muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11412, Karar No: 2014/11269, Tarih: 26.05.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/11412 E.  ,  2014/11269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Salihli 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 03/04/2013

NUMARASI : 2010/633-2013/223

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı ve davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı SGK'nun tüm temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacının temyiz itirazı yönünden yapılan incelemede;

Davacı, davalıya ait işyerinde 17.9.2004-31.12.2006 tarihleri arasında bildirilmeyen 569 gün çalışmasının tespitini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 1.9.2006-30.9.2006 tarihleri ile 1.11.2006-31.12.2006 tarihleri arası çalıştığının tespiti ve 31.12.2004 tarihinden önceki tespit talebinin hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmiş ise de bu sonuç usul ve yasaya uygun bulunmamıştır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesinde, bu tür hizmet tespiti davalarının kanıtlanması yönünden özel bir yöntem öngörülmemiştir. Kimi ayrık durumlar dışında; resmi belge veya yazılı delillerin bulunması, sigortalı sayılması gereken sürelerin saptanmasında güçlü delil olmaları itibariyle sonuca etkili olurlar. Ne var ki bu tür kanıtların bulunmaması, salt, bu nedene dayalı istemin reddine neden olmaz. Somut bilgilere dayanması, inandırıcı olmaları koşuluyla, Kuruma bildirilen dönem bordroları, tanıkları veya iş ilişkisini bilen veya bilmesi gereken işverenler tarafından Kuruma bildirilen komşu işyerleri çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunları destekleyen kimi diğer kanıtlarla dahi sonuca gitmek mümkündür.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının, davalıya ait 1066239 sigora sicil nolu işyerinde 11.7.2005, 24.7.2006 tarihlerinde işe başladığına dair işe giriş bildirgelerinin verildiği, davacının 1.9.2004 tarihinde başka işyerinden çıktığı ve davalı işyerinden 11.7.2005-31.1.2006 tarihleri ve 24.7.2006-2.11.2006 tarihleri arası çalışmasının bildirildiği, davalı işyerinin 11.6.2004 tarihinde kanun kapsamına alınmış olup işyerinde yaş sebze ve meyve kurutmacılığı, konserve işi yapıldığı, davacı bordro tanığı D.. C..'ın 2004/9. aydan itibaren yaz-kış sürekli çalışmalarının bildirildiği, bu tanığın, davacının 2004 yılı Eylül ayında başladığını ve sürekli çalıştığını beyan ettiği, yine davacı tanığı S. E.'in davacının mevsimlik değil, sürekli çalıştığını beyan ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece kabul edilen dönemler yönünden verilen karar doğru ise de davacının 17.9.2004 tarihinden itibaren aralıksız çalıştığı iddiası nedeni ile ihtilaf konusu dönemde, eksik bildirilen süreler yönünden davacı tanıklarının beyanlarına itibar edilmeden sonuca gidildiği görülmektedir.

Yapılacak iş, Kuruma verilmiş dönem bordrolarına göre bordroda ismi geçen S.. D..'in davacı tanığı S. E. olup olmadığını araştırmak, bu tanığın kayıtlarını getirtmek, bordro tanığı D.. C..'ın davacının 2004 yılı Eylül ayında başladığını ve sürekli çalıştığına ilişkin beyanı ile davacı tanığı S. E.n beyanına itibar ederek davacının çalışma başlangıcı ve çalışma süreleri hakkında hak düşürücü sürenin gereçekleşmediği gözetilerek tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar vermektir

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik araştırma ve hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 26/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4564, Karar No: 2025/1655, Tarih: 10.02.2025

**11. Ceza Dairesi         2024/4564 E.  ,  2025/1655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/1385 Değişik İş

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, defter kayıt ve belgeleri gizleme

SUÇ TARİHLERİ : 2008 takvim yılı, 24.06.2012

İNCELEME KONUSU

KARAR : İtirazın kabulü

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Hükümlü hakkında, İstanbul Anadolu 16. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.02.2019 tarihli ve 2014/273 Esas, 2019/99 Karar sayılı kararıyla "2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359/b ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43/1. maddesi uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, "defter kayıt ve belgeleri gizleme" suçundan 213 sayılı Kanun'un 359/a-2 ve 5237 sayılı Kanun'un 62. maddeleri uyarınca 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükümlerin istinaf edilmeksizin kesinleşmesi sonrası, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 15.04.2022 tarihli ve 31810 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Hazineye Ait Taşınmaz Malların Değerlendirilmesi ve Katma Değer Vergisi Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Daire Kanun'un (7394 sayılı Kanun) 4, 5 ve 6. maddeleri ile 213 sayılı Kanun'da yapılan değişiklikler nedeniyle uyarlama yapılması talebinde bulunması üzerine, Mahkemece yapılan uyarlama yargılamasında, "...Sanık hakkında defter ve belgelerini ibraz etmemek ve 2008 yılında sahte fatura düzenlemek suçlarından verilip kesinleşen cezalar yönünden sanık tarafından etkin pişmanlık kapsamında ödeme yapılmadığından herhangi bir lehe değişiklik olmadığı..." gerekçesiyle önceki mahkûmiyet hükümlerinin aynen infazına dair İstanbul Anadolu 16. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.11.2023 tarihli ve 2022/746 Esas, 2023/909 Karar sayılı kararına yönelik itirazın, "...hükümlünün istinaf edilmeden kesinleşen kararında 2008 yılına ait takvim yılı içerisinde birden fazla sahte fatura düzenlemesi nedeniyle TCK'nın 43.maddesi kapsamında hüküm kurulduğu ancak 7394 sayılı yasa ile değişen 213 sayılı VUK'da aynı takvim yılı içerisinde birden fazla kez işlenen suçun tek suç kabul edildiği, farklı takvim yılları içerisinde aynı suçun işlenmesi halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği hususunun düzenlenmiş olması dikkate alınmadan verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğu..." şeklindeki gerekçeyle kabulüne ilişkin, mercii İstanbul Anadolu 17. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.02.2024 tarihli ve 2023/1385 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 271/4. maddesi uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle karar tarihi olan 09.02.2024’te kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 25.07.2024 tarihli ve 2024/9241 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.09.2024 tarihli ve KYB-2024/85454 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

A. Kanun Yararına Bozma İstemi

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.09.2024 tarihli ve KYB-2024/85454 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, İstanbul Anadolu 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/02/2019 tarihli kararı ile sanığın 2008 takvim yılı içerisinde birden fazla kez sahte fatura düzenlemek suretiyle 213 sayılı Kanun'a muhalefet suçunu işlediğinden bahisle zincirleme suç hükümleri uygulanmak suretiyle sanığın mahkûmiyetine karar verildiği, anılan Mahkemenin 17/11/2023 tarihli kararı ile uyarlama yapılmasına yer olmadığına ve 05/02/2019 tarihli hükmün aynen infazına karar verildiği, her ne kadar anılan karara karşı yapılan itiraz üzerine, sanık hakkında zincirleme suç hükümleri uygulanamayacağından bahisle itirazın kabulüne karar verilmiş ise de,

7394 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359. maddesine eklenen fıkrada yer alan, "(Ek fıkra:8/4/2022-7394/4 md.) Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır." şeklindeki düzenlemeler ile benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 06/07/2023 tarihli ve 2023/2611 esas, 2023/5764 karar sayılı ilâmında yer alan "2011 yılı Ocak ayından Eylül ayına kadar birden fazla sahte fatura kullanma eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur." şeklindeki açıklamalar karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiği gözetilmeden, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

1. 15.04.2022 tarihli ve 31810 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359/son maddesinden önce gelmek üzere; “Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır.” cümlesinin eklendiği ve 7394 sayılı Kanun'un 6. maddesi ile 213 sayılı Kanun'a eklenen geçici 34. maddesinde; "Haklarında hüküm verilmiş olup da dosyası infaz aşamasında olanlar, 359 uncu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammını, bu maddeyi ihdas eden Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren bir yıl içinde Hazineye ödedikleri takdirde 359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla soruşturma evresi için yapılan etkin pişmanlık düzenlemesinden faydalanabilir.

...

359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan düzenlemelerde yer alan zincirleme suça ilişkin koşulların belirlenmesi, duruşma açılmak suretiyle yapılır.”

Hükümlerinin yer aldığı anlaşılmıştır.

2. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; "2008 takvim yılında farklı tarihlerde birden fazla sahte fatura düzenlediği" iddia ve kabul olunan hükümlü hakkında, 7394 sayılı Kanun’un 4. maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359/son maddesinden önce gelmek üzere; “Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır.” hükmü uyarınca ceza tayin edilirken, zincirleme suç hükümlerinin bir kez uygulanabileceği, farklı takvim yıllarında sahte fatura düzenlenmesi ve fatura sayısının, temel cezanın ve zincirleme suç hükümlerine ilişkin artırım oranının alt ve üst sınırlarının belirlenmesinde dikkate alınabileceği anlaşılmakla, aynı takvim yılında farklı tarihlerde birden fazla sahte fatura düzenleyen hükümlü hakkında, suç tarihinde yürürlükte bulunan 213 sayılı Kanun'un 359/b maddesi uyarınca alt sınırdan ceza tayin edildikten sonra, 5237 sayılı Kanun'un 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasında herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığından bahisle itirazın reddi yerine kabulüne karar verilmesi Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

3. Bununla birlikte, İstanbul Anadolu 16. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.11.2023 tarihli ve 2022/746 Esas, 2023/909 Karar sayılı kararında hükümlü hakkında, "defter kayıt ve belgeleri gizleme" suçu yönünden de uyarlama yapılmasına yer olmadığına karar verilmesi ve katılan vekilinin 28.11.2023 tarihli itiraz dilekçesinin bu suç yönünden verilen kararı da kapsadığının kabul edilmesi karşısında; merci tarafından "...7394 sayılı Kanun’un 4. maddesindeki "...verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin..." ibaresi de nazara alınarak defter ve belgelerin ibraz edilmemesi neticesinde gerçekleştirilen re'sen tarh işleminin vergi ziyaı olarak değerlendirilemeyeceği, defter, kayıt ve belgelerin ibraz edilmemesi hâlinde herhangi bir vergi ziyaı oluşmadığı, bu nedenle 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 6. maddeleri gereğince yapılan uyarlama yargılamasında, hükümlü hakkında mevcut durum itibarıyla tayin edilecek temel ceza üzerinden etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiği" hususu gözetilerek bu suça ilişkin de değerlendirme yapılması gerekirken, yalnızca "2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçu yönünden inceleme yapıldığı belirlenmekle, mahallinde bu hususta bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

II. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İstanbul Anadolu 17. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.02.2024 tarihli ve 2023/1385 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309/4-a. maddesi uyarınca gerekli işlemlerin yapılması için dava dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14691, Karar No: 2013/21331, Tarih: 15.11.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/14691 E.  ,  2013/21331 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı adına Av. ... aralarındaki dava hakkında ... 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinden verilen 18.03.2013 günlü ve 2013/18-2013/112 sayılı hükmün, davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

1-Davacı vekiline kalemde memur eliyle tebliğe ilişkin düzenlenen belgede, neyin tebliğ edildiği yazılmamış olup; gıyabi hükmün, davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten;

2-Davacının yurtdışındaki çalışma sürelerini ve niteliğini gösterir şekilde TR-4 belgesi, ilgili yerlerden celbedilip, dosya içine konulduktan sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine 15.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5444, Karar No: 2024/7206, Tarih: 01.10.2024

**8. Ceza Dairesi         2022/5444 E.  ,  2024/7206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1182 E., 2021/1944 K.

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının 22.01.2019 tarihli iddianamesiyle sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 37 inci maddesinin birinci fıkrası, 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) bendi, 35 inci maddesi uyarınca cezalandırılması talebiyle dava açılmıştır.

2. İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.10.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun' un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) bendi, 35 inci maddesi, 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile mahkumiyetine, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükmünün uygulanmasına karar verilmiştir.

3. İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ... ve katılan kurum vekilinin istinaf itirazları üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 19.10.2021 tarihli ve 2020/1182 Esas, 2021/1944 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan İlk Derece Mahkemesinin mahkumiyet kararı çıkartılarak, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan kurum vekilinin temyiz sebepleri;

Verilen kararın hukuka ve kanuna aykırı olduğuna, sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olduğuna, sanık hakkında üst sınırdan ceza tayin edilmesi gerektiğine, eksik incelemeye dayalı karar verildiğine, kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan kurum vekilinin temyiz sebepleri;

Verilen kararın hukuka ve kanuna aykırı olduğuna, sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olduğuna, sanık hakkında üst sınırdan ceza tayin edilmesi gerektiğine, eksik incelemeye dayalı karar verildiğine, kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanık ...'ın, haklarında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı bulunan diğer sanıklar Güllü ve ... ile birlikte fikir ve ... birliği içinde cebir kullanmak suretiyle müştekinin hürriyetini kısıtlamak istedikleri, ancak müştekinin ellerinden kaçması ve olay yerine hızlı bir şekilde polis ekiplerinin intikal etmesi ile eylemlerini tamamlayamadıkları, bu şekilde birden fazla kişi ile birlikte cebir, tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılmaya teşebbüste bulundukları iddiasına ilişkindir.

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince; "...sanıkların fikir ve ... birliği içerisinde katılanın kolundan tutmak ve ittirmek suretiyle zorla arabaya bindirmeye çalışmak şeklinde gerçekleşen ... ile üzerlerine atılı cebir kullanmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılmaya teşebbüs suçunu işledikleri..." sabit kabul edilerek mahkumiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan incelemede; "...Sanığın ve yanındaki diğer sanıkların mağdur ile konuşmak istedikleri şeklindeki savunmaları aksine mağduru kaçırmaya çalıştıkları yönünde mahkumiyete yeterli delil bulunmadığından ve dolayısıyla suçun işlendiği şüphede kaldığından, ''şüpheden sanık yararlanır'' ceza hukuku genel prensibinden hareketle sanık hakkında suçu işlediği sabit olmadığı..." gerekçesiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. Ceza Genel Kurulunun 17.05.2022 gün ve 2020/248 Esas, 2022/359 Karar sayılı ilamı ve 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde ''İlk derece mahkemesinin kararında usule veya esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığını, delillerde veya işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığını, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğunu saptadığında istinaf başvurusunun esastan reddine, 303 üncü maddenin birinci fıkrasının (a), (c), (d), (e), (f), (g) ve (h) bentlerinde yer alan ihlallerin varlığı hâlinde "hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine'' duruşma açılmasına gerek olmadan karar verilebileceğinin düzenlenmiş olması ve aynı Kanun'un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde ''Olayın daha ziyade aydınlanması gerekmeden beraate veya davanın düşmesine ya da alt ve üst sınırı olmayan sabit bir cezaya hükmolunması gerekirse'' şeklinde yer alan düzenleme birlikte değerlendirildiğinde istinaf mahkemesince dosya üzerinden verilen beraat kararında usul ve kanuna aykırılık olmadığından Tebliğnamenin bu yöndeki bozma görüşüne iştirak olunmamıştır.

2. Oluşa ve dosya kapsamına göre sanık ... ile imam nikahıyla evli olan mağdur ...'nin, sanık ile arasında çıkan tartışma sonrası müşterek konutlarından ayrıldığı ve Yenice'de çay bahçesinde yalnız başına otururken tanık ...'nın babasının mağduru gördüğü ve ona yardım etmek için evinde iki gün misafir ettiği, bu süreçte mağdurun sıkıntılarını tanık ... ile paylaştığı ve olay günü de İnegöl Devlet Hastanesi'ne muayene olmak için gittikleri sırada hastane önünde sanıklarla karşılaştıkları, sanık ...'ın, haklarında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı bulunan diğer sanıklarla birlikte hareket ederek mağduru kolundan tutarak ve ittirerek araca zorla bindirmeye çalışmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna teşebbüste bulunduğunun, mağdurun aşamalardaki istikrarlı anlatımları ve mağdur beyanını destekleyen tanık ...'nın beyanlarıyla sabit olduğu anlaşılmakla, sanık ... hakkında İlk Derece Mahkemesince atılı suçtan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hükmün düzeltilerek sanığın beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan kurum vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 19.10.2021 tarihli ve 2020/1182 Esas, 2021/1944 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi gereğince Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.10.2024 tarihinde karar verildi.