muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3790, Karar No: 2016/8551, Tarih: 27.04.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/3790 E.  ,  2016/8551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan raporlar hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dosyada bulunan Tortum Belediye Başkanlığı yazı cevabına göre; dava konusu taşınmazın belediye sınırları içerisinde yer aldığı, etrafının meskun olduğu ve belediye hizmetlerinden yararlandığı anlaşıldığından taşınmaz arsa vasfındadır.

Bu itibarla; mahkemece, taşınmaza arazi niteliği ile değer biçen bilirkişi kurulu raporu esas alınarak hüküm kurulması doğru olmadığı gibi, arsa niteliği ile taşınmaza değer biçen bilirkişi raporu ise 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 15. maddesi uyarınca beş kişiden oluşturulacak bilirkişi kurulu yerine tek bilirkişi tarafından hazırlandığından geçerli değildir.

Belirtilen nedenlerle; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, 2942 sayılı kanunun 15. maddesi gereğince yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5921, Karar No: 2022/10560, Tarih: 21.12.2022

**8. Hukuk Dairesi         2022/5921 E.  ,  2022/10560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Orman Kadastrosuna İtiraz

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında ... Kadastro Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükme karşı davalı ... vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olup, bu kez davalılar Hazine ve Orman İdaresi vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, ... İli .....,İlçesi Sammezrasında orman kadastro çalışmalarının tamamlanarak ilana çıktığını öğrendiklerini, taşınmaz ile ilgili açtıkları tescil davasının derdest olduğunu, taşınmazın komisyon tarafından tespit edilen alanda kaldığını ve davanın aynı zamanda orman kadastrosuna itiraza dönüştüğünü, taşınmazın orman olmadığını belirterek taşınmazın orman olduğuna dair komisyon kararının ve tespitinin iptali talepli dava açmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalı ... İdaresi ve Hazine aleyhine açılan Orman tahdidine itiraz davasının ayrı ayrı kabulüne, davalı ... ve ... aleyhine açılan davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine, dava konusu ... İli ...., İlçesi .....,Mahallesi (......,) 18 nolu komisyon E orman parselinde bulunan fen ve harita mühendisi bilirkişilerinin hazırladığı 12.09.2018 havale tarihli bilirkişi raporuna ekli krokide A harfi ile gösterilen bölümün orman tahdit sınırları dışında bırakılmasına karar verilmiş, hükmün davalı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf talepleri esastan reddedilmiş, bu karar davalılar Hazine ve Orman İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1.Davalı ... İdaresi vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde; İlk Derece Mahkemesince verilen davanın kabulüne ilişkin hükme karşı davalı ... İdaresi vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmadığı anlaşılmıştır. Bu itibarla öncelikle, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurmayan tarafın, somut olayda davacının, Bölge Adliye Mahkemesince karşı tarafın istinaf başvurusunun yeni bir karar verilmeden reddedilmesi halinde Bölge Adliye Mahkemesi kararını müstakilen ya da katılma yoluyla temyiz etme hakkının bulunup bulunmadığının açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

Hukuk Mahkemelerinin kesin olduğu Kanunlarla belirtilenler dışındaki kararlarının kanun yolu denetimi 5235 sayılı Kanun ile kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihine kadar sadece Yargıtay tarafından temyiz yolu ile yapılmakta iken 5235 sayılı Kanun ile kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinde faaliyete geçirilmesi üzerine kanun yolu denetimi iki kademeli hale gelmiştir. Başka bir deyişle, İlk Derece Mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinden sonra verdiği kararlara karşı doğrudan temyiz yolu kapatılmıştır.

6100 sayılı HMK'deki yeni düzenleme ile getirilen istinaf yolu, İlk Derece Mahkemesi ile temyiz incelemesi arasında, ikinci derece bir denetim mekanizması ve kanun yoludur.

İstinaf yolu uygulamasında, İlk Derece Mahkemesi kararından sonra, karar önce istinaf denetimine tâbi tutulmakta, istinaf denetiminden sonra temyiz yolu açıksa temyize başvurulmaktadır. Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle yargılama üç aşamalı hale gelmiştir. Önce İlk Derece Mahkemesinde, ilk derece yargılaması yapılarak karar verilmekte, ardından Bölge Adliye Mahkemesinde istinaf incelemesi ile vakıa ve hukukilik denetimi yapılmakta, son olarak da Yargıtay’da temyiz incelemesine gidilmektedir.

Yeni sistemde temyiz edilen karar İlk Derece Mahkemesinin kararı değil, Bölge Adliye Mahkemesinin kararıdır. Artık İlk Derece Mahkemesi kararının doğrudan temyiz edilmesi mümkün değildir. İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunulmaması halinde karar kesinleşmektedir.

6100 sayılı HMK'nin yargılama sitemine göre, İlk Derece Mahkemesinin kesin olmayan kararlarına karşı öncelikle istinaf yoluna başvurulmalıdır. Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusu üzerine, tarafın istinaf başvurusunun usulden / esastan reddine karar verilebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırarak yeniden hüküm kurulabilir. Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeni karar verilmesi halinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır.

Taraflardan birisinin İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmaması halinde kamu düzenine aykırılık yok ise diğer taraf lehine usuli kazanılmış hak oluşacaktır. Karşı tarafın istinafı üzerine de Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararının değiştirilmemesi halinde, istinaf etmeyenin temyize başvurması usulü müktesep hak ilkesine aykırı olacaktır. Zira, istinaf mahkemesine götürülmeyen bir kararın temyiz incelemesi söz konusu olamaz. Dolayısıyla tarafların istinaf incelemesinin kapsamı dışında bıraktığı hususlar, kendiliğinden temyiz incelemesinin de kapsamı dışında bırakılmış sayılır.

Bu itibarla; İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen davalı ... İdaresi vekilinin, Bölge Adliye Mahkemesinin kararını temyiz hakkı bulunmadığından, temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarına gelince; İlk Derece Mahkemesince, davalı ... yönünden davanın kabulüne, Bölge Adliye Mahkemesince de istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiş ise de, verilen karar usul ve yasaya aykırıdır.

Bu itibarla; İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen davalı ... İdaresi vekilinin, Bölge Adliye Mahkemesinin kararını temyiz hakkı bulunmadığından, temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarına gelince; İlk Derece Mahkemesince, davalı ... yönünden davanın kabulüne, Bölge Adliye Mahkemesince de istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiş ise de, verilen karar usul ve yasaya aykırıdır.

Şöyle ki, eldeki dava, ilan süresi içinde Kadastro Mahkemesinde açılan orman kadastrosuna itiraz davasıdır. 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 11/2 (Değişik ikinci fıkra: 26/2/2014-6527/1 md.) maddesi gereğince ''Hak sahibi gerçek ve tüzel kişiler tarafından açılacak sınırlamaya itiraz davalarında hasım Orman Genel Müdürlüğü'' olduğuna göre bu davada Hazine aleyhine husumet yöneltilemez.

Hal böyle olunca; Mahkemece davalı ... yönünden davanın pasif husumet yokluğundan reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... İdaresinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ...'nin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesinin 13.06.2022 tarihli ve 2020/672 Esas, 2022/1084 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararının KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi hükmünün 6100 sayılı HMK'nin 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 21.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/332, Karar No: 2006/315, Tarih: 24.05.2006

**Hukuk Genel Kurulu         2006/1-332 E.  ,  2006/315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akşehir Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/10/2005

Taraflar arasındaki “tapu iptali ve terkin“ davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Akşehir Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 12.7.2004 gün ve 2000/607 E. 2004/609 K. sayılı kararın incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 1.Hukuk Dairesinin 22.12.2004 gün ve 13737- 14281 sayılı ilamı ile, (...Dava, içeriği toplanan delillerden çekişme konusu taşınmazlardan 2558 ve 2506 parsel sayılı taşınmazların, 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca yapılan inceleme sonucu saptanan kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldıkları anlaşılmıştır. Davalıların değinilen taşınmazlara yönelik temyiz itirazları yerinde değildir, Reddine,

Ancak dava kısmen kabulle sonuçlandığına göre red ve kabul oranı gözetilmek suretiyle davacı yararına yargılama giderleri avukatlık parasına hükmedilmesi gerekirken, bu hususun düşünülmemiş olması doğru değildir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, tapu iptal ve terkin istemine ilişkindir.

Davacı Hazine vekili; 3621 sayılı Kanunun 9. maddesi gereğince idare tarafından kıyı kenar çizgisi belirlenmiş olup; tapuda davalılar adına kayıtlı bulunan 2558, 2506 ve 1652 parsel sayılı taşınmazların kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürerek, taşınmazların tapu kaydının iptali ile kıyı olarak kamuya terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; kıyı kenar çizgisinin belirlenmesine ilişkin idari işlemin davalıya bildirilmemesi nedeniyle itiraz edemediğini ve dava konusu taşınmazların tarım arazisi niteliğinde olduklarını savunarak, davanın reddine karar verilmesini cevaben bildirmiştir.

Mahkemenin; “dava konusu taşınmazların niteliğine yönelik olarak davalının devleti yanılgıya düşürecek kasıtlı davranışı bulunmayıp, taşınmazların kıyı vasfında olup olmadığının tespitinin teknik inceleme gerektirdiği; bu itibarla davalının, davanın açılmasına sebebiyet vermediği anlaşılmakla yargılama giderlerinden sorumlu tutulamayacağı” gerekçesiyle; “Dava konusu 2558 ve 2506 parsel sayılı taşınmazlar yönünden açılan davanın kabulüne; dava konusu 1652 parsel sayılı taşınmaz yönünden açılan davanın reddine; Yargılama giderlerinin davacı Hazine üzerinde bırakılmasına” dair verdiği karar, Özel Daire’ce yukarıda yazılı gerekçeyle bozulmuş; Yerel Mahkeme önceki gerekçesini tekrarla direnme kararı vermiştir.

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasındaki uyuşmazlık; davacı yararına yargılama gideri ve avukatlık ücretine hükmedilmesinin gerekip gerekmediği noktasındadır.

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasındaki uyuşmazlık; davacı yararına yargılama gideri ve avukatlık ücretine hükmedilmesinin gerekip gerekmediği noktasındadır.

Yargılama giderleri, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 423 üncü maddesinde sayılmış; aynı maddenin 6 numaralı bendinde, vekâlet ücretinin de yargılama gideri olduğu belirtilmiştir.

Bilindiği ve 29.05.1957 gün, 4/16 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği üzere, karşı tarafa yüklenmesi gereken ve yargılama giderlerinden olan vekâlet ücretine, diğer yargılama giderlerinde olduğu gibi mahkemece kendiliğinden (resen) hükmedilmesi gerekir.

Kural olarak yargılama giderleri, davada haksız çıkan, eş söyleyişle aleyhine hüküm verilen tarafa yükletilir (HUMK m.417/I c.1). Bir davada her iki taraf da kısmen haklı çıkarsa, mahkeme, yargılama giderlerini, haklı çıkma oranına göre taraflar arasında paylaştırır. (HUMK m. 417/ I c.2).

Bu noktada, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 417 nci maddesinde tarafların kusuru esası değil, davada haklı çıktıkları oran göz önünde tutulmuştur. (Y.H.G.K 01.12.1955, E:1/205, K:439)

Yargılama giderlerinin davada haksız çıkmış olan tarafa yükletilmesine ilişkin az yukarıda açıklanan ana kuralın bazı istisnaları vardır. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 417 nci maddesinin birinci fıkrasında “kanunen musarrah olan hallerden maadasında” deyimi ile, bu istisnalar kastedilmiştir.

Buna göre; davalı, ilk oturumda davayı kabul ederse ve hal ve durumu ile kendisi aleyhine dava açılmasına sebebiyet vermemiş ise yargılama giderlerine mahkûm edilemez (m. 94/II). Yine, davada haklı çıkmış olan taraf, bilerek ve isteyerek davayı uzatırsa veya gereksiz masraf yaparsa ya da elinde bulunup da hükme etkisi olan belgeleri zamanında karşı tarafa bildirmezse, davayı kazanmış olmasına rağmen yargılama giderlerinin tamamını veya bir kısmını ödemeye mahkûm edilebilir (m.418).

O halde; Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 94 ve 418. maddelerinde öngörüldüğü gibi özel bir sebep bulunmayan hallerde, yargılama giderlerinin davada haksız çıkan tarafa yükletilmesi, taraflar kısmen haklı çıkarsa haklı çıktıkları oranda paylaştırılması gerektiği kuşku ve duraksamadan uzaktır.

Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 07.12.2005 gün ve E:2005/1-683 K:2005/709; 15.03.2006 gün ve E:2006/1-103 K:2006/76; 26.04.2006 gün ve E:2006/1-139 K:2006/242 sayılı kararlarında da aynı ilke benimsenmiştir.

Somut olayda, davacı Hazine tarafından açılan tapu iptal ve terkin davalarının yapılan yargılaması sonunda Mahkemece, 2558 ve 2506 parsel sayılı taşınmazların tamamının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı tespit edildiğinden, bu parsellere ilişkin davaların kabulüne karar verilmiş; ancak davacı Hazine yararına yargılama gideri ve avukatlık ücretine hükmedilmemiştir.

Somut olayda, davacı Hazine tarafından açılan tapu iptal ve terkin davalarının yapılan yargılaması sonunda Mahkemece, 2558 ve 2506 parsel sayılı taşınmazların tamamının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı tespit edildiğinden, bu parsellere ilişkin davaların kabulüne karar verilmiş; ancak davacı Hazine yararına yargılama gideri ve avukatlık ücretine hükmedilmemiştir.

Davada, davalı aleyhine karar verildiğine ve yukarıda açıklanan genel kuralın aksine, Usulün 94 ve 418. maddelerinde öngörüldüğü gibi özel bir sebep de bulunmadığına göre, haklı çıkan Hazine yararına yargılama gideri ve avukatlık ücretine hükmedilmesi gerekir.

Hal böyle olunca; Yerel mahkemece, aynı yöne işaret eden ve Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyularak davacı yararına vekalet ücreti ve yargılama giderlerine hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçeyle önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda ve Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı HUMK.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, 24.05.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25678, Karar No: 2014/28518, Tarih: 21.10.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/25678 E.  ,  2014/28518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 17/06/2014

NUMARASI : 2013/357-2014/321

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, 06.07.2010 tarih ve 2009/727 esas – 2010/332 karar sayılı ilamı ile, iş sözleşmesinin feshinin haklı nedene dayandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın, davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 21.11.2011 tarih ve 2011/5101 esas, 2011/5580 karar sayılı ilamı ile hükmün araştırmaya yönelik bozulmasına karar verilmiştir. Mahkemece önceki hükümde direnilmesi üzerine, dosya Hukuk Genel Kuruluna gönderilmiş, Hukuk Genel Kurulunun 15.05.2013 tarih 2012/22-1407 esas, 2013/708 karar sayılı ilamı ile “Özel Daire bozma kararının kesin olduğu ve direnme yolunun kapalı olduğu, bozma ilamına uyulması gerekirken önceki kararda direnilmesinin hatalı olduğu” gerekçesiyle direnme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece Hukuk Genel Kurulu kararının uyulmasına karar verilerek, bozma ilamı doğrultusunda mahallinde keşif yapılarak ve bilirkişi raporu alınarak, iş sözleşmesinin feshinin haksız olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Taraflar arasında, iş sözleşmesinin feshinin haklı veya geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

4857 sayılı Kanun’un 19. maddesinin 1. fıkrasına göre işveren fesih bildirimini yazılı yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Fesih bildirimi yazılı yapılmamışsa veya fesih sebebi açık ve kesin bir şekilde belirtilmemişse aynı kanunun 21. maddesi gereğince geçerli sebep gösterilmediği kabul edilir.

Buna karşılık, aynı Kanun’un 25’inci maddesinde öngörülen, işverenin haklı nedenle derhal feshinde ise yazılı şekil şartı aranmamaktadır.

Davalı işyerinde mekanik teknisyen olarak çalışan davacının iş sözleşmesi, 21.08.2009 tarihli fesih bildirimi ile yeniden yapılandırma yapıldığı gerekçesiyle 4857 sayılı İş Kanununun 18. maddesi gereğince feshedilmiştir.

Buna karşılık, aynı Kanun’un 25’inci maddesinde öngörülen, işverenin haklı nedenle derhal feshinde ise yazılı şekil şartı aranmamaktadır.

Davalı işyerinde mekanik teknisyen olarak çalışan davacının iş sözleşmesi, 21.08.2009 tarihli fesih bildirimi ile yeniden yapılandırma yapıldığı gerekçesiyle 4857 sayılı İş Kanununun 18. maddesi gereğince feshedilmiştir.

Somut olayda, dosyadaki bilgi ve belgelerden, davalı işverenin ekonomik sıkıntı içerisinde olduğu, bunun önüne geçilmek için masraflardan kısılmaya gidildiği,bazı yardımcı işlerin alt işverenlere gördürüldüğü, öncelikli olarak emekliliğe hak kazananlarının iş sözleşmelerinin feshi yoluna gidildiği, fesih öncesinde veya sonrasında davacı ile aynı işi yapan bir başka işçi alımı yapılmadığı, feshin son çare ilkesine uygun hareket edildiğinden, iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayandığı anlaşılmakla davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü isabetsizdir.

Keza; aynı sebeple ve tarihte iş sözleşmesi feshedilen işçilerin açmış oldukları işe iade davasında mahkemece davanın reddine karar verilmiş ve temyiz incelemesini yapan Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 2010/36799 esas- 2010/30945 karar sayılı ilamı ile hükmün onanmasına karar verilmiştir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 870,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 21.10.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.