muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/36581, Karar No: 2014/25399, Tarih: 11.09.2014

Suçun oluşması için yasada tanımlanan faaliyetin süreklilik arz etmesine veya meslek olarak yapılmasına da gerek yoktur. Önceki yargısal kararlarda birden çok kişiye sürekli ve sistemli bir şekilde ivaz karşılığı borç para verilmesi gerektiği belirtilmekte ise de, 5237 Sayılı Kanunun 241. maddesindeki tanım karşısında süreklilik unsurunun bulunmadığı ve yeni içtihatların da bu yönde olduğu söyleyebiliriz.

Suçun oluşumu için gerekli olan diğer önemli husus ise failin elde ettiği faizin yani ivazın piyasa koşullarının üzerinde bir kazanç olması gerekir. Diğer bir ifade ile ödünç verilen paranın piyasa koşullarındaki değer kayıplarını karşılayan bir fazlalığın kazanç olarak değerlendirilmemesi gerekmektedir.

Bu kısa açıklamalar ışığında somut olayımız değerlendirildiğinde; ... ... kuyumculuk işi ile iştigal etmekte olup, aşamalardaki tüm savunmalarında müşteki...a çek karşılığı bir çok kez altın sattığını, bir süre sonra yanında çalışan...ı altın almak için gönderdiğini, satmayınca ...’in eşi ile gelerek hanımına aldığını söylemesi üzerine altın sattığını savunmuş, müşteki ... da beyanında altın satın aldığını bilahare de hurda olarak bozdurduğunu söylemiştir.

Diğer müşteki... ise beyanında; sıkıntıya girdiğinde ...’dan altın aldığını, karşılığında çek verdiğini, bir keresinde ise altınları alıp ...’ye bozdurmaya gittiğini ancak bozduramayınca gelip sanığa sattığını, altınları hurda fiyatına aldığını söylemiştir.

Sanığın savunması, müşteki beyanları tanık ifadeleri ile Emniyet Müdürlüğünün 24.12.2007 tarihli sanığın faiz karşılığı borç para vermediğine ilişkin zabıta araştırması sonucu düzenlediği tutanak içeriği ve tüm dosya içeriğine göre, sanığın çek karşılığı altın sattığı, altın alanların bazen kendisine, bazen de başka kuyumculara altın bozdurarak nakit’e çevirdikleri anlaşılmaktadır. Bu oluş karşısında sanığın kazanç elde etmek amacıyla borç para vermediği, alım satımların gerçek bir anlaşmaya dayandığı görülmektedir. Satılan altınların hurda altın olarak geri alınması hususu da sanığın kuyumculuk mesleğinin gereğidir ki zaten tüm kuyumcular bu şekilde para kazanmaktadır. Borç para verilmesi söz konusu olmadığı gibi elde edilen bedel de mesleğinin gereği olup madde tanımındaki “kazanç“ olarak kabul edilebilmesi mümkün değildir. Bu itibarla suçun yasal unsurları oluşmadığı gibi sanığın suç işleme kastı da bulunmadığından beraatına karar verilmesi gerekir.

Sonuç ve istem : Yukarıda açıklanan nedenlerle, Yüksek 4. Ceza Dairesinin 25.02.2013 tarih ve 2011/18034-2013/5180 sayılı “ONAMA” kararının kaldırılarak, yukarıda açıklanan gerekçelerle ...(Kapatılan) Asliye Ceza Mahkemesinin 31.03.2011 gün ve 2009/38-2011/56 sayılı hükmünün BOZULMASINA karar verilmesi, itirazımızın Yüksek Dairece yerinde görülmemesi halinde dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi, itirazen arz ve talep olunur.” isteminde bulunulması üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü:

II- İTİRAZIN KAPSAMI

II- İTİRAZIN KAPSAMI

İtiraz, tefecilik suçundan sanık ... hakkında verilen mahkumiyet kararının onanmasına dair, Dairemizin 25/02/2013 tarihli kararına ilişkindir.

III- KARAR

Sanığın, mağdurlar ... ve...ın kendisinden para talep etmeleri üzerine, herhangi bir altın alım satımı olmadan, altın satmış gibi çek aldıktan sonra, bu altını hurda altın olarak geri alıyor gibi hesap yaparak, alış fiyatı üzerinden belirlediği çek bedelinin altındaki miktarı mağdurlara verme, günü gelince de çek üzerinde yazılı tutarı tahsil etme biçimindeki eyleminin, çek kırdırma işleminin farklı bir versiyonu olup, TCK'nın 241. maddesinin gerekçesinde de belirtildiği üzere, tefecilik suçunu oluşturduğu anlaşıldığından,

Dairemizin 25.02.2013 tarih ve 2011/18034 esas, 2013/5180 sayılı kararı usul ve yasaya uygun bulunmakla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazları yerinde görülmediğinden REDDİNE, 6352 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı Kanunun 308. maddesinin 3. fıkrası gereğince itirazı incelemek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE, 11.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17441, Karar No: 2012/1103, Tarih: 25.01.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/17441 E.  ,  2012/1103 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 22/3, 63. Maddeleri uyarınca mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiin sübuta yönelik yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine,ancak

Sanığı kullanmış olduğu araçla iki şeritli yolda şerit ihlali sonucu karşı şeride geçerek karşı yönden gelen motorsiklete çarpması sonucu meydana gelen kazada motorsiklet sürücüsü ...'nun hayatını kaybettiği motorsiklette yolcu olarak bulunan eşi ...'nun ise basit tıbbi müdahale ile iyileşir şekilde yaralandığı oluşa göre eylemin bilinçli taksirle gercekleştiği, sanığın tam kusurlu olması nedeniyle alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayininde bir isabetsizlik bulunmamakla birlikte oluşa uygun olmayaçak derecede fazla surette ceza tayini suretiyle teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmesi,

İsabetsiz olup hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 25.01.2012 tarihinde isteme uygun olarak oyçokluğu ile karar verildi.

(M)

Muhalefet Şerhi:

Sanık hakkındaki temyize konu ... Ağır Ceza Mahkemesinin mahkûmiyet kararında belirtilen gerekçe ve açıklamasında maktülün ölümü ve mağdurun yaralanması şeklindeki olayda, sürücü belgesiz, alkollü ve aşırı hızla seyri sırasında meydana gelen tam kusurlu taksirli eylemde yol hakimiyetini sağlayamadığı şerit ihlalinde bulunduğu, bilerek ve örgörerek bilinçli taksirli hareketi ile meydana gelen sonuç olayda 5237 sayılı TCK'nın 85/2 maddesindeki alt ve üst

sınırlarda nazara alınarak mahal mahkemenin takdir ve gerekçesine uygun olan ceza miktarında isabetsizlik bulunmadığı kanaatiyle mahkûmiyet kararının onanması gerekirken bozulmasına dair çoğunluk görüşe muhalifim.
Yargıtay — Esas No: 2012/15534, Karar No: 2013/15145, Tarih: 08.10.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/15534 E.  ,  2013/15145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek

şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS. madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse .......aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına....saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık

duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 20.01.2000 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilen olayda, suç tarihinin en son aylık ödemesi yapılan 25.05.2009 tarihi olduğu ve zamanaşımı süresinin dolmadığı gözetilerek, delillerin değerlendirilip sanıkların hukuki durumlarının taktir ve tayini gerekirken yazılı şekilde düşme kararı verilmesi;

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23617, Karar No: 2014/7666, Tarih: 20.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/23617 E.  ,  2014/7666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1)Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 12.03.2013 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinin hangisinden yararlandığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorulup, taşınmazın korkut ilçe merkezi şehir planındaki konumu ve kaymakamlık, Belediye gibi resmi kurumlara olan uzaklığı da fen bilirkişi tarafından hesaplanıp, plan üzerine işaretlendikten,

2)Değerlendirme tarihi olan 2013 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırıldıktan,

Sonra, alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2845, Karar No: 2017/7731, Tarih: 29.11.2017

**4. Hukuk Dairesi         2016/2845 E.  ,  2017/7731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Genel Müdürlüğüne izafeten ... 1. Bölge Müdürlüğü vekili Avukat ...tarafından, davalı ... aleyhine 10/10/2012 gününde verilen dilekçe ile rücuen alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14/07/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince,

Dava, rücuen alacak istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının ....Eğitim ve Araştırma Hastanesinde çalışırken, 4958 sayılı Sosyal Sigortalar Kurumu Kanunu'nun 17/5. maddesine göre kendisine yapılan döner sermaye ek ödemelerinden eksik gelir vergisi ve damga vergisi hesaplanarak tevkifat yapıldığının, bu hususun muhasebat başkontrolörü tarafından düzenlenen 25/02/2009 tarih ve 89/İR.2/3 sayılı inceleme raporu ile tespit edilip davalı adına idarece ödendiğini belirterek ödenen bedelin iadesini istemiştir.

Davalı, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, eksik tevkifatın tespitinden sonra davacı ile vergi dairesi arasında uzlaşmaya gidildiği, 6111 sayılı yasa gereği taksitler halinde uzlaşılan vergi aslının ve faizlerinin ödendiği davacının bu ödemeleri davalı adına yaptığı, davacının rücuen tazminat hakkının mevcut olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamında, davalının eksik vergi ödenmesinde kastının bulunmaması, bilgisi olması halinde süresinde vergi mahkemesinde iptali için başvuruda bulunabilecek olması, verginin yasal itiraz yollarına gidilmeden uzlaşma yoluyla ödenmesi karşısında, 818 sayılı BK m. 43-44 (6098 sayılı TBK m.51-52) gereğince hükmedilecek tazminat miktarından uygun bir indirim yapılması gerekirken mahkemece bu yönün değerlendirilmemiş olması doğru değildir. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) sayılı bentte açıklanan nedenle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte açıklanan nedenle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 29/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14874, Karar No: 2025/596, Tarih: 16.01.2025

**9. Hukuk Dairesi         2024/14874 E.  ,  2025/596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/21 E., 2024/289 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda Dairece, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341/2 hükmü uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki ücret tespitinin ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373/4 hükmü uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple,

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

16.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/921, Karar No: 2013/4602, Tarih: 18.03.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/921 E.  ,  2013/4602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki zemini davacıya ait olmayan taşınmaz üzerinde bulunan ve davalı idare tarafından kesilen ağaç bedellerinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın yargı yönünden reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, zemini davacıya ait olmayan taşınmaz üzerinde bulunan ve davalı idare tarafından kesilen ağaç bedellerinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davaya bakma görevi idari yargı merciine ait olduğundan, dava dilekçesinin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19/son maddesi uyarınca zemini başkasına ait taşınmaz üzerinde bulunan ağaç bedellerinin tahsili davasının adli yargıda görülmesi gerektiğinden, davaya devam edilerek esas hakkında hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 18.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2761, Karar No: 2018/11132, Tarih: 31.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/2761 E.  ,  2018/11132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1) İİK'nun 345/a maddesine ilişkin olarak kurulan hükme yönelik yapılan incelemede;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2) İİK'nun 333/a maddesine ilişkin olarak kurulan hükme yönelik yapılan incelemede;

Sanık hakkında İİK’nun 333/a maddesinden cezalandırılması istemiyle dava açıldığı halde Mahkemece, kararın gerekçe kısmında dosya ile uyumlu olmayacak şekilde İİK’nun 331. maddesine ilişkin açıklamalar yapılmak suretiyle gerekçe ile hüküm arasında çelişkiye yol açılması,

3) İİK’nun 337/a maddesine ilişkin kurulan hükme yönelik yapılan incelemede;

Dosya kapsamında yer alan Güngören Vergi Dairesi Müdürlüğünün 03/11/2014 tarihli yazısı ve ekindeki beyanname örnekleri incelendiğinde borçlu şirketin faal mükellef olarak ticari hayatına devam ettiği anlaşılmakla; borçlu şirket yetkilisi olan sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine kararı verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 31/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.