muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4343, Karar No: 2015/8029, Tarih: 05.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/4343 E.  ,  2015/8029 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Şanlıurfa 3. İş Mahkemesi

Tarihi : 09/06/2014

Numarası : 2013/28-2014/256

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalılar vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK'nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği görüşüldü;

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2.Davacı, davalı iş ortaklığına ait şantiyelerde çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini, haftanın 7 günü 06.00-18.00 saatleri arasında ve genel tatillerde de çalıştığını belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, genel tatil ve hafta tatili ücretlerinin tahsilini talep etmiştir.

Davalılar vekili, davacının işten ayrılış tarihi itibariyle bütün haklarının eksiksiz olarak ödendiğini, fazla çalışma yapılmadığını, yapılmışsa ücretlerinin de ödendiğini, dini bayramlarda izinli sayıldıklarını, hafta tatillerinde de izin kullandırıldığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının hafta tatili alacağına hak kazanıp kazanmadığı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda; dosyaya sunulan belgelerden davacıya 2013 Ocak ayında 19 gün, Şubat ayında 3 gün, Nisan ayında 3 gün, Mayıs ayında 11 gün ve Temmuz ayında 2 gün olmak üzere hafta tatili izinlerinin toplu kullandırıldığı anlaşılmıştır.

Mahkeme bilirkişi raporu doğrultusunda verilen toplu izinlerin mazeret izni niteliğinde olduğunu belirterek hafta tatili alacaklarını hüküm altına almıştır. Bilirkişi hesaplamasını yaparken isabetli bir şekilde her ne kadar verilen toplu izinler mazeret izni niteliğinde olsa da izin tarihlerine denk gelen hafta tatillerini dışlamıştır. Ancak rapor denetlendiğinde 01/01/2013-22/05/2013 tarihleri arasında 16 hafta tatili alacağı bulunduğu kabul edilerek hesaplama yapıldığı anlaşılmıştır. Yukarıda da açıklandığı üzere davacının 2013 Ocak ayında 19 gün, Şubat ayında 3 gün, Nisan ayında 3 gün, Mayıs ayında 11 gün ve Temmuz ayında 2 gün hafta tatili izni kullandığı anlaşılmasına göre davacının 16 hafta tatilinde çalışmadığı açıktır. Kararın yeniden hesaplama yapılmak üzere bu yönden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 05/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/23388, Karar No: 2023/6264, Tarih: 31.10.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/23388 E.  ,  2023/6264 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/2659E., 2019/1262K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 09.12.2019 tarihli ve 2019/2659 Esas, 2019/1262 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 294. maddesindeki ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'', 5271 sayılı Kanun’un 295/1. maddesindeki “Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi ... içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.” şeklindeki düzenlemeler gözetilerek, sanığın 18.12.2019 tarihinde temyiz nedenlerini içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu; dilekçenin süre tutumu niteliğinde olmayıp gerekçeli karar tebliğinin talep edilmediği, sanığın temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediği ve aynı Kanun'un 295/1. maddesinde belirtilen süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren ek dilekçe de sunmadığı anlaşılmakla; sanığın temyiz isteminin aynı Kanun'un 298. maddesi uyarınca REDDİNE, dava dosyasının aynı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Ankara 29. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 31.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10471, Karar No: 2012/14069, Tarih: 29.11.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/10471 E.  ,  2012/14069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ.YIKIM,ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 889 parsel sayılı taşınmazı üzerinden davalılardan İl Özel İdaresinin yeni bir yol açtığını,taşınmazından yol geçirmek suretiyle el attığını, davalı ... İdaresinin dava konusu yere kum çektiğini ve asfalt dökmek üzere olduğunu, diğer davalılardan ... ve ...'ın ise kendisine ait taşınmazın bir kısmına tecavüz ettiğini, davalıların çit çekmek, ağaç dikmek ve ev yapmak sureti ile el attıklarını ileri sürerek davalılar tarafından dava konusu taşınmaza haksız el atmanın önlenmesine, taşınmaz üzerindeki yol, ağaçlar ile diğer yapıların kal'ine ve ecrimisile karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., davacının açmış olduğu davanın haksız ve hukuki mesnetten yoksun olduğunu, davacının parseline el atmasının söz konusu olmadığını belirterek haksız ve yersiz açılan davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalılar ... ve ... , açılan davanın yersiz ve mesnetsiz olduğunu, taşınmazlarını 1990 yılında satın aldıklarını ve kadastro görevlisince gerekli ölçüm yapıldıktan sonra kendi sınırlarını tel örgüler ile çevirdiğini, dava konusu yere 1991 yılından itibaren ağaç diktiğini ve hayvancılık faaliyetleri ile uğraştıklarını, iddia edildiği gibi bir tecavüz var ise M.K. da belirtilmiş bulunan kazandırıcı zamanaşımı nedeniyle mülkiyetinin kendilerine intikaline karar verilmesinin gerektiğini, taşınmazın 22 yılı aşkın bir süredir kendilerinin uhdesinde olup kendi mülkleri diye aralıksız fasılasız kullandıklarını, yol yapım çalışması ve diğer işlemlerde kusurunun söz konusu olmayacağını belirterek açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, dava konusu davacıya ait 889 nolu parsele davalı ... İdaresinin yol yapmak suretiyle, diğer davalıların tel örgü çekerek bahçelerine katmak suretiyle yaptıkları müdahalenin önlenmesine, yol, ağaç ve dikenli tellerin kal'ine, ecrimisilin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalıların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı ... İdaresinden harç alınmasına yer olmadığına 29.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3146, Karar No: 2023/2704, Tarih: 16.10.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/3146 E.  ,  2023/2704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 16.11.2015

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına ve temyize konu edilen toplam miktar 181.474,93 TL olup karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

16.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2963, Karar No: 2007/4950, Tarih: 29.05.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/2963 E.  ,  2007/4950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde eğitim ve öğretim giderinden kaynaklanan 40.349,96 YTL borcun 22.000 YTL.sından borçlu olmadıklarının tespiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar vekili dava dilekçesinde, davacılardan ...'nin 2001-2005 yılları arasında ... Askeri Lisesinde eğitim gördükten sonra ... Okulunda eğitime başladığını, daha sonra kendi isteğiyle okuldan ayrıldığını, bunun üzerine davacı idare tarafından 25.692,11 YTL öğrenim gideri ile 19.8.2005 tarihine kadar işlemiş 14.657,85 YTL faiz borcu tahakkuk ettirildiğini, oysa verilen taahhüt gereği personel ve amortisman giderinden sorumlu olmadıklarını, bu sebeple kendilerine bildirilen toplam 40.349,96 YTL borcun 22.000 YTL.sından sorumlu olmadıklarının tespitini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

İstanbul 20.Noterliğince 28.8.2001 gün ve 18018 yevmiye numaralı yüklenme sendinde yükümlü ve kefilin ödeyeceği tazminatın faizinin başlangıç tarihi "sarf tarihi" olarak belirtilmiştir. Sarf tarihinden maksat, ilgili kurum tarafından yükümlüye yapılan herbir kalem masrafın yapıldığı tarihtir. Şayet sarf tarihlerinin tespiti mümkün değilse faizin başlangıç tarihi olarak eğitim ve öğretim döneminin sonunun faiz başlangıcına esas alınması gerekir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; 2001-2005 yılları arasında ... Askeri Lisesinde eğitimini tamamlayan davacı ...'nin, 2005-2006 öğretim yılında ... Okulunda eğitimine başladığı; ancak, 19.8.2005 tarihinde kendi isteğiyle öğrenimini bırakarak ilişiğinin kesildiği anlaşılmıştır. Dosya içerisine getirilen masraf çizelgesinden yükümlüye yapılan herbir kalem masrafın sarf tarihleri belirtilmediği için askeri lise döneminde yapılan masrafların faiz başlangıcının eğitim ve öğretim dönemi sonu yerine yıl sonunu esas alarak faiz hesabı yapan ve buna göre davacıların borçlu olmadıkları miktarı belirleyen bilirkişi raporuna göre hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

Mahkemece yukarıda sözü edilen bozma doğrultusunda davacı ...'ye Askeri Lise döneminde yapılan masrafların faizinin başlangıcını eğitim ve öğretim dönemi sonu alan ve 19.8.2005 tarihi itibariyle davacıların sorumlu oldukları ve olmadıkları miktarı belirleyen ek rapor alınmalı, alınan bu ek raporun bozmaya uygunluğu da denetlendikten sonra hasıl olacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Mahkemece yukarıda sözü edilen bozma doğrultusunda davacı ...'ye Askeri Lise döneminde yapılan masrafların faizinin başlangıcını eğitim ve öğretim dönemi sonu alan ve 19.8.2005 tarihi itibariyle davacıların sorumlu oldukları ve olmadıkları miktarı belirleyen ek rapor alınmalı, alınan bu ek raporun bozmaya uygunluğu da denetlendikten sonra hasıl olacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.5.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14819, Karar No: 2017/12325, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/14819 E.  ,  2017/12325 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15235, Karar No: 2018/7996, Tarih: 03.07.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/15235 E.  ,  2018/7996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 7258 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanık müdafi tarafından sunulan mazeret dilekçesi ile ilgili olarak, mazeretin kabulü veya reddi yönünde bir karar verilmeden sanık ve müdafinin yokluğunda yargılamaya devam olunarak savunma hakkının kısıtlanması,

Kabule göre ise;

1-İddianamede 7258 sayılı Kanunun 5/1. maddesi uyarınca sanığın cezalandırılması talep edilmiş olunmasına karşın, CMK' nın 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı tanınmadan hakkında aynı yasanın 6495 sayılı Kanunun 3. Maddesi ile değişik 5/1-b maddesi uyarınca cezaya hükmedildiği gibi, anılan Kanun'un 5/1-b maddesinin 02.08.2013 tarih, 28726 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe girmesi karşısında, suç tarihinde yürürlükte bulunmayan ve aleyhte düzenleme getiren hüküm uyarınca sanığın cezalandırılmalarına karar verilmesi,

2-UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylem nedeniyle sanık hakkında; Diyarbakır 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2014 tarih ve 2013/793 Esas, 2014/163 Karar sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/34274 Esasında kayıtlı olan dava dosyasının da mevcut bulunduğunun anlaşılması karşısında; Anılan dosyanın getirtilip incelenerek mümkün olması halinde birleştirilerek, suç ve iddianame tarihleri dikkate alınıp hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle, sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu,

3-Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 03/07/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4074, Karar No: 2015/7350, Tarih: 30.11.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/4074 E.  ,  2015/7350 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/65111

MAHKEMESİ : Çatalca Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/11/2011

NUMARASI : 2010/127 (E) ve 2011/740 (K)

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılan şirkette muhasebeci olarak çalıştığı, ayrıca şirket hesabından para çekme yetkisini içeren vekaletnamenin bulunduğu, suç tarihinde, bu yetkiyi suistimal ederek şirket hesabından yaklaşık 90.000 Euro para aldığı anlaşıldığından, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak ;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 6 gün olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321.

maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla "6 GÜN", "5 GÜN" ve "100TL." terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla "5 GÜN", "4 GÜN" ve "80 TL" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 30.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/229, Karar No: 2020/3423, Tarih: 25.02.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2020/229 E.  ,  2020/3423 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : Ankara 5. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Ankara 39. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen karar, süresi içinde duruşmalı olarak Vodafone Telekomünikasyon A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin dosya üzerinden yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, müvekkilinin davalı işverenler emrinde baz istasyonları arıza bakım teknikeri olarak çalıştığını, müvekkilinin hiçbir gerekçe gösterilmeden kendisiyle beraber teknisyen olarak çalışan bir kısım arkadaşlarının işten çıkartıldığını, işçilik alacaklarının ödenmediğini, müvekkillerinin emir ve talimatları Vodafone’dan aldığını, işin yapılmasındaki gerekli malzemelerin Vodafone tarafından sağlandığını, sadece sigortalarının çeşitli taşeronlar üzerinden gösterildiğini, bu durumun kanuna karşı hile olduğunu ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk derece mahkemesinin kararına karşı davacı vekili ile davalı ...Ş. vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının istinaf başvurusunun kabulüne, davalı ...Ş. vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Bölge Adliye Mahkemesinin kararına karşı davalı ...Ş. vekili temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

Bununla birlikte işyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez. Ayrıca fazla çalışmaların tanık delili ile kanıtlanması durumunda, tanıkların çalışma süresi ile sınırlı olarak hesap yapılması gerekmektedir.

Belirtmek gerekir ki hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışıldığının ispatı da aynı ilkelere tâbidir.

Somut uyuşmazlıkta, Bölge Adliye Mahkemesince tanık beyanlarına dayalı olarak fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları yazılı şekilde hüküm altına alınmış ise de, karar dosya içeriğine uygun düşmemektedir.

Yargılamada dinlenilen tanıkların hiçbirisi işyeri çalışanı olmadığından ve davacının çalışma düzenini tam anlamıyla bilemeyeceğinden, fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil günlerindeki çalışmalar yönünden tanık beyanları dikkate alınamaz. Bu itibarla, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti taleplerinin reddine karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.