muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/13600, Karar No: 2010/9328, Tarih: 28.09.2010

Davacı ... vekili, davacının, davalılardan şirketin %50 ortağı olduğunu, Yenice Asliye (Ticaret) Mahkemesi’nin 2005/6 D.İş sayılı dosyasına bilirkişinin sunmuş olduğu rapora göre, şirketin dışarıdan müdürlüğü yapan diğer davalı ... ...’ın şirket hesaplarını hiçbir zaman denetlenmesine izin vermediğini, basiretli bir iş adamı gibi davranmayarak görevini ihmal ettiğini, bankalardan usulsüz krediler çekip şahsi işlerinde kullanarak şirketi zarara soktuğunu, şirket harcamalarında yedek parça ve benzin faturalarının gösterildiğini, oysa şirkete kayıtlı herhangi bir araç olmadığı gibi, şirketin faaliyet alanında araç kullanılacak herhangi bir iş bulunmadığını, dolayısıyla bu faturaların da şirketin içini boşaltmaya yönelik gerçek dışı belgeler olduğunu ve zimmete geçirildiğini, kırtasiye,elektrik malzemesi, muhtelif temizlik maddeleri, temel gıda, elektronik eşya gibi faturaların gider olarak abartılı bir şekilde gösterildiğini ve bu paraların da müdürün uhdesinde kaldığını, kayıtlarda 4 adet bilgisayar ve 5 adet monitör görünmesine rağmen tespitte iki adet bilgisayar göründüğünü, eksik olanların aynen olmazsa bedelinin şirkete iade edilmesi gerektiğini,şirkete ait faks ve kontörlü telefon gelirlerinin kayda geçirilmediğini, satılan telefon kartı bedellerinin kasaya intikal ettirilmediğini, bilançoda olup da kasada ve bankada görünmeyen paranın şirkete iade edilmesi gerektiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile, şirket müdürünün kendi uhdesine geçirdiği 50.607,00 YTL’nin şirkete iade edilmesine, davalının şirket müdürü olduğu tarihten itibaren reeskont faizi işletilmesine, 2 adet bilgisayar ve 5 adet monitör ile işyeri tespitinde bulunamayan şirkete ne amaçlı alındığı bilinmeyen mobilet tipi binek aracın şirkete aynen iadesine, mümkün olmadığı takdirde fatura tutarlarının reeskont faizi ile tahsiline,vergi, SSK ve belediye’ye ait şirket borçlarının kasada para olmasına rağmen zamanında ödenmemesinden doğan faiz zararlarının da şirket müdüründen tahsiline, bunlar mümkün olmadığı takdirde şirketin tasfiyesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Kazdağ Ltd.Şti. ve ... vekili, birleşen davada, ...’nın %40, asıl davada davalılardan ...’ın %10, davalı ...’in ise %50 şirkette hisse sahibi olduklarını, aslında davalı ...’in şirkete hiçbir masraf yapmadığını, sermaye koymadığını, kağıt üzerinde ortak olduğunu, davalının hissesi eşit olduğundan şirkette karar alınamadığını, şirket işlerinin sekteye uğradığını, şirket işlerinin sağlıklı bir şekilde yürümesi için davalı ...’e, diğer hisseleri devralması veya kendi hissesini devretmesi için 20.06.2005 tarihine kadar süre tanıdıklarını içeren ihtar çektiklerini, ancak davacı-karşı davalı ... tarafından kendilerine herhangi bir şekilde cevap verilmediğini, Yenice Asliye (Ticaret) Mahkemesinin 2005/6 sayılı D.İş dosyası ile tespit yapıldığını, artık şirketin yürümeyeceği belli olduğundan, asıl davacı %50 hisseye sahip olup çoğunluk da sağlanamadığı için TTK'nın 551. maddesindeki şartlar bulunmasına rağmen TTK'nın 536. maddesindeki yarıdan fazla pay sahibi ortaklar bulunmadığından, fiili imkansızlık nedeni ile davalı ...’in ortaklıktan çıkarılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, ortaklıktan çıkarma davasının haksız ve mesnetsiz açıldığını, şirkette hiçbir zaman genel kurul toplantısı yapılmadığını, şirkete taahhüt edilen sermayenin şirket kasasında mevcut olduğunu savunarak birleşen davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, ortaklıktan çıkarma davasının haksız ve mesnetsiz açıldığını, şirkette hiçbir zaman genel kurul toplantısı yapılmadığını, şirkete taahhüt edilen sermayenin şirket kasasında mevcut olduğunu savunarak birleşen davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına ve benimsenen 22.10.2007 ve 09.06.2008 tarihli bilirkişi raporlarına göre, şirket müdürünün basiretli bir iş adamı gibi davranmayarak görevini ihmal ettiği, tahsili gereken alacak miktarının 31.473,46 YTL olduğu, gerek değişik iş dosyasındaki bilirkişi raporu, gerekse mahkemece aldırılan iki bilirkişi raporunun da birbirini teyit etmesi sebebi ile aynı zamanda şirket müdürü olan davalı-karşı davacı ...’ın TTK'nın 20/2 fıkrası uyarınca basiretli bir tacir gibi davranmayarak görevini ihmal ettiği sabit olduğundan davalı ...’ın zimmetinde bulunan 31.473,46 TL’nin ...’tan tahsili ile ...’a verilmesine karar verilmesi gerektiği, birleşen dava yönünden ise; gerek TTK'nın 551. maddesi uyarınca gerekse Yargıtay 11. Hukuk Dairesi’nin yerleşmiş içtihatları uyarınca, bir ortağın limited şirket ortaklığından çıkartılabilmesi için muhik sebeplerin bulunması ve ispat edilmesi zorunlu olup, davalı ...’in şirket ortaklığından çıkarılmasını gerektiren muhik sebepleri ispat eden bilgi ve belgelerin sunulmadığı, kaldı ki Türkiye Ticaret Sicil Gazetesi’nin 14.03.2007 tarih ve 6765 sayılı nüshasında yayınlanan şirkete ait 06.03.2007 tarihli şirket müdürünün atanmasına dair kararda, davalı ... şirket müdürü olarak atanmış ve bu kararı şirket ortağı olarak davacı ... ile davalı ... imzalamış olup bu belge uyarınca da şirketin başkaca ortağının görünmediği, davalı ... şirkette %50 paya sahip olup, TTK'nın 551/3. fıkrası uyarınca şirketten çıkarılmasının istenebilmesi için diğer ortağın hisselerinin yarıdan fazlası olması gerektiğini somut olayda, davalı ... dışında kalan diğer ortak olan davacı...’ın hissesi de %50 olup, TTK'nın 551/3. fıkrasında öngörülen şartların da somut olayda gerçekleşmediği, öte yandan TTK.551/2 maddesindeki çıkma hakkının ancak ikiden fazla ortaklıklı limited şirketlerde uygulanmasının mümkün olacağının kabulü gerektiği, iki ortaklı limited şirkette, ortaklardan birinin diğer ortağın şirketten çıkarılmasına izin verilmesini isteyemeyeceği, bu ortağın ancak aynı maddede düzenlenmiş bulunan fesih hakkını kullanabileceği gerekçesiyle asıl davanın kısmen kabulü ile 31.473,46 YTL’nin dava tarihi olan 02.08.2005 tarihinden itibaren işleyecek ticari işlere uygulanan faizi ile birlikte davalı ...’tan tahsili ile davacı ...’a verilmesine, birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl davada davalılar-birleşen davada davacılar vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, asıl davada davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Kararı, asıl davada davalılar-birleşen davada davacılar vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, asıl davada davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Asıl dava, davalılardan şirket müdürünün zimmetine geçirdiği iddia edilen paranın şirkete ödenmesine, bazı demirbaş malları şirkete iade etmesine faiz zararlarının tahsiline, olmazsa şirketin tasfiyesine ilişkindir.

22.10.2007 tarihli bilirkişi kurulu raporunda, şirket kayıtlarında yer almayan otomobilin akaryakıt ve yedek parça harcamasının zimmet olarak nitelendirilmesi üzerine davalılar vekilinin ve davalılardan müdürün verdiği itiraz dilekçesi ekinde sunulan şirketin satın aldığı otomobile ilişkin noter satış sözleşmesini değerlendiren 09.06.2008 tarihli yeni bilirkişi kurulu raporunda, aracın 31.12.2007 tarihli mizanda kaydının yer almadığı ancak noter satış işlemi ile şirketin alıcısı olduğu bu aracın varsa trafik kaydının celbedilmesi, şirket adına tescili yapılmışsa, aracın şirket üzerine kayıtlı olduğu sürenin ve buna denk gelen akaryakıt ve yedek parça harcamasının hesaplanabileceği, trafik kayıtlarında şirket adına tescile rastlanmaz ise anılan harcama kaleminin zimmet sayılması gerektiği görüşü mahkemece değerlendirilmeden ve trafik kaydı celbedilmeden bu kalemden de davalı müdür sorumlu tutulmuştur. Otomobilin trafik sicilinden şirket adına tescili yapılmamış olsa dahi, aracın şirket için gerekli olup olmadığı, gerekli ise şirket için kullanıldığı sırada yapılan akaryakıt ve yedek parça harcamasının aracın kullanıldığı süre de belirlenip tespit ve takdiri gerekeceği, şirket ve trafik kayıtlarında kayden yer almamasının anılan harcama kaleminin otomatikmen zimmet olarak nitelenmesini gerektirmeyeceği gözetilerek, bu yönde araştırma ve inceleme yapılıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken bu yönden eksik inceleme yapılması doğru olmamıştır.

Öte yandan, ilk raporda yer alan faks malzemesi harcama kalemine ilişkin zimmet değerlendirmesine yapılan itiraz üzerine alınan yeni bilirkişi raporunda, şirketin faks geliri elde ettiği sonucuna varılmış ise de, bu gelirleri kayıtlarında göstermeyen şirketin faks için yaptığı malzeme giderinin salt bu nedenle zimmet sayılması gerektiği görüşü isabetsiz olup, faks malzeme giderinden bazılarının şirketin olağan işleri kapsamında Telekoma icmal bildiriminde bayilik nedeniyle zorunlu gider olarak yapıldığı itirazı çerçevesinde makul ve zorunlu gider kısmının tesbit ve takdiri gerekirken, faks giderinin tamamının zimmet kalemi olarak değerlendirilmesi de hatalı olmuştur.

Diğer yandan, 09.06.2008 tarihli sonraki bilirkişi kurulu raporunda 31.12.2007 tarihli mizan ele alınmış olup, davalı yanın bu rapora itirazında bildirip eklediği Mayıs 2008 tarihli mizan ile anılan son bilirkişi raporunun çeliştiğine ve yeni bir rapor daha alınması gerektiğine yönelik itiraz noktası üzerinde durulmaması ve tartışılmaması da keza eksik inceleme nedeni oluşturmaktadır.

Bundan başka, dava dilekçesinde dolaylı zararın davalılardan şirket müdüründen alınıp, şirkete verilmesi talep edildiği halde mahkemece davacı ortağa verilmesine karar verilmesi de HUMK'nun 74 ncü maddesine ve dolaylı zarar olgusunun niteliğine ve alacaklısının şirket olmasına aykırı düşmüş olup hükmün bu nedenle de davalı ... lehine bozulması gerekmiştir.

3- Birleşen davada davacılar vekilinin temyizine gelince; dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, temyiz itirazlarının reddi ile birleşen davada tesis edilen hükmün onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, asıl davada davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, diğer temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalılardan ... yararına BOZULMASINA, (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle birleşen davada davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile birleşen davada verilen hükmün ONANMASINA, takdir edilen 750.00 TL duruşma vekalet ücretinin asıl dava nedeniyle davalılara verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı ...'dan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı ...'a iadesine, 28.09.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12238, Karar No: 2014/14529, Tarih: 27.05.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/12238 E.  ,  2014/14529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tire 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/12/2012

NUMARASI : 2011/30-2012/527

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 27.05.2014 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Dava, bir kısım işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Yerel mahkeme davayı kabul etmiş, yapılan temyiz üzerine karar Dairemizce, oyçokluğu ile onanmıştır.

Kanatimce yerel mahkeme kararı hatalıdır.

Davalı kooperatif, kırsal alanda yaşayan üreticileri kalkındırmak amacı ile kurulmuş bir tüzel kişilikdir.

Amacında toplumsal yarar sözkonusu olduğundan kayıtlarının doğru olması esastır.

Yerel mahkeme haftalık 24 saat fazla mesai yapıldığı kabulü ile sonuca gitmiştir.

Davacının fiilen hangi işleri yaptığı, bu işlerin ne kadar zaman alacağı belirlenmeden, davacı ile menfaat birliktelikleri olan davacı tanıklarının soyut beyanlarına göre abartılı çalışma saatlerinin kabulü doğru değildir.

Davalı vekilinin keşif ve bilirkişi incelemesi talebi olup, olmadığı da gözetilerek gerekirse işyerinde incelemeler de bulunularak davacının gerçek çalışma saatleri tespit edilmelidir.

Davacı tanıklarının da davalıya karşı başka davalar açtıkları gözetilerek beyanları denetlenerek irdelenmelidir.

Davalı cevap dilekçesinde tanık deliline de dayanmıştır.

Davalı vekilinden tanıklarının isimleri sorulup, çağrılarak, çalışma düzeni ve çalışma saatleri konusunda dinlenmelidir.

Bu çerçevede bir inceleme yapılmadan husumetli davacı tanık beyanlarına dayanılarak abartılı, inandırıcı olmayan fazla mesai alacağına hükmedilmesi isabetsizdir.

Yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği kanısında olduğumdan sayın çoğunluğun onama görüşüne katılmıyorum. 27.05.2014
Yargıtay — Esas No: 2015/32860, Karar No: 2019/2748, Tarih: 05.02.2019

**9. Hukuk Dairesi         2015/32860 E.  ,  2019/2748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının radyoloji teknisyeni olarak çalıştığını, 3153 sayılı Radyoloji, Radyom ve Elektrikle Tedavi ve Diğer Fizyoterapi Müesseseleri Hakkında Kanun ve bu kanuna dayanılarak çıkartılan nizamname hükümlerine göre günde 5 saatten fazla çalıştırılmaması gerekirken, haftada toplam 45 saat çalıştırıldığını ileri sürülerek, fazla çalışma ücretinin davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının tüm hizmet süresi boyunca yasal süreler içinde çalıştığını savunarak, davanın reddini istemiştir..

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara,toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanmadığı uyuşmazlık konusudur.

Dayanağı 3153 sayılı Radyoloji, Radiyom ve Elektrikle Tedavi ve Diğer Fizyoterapi Müesseseleri Hakkında Kanun olan, Radyoloji, Radyom ve Elektirikle Tedavi Müesseseleri Hakkında Nizamnamenin 21. maddesi “Röntgen ve radyom ile daimi olarak günde beş saatten fazla çalışılamaz. Röntgen muayenehanelerinde pazardan maada ayrıca bir gün daha öğleden sonra tatil yapılmalıdır”

3153 sayılı Kanun'a 5947 sayılı Kanun'la 30.01.2010 tarihinde yapılan değişiklikle getirilen Ek 1. madde “İyonlaştırıcı radyasyonla teşhis, tedavi veya araştırmanın yapıldığı yerler ile bu iş veya işlemlerde çalışan personelin haftalık çalışma süresi 35 saattir” hükmünü içermektedir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda yukarıda belirtilen mevzuat hükümleri dikkate alınarak tanık beyanlarına ve işyeri giriş çıkış kayıtlarına göre davacının haftalık fazla çalışma süresi belirlenmiştir. Ancak fazla çalışma hesap tablosunda 30.01.2010 öncesi haftalık 27,5 saatten aylık 110 saat ve bu tarihten sonra haftalık 35 saatten aylık 140 saat dikkate alınarak hesaplama yapılması gerekirken, 225 saat üzerinden hesaplama yapılması hatalıdır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda yukarıda belirtilen mevzuat hükümleri dikkate alınarak tanık beyanlarına ve işyeri giriş çıkış kayıtlarına göre davacının haftalık fazla çalışma süresi belirlenmiştir. Ancak fazla çalışma hesap tablosunda 30.01.2010 öncesi haftalık 27,5 saatten aylık 110 saat ve bu tarihten sonra haftalık 35 saatten aylık 140 saat dikkate alınarak hesaplama yapılması gerekirken, 225 saat üzerinden hesaplama yapılması hatalıdır.

3-Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, haftalık fazla çalışma süresinin tespitinde ara dinlenmesinin davacı ve davalı tanıklarının beyanlarına göre yarım saat olarak kabul edilmesi gerekirken 1 saat olarak dikkate alınması hatalıdır.

4-Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda celp edilen ücret bordroları doğrultusunda hesaplama yapıldığının belirtilmesine rağmen, Nisan 2012 ve Nisan 2013 tarihleri arasında 1.335 TL net ücret yerine 1.315 TL net üzerinden hesaplama yapılması da hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 05.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9156, Karar No: 2014/17676, Tarih: 18.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/9156 E.  ,  2014/17676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kargı Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/11/2013

NUMARASI : 2013/1190-2013/2111

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava konusu 109 ada 75 parsel sayılı taşınmazın ise çeltik tarlası niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirine göre zeminine, üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı düşülerek ve ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumlarına göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Dava konusu 108 ada 53 parsel sayılı taşınmaz bakımından bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.Şöyle ki;

Bilirkişi raporundaki tespitlere ve dosyadaki diğer bilgi ve belgelere göre, dava konusu taşınmazın üzerinde bulunan ağaçların sayıları ve taşınmazın yüzölçümü nazara alındığında taşınmazın karışık kapama meyve bahçesi niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır.

Buna göre mahkemece, öncelikle İlçe Tarım Müdürlüğünden dava konusu 108 ada 53 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki ağaçların, cins ve yaşlarına göre verim miktarlarının sorulup, veriler dosyaya getirtildikten sonra her bir ağacın, cins, yaş ve sayılarına göre taşınmazda kapladıkları alan da hesaplanarak karışık meyve bahçesi gelirine göre taşınmaza değer biçilmesi yönünden bilirkişiden ek rapor alınması gerekirken, taşınmaza uygun olmayan yöntem ile değer biçen rapora göre karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden hükmün açıklanan nedenlerle HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 18.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10131, Karar No: 2018/7483, Tarih: 01.11.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/10131 E.  ,  2018/7483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 1- Resmi belgede sahtecilik suçundan TCK'nin 204/1, 62/1, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet (Ayrı ayrı)

2- Nitelikli dolandırıcılık suçundan TCK'nin 158/1-f-son, 62, 52/2-4, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet (Ayrı ayrı)

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanık ...'’a ait 16 US 521 plaka sayılı kamyonu kullanan ve kendisini Aziz Ünal olarak tanıtan sanık ...'ın İnegöl ilçesinde faaliyet gösteren... Ltd. Şti isimli firmaya ait akaryakıt istasyonundan yakıt alıp, karşılığında 15.09.2007 keşide tarihli ve 650 YTL bedelli sahte çeki verdiğinin iddia edildiği somut olayda, sanıkların birlikte yargılandığı ve hükme esas alınan Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/68 Esas sayılı dosyasında sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmünün Dairemizin 16/05/2018 tarih, 2017/1956 esas ve 2018/3558 karar sayılı ilamı ile bozularak mahalline gönderildiği anlaşılmakla, bahse konu dosyanın getirtilerek incelenip ve onaylı bir örneğinin dosya arasına alınarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10043, Karar No: 2017/11682, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/10043 E.  ,  2017/11682 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.