muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7247, Karar No: 2021/4007, Tarih: 26.04.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/7247 E.  ,  2021/4007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sahte fatura düzenleme suçlarında suç tarihinin düzenlenen son fatura tarihi olduğu kabul edilmekle, gerekçeli karar başlığında "2008 ve 2009" olarak eksik yazılan suç tarihlerinin, 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan en aleyhe kabulle "31.12.2008" olduğu, 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan da dosya kapsamında en son düzenlenen fatura tarihinin “09.03.2009" olduğunun belirlenmesi karşısında; suç tarihinin en aleyhe kabulle "09.03.2009" olduğu belirlenerek yapılan incelemede:

Sanıklara yüklenen 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarının Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanıklar müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 26.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6188, Karar No: 2019/16803, Tarih: 26.09.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/6188 E.  ,  2019/16803 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 01/12/2012 tarihinden itibaren 1.060,00 TL ücretle haftanın 6 günü ayın ilk haftası sabah 8.00 akşam 20.00, ayın son iki haftası akşam saat 20.00 sabah 08.00 olarak vardiyalı olarak olarak davalı şirket bünyesinde çalışmaya başladığını, ulusal dini bayramların tümünde yıllık ücretli izinlerini kullanmadan en son 3 aylık ücretlerini alamadan çalışırken, bunların karşılığı istenildiğinde müvekkil ile davalı şirket arasındaki tartışma neticesinde davalının müvekkilinin iş akdine son verdiğini, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ücret, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı, aşamalardaki beyanlarında iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacı işçisnin davalı işverene ait işyerinde 01/12/2012 tarihinde işe başladığı, 27/12/2013 tarihinde işten çıkışının verildiği, ücret araştırması gelen yazı cevapları ve davalı tarafça dosyaya sunulan ödeme belgeleri de gözönüne alınarak ek bilirkişi raporu alındığı, ek raporda mahsup sonrası alacak hakkı olarak kalemlerin belirlendiği gerekçesi ile fazla mesai ve hafta tatili haricindeki taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle ödeme def’inin temyiz aşaması dahil tüm aşamalarda yapılabileceğinin tüm Yargıtay Hukuk Dairelerinde yerleşik uygulaması olmasına göre davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut uyuşmazlıkta, davalı tarafından bir kısım ödeme belgeleri ibraz edilmiştir.

Maaş ödeme çizelgesi, banka dekontları, banka çizelgeleri gibi bir kısım blgelerin dosyaya alındığı görülmektedir.

Davacı vekili, davalının sonradan ileri sürdüğü ödeme belgelerinin aslında ücret ödemesi olduğunu, tanıklar tarafından doğrulanan aylık ücret miktarının tamamlanması anlamında olduğunu, gene de son 3 aylık ücretin ödenmediğini, yani; davacının aslında almakta olduğu ve tanıklar tarafından doğrulanan gerçek aylık maaşının parça parça yapılan ödemelerine ait olduğunu ileri sürmüştür.

Bir kısım banka dekontlarının altına sonradan bilgisayar ile yazılmış intibaı uyandıran açıklamalar mevcuttur.

Davacı vekili, davalının sonradan ileri sürdüğü ödeme belgelerinin aslında ücret ödemesi olduğunu, tanıklar tarafından doğrulanan aylık ücret miktarının tamamlanması anlamında olduğunu, gene de son 3 aylık ücretin ödenmediğini, yani; davacının aslında almakta olduğu ve tanıklar tarafından doğrulanan gerçek aylık maaşının parça parça yapılan ödemelerine ait olduğunu ileri sürmüştür.

Bir kısım banka dekontlarının altına sonradan bilgisayar ile yazılmış intibaı uyandıran açıklamalar mevcuttur.

Bir kısım banka fişlerinin altında kalemle yazılı açıklamalar mevcuttur.

Davacı vekili bunların davalının ortağı tarafından yazıldığını yargılama esnasında verdiği itiraz dilekçesinde ileri sürmüştür. Bu belgelerin geçerliliği bulunmadığını da açık temyiz konusu etmiştir.

Davacı asıl duruşmaya bizzat celbedilerek tüm bu ödeme belgeleri kendisine tek tek gösterilerek bu ödemelerin neye ilişkin olduğu kendisine açıklatılmalıdır.

Yine bu belgelerin tamamı Mahkeme tarafından bankaya gönderilerek, bu belgelerdeki ödemelerin ne ödemesi olduğuna / ne için / ne gibi bir açıklama ile / hangi alacak için ödeme yapıldığına ilişkin bankanın orijinal kayıtlarındaki açıklamaları içeren belgelerin gönderilmesi istenmelidir.

Bu banka belgelerinden hangi alacak kalemi için yapıldığı net bir şekilde tespit edilen ödemeler, ilgili alacak kalemlerinden mahsup edilmelidir.

Hangi alacak kalemine ait olduğu anlaşılamayan ödemeler ise mahsup edilmemelidir.

Açıklanan netlik sağlanmaksızın mahsup yapılması hatalıdır.

3-Fazla mesai ücreti bakımından;

Fazla mesai ücreti bakımından Mahkemenin hüküm fıkrasında bir hüküm kurulmadığı, ancak, iki kere kıdem tazminatı hakkında hüküm kurulduğu görülmüştür.

6100 sayılı HMK’nun 297/2. maddesinde “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” hükmü yer almıştır.

Bu nedenle, kıdem tazminatı hakkında 2 kere hüküm kurulur iken fazla mesai ücreti talebi hakkında hüküm kurulmaması hatalıdır.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 26/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5419, Karar No: 2025/1571, Tarih: 06.02.2025

**11. Ceza Dairesi         2022/5419 E.  ,  2025/1571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 08.11.2021

SAYISI : 2020/850 E., 2021/952 K.

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Hükmün açıklanmasının geri bırakılması

EK KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; Mahkemenin temyiz isteminin reddine dair ek kararının temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının, 5271 sayılı Kanun’un 231/12. maddesi gereği itiraz kanun yoluna tabi oldukları, temyizlerinin mümkün olmadığı, aynı Kanun’un 264/1. maddesinde yer verilen; “Kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmaz.” şeklindeki düzenleme dikkate alınarak kanun yolu incelemesinin itiraz merciince yapılması gerektiği anlaşılmakla, sanık müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmeyerek mahkemenin 08.11.2021 tarihli ek kararının, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16655, Karar No: 2015/28534, Tarih: 17.11.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/16655 E.  ,  2015/28534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 13. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/03/2015

NUMARASI : 2013/175-2015/120

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

İşin niteliği bakımından temyiz tetkikatının duruşmalı olarak yapılmasına HUMK.nun 438. ve İİK'nun 366. maddeleri hükümleri müsait bulunmadığından bu yoldaki isteğin reddi oybirliğiyle kararlaştırıldıktan sonra işin esası incelendi:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından borçlu hakkında genel haciz yolu ile yapılan ilamsız icra takibinde, borçlu meskeniyet iddiasına dayalı haczedilmezlik şikayetinde bulunmuş, mahkemece şikayetin reddine karar verilmiştir.

İİK'nun 82. maddesinin 1. fıkrasının 12. bendi gereğince, borçlunun "haline münasip" evi haczedilemez. İcra mahkemesince, borçlunun haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tespit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise İİK'nun 82/3. maddesine göre satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden haline münasip mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir.

Somut olayda, mahkemece, hükme esas alınan 28.11.2014 tarihli bilirkişi heyet raporunda, taşınmazın dava tarihi itibariyle değerinin 150.084,00 TL, borçlunun bulunduğu yerden daha mütevazi koşullara sahip çeşitli yerlerde haline münasip alabileceği evlerin değerlerinin ise en düşüğünün 110.000,00 TL, en yükseğinin 149.000,00 TL olduğu belirlenmiş, mahkemece, rapor tarihi itibariyle taşınmazın değerinin 185.000,00 TL olduğu ve bu değerden 37.646,50 TL olan dosya borcunun düşümü ile kalan 147.353,50 TL ile hale münasip ev alabileceği gerekçesiyle borçlunun şikayeti reddedilmiştir. Borçlunun mutlaka meskeniyet şikayetinde bulunduğu yerde veya o yere yakın yerde meskeninin bulunması zorunlu olmadığı ve mahkemece hükme esas alınan raporda da borçlunun daha mütevazı niteliklere sahip yerlerde daha küçük haline münasip meskeni edinebileceği en düşük miktar 110.000,00 TL olarak belirlendiğine göre; mahkemece "meskeniyet şikayetinin kısmen kabulü ile taşınmazın değeri, haline münasip alabileceği evin değerinden fazla olduğundan taşınmazın satılarak haline münasip evin alınması için gerekli 110.000,00 TL'nin borçluya, kalanının ise alacaklıya ödenmesine, taşınmazın haline münasip evi alabileceği değerden az olmamak üzere satılmasına", şeklinde hüküm kurulması gerekirken, İİK'nun 82. maddesinin 3. fıkrasına aykırı olacak şekilde takip dosyası borcunun taşınmazın değerinden düşümü sonucu bulunan miktar ile hale münasip ev alabileceğinden bahisle şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

Öte yandan, mahkemenin kısa kararının harca ilişkin beşinci paragrafında, kalan 2,50 TL harcın davacıdan alınmasına karar verilmiş iken, gerekçeli kararın hüküm fıkrasının beşinci paragrafında 3,40 TL harcın davacıdan alınmasına karar verilmesi, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluştursa da, bu husus maddi hataya müstenit olup, mahallinde herzaman düzeltilmesi mümkün olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12601, Karar No: 2014/13936, Tarih: 21.05.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/12601 E.  ,  2014/13936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/03/2014

NUMARASI : 2012/1821-2014/248

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, uyuşmazlık toplu iş sözleşmesinin uygulanmasından doğmaktadır. Bu sebeple açılan davadaki hüküm altına alınan miktar toplu iş sözleşmesinin uygulanması yönünden tespit niteliği taşımaktadır. Bu durumda verilen kararın miktar yönünden kesin olduğu söylenemez. Buna göre, hüküm altına alınan miktarın kesin olduğu gerekçesiyle, davalının temyiz isteminin reddine ilişkin verilen mahkeme kararının bozularak ortadan kaldırılmasına karar verildi.

Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının, davalıya bağlı Diyarbakır işyerinde çalıştığını, T...H..ş Sendikası üye olduğunu ve toplu iş sözleşmesinden yararlandığını, işverence geçici görevlendirmeler ile işverene ait başka işyerlerinde çalıştırıldığını, bu görevlendirmeler sırasında kışla içerisinde işverenin emrinde ve her an buyruğuna hazır bir şekilde beklediğini, gece gündüz günün her saati akdi ve hafta tatili günlerinde her an göreve çağrılabileceği ve karakol dışına çıkmanın yasak olduğu söylenerek hazır bekletildiğini, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 63. ve Toplu İş Sözleşmesinin 61. ve 62. maddeleri gereğince işverenin emrinde ve her an göreve hazır beklediği bu çalışmalar için zamlı ücret ödenmesi gerekirken ödenmediğini belirterek akdi ve hafta tatili günlerinde yapılan bu fazla çalışma ücretlerinin faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiş, taleplerini ıslah ederek artırmıştır.

Davalı vekili, zamanaşımı ve hak düşürücü süre itirazında bulunarak, davacının geçici görevlendirildiği sürelerde bakım merkezi komutanlığından izin alınmadan fazla mesai yapılmayacağının belirtildiğini, izin alınarak yaptırılan fazla mesai karşılıklarının ödendiğini, akdi ve hafta tatili günlerinde kendilerine konaklama yeri tahsis edildiğini ve hiçbir çalışma yapmadıklarını, emniyet sebebi ile kışla dışına çıkmalarına müsaade edilmemiş ise de, kışla içinde bulunmalarının, akdi ve hafta tatili günlerinde çalışmak için hazır bekledikleri anlamına gelmeyeceğini, bu günler için puantaj tanzim edilmediğini, emredilmediği halde çalışarak iş yapmış olmalarının mümkün bulunmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece davacının, davalı Bakanlığa bağlı P.../D... işyerinde saat ücretli işçi pozisyonunda çalıştığı, işletmede uygulanan toplu iş sözleşmesine taraf T... H.....ş Sendikası üyesi olduğu, toplu iş sözleşmesinden yararlandığı, davacı ile bir kısım işçinin, geçici görevle görevlendirildikleri, davacının geçici görevli olduğu dönemde kışlada konakladığı ve genel olarak haftanın beş günü ve 08:00-17:30 saatleri arasında çalıştığı, haftalık fiili mesai süresinin kırkikibuçuk saat olduğu, hafta içinde arızi olarak yaptıkları fazla mesai karşılığı zamlı ücretlerin toplu iş sözleşmesi hükümlerine uygun olarak ödendiği, ancak dava konusu 22, 23, 29, 30.09.2012, 06, 07, 13, 14.10.2012 sözleşmesi (Cumartesi) ve hafta tatili (Pazar) günleri için ödeme yapılmadığı, 23. dönem işletme toplu iş sözleşmesinin 30/a. maddesince, davacı dava konusu sözleşmesi (Cumartesi) ve hafta tatili günlerinde fiilen çalışmamış ise de geçici görevlendirme sebebi nazara alındığında, akdi ve hafta tatili günlerinde de işverenin emir ve buyruğuna hazır durumda beklediğinin kabulü gerektiği gerekçesiyle bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

Davacının, toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan akdi tatil ve hafta tatili ücretlerine hak kazanıp hak kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Dosya içeriğinden, davacının T...H....ş Sendikası üyesi olduğu ve toplu iş sözleşmesinden yararlandığı, davacı ile bir kısım işçinin, iç güvenlik bölgesinde konuşlu operasyon birliklerinin arızalı araç, silah ve malzemelerinin onarımı maksadı ile Y.../H... ... Hudut Tugay Komutanlığı ile Dağ Komando Tugay Komutanlığı üs bölgelerinde geçici olarak saat ücretli işçi olarak geçici süreyle görevlendirildiği, davacının çalışmakta olduğu ..Bakım Merkezi Komutanlığınca düzenlenen "Görevlendirme mesaj formu"nun 5. maddesinde "Görevlendirilen personele.. Bakım Merkezi Komutanının emri alınmadan kesinlikle fazla mesai yaptırılmayacağı, yapıldığı takdirde fazla mesai ödenmeyeceği,.. Bakım Merkezi Komutanının müsaadesi alındıktan sonra fazla mesai yapıldığında "seyyar ekip fazla mesai çizelgesi"nin eksiksiz doldurulacağı hususlarının belirtildiği, ancak bu konuda davacıya yazılı bir bildirim yapılmadığı, bu durumun davacıya sözlü olarark iletildiğinin iddia edildiği, davacının geçici görevli olduğu dönemde bulunduğu kışlada konakladığı ve genel olarak haftanın beş günü ve 08:00-17:30 saatleri arasında çalıştığı, haftalık fiili mesai süresinin kırkikibuçuk saat olduğu, davacı ve diğer geçici görevli işçiye hafta içinde arızi olarak yaptıkları fazla mesai karşılığı zamlı ücretlerin toplu iş sözleşmesi hükümlerine uygun olarak ödendiği, ancak dava konusu edilen 22-23-29-30.09.2012,06-07-13-14.10.2012 sözleşmesi (Cumartesi) ve hafta tatili (Pazar) günleri için herhangi bir ödeme yapılmadığı, 23. dönem işletme toplu iş sözleşmesinin, “30/a. maddesinde,' İşçinin işinde ve işverenin her an buyruğunda hazır bir halde bulunmakla beraber, çalıştırılmaksızın ve çıkacak işi bekleyerek boş geçirdiği sürelerin iş süresinden sayılacağı, 61. Maddesinde, hafta tatili günleri için %80 zamlı ücret ödenmesi yapılacağı, 62. maddesine göre, Cumartesi günlerinde haftalık kırkbeş saatten eksik kalan ikibuçuk saat için %35 zamlı, kalan beş saat için ise %80 zamlı saat ücreti ödenmesi gerektiği, 25-a. İşyerlerinde normal çalışma süresinin günde sekizbuçuk saat, haftada beş gün ve kırkikibuçuk saat olduğu, işçilere bu çalışmaları karşılığında kırkbeş saat üzerinden ücret ödeneceği, b. İhtiyaç hallerinde, işyerinde işveren vekilinin onayı ile akdi tatil günleri mesai yaptırılabileceği, bu takdirde çalışma yapılacağının yirmidört saat önceden ilân edilmek suretiyle çalışacak işçilere duyurulacağı, c. Akdi tatil günlerinde çalıştırılan işçilere o günden önceki hafta içinde haftalık normal çalışma süresini fiilen tamamlayıp tamamlamadıklarına bakılmaksızın, haftalık normal çalışma süresine kadar çalışmaları ile ilgili ücretleri normal mesai üzerinden, normal haftalık çalışma süresi ile kırkbeş saat arasında geçen fazla süreli çalışmaları için ücretleri %35 zamlı olarak, kırkbeş saati aşan çalışmaları için ise, %80 zamlı ödeme yapılacağı, 31-Hafta tatilinden önceki gün akdi tatil günü olduğu,” hükümlerinin düzenlemiş olduğu anlaşılmıştır.

Somut olayda, davacının akdi tatil ve hafta tatillerinde fiili olarak çalışmadığı konusunda uyuşmazlık yoktur. Davacının, normal mesai saatleri dışında fiili olarak çalışmamış olsa bile çalışmaya hazır halde beklediğine dair işverene ait komutanlık sınırları içinde ikamet etmesi dışında bir delil bulunmamaktadır. Davacının Komutanlık dışında ikamet etmemesinin işçinin güvenliği gereği olduğu, davacının çalışmaya hazır halde beklemesine dair yazılı bir emir bulunmadığı, kaldı ki fazla çalışma yapan işçilere haklarının işverence ödendiği ve işyerinin kamu işyeri olduğu, yapılan ve yapılacak işlerin kayıtlarının bulunduğuda dikkate alındığında, mesai saatleri dışında çalışmaya hazır bekleme şartının oluşmadığı düşünülmeden davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, 21.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6017, Karar No: 2017/6927, Tarih: 19.06.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/6017 E.  ,  2017/6927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili tarafından ... . AŞ.den kira dönemi sonunda satın alınmak üzere kiralanan ve davalıya sigortalanan biçerdöverin yanarak kullanılamaz hale geldiğini, yangının elektrik aksamından kaynaklandığının yetkili servis teknisyeni ve davalı tarafça yaptırılan tespit sonucu belirlendiğini, ihbara rağmen davalının zararı karşılamadığını, zarar giderilmediğinden müvekkilinin biçerdöverin çalışamaması sebebiyle munzam zararının da oluştuğunu belirterek, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 50.000 TL tazminatın hasar tarihinden işleyecek Merkez Bankasının kısa vadeli mevduata uyguladığı en yüksek avans faizi ve ticari makine olması nedeniyle bu sürede meydana gelen munzam zararın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, iyiniyetli ihbar yapılmadığını, ispat yükünün davacıya geçtiğini, hemen evin bir kaç metre önünde meydana gelen yangın olayının sabaha kadar fark edilmemesinin hayatın olağan akışına uymadığını, olayın şüpheli bulunduğunu, talebin fahiş olduğunu, munzam zarar oluşmadığını, temerrüde düşmediklerini, kazanç kaybının teminat kapsamında bulunmadığını, tespit raporunu kabul etmediklerini, kısa devrenin araca sonradan eklenen elektrik devresinin sigorta konulmadan çalıştırılması nedeniyle oluştuğunu, bakımsızlık sebebiyle elektrik aksamında meydana gelen arızadan kaynaklanan hasarın teminat dışında kaldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kabulü ile 50.000 TL hasar bedelinin olay tarihinden işleyecek Merkez Bankasının kısa vadeli mevduata uyguladığı en yüksek avans faiziyle birlikte tahsiline, davacının fazlaya ilişkin haklarının saklı tutulmasına karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan tazminat ve munzam zarar istemine ilişkindir.

1-Hukuk Muhakemeleri Kanunu 119/ğ maddesinde dava dilekçesinde açık bir şekilde talep sonucunun bulunması gereği ifade edilmiş olup, somut olayda dava dilekçesinde davacı tarafın talebinin açık olmadığı, talep edilen tazminat ve munzam zarar miktarlarının ne olduğunun anlaşılamadığı görülmekle, hakimin davacı talebini açıklattırması gerekmektedir.