muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2448, Karar No: 2019/1835, Tarih: 18.03.2019

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. 2015/85 K. sayılı iptal kararının TCK'nın 53. maddesinin uygulanması yönünden infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın çocuklarını FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı okula göndermelerinin örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği belirlenmekle;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin temyiz itirazının reddine, ancak;

Bölge adliye mahkemesince hükmünüçüncü bendinde belirtilen, sanığa verilen 7 yıl 6 ay hapis cezasının 3713 sayılı Yasa'nın 5/1'inci maddesi uyarınca 1/2 oranında artırılması sonucu "10 yıl 15 ay" olarak belirlendikten sonra "9 yıl 4 ay 15" yerine "8 yıl 16 ay 15 gün" olarak değiştirilmek suretiyle hükmün düzeltilmesine karar verilerek eksik cezaya hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu bu sebepten dolayı BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılması gerektirmeyen bu hususun 5271 sayılı CMK'nın 303/1-c maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hükmün üçüncü bendindeki “8 yıl 16 ay 15 gün” ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine "9 yıl 4 ay 15" ibaresinin

yazılarak, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün, DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

III-Sanıklar ... ve ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

1-UYAP üzerinden yapılan incelemede, sanık ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan Afyon Cumhuriyet Başsavcılığının 2019/3738 sayılı soruşturma dosyasının derdest olduğu ve suç tarihinin 16.07.2016 olarak gösterildiği, temyiz incelemesine konu dosya kapsamına göre ise sanığın 03.11.2016 tarihinde yakalandığı anlaşılmakla; silahlı terör örgütüne üye olma suçunun temadi eden suçlardan olması, derdest bulunan soruşturma dosyasının UYAP'ta belirtilen suç tarihi ile sanığın yakalama tarihinin yakın olması ve sanığın aynı dönemdeki eylemlerini de kapsama ihtimali bulunması göz önüne alınarak, mükerrer yargılamanın ve cezalandırmanın önlenmesi bakımından söz konusu soruşturma dosyasının akıbeti araştırılıp dava açıldığının tespiti halinde dosyalar birleştirilip Tanık ...'nın soruşturma aşamasında 15.03.2016 tarihinde vermiş olduğu ifadesinde sanığın aktif olarak sözde cemaatin içerisinde yer aldığını belirtmesine rağmen kovuşturma aşamasındaki ifadesinde bu yönde bir açıklamada bulunmadığı dikkate alınarak bu hususta yeniden ifadesine başvurulup, tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Silahlı terör örgütüne üye olan, yakalandıktan sonra yargılama aşamasında örgütte kaldığı süre ve konumu itibarıyla, örgütün yapısı ve faaliyetleri ile ilgili bilgi veren, cezaevi kanalıyla verdiği 01.11.2018 tarihli dilekçesinde de etkin pişmanlıktan yararlanmak istediğini belirtip bu minvalde açıklamalarda bulunan sanık ...'in, verdiği bilgilerin konum ve faaliyetleri ile uyumlu olup olmadığı ve eldeki mevcut bilgiler ile örtüşüp örtüşmediği ilgili birimlerden sorulup, araştırılarak hakkında TCK'nın 221/4-2 cümlesinin uygulanıp uygulanmayacağının buna göre değerlendirmesi gerekirken eksik araştırma ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- Kabul ve uygulamaya göre de;

a)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. 2015/85 sayılı iptal kararı ile TCK'nın 53/1-b. maddesindeki düzenlemelerin iptal edilmiş olması nedeniyle bu karar doğrultusunda hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

b)Silahlı terör örgütüne üye olma suçu temadi eden suçlardan olup yakalanma ile temadi kesileceğinden, Bölge Adliye Mahkemesinin gerekçeli karar başlığında suç tarihinin sanık ... bakımından "04.11.2016" ve sanık ... bakımından 03.11.2016 yerine 15.07.2016 olarak yazılması,

c)Sanık ...'in çocuklarını FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı okula göndermesinin örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceğinin düşünülmemesi,

d)Sanık ...'un FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne bağlı olarak faaliyet yürüten ...Özel Öğretim Kurumları A.Ş. isimli şirketin yönetim kurulu üyesi olduğu yönündeki kabulün dosya içeriği ile örtüşmediğinin düşünülmemesi,

Kanuna aykırı olup sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, sanık ...'in tutuklulukta geçirdiği süre mevcut delil durumu, dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Afyonkarahisar 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16393, Karar No: 2011/24064, Tarih: 26.12.2011

**11. Ceza Dairesi         2008/16393 E.  ,  2011/24064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 213 sayılı Yasa 359/b-1, TCK.nun 62, 51/1, 53/1. maddeleri gereğince; 15 ay hapis cezası, erteleme, 213 sayılı Yasa 359/b-1, TCK.nun 59/2, 647/6. maddeleri gereğince; 15 ay hapis cezası, erteleme. Yasada sayılı haklardan yoksun bırakılmasına.

Sanık hakkında "2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1- Kütahya Defterdarlığının 24.01.2008 havale tarihli cevabi yazısından sanığın kullandığı ve sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen Altın Nakliyat İnşaat Tur. Gıda San. Tic Ltd. Şirketi hakkında düzenlenen vergi inceleme ve vergi suçu raporları uyarınca şirket yetkilileri hakkında açılan davanın Kütahya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/269 esas sayılı dosyasında görülmekte olduğunun anlaşılması karşısında; dava dosyasının celp edilip incelenmesi, bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, ele geçirilemeyen şirket yasal defterlerinin bu dosya içerisinde olması halinde sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden para akışını gösteren sanık tarafından ibraz edilmiş ödeme dekontlarının şirket hesabına geçip geçmediğinin ve banka ödemelerinin yapıldığı ve tanık sıfatıyla dinlenen Harun Angın'ın suç tarihinde Altın Ltd. Şirketindeki görev ve statüsünün araştırılması ve toplanan deliller bütün halinde değerlendirildikten sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2- Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında açıklandığı üzere; aynı takvim yılında farklı dönemlerde birden çok sahte faturanın kullanılması durumunda faturaların adet ve tutarları, zarar miktarı, kastın yoğunluğu ve suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınarak temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi ve zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Hazine zararının ödenmemesi nedeniyle şartları oluşmadığından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmediğinin ve sanık tarafından Çinili Vergi Dairesi Müdürlüğünden alınmış "rızaen ödeme yapılması nedeniyle 04.01.2008 tarihinden itibaren vergi borcunun bulunmadığına" dair yazının ibraz edildiğinin anlaşılması karşısında özel usulsüzlük cezasının ödenip ödenmediğinin vergi dairesi müdürlüğünden sorularak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

4- 26.01.2006 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 29.12.2005 olarak gösterilmesi,

5- 5237 sayılı TCK'nun 53/1. maddesinin c ve e bentlerindeki hak yoksunluklarına hükmedilmemesi,

4- 26.01.2006 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 29.12.2005 olarak gösterilmesi,

5- 5237 sayılı TCK'nun 53/1. maddesinin c ve e bentlerindeki hak yoksunluklarına hükmedilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 26.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17088, Karar No: 2014/1244, Tarih: 28.01.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/17088 E.  ,  2014/1244 K.**

* MURİS MUVAZAASI

* MİRASÇILARDAN MAL KAÇIRMA KASTI

* MURİSE, EŞİNE VE ÇOCUKLARINA BAKAN DAVALI

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 706

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 18

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 213

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 237

* HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU (HMK) (6100) Geçici Madde 3

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi .... raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, muris muvazaasına dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, muvazaa olgusu benimsenerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; mirasbırakan Hasan'ın kayden maliki olduğu 471 ada 3 parsel sayılı taşınmazdaki ¼ payını 8.9.1998 tarihinde davalı M.'e satış suretiyle temlik ettiği, 21.08.2012 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak 2006 yılında ölen eşi A.'dan olma davacı çocukları H., A.ve H. O. ile 2010 yılında evlendiği eşi davacı Ç.ile ondan olma 2012 doğumlu çocuğu davacı E.'nın kaldığı, davalının ise yasal mirasçı olmadığı ancak mirasbırakanla 1998 tarihinden itibaren gayri resmi olarak birlikte yaşadığı, mirasbırakana, 2006 yılında ölen eşi A.'a ve yaşı küçük çocuklarına baktığı, temlik tarihinde dava konusu taşınmazın (¼) pay değerinin (yapı+arsa) 4.003,37.-TL olduğu, kalan ¾ pay ile dava dışı 367 parselin terekede olduğu anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Ne var ki; 1.4.1974 tarih ½ sayılı İçtihadı Birleştirme Karırının uygulanabilmesi için mirasbırakanın diğer mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla esasen bağışlamak isterken, tapu memuru önünde iradesinin satış şeklinde açıklaması halinde uygulanabileceği kuşkusuzdur.

Somut olayda, mirasbırakanın resmi eşi ve davacılar H. A.ve H.O.'ın annesi A.'un felçli olup davalının 1998 yılından 2006 yılında ölünceye kadar Aynur'a, evden ayrıldığı 2009 yılına kadar da murise ve çocukları olan davacılara baktığı ilgi ve hizmetini esirgemediği davacı tanıkları D. ve H. davalı tanıkları M. ve B. beyanları ve dosya kapsamıyla sabit olduğu, çekişme konusu taşınmazın (¼) payının davalıya, mirasbırakan, eş ve çocuklarına bakımına karşılık verildiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki; satışa konu edilen bir malın devrinin semen karşılığı olacağı kuşkusuzdur. semen bir başka ifade ile malın bedelinin mutlaka para olması şart olmayıp, belirli bir hizmet ya da emek olabileceği kabul edilmelidir. (H.G.K. 29.4.2009 gün 2009/1-130 E.S.K.) Esasen, yukarıda değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların dayanağını teşkil eden 01.04.1974 gün ¼ sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında mirasbırakan gerçek iradesinin mirasçılardan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Başka bir ifade ile mirasbırakanın iradesi önem taşır.

Yukarıda değinilen somut olgular, açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğine mirasbırakanın gerçek irade ve amacının diğer mirasçılardan mal kaçırma olmadığı, kendisine, felçli eşi ve küçük çocuklarına bakma karşılığında temlikin gerçekleştirildiği, satış işleminin muvazaalı olarak gerçekleştirilmediği kabul edilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Yukarıda değinilen somut olgular, açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğine mirasbırakanın gerçek irade ve amacının diğer mirasçılardan mal kaçırma olmadığı, kendisine, felçli eşi ve küçük çocuklarına bakma karşılığında temlikin gerçekleştirildiği, satış işleminin muvazaalı olarak gerçekleştirilmediği kabul edilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 28.01.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma görüşüne iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/16242, Karar No: 2017/628, Tarih: 25.01.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/16242 E.  ,  2017/628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz nedenleri bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir.

Davalı vekilinin temyizine gelince;

Dava konusu taşınmazın acele el koyma dosyasında takdir edilen m2 bedeli ile idare tarafından takdir edilen m2 değerinin 360 TL olduğu anlaşılmakla, bozmadan önceki bilirkişi raporunda m2 değerine 410TL, hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise m2 değerine 246TL değer biçildiğinden alınan raporlar arasında çelişki olduğundan inandırıcı olmayan bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu

taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, davacı idareden peşin alınan temyiz ve taraflardan alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 25/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3135, Karar No: 2020/7442, Tarih: 28.09.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/3135 E.  ,  2020/7442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalılardan ... ve ... vd. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekili ve bir kısım daalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuşsa da gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

1-Bozma ilamında arsa niteliğindeki taşınmaz kapama kiraz bahçesi olduğundan, ağaçların yaşlarına göre tespit edilecek verim miktarları ile değerlendirme tarihi olan 2014 yılı kilogram satış fiyatı ve üretim masraflarına göre tespit edilecek net geliri esas alınarak, kapitalizasyon faiz oranı da uygulanmak suretiyle belirlenecek bahçe değerinden; taşınmazın zeminine, ekilebilecek münavebe ürün gelirine göre biçilecek değeri düşülmek suretiyle ağaç bedellerinin tespit edilmesi gerektiğinin belirtildiği ve bozmaya uyulduğu gözetildiğinde kiraz ağaçlarının taşınmazda kapladığı alan belirlenerek bu kısmın bahçe olarak değerlendirilmesi gerekirken, kapama niteliği vermeyeceğinden bahisle hesaplama yapan ve dekar başına düşen ağaç yönünden çelişkili görüş bildiren bilirkişi raporu hükme esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Mahkemece, bozma öncesi kararı temyiz etmeyen davalılar yönünden daha yüksek kamulaştırma bedeli belirleyen rapora göre hüküm kurularak bu davalılar yönünden davacı idare yararına usuli kazanılmış hak ilkesi ihlal edilmek suretiyle fazla bedele hükmedilmesi,

3-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 7139 sayılı Yasa ile değişik 10/9 maddesi uyarınca bozma kararı sonrası oluşan fark bedele işletilecek yasal faizin bitiş tarihinin kararın kesinleşme tarihi olması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde son karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare ve bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 28/09/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13783, Karar No: 2012/4827, Tarih: 28.03.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/13783 E.  ,  2012/4827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Trabzon Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06/07/2010 tarih ve 2007/14-2010/136 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı banka vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 13.12.2006 tarihinde üçüncü kişilerce internet bankacılığı kullanılarak, müvekkilinin davalı bankadaki hesabına, önce toplam 11.890,00 TL'lik iki EFT gönderildiğini, bilahare hesaptaki 24.045,00 TL'nin dört ayrı işlemle aynı bankanın İnegöl, Nazilli, Basmane ve Kordon Şubelerindeki şahıslar adına hesaplara havale yapıldığını, müvekkili şirket yetkililerinin böyle bir işlemden haberi olmadığını, bu şekilde müvekkilinin hesabından 12.155,00 TL çekildiğini, davalı bankanın objektif özen borcunu yerine getirmediğinden sorumlu olduğunu ileri sürerek, şimdilik müvekkilinin hesabından çekilen 12.155,00 TL'nin 13.12.2006 tarihinden itibaren faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin intermet bankacılığı sisteminde her türlü güvenlik önleminin alındığını, şifrenin korunmasının müşterinin sorumluluğunda olduğunu, davacının bankacılık hizmetleri sözleşmesine aykırı olarak şifre bilgilerinin üçüncü kişilerin eline geçmesine neden olduğunu, zararın oluşmasında müvekkilinin kusurunun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

İhbar olunanlardan ... ve ... davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, dosya kapsamı ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne, 9.116,00 TL'nin davalının ihtarnameye cevap tarihi olan 19.01.2007 tarihinden itibaren işleyecek faizi ile .birlikte davalıdan tahsiline, karar verilmiştir.

Kararı, davalı banka vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı banka vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı banka vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 406,10 YTL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı bankadan alınmasına, 28.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.