muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9799, Karar No: 2020/1177, Tarih: 20.02.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/9799 E.  ,  2020/1177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıf.)

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, kooperatif ortağı olan davalı hakkında ödemekle yükümlü bulunduğu ortak gider aidatı ve faizleri için takip başlattıklarını, davalı hakkında başlatılan takipte mevcut kalemlerin davalının üyeliği süresince işlemiş alacaklar olduğunu, takibe haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptaline ve icra inkâr tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının kötü niyetli olduğunu,16/04/2012 tarihli noter aracılığı ile istifasını kooparatife gönderdiğini,takip konusu kalemlerin kendi üyeliği süresinde oluşmadığını, kooperatifin üyeler arasında ayrımcılık yaptığını savunarak davanın reddi ile davacının kötü niyet tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalının 16.04.2012 tarihinde noter kanalı ile kooperatife istifa iradesini bildirdiği, ihbarnamenin kooperatife 19.04.2012 tarihinde ulaştığı, 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 13. maddesinde ortağın anasözleşmeye uygun olarak ortağın çıkma dileğini noter aracılığı ile kooperatife bildirmesi halinde çıkmanın gerçekleşeceği, bu itibarla davalının 19.04.2012 tarihi itibari ile istifasının kabulünün gerektiği, davalının bu tarihten sonraki aidatlardan sorumlu olmadığı ancak ortak giderlere katlanmakla yükümlü olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-1163 Sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 81/2 maddesi uyarınca tasfiye haline girmiş kooperatiflerde çıkma veya çıkarılma halinde ortağın konutu geri alınamaz ancak bu kişilerin tasfiye masraflarına katlanması gerekir. Davalının kooperatif bağımsız bölümünü aldıktan sonra istifa ettiği sabittir. 31.03.2013 tarihli genel kurulda tasfiye payı olarak nitelendirilebilecek bir ödeme kararı alınmıştır. Davalının bu masrafa katılması kanun hükmü gereğidir. Bu gerekçe ile davalının ödemesi gereken miktarın belirlenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

3-Kabule göre de; davacının kötüniyetli olduğu gerekçelendirilmeden kötüniyet tazminatına karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3-Kabule göre de; davacının kötüniyetli olduğu gerekçelendirilmeden kötüniyet tazminatına karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 20.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8409, Karar No: 2009/10213, Tarih: 30.06.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/8409 E.  ,  2009/10213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, SSK.'lı hizmetleri hariç 01.01.1988-dava tarihleri arasında ... sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, 01.07.1988 de başlayan ve halen devam eden tarımsal faaliyeti ve Tarım Bağ Kur sigortalılığının SSK sigortalılığı ile çakışan dönem dışında geçerli olduğunun ve 5510 sayılı Yasa'nın geçici 23-24. maddeleri kapsamında yeniden yapılandırmadan yararlanması gerektiğinin tesbitini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının 01.04.1989 ile dava tarihi olan 25.07.2008 tarihleri arasında SSK ya tabi olarak geçen 15 günlük hizmeti dışında Tarım Bağ Kur sigortalısı olduğunun ,5510 sayılı Yasa'nın geçici 23-24 maddeleri kapsamında yeniden yapılandırmadan yararlanması gerektiğinin tesbitine karar verilmiştir.

Mahkemece, davacının 01.04.1989 ile dava tarihi olan 25.07.2008 tarihleri arasında SSK ya tabi olarak geçen 15 günlük hizmeti dışında Tarım Bağ Kur sigortalısı olduğunun ,5510 sayılı Yasa'nın geçici 23-24 maddeleri kapsamında yeniden yapılandırmadan yararlanması gerektiğinin tesbitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım ... hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 58 yaşını dolduran kadınlarla, 60 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım ... sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek ...’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. ...’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan ... ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının esas alınacağı bildirilmiştir. Bu kayıtların tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi olduğu ortadadır.

Tarım ... sigortalılığının devamı sırasında diğer sosyal güvenlik kuruluşlarına tabi çalışmaların bulunması halinde bunların özellikle kısa süreli çalışmalar olması ve bu çalışmaların varlığı halinde de tarımsal faaliyetin devam ettiğinin kayıt, belge ve delillerle desteklenmesi durumunda tarımsal faaliyeti devam ettirme iradesinin kaybolmadığı kabul edilir. Uzun süreli çalışmaların devreye girmesi durumunda artık iradenin, bu çalışmanın tabi olduğu sigorta kolunda oluşacağı açık olduğundan, uzun süreli çalışma sonrasında tarım sigortalılığının devam etmeyeceği ancak kuruma yeniden müracaatın bulunması veya tarım ... sigortalılığına devam etme iradesini ortaya koyacak şekilde düzenli prim ödemelerinin ya da sattığı ürünlerden prim tevkifatlarının yapılmış olması durumunda devam edebileceği Dairemizin giderek Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 14.02.2007 gün ve E:2007/21-73, K:2007/71; 11.07.2007 gün ve E:2007/21-543, K:2007/541 sayılı kararları).

Somut olayda davalı Kurumca davacının 2926 sayılı yasa kapsamında Tarım Bağ Kur sigortalılığı tahıl üretimi nedeni ile 01 07.1988 tarihinde re’sen başlatılmış,01.04.1989 tarihinde başlayan 15 günlük 506 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığı nedeni ile de 31.03.1989 tarihinde sona erdirilmiştir. Davacı kurum kayıtlarına 25.07.2008 tarihinde intikal eden dilekçesi ile 5510 sayılı Yasa'nın geçici 23-24. maddeleri gereği yeniden yapılandırma talebinde bulunmuştur.

Uyuşmazlık konusu olan davalı kurumca kabul edilen 01.07.1988-31.03.1989 tarihleri dışında ve 506 sayılı Yasa'ya tabi olarak çalıştığı dönem dışında davacının 2926 sayılı Yasa'ya tabi Tarım Bağ Kur sigortalısı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden davacının tapulu taşınmazının bulunmadığı,ziraat odası, tarım kredi kooperatifi, fındık tarım satış kooperatifinde kaydının bulunmadığı Ziraat Bankasından tarımsal amaçlı kredi kullanmadığı Mahkemece yapılan zabıta araştırması ve dosyada mevcut muhtarlık il muhaberi içeriğinden davacının yaz aylarında babasından kalan tarlalarda mısır fasulye gibi ürünler ekerek kendi ihtiyacını karşıladığı , yaz aylarını köyde geçirip 6 aylık kış dönemini ise Gemlik’te geçirdiği ürün satışı yapması nedeniyle ürün bedelinden yapılmış prim kesintilerinin ve prim ödemelerinin bulunmadığı mahkemece davacının zilyettiğinde tarım arazisi bulunup bulunmadığının araştırılmadan sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş; Uyuşmazlık konusu olan dönemde 2926 sayılı Yasa'nın aradığı kayıtlar bulunmadığına göre;davacının 1989 yılından beri zilyetliği altında taşınmaz bulunup bulunmadığı, varsa miktarı, davacı tarafından Hazine veya özel kişilerden kiralanmış taşınmaz bulunup bulunmadığını Belediye Başkanlığı, İl Özel İdare Müdürlüğü ile Deterdarlıktan araştırmak çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 30.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4663, Karar No: 2018/8052, Tarih: 16.10.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/4663 E.  ,  2018/8052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Gerekçeli karar başlığında hatalı şekilde 12.07.2010 olarak gösterilen suç tarihinin kullanılan son faturanın KDV bildirim tarihli 21.11.2009 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın iş yerinde herhangi bir alışveriş yapılmadığı halde, alışveriş yapılmış gibi kendisine para ihtiyacı nedeniyle değişik tarihlerde başvuran birden fazla kişiye ait kredi kartları ile pos cihazları aracılığıyla komisyon karşılığı işlem yapıp, tefecilik faaliyetinde bulunduğu ve bu faaliyeti kapsamında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenlediği ve kullandığı iddiası ile açılan davada; vergi suçu ve vergi tekniği raporlarında, sanığın iş yerinde POS cihazından kredi kartıyla çekim yapılan kişiler ile fatura düzenlenen kişilerin farklı oldukları, düzenlenen fatura miktarları ile pos cihazından çekilen miktarların farklı olduğu, sanığın ticari icaplara aykırı olarak ana bayi yerine daha pahalı fiyat üzerinden başka bayilerden alış yaptığı, fatura düzenlediği mükelleflerin bir kısmının vergi kimlik numarasının bulunmadığı, yapılan kontör satışlarının yüksek tutarlı olduğu, alışlarının tamamının sadece kontör olduğu, sanığın sadece 2 ay içerisinde 16 adet fatura ile 124.608 TL tutarında kontör satış yapmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunun anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya çıkarılması için, öncelikle sanığın iş yerinde yapıldığı belirtilen arama tutanağının dosya içerisine alınarak usulüne uygun olup olmadığının belirlenmesi, sanığın iş yerinden POS cihazı ile alışveriş yaptığı belirlenen kişiler dinlenerek yaptıkları alışverişin gerçek bir mal alımına dayanıp dayanmadığının tespit edilmesi, sanığın fatura aldığı mükelleflerin CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi, bu mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi, aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.10.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12780, Karar No: 2022/8824, Tarih: 28.04.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12780 E.  ,  2022/8824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca "Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56'ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100,00 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000,00 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılan vekilinin temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 28.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22187, Karar No: 2017/5730, Tarih: 14.06.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/22187 E.  ,  2017/5730 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın ticareti terk ettiği iddia edilen adresine Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre yapılan tebligatın geçerli olmaması nedeniyle temyiz dilekçesinde belirtilen 31/01/2014 öğrenme tarihi kabul edilerek yapılan incelemede,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Sanığın terk ettiği bildirilen adrese Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre yapılan duruşma davetiyesi tebliğinin geçersiz olmasına rağmen, yokluğunda yargılamaya devam edilerek savunma hakkının kısıtlanması,

2- Sanığın lehine olan 5237 sayılı TCK'nın 62, 50, 51. maddelerinin uygulanmama gerekçesinin kararda gösterilmemesi,

3- Borçlu şirketin şikayet tarihini de kapsar şekilde vermiş olduğu son beyannameler bağlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden getirtilip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

4- Sanığın temyiz dilekçesinde, daha önce zabıta araştırması yaptırılan ve boş olduğu bildirilen ... Merkez Mah. ... Cad. No:.../C adresinin belediyenin ruhsat vermemesi nedeniyle bir süre boş kaldığını belirtmesi karşısında bu hususlar belediyeden ve zabıta aracılığıyla araştırılarak sonucuna göre sanığın kastının belirlenmesi zorunluluğu,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 14/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8354, Karar No: 2024/9852, Tarih: 10.10.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/8354 E.  ,  2024/9852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/361 E., 2024/600 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Adıyaman 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/69 E., 2024/19 K.

Taraflar arasındaki fiili hizmet süresi zammı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işveren yanında log teknisyeni olarak geçen ve bildirilen çalışmaları için fiili hizmet süresi zammı verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı işveren vekili, davacının bildirimlerinin usulüne uygun şekilde süresinde yapıldığını, davanın haksız olduğunu belirterek reddini savunmuştur.

Davalı Kurum vekili, davacının bildirimlerinin normal kodla yapıldığını, davanın haksız olduğunu, davaya sebebiyet verilmediğini belirterek reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne kısmen reddine, davacının davalı Kurum nezdinde 31.03.2014-14.07.2017 tarihleri arasında yaptığı işin "Radyoaktif ve Radyoiyonizan maddelerle yapılan işlerden olduğunun" tespitine, davacının 5510 sayılı Kanun'un 40 ıncı maddesi uyarınca davalı işyerinde, radyoaktif ve radyoiyonizan maddelerle yapılan işindeki 31.03.2014-14.07.2017 tarihleri arasındaki çalışmalarında sigorta primi ödenmiş günleri x 90/360 formülüyle hesaplanan 687x90/360=171,75 gün fiili hizmet zammı süresi bulunduğunun, bu sürenin prim ödeme gün sayısına fiili hizmet süresi zammı olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine, fazlaya dair taleplerin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davalı işveren vekili, kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu verildiğini belirterek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Davalı Kurum vekili, kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu verildiğini belirterek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili, kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu verildiğini belirterek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı işveren vekili kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu verildiğini belirterek temyiz başvurusunda bulunmuştur.

Davalı Kurum vekili kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu verildiğini belirterek temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık fiili hizmet süresi zammı istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 40 ıncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalılar vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.