muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2441, Karar No: 2016/3574, Tarih: 29.02.2016

Ne var ki, anılan yasal değişiklik Anayasa Mahkemesi'nin 12.05.2011 tarih, 2009/31 Esas ve 2011/77 Karar sayılı kararıyla iptal edilmiş ve kararın 23.07.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanmasıyla iptal hükmü yürürlüğe girmiştir. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamları, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 33.maddesinde yer alan “Hakim, Türk hukukunu resen uygular” hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu ortadadır. Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında, Anayasa'nın 153. maddesine göre Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararları geriye yürümese de ve 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin hüküm verildiği tarih itibariyle doğru ise de; 10.03.1969 tarih ve 1/3 sayılı İBK'nın gerekçe bölümünde de belirtildiği üzere, iptal kararının kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemeyeceği, ancak henüz devam eden uyuşmazlıkların iptal kapsamında bulunacağı açıktır. Zira, kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer. Bu durumda davanın esası bakımından verilen hükmün Anayasa Mahkemesi’nin anılan iptal kararı nedeniyle doğru olduğu söylenemez.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararı sonucu oluşan durumun eldeki maddi anlamda kesinleşmemiş ve derdest olan davaya da uygulanması zorunlu olup, kamu malları ile ilgili davalar aynı zamanda kamu düzeni ilkesini de içerdiğinden mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararından sonra oluşan yeni yasal durum dikkate alınarak, inceleme yapılıp sonuca ulaşılması gerekmektedir.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararı sonucu oluşan durumun eldeki maddi anlamda kesinleşmemiş ve derdest olan davaya da uygulanması zorunlu olup, kamu malları ile ilgili davalar aynı zamanda kamu düzeni ilkesini de içerdiğinden mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararından sonra oluşan yeni yasal durum dikkate alınarak, inceleme yapılıp sonuca ulaşılması gerekmektedir.

O halde mahkemece yapılacak iş; 3 jeolog ya da jeomorfolog, 1 harita mühendisi ve 1 ziraat mühendisinden oluşacak bilirkişi kuruluyla dava konusu taşınmaz başında keşif yapılması, taşınmazın farklı noktalarında gözlem çukurları açılarak bu çukurlardan alınan verilerin incelenmesi, açılan gözlem çukurlarının harita üzerinde işaretlenerek gösterilmesi ve topoğrafik memleket haritalarından da yararlanılarak kıyı kenar çizgisinin tespit edilmesi, keşfen tespit edilen kıyı kenar çizgisi ile Bakanlık tarafından onaylanan kıyı kenar çizgisinin fen bilirkişi tarafından kroki üzerinde gösterilmesi, her ikisinin çakışmaması halinde çelişkinin nedenlerinin bilimsel verilere dayalı olarak bilirkişiye açıklattırılması, ayrıca 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa'nın 16. maddesiyle 3402 sayılı Yasa'nın 36. maddesine bazı ilaveler getiren 36/A maddesi hükmüne göre kadastro işlemleri sebebiyle açılan davalar nedeniyle, yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı hususunun da gözetilmesi, Mahkemece bu konudaki görüşünün ortaya konulması ve ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesinden ibarettir.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 29.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13358, Karar No: 2017/8800, Tarih: 11.12.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/13358 E.  ,  2017/8800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında defter ve belge ibraz etmemek suçundan 213 sayılı Yasa'nın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaasının bulunmadığı ve bu konuda Vergi Denetim Kurulu Trabzon Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığı'nın 20.08.2014 tarih ve 3229 sayılı yazısına göre mütalaa verilmesinin gerekmediğinin belirtildiği gözetilmeden, davaya devamla yazılı şekilde sanık hakkında beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaanın bulunmaması nedeniyle soruşturma ve kovuşturma şartı gerçekleşmediği anlaşıldığından, sanık hakkında açılan kamu davasının CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 11.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11687, Karar No: 2015/24958, Tarih: 06.05.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/11687 E.  ,  2015/24958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Sanıkların resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için muvazaalı olarak boşandıkları, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda; mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 06/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8941, Karar No: 2009/7473, Tarih: 01.06.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/8941 E.  ,  2009/7473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, idari para cezasına ilişkin Kuruma yapılan ödemelerin istirdatına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davalı kurumca 2000 yılı 4-10 aylarına ait bildirgeleri ve 2000 yılı 1. ve 2. dönem 4 aylık dönem bordrolarının verilmemesi, ayrıca 2000 yılı kayıt ve belgelerin geçersizliği nedeniyle davacı şirkete tahakkuk ettirilen idari para cezası nedeniyle takip sonucu davacıya çıkarılan 10.01.2002 tarihli 919 sayılı ve 10.01.2002 tarihli 920 sayılı ödeme emirleri sonucu davalı Kurumca davacıdan haksız şekilde tahsil edilen 13.054.806.000 TL'nın davalı Kurumdan istirdadı istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

Dava, Kurum tarafından resen tahakkuk ettirilen idari para cezası ve gecikme zammının iptali istemine ilişkindir. Bu yönüyle davanın yasal dayanağı belirgin olarak 5655 sayılı Yasa'nın 2. maddesi ile değişik 506 sayılı Yasa'nın 140/4. maddesidir. Anılan maddeye göre idari para cezalarının ilgiliye tebliğ edilmekle tahakkuk edeceği ve tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde ödeneceği veya aynı süre içinde Kurumun ilgili ünitesine itiraz edileceği, itirazın takibi durduracağı, kurum ünitesince itirazın reddedilmesi halinde kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde yetkili idare mahkemesine başvurulabileceği, bu süre içinde başvurunun yapılmamış olması halinde idari para cezasının kesinleşeceği belirtilmiştir.

Süresinde ödenmeyen prim ve diğer kurum alacaklarının bizzat kurumca cebren takip ve tahsil edilebileceği 506 sayılı Yasa'nın açık hükmü gereğidir. Cebren tahsil ve takip esasları 6183 sayılı Yasa'da gösterilmiştir. 506 sayılı Yasa'nın 80/7. maddesinde kurum alacaklarının tahsilinde 6183 sayılı Yasa'nın uygulanmasından doğacak uyuşmazlıkların çözümlenmesinde alacaklı sigorta Müdürlüğünün bulunduğu yer İş Mahkemesinin yetkili olduğu, 6183 sayılı Yasa'nın 58/1.maddesinde de kendisine ödeme emri tebliğ olunan şahsın ödeme emrine karşı tebliğ tarihinden itibaren 7 gün içinde itiraz edebileceği bildirilmiştir. Bu 7 günlük itiraz süresi hak düşürücü süre olup süreyi geçiren borçlunun artık menfi tesbit, istirdat gibi aynı konuda hiçbir mahkemede dava açması mümkün değildir. Çünkü 6183 sayılı Yasa'da İİK.'nun 72.maddesine koşut bir hüküm yer almamaktadır. 6183 sayılı Yasa İİK.'na nazaran özel bir yasa olup uygulama önceliğine sahiptir. (Yargıtay HuKuk Genel Kurulunun 10.4.2001 gün ve 2002/21-201-297, 24.3.2004 gün ve 2004/10164-170 sayılı kararları)

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davalı Kurumca davacı şirket hakkında 16.1.2001 tarih ve 1267 sayılı işlemle 1.4.2000-31.10.2000 tarihleri arası döneme ilişkin prim bildirgelerinin verilmemesinden dolayı asıl ve gecikme zammı tutarı toplam 4.170,600.000 TL idari para cezası tahakkuk ettirilip 22.01.2001 tarihinde tebliğ edildiği, davacının 25.1.2001 tarihinde süresinde Komisyona itirazda bulunduğu, itirazının reddedilip 20.02.2002 tarihinde davacı şirkete tebliğ edildiği, davacı şirketin bu karara karşı o tarihte yürürlükte bulunan yasal prosedür gereği idari yargı yerinde dava açmadığı, söz konusu idari para cezasının kesinleştiği, davacının idari para cezasının iipteli istemi ile Sulh Ceza Mahkemesinde 23.01.2002 tarihinde açmış olduğu dava sonucu Nevşiher sulh Ceza Mahkemesi’nin 12.07.2002 tarih 2002/214 Müt sayılı karar ile dava konusu idari para cezası hakkında verilmiş bir komisyon kararı bulunmadığı için mahkemece esasa ilişkin inceleme yapılması mümkün olmadığı gerekçesi ile ret edilmiş ve karar kesinleşmiş. Kurumca 10.01.2002 tarih ve 2002/919 sayılı ve 10.01.2002 tarih ve 920 sayılı ödeme emirleri ile davacıdan aynı dönem olan 1.4.2000-31.10.2000 tarihleri arasına ilişkin prim bildirgelerinin verilmemesinden dolayı asıl ve gecikme zammı tutarı toplam 10.366,986.000 TL borcu bulunduğunun bildirildiği, davacı Kuruma başvurarak taksitler halinde gecikme faizi ile birlikte toplam 13.054,80 YTL olarak borcunu ödendiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda davacı davalı kurumca hakkında tahakkuk ettirilen idari para cezasına, karşı yaptığı itirazın reddine ilişkin Kurum itiraz Komisyonu kararının iptali için süresinde ve olay tarihinde yürürlükte bulunan yasal prosedür gereği dava açmamış, sonradan kurumun aynı gerekçeyle düzenlediği ödeme emri nedeni ile borcunu taksitler halinde ödemiştir. Davacının öncelikle söz konusu idari para cezasına karşı kurum itiraz komisyonunun verdiği ret kararı üzerine ilgili mahkemeye itirazda bulunup, bu yasal süreci işletip kurumca idari para cezasına konu olan işlem nedeniyle ödeme emri düzenlenip takip başlatılması halinde de tebliğinden itibaren yedi gün içersinde de bu davayı açması gerekirdi.

Davacı Kurum İtiraz Komisyonunun ret kararının tebliğine rağmen idari para cezasının iptali yönüne gitmeyerek kesinleşmesine neden olup, Kurum’un söz konusu idari para cezasının tahsili amacıyla düzenlediği ödeme emri nedeni ile ödeme yaptıktan sonra, Kurum aleyhine açtığı istirdat davasının dinlenebilmesi mümkün değildir.

Hal böyle olunca mahkemece davanın esastan reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 01.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23036, Karar No: 2016/4859, Tarih: 04.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/23036 E.  ,  2016/4859 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, iş kazası nedeniyle meslekte kazanma gücü kaybı oranının tespiti ile, oluşan fark nedeniyle alınması gereken gelirlerin davalı kurumdan faizi ile tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyulduktan sonra ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne, davacının meslekte kazanma gücünün kayıp oranının %52 olduğunun tespitine, sürekli iş göremezlik ödeneğinin iş kazası tarihi olan 21.11.2003 tarihinden itibaren %52 meslekte kazanma gücü kayıp oranına göre hesaplanmasına, ödeme yapılan miktarla yeni orana göre belirlenecek miktar arasındaki farkın ödenmesi gereken tarihlerden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar vermiştir.

Hükmün, davacı ve davalılar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Yasa’nın “Sürekli iş göremezlik gelirine hak kazanma, hesaplanması, başlangıcı ve birden çok iş kazası ve meslek hastalığı hali” başlığını taşıyan 19’uncu madde hükümlerine göre… “Sigortalının sürekli iş göremezlik geliri;

a) Geçici iş göremezlik ödeneğinin sona erdiği tarihi,

b) Geçici iş göremezlik tespit edilemeden sürekli iş göremezlik durumuna girilmişse, buna ait sağlık kurulu raporu tarihini, takip eden aybaşından başlar.”

Diğer taraftan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde "Hüküm sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir", hükmü öngörülmüştür. Hükümlerin çelişkiden uzak ve infaza elverişli olması kamu düzeniyle ilgilidir.

Eldeki davada ise, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de, verilen kararın infazında tereddüt oluşturacak şekilde, davacı hakkında geçici iş göremezliködemelerinin sona erdiği tarih veya bağlanacak gelirin hangi tarihten itibaren bağlanması gerektiği hususunda herhangi bir değerlendirme yapılmaması isabetsiz olduğu gibi, davacıya bağlanması gereken fark gelir tutarının kurumdan sorulması, itiraz halinde 5510 sayılı Yasa’nın 19’uncu maddesi kapsamında hesaplama için hesap raporu aldırılması ve sonucuna göre davacının talebine uygun şekilde ve infaza elverişli bir şekilde karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular gözetilerek yapılacak araştırma ve değerlendirme sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular gözetilerek yapılacak araştırma ve değerlendirme sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, taraf avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacı ve davalılardan ...'a iadesine, 04.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2013/11984, Karar No: 2013/16760, Tarih: 26.11.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/11984 E.  ,  2013/16760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : YALVAÇ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/01/2013

Yanlar arasında görülen tapu iptali tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, muris muvazaası hukuksal sebebine dayalı tapu iptali tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine yönelik verilen kararın temyizi üzerine Dairenin 06.06.2011 gün 2011/6034E-2011/6782K sayılı bozma kararında özetle “Muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil davasının, miras bırakanın muvazaalı sözleşme ile taşınmazını devrettiği kişi, onun mirasçısı veya muvazaalı yahut kötüniyetli olarak taşınmazı devralan, ikinci ve sonraki el durumunda bulunan son kayıt maliki aleyhine açılması gerektiği, ne varki, davacılar adına tescil isteği ile açılan çekişmeli taşınmaz halen dava dışı R.. adına kayıtlı olup, eldeki davada R.A.’ye husumet yöneltilmediği, yargılama sürerken davaya dâhil edildiği, olayda zorunlu dava arkadaşlığı bulunmadığı gibi dâhili dava yoluyla davaya dâhil edilen bir kimseye taraf sıfatı kazandırılmasına ve hakkında hüküm kurulmasına yasal olanak bulunmadığı, bu sebeple ikinci el konumundaki R. A. aleyhine usulüne uygun dava açılması için davacı tarafa olanak tanınması ve açılacak dava ile eldeki davayla birleştirilerek ondan sonra bir hüküm tesis edilmesi “ gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra R.A. aleyhine açılan dava dosyası eldeki dosya ile birleştirilerek davanın ispatlanamadığından reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; tarafların ortak miras bırakanı A. K.’ın 13.11.2007 tarihinde öldüğü, kayden maliki olduğu çekişme konusu 1106 parsel sayılı taşınmazı davalı olan torununa 04.12.2006 tarihinde satış yoluyla temlik ettiği, S.'in taşınmazın üzerine besihane ve eklentilerini yaptığı, dava açılmadan bir hafta önce anılan taşınmazın Semail'in komşusu ve köylüsü R.A.’ye Ziraat Bankasına 450.000.-YTL ipotekli olarak temlik edildiği anlaşılmaktadır.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.