muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/11165, Karar No: 2010/12212, Tarih: 06.07.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/11165 E.  ,  2010/12212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 2.600,00 TL borçlu olmadığının tesbiti faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinin, davalı şirketten satın aldığı motosiklet karşılığı olarak 2600 TL bedelli senedi düzenleyerek davalıya verdiğini, aralarındaki anlaşma gereği, borcunu taksitle ödeyip bitirdiği halde senedi davalının iade etmediğini ve hakkında icra takibi başlattığını, bu takip nedeniyle davalıya 2600 TL borçlu olmadığının tesbitini talep ve dava etmiştir.

Davalı, borcun senede dayalı bir borç olduğunu, ödendiğinin senetle ispat edilmesinin gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davacının, borcu ödediğine dair yazılı bir belge ve delil ibraz edemediğinden davanın reddi cihetine gidilmiş hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Kanun aksini emretmedikçe iki taraftan herbiri iddiasını ispatla yükümlüdür (HUMK.6 md.).

Somut olayda; davacı dava dilekçesinde iddiasıyla ilgili olarak ödemelerini yaptığına ilişkin davalı şirkete ait ödeme planı fotokopisi sunmuştur. Bu ödeme planının aslının davalı şirketten istenerek, ödemelere ilişkin belgedeki kayıtların doğru olup olmadığı, borcun ödenip ödenmediği, ödeme planının neye dayanarak düzenlendiği hususunda davalının isticvabı yapılarak deliller tam olarak toplandıktan sonra, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Diğer yönden; dava dilekçesinde "her türlü yasal delil) denmek suretiyle, yemin deliline dayanmış olan davacıya, davalıya yemin teklif etme hakkı bulunduğu hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6.7.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6228, Karar No: 2012/6320, Tarih: 02.04.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/6228 E.  ,  2012/6320 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Dava, davacının muris eşinin 1977-1992 yılları arasında 01.01.1991-31.12.1992 tarihleri arasında 2925 sayılı Kanun kapsamında sigortalı olduğu dönem dışında 1479 sayılı Kanun kapsamındaki sigortalılık süresinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacının muris eşi adına 23.04.1987-31.12.1987 tarihleri arasında bakkal, 16.12.1988-17.11.1989 tarihleri arasında kahvehane işinden dolayı vergi kaydının bulunduğu, 11.01.1989 tarihli kahvehane ruhsatı ile 1977 yılından itibaren içkili lokanta ile bir ara bakkal işlettiğine ilişkin soyut iki tanık beyanına itibar edilerek davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

1479 sayılı Yasa, zorunlu sigortalılık şemsiyesi altına en son alınan “esnaf ve sanatkarlar ve diğer bağımsız çalışanlara” Yasa’da yazılı sosyal güvenlik hükümlerini uygulama amacını taşımakta olup, 26. madde ile sigortalı olma hak ve yükümlülüğünden vazgeçilemeyeceği ve kaçınılamayacağını, bu Yasaya göre sigortalı sayılanların, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren üç ay içinde Kuruma başvurarak kayıt ve tescil yaptırmalarının zorunlu olduğunu, aksi durumda, Kurum tarafından re'sen tescil işleminin yapılacağı hükme bağlanmıştır.

Yasada tanımlanan amaca ulaşma yolunda, uygulamada rastlanılan kimi sorunlar nedeniyle “kanunun amacı, sigortalı sayılanlar ve sayılmayanlar” başlıklı 24. madde ve buna paralel olarak “sigortalılığın başlangıç ve bitiş tarihi” başlıklı 25. maddede sık sayılabilecek değişiklikler yapılmıştır.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 24 ve 25. maddelerinde “...kendi adına ve hesabına çalışanlar olarak nitelendirilen bağımsız çalışanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına yazılı olan gerçek kişiler...”, “meslek kuruluşuna yazılarak çalışmaya başladıkları tarihten itibaren” zorunlu ... sigortalısı sayılmışken, anılan maddelerde 19.4.1979 gün ve 2229 sayılı Yasa ile yapılan değişiklik ile meslek kuruluş kaydı zorunluluğu kaldırılarak, “kendi adına ve hesabına” çalışma koşulu ve belirtilen nitelikte çalışmaya başlama tarihi sigortalılık niteliğini kazanmak için yeterli kabul edilmiştir.

20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile yapılan düzenlemede, kendi adına ve hesabına çalışma koşuluna ek olarak “...gerçek ve götürü usulde gelir vergisi mükellefi olanlar” için mükellefiyetin başlangıç tarihinden, “kendi adına ve hesabına bağımsız olarak çalışmakla beraber gelir vergisinden muaf olanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına usulüne uygun olarak kayıtlı olanlar” kayıt oldukları tarihten itibaren sigortalı sayılmaktadırlar

20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile yapılan düzenlemede, kendi adına ve hesabına çalışma koşuluna ek olarak “...gerçek ve götürü usulde gelir vergisi mükellefi olanlar” için mükellefiyetin başlangıç tarihinden, “kendi adına ve hesabına bağımsız olarak çalışmakla beraber gelir vergisinden muaf olanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına usulüne uygun olarak kayıtlı olanlar” kayıt oldukları tarihten itibaren sigortalı sayılmaktadırlar

Ne var ki, 1479 sayılı Yasaya 2654 sayılı Yasa ile eklenen Ek Geçici 13. madde ile, “...sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihe kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olanların her türlü hak ve mükellefiyetleri bu Kanunun yürürlüğe girdiği (20.4.1982) tarihinde” başlayacaktır hükmü getirilmiştir.

22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikte ise, bu kez; “gerçek ve götürü usulde gelir vergisi mükellefi olanlar, Esnaf ve Sanatkarlar Siciline kayıtlı bulunanlar veya kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun kayıtlı bulunanlar” dan, gelir vergisi mükellefi olanlar, mükellefiyetin başlangıç tarihinden, gelir vergisinden muaf olanlar ile vergi kaydı bulunmayanlar da Esnaf ve Sanatkarlar Siciline veya kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıt oldukları tarihten itibaren kendiliğinden sigortalı sayılmışlardır.

619 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile getirilen düzenlemelerin, anılan ...’nin Anayasa Mahkemesi’nce iptalinden sonra 4956 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikle bu kez; ..gerçek ve basit usulde gelir vergisi mükellefi olanlar, mükellefiyet tarihinden, gelir vergisinden muaf olanlardan Esnaf ve Sanatkarlar Sicili ile birlikte kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun kayıt olanlar ise talep tarihinden itibaren zorunlu sigortalı olarak Yasa kapsamına alınmışlardır.

20.04.1982 ve 22.03.1985 tarihlerinde 2654 ve 3165 sayılı Yasalarla yapılan değişiklikler; önceki mevzuatın öngördüğü koşullara sahip olan sigortalıların, sigortalılık niteliklerine son vermemekte, değişikliklerin yürürlüğe girdiği tarihten sonra...sigortalılık niteliğini kazananlar yönünden yeni düzenlemeler içermektedir.Aksini düşünme, kazanılmış hakları ortadan kaldırmak olur ki, bu durumun kabulüne de yasaca ve hukukça olanak bulunmadığı açıktır.

Kaldı ki, 2654 sayılı Yasa ile 24. maddede yapılan değişiklikte, vergi mükellefi olmayıp da vergiden muaf olanlardan, kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olanlarında zorunlu ....sigortalısı sayılacağı açıktır. 3165 sayılı Yasa ile bu kapsam daha da genişletilmiştir.

Kaldı ki, 2654 sayılı Yasa ile 24. maddede yapılan değişiklikte, vergi mükellefi olmayıp da vergiden muaf olanlardan, kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olanlarında zorunlu ....sigortalısı sayılacağı açıktır. 3165 sayılı Yasa ile bu kapsam daha da genişletilmiştir.

Somut olayda; davacının 10.11.1992 tarihinde ölen muris eşinin öncelikle, daha önce 1479 sayılı Kanun kapsamında Kurumda tescilinin bulunup bulunmadığı belirlenmeli, tescilinin bulunmaması halinde Ek Geçici 13.maddesi uyarınca değerlendirme yapılmalı, murisin kendi nam ve hesabına çalışma olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediğinin tespiti yönünden; 23.04.1987-31.12.1987 ve 16.12.1988-17.11.1989 tarihleri arasındaki vergi kaydı dışında vergi kaydı, oda ve sicil kayıtlarının bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturulduktan sonra açıklanan tüm bu maddi ve hukuksal olgular dikkate alınarak yapılacak değerlendirme sonucu karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

O hâlde, davalı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 02.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19715, Karar No: 2014/5767, Tarih: 17.02.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/19715 E.  ,  2014/5767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Kamu davasının düşmesine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Eylemin taksirle işlendiğinin kabulü ve şikayetten vazgeçme nedeniyle düşme kararı verildiğinin anlaşılmasına karşın TCK'nin 54. maddesi uyarınca kasıtlı suçun işlenmesinde kullanılan ve iyiniyetli üçüncü kişilere ait olmayan eşyanın zoralımına karar verilebileceği gözetilmeden, fiilde kullanılan meyve bıçağının sahibine iadesi yerine zoralımına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK’un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasının müsadereye ilişkin kısmının “.....Adli Emanetinin 2008/465 sırasında kayıtlı mühürlü ipe sarılı koyu mavi saplı, sap kısmı 10 cm, namlu kısmı 7,5 cm., genişliği 15 mm. olan soligen inox germaniy ibareli bir adet meyve bıçağının sahibinin tesbit edilerek bu şahsa İADESİNE,” şeklinde değiştirilmesi ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/967, Karar No: 2020/2695, Tarih: 03.06.2020

**11. Ceza Dairesi         2018/967 E.  ,  2020/2695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 17.04.2014 tarih, 2014/19858 Esas sayılı iddianamesi ile 20.05.2008 tarihli sahte faturayı düzenlemek ve 30.06.2008 tarihli sahte faturayı kullanmak suçundan dava açılmasına rağmen sanık hakkında sadece sahte fatura düzenlemek suçundan hüküm verildiği tespit edilmekle, 2008 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan mahallinde ayrıca hüküm verilmesi mümkün görülmüştür.

2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen "2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçunun yasada gerektirdiği cezasının üst sınırına göre 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zaman aşımının, suç tarihi olan 20.05.2008 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz talebi bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu konuda aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zaman aşımı

nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE, 03.06.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12484, Karar No: 2022/5384, Tarih: 21.03.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12484 E.  ,  2022/5384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle,o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak, REDDİNE, 21.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1737, Karar No: 2023/4768, Tarih: 30.03.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/1737 E.  ,  2023/4768 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (...) Mahkemesi

SAYISI : 2021/188 E., 2022/122 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin, davalı işyerinde 01.05.2004-01.11.2017 tarihleri arasında pasta ustası olarak çalıştığını, ... sözleşmesinin davalı tarafça haklı neden olmaksızın feshedildiğini, davalı işyerinde ....00-22.30 saatleri arasında çalıştığını, fazla çalışma yapılmasına rağmen ücretlerin ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, 2017 yılı Ekim ayına ilişkin ücret alacağı ile ... bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının mevsimlik çalışma yaptığını ve ödenmeyen alacağının bulunmadığını, ... sözleşmesinin davacı tarafça feshedildiğini, davalı işyerinin otel olduğunu, kışın boş kaldığını, davacının yoğun dönemde fazla çalışma yapması hâlinde ücretlerinin ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 27.....2019 tarihli ve 2017/368 Esas, 2019/233 Karar sayılı kararıyla; davalının ... sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini ispatlayamadığı, toplanan deliller bir arada değerlendirildiğinde davacının davalı işyerinde en son net 3.000,00 TL ücret aldığı, davalı işveren tarafından yıllık izinlerin kullandırıldığına dair imzalı yıllık izin formu ya da eşdeğer bir belge sunulmadığı, imzalı 2011 yılı Ocak ayı bordrosunda davacının 20 gün yıllık izin kullandığının belirtildiği, dinlenen tanık beyanları doğrultusunda davacının ....30-22.00 saatleri arasında olmak üzere haftalık 27 saat fazla çalışma yaptığı gerekçeleriyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesinin 21.01.2021 tarihli ve 2020/2728 Esas, 2021/107 Karar sayılı kararıyla İlk Derece Mahkemesince belirtilen gerekçelerle birlikte davalı tarafça iki haftalık süre içerisinde ıslaha karşı zamanaşımı def'inde bulunulmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 20.05.2021 tarihli ve 2021/4959 Esas, 2021/9222 Karar sayılı kararıyla davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek davacının uzun yıllar yıllık izin kullanmadan çalışmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu, hâkimin davayı aydınlatma ödevi kapsamında davacının yıllık izin kullanıp kullanmadığı hususunda beyanının alınması gerektiği ve yine hâkimin davayı aydınlatma ödevi kapsamında davacı tanıklarına, davalı tanık beyanlarında geçen nisan-ekim arası sezonluk çalışma yapılıp yapılmadığı, yaz-kış ayrımı olup olmadığı, varsa kış sezonu çalışma saatleri sorularak fazla çalışma ücreti alacağı hakkında hüküm kurulması gerektiği belirtilerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozma ilâmına uyularak devam edilen yargılama neticesinde davacının yıllık izin haklarını kullanmadığı yönündeki beyanı dikkate alınarak ve yeniden dinlenen davacı tanık beyanları doğrultusunda davacının yaz sezonu dışında haftalık 3 saat fazla çalışma yaptığı, yaz sezonunda ise haftalık 27 saat fazla çalışma yaptığı ve ücretlerinin ödenmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; davacının çalışma süresinin ve aylık ücretinin hatalı belirlendiğini, kıdem ve ihbar tazminatlarına hak kazanmadığını, tüm dönemler boyunca haftalık 27 saat fazla çalışma hesaplanmasının insan sağlığına ve gerçeklere aykırı olduğunu, davacının yıllık izin ile ... bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının bulunmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; davacının çalışma süresinin ve aylık ücretinin hatalı belirlendiğini, kıdem ve ihbar tazminatlarına hak kazanmadığını, tüm dönemler boyunca haftalık 27 saat fazla çalışma hesaplanmasının insan sağlığına ve gerçeklere aykırı olduğunu, davacının yıllık izin ile ... bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının bulunmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; yıllık izin ücreti ile fazla çalışma ücreti alacaklarının ispatı ve hesaplanması hususlarına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı ... Kanun'un 41, 53, 63,ve 59 uncu maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

30.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.