muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/2766, Karar No: 2012/5626, Tarih: 14.05.2012

Öte yandan, teknik bilirkişi raporunda 3350 nolu parselin terkin edilen 4612 m2'lik bölümünün alanının yanlış hesaplandığını, bu kısmın yeni alanının 10.798,97 m2 olduğunu belirtilmiş olup, terkine ilişkin mahkeme kararın getirtilerek, taşınmazın ne kadar bölümünün terkin edildiği ve aradaki farkın nereden kaynaklandığının tespit edilmemiş olması da isabetsizdir.

Hazinenin temyiz itirazları yerindedir; kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428. maddesi gereğince BOZULMASINA,  14.05 .2012  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/27296, Karar No: 2020/2714, Tarih: 17.02.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/27296 E.  ,  2020/2714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin kamyon şoförü olarak 18.05.2013-09.01.2015 tarihleri arası 1.200,00 TL aylık net ücret ile çalıştığını, cumartesi-pazar günleri ile dini bayramlar hariç genel tatil günlerinde çalıştığı halde karşılığının ödenmediğini, izinlerin kullandırılmadığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının ödenmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, işyerinin beton santrali olduğunu, inşaat sezonuna entegre şekilde çalışma ve faaliyet gösterildiğini, kış ayları inşaat sezonu durduğu için dört aya kadar hava şartlarına bağlı olarak işyerinde faaliyet olmadığını, davacının asgari ücret üzerinden istihdam edildiğini, inşaat sezonunun bitimi ve işyerinde faaliyetlerin durması nedeniyle sözleşmesinin son bulduğunu, mevsimlik çalışma yapıldığını, yeniden işe başlamama sebebinin ise cezai müeyyide ile karşılaşılması sebebi ile yeni sezon faaliyet gösterecek işçilerde SRC belgesi olmasını şart koşulduğunu bu belge olmadan istihdam etmeyeceğini belirtmesine karşın davacının bu belgeyi temin etmediği için istihdam edilmediğini, trafik mevzuatı gereği 8 saatten fazla çalışmaya müsait olmadığını, ayrıldığı tarihten bir hafta sonra 15.01.2015 tarihinde banka hesabına bir kısım tazminatının yatırıldığını savunarak davanın reddini istemiştir

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ücret alacağı bulunup bulunmadığı husunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Karayolları Trafik Yönetmeliği'nin 98/A. maddesinde, "Ticari amaçla yük taşımacılığı yapan ve azami ağırlığı 3,5 tonu geçen araçların şoförleri ile ticari amaçla yolcu taşımacılığı yapan ve taşıma kapasitesi şoförü dahil 9 kişiyi geçen araçların şoförlerinin 24 saatlik herhangi bir süre içinde toplam olarak 9 saatten ve devamlı olarak 4,5 saatten fazla araç sürmelerinin yasak olduğu,” belirlenmiştir.

Karayolları Trafik Yönetmeliği'nin 98/A. maddesinde, "Ticari amaçla yük taşımacılığı yapan ve azami ağırlığı 3,5 tonu geçen araçların şoförleri ile ticari amaçla yolcu taşımacılığı yapan ve taşıma kapasitesi şoförü dahil 9 kişiyi geçen araçların şoförlerinin 24 saatlik herhangi bir süre içinde toplam olarak 9 saatten ve devamlı olarak 4,5 saatten fazla araç sürmelerinin yasak olduğu,” belirlenmiştir.

Somut olayda; davacı vekili, davacının 07.00-20.00 arası çalıştığını, ancak haftanın 4-5 günü akşam 23.00-24.00'e kadar çalışmanın devam ettiğini iddia etmiştir. Davalı vekili ise takograf ile ilgili en belirgin hususun ise bu tip çalışmaların Karayolları Trafik Kanunu ve sair trafik mevzuatı gereğince 8 saatten fazla çalışmaya müsait olmadığını, fazla çalışma iddiasının yersiz olduğunu savunmuştur. Yargılama sırasında dinlenen davacı tanığı "sabah 07:00 da iş yerinde bulunur ve 08:00 da işe başlardık. İşin durumuna göre değişmekle birlikte genel olarak 22:00-23:00-24:00 e kadar çalışıyorduk. ...genel olarak haftanın dört günü yukarıda bahsettiğim çalışma aralığında yoğun olarak fazla mesai yapılarak geçiyordu ancak haftanın kalan günlerindeki çalışma şeklimiz 08:00-18:00 arası idi."

Diğer davacı tanığı ise; "haftanın 2 günü normal mesaide geçiyordu yani 08:00 - 18:00 arası çalışıyorlardı ancak haftanın diğer günleri genelde 08:00- 21:00-22:00-23:00-24:00 e kadar değişik günlerde devam ediyordu."

Davalı tanıkları ;.... 07.30/08:00 gibi başlıyordu. Ben işten 17:00 da ayrıldığım için 17:00 dan sonra kaçta işi bıraktıklarına vakıf değilim.." diğeri ise;".....Genelde sabah 08:00 gibi başlarlar akşam iş bitimine göre işten ayrılırlar. Çok büyük bir inşaat söz konusu ise 12,15,18,20 saat kadar günlük çalışılırdı. Ancak aldığımız iş küçükse günlük 6 saat 8 saat çalışılırdı." şeklinde beyanda bulunmuştur.

Davalı tanıkları ;.... 07.30/08:00 gibi başlıyordu. Ben işten 17:00 da ayrıldığım için 17:00 dan sonra kaçta işi bıraktıklarına vakıf değilim.." diğeri ise;".....Genelde sabah 08:00 gibi başlarlar akşam iş bitimine göre işten ayrılırlar. Çok büyük bir inşaat söz konusu ise 12,15,18,20 saat kadar günlük çalışılırdı. Ancak aldığımız iş küçükse günlük 6 saat 8 saat çalışılırdı." şeklinde beyanda bulunmuştur.

Dosyaya sunulan takograf kayıtları trafik bilirkişisi tarafından çözümlenmiştir. Takograf çözümlenmesine ilişkin bilirkişi raporunda, iki adet takograf kutusu içindeki 89 ve 111 takograf kağıdının incelenmesi sonucu çalışma konusunda esnek bir durum olduğu, gün içinde dinlenme konusunda her hangi bir sıkıntı yaşamadığı, takograf kayıtlarında ara dinlenmeli çalışmalar yapıldığı görülmüştür. Takograf kayıtlarındaki günlük bazda çalışma süreleri ve kaç kilometre yapıldığı gösterilerek örneğin; 18.05.2014 tarihinde 08.50-12.45 arası çalıştığı ardından 13.40- 21.45 arası çalışma yaptığı; 19.20-20.15 arası dinlendiği dikkate alınarak davacının 3 saat 55 dakika çalıştıktan sonra verilen ara ardından 8 saat 5 dakika daha çalıştığı gibi, 14.12.2014 tarihinde 08.45- 12.30 arası 13.30- 14.10. arası çalıştığı günlerin belirtildiği anlaşılmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda takograf kayıtları ile tanık beyanlarına göre davacının haftanın 3 günü 07.30- 18.00 arası 1 saat ara dinlenme 3 gün (10.5-1=9.5-7.5=2x3=) 6 saat , haftanın 4 günü ise 07.30-22.00 arası çalıştığı 1.5 saat ara dinlenme düşülerek (14.5-1,5-7.5 = 5.5x4= 22) ve toplamda 28 saat fazla çalışma yaptığı, ancak azami çalışma süresinin 7 günlük sürede 72 saati geçemeyeceği kuralı gereği 72 saatten 45 saat düşülerek haftalık 27 saat üzerinden yapılan hesaplama mahkemece hüküm altına alınmış ise de isabetli olmamıştır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Takograf kaydı bulunan dönemler bu kayıtlara göre kayıt bulunmayan dönem tanık beyanlarına göre ve Karayolları Trafik Kanunu Yönetmeliği'nin 98/A maddesindeki araç kullanmaya ilişkin yasal sınırlamalar gözetilmeden haftalık 27 saat fazla çalışma yaptığının kabulü ile fazla çalışma ücret alacağının belirlenmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

Kayıt olmayan döneme yönelik hesaplama, kayıtlara dayalı olarak yapılmayacağından, bu dönem alacak hesabından hakkın özünü zedelemeyecek oranda bir indirim yapılmalıdır. Mahkemece bu açıklanan hususlar gözetilmeden karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.02.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3282, Karar No: 2012/28833, Tarih: 28.12.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/3282 E.  ,  2012/28833 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/3, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece haklarında 02.12.2008 tarihinde katılma kararı verilen katılanlar... ve ...'ın adının gerekçeli karar başlığında yazılmaması mahallinde düzeltilebilir hata olarak kabul edilerek bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin sanığın kusurunun bulunmadığına ve alt hadden ayrılarak ceza verilmesine ilişkin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddine ancak;

Sanığın sevk ve idaresindeki 1995 model kamyon ile dört gün boyunca Kastamonu ili Daday ilçesi- Elazığ, Elazığ-Ankara arası dinlenmeden taşımacılık yaptıktan sonra olay günü de Ankara'dan yüklediği parke taşlarını Daday ilçesine götürdüğü saat 22.30 sıralarında meskun mahal, 7 m. genişliğinde ve üç yönlü kavşak olan yolda 5. viteste ve takograf bağlantısını da kasten sökerek seyir halinde iken, fren balatalarının tamamen bitmiş olması ve fren tertibatının işlevini yitirmesi sonucu aynı yönde ve önünde seyir halinde bulunan aracın sol arka ve yan kısmına çarpması neticesi savrularak seyrine göre yolun sağ tarafındaki kaldırıma çıkarak kaldırım üzerinde yürüyen yayayı duvar ile kamyon arasına sıkıştırmak suretiyle ölümüne neden olması şeklinde meydana gelen olayda, tamirci bilirkişinin rapor ve beyanında, fren balatalarının bitmesinin ani gelişen bir olay olmadığını, sürücünün bunu farketmemesinin mümkün olamayacağını belirtmesi ve görgü tanıklarının beyanlarına göre de sanığın frenlerinin tutmaması üzerine çevredeki ... ve yayalara hiçbir sesli veya ışıklı ikazda da bulunmamış olması karşısında sanığın tam kusurlu olduğu kabul edilerek alt sınırdan daha fazla uzaklaşılması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 28.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/40380, Karar No: 2017/18068, Tarih: 14.09.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/40380 E.  ,  2017/18068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 7. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 38. İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; Müvekkilinin görünürde davalı... A.Ş. bünyesinde ancak aslen asıl işveren olan diğer davalı ...’nün emir ve talimatları altında çalıştığını, müvekkilinin iş akdinin haksız ve geçersiz bir şekilde feshedildiğini, yapılan fesih işleminin hukuka aykırı olduğunu, feshin son çare olma ilkesine uyulmadığını, fesih işleminin geçersizliğine, müvekkilinin ...'ne işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevaplarının Özeti:

Davalı... vekili; Diğer davalı ... Müdürlüğünün 19/04/2016 tarih ve 798 sayılı yazısı, 19/04/2016 tarih ve 000597 sayılı yazısı ve 27/04/2016 tarih ve 05624 sayılı yazısı ile iş ve araç eksiltilmesi yoluna gidilmesi, bu nedenle istihdam fazlalığının meydana gelmesi sebebiyle davacının iş akdinin alınan işletmesel karar çerçevesinde feshedildiğini, davacının başka bir yerde çalıştırılmasının mümkün olmaması sebebiyle son çare olarak iş akdinin feshedildiğini beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili; Davacının 657 sayılı memur, 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 49. maddesi uyarınca tam zamanlı sözleşmeli personel ya da 4857 sayılı Kanuna tabi işçi çalışanı olmadığını, husumet itirazında bulunduklarını, davacının diğer davalı şirket olan... bünyesinde çalıştığını, davacının iş akdinin davalı... şirketi tarafından sonlandırıldığını, feshin sonuçlarının diğer davalı şirketi bağlandığını beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece; İş akitlerinin belirsiz süreli olduğu, fesih bildiriminde herhangi bir sebep gösterilmediği, fesih sebebinin açık ve kesin olarak belirtilmemesi ile asgari ücrette meydana gelen artışların geçerli fesih sebebi olarak kabul edilmesinin mümkün olmaması nedeniyle feshin geçersiz olduğu, yapılan sözleşmeler göz önüne alındığında asıl-alt işveren ilişkisinden çok işçi teminine yönelik sözleşme olduğu, bu haliyle ASKİ ile... şirketi arasında yapılan hizmet akdinin muvazaalı olduğu gerekçeleri ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davalılar istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

İstinaf:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davalılar istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

Bölge Adliye Mahkemesince; fesih sebebinin açık kesin olarak belirtilmediği,... A.Ş.’ye ait hisselerin tamamına yakınının diğer davalı ... Müdürlüğüne ait olduğu, davalılar arasında ASKİ'ye ait asıl işlerin "Personel ve Araç Temini Hizmet Alım Sözleşmesi" imzalanmak sureti ile davalı... A.Ş. tarafından yürütüldüğü ve davalı ... Müdürlüğüne işçi temin edildiği, davalılar arasındaki asıl işveren-alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğu gerekçeleri ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Bölge Adliye Mahkemesi kararını davalıların vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının iş sözleşmesinin feshinin geçerli olup olmadığı, davalılar arasında muvazaa olup olmadığı uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır. 4857 sayılı Kanun'un 19. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 18. maddesi kapsamında kalan işçinin iş sözleşmesinin geçerli sebeple feshetmek isteyen işveren, fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır.

Yazılı fesih bildiriminin de, fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde içermesi zorunludur. Yazılı şekil şartına uymamak ve yazılı fesih bildiriminde, fesih sebebinin açık ve kesin olarak gösterilmemesi, 4857 sayılı Kanun’un 20. maddesi anlamında feshin geçersizliği sonucunu doğurur.

Yine aynı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Yine aynı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Öte yandan, alt işveren, bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve görevlendirdiği işçileri sadece bu işyerinde çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise, asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımdan yola çıkıldığında asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları, iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekir. 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde asıl işveren alt işveren ilişkisini sınırlandırılması yönünde kanun koyucunun amacından da yola çıkılarak asıl işin bir bölümünün alt işveren verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada olması gerektiği belirtilmelidir. 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin 6. ve 7. fıkralarında tamamen aynı biçimde “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu kararlılığı ortaya koymaktadır.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek istenmiş ve 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde bu konuda bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir.

Muvazaa Borçlar Kanun'da düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla ve kendi gerçek iradelerine uymayan ve aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Üçüncü kişileri aldatmak kastı vardır ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaanın ispatı genel ispat kurallarına tabidir. Bundan başka 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin 7. fıkrasında sözü edilen hususların adi kanuni karine olduğu ve aksinin ispatlanmasının mümkün olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı Kanun ile 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olduğu ortaklıklara dair ayrık durumlar tanınmıştır. Bununla birlikte maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işverene ilişkisinin ögeleri ve muvazaa ögeleri değişmemiştir. Öyle ki, alt işverene verilmesi mümkün olmayan bir işin bırakılması ya da muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin 6. fıkrasında açık biçimde öngörülmüştür. Kamu işverenleri bakımından farklı bir uygulamaya gidilmesi hukuken korunmaz. Gerçekten muvazaalı ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi ise, kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, 4857 sayılı Kanun'un 5. maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine şartların oluşmasına rağmen işçinin toplu iş sözleşmesinden yararlanamaması, anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur.

Dosya içeriğinden, saha işçisi olarak ( iş giriş bildirgesinde beden işçisi( genel) ) çalışan davacının iş sözleşmesinin, davalı... A.Ş. tarafından 08/05/2016 tarihinde Genel Müdürlük Makamının 06/05/2016 tarih, 2941-2955 sayılı oluru ve 4857 sayılı İş Kanunu’nun 17. maddesi gereği feshedildiği, fesih sebebinin açıkça belirtilmediği anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğinden, saha işçisi olarak ( iş giriş bildirgesinde beden işçisi( genel) ) çalışan davacının iş sözleşmesinin, davalı... A.Ş. tarafından 08/05/2016 tarihinde Genel Müdürlük Makamının 06/05/2016 tarih, 2941-2955 sayılı oluru ve 4857 sayılı İş Kanunu’nun 17. maddesi gereği feshedildiği, fesih sebebinin açıkça belirtilmediği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, tüm dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler, ihale sözleşmeleri, davalıların tabi olduğu mevzuat hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; davalı ...’nin, 2560 sayılı İstanbul Su ve Kanalizasyon İdaresi Genel Müdürlüğü Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanun’un ek 5. maddesi hükmü gereğince bu kanuna tabi olduğu, bu kanunun 2. maddesinde görev ve yetkinin; “a) İçme, kullanma ve endüstri suyu ihtiyaçlarının her türlü yeraltı ve yer üstü kaynaklarından sağlanması ve ihtiyaç sahiplerine dağıtılması için; kaynaklardan abonelere ulaşıncaya kadar her türlü tesisin etüt ve projesini yapmak veya yaptırmak, bu projelere göre tesisleri kurmak veya kurdurmak, kurulu olanları devralıp işletmek ve bunların bakım ve onarımını yapmak, yaptırmak ve gerekli yenilemelere girişmek, b) Kullanılmış sular ile yağış sularının toplanması, yerleşim yerlerinden uzaklaştırılması ve zararsız bir biçimde boşaltma yerine ulaştırılması veya bu sulardan yeniden yararlanılması için abonelerden başlanarak bu suların toplanacakları veya bırakılacakları noktaya kadar her türlü tesisin etüt ve projesini yapmak veya yaptırmak; gerektiğinde bu projelere göre tesisleri kurmak ya da kurdurmak; kurulu olanları devralıp işletmek ve bunların bakım ve onarımını yapmak, yaptırmak ve gerekli yenilemelere girişmek...” şeklinde tanımlandığı, yapmak ve yaptırmak şeklinde verilen yetkiye göre söz konusu işin davalı ... tarafından yapılabileceği gibi hizmet alımı yoluyla alt işverene de yaptırılabileceği anlaşılmaktadır. ... halde, davalı kurumun belirtilen işi alt işverene vermesi 4857 sayılı Kanun'un 2/6-7. maddesi uyarınca mümkün olup, geçerli ve muvazaaya dayanmayan bir asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunmaktadır. Bu anlamda, mahkemece, feshin geçerli sebebe dayanmadığının kabulü doğru ise de, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu sonucuna varılarak, davacının, davalı ...’ye ait işyerine iadesi doğru olmamıştır.

Yukarıda izah edilen husular hep birlikte değerlendirildiğinde; davalılar arasındaki alt işveren asıl işveren ilişkisinin geçerli olduğu ve muvazaalı olmadığı anlaşıldığından, davacının, alt işveren ... Katı Atıkları Ayıklama ... Değerlendirme .... ve Tic. A.Ş. işe iadesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesinin ve İlk Derece Mahkemesinin kararlarının bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;