm bu yönler gözetilmeden akdî ilişki kanıtlanmışçasına davanın yazılı şekilde kısmen kabulü doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kararın davalı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 8,25 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 02.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2144, Karar No: 2012/10278, Tarih: 15.10.2012

**5. Ceza Dairesi         2010/2144 E.  ,  2012/10278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Resmi belgede sahtecilik suçundan mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 12/02/2008 günlü 2007/9-230 Esas ve 2008/23 sayılı Kararı uyarınca tayin olunan ceza miktarı nazara alınarak sanık müdafiin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 318. maddesi uyarınca REDDİYLE, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık ...'ın Osmaniye Merkez 7 Ocak İlköğretim Okulunun 08/01/2001'den itibaren maaş mutemedi olduğu, ek ders ücretlerine ve vergi iade bildirimlerine ait bordrolarını iki ayrı nüsha olarak hazırladığı, bunlardan okula bırakılan nüshaları gerçeğe uygun düzenlediği, Maliyeye verilen suretin ve disket ortamında bankaya ibraz edilen ödeme listelerinin ise sanığın haksız menfaat teminine yarayacak şekilde miktarlarını değişik düzenleyerek okul müdürüne imzalatıp belgeleri Maliyeye verdiği, Maliyenin kül halinde parayı okul hesabının olduğu İş Bankasına aktardığı, sanığın hesabına ödeme yapılacakları disketle bankaya bildirdiği, bu aşamada fazla yapılacak ödemelerin yatırılmasını istediği hesap numaralarını vererek okulun öğretmeni olmayan, bu nedenle ek ders ücreti almasına yasal olanak bulunmayan, eşi ...ile tanıdığı ... ve kendi adına 2005 yılı Ocak-Şubat-Mart-Nisan-Mayıs aylarına ait ek ders ücretleri tahakkuk ettirdiği, bu paraların 03/02/2005-15/06/2005 tarihleri arasında kendisinin ve bu yakınlarının banka hesaplarına ayrı ayrı aktararak 6.530,41 TL ek ders ücretini ve okulda öğretmen ve memur olarak çalışan 8 kişi adlarına 2004 yılına ait vergi

indiriminden faydalanmak amacıyla herhangi bir bildirimde bulunmamalarına rağmen bu kişiler bildirimde bulunmuşlar gibi, yine 41 kişi vergi indiriminden faydalanmak amacıyla eksik bildirimde bulunmalarına rağmen sanık tarafından bu kişilerce tam bildirimde bulunulmuş gibi vergi indirimi tahakkuk ettirerek fazlaya ilişkin vergi iadelerini kendi hesabına aktarmak suretiyle 11.006,95 TL vergi iadesini aldığı, mahkemece sanığın eylemleri kül halinde zincirleme resmi evrakta sahtecilik niteliğinde görülerek bu suçtan mahkümiyetine karar verilmiş ise de;

Sanığın gerçekleştirdiği eylemlerinde; yasal tevdi olmaması ve sanığın suça konu paralar üzerinde koruma, gözetim sorumluluğundan da söz edilemeyeceği nazara alındığında bu eylemlerinin, zincirleme resmi belgede sahtecilik ve zincirleme nitelikli dolandırıcılık suçlarını oluşturacağı gözetilmeden, kül halinde zincirleme resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturduğundan bahisle tek suçtan hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Sanığın gerçekleştirdiği eylemlerinde; yasal tevdi olmaması ve sanığın suça konu paralar üzerinde koruma, gözetim sorumluluğundan da söz edilemeyeceği nazara alındığında bu eylemlerinin, zincirleme resmi belgede sahtecilik ve zincirleme nitelikli dolandırıcılık suçlarını oluşturacağı gözetilmeden, kül halinde zincirleme resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturduğundan bahisle tek suçtan hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Sanığın zincirleme eylemlerinin 03/02/2005-02/06/2005 tarihleri arası yapıldığının belirtilmesine rağmen, 5237 sayılı TCK'nın 204/2 ve 43. maddelerine göre uygulama yapılması yerine, lehe yasa değerlendirmesi yapılarak 765 sayılı TCK'nın 339/1. maddesine göre hüküm kurulması;

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 15/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5329, Karar No: 2021/6219, Tarih: 07.06.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/5329 E.  ,  2021/6219 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihlerine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 07/06/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.