muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/14471, Karar No: 2012/693, Tarih: 12.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/14471 E.  ,  2012/693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın ev yapmak suretiyle tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın mahallinde keşif icra edilerek Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZUL- MASINA), 12.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7264, Karar No: 2025/2152, Tarih: 18.03.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/7264 E.  ,  2025/2152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI: 2024/3074 E., 2024/2068 K.

SUÇ : Kasten yaralama

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz istemlerinin reddi ile ek kararın onanması

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 24.09.2024 tarihli ve 2024/3074 Esas, 2024 /2068 Karar sayılı ek kararının, sanıklar tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk Derece Mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesi ile ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan Bölge Adliye veya İlk Derece Mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 24.09.2024 tarihli ve 2024/3074 Esas, 2024/2068 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanıkların temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Burhaniye 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8943, Karar No: 2019/11752, Tarih: 27.06.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/8943 E.  ,  2019/11752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suç tarihi itibariyle 15 yaşını doldurmuş olup da 18 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 151/1. ve 31/3. maddelerindeki mala zarar verme suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasa'nın 66/1-e ve 66/2. maddelerinde belirtilen 5 yıl 4 aylık zamanaşımı süresinin, zamanaşımını kesen son işlem olan 21/06/2013 tarihli mahkumiyet hükmünden itibaren inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

İş yeri dokunulmazlığını bozma suçu yönünden; suça sürüklenen çocuğun eyleminin TCK’nın 119/1-c ve 116/4 maddelerine uyduğu anlaşılmakla; suçun zamanaşımına uğramadığı belirlenerek yapılan incelemede;

İş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuğa verilen cezanın TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53/4.maddesinde yer alan "Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında aynı Kanun'un 53/1.maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322.maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından, "suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/1.maddesinin uygulanmasına" ilişkin bölümün çıkartılmasına karar verilmek suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.06.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9958, Karar No: 2024/14138, Tarih: 22.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/9958 E.  ,  2024/14138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

22.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5458, Karar No: 2021/6223, Tarih: 07.06.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/5458 E.  ,  2021/6223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihlerine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılanın temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 07/06/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7741, Karar No: 2011/9654, Tarih: 20.09.2011

**8. Ceza Dairesi         2009/7741 E.  ,  2011/9654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Sonradan değiştirilmesini önlemek, delil olma yeteneğini ve güveni sağlamak için hükme esas alınan soruşturma evrakını ilgilendiren belge örneklerinin, Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmelik hükümleri uyarınca onaylanmış olması gerektiği gözetilmeden, onaysız belge fotokopilerine dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Mahkemece yapılan keşifte hazır bulunun harita mühendisinin imzasız raporuna dayanılarak hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebeplerden dolayı 5230 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 20.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12775, Karar No: 2019/15281, Tarih: 03.12.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/12775 E.  ,  2019/15281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

UYAP’tan alınan nüfus kayıt örneğine göre, İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 05.03.2010 kesinleşme tarihli ilamı ile suça sürüklenen çocuk ...’nin doğum tarihi bilgisinin 16.03.1997 iken 16.03.1993 olarak düzeltildiği, buna göre suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde 15-18 yaş grubunda olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nin 142/1-b (mülga), 31/3. maddelerindeki suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 7 yıl 12 aylık kesintili dava zamanaşımı süresinin, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 03.05.2012 ile hükmün açıklanmasına neden olan ilama konu ikinci suçun suç tarihi olan 07.04.2013 tarihleri arasında duran süre eklendiğinde dahi, suç tarihi olan 11/07/2009 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ...’nin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 03/12/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10546, Karar No: 2013/10861, Tarih: 05.09.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/10546 E.  ,  2013/10861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, 3621 sayılı Kıyı Kanununa göre kıyı kenar çizgisi kapsamında kalan taşınmazın tapusunun iptali ve tescil dışına bırakılma isteğine ilişkin olup, mahkemece Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 2012/8249-2012/7953 sayılı bozma ilamına uyularak karar verilmiş olduğundan, 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14/son maddesi gereğince 01.03.2013 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Büyük Genel Kurulunun Hukuk Dairelerinin iş bölümünü düzenleyen 21.01.2013 tarihli ve 2013/1 sayılı Kararı uyarınca ve davanın açıklanan niteliği itibariyle temyiz inceleme görevi Yargıtay 8. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden Yargıtay 8. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 05.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1891, Karar No: 2012/8553, Tarih: 21.05.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/1891 E.  ,  2012/8553 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; taraflar arasında kurulan ticari ilişki nedeniyle davalının davacıdan emtialar satın aldığını, alınan bu emtialar nedeniyle davacı şirket tarafından davalıya faturalar düzenlendiğini, teslim edilen bu faturalara davalının bir itirazının olmadığını, davalının bir kısım faturalar karşılığı olarak alacağın 40.604,00 TL'lik kısmını ödemediğini, bunun üzerine davalı şirkete ihtarname keşide edilerek bakiye borcun faturada belirtilen vade farkı ile beraber ödenmesinin talep edildiğini, ancak davalı şirketin ihtarnamenin keşidesinden sonra yalnızca 1.887,37 TL ödemede bulunduğunu, bakiye 38.717,15 TL'yi ise ödemediğini, bunun üzerine Ankara 2. İcra Müdürlüğünün 2009/4226 esas sayılı takip dosyası ile icra takibi başlatıldığını, takibin açılmasından sonra davalı şirketin banka kanalı ile 12.03.2009 tarihinde 2.760,30-TL daha ödemede bulunduğunun fark edildiğini, aleyhine yapılan bu icra takibine davalı şirketin kısmi itirazda bulunduğunu ve borcun 20.262,31-TL'sinin kabul edildiğini, davalının 12.03.2009 tarihindeki ödemesinin de dikkate alınması durumunda, davalının 15.694,54 TL asıl alacak ile 842,10 TL işlemiş faize yapmış olduğu kısmi itirazın haksız ve mesnetsiz olduğunu ileri sürerek borçlunun kısmi itirazının iptali ile takibin itiraza uğrayan 15.694,54 TL asıl alacak ve 842,10 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 16.536,64 TL yönünden devamına ve %40 az olmamak üzere icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; taraflar arasındaki ticari ilişkinin 04.10.2007 yazılı satın alma sözleşmesi ve cari hesap ilişkisi çerçevesinde yürütülen bir ilişki olduğunu, davalı şirketin davacı tarafa her hangi bir borcunun bulunmadığını, davacının cari hesap kat edilmeden ödeme talep etmesinin sözleşme hükümlerine ve ticari teamüllere aykırı olduğunu, taraflar arasında yazılı sözleşme yapıldığından yıl bazında olan bu sözleşmeler gereğince dönem sonunda hesap mutabakatının yapılması ve cari hesabın kat edilmesinin yasa gereği olduğunu, davalının icra takibinde belirttiği gibi takip tarihi itibariyle 20.262,31 TL borçlu olduğunu ve bu tutarı da ödediğini, bakiye asıl alacak tutarı 18.454,84 TL ile işlemiş faiz tutarı 842,10 TL'ye itiraz edildiğini, davacı tarafın cari hesap kat edilmeden faiz talep etmesinin mümkün olmadığını, davacı tarafın fahiş faiz talep ettiğini, davacı şirketin davalı şirkette iade konusu mallarının bulunduğunu beyan ederek davanın reddine, davacı aleyhine % 40'dan az olmamak üzere kötü niyet tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen 21/09/2010 tarihli bilirkişi raporu doğrultusunda; akdedilen sözleşmenin hükümleri dikkate alındığında taraflar arasında delil sözleşmesi yapılmış olduğu, sözleşme gereği öncelikle tarafların üçer aylık dönemlerde hesap mutabakatı yapması, mutabakat yapılmadığı takdirde ise ... Mağazacılık A.Ş.'nin defter ve kayıtlarının kesinlik kazanacağının öngörüldüğü, aynı şekilde mal iadelerinde de Kiler Mağazacılık A.Ş.'nin stok ve kayıtlarının geçerli olacağının kabul edildiği, buna göre yanlar arasında sözleşmenin 4. maddesi kapsamında bir hesap mutabakatı yapıldığının davacı yanca kanıtlanamadığı, bu nedenle uyuşmazlığın delil sözleşmesi uyarınca davalı ... A.Ş.’nin ticari defter ve kayıtlarına göre çözümlenmesi gerektiği, davalının açılış ve kapanış tasdikini içerir, usulüne uygun olarak tutulmuş defter ve kayıtlarına göre davacı şirketin herhangi bir alacağının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yanlar arasında akdedilen sözleşmenin 4. maddesinde uyuşmazlık halinde davalı tarafın defter ve kayıtlarının kesin delil mahiyetinde olacağı kararlaştırılmıştır. Bu şart delil sözleşmesi mahiyetindedir. Buna göre davalının defterlerindeki kayıtlar ve bunların dayanağı olan iade faturaları ile teslim belgeleri getirtilip birlikte değerlendirilerek bu belgelerin kayıtları doğrulayıp doğrulamadığı konusunda inceleme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 21.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5987, Karar No: 2006/7554, Tarih: 09.10.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/5987 E.  ,  2006/7554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece iki kez bilirkişi incelemesi yaptırılmışsa da alınan raporlar hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1- 40250m2 yüzölçümlü dava konusu taşınmaz üzerinde 268 zeytin, 32 antep fıstığı, 1 ceviz, 56 badem, 12 armut, 1 asma, 7 incir ağacı bulunmakta olup, taşınmazın kısmen karışık kapama bahçe, kısmen tarla olarak kabulü ile getireceği net gelire göre değerlendirilmesinde bir yanılgı bulunmamaktadır. ilçe Tarım Müdürlüğünün 14.1.2005 günlü yazı ekindeki cetvele göre zeytinin (8x8)=64m2, ceviz (10x10)=100m2, incir, armut, badem, antep fıstığı (7x7)=49m2, asmanın ise 7,5m2'ye bir ağaç olarak dikilmesinin alışılagelmiş normal sıklık olduğu açıklandığı halde hükme esas birinci bilirkişi raporunda ve ikinci bilirkişi raporunda zeytin dışındaki ağaçlarla 36 m2'ye bir ağaç geldiğinin kabulü ile dava konusu taşınmaza değer biçilmesi,

2- Dosyaya getirtilen İlçe Tarım Müdürlüğünün resmi verilerine göre münavebeye alınan tütünün dekar başına ortalama verimi 60 kg olduğu halde 2. bilirkişi kurulu raporunda 80 kg üzerinden hesaplama yapılması,

3- Değerlendirme tarihi olan 2004 yılında Tekel (Yaprak Tütün İşletmeleri ve Ticareti Müessesesi Müdürlüğü)ce belirlenen tütünün ortalama satış fiyatı 4.006.864 TL/kg olduğu halde ikinci bilirkişi kurulunca 4.90 YTL/kg üzerinden hesaplanması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece bozma nedenleri doğrultusunda bilirkişi kurullarından ek raporlar alındıktan ve raporların bozmaya uygunluğu denetlendikten sonra karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14827, Karar No: 2015/19837, Tarih: 04.11.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/14827 E.  ,  2015/19837 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/41211

MAHKEMESİ : Batman Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/12/2012

NUMARASI : 2012/533 (E) ve 2012/465 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun, hakkındaki soruşturma yaş büyüklüğü nedeniyle ayrı yürütülen A.. Y.. ile birlikte 03/07/2012 günü gündüz saatlerinde müştekiye ait ikametin önüne geldikleri, suça sürüklenen çocuğun ikamet kapısının önünde gözcülük yaparken A.. Y..'ın elindeki tornavida ile kapıdaki kilit göbeğini kırarak ikametin içerisine girmek suretiyle bir adet bilgisayar kasası ile monitörünü çaldığı ve birlikte olay yerinden uzaklaştıkları, bilahare yapılan ihbar ve verilen eşgal bilgileri üzerine 08/07/2012 günü yakalandıklarının anlaşılması karşısında; eylem tamamlanmasına rağmen teşebbüs aşamasında kaldığı kabul edilerek cezadan indirim yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

Konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarına gelince;

TCK'nın 116/1.maddesi gereğince tayin olunan temel ceza üzerinden aynı Kanun’un 119/1-c maddesi gereğince bir kat artırım yapılırken 12 ay yerine 1 yıl şeklinde fazla ceza tayini, sonuç cezanın doğru belirlenmesi karşısında sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;