muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9719, Karar No: 2015/199, Tarih: 20.01.2015

**10. Ceza Dairesi         2014/9719 E.  ,  2015/199 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan hükümlü ... hakkında ... Sulh Ceza Mahkemesi'nce 16.07.2013 tarihinde 2010/1124 esas ve 2010/1110 karar sayı ile verilen kamu davasının düşmesine ilişkin ek kararın kanun yararına bozulmasına ilişkin talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 17.07.2014 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

a) ... Sulh Ceza Mahkemesi'nce 03.11.2010 tarihinde 2010/1124 esas ve 2010/1110 karar sayı ile verilen, hükümlü ...'ın TCK'nın 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, ayrıca aynı Kanun'un 191/2. maddesi gereğince tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına ilişkin hükmün temyiz edilmeksizin kesinleştiği;

b) Hükümlünün, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerini yerine getirmesi üzerine, ... Sulh Ceza Mahkemesi'nce 16.07.2013 tarihinde 2010/1124 esas ve 2010/1110 karar sayılı ek karar ile hükümlünün tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyduğu gerekçesiyle, TCK'nın 191/5 maddesi uyarınca açılan kamu davasının düşmesine karar verildiği

Anlaşılmıştır.

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, «5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/6 maddesi gereğince cezaya hükmedildikten sonra tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine hükmedilmesine karar verilen sanık hakkında 191/7. maddesi uyarınca, sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranması halinde mahkum olduğu cezanın infaz edilmiş sayılacağı ve Cumhuriyet savcılığınca sadece yerine getirme fişi tanzim edilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyduğundan bahisle kamu davasının düşürülmesine dair ek karar verilmesinde isabet görülmemiştir.» denilerek, ... Sulh Ceza Mahkemesi'nin 16.07.2013 tarihli ek kararının bozulması istenmiştir.

Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranması nedeniyle hükümlünün cezasının infaz edilmiş sayılacağı gözetilmeden, davanın düşmesine karar verilmesi yasaya aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görüldüğünden; ... Sulh Ceza Mahkemesi'nin 16.07.2013 tarihli 2010/1124 esas ve 2010/1110 karar sayılı ek kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 20.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30904, Karar No: 2014/3185, Tarih: 27.02.2014

**6. Ceza Dairesi         2013/30904 E.  ,  2014/3185 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : Kanun Yararına Bozma-2013/320157

Hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından sanık K.. K..'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b (2 defa), 143/1 (2 defa), 151/1 (2 defa) d, 35/1-2. maddeleri gereğince 3 yıl 6 ay hapis, 10 ay 15 gün hapis ve iki kez 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair, İzmir 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/01/2008 tarihli ve 2007/567 esas, 2008/5 sayılı kararının infazı sırasında, 08/12/2011 tarihinden itibaren koşullu salıverilmesine, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunu'nun 107/6 ve 107/9. maddeleri uyarınca hâkederek tahliye tarihini geçmemek koşuluyla infaz kurumunda geçirdiği toplam sürenin yarısı kadar süreyle denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına, denetim süresince hükümlüye rehberlik edecek bir uzman görevlendirilmesine ilişkin Manisa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/12/2011 tarihli ve 2011/402 değişik iş sayılı kararını müteakip, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca hükümlünün adresine çıkarılan tebligata rağmen Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne başvurmadığından bahisle ek karar verilmesi talebi üzerine, şartla tahliye tarihi olan 08/12/2011 tarihi ile bihakkın tahliye tarihi olan 19/09/2013 tarihleri arasındaki sürenin aynen çektirilmesine dair, İzmir 18. Asliye Ceza Mahkemesinin (kapatılan İzmir 24. Asliye Ceza Mahkemesinin) 14/08/2012 tarihli ve 2007/567 esas, 2008/5 sayılı ek kararına yapılan itirazın reddine ilişkin İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 19/10/2012 tarihli ve 2012/869 değişik iş sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 20/09/2013 gün ve 2013/14435-58279 sayılı kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03/10/2013 gün ve KYB/2013/320157 sayılı ihbar yazısı ile infaz dosyası 08/10/2013 tarihinde Dairemize gönderilmekle incelendi:

Anılan Yazıda;

(Dosya kapsamına göre; 5275 sayılı Kanun'un 107/12. maddesinde "Koşullu salıverilen hükümlünün, denetim süresinde hapis cezasını gerektiren kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere, hâkimin uyarısına rağmen, uymamakta ısrar etmesi hâlinde koşullu salıverilme kararı geri alınır." hükmünün yer aldığı, koşullu salıverilen hükümlü hakkında rehberlik edecek bir uzman kişi görevlendirilmesinin 5275 sayılı Kanun anlamında yükümlülük sayılamayacağı, dolayısıyla Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğünün çağrısına gelmeyen sanığın yükümlülüğünü yerine getirmediği gerekçesi ile koşulu salıverilen hükümlünün cezasının çektirilmesine karar verilemeyeceği cihetle, itirazın bu yönden kabulünekarar vermek gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş olduğundan bahisle 5271 sayılı CMK’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması) Dairemizden istenilmiştir.

TÜ R K M İ L L E T İ A D I N A

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbar yazısı, incelenen dosya içeriğine göre;

TÜ R K M İ L L E T İ A D I N A

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbar yazısı, incelenen dosya içeriğine göre;

5275 sayılı Yasanın 107. maddesi uyarınca koşullu salıverilen hükümlüye denetim süresi içinde rehberlik edecek bir uzman görevlendirildiği, hükümlünün denetimli serbestlik şube müdürlüğünün çağrısına uymadığından bahisle şartlı tahliyesinin geri alındığı ancak,

5275 sayılı Yasanın 107. maddesine göre, hükümlü, denetim süresinde, infaz kurumunda öğrendiği meslek veya sanatı icra etmek üzere, bir kamu kurumunda veya özel olarak aynı meslek veya sanatı icra eden bir başkasının gözetimi altında, ücret karşılığında çalıştırılabilir.

Onsekiz yaşından küçük olan hükümlüler, denetim süresinde eğitimlerine, gerektiğinde barınma imkânı da bulunan bir kurumda devam ederler.

Hâkim, denetim süresinde hükümlüye rehberlik edecek bir uzman kişiyi görevlendirebilir. Bu kişi, kötü alışkanlıklar edinebileceği çevrelerden uzak kalması ve sorumluluk bilinciyle iyi bir hayat sürmesini temin hususunda hükümlüye öğütte bulunur; eğitim gördüğü kurum yetkilileri veya yanında çalıştığı kişilerle görüşerek, istişarelerde bulunur; hükümlünün davranışları, sosyal uyumu ve sorumluluk bilincindeki gelişme hakkında üçer aylık sürelerle rapor düzenleyerek hâkime verir.

Koşullu salıverilen hükümlünün, denetim süresinde hapis cezasını gerektiren kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere, hâkimin uyarısına rağmen, uymamakta ısrar etmesi hâlinde koşullu salıverilme kararı geri alınır şeklindeki düzenleme karşısında; koşullu salıverilen hükümlüye rehberlik edecek bir uzmanın görevlendirilmesinin anılan madde kapsamında bir yükümlülük sayılamayacağı gözetilmeden ve sırf bu nedenle şartlı tahliyenin geri alınamayacağı dikkate alınmadan hüküm kurulmasında isabet görülmediğinden, İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.10.2012 tarih ve 2012/869 değişik iş sayılı yapılan itirazın reddine dair kararının 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, sair hususların mahkemesince yerine getirilmesine, 27.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16890, Karar No: 2019/838, Tarih: 09.01.2019

**18. Ceza Dairesi         2016/16890 E.  ,  2019/838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, hakaret

HÜKÜMLER : Ceza verilmesine yer olmadığı, mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1- Sanık ... hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının niteliğine göre, karara karşı yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu, söz konusu kararın İnegöl Ağır Ceza Mahkemesi'nce incelenip itiraza ilişkin ret kararı verildiği,

Anlaşıldığından, katılan ...'nın temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,

2- Sanık ... hakkında yaralama suçundan kurulan hükmün temyiz talebinin reddine ilişkin verilen ek kararın incelemesinde;

Sanık hakkında yaralama suçundan verilen kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu,

Anlaşıldığından sanık ...'nın temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, tebliğnameye uygun olarak Yerel Mahkeme'nin redde ilişkin ek kararının ONANMASINA,

3- Sanık ... ve Sanık ... hakkında kurulan ceza verilmesi yer olmadığı kararının temyizine gelince,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede;

Katılan sanık ve sanığa yükletilen hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Anlaşıldığından, katılan sanık ...'nın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 09/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14274, Karar No: 2012/3254, Tarih: 06.03.2012

**20. Hukuk Dairesi         2011/14274 E.  ,  2012/3254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yere ilişkin dava tarihi olan 06/07/2006 tarihine en yakın zamanda çekilmiş hava fotoğrafları ile bu tarihe yakın zamanda üretilmiş, memleket haritasının,

2) Şehircilik ve imar planlarının hazırlanmasında kullanılan havadan çekilmiş şehir ve uydu fotoğraflarının,

3) Çekişmeli taşınmazın krokisi de ekte gönderilerek bu taşınmaz için ecrimisil ya da vergi tahakkuk ettirilip ettirilmediği sorularak, tahakkuk ettirilmişse buna ilişkin belgelerin,

4) Dosya arasında karar örnekleri olan Osmaniye 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2006/437-2008/24, 2008/121-305, 2008/122-484; 2008/123-300 ve 2008/120-304 sayılı dosyalarında hükme dayanak teşkil eden bilirkişi krokilerinin onaylı örneklerinin, getirtilerek dosyasına eklenmesi, daha sonra dava dosyası yeminleri tahtında orman bilirkişisi ve fen bilirkişiye verilerek, eğimölçer (Kılizimetre) yardımı ve münhanilerden (yükseklik-irtifa çizgileri) yararlanılarak çekişmeli taşınmazın eğimi tereddütte yer bırakmayacak şekilde hesaplattırılmalı ve çekişmeli taşınmazın getirtilen hava fotoğrafı uydu fotoğrafı ve şehir fotoğraflarındaki yerleri işaretlettirilmeli, memleket haritasının kenarında bulunan semboller incelenmek suretiyle taşınmazın memleket haritasında işaretlendiği yerdeki sembollerin çalılık mı? Yoksa taşlık mı? Olduğu hususlarının detaylı olarak açıklattırıldığı müşterek imzalı ek rapor ve krokinin alınması,

Hükme dayanak raporu hazırlayan fen bilirkişilerinden, Osmaniye 2. Asliye Hukuk mahkemesinin 2006/437-2008/24, 2008/121-305, 2008/122-484; 2008/123-300 ve 2008/120-304 sayılı tescil ilamlarına konu taşınmazlar ile aynı gün temyiz incelemesinde bulunan Osmaniye Sulh Hukuk Mahkemesinin 2006/805-2011/654 (Dairenin 2011/14288) ve 2006/851-2011/655 (Dairenin 2011/14275) sayılı dosyalarında tescil davasına konu olan tüm taşınmazları temyize konu çekişmeli taşınmaz ile birlikte geniş kadastro paftası üzerinde birarada gösterecekleri müşterek imzalı kroki alınması,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi göndermesiyle H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 06/03/2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13517, Karar No: 2015/1866, Tarih: 12.02.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/13517 E.  ,  2015/1866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, davalının ortak alan olan bahçeye ağaç dikmek suretiyle davacıya ait bağımsız bölümün manzarasını kapatması ve çevreye zarar verimesi nedeniyle ağaçların kaldırılması suretiyle müdahalesinin önlenmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 12.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2438, Karar No: 2019/3832, Tarih: 28.02.2019

**2. Ceza Dairesi         2017/2438 E.  ,  2019/3832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Bozma sonrası yapılan yargılamada, 12/03/2015 tarihli talimat duruşmasında alınan ifadesi esnasında sanığın müdafii talep etmediğini beyan ettiği gibi CMK'nin 150/2-3. maddesi gereğince de zorunlu müdafii atanmasını gerektirecek bir durum bulunmadığı, mahkemece verilen kararın sanık ve müdafii tarafından temyiz edildiği anlaşılmış ise de, anılan müdafinin sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünü temyize yetkisi bulunmadığı nazara alındığında temyize hakkı olmayan sanık müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince REDDİ ile, sanığın temyizinin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede:

Dosya kapsamına göre; dosyada yargılaması yapılan ve hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen sanık Abdülbaki Yücal soruşturma aşamasında müdafii huzunda alınan ifadesinde suçu diğer sanıklarla birlikte saat 04.30 sıralarında işlediklerini belirttiği ve suç tarihinde kış saati uygulaması da dikkate alınarak UYAP'tan alınan çizelgeye göre gece vaktinin saat 05.16 'da bittiğinin anlaşılması karşısında; eylemin gece gerçekleştirildiğinin kabulü gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 28/02/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10015, Karar No: 2007/13439, Tarih: 29.06.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/10015 E.  ,  2007/13439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 27/02/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı, borçlu İhlas Finans Kurumu A.Ş. aleyhinde kar ve zarara katılması hesap cüzdanı ve bu hesabın mevduat hesabına çevrilmesine dayalı olarak ilamsız takip yapmış ve örnek 49 no'lu ödeme emri borçluya tebliğ edilmiştir. Borçlu vekili; "müvekkilinin BDDK.'ca faaliyet izinlerinin kaldırıldığını bu nedenle 4389 Sayılı Bankalar Kanunu'nun 16. maddesine dayalı olarak aleyhlerindeki icra takibinin durdurulmasını, yine alacaklı ile aralarında kar zarar katılım hesabı aktinin mevcut olduğunu, kendileri tasfiye sürecine girdiklerinden, tasfiye bitmeden alacaklının alacağı ve miktarının belli olamayacağı cihetle takip tarihi itibariyle; kesinleşmiş muaccel bir borçlarının bulunmadığını" bildirerek borca da itiraz edip takibin durdurulmasını talep etmiştir. İcra müdürlüğünce takibin şekli itibari ile borçlu itirazı üzerine takip durdurulmuştur.

Alacaklı, borçlu itirazlarının kaldırılması amacıyla icra mahkemesine başvurmuştur. Takibe dayanak yapılan banka hesap cüzdanının İ.İ.K.'nun 68. maddesinde belirtilen borç ikrarını içeren nitelikte bir belge olmadığı, alacağın tahsilinin gerekip gerekmediğinin yargılamaya muhtaç olmakla anılan belgeye dayalı olarak takip yapılamayacağı dikkate alınmadan istemin reddi yerine yazılı gerekçelerle kabulü ile borçlu itirazının kaldırılmasına karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 29/06/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2121, Karar No: 2015/21312, Tarih: 24.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/2121 E.  ,  2015/21312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md. )Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...’nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 22.04.2008 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıklarının iddia edildiği olayda; mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 24.02.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.