muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/24404, Karar No: 2019/19031, Tarih: 15.10.2019

3-Taraflar arasında davacının asgari geçim indirimi alacağının bulunup bulunmadığı hususunda uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, davacının 06.07.2011-16.03.2014 tarihleri arasındaki dönemde asgari geçim indirimi alacağının ödenmediği değerlendirilerek söz konusu talep hakkında kabul kararı verilmişse de, dosya içerisinde bulunan imzasız ücret bordrolarının incelenmesinde; bordrolarda söz konusu dönemde asgari geçim indirimi tahakkuklarının bulunduğu anlaşılmıştır. Asgari geçim indirimi tahakkuku bulunan ayların banka kanalıyla ödendiği bordro aralarında sunulan toplu banka dekontlarından anlaşılmıştır. Bu nedenle talebin reddine karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.10.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21000, Karar No: 2013/48865, Tarih: 26.12.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/21000 E.  ,  2013/48865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Bilirkişi raporunda ağacın kesildiği yerin haritada işaretlendiği belirtilmesine rağmen rapor ekinde bir harita bulunmadığı ve ağaçların orman alanından kesildiği hususunda net bir belirleme yapılmadığından ek rapor alınmak suretiyle eksiklik giderildikten sonra sanığın hukuki durumunun tayini lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7317, Karar No: 2012/23062, Tarih: 14.06.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/7317 E.  ,  2012/23062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde röntgen teknisyeni olarak çalışırken fazla çalışma yaptığını, genel tatillerde ve hafta tatillerinde çalıştığını, ancak bu çalışmalarının ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek, fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücretlerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iddialarının doğru olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının taleplerinde haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı ilk dava dilekçesinde 250 TL. hafta tatili ücretinin tahsilini talep etmiş, 01.07.2008 harç tarihli dilekçesi ile bu talebini 734,28 TL. artırarak 984,28 TL.ye yükseltmiştir.

Mahkemece karar gerekçesinde “ açılan davanın fazla mesai yönünden 13.01.2009 tarihli bilirkişi raporu doğrultusunda kısmen kabulüne, hafta tatili ve genel tatil alacaklarının aynen kabulüne “ karar verildiği belirtilmiş ise de, 984,28 TL. hafta tatili alacağı yerine sadece ıslah dilekçesindeki artırılan miktar olan 734,28 TL.hafta tatili ücretine hükmedilmiş, artış dikkate alınmamıştır.

Bu nedenle Mahkemece hafta tatili ücretine eksik hükmedilmesi hatalıdır.

3- Hükme dayanak yapılan 13.01.2009 tarihli bilirkişi raporunda genel tatil ücreti alacağının 12,95 TL. olarak hesaplanmasına ve davacının genel tatil ücreti alacağının bu miktar olmasına rağmen mahkemece 250,00 TL. genel tatil ücretine hükmedilmesi hatalıdır.

4- Hükmedilen miktarların net mi, yoksa brüt mü olduğunun hüküm fıkrasında gösterilmemesinin infazda tereddüde yol açacağının düşünülmemesi hatalıdır.

5- Davalının yaptığı yargılama giderlerinin hüküm altına alınmaması da hatalı olup,bozma sebebi ise de, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK.nun 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ:

Temyize konu kararın hüküm fıkrasının 2, 3, 4, 5, 6, 7 ve 8 numaralı bentlerinin çıkartılarak, yerlerine;

5- Davalının yaptığı yargılama giderlerinin hüküm altına alınmaması da hatalı olup,bozma sebebi ise de, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK.nun 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ:

Temyize konu kararın hüküm fıkrasının 2, 3, 4, 5, 6, 7 ve 8 numaralı bentlerinin çıkartılarak, yerlerine;

“ 2- 2.296,65 TL. net fazla çalışma ücretinin dava tarihi olan 01.05.2006 tarihinden itibaren bankalarca uygulanan en yüksek mevduat faizi ile birlikte,

3- 984,28 TL. net hafta tatili ücretinden;

250,00 TL.sinin dava tarihi olan 01.05.2006 tarihinden,

734,28 TL.sinin ıslah tarihi olan 01.07.2008 tarihinden itibaren bankalarca uygulanan en yüksek mevduat faizi ile birlikte,

4- 12,95 TL. net genel tatil çalışma ücretinin dava tarihi olan 01.05.2006 tarihinden itibaren bankalarca uygulanan en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine,

5- Davacı vekille temsil edildiğinden karar tarihindeki AAÜT. uyarınca kabul edilen miktar üzerinden hesaplanan 575,00 TL. nispi vekalet ücretinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine,

6- Davalı vekille temsil edildiğinden karar tarihindeki AAÜT. uyarınca reddedilen miktar üzerinden hesaplanan 1.266,91 TL. nispi vekalet ücretinin davacıdan tahsili ile davalıya verilmesine,

7- Davacının yatırdığı 187,4 TL. peşin harçtan alınması gereken 177,86 TL. harcın mahsubu ile fazla yatırılan 9,54 TL. peşin harcın karar kesinleştiğinde ve talep halinde davacıya iadesine,

8- Davacının yaptığı 420,00 TL. yargılama masrafından red ve kabul oranına göre hesaplanan 99,67 TL.sinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine,

Davacının yaptığı toplam 190,06 TL. harç masrafının davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine,

Davalının yaptığı 500,00 TL. yargılama masrafından red ve kabul oranına göre hesaplanan 381,34 TL.sinin davacıdan tahsili ile davalıya verilmesine, “ bentlerinin yazılması suretiyle hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin 5.55 TL'nin davacıya arta kalanın davalıya yükletilmesine, 14.06.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4614, Karar No: 2013/1172, Tarih: 16.01.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/4614 E.  ,  2013/1172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava konusu taşınmaza ilişkin olarak mahallinde yapılan keşif neticesinde alınan bilirkişi raporunda tecavüz edilen yerin kıyı kenar çizgisi içinde kaldığının bildirilmesi karşısında, taşınmaz üzerindeki yapının bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar mevzuatı içinde kalıp kalmadığı araştırılarak sonucuna göre, gerekirse Belediye Başkanlığı da şikayetçi sıfatıyla davadan haberdar edilerek TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZUL- MASINA), 16.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5231, Karar No: 2024/15660, Tarih: 17.12.2024

**11. Ceza Dairesi         2024/5231 E.  ,  2024/15660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 02.09.2024

SAYISI : 2023/1731 E., 2024/38 K.

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Esastan ret

EK KARAR : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddikararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin, 02.09.2024 tarihli ve 2023/1731 Esas, 2024/38 Karar sayılı ek kararının sanık tarafından temyizi üzerine gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-a maddesinde yer verilen “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “ … temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş … ise hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 02.09.2024 tarihli ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden, sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1.maddesi uyarınca Eskişehir 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11558, Karar No: 2015/11008, Tarih: 12.11.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/11558 E.  ,  2015/11008 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/334452

MAHKEMESİ : Silivri(Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/06/2013

NUMARASI : 2013/98 (E) ve 2013/586 (K)

SUÇ : Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) TCK’nın 128. maddesinde düzenlenen ve Anayasanın 36. maddesiyle de güvence altına alınan iddia ve savunma dokunulmazlığı; şahısların yargı mercileri veya idari makamlar nezdinde, serbestçe ve hiçbir endişenin etkisi altında kalmaksızın haklarını özgürce iddia edebilmeleri veya kendilerini savunabilmeleri imkanının sağlanmasını ifade eder. Eğer böyle bir hak olmazsa, iddia ve savunma serbestçe yapılamayacak ve söylenmesi gereken, cezai yaptırıma maruz kalma korkusuyla ifade edilemeyeceğinden, yapılan yargılama sonucunda hedeflenen, “gerçeğe ulaşma” ve “adaletin gerçekleşmesi” de söz konusu olamayacaktır.

Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere; iddia ve savunma hakkının kullanılması bağlamında, kişiler açısından somut isnat ifade eder nitelikte maddi vakıaların ortaya konulması ya da kişilerle ilgili olumsuz değerlendirmelerde bulunulması mümkündür. Bu somut isnatlar veya olumsuz değerlendirmeler, iddia ve savunma hakkının kullanılmasıyla ilişkilendirilememesi durumunda, hakaret ve hatta iftira suçu oluşturur.

İddia ve savunma kapsamında, kişilerle ilgili olarak bulunulan somut isnatların gerçek olması ve yapılan olumsuz değerlendirmelerin somut vakıalara dayanması gerekir. Keza, bulunulan somut isnatların veya yapılan olumsuz değerlendirmelerin uyuşmazlıkla ilişkili olması lazımdır ancak, uyuşmazlığın çözümü açısından faydalı olması aranmamalıdır.

Somut uyuşmazlıkla bağlantılı olmayan isnatlar gerçek olsa bile iddia ve savunma dokunulmazlığının varlığından bahsedilemez. Keza, somut vakıalara dayansa dahi uyuşmazlıkla ilgisi olmayan olumsuz değerlendirmeler açısından iddia ve savunma hakkının kullanılması söz konusu değildir.

Sanığın, İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesinde yargılanırken mahkeme heyetine karşı söylediği iddiameye konu sözlerinin, TCK'nın 128. maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığı ve hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yerinde görülmeyen gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

2-) Kabule göre de;

a) TCK’nın 61. maddesindeki ölçütler ve aynı Kanunun 3. maddesindeki “fiilin ağırlığı ile orantılı ceza verilmesi ilkesi” çerçevesinde somut olay açıkça irdelenerek, temel cezanın saptanması gerektiği gözetilmeden, dosya içeriğiyle uyumlu olmayan gerekçelerle temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak ve hakkaniyet ölçülerine uyulmayarak fazla ceza tayini,

2-) Kabule göre de;

a) TCK’nın 61. maddesindeki ölçütler ve aynı Kanunun 3. maddesindeki “fiilin ağırlığı ile orantılı ceza verilmesi ilkesi” çerçevesinde somut olay açıkça irdelenerek, temel cezanın saptanması gerektiği gözetilmeden, dosya içeriğiyle uyumlu olmayan gerekçelerle temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak ve hakkaniyet ölçülerine uyulmayarak fazla ceza tayini,

b) TCK'nın 43. maddesi uyarınca artırımın, yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeksizin asgari orandan uzaklaşılarak yapılması,

Kanuna aykırı ve sanık Özkan Kurt'un temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 12.11.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/31537, Karar No: 2020/7468, Tarih: 06.07.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/31537 E.  ,  2020/7468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : 1- Sanık ... yönünden; beraat

2- Sanık ... yönünden; TCK.’nın 155/2, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanık ...’ın beraatine sanık ...’ın mahkumiyetine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ... ve sanık ...’ın ...Otomotiv Tic. San. A.Ş.’den 15.03.2012 tarihinde ... ...,..., ..., ...ve...plakalı araçları 15.03.2013 tarihine kadar kendi şirketlerinde kullanılması için kiraladıkları, kira süresi bitmesine rağmen araçları katılan firmaya geri iade etmedikleri gibi, ek ücret de ödemeden kullanmaya devam ettikleri iddia edilen olayda;

1- Katılan vekilin sanık ... yönünden yaptığı temyiz itirazının incelenmesinde; sanık savunması katılan beyanı ile tüm dosya kapsamından sanık ...'ın kiracı şirketi temsile yetkisinin bulunmadığı gerekçesiyle verilen beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2- Katılan vekilin sanık ... yönünden yaptığı temyiz itirazının incelenmesinde;

Sanık ile katılan arasında bir hizmet ilişkisinin bulunmadığı dikkate alınarak, eyleminin 6763 sayılı Kanun'un 31. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254 maddeleri gereğince uzlaşma kapsamındaki TCK'nın 155/1. maddesinde düzenlenen “basit güveni kötüye kullanma” suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülmek suretiyle yazılı şekilde hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, 06/07/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1319, Karar No: 2025/3152, Tarih: 21.04.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/1319 E.  ,  2025/3152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/3174 E., 2023/2382 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İnegöl 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.06.2022 tarihli ve 2021/291 Esas, 2022/246 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılana yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 62, 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 19.10.2023 tarihli ve 2022/3174 Esas, 2023/2382 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme ilişkin sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın öldürme kastı bulunmadığından bahisle suç vasfına, gönüllü vazgeçme hükümlerinin uygulanması gerektiğine, kararın gerekçesiz oluşuna, eksik incelemeye, meşru savunma aksi halde meşru savunmada sınırın aşılması koşullarının oluştuğuna, delil yetersizliğine, teşebbüsün derecesinde hataya düşüldüğüne ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanmayarak fazla ceza tayin edildiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Sanığın adli sicil kaydında yer alan Bilecik 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.12.2017 tarihli ve 2017/834 Esas, 2017/998 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas nitelikte olduğu ve mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

III. GEREKÇE

1.Sanığın adli sicil kaydında yer alan Bilecik 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.12.2017 tarihli ve 2017/834 Esas, 2017/998 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas nitelikte olduğu ve mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, katılanda meydana gelen yaralanmanın yeri ve niteliği, darbelerin sayısı ve şiddeti, suçta kullanılan bıçağın öldürmeye elverişliliği dikkate alındığında suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olarak kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığı, meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması koşullarının gerçekleşmediği, eksik incelemenin bulunmadığı, ilk haksız söz ve davranışın sanıktan kaynaklanması nedeniyle haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasının isabetli olduğu, katılanın kendi imkanları ve yardım etmek suretiyle hastane gittiğinin kabulü karşısında gönüllü vazgeçme koşullarının oluşmadığı, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı dikkate alınarak yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde eleştiri nedeni dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 19.10.2023 tarihli ve 2022/3174 Esas, 2023/2382 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda eleştiri nedeni dışında hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca İnegöl 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/14362, Karar No: 2020/740, Tarih: 14.01.2020

**2. Ceza Dairesi         2019/14362 E.  ,  2020/740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin incelenmesinde;

15/02/2019 tarihinde verilen hükmü 1412 sayılı CMUK’nun 310/3. maddesinde öngörülen bir aylık süre geçtikten sonra 20.03.2019 tarihinde temyiz eden o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin aynı Kanun’un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği sürenin, 5237 sayılı TCK'nın 63. maddesi uyarınca cezasından mahsup edilmesinin infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK’nın 51. maddesinin 3. fıkrası uyarınca cezası ertelenen hükümlü hakkında, 1 yıldan az 3 yıldan fazla olmamak üzere, bir denetim süresi belirlenir, bu sürenin alt sınırı mahkûm olunan ceza süresinden az olamaz. Cezayı ertelemenin yasal sonucu olmasından dolayı zorunlu olarak hükmedilmesi gereken “denetim süresine” ilişkin hatalar “aleyhe değiştirme yasağına” konu oluşturmaz. Somut olayda, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan sonuç olarak verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasına ilişkin cezası ertelenen suça sürüklenen çocuk hakkında denetim süresinin 1 yıl olarak belirlenmesi, Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı CMUK’nın 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından TCK’nın 51/3. maddesinin uygulanmasına ilişkin paragraftan “1 yıl” ibaresinin çıkartılarak yerine “1 yıl 8 ay” ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

3-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin incelenmesine gelince;

a- Mağdura ait iş yerinin yazar kasasında bulunan 80 TL civarında bozuk paranın çalındığı olayda, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasının gerekip gerekmediği tartışılmadan yazılı şekilde karar verilmesi,

b-5237 sayılı TCK'nın 50/3 maddesi gereğince, daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olup, suçu işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan belirlenen kısa süreli hapis cezasının, aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,