muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14389, Karar No: 2015/13025, Tarih: 25.06.2015

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı İş Kanununun 2 nci maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde yasa koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Yasanın 2 nci maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11 inci maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla İş Kanununun 2 nci maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka İş Kanununun 2 nci maddesinin yedinci fıkrasında sözü edilen hususların, aksi kanıtlanabilen adi kanunî karineler olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı Yasa ile İş Kanununun 2 nci maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olan ortaklıklara dair ayrık durumlar düzenlenmiştir. Ancak, maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Yasal olarak verilmesi mümkün olmayan bir işin alt işverene bırakılması veya muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde, işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı Kanunun 2 nci maddesinin yedinci fıkrasında açık biçimde ifade edilmiştir. Kamu işverenleri bakımından farklı bir uygulamaya gidilmesi hukuken korunamaz. Muvazaaya dayanan bir ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi olmakla kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, İş Kanununun 5 inci maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine koşulların oluşmasına rağmen işçinin toplu iş sözleşmesinden yararlanamaması, Anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur. Dairemizin kararları da bu doğrultudadır.

İş Kanununun 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 15.5.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5763 sayılı Yasanın 1 inci maddesiyle değiştirilmiş ve alt işverenin işyerini bildirim yükümü getirilmiştir. Alt işveren bu bildirimi asıl işverenle aralarında düzenlenmiş olan yazılı alt işverenlik sözleşmesi ve gerekli belgelerle birlikte yapmak durumundadır. Alt işverenlik sözleşmesi ilgili bölge müdürlüğü ile gerektiğinde iş müfettişleri tarafından incelenecek ve kurumca re’sen muvazaa araştırması yapılabilecektir.

Muvazaanın tespiti halinde bu yönde hazırlanan müfettiş raporu ilgililere bildirilir ve ilgililer 30 gün içinde yetkili iş mahkemesine itiraz edebilirler. İş Müfettişliği tarafından hazırlanan muvazaalı alt işverenlik ilişkisinin tespit edildiği rapora ilgililerin süresi içinde itiraz etmemesi ya da mahkemece muvazaalı işlemin varlığına dair hüküm kurulması ve verilen kararın kesinleşmesi halinde, alt işverenliğe dair tescil işlemi iptal edilir. Bu halde alt işveren işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçileri sayılır.

Asıl işveren alt işveren ilişkisi ve muvazaa konuları, 5763 sayılı Yasayla iş kanununda yapılan değişiklikler ve buna bağlı olarak çıkarılan Alt İşveren Yönetmeliğinin ardından farklı bir anlam kazanmıştır. Yönetmelikte “yazılı alt işverenlik sözleşmesi”nden söz edilmiş ve çeşitli tanımlara yer verilmiştir.

Alt İşveren Yönetmeliğinde;

1) İşyerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde uzmanlık gerektirmeyen işlerin alt işverene verilmesini,

2) Daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile kurulan alt işverenlik ilişkisini,

3) Asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak hakları kısıtlanmak suretiyle çalıştırılmaya devam ettirilmesini,

4) Kamusal yükümlülüklerden kaçınmak veya işçilerin iş sözleşmesi, toplu iş sözleşmesi yahut çalışma mevzuatından kaynaklanan haklarını kısıtlamak ya da ortadan kaldırmak gibi tarafların gerçek iradelerini gizlemeye yönelik işlemleri, ihtiva eden sözleşmeler muvazaalı olarak açıklanmıştır.

3) Asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak hakları kısıtlanmak suretiyle çalıştırılmaya devam ettirilmesini,

4) Kamusal yükümlülüklerden kaçınmak veya işçilerin iş sözleşmesi, toplu iş sözleşmesi yahut çalışma mevzuatından kaynaklanan haklarını kısıtlamak ya da ortadan kaldırmak gibi tarafların gerçek iradelerini gizlemeye yönelik işlemleri, ihtiva eden sözleşmeler muvazaalı olarak açıklanmıştır.

Somut olayda davacı dava dilekçesinde alt işverenler nezdinde otomasyon görevlisi adı altında asıl işin bir bölümü olan veri giriş, hasta kayıt, doktorlara ait tüm tıbbi kayıt ve veri işlemlerinde yardımcı olarak çalıştırıldığını, kayıt işlemlerini tutup röntgen ve kan tahlili işlemlerini yaptığını, röntgen teknisyenlerinin işini yaptığını, çekilen röntgenin çıktısının alınıp okutulması, doktorun uygulayacağı enjeksiyonun hazırlanması, ilaçların girilmesi, enjeksiyona çekilmesi, doktor hasta tanı giriş işleminin yapılması, doktor gözetiminde rapor yazılması ve okunması, bazı raporların teknisyenlerle birlikte hazırlanması, tansiyon ölçümü yapılması, raporlar ve sevk işlemlerinin medulaya girilmesi gibi hastanenin asıl işleri yaptığını iddia etmiş ise de davacının bu davasıyla birlikte seri olarak açılmış bulunan dava dosyalarında her bir davacının tam olarak hastanede ne iş yaptıkları açıklığa kavuşturulmamıştır. Otomosyon görevlisi olarak işe alınan davacıların her birinin hastanede fiilen ne iş yaptıkları otomasyon görevlisi olarak sadece veri girişi ve evrak kayıt işlemlerini mi yaptıkları yoksa davacının iddiası gibi asıl iş kapsamında yer alan işlerdemi çalıştırıldıkları hususu gerek işyeri belgeleri gerek davacıların her birinin görevlendirme belgeleri getirtilerek ve tanıkların da her bir davacı bakımından tek tek fiilen hangi işleri yaptıkları sorularak ayrıntılı beyanlarının tespiti suretiyle dinlenmesi ve bu şekilde davacıların her birinin ayrı ayrı fiilen ne iş yaptıkları açıklığa kavuşturarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle davanın reddine karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 25.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2409, Karar No: 2012/9363, Tarih: 21.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/2409 E.  ,  2012/9363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : 2001 yılı için 765 sayılı Kanundan 102/4 ve 104/2,

2002 yılı için 359/b-1, 80, 59; 2003 yılı için 359/b-1, 80, 59. maddelerince genel itibariyle TCK.nun 71. maddesi dahilinde toplam 35 ay hapis cezası

I)Katılan vekilinin “2001 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçundan verilen zamanaşımı nedeniyle düşme kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2001 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihi olan 26.01.2002 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II)Sanığın ve katılan vekilinin “2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçlarından verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarına gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçlarının cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, en aleyhe suç tarihi olan 26.01.2004 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekili ve sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 21.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16738, Karar No: 2016/5018, Tarih: 25.04.2016

**1. Hukuk Dairesi         2014/16738 E.  ,  2016/5018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 594 parsel sayılı taşınmazın bir bölümüne, komşu taşınmaz maliki davalı ...'in taşkın sera yapmak suretiyle haksız olarak müdahale ettiğini, ihtara rağmen taşkın yapının kaldırılmadığını ileri sürerek el atmanın önlenmesine, çekişme konusu 594 sayılı parsel üzerindeki taşan kısmın yıkılmasına karar verilmesini istemiş, 16/06/2011 havale tarihli dilekçesi ile davalı ...'in eşi ...'ın da el atmaya iştirak ettiğini belirterek davaya dahil edilmesini ve her iki davalı yönünden de davanın kabulünü istemiştir.

Davalı ..., usulüne uygun tebligata rağmen davaya cevap vermemiş, yargılama aşamasında; davayı kabul etmediğini bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalı ..., usulüne uygun tebligata rağmen davaya cevap vermemiş, yargılama aşamasında; davacının taşınmazına tecavüz etmediğini bildirip davanın reddini savunmuştur.

Sulh Hukuk Mahkemesince, iddianın ispat edildiği gerekçesiyle davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar, Dairece; ''2010 yılında Sulh Hukuk Mahkemesinin görev sınırının 7.230,00.-TL olduğu, eldeki davada toplam müddeabih değerinin 9.659.-TL olduğu ve dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK'nun 8. maddesi gözetilmek sureti ile görevsizlik kararı verilmesi gerekirken işin esasının incelenmesinin doğru olmadığı '' gerekçesiyle bozulmuş, Mahkemece bozma ilamına uyularak görevsizlik kararı verilmiş, dayaya Asliye Hukuk Mahkemesince devam edilerek davanın kabulüyle 16/12/2011 tarihli fen bilirkişisi raporunda A harfi ile gösterilen 105,10 m2'lik ve B harfi ile gösterilen 120,95 m2'lik alanlara davalıların el atmalarının önlenmesine ve yapıların yıkılmasına karar verilmiştir.

Karar, davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalıların temyiz itirazları yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 495.00.-TL bakiye onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 25.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7829, Karar No: 2019/131, Tarih: 15.01.2019

**3. Hukuk Dairesi         2018/7829 E.  ,  2019/131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tahliye davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacılar tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar vekili, mülkiyeti müvekkillerinin murisi ...'a ait taşınmazın 20.07.2012 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile davalıya kiralandığını, ...'ın vefatı ile taşınmazın mirasçısı davacılara intikal ettiğini, davacılardan murisin eşi ...'ın konut ihtiyacı olduğunu belirterek kiralananın tahliyesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, kira sözleşmesinin uzun yıllar oturmasına izin verileceği taahhüdü ile taşınmaza kapsamlı bir tadilat yaptığını, davanın süresinde açılmadığını, ihtiyaç iddiasının samimi olmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, ihtiyacın zorunlu ve samimi olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İhtiyaç iddiasına dayalı davalarda tahliyeye karar verilebilmesi için ihtiyacın gerçek, samimi ve zorunlu olduğunun kanıtlanması gerekir. Devamlılık arzetmeyen geçici ihtiyaç tahliye nedeni yapılamayacağı gibi henüz doğmamış veya gerçekleşmesi uzun bir süreye bağlı olan ihtiyaç da tahliye sebebi olarak kabul edilemez. Davanın açıldığı tarihte ihtiyaç sebebinin varlığı yeterli olmayıp, bu ihtiyacın yargılama sırasında da devam etmesi gerekir.

Davaya dayanak yapılan 20.07.2012 başlangıç tarihli 1 yıl süreli kira sözleşmesinin kiralayan ... ile davalı arasında imzalandığı konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Dava, davacılardan ...'ın konut ihtiyacının

doğmasına dayanmakta olup, ihtiyaçlının, 80 yaşının üzerinde olduğu çocukları ve torunlarının dava konusu taşınmaza yakın yerlerde oturduğu ve ihtiyaçlının ise kızının yanında kaldığı ayrıca ... de konutu olduğu anlaşılmaktadır. İhtiyaç nedenine dayalı tahliye davalarında, ihtiyaç sahibinin çocuğu dahi olsa başkasının yanında kalıyor olması ve yaşı dikkate alındığında çocuklarına uzak bir yerde oturuyor oluşu ihtiyacın samimi olmadığını kanıtlamaz. Dinlenilen davacı tanıklarının da; ihtiyaçlının bakıma muhtaç olduğu ve çocuklarına yakın yaşamak istediğini ve ihtiyaç iddiasını doğruladıkları anlaşılmaktadır. Bu durumda ihtiyacın samimi, gerçek ve zorunlu olduğunun kabulü icab eder. Mahkemece, ihtiyaç nedeniyle tahliye isteminin kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davacılar yarına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 15.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1161, Karar No: 2020/180, Tarih: 17.03.2020

**Ceza Genel Kurulu         2017/1161 E.  ,  2020/180 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 16. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Sayısı : 25-31

Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma suçundan sanıklar ... ve ...’ın TCK’nın 302/1 ve 31/3. maddeleri uyarınca 21 yıl hapis; sanıklar ... ve ...’ın TCK’nın 302/1 ve 31/3. maddeleri uyarınca 22 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmalarına ve tüm sanıklar hakkında TCK’nın 63. maddesi uyarınca mahsuba ilişkin Midyat Ağır Ceza Mahkemesince verilen 08.09.2016 tarihli ve 84-198 sayılı hükümlere yönelik sanıklar müdafileri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesince 02.11.2016 tarih ve 25-31 sayı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bu hükümlerin de sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 16. Ceza Dairesince 17.04.2017 tarih ve 332-3734 sayı ile;

"...

PKK terör örgütünün 2012 yılında başlayan çözüm sürecini istismar ederek 6-8 Ekim olayları sonrası ciddi miktarda silah, mühimmat, patlayıcı stokladığı, örgütün il ve ilçe merkezlerine gönderdiği kırsal kadroları ve şehir yapılanmaları vasıtasıyla Suriye'nin Ayn-El Arap (Kobane) bölgesindeki taktikleri uygulamaya çalıştığı bu kapsamda örgütün barınma, toplanma karargâh ve mühimmat deposu gibi yoğun faaliyet gösterdiği şehir merkezlerinde bu yerlere ulaşımı sağlayan cadde ve sokakların güvenlik güçlerinin müdahalesine engel olacak şekilde hendek ve barikatlarla kapatılarak yüksek miktarda patlayıcı, silah, roket vb. kullanılarak güvenlik çemberi oluşturmaya çalışıldığı, bu kapsamda Dargeçit ilçesinde 11.12.2015-29.12.2015 tarihleri arasında sokağa çıkma yasağı ilan edildiği suça sürüklenen çocukların, yasak devam ederken 26.12.2015 tarihinde 155 hattına yapılan ihbar üzerine müşteki ...'e ait evin içerisinde kaçmaya çalışırlarken yakalandıkları olayda, suça sürüklenen çocukların, 11.12.2015 tarihinde patlama seslerinin geldiği Safa Mahallesine merak üzerine gittikleri, orada yüzü kapalı kişilerce silah doğrultarak barikat kurmaya ve nöbet tutmaya zorlandıkları, korktukları için denilenleri yaptıkları, sokağa çıkma yasağı olduğu için teslim olmaktan korktukları ve silahlı kişiler geri çekilince, kendilerinin de kaçarak zorla müştekinin evine girdiklerini, silah kullanmadıklarını savunmaları karşısında: terör örgütünün hiyerarşik yapısı altında yer aldıklarında kuşku bulunmayan suça sürüklenen çocuklar hakkında suç vasfının belirlenmesinde, en küçük şüpheye yer verilmeksizin kabule varabilmek için suç tarihinde Dargeçit ilçesinde meydana gelen olayların ne şekilde gerçekleştiği ve sonuçlandığı, olaylar nedeniyle gerçekleşen eylemlerin yer aldığı tutanakların dosyaya eksiksiz yansıtılması bakımından,

a) Dargeçit ilçesinde gerçekleşen eylemlere ilişkin düzenlenen tüm tutanakların dosyaya getirtilmesi,

a) Dargeçit ilçesinde gerçekleşen eylemlere ilişkin düzenlenen tüm tutanakların dosyaya getirtilmesi,

b) Terör örgütü mensuplarının ilçe genelinde başlattığı sözde öz savunma eylemi kapsamında barikat kurma, çukur kazma, emniyet ve askeri güçlere silahlı, roketli, bombalı saldırı eylemlerine suça sürüklenen çocukların fail ya da yardım eden sıfatı ile katılıp katılmadığının ve yakalandığı yerlerde vahim nitelikte bir eylemin (silahlı çatışma, yağma gibi) gerçekleşip gerçekleşmediğinin ilgili kolluk birimlerinden sorulması, gerçekleşmiş ise bu olaylarla ilgili başka soruşturma veya kovuşturmalar kapsamında savunma ya da ifadelerine başvurulan şahısların dava konusu suça sürüklenen çocuklarla ilgili beyanları varsa tespiti ile ifade tutanaklarının onaylı suretlerinin dosya içine temini,

c) Suça sürüklenen çocukların silah kullanıp kullanmadığı hususunda varsa ilgililer ile soruşturma aşamasındaki beyanları karara esas alınan ... ve ...'in yasal olarak imkân bulunduğu takdirde tanık olarak dinlenilmesi, aksi hâlde aşamalardaki ifade örneklerinin dosya içine konulması,

d) Suça sürüklenen çocuklar 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan beraat etmiş iseler de silahlı çatışmaya katılıp katılmadıklarının tespiti bakımından olayların gerçekleştiği bölgede ele geçen silah ve mühimmatların bu olayda veya başka eylemlerde kullanılıp kullanılmadığı, atışa elverişliliği teknik olarak ya da fiili bakımdan tespit edilebilen silah veya patlayıcıları suça sürüklenen çocukların bulundurma ya da kullanma eylemini gerçekleştirip gerçekleştirmediğinin araştırılması,

Toplanacak bu delillerle birlikte tüm dosya kapsamı değerlendirilip sonucuna göre, suça sürüklenen çocukların güvenlik güçleri ile silahlı çatışmalara girdiğinin anlaşılması hâlinde TCK’nın 302. maddesi uyarınca, aksi hâlde örgüte katıldıkları anlaşıldığından silahlı terör örgütüne üye olma suçundan cezalandırılacaklarının,

Toplanacak bu delillerle birlikte tüm dosya kapsamı değerlendirilip sonucuna göre, suça sürüklenen çocukların güvenlik güçleri ile silahlı çatışmalara girdiğinin anlaşılması hâlinde TCK’nın 302. maddesi uyarınca, aksi hâlde örgüte katıldıkları anlaşıldığından silahlı terör örgütüne üye olma suçundan cezalandırılacaklarının,

Vahim eylem nedeniyle amaç suçtan mahkûmiyet hükmü kurulması hâlinde 5237 sayılı TCK'nın 314. maddesinde tanımlanan suç, Devletin güvenliğine, toprak bütünlüğüne, Anayasal düzene ve bu düzenin işleyişine karşı suçları işlemek amacıyla kurulan silahlı örgütlerin kurucularını, yöneticilerini ve üyelerini cezalandırmaya yönelik hazırlık hareketlerini suç sayan ve yaptırıma bağlayan özel bir suç tipi olup, amaç suç işlendiğinde, fail geçitli suçlardaki özellik nedeniyle amaç suç ile amaç suça yönelik olarak gerçekleştirilmiş bulunan araç suçlardan ilgili hükümlere göre cezalandırılacak, ancak örgütün kurucusu, yöneticisi ve üyesi olmaktan ceza verilmeyecek olmasına karşın somut olayda; Devletin egemenliği altında bulunan topraklardan bir kısmını Devlet idaresinden ayırmaya yönelik olarak vehamet arz eden suçları işlediği kabul edilen suça sürüklenen çocukların TCK’nın 302/1. maddesi ile mahkûmiyetlerine karar verilmiş olması karşısında; ayrıca TCK'nın 314/2. maddesinde tanımlanan silahlı terör örgütüne üye olma suçundan cezalandırılamayacağının gözetilmemesi," isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 10.07.2017 tarih ve 393328 sayı ile;

"...