muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/8568, Karar No: 2012/1120, Tarih: 25.01.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/8568 E.  ,  2012/1120 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile 1-... İnş vekili avukat ... 2-... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... Tüketici Mahkemesinden verilen 11.3.2010 gün ve 475-143 sayılı hükmün Dairemizin 27.1.2011 tarih ve 2010/11616-2011/992 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı ... avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Davacı, “ ... ... “ adıyla bilinen projede yer alan daireyi davalı ... adına vekaleten davalı ... A.Ş.’den “ Taşınmaz Satış Sözleşmesi” ile satın aldığını, davalıların satış sırasında reklamını yaptıkları projede müşterilerine satın alacakları daire/villa ile birlikte 1 milyon m2 arazi üzerinde, 450 bin m2 yeşil alan içerisinde 50.000 ağaçla çevrili, yüzme havuzları, yürüyüş, koşu ve bisiklet parkurları, buz pateni ve buz hokeyi pistleri, basketbol ve tenis kortları, İlköğretim okulu, ticaret merkezi, vb. beklentilerin üzerinde sosyal ve sportif imkanlar sunarak, kaliteli, sağlıklı, güvenli ve huzurlu bir yaşam alanı inşa ve teslim edileceğinin ilan edildiğini, ancak sitenin genel çevre duvarının ve demir parmaklıklarının dahi büyük ölçüde tamam olmadığını ve vaat edilen “ 24 saat özel güvenlik” sisteminin işlemediğini, site çevresinin 50.000 ağacın varlığı bir yana neredeyse çıplak bir görüntüye sahip olduğunu, site içinde site sakinlerine ait olacağı vurgulanan özel yaşam ve spor kompleksi vaat edilmesine rağmen vaad edilen spor kompleksinin ...’ye ait 518 nolu ada üzerinde kaldığını ve fiili durumu itibarıyla çevre duvarı ve güvenliğinin olmaması sebebiyle kamuya açık hale dönüştüğünü, davalıların yaptıkları reklam ve tanıtımlarla kendisini kasten yanılttıklarını ve ayıplı mal sattıklarını, bu nedenle dairede önemli bir değer kaybı bulunduğunu ileri sürerek, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000,00 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... İnşaat..A.Ş., davalı ...’ye vekaleten satış yaptıklarını, hukuken taraf olmadıklarını beyanla davanın husumetten reddi gerektiğini, esas yönden de satılan taşınmazda ayıp bulunmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Davalı ..., inşaatın onaylı projeye uygun yapıldığını, tanıtım ve reklam broşürlerine aynen uyulduğunu, süresinde ayıp ihbarında bulunulmadığını, 518 adadaki spor kompleksinin proje kapsamında bulunmadığını, her sitenin yüzme havuzlarının ve sosyal tesislerinin olduğunu, her sitenin demir parmaklıklı duvarının bulunduğunu, dışarıdan birinin kontrolsüz girişinin mümkün olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ..., inşaatın onaylı projeye uygun yapıldığını, tanıtım ve reklam broşürlerine aynen uyulduğunu, süresinde ayıp ihbarında bulunulmadığını, 518 adadaki spor kompleksinin proje kapsamında bulunmadığını, her sitenin yüzme havuzlarının ve sosyal tesislerinin olduğunu, her sitenin demir parmaklıklı duvarının bulunduğunu, dışarıdan birinin kontrolsüz girişinin mümkün olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, konutun teslim alınmasından sonra 30 gün içinde ayıp ihbarı yapıldığının ispatlanamadığı, dava konusu dairenin bedeline olumsuz yönde etki edebilecek bir gizli ayıbın veya eksik ifanın bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine dair verilen hüküm, davacının temyizi üzerine dairemizce bozulmuş, Bu kez davalı ... A.Ş. karar düzelte talebinde bulunmuştur.

Dava, satış esnasında sunulan projede ve tanıtımlarda belirtilen ancak bunlara uygun olarak yapılmayan veya eksik yapılan işler nedeni ile davacının satın aldığı dairede oluşan değer kaybının ödetilmesi istemine ilişkindir. Davacının, satıcı ...’ye vekaleten ... İnşaat ve ticaret A.Ş’den “ ... ... ” adlı projeden daire satın aldığı, aldığı bu bağımsız bölüm davacıya tapuda devir edilerek fiilen de teslim edilmiştir. Davacı, 518 nolu ada üzerine inşa edilen spor kompleksinin tapusunun bağımsız bölüm maliklerine verilmeyip, ... üzerinde bırakıldığını ve spor kompleksinin sadece site sakinlerinin kullanımına sunulması gerekirken , kamuya da açıldığını ileri sürerek, bu ayıp nedeniyle satın aldığı taşınmazda meydana gelen ekonomik eksikliğin tazminini istemiştir. Davacının davasında tanımladığı bu durumun ( Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2.11.2011 gün ve 2011/13-453 esas 2011/651 karar sayılı kararında da belirtildiği üzere ) açık ayıp olduğu, davalıların bu ayıbı gizlemek için de her hangi bir hileye başvurmadıkları, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Ayrıca davacının 4077 sayılı kanunun 4.maddesi gereğince malın teslimi tarihinden itibaren 30 gün içinde davalılara ayıp ihbarında bulunmadığı tartışma konusu değildir. Öyle ise mahkemece ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun olup kararın onanması gerekirken dairemizce, hükmün bozulmuş olmasının zuhule müstenit olduğu yeniden yapılan inceleme sonucu anlaşıldığından davalının karar düzeltme isteğinin kabulüne dairemizin bozma kararının kaldırılmasına ve mahkeme kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle karar düzeltme talebinde bulunan davalı ... A.Ş'nin karar düzeltme isteğinin kabulüne, Dairemizin 27.1.2011 gün ve 2010/11616 Esas, 2011/992 Karar sayılı bozma kararının kaldırılmasına ve davalı ... A.Ş yönünden hükmün ONANMASINA, 38,20 TL peşin alınan temyiz harcının iadesine, 25.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11172, Karar No: 2025/213, Tarih: 08.01.2025

**6. Ceza Dairesi         2023/11172 E.  ,  2025/213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1018 E., 2021/1142 K.

SUÇLAR : Tehdit, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Beraat kararları kaldırılarak yeniden kurulan mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Red, onama

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesinin, 21.04.2021 tarihli ve 2020/1018 Esas, 2021/1142 Karar sayılı kararının, sanık ve katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili tarafından temyizleri üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın yüzüne karşı 21.04.2021 tarihinde tefhim edilen karara karşı, 26.04.2021 tarihli dilekçesi ile temyiz talebinde bulunduğu fakat temyiz dilekçesinde temyiz nedeni göstermediği, mahkeme karar eteğinde gerekçeli temyiz dilekçesi verilmesi gerektiğine ilişkin ibarenin bulunmadığı ve "Temyiz edenlerin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 295/1. maddesi gereğince temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen 15 günlük sürenin bitmesinden itibaren 7 gün içinde hükmü veren Daireye bir dilekçe verilmesi ya da zabıt katibine beyanda bulunup tutanak tutturup, hakime onaylatmak veya bir başka ilk derece Ceza Mahkemesi ya da Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi aracılığıyla ek dilekçe vermek suretiyle; Yargıtay ilgili ceza dairesine temyiz yasa yoluna başvurma hakkı açık olmak üzere" şeklinde açıklama olmadığının anlaşılması karşısında; sanığa temyiz gerekçelerini bildirmesi, bildirmediği takdirde başvurunun sebep yokluğundan ret edileceği ihtarı taşıyan meşruhatlı davetiye tebliği ile tebliğ - tebellüğ evrakının ve gerekçeli dilekçe sunması halinde temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemleri hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.01.2025 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5984, Karar No: 2013/31593, Tarih: 19.09.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/5984 E.  ,  2013/31593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Sanık imzası bulunan suç tutanağında ağaçları kestiğini beyan ettiği halde 27.05.2010 tarihinde Cumhuriyet savcısındaki beyanında ağaçları babası ... ...'ün kestiğini belirtmiş olup uyaptan temin edilen nüfus kaydında sanığın babasının 01.03.1969 yılında öldüğü anlaşılmış olmasına zabıt mümzilerinin zabtı doğrulamasına göre sanığın mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 19.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12161, Karar No: 2017/3637, Tarih: 09.03.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/12161 E.  ,  2017/3637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından borçlu hakkında Kambiyo Senetlerine Mahsus Haciz yoluyla icra takibine başlandığı, borçlu icra mahkemesine yaptığı başvuruda, 10.000,00-TL. tutarındaki kambiyo senedinin aralarındaki bir alacak verecek ilişkisinden dolayı verildiği, alacaklı görünen taraftan 10.000,00-TL. tutarında bir mal ve hizmet satın almadığı, sadece elden nakit olarak 3.000,00-TL. tutarında para aldığı ve borcun da ödendiğini belirterek, borca itirazda bulunduğu, mahkemece; başvurunun gecikmiş itiraz olarak nitelendirildiği ve davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 65. maddesinde; "Borçlu, kusuru olmaksızın bir mani sebebiyle müddeti içinde itiraz edememiş ise paraya çevirme muamelesi bitinceye kadar itiraz edebilir. Ancak borçlu, maninin kalktığı günden itibaren 3 gün içinde, mazeretini gösterir delillerle birlikte itiraz ve sebeplerini ve müstenidatını bildirmeye ve müteakip fıkra için yapılacak duruşmaya taalluk eden harç ve masrafları ödemeye mecburdur. İtiraz üzerine, icra mahkemesi ancak gecikme sebebinin mahiyetine ve hadisenin özelliklerine göre takibin talikini tensip edebilir. İcra mahkemesi tetkikatını evrak üzerinde yapar. Lüzumu halinde iki tarafı hemen davetle mazeretin kabule şayan olup olmadığına karar verir..." hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda; borçluya ödeme emrinin 09/12/2014 tarihinde tebliğ edildiği, borçlunun 15/09/2015 havale tarihli itiraz dilekçesi ile borcun esasına ve borcunun olmadığına ilişkin bir takım beyanlarda bulunduğu, kendi kusuru olmaksızın bir mani sebebiyle müddeti içinde itiraz edemediğine ilişkin herhangi bir beyana yer vermediği görülmüştür.

Borçlunun söz konusu dilekçesinde, gecikmiş itiraz deyimini kullanmış olması, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 33. maddesi uyarınca hukuki tavsifin hakime ait olması nedeniyle sonuca etkili olmayıp, başvuru bu hali ile takipten önceki ödeme itirazıdır. Bu itirazın, İİK.’nun 168/5. maddesine göre 5 günlük sürede yapılması gerekir. Borçlunun 15/09/2015 tarihinde yapmış olduğu itiraz, yasal 5 günlük süreden sonradır.

Bu durumda istemin süre aşımı nedeniyle reddi gerekirken somut olaya uygun düşmeyen gerekçelerle gecikmiş itiraz olarak kabul edilerek, takibin 2.000,00-TL. asıl alacak üzerinden devamına karar verilmesi isabetsizdir.

Bu durumda istemin süre aşımı nedeniyle reddi gerekirken somut olaya uygun düşmeyen gerekçelerle gecikmiş itiraz olarak kabul edilerek, takibin 2.000,00-TL. asıl alacak üzerinden devamına karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4180, Karar No: 2021/6479, Tarih: 28.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/4180 E.  ,  2021/6479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesince istinaf isteminin davacı idare yönünden esastan reddine, davalı yönünden ise kısmen kabulü ile HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesince davacı idare yönünden HMK'nın 353/1-b-1'inci maddesi gereğince esastan reddine, davalı yönünden HMK'nın 353/1-b-3 üncü maddesi gereğince kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Adapazarı İlçesi, Salmanlı Mahallesi 3386 ve 3397 parsel sayılı taşınmazlara 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusu sonucunda, dava konusu taşınmaza 2017 yılı ilçe tarım verileri esas alınarak, brüt gelirin 1/3’ini aşmayacak şekilde maliyet hesaplaması yapmak ve davalı lehine vekalet ücretine hükmetmek suretiyle hükmün 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-3 üncü maddesi uyarınca yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1- Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Yerel mahkeme Sakarya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu halde gerekçeli kararın hüküm fıkrasına maddi hata sonucu fazladan Uzunköprü 1. Asliye Hukuk Mahkemesi yazılması,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediği gibi,
Yargıtay — Esas No: 2015/14424, Karar No: 2015/25879, Tarih: 26.10.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/14424 E.  ,  2015/25879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki ipotek borçlusu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi.... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

İpotek borçlusu, taşınmaz üzerindeki ipoteğin İİK'nun 153. maddesi uyarınca kaldırılması için icra müdürlüğüne başvurmuş, müdürlükçe, taleple ilgili muhtıra ipotek alacaklısına tebliğ edilmiş, ancak, ipotek alacaklısının, ipotek bedelinin dosyaya yatırılmaması nedeniyle gönderilen muhtıranın iptali talebiyle icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, ipoteğin İmar Kanunu'nun 18. maddesinin uygulanmasından kaynaklandığı, bu durumda İİK'nun 153/2. maddesine göre takip yapılamayacağı gerekçesiyle ipotek alacaklısına gönderilen muhtıranın ve takibin iptaline karar verildiği anlaşılmıştır.

İİK’nun 153. maddesi; “İpotekle temin edilmiş ve vadesi gelmiş bir alacağın borçlusu icra dairesine müracaatla alacaklısının gaip ve yerleşim yerinin meçhul bulunduğunu veya borcu almaktan ve ipoteği çözmekten imtina ettiğini beyan ederse, icra dairesi on beş gün içinde daireye gelerek parayı almasını ve ipoteği çözmesini alacaklıya usulüne göre tebliğ eder. Alacaklı bu müddet içinde gelmediği veya gelip de kanunen makbul bir sebep beyan etmeksizin parayı almaktan ve ipoteği çözmekten imtina eylediği takdirde, borçlu borcunu icra dairesine tamamiyle yatırırsa icra mahkemesi verilen paranın alacaklı namına hıfzına ve ipotek kaydının terkinine karar verir. Bu karar tapu dairesine tebliğ edilerek ipotekli taşınmazın siciline geçilir” hükmünü içermektedir.

İpoteğin, 2981 Sayılı İmar Kanunu gereğince, imar uygulaması sonucu oluştuğunun tespiti halinde, tarafların özgür iradesiyle düzenlenmiş ipotek akit tablosunun bulunmaması nedeniyle, İİK'nun 148 ve sonraki maddelerinde öngörülen nitelikte bir hukuki ilişkinin varlığından söz edilemeyeceği için, olayda İİK'nun 153/2. maddesinin uygulanması mümkün olmayacaktır.

İcra dosyası içindeki tapu kaydı ile tapu sicil müdürlüğünün 18/02/2015 tarihli yazı cevabının incelenmesinden, ipoteğin, 2981 Sayılı İmar Kanunu gereğince, imar uygulaması sonucu tesis edildiğinin belirtildiği görülmektedir.

Mahkemenin imar uygulaması sonucu ipoteğin oluşturulması nedeniyle İİK'nun 153. maddesinin olayda uygulanamayacağına ilişkin gerekçesi yerinde ise de, HMK'nun 26. maddesi gereğince talepten fazlasına hükmedilmesi mümkün olamayacağından, muhtıranın iptaline karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, HMK'nun 26. maddesine aykırı olarak talep aşılmak suretiyle takibin iptaline de hükmedilmesi isabetsizdir.

Mahkemenin imar uygulaması sonucu ipoteğin oluşturulması nedeniyle İİK'nun 153. maddesinin olayda uygulanamayacağına ilişkin gerekçesi yerinde ise de, HMK'nun 26. maddesi gereğince talepten fazlasına hükmedilmesi mümkün olamayacağından, muhtıranın iptaline karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, HMK'nun 26. maddesine aykırı olarak talep aşılmak suretiyle takibin iptaline de hükmedilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : İpotek borçlusunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2398, Karar No: 2016/2471, Tarih: 01.03.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/2398 E.  ,  2016/2471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar, 13.12.2012 tarihli dilekçe ile; ... tarafından aleyhlerine açılan dava sonucu ... Asliye Hukuk Mahkemesinin ... sayılı ilâmıyla adlarına paylı mülkiyet üzere tapuda kayıtlı bulunan 101 ada 2 parsel sayılı taşınmazın 174,49 m2 yüzölçümlü kesiminin kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı gerekçesiyle tapu kaydının iptal edilip sicilden terkin edilmesine karar verildiğini, kararın temyiz incelemesinden geçerek kesinleştiğini, tapunun iptal edilmesi sebebiyle zararlarının oluştuğunu, kalan kesimde de değer kaybı meydana geldiğini, tapu sicilinin yanlış tutulmasından kaynaklı gerçek zararlarının karşılanması gerektiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutup 10.000.-TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak taraflarına ödenmesine karar verilmesi istemiyle dava açmışlardır. Daha sonra 02.12.2013 havale tarihli harçlandırılmış ıslah dilekçesiyle toplam 80.129,24.-TL tazminat isteğinde bulunmuşlardır.

Davalı ...; davanın 1 yıllık zamanaşımı süresi içinde açılmadığını, kıyıların özel mülkiyete konu olamayacağını, ...nin kusursuz sorumluluğundan söz edilemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davacılar adlarına paylı mülkiyet üzere tapuda kayıtlı 101 ada 2 parsel sayılı 248,86 m2 yüzölçümlü taşınmazın ... tarafından açılan dava sonucu 174,49 m2 yüzölçümlü kesiminin tapu kaydının iptaline karar verildiği, bu bölümün dava tarihindeki gerçek değerinin 72.413,35.-TL olduğu, 101 ada 2 parselin kalan 74,37 m2 yüzölçümlü kesiminde yapılaşma izni verilmediğinden değer kaybı olmayacağı gerekçesiyle terkin edilen kesime yönelik tazminat isteğinin kabulüne, değer kaybına ilişkin tazminat isteminin reddine, 72.413,35.-TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak payları oranında davacılara ödenmesine karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın, 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

Dava, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın, 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1953 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sırasında ... ilçesi, ... beldesi, ... mahallesinde bulunan 8 parsel sayılı 4.300 m2 yüzölçümündeki taşınmazın 29.06.1949 tarih ve 137 sıra nolu tapu kaydı uygulanarak tarla niteliğiyle ... ... ... adına tespit ve tescil edildiği, 13.07.1990 tarihinde 386 ilâ 393 parsellere ifraz edildiği, 392 parsel sayılı 244,67 m2 yüzölçümündeki taşınmazın arsa cinsi ile davacılar adlarına kayıtlı iken yenileme üzerine 101 ada 2 parsel numarasıyla 248,86 m2 yüzölçümlü olarak tapuya tescil edildiği, ... tarafından açılan dava üzerine ... Asliye Hukuk Mahkemesinin ... sayılı ilâmıyla 101 ada 2 parselin 174,49 m2 yüzölçümlü kesiminin kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı gerekçesiyle tapu kaydının iptal edilip sicilden terkin edilmesine karar verildiği, temyiz incelemesinden geçerek 29.06.2010 tarihinde kesinleştiği, davacı gerçek kişilerin ise 13.12.2012 tarihinde temyize konu davayı açtıkları anlaşılmaktadır.

Mülkiyet hakkı Anayasanın 35. maddesi ve bu maddeye uygun olarak çıkarılan kanunlarla korunduğu gibi, 5170 sayılı Kanun ile değişik Anayasanın 90. maddesi ile kanun hükmünde olduğu kabul edilen, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Numaralı Protokolün 1. maddesiyle de güvence altına alınmıştır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (AİHM), Turgut ve diğerleri-Türkiye davası kararında, Devlet tarafından tazminat ödenmeksizin taşınmazın geri alınmasının, orantısız bir müdahale olduğunu ve sözkonusu davada tazminat ödememeyi gerektirecek istisnai şartların bulunmadığına işaret ederek, kamu yararı ile bireysel haklar arasındaki adil dengenin kurulamamasını ihlal nedeni olarak saymış, Köktepe-Türkiye davasında ise, başvuranlara uygulanan mülkiyetten yoksun bırakma işlemine gerekçe olarak, gösterilen tabiatın ve ormanların korunması amacının 1 no.’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi anlamında kamu yararı kapsamına girdiğine dikkat çekmekle birlikte, mülkiyetten yoksun bırakma halinde, ihtilaf konusu tedbirin arzu edilen dengeye riayet edip etmediğinin ve bilhassa da başvuranlara orantısız bir yük yükleyip yüklemediğinin belirlenmesi için, iç hukukta öngörülen telafi yöntemlerinin dikkate alınması gerektiğini hatırlatarak, mülkün değerine karşılık gelen makul bir meblağın ödenmeden, mülkten mahrum bırakmanın aşırı bir müdahale teşkil edeceğini ifade etmiştir.