muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2801, Karar No: 2013/14119, Tarih: 03.07.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/2801 E.  ,  2013/14119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18/09/2012 tarih ve 2012/69-2012/192 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirkete ait TR 27523 sayılı patent belgesinin 551 sayılı KHK'nın yürürlüğe girmesinden önce uygulanan İhtira Beratı Kanunu döneminde verildiğini, koruma süresinin 15 yılla sınırlı olduğunu; bu sürenin 2008 yılında dolmuş olduğundan geçersiz kaldığını ayrıca buluş basamağı koşulunu da karşılamadığını, bu nedenle hükümsüz kılınması gerektiğini, buna rağmen davalının, müvekkili davacının üretim ruhsatını aldığı "SLAYER" isimli ürünün piyasaya sunulmasını sözü geçen patente dayanarak engellemek istediğini, bu kapsamda davacı firmaya ihtarname gönderdiğini, gizli olması gereken Sağlık Bakanlığı dosyalarından bilgi edindiğini; bu kapsamda davacının muhtemel alıcılarına ürünün patentlerine tecavüz ettiğinden bahisle ihtarda bulunduğunu ve müvekkilinin zarara uğramasına yol açtığını; patent süresi dolmuş olmasına rağmen ürünü üretip sektörde faaliyette bulunmalarını engellediğini; az sayıda üreticinin olduğu küçük bir sektör olması nedeniyle olası tüm satış ve ticari faaliyetlerinin engellendiğini belirterek, davalının TR 27523 sayılı patentin koruma süresinin 2008'de dolduğunun tespitine, buluş basamağı koşulunu karşılamadığından hükümsüzlüğünün tespite ve sicilden terkinine, davacı eylemlerinin davalı patentine tecavüz oluşturmadığının tespiti ile davalının patent hakkının müvekkiline karşı kullanmaması yönünde ihtiyati tedbir kararı verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin Türkiye'de bir ikametinin bulunmadığını, 551 sayılı KHK'nin 137/4 hükmü uyarınca sicile kayıtlı patent vekilinin iş yerinin İstanbul'da bulunduğunu, Ankara'da bir şubesi bulunmadığını, yetkili mahkemenin İstanbul Mahkemeleri olduğunu belirterek yetki itirazında bulunmuş ve yetkisizlik kararı verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin Türkiye'de bir ikametinin bulunmadığını, 551 sayılı KHK'nin 137/4 hükmü uyarınca sicile kayıtlı patent vekilinin iş yerinin İstanbul'da bulunduğunu, Ankara'da bir şubesi bulunmadığını, yetkili mahkemenin İstanbul Mahkemeleri olduğunu belirterek yetki itirazında bulunmuş ve yetkisizlik kararı verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, ve dosya kapsamına göre, 551 sayılı KHK'nin 137.maddesinin 4.fıkrası uyarınca "Üçüncü kişiler tarafından patent başvurusu veya patent sahibi aleyhine açılacak davalarda yetkili mahkeme, davalının ikametgahının bulunduğu yerdeki mahkemedir. Patent başvurusu veya patent sahibinin Türkiye'de ikamet etmemesi halinde, bu maddenin üçüncü fıkrası hükmü uygulanır". hükmünün bulunduğu, anılan fıkraya göre ise, “davalının Türkiye'de ikamet etmemesi halinde, yetkili mahkemenin sicilde kayıtlı patent vekilinin iş yerinin bulunduğu yerdeki ve eğer vekillik kaydı silinmiş ise, Enstitü merkezinin bulunduğu yerdeki mahkemedir” şeklinde düzenleme bulunduğu, davanın, davalı adına tescilli TR 27523 sayılı patentin süresinin 2008 yılında dolduğunun ve davacı eylemlerinin davalı patentine tecavüz oluşturmadığının tespiti; ayrıca patentlenebilirlik koşullarının da bulunmaması nedeniyle hükümsüzlüğüne, sicilden terkinine karar verilmesi istemlerinden ibaret olduğu, bu davanın 551 sayılı KHK'nin 137/4 hükmü kapsamında patent sahibi aleyhine açılmış bir dava olduğu, bu nedenle davanın patent sahibi davalının ikameti mahkemesinde açılmasının gerektiği ancak davalı şirketin Türkiye'de ikametinin bulunmadığı, bu gibi hallerde 137/3 hükmünün uygulanacağı, buna göre, davalının sicile kayıtlı patent vekilinin iş yerinin bulunduğu yerdeki mahkemenin davaya bakmaya yetkili olduğu, davalının sicile kayıtlı vekili Destek Patent A.Ş. olup şirket merkezi ve sicilde kayıtlı merkez adresinin İstanbul'da olduğu, vekil şirketin Ankara'da şubesinin olması nedeniyle HMK'nun 14 uyarınca Ankara mahkemeleri ve mahkememizin yetkili olduğu düşünebilirse de; hukuken bunun kabulüne imkan bulunmadığı, zira HMK'nın 14.maddesi uyarınca "Bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir" hükmü gereğince, bir tüzel kişinin şubesinin bulunduğu yer mahkemesinin yetkili olabilmesi için davanın şubenin yaptığı bir işlemden kaynaklanmasının gerektiği, bu davanın ise davalının patent vekilinin yaptığı bir işlemden kaynaklanmadığı, aksine bir kabulün 551 sayılı KHK 137/3 ve 4. hükümlerinin amacına ve lafzına aykırı düşeceği, gerekçesiyle, dava dilekçesinin yetki yönünden reddine, dosyanın kararın kesinleşmesinden sonra, talep halinde yetkili İstanbul FSHHM'ne gönderilmesine, tedbir ve teminat konusunda davalı itirazlarının reddi ile daha önce verilen tedbirin aynen muhafazasına, karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- 6100 sayılı HMK'nın 394/5. maddesi uyarınca, karşı taraf dinlenmeden (yokluğunda) verilmiş olan ihtiyati tedbir kararlarına itiraz edilebilir. İtiraz hakkında verilen karara karşı, kanun yoluna başvurulabilir. Ayrıca, HMK'nun 391/son maddesine göre, ihtiyati tedbir talebinin reddi halinde de, kanun yoluna başvurulabilir. Kararın temyiz edilip edilemeyeceği, kanun tarafından tayin edileceğinden, 6100 sayılı HMK'nın bu düzenlemesi karşısında, aleyhine ihtiyati tedbir istenenlerin ancak yokluklarında verilen tedbir kararına karşı itiraz ve kanun yoluna başvurma hakları mevcut olup, yüze karşı verilen ihtiyati tedbir kararlarına karşı ise itiraz ve temyiz yolu kapalıdır. Somut olayda, temyize konu ihtiyati tedbir kararı davalının yüzüne karşı verilmiş bulunduğundan bu karara karşı itiraz mümkün olmadığı anlaşılmakla davalı vekilinin ihtiyati tedbir kararına itirazının reddine dair karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle mahkemenin bu konudaki kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

2- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin ihtiyati tedbire itiraz sonucu verilen karara yönelik, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin yetkisizlik kararına yönelik temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan kararların ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 03.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11567, Karar No: 2016/11077, Tarih: 03.05.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/11567 E.  ,  2016/11077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı 02/08/2010 havale tarihli dava dilekçesiyle özet olarak; davalı ... şirketinde 15/07/2005 tarihinden 29/07/2010 tarihine kadar kesintisiz olarak çalıştığını, bu süre içerisinde işverenin yeni kurmuş olduğu ...şirketine 14/02/2007 tarihinde geçişinin yapıldığını, davalı işyerinde işletme müdürü olarak görev yaptığını ve net ücretinin 2.500 TL olduğunu ancak davalı işverenin asgari ücretten sigortaya bildirimde bulunduğunu, sabah 08.00'de işe başlayıp akşam 20.00'ye kadar çalışmasının devam ettiğini, işinin gereği sık sık seyahatlere çıktığını ve geç saatlerde eve döndüğünü, tarafına hiçbir fazla mesai ücreti ödemesi yapılmadığını, ayrıca ayda 2 hafta sonu Pazar günleri de çalıştığını ve bunun karşılığında hafta sonu çalışma ücreti ödenmediğini, tam 5 yıl çalışmasına rağmen hiç yıllık izin kullamadığını ancak kullanmış gibi imza atmasının istendiğini, sadece son iki yıl imza atmadığını, bunun üzerine 26/07/2010 sabaha davalı işverenin kendisini arayarak işyerini terk etmesini istediğini, 28/07/2010 tarihi akşamında şirkete ait arabayı teslim ederek işten el çektirildiğini, hiçbir tazminatının ödenmediğini, Temmuz 2010 ayına ait ücretinin de ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin, fazla mesai, genel tatil ve hafta tatili ücretlerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalılar Cevaplarında Özetle;

Davalılar vekili; zamanaşımı itirazında bulunarak, davacının dava dilekçesinde iki ayrı şirketi davalı olarak göstermesine karşın talep ettiği alacak kalemlerinin davalıdan tahsilini talep ettiğini, davalıların ayrı tüzel kişiliklerinin bulunduğunu, davacının işten çıkışının dava açıldıktan sonraki bir tarih olduğunu, dava tarihi itibari ile iş akdinin feshedilmediğini, asgari ücretle çalıştığını, davacının ticari sır niteliğindeki bazı evrak ve müşteri defterini beraberinde götürdüğünü bu nedenle şikayette bulunduklarını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yargılama süreci ve Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup; davacı vekilinin temyizi üzerine söz konusu karar, Dairemizin 17.12.2013 tarih ve 2011/46683 Esas ve 2013/33775 Karar sayılı ilamı ile bozulmuştur.

C) Yargılama süreci ve Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup; davacı vekilinin temyizi üzerine söz konusu karar, Dairemizin 17.12.2013 tarih ve 2011/46683 Esas ve 2013/33775 Karar sayılı ilamı ile bozulmuştur.

Bozma ilamında özetle, dosya içerisinde yer alan 2010 yılı Temmuz ayı ve sonrasına ait bordroların imzasız olduğu banka aracılığı ile bu dönemler için ödeme yapılıp yapılmadığı araştırılarak ve davalı tanığı ...'ın beyanları ile bir değerlendirmeye tabi tutularak feshin kim tarafından yapıldığı ve haklı bir nedene dayanıp dayanmadığının belirlenmesi gerektiği , ayrıca dava dilekçesinde feshe bağlı olmayan birtakım işçilik alacakları talep edilmesine karşın, davacının iş sözleşmesini haklı olarak feshetmediği gerekçesi ile bu alacak taleplerinin de reddine karar verilmesinin hatalı olduğu belirtilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde taraflarca temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı aylık ücretinin net 2.500 TL olduğunu iddia etmiş; davalı ise, davacının asgari ücretle çalıştığını savunmuştur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, imzalı ücret bordrolarının asgari ücretten düzenlediği belirtilerek, davacının asgari ücret ile çalıştığı kabulü ile hesaplamalar yapılmıştır.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Davacı işçi, işletme müdürü olarak çalıştığını iddia etmekte, davalı işveren ise davacının işçi olarak çalıştığını savunmaktadır. Dosya içerisinde davacının yaptığı işin ne olduğuna dair herhangi bir yazılı belge bulunmamaktadır. Davacının yaptığı iş netleştirilerek; kıdemi ve işyerinin özellikleri de belirtilmek sureti ile işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretinin ne olabileceği araştırılmalı ve dosyadaki diğer tüm delillerle birlikte bir değerlendirmeye tabi tutularak, ücret miktarı belirlenmelidir. Eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalıdır.

3-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı işçinin işe giriş ve çıkış saatlerini gösterir kayıtların bulunmadığı ve imzalı bordrolarda fazla çalışma ücreti tahakkuklarının olmadığı anlaşılmaktadır. İspat yükü üzerinde bulunan davacı işçi fazla çalışma yaptığı iddiasını ispata ilişkin olarak, tanık deliline dayanmıştır. Davacı tanıklarından ..., işyeri çalışanı olmadığı gibi davacının çalışma koşullarına ilişkin olarakta beyanda bulunmamıştır. Diğer davacı tanığı ...ise çalışmanın kışın 08:00-18:00, yazın ise 08:00-20:00 saatleri arasında olduğunu beyan etmiştir. Davacı tanığının bu beyanı dikkate alınmaksızın ve yaz-kış dönemleri ayrımına gidilmeksizin, tüm yıl saat 08:00-20:00 arası çalıştığı kabulü ile hesaplama yapılan bilirkişi raporuna itibar edilerek alacağın hüküm altına alınması hatalıdır.

4- Davacı işçinin hafta tatili ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 46 ncı maddesinde, işçinin tatil gününden önce aynı Yasanın 63 üncü maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla, yedi günlük zaman dilimi içinde yirmidört saat dinlenme hakkının bulunduğu belirtilmiş, işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46 ncı maddenin ikinci fıkrasında hüküm altına alınmıştır.

Hafta tatili izni kesintisiz en az yirmidört saattir. Bunun altında bir süre haftalık izin verilmesi durumunda, usulüne uygun şekilde hafta tatili izni kullandığından söz edilemez. Hafta tatili bölünerek kullandırılamaz. Buna göre hafta tatilinin yirmidört saatten az olarak kullandırılması halinde hafta tatili hiç kullandırılmamış sayılır.

Hafta tatili izni kesintisiz en az yirmidört saattir. Bunun altında bir süre haftalık izin verilmesi durumunda, usulüne uygun şekilde hafta tatili izni kullandığından söz edilemez. Hafta tatili bölünerek kullandırılamaz. Buna göre hafta tatilinin yirmidört saatten az olarak kullandırılması halinde hafta tatili hiç kullandırılmamış sayılır.

Hafta tatili gününde çalıştığını iddia eden işçi, norm kuramı uyarınca bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Hafta tatillerinde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. Hafta tatili çalışmalarının yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkân dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut uyuşmazlıkta, ispat yükü üzerinde bulunan davacı işçi hafta tatili gününden çalıştığı iddiasını ispata ilişkin olarak, tanık deliline dayanmıştır. Davacı tanıklarından ..., işyeri çalışanı olmadığı gibi davacının çalışma koşullarına ilişkin olarakta beyanda bulunmamıştır. Diğer davacı tanığı ...ise haftanın 6 günü çalıştıklarını işin yoğunluğuna göre pazar günleri de çalıştıklarını beyan etmiştir. Davacı tanığının beyanı soyut nitelikte olup, hesaplamaya da elverişli değildir. Davacının hafta tatilinde çalıştığı iddiasını ispatlayamadığı gözetilmeksizin, hafta tatili ücreti alacağı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, kabulü hatalıdır.

5- Davacı işçi, iş sözleşmesinin 29.07.2010 tarihinde feshedildiğini iddia etmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda; hizmet süresinin 14.08.2010 tarihinde sona erdiği kabulü ile kıdem tazminatının hesaplandığı saptanmıştır.

Feshin 29.07.2010 tarihinde yapıldığının kabulü ile kıdem tazminatının hüküm altına alınması gerekirken, taleple bağlılık ilkesine aykırı olarak yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 03/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29972, Karar No: 2016/2266, Tarih: 28.03.2016

**6. Ceza Dairesi         2013/29972 E.  ,  2016/2266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma (Değişen suç vasfı nedeniyle kasten yaralama)

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Oluş, dosya kapsamına göre; olay günü mağdurun Nergis sokak üzerinde mahalleden arkadaşı olan sanığın ağabeysi ...'nin ile sohbet ederken, sanığın yanlarına alkollü bir şekilde gelerek, "sen bana 500,00 TL para vereceksin" diyerek boğazını sıktığı ve arka cebinden siyah saplı çakı bıçağını çıkartarak "Eğer parayı vermezsen seni keserim" dediği, mağdurun "Soner kendine gel bende para yok" dediğinde, sanığın mağdurun karın kısmına bıçak salladığı, mağdur elleri ile müdahale ettiğinde bıçağın elinde kaldığı ve elinin kesilmesi sonucu basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanması şeklinde gelişen olayda; sanık ile mağdur arasında geçmişe dayalı hukuki alacak ilişkisi olmaması, sanığın aşamalarda çelişkili beyanlar vermesi dikkate alındığında, sanığın eylemi yağmaya kalkışma suçunu oluşturduğu halde, yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Sanığın hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar TCK'nın 53/1-a-b-c-d-e maddesinde yazılı hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına; ancak, TCK'nın 53/3. maddesi uyarınca koşullu salıverildiği takdirde, kendi altsoyu üzerinde TCK'nın 53/1-c bendinde sayılan hakları kullanmaktan yoksunluğunun sona erdirilmesine karar verilmiş ise de; 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile TCK'nın 53/1-b maddesinde yazılı, "seçme, seçilme ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" ibaresinin iptal edilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 28.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6279, Karar No: 2021/7871, Tarih: 27.05.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/6279 E.  ,  2021/7871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince verilen hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; taraf vekillerinin istinaf başvurusunun kabulü ile İnegöl 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/239 Esas - 2017/197 Karar sayılı kararı ortadan kaldırılarak, arazi niteliğindeki Bursa İli, ... İlçesi, ... Köyü ... ada ... parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak sulu arazide % 4 kapitalizasyon faizi uygulanmak suretiyle bilimsel yolla değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine, davacı idare lehine vekalet ücreti hükmedilmemesine ve davacı idarenin harçtan muaf olduğuna ilişkin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 27/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.