muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/14812, Karar No: 2024/8426, Tarih: 09.10.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/14812 E.  ,  2024/8426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/124 E., 2016/120 K.

SUÇLAR : Cinsel saldırı, silahla tehdit, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1.maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310.maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanığın mağdure ...'e karşı cinsel saldırı ve silahla tehdit, mağdur ...'e karşı ise kasten yaralama suçlarını işlediği iddia edilerek açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda atılı suçlardan mahkumiyet hükümleri kurulmuştur.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca silahla tehdit ve kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerin onanması cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün bozulması görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz İsteği

Olay günü mağdurenin babasını darp ettiği için kendisine iftira atıldığına, verilen cezaların yanlış ifadeler doğrultusunda takdir edildiğine, cezaların yüzüne okunmadığına, dosyanın temyiz incelemesinin yapılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Silahla Tehdit ve Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

1. Sanığın yargılama konusu silahla tehdit ve kasten yaralama eylemleri için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106/2-a ve 86/2, 86/3-a maddeleri uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 67/2-d maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 11.03.2016 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

3. Bozma-düşme sebebine göre Tebliğname'de yer alan düşüncelere iştirak edilmemiştir.

B. Cinsel Saldırı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Olayın tek tanığı konumunda bulunan mağdurenin maddi gerçeğin ortaya çıkarılması açısından 5271 sayılı Kanun'un 210/1 ve 236/2. maddeleri gereğince duruşmada dinlenilmesinden sonra toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması, hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

A. Silahla Tehdit ve Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

B. Cinsel Saldırı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Olayın tek tanığı konumunda bulunan mağdurenin maddi gerçeğin ortaya çıkarılması açısından 5271 sayılı Kanun'un 210/1 ve 236/2. maddeleri gereğince duruşmada dinlenilmesinden sonra toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması, hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

A. Silahla Tehdit ve Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321/1.maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322/1-b.1.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223/8.maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

B. Cinsel Saldırı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle İnegöl 3.Asliye Ceza Mahkemesi kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7431, Karar No: 2015/12155, Tarih: 07.09.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/7431 E.  ,  2015/12155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ... İli .. İlçesi .... sayılı taşınmazın kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-HMK.nun 177. maddesi ile bu konuya ilişkin 04.02.1948 tarih ve 1944/10-1948/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca; bir yargılama işlemi olan ıslah, soruşturma ve yargılama bitinceye kadar yapılabilir. Karar temyiz incelemesi sonucunda bozulduktan sonra artık ıslah yapılamaz. Davacı taraf bozma kararından sonra ek dava yolu ile istemde bulunabilir. Buna göre mahkemece davacı vekilince bozma ilamından sonra verilen ıslah dilekçesinin esas alınmaması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-2942 Sayılı Yasanın 11. maddesinin (d) bendi gereğince emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmaz ile emsalin karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Bu itibarla dava konusu taşınmazların ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin oranı ile bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişki giderilmelidir. Dosyaya geri çevirme kararıyla getirtilen ...'nın yazısına göre 2012 yılında dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas değerinin 17,18 TL, aynı belediye başkanlığına ait başka bir yazıda ise davaya konu taşınmazın emlak vergisine esas değerinin 22.9 TL, emsal alınan taşınmazın emlak versine esas değeri ise 22,9 TL olduğu belirtilmiştir. Buna göre davaya konu taşınmazın 2012 yılına ait emlak vergisine esas değerine ilişkin ...'na ait yazı cevapları arasındaki çelişki giderilmeden davaya konu taşınmazı daha değerli kabul eden bilirkişi raporuna göre hüküm kurulmuş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10998, Karar No: 2012/3622, Tarih: 07.03.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/10998 E.  ,  2012/3622 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalılardan Oyak Renault Otomobil Fabrikası A.Ş'nin ürettiği kamyoneti diğer davalıdan satın aldığını, araç 29.000 km'de iken 19.03.2008 tarihinde aracın ayıplı olmasından dolayı krankmilinin ana yatağının dip kısmında kırık meydana geldiğini ileri sürerek, aracın motorunun değiştirilmesinden dolayı ödenen 12.000 TL'nin, 207.40 TL tespit 500 TL konaklama, 54 TL yol giderinin, aracın çalışmamasından meydana gelen 1.000 TL kazanç kaybının dava tarihinden itibaren reeskont faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 25.07.2008 havale tarihli dilekçesiyle davalılardan ... yönünden davaya devam edeceklerini belirtmiştir.

Davalı ... Oyak Otomobil fabrikaları A.Ş vekili, aracın yurt dışında üretildiğini, müvekkilinin imal etmediği araçtan dolayı sorumluluğunun bulunmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Davalı Mais Motorlu Araçlar İmal ve Satış A.Ş vekili, davacının aracında meydana gelen arızanın tamamen kullanıcı hatasından kaynaklandığını, araçta imalat hatası bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Kendisine dava ihbar edilen ... Otomotiv Ltd.Şti. aracın 05.11.2007 tarihinde arıza yaptığını, aracın karterinde yağ sızıntısının tespit edildiğini, aracın karterinin değiştirildiğini, kol yataklarının kontrol edildiğini, bakım ve onarımının yapılıp davacıya teslim edildiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda, davacının aracını 05.11.2007 tarihinde 10.606 km'de altından vurulmuş olarak davanın ihbar edildiği ... Ltd.Şti.ne ait servise getirdiği, serviste komple motor takılması gerektiğinin iş emrinde yazılı olduğu, ancak motor değiştirilmeden sadece aracın tampon alt desteği ile karter ve karter muhafazasının değiştirilerek davacıya iade edildiği, bu arıza sebebiyle yağsız kalarak özelliğini kaybeden ana yatakların zamanla fonksiyonunu yerine getirmeyerek tamamen bozulduğu araçta bundan sonra meydana gelen arızaların ve davaya konu 19.03.2008 tarihinde oluşan arızanın da bu ilk arızaya bağlı olduğu, araçta imalat hatası bulunmadığı gerekçesiyle 1-Davalı ... Fabrikaları hakkındaki dava davacı vekilinin 25.07.2008 tarihli dilekçesi ile takipsiz bırakıldığı ve yasal süresi içinde de yenilenmediğinden bu davalı hakkındaki davanın HUMK'nun 409. maddesi gereğince açılmamış sayılmasına, 2-Diğer davalı Mais Motorlu Araçlar İmalat ve Satış A.Ş hakkındaki davanın ise esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 07.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1954, Karar No: 2009/3767, Tarih: 26.03.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/1954 E.  ,  2009/3767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KOCAELİ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/10/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı,davalı adına kayıtlı 2 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığını ileri sürüp tapu kaydının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket yargılama sırasında ticaret sicilinden terkin edilerek TMSF’ye devredilmiş,tasfiye komisyonunca davaya cevap verilmemiştir.

Mahkemece,çekişme konusu taşınmazın bir bölümünün kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla,tetkik hakimi .. raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çekişmeli taşınmazın kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığı iddiasına dayalı tapu iptal ve sicilin kütükten terkini isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğine ve toplanan delillere göre; çekişme konusu taşınmazın kadastro tespitinin 10.12.1980 tarihinde yapıldığı, itiraz üzerine Hazine'nin taraf olmadığı tapulama tespitine itiraz davası sonucunda 9.5.1989 tarihinde tespitin kesinleştiği ve davanın 2.4.2007 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Her nekadar, nizalı taşınmazın kıyı-kenar çizgisi içinde kalan bölümü devletin hüküm ve tasarrufu altında ve kamu malı niteliğinde özel mülkiyete konu olamayacak (Anayasanın 43, 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 16/C maddesi gereğince) yerlerden olduğu keşfen saptanmış ise de; 25.2.2009 tarihinde kabul edilip 4.3.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasanın 2.maddesi ile 3402 Sayılı Yasanın 12.maddesinin 3.fıkrasına eklenen "bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır" ve 3. maddesi ile eklenen geçici 8.maddesinin "bu kanunun 12.maddesinin 3.fıkrası hükmü devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır" şeklindeki hükmü gözetildiğinde kadastro tespitinin kesinleştiği tarih olan 9.5.1989 tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 3402 Sayılı Yasanın 12.maddesinde sözü edilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu sabittir.

Hal böyle olunca; yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler karşısında davanın hak düşürücü süreden dolayı reddine karar verilmesi gerektiği kuşkusuzdur.

Öyleyse, Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu'nun temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 26.3.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1, Karar No: 2016/12824, Tarih: 18.10.2016

**21. Hukuk Dairesi         2016/1 E.  ,  2016/12824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı, davalı işverene ait işyerinde Ekim 2006-2010 yılları arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; davacının 2006/Ekim ayı ile 2010 yılları arasında davalı işyerinde geçen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece; davacının davalı iş yerinde 2006 yılı Ekim ayı - 2010 yılı Ekim ayı tarihleri arasında her yıl Ekim ayından Mayıs ayına kadar 6 ay süreyle hizmet akdine dayalı olarak çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; dava dilekçesi ile davalı olarak sadece davacının çalıştığını beyan ettiği ...'nin gösterildiği, yargılama sırasında ... Kurumu'nun davaya dahil edilmediği, davacı adına 11.07.2009 tarihinde dava dışı ... Kooperatifi ve 23.10.2010 tarihinde dava dışı ... Yapı Kooperatifi tarafından işe giriş bildirgesi düzenlendiği, davacının 11.07.2009 – 05.01.2010 tarihleri arasında geçen çalışmalarının ...Konut Yapı Kooperatifi tarafından ve 23.10.2010 – 30.11.2010 tarihleri arasında geçen çalışmalarının da ... Yapı Kooperatifi tarafından ...'ya bildirildiği, ... tarafından davalı işyerinin 506 sayılı Yasa kapsamında olmadığının bildirildiği, zabıta tarafından komşu işyeri tanıkları tespit edildiği halde mahkemece dinlenilmedikleri, ayrıca zabıta tarafından yapılan araştırma sonucu; davacının sadece kış aylarında 14:30 – 22:30 saatleri arasında davalı apartmanın kaloriferini yaktığının tespit edildiğinin ve davacının davalı apartman haricinde en az 6 apartmanın daha kaloriferini yaktığının, gündüz tershane bölgesinde çay ocağında çalıştığının tespit edildiğinin bildirildiği, davacı tanıkları tarafından da; davacının sadece apartmanın kaloriferini yaktığının, davacı veya eşinin apartmanın diğer temizlik işlerini yapıp yapmadığını, çöp toplayıp toplamadığı hususlarında bilgileri olmadığının, davacının apartmanda dairesi olan ve tershanede emlakçı olan ...'ün yazıhanesinde gündüzleri getir-götür işi yaptığının beyan edildiği anlaşılmaktadır.

Hizmet tespiti davalarında, davacının tespitini istediği çalışmanın geçtiği işyerinin sahibi olan gerçek ya da tüzelkişi işveren ile ... Kurumu zorunlu dava arkadaşıdır.

Hizmet tespiti davalarında, davacının tespitini istediği çalışmanın geçtiği işyerinin sahibi olan gerçek ya da tüzelkişi işveren ile ... Kurumu zorunlu dava arkadaşıdır.

Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olgusu her türlü delille ispat edilebilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları ya da komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Somut olayda; dava tarihi itibari ile davalı apartman ile zorunlu dava arkadaşı olan ... taraf haline getirilmeden, davacının ... Konut Yapı Kooperatifi ve ... Yapı Kooperatifindeki çalışmalarının talep ettiği süre içerisinde kaldığı göz ardı edilerek, komşu işyeri tanıkları dinlenilmeden ve bir kısım davacı tanıkları davacının gündüzleri tershanede emlakçı olan Şemsettin Üstün'ün yazıhanesinde çalıştığını beyan ettikleri halde bu husus araştırılmadan ve davacının çalışmalarının part-time olup olmadığı değerlendirilmeden sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine 18.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/3505, Karar No: 2025/4088, Tarih: 12.03.2025

**10. Hukuk Dairesi         2025/3505 E.  ,  2025/4088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/875 E., 2024/91 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen rücuan tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda verilen karar davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre dava konusu alacak toplamı Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.000,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı Kurum vekili temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

Üye ...'nun muhalefetine karşı, Başkan ... ile Üyeler ..., ... ve ...'nun oyları ve oy çokluğuyla,

12.03.2025 tarihinde karar verildi

K.Şefi: S. ŞEKER

K A R Ş I O Y

Anayasa ile güvence altına alınan hukuki korunma hakkı (36 ncı madde) yalnızca şekli bir yargılama yapılmasını değil, bunun yanında adil ve doğru bir yargılamayı da gerektirmektedir. Adil yargılamanın teminatlarından biri de kanun yollarıdır. (... Usul Hukukunda İstinaf)

Mahkeme kararlarının hukuka uygunluğunun bir üst mahkeme tarafından denetlenmesi Anayasal bir gerekliliktir.

Anayasa Mahkemesine göre de mahkeme hakkı sadece ilk derece mahkemesine başvurmayı değil temyiz yoluna başvurmayı da kapsar.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 341. maddesinde ilk derece mahkemesi kararlarına karşı istinaf yoluna başvurulabilen kararlar, HMK’nın 361. maddesinde; bölge adliye mahkemelerinin temyiz edilebilen kararları, 362. maddesinde ise bölge adliye mahkemelerinin temyiz edilemeyen kararları düzenlenmiştir.

HMK’nın 373/4 maddesi gereğince, Yargıtayın bozma kararı üzerine, ilk derece mahkemesince bozmaya uygun karar verildiği takdirde bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

Bu gibi hallerde, ilk derece mahkemesi kararlarına karşı istinaf yolu mevcut olmayıp, sadece temyiz yoluna başvuru mümkündür.

HMK’nın 373/4 maddesi gereğince, Yargıtayın bozma kararı üzerine, ilk derece mahkemesince bozmaya uygun karar verildiği takdirde bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

Bu gibi hallerde, ilk derece mahkemesi kararlarına karşı istinaf yolu mevcut olmayıp, sadece temyiz yoluna başvuru mümkündür.

İlk derece mahkemesince yanlış ve hatalı kararlar verilebilmektedir. Bu hataların giderilebilmesi ancak kanun yoluna başvuru ile mümkün hale gelir. Kararın aleyhine olduğunu düşünen taraf kararın denetlenmesini ve düzeltilmesini kanun yoluna başvurarak isteyebilir. Kanun yolları hakimin yapabileceği hatalar karşısında taraflara tanınmış yasal bir güvencedir.

Bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesi ile iki aşamalı kanun yolu sistemi söz konusu olmakla birlikte, HMK’nın 373/4 maddesi kapsamına giren ilk derece mahkeme kararlarında sadece temyiz yoluna başvuru mümkün olup, kanun yoluna incelenmesinde yüksek parasal sınırın uygulanması halinde çok sayıda dosyada ilk derece mahkemesi kararına ilişkin kanun yolu incelemesi mümkün olmayacaktır. Bu ise hak arama özgürlüğünün ağır ihlali anlamına gelir.

Hukuk davalarında asıl olanın her karar için denetim yoluna açık olmasıdır. Ancak HMK’da öngörülen parasal sınırların uygulanması gerektiği de açıktır.

HMK’da, bölge adliye mahkemesi kararları için öngörülen parasal sınırın, ilk derece mahkemesi kararları için uygulanması, yasanın lafzına ve ruhuna aykırıdır.

Mahkemeye erişim hakkı, kanun yoluna başvuru hakkını da içerir. Böylesi bir uygulama adil yargılanma hakkına, mahkemeye erişim hakkına ve hak arama özgürlüğüne aykırılık teşkil eder.

Yargıtayın temyiz incelemesi yapıp ilk derece mahkemesi kararını bozmasından sonra bozma üzerine verilen kararda temyiz incelemesi yapılması, mahkemeye erişim hakkının bir gereğidir.

HMK’da, ilk derece mahkemesince verilen kararların temyiz edilmesi halinde kesinlik sınırının tespitine dair açık bir hüküm bulunmadığından, HMK’nın 341/2 maddesindeki düzenlemenin dikkate alınması gerekir. Kanun yolu başvuru sınırlarının başvurulacak kanun yoluna göre değil, kararı veren mahkemeye göre belirlenmesi gerekir. Hukuk Genel Kurulunun 24.06.2021 tarihli, 2021/4-307 Esas, 2021/833 Karar sayılı, 05.07.2023 tarihli, 2023/2-191 Esas, 2023/703 Karar sayılı kararlarında da bu husus vurgulanmıştır.

Kanunda açık bir hüküm bulunmayan yoruma açık tartışmalı konularda hakkın engellenmesi değil, hakkın yoluna açan bir uygulamanın geliştirilmesi gerekir.

Aksi halde bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle iki aşamalı kanun yolu sistemi uygulanan ülkemizde, istinaf inceleme sınırının çok üzerinde, ancak temyiz sınırının altında kalan çok sayıda ilk derece mahkemesi kararı esasa ilişkin hiçbir denetim yapılmadan kesinleşecek hak arama özgürlüğü ve mahkemeye erişim hakkı engellenmiş olacaktır.