muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/588, Karar No: 2013/16984, Tarih: 07.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/588 E.  ,  2013/16984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir.Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve Özgürlüklere ilişkin milltlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS. madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nun vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 02.01.2001 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 07.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12920, Karar No: 2021/2121, Tarih: 10.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/12920 E.  ,  2021/2121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan 09.03.2016 tarihli ek karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Temyiz isteminin reddine dair mahkemenin 09.03.2016 tarihli ve 2015/538 E., 2016/182 K. sayılı ek kararında herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

3- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Müştekinin soruşturma aşamasındaki 28.09.2014 tarihli ifadesinde zararının 50,00 TL olduğunu belirtmesine karşılık kovuşturma aşamasındaki 23.12.2015 tarihli oturumda ise zararının 6.000,00 TL olduğunu belirtmesi karşısında müştekinin duruşmaya çağrılarak ifadeler arasındaki farklılığın iş yerinden çalınan eşyanın değeri mi yoksa iş yerinde meydana gelen toplam zararın değeri mi olduğu şüpheye yer bırakmayacak şekilde açıklattırılıp, çalınan eşyanın değerinin 50,00 TL olması halinde suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 10.02.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12243, Karar No: 2016/23777, Tarih: 21.12.2016

**19. Ceza Dairesi         2016/12243 E.  ,  2016/23777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sadece sanık müdafiinin temyizi ile bozulan evvelki hükümde sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının TCK’nın 50/1-a maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilerek 6.000 TL adli para cezası ve TCK’nın 52/2. maddesi uyarınca 80 TL adli para cezası olmak üzere toplamda 6.080 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, birleşen dosyada ise Yargıtay 7. Ceza Dairesinin bozma ilamı üzerine CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca neticeten 6.080 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bozma öncesi verilen kararların sanık lehine kazanılmış hak oluşturduğu gözetilmeden 1 yıl 1 ay 10 gün hapis ve 100 TL adli para cezasına hükmedilmek suretiyle CMUK’nın 326/son maddesine aykırı davranılması,

2) Sanık hakkında hükmedilen 1 yıl hapis cezasının TCK'nın 43. maddesi gereğince 1/4 oranında arttırılması sırasında hesap hatası yapılıp 1 yıl 3 ay yerine 1 yıl 4 ay hapis cezasının belirlenmesi suretiyle sonuçta fazla hapis cezasına hükmedilmesi,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 21/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16400, Karar No: 2017/12646, Tarih: 01.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/16400 E.  ,  2017/12646 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 01/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5054, Karar No: 2024/1291, Tarih: 14.02.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/5054 E.  ,  2024/1291 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/1070 E., 2016/275 K.

SUÇ :Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan usul hükümleri gereği temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadaolu Cumhuriyet Başsavcılığı'nın,16/05/2015 tarihli iddianamesi ile sanığın, başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan cezalandırılması talep olunmuştur.

2. İstanbul Anadolu 42.Asliye Ceza Mahkemesinin, 2015/345 Esas, 2015/436 Karar sayılı kararı ile yetkisizlik kararı verilerek dosyanın Adana Nöbetçi Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

3. Adana 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03/03/2016 tarihli, 2015/1070 E. 2016/275 Karar sayılı kararı ile sanığın, başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan, 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4. İlgili kararın, sanık tarafından temyizi üzerine, Dairemizin, 04.10.2023 tarihli kararı ile ''Katılanın yokluğunda verilen kararın usule uygun tebliğ edilmediği, bu eksikliğin giderilmesi gerektiği " gerekçesi ile dosyanın tevdiine karar verilmiştir.

5. Tevdii kararı üzerine, mahkeme tarafından eksiklik giderilmiş, ancak katılann herhangi bir temyiz talebi olmadığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından, üst yazı ile dosya incelenmek üzere yeniden dairemize tevzi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri;

Atılı suçu işlememesine rağmen eksik araştırma ile hakkında mahkumiyet kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay,katılana ait kart bilgilerini ele geçiren sanığın, internet üzerinden, mail order yöntemi ile farklı telefon hatlarına kontör yükleme işlemi yaptığı iddiasına ilişkindir.

2. Katılana ait ... 5571 \*\*\*\* \*\*\*\* 0233 numaralı kredi kartından, Vodafone'dan farklı tarihlerde kontör yükleme işlemi yapıldığına dair hesap özeti dökümü ve yazı cevapları dosyada mevcuttur.

3. İşlem yapan IP adresinin, 537 \*\*\* \*\*\* 62 numaralı hat üzerinden kullanıldığı ve hattın sanık adına olduğu tespit edilmiştir.

4. Kontör yüklenen numaraların sahte hat olduğu belirlenmiş ve şahıslar hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiştir.

5. Sanık savunmasında "Hattın kendisine ait olmadığını" beyan ederek suçlamayı kabul etmemiştir.

IV. GEREKÇE

A.Sanığın temyiz sebepleri yönünden;

3. İşlem yapan IP adresinin, 537 \*\*\* \*\*\* 62 numaralı hat üzerinden kullanıldığı ve hattın sanık adına olduğu tespit edilmiştir.

4. Kontör yüklenen numaraların sahte hat olduğu belirlenmiş ve şahıslar hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiştir.

5. Sanık savunmasında "Hattın kendisine ait olmadığını" beyan ederek suçlamayı kabul etmemiştir.

IV. GEREKÇE

A.Sanığın temyiz sebepleri yönünden;

Katılana ait ... 5571 \*\*\*\* \*\*\*\* 0233 numaralı kredi kartı bilgileri kullanılarak, internetten, sanık adına kayıtlı olduğu belirlenen 537 \*\*\* \*\*\* 62 numaralı hat üzerinden kullanılan IP numarası ile erişim sağlanarak, farklı tarihlerde sahte hatlara kontör yüklendiğinin belirlendiği olayda sanığın "Söz konusu hattın kendisine ait olmadığını" beyan etmesi karşısında, sanık savunmaları doğrultusunda

1. İlgili GSM şirketinden temin edilecek, 537 \*\*\* \*\*\* 62 numaralı hatta ait abonelik sözleşmesi ve tüm belgelerin, sanığa ait imza ve yazı örneklerinin asılları ile birlikte Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek, sözleşmedeki imza ve yazıların, sanığa ait olup olmadığının tespit edilmesi,

2. 537 \*\*\* \*\*\* 62 numaralı hattın olay önce ve sonrasındaki üçer aylık dönemleri de kapsayacak şekilde arama, aranma, mesajlaşma ve baz istasyon bilgilerini gösterir iletişim kayıtları ilgili kurumdan temin edilerek, kayıtlardaki kişiler ile sanık arasında bir bağlantı ya da tanışıklık olup olmadığının, telefonun sanık tarafından kullanılıp kullanılmadığının belirlenmesi

Hususları tamamlandıktan sonra, tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonuca göre sanığın hukuki durumunun tartışılması gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

5237 sayılı Kanun'un 245 inci maddesinin birinci fıkrasında temel ceza olarak, hapis cezasının yanında adli para cezası da öngörülmesine rağmen, sanığın sadece hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmesi,

hususları hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde yer alan nedenlerle, Adana 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2016 tarihli, 2015/1070 E. 2016/275 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 ve 326/son maddeleri gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13459, Karar No: 2014/6345, Tarih: 31.03.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/13459 E.  ,  2014/6345 K.**

* ÖLÜM AYLIĞININ İPTALİ

* YARGI YOLU

* SOSYAL SİGORTALAR VE GENEL SAĞLIK SİGORTASI KANUNU (5510) Madde 56

* SOSYAL SİGORTALAR VE GENEL SAĞLIK SİGORTASI KANUNU (5510) Madde 101

**"İçtihat Metni"**

Dava, davacının aldığı ölüm aylığını, 5510 sayılı Kanunun 56/2 fıkrası uyarınca iptal eden kurum işleminin iptali ile aylıkların kesildiği tarihten itibaren yeniden bağlanması ve ödenmeyen aylıkların ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın yargı yolu yokluğu ve görevsizlik nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, görevli yargı yolunun belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

6100 sayılı HMK'nın 114/1-b maddesine göre "yargı yolunun caiz olması" dava şartı olup mahkeme, dava şartlarının mevcut olup olmadığını, davanın her aşamasında kendiliğinden araştırır. Taraflar da dava şartı noksanlığını her zaman ileri sürebilirler. Mahkeme, dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası 01/10/2008 tarihinde yürürlüğe girmiş olup Yasa'nın 101.maddesine göre bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde, bu Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıklar iş mahkemelerinde görülür.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının eşinden 09/12/2003 kesinleşme tarihli ilam ile boşandığı, davalı Kuruma, 13/09/2003 tarihinde ölen babasından dolayı kendisine yetim aylığı tahsis edilmesi için talepte bulunduğu, ihbar üzerine yapılan soruşturma neticesinde davalı Sosyal Güvenlik Kurumu Kontrol memuru tarafından düzenlenen 29/03/2012 tarihli raporda, davacı ve eski eşinin araştırma yapıldığı tarih itibari ile fiilen birlikte yaşadıkları tespitine yer verildiği anlaşılmaktadır. Davacının işbu davayı açmadan önce idari yargıda dava açtığı; davasının adli yargı yolunun görevli olduğundan bahisle reddedildiği, mahkemesince ilgili idari yargı kararının kesinleşme şerhli onaylı suretinin dosya içerisine alınmadığı görülmüştür.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasında, “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01/10/2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28/04/2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir.

İlgili maddi hükmüne göre, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01/10/2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Somut olayda da; davaya dayanak olan 5510 sayılı Yasanın 56. maddesi hükmünün 01/10/2008 tarihinde yürürlüğe girmesi ve bu tarihten önce benzer bir yasal düzenlemenin bulunmaması, aynı yasanın 101. maddesinde, bu yasadan kaynaklanan uyuşmazlıkların aksine hüküm bulunmadıkça iş mahkemelerinde görüleceği amir hükmüne yer verilmesi ve davalı kurum kontrol memuru tarafından ilgili maddenin yürürlük tarihinden sonraki bir tarih olan 29/03/2012 tarihinde davacı ve boşandığı eşinin fiilen birlikte yaşadığına ilişkin denetim raporu düzenlenmesi hususları birlikte değerlendirildiğinde, sözkonusu uyuşmazlığın adli yargı yolu içerisindeki iş mahkemelerinde; iş mahkemelerinin bulunmadığı yerlerde ise iş mahkemesi sıfatı ile asliye hukuk mahkemelerinde görüleceği, dolayısı ile hükmü veren mahkemenin görevli olduğu açık olup; mahkemesince, işin esasına girilerek davacı ve boşandığı eşi arasında kanunun yürürlük tarihi olan 01/10/2008 ve sonrasında fiili birlikte yaşamın bulunup bulunmadığı usulünce araştırılıp tespit edilerek, sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin; davanın yargı yolu yokluğu ve görevsizlik nedeni ile usulden reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 31/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7434, Karar No: 2018/10091, Tarih: 07.05.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/7434 E.  ,  2018/10091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının aralıksız ve sürekli olarak davalı işverenin alt işveren firmalarında elektrik dağıtım işini üstlendiği bölgelerde elektrik teknisyeni olarak 01.02.2011 tarihinden 04.04.2014 tarihinde kadar çalıştığını, iş akdinin haksız olarak feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti ve ulusal bayram, genel tatil alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalıların Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili;... A.Ş.’ye ait %100 oranındaki hissenin ... A.Ş.’ye satılmasına karar verildiğini ve devir işleminin 01.10.2013 tarihinde tamamlandığını, söz konusu özelleştirmeye dayanarak,...A.Ş. hisselerini devralan şirkete husumet yöneltilmesinin hukuken mümkün olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... vekili; alacaklardan davacıyı işe alan, çalıştıran, ücretini, sosyal haklarını, sigorta primlerini, davacı ile ilgili tüm resmi işlemleri yapan, işe giriş bildirgelerini ve prim bildirgelerini kendi işyerlerinden ... kurumuna veren ihale suretiyle müvekkil kurumdan sözleşme kapsamında tanımlanan işi alan diğer dava dışı işverenlerin sorumlu olduğunu, alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının hiçbir alacağı bulunmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücretinin davalılardan tahsiline hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili ile davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Yargılama safhasındaki tarafların ispat hakkı ve buna bağlı olarak delillerin değerlendirilmesi hususu uyuşmazlık konusudur.

Somut uyuşmazlıkta; davacı talep konusu işçilik hak ve alacaklarının ispatı için tanık deliline dayanmış ve dinletmek için mahkemeye 3 kişilik tanık listesi sunmuştur.