muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/23345, Karar No: 2024/6306, Tarih: 11.06.2024

Tetkik edilen tüm dosya kapsamına göre; sanığın, izin süresini geçirmesine ilişkin mazeret olarak ileri sürdüğü hususların askerlik hizmetine üstün tutulabilecek, kanuni ve geçerli mazeretlerden olmadığı gibi, sanığın askerliğe elverişsizlik halinin suç tarihlerini kapsamadığı ve cezai ehliyetine ilişkin şüphenin giderilmiş olduğu anlaşılmakla; atılı suça konu eyleminin Mahkemece sabit görülerek, sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

11.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3173, Karar No: 2013/3048, Tarih: 24.01.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/3173 E.  ,  2013/3048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Bilirkişi raporunda, ağaçların kesildiği yerin 168 ada 2 nolu orman parseli içinde kaldığı, eski memleket haritası ve amenajman planına göre de suç yerinin orman olduğu belirtildiği gibi, kesilen dip köklerin üzerlerinin belli olmaması için toprakla örtülmüş olduğunun yazılı olması ile sanığın savunmasında, kesilen ağaçların bitişikte bulunan kendi arazilerine devrildiği için kestiğine yönelik savunması karşısında, mahkeme tarafından kurulan hükümde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanığın temyiz itirazları, oluşa, yapılan yargılamaya, toplanan delillere, gerekçeye ve uygulamaya göre yerinde görülmediğinden, reddiyle hükmün talebe aykırı olarak ONANMASINA, 24.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5980, Karar No: 2019/371, Tarih: 14.01.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/5980 E.  ,  2019/371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Aykırı Davranmak

HÜKÜM : Beraat

Sanığın, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarını işlediği iddiası ile açılan kamu davasında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi için;

1-Suça konu faturaların ele geçirildiği arama ve el koyma işlemine dayanak teşkil eden bilgi ve belgeler ile karar ve tutanakların temin edilip, aramanın usulüne uygun yapılıp yapılmadığının tespit edilmesi,

2- Faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için, faturayı düzenleyen şirkete ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin; faturaları kullananlara ait yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- Kabule göre de; sanık hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında “sahte fatura düzenlemek” suçlarından kamu davası açıldığı ve her bir takvim yılının birbirinden bağımsız ve ayrı suçlar olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde tek suçtan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 14.01.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4190, Karar No: 2015/14349, Tarih: 26.05.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/4190 E.  ,  2015/14349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlular hakkında başlatılan ipoteğin paraya çevrilmesi yolu ile ilamsız takipte, borçlular, icra dairesine itirazda bulunmuş, alacaklı vekili tarafından itirazın haksız olduğu ileri sürülerek itirazın kaldırılması talep olunmuş, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine; hüküm borçlular tarafınca temyiz edilmiş ve karar, Yargıtay 8. Hukuk Dairesi'nin 2013/21346 E., 2014/13764 K. sayılı ilamı ile, kredinin tüketici kredisi ve kredi kartı borcundan kaynaklandığı, alacağın varlığı ve miktarı bakımından 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun kapsamında yargılama yapılması zorunluluğu nedeniyle itirazın kaldırılması talebinin reddine karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmuştur. Bozma sonrası yapılan yargılamada mahkeme, bozma ilamında belirtilen gerekçe doğrultusunda itirazın kaldırılması isteminin reddine karar vermiş, hüküm alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamının incelenmesinde; takibin dayanağının “Genel Kredi Sözleşmesi” olduğu, bahse konu sözleşmenin alacaklı banka ile ..... arasında yapıldığı, ...’in ise müşterek borçlu-müteselsil kefil sıfatıyla sözleşmede imzasının bulunduğu görülmüştür. ....Noterliğinin ... yevmiye numara ve 16.02.2012 tarihli ihtarnamesinde kredi türünün tüketici kredisi ve kredi kartı olduğu belirtilmiş ise de; alacaklı bankanın 25.04.2013 tarihli yazısında, takibe konu borcun “ipotek karşılığı taksitli ticari yeniden yapılandırma kredisi” ve “şirket kredi kartı”ndan kaynaklandığı belirtilmiştir. Dolayısıyla takibe konu borcun tüketici kredisinden kaynaklanmadığı, ...’ın cevap yazısı ve ekindeki belge içeriğinden anlaşıldığından Yargıtay 8. Hukuk Dairesi'nin 2013/21346 E., 2014/13764 K. sayılı ilamındaki kabulünün maddi hataya müstenit olduğu değerlendirilmiştir.

Diğer taraftan, itirazın kaldırılması için icra mahkemesine başvuru tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunun 2. maddesinde; “Bu kanun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar” hükmüne yer verilmiştir. Kanunun 3. maddesinde mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı

Diğer taraftan, itirazın kaldırılması için icra mahkemesine başvuru tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunun 2. maddesinde; “Bu kanun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar” hükmüne yer verilmiştir. Kanunun 3. maddesinde mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı

taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları, hizmet; bir ücret veya menfaat karşılığında yapılan mal sağlama dışındaki her türlü faaliyeti ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar. Tüketici ise bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek yada tüzel kişiyi ifade eder şeklinde tanımlanmıştır.

Bir hukuki işlemin 4077 sayılı Yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 2013/13-2166 E 2014/709 K sayılı ilam)

Bir tacirin borçlarının ticari olması asıldır. Tüzel kişi tacirin barınma, gıda, giyinme ve aile gibi özel insani ihtiyaçları olmadığı için bunların hakiki şahıslar gibi adi borç ilişkileri alanı olmadığı kabul edilir. Doğrudan ticari amaçla ya da işletmenin iç ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla olup olmadığına bakılmaksızın bütün hukuki ilişkileri ticari faaliyet kapsamında olup özel hayatlarına ilişkin bir işlem söz konusu olamayacaktır.

Tacirin, ticari işletmesiyle ilgili tüm faaliyetlerinde basiretli bir iş adamı gibi davranması gerekir. Bu cümleden olarak ticari işletmesiyle ilgili sözleşmeleri yaparken ve bu sözleşmelerden doğan borçlarını yerine getirirken basiretli bir iş adamı gibi davranmak zorundadır. O nedenle tüketiciler için düzenlenen yasa hükümleri kapsamına alınmazlar (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 2000/19-1255 E., 2000/1249 K. sayılı ilam).

Somut olayda kredi sözleşmesinin asıl borçlusu limited şirketi olduğundan bahse konu kredinin 4077 sayılı Yasa kapsamında değerlendirilmesi mümkün değildir.

O halde, mahkemece, alacaklının itiraz dilekçesinde öne sürdüğü hususları incelenmek suretiyle oluşacak sonuca göre bir karar vermesi gerekirken, aksi yönde ve yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12422, Karar No: 2012/707, Tarih: 02.02.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/12422 E.  ,  2012/707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: PAZAR(RİZE) ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/01/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 102 ada 11 parsel sayılı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında tapu kaydına dayalı olarak tespitinin yapıldığını, ancak davalı Hazinenin açtığı dava sonucunda kadastro mahkemesi kararıyla 37.13 m2 kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesiyle bu bölümün tescil harici bırakıldığını ve kararın kesinleştiğini, bu nedenle tazminat hakkının doğduğunu ileri sürüp, tazminat isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraflarca süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 3621 sayılı Yasa gereğince tapu kaydının iptal edilmesinden kaynaklanan tazminat isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; .. ada .. parsel sayılı taşınmazın 28.12.1964 tarih ve 27 sıra nolu tapu kaydına dayalı olarak davacı adına yapılan tespitine karşı, Hazine tarafından “anılan taşınmazın kısmen kıyı kenar çizgisine tecavüzlü olarak tespitinin yapıldığı” iddiasıyla açılan kadastro tespitine itiraz davası sonucunda Ardeşen Kadastro Mahkemesi’nin 22.12.1997 tarih ve 1992/21 esas, 1997/10 karar sayılı ilamı ile “taşınmazın 37.13 m2’lik kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı” gerekçesiyle “102 ada 11 parsel sayılı kadastro tespitinin iptaline, 37.13 m2’lik bölümünün bu parselden ifrazen tefriki ile kamu malı olduğundan tescil harici bırakılmasına, 301.74 m2’lik bölümünün .. ada .. parsel olarak N.. T.. adına tapuya tesciline” karar verildiği, kararın deracattan geçmek suretiyle 10.07.1998 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Davacı, kadastro tespiti öncesi tapu ile malik olduğu taşınmazın kısmen kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesiyle, hükmen tapusu iptal edilen bölüm bakımından tazminat isteğiyle eldeki davayı açmıştır.

Hemen belirtmek gerekir ki, mahkemece yapılması gereken işlem, tapu kaydının kapsamının tayin edilmesi, kadastro tespiti sırasında uygulanan tapu kaydının kapsamında kalan bir kısım yer Kadastro Mahkemesi kararına dayalı olarak kıyıya terkin edilmiş ise, ancak bu bölüm bakımından kayıt malikinin tazminata hak kazanacağının gözetilmesidir. Şayet kıyıya terkin edilen bölüm, yapılacak uygulama neticesinde kayıt kapsamında kalmıyor ise, bu bölümle ilgili davacının mülkiyet hakkının bulunduğundan söz edilemeyeceği kuşkusuzdur.

Oysa; mahkemece 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 20 ve Türk Medeni Kanununun 719. maddeleri gözetilmek suretiyle uygulama yapılmadan ve kayıt kapsamı belirlenmeden ve ayrıca Kadastro Mahkemesi’nin kararı bu yönde irdelenip değerlendirilmeden, doğrudan doğruya davacının tazminata hak kazandığının kabulü doğru değildir.

Oysa; mahkemece 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 20 ve Türk Medeni Kanununun 719. maddeleri gözetilmek suretiyle uygulama yapılmadan ve kayıt kapsamı belirlenmeden ve ayrıca Kadastro Mahkemesi’nin kararı bu yönde irdelenip değerlendirilmeden, doğrudan doğruya davacının tazminata hak kazandığının kabulü doğru değildir.

Hal böyle olunca, yerinde keşif yapılmak suretiyle kadastro tespitine uygulanan tapu kaydının kapsamının belirlenmesi, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, noksan soruşturmayla yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Tarafların temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz eden davacıya geri verilmesine, 02.02.2012  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14119, Karar No: 2015/10706, Tarih: 03.12.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/14119 E.  ,  2015/10706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Lüleburgaz Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/06/2014

NUMARASI : 2013/223-2014/482

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı menfi tespit davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiraya veren tarafından kira alacağının tahsili amacıyla yapılan takip nedeniyle borçlu olunmadığının tesbiti istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delilere, hükmün dayandığı gerekçelere göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

Dava, kiraya veren tarafından kira alacağının tahsili amacıyla yapılan takip nedeniyle borçlu olunmadığının tesbiti istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delilere, hükmün dayandığı gerekçelere göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince; Davacı ile Lüleburgaz Kaymakamlığı arasında, 2886 Sayılı Yasa hükümlerine göre düzenlenen 23.12.2005 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi düzenlendiği konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmeye konu mesire yeri ilk yıl 3.050-TL, takip eden yıllar DİE’nin ÜFE oranında artış yapılmak suretiyle üçer aylık dönemler halinde ödenmek üzere davalıya kiraya verilmiştir. Sözleşmenin 3. maddesinde "vadesinde ödenmeyen kira bedellerine 6183 S.Y. nın 51.madddesi gereği gecikme zammı uygulanır.’’, 11.maddesinde ‘’kira bedellerinin süresinde ödenmemesi dahil kiracının yükümlülüklerini yerine getirmemesi halinde kesin teminat irat kaydedilir ve son bir yıl kira bedeli tazminat olarak tahsil edilir.’’ 14.maddesinde ise "kira süresinin sona ermesi veya sözleşmenin feshi halinde taşınmaz idareye teslim edilmez ise geçen her gün için cari yıl kira bedelinin %1'i oranında ceza itirazsız olarak ödenir.” hükümlerine yer verilmiştir. Davalı vekili 20.10.2010 tarihinde başlattığı icra takibinde aylık 1.013-TL den 2009 yılı Haziran ve Eylül ayları kirası ile aylık 1.079-TL den Aralık/2009 ve Mart/2010 ayları kira bedelleri ile 960,73-TL gecikme zammı, 2.115,13-TL sözleşmeden doğan cezai şart alacağı ve 4.316,60-TL sözleşmeden doğan tazminat alacağı olmak üzere toplam 11.576,76-TL nin tahsilini istemiştir. Davacı dava dilekçesinde; dava konusu hastane içerisindeki mesire yerini büfe olarak işletmek üzere kiraladığını ancak 13.3.2009 tarihinden itibaren hastanenin ve kiralanan büfenin kapalı olduğunu, bu durumun Sağlık Bakanlığı ve Devlet Hastanesinin Mayıs/2010 tarihli ihtarları ile sabit olduğunu bildirmiş, yargılama sırasında 31.12.2008 tarihinde işyerinin, hastanenin kapatılması sonucu iş yapılamaması nedeniyle kapatıldığını beyan etmiştir. Davalı vekili ise; kira bedellerinin ödenmemesi nedeniyle davacının sözleşmenin feshine neden olduğunu, 07.07.2010 tarihli Yer Teslim Tutanağı ile de sözleşmenin feshedildiğinden taşınmazın teslim edildiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur. Mahkemece dava konusu taşınmazın 07.07.2010 tarihinde tahliye edildiği, davacının taşınmazı daha önce tahliye ettiğine ilişkin herhangi bir yazılı delil ve belge gösteremediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Sözleşmenin feshi durumunda davacının tazminat ve cezai şart ile sorumlu tutulabilmesi için öncelikle feshin davacı idare yönünden haklı nedene dayanıyor olması gerekir. Kira akdinin sona erme sebeplerinden biri de kiracının temerrüdü olup kira parasının ödenmemesi veya geç ödenmesi durumunda akdin feshinin biçim ve koşulları 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 315.maddesinde (818 sayılı BK.nun 260.maddesi) düzenlenmiştir. Buna göre, istenen kira parasının veya yan giderin muaccel (istenebilir) olması ve kira bedeli ile yan giderin verilen sürede ödenmemiş bulunması halinde kiraya verene temerrüt nedeniyle tahliye davası açma imkanını sağlar. Sözleşme ile geç ödeme halinde kiraya verene tek yanlı olarak akdi feshetme yetkisi verilmiş olsa bile bu düzenleme TBK.nun 315.maddesine aykırı olduğundan kiraya veren tek yanlı olarak akdi feshedemez. Temerrüt nedeniyle tahliye davası açma koşullarının bulunması durumunda bile mahkeme kararı ile tahliye ilamı alınmadığı sürece akdin sona erdiğinden söz edilemez. Bu itibarla davalı yanın tek yanlı ve geçersiz olan akdi feshetmesine dayalı olarak davacıdan tazminat ve cezai şart istenemez. Bu durumda; davalı idare tahliye tarihine kadar ödenmeyen kira bedelleri ile sözleşmenin 3. maddesi gereği gecikme zammının tahsilini istemekte haklı olup sözleşmenin 11. ve 14. maddeleri gereği cezai şart ve tazminat isteminde bulunamayacağından, Mahkemece yasal düzenlemenin dışına çıkılmak suretiyle istemin tümden reddedilmesine karar verilmesi doğru değildir.

Hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 2 nolu bentte yazılı nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca karşı davada verilen hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 03/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5260, Karar No: 2010/6084, Tarih: 08.07.2010

**5. Ceza Dairesi         2010/5260 E.  ,  2010/6084 K.**

**"İçtihat Metni"**

Müstehcenlik suçundan sanık ...’nın yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan mahkümiyetine dair, İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 05/04/2007 gün ve 2006/723 Esas, 2007/216 Karar sayılı hükmün yasal süresinden sonra temyiz edilmesi sebebiyle temyiz isteminin reddine ilişkin 21/06/2007 tarihli Ek Kararın süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi;

Hükümlerde başvurulacak yasa yolu, süresi, başvuru yapılacak mercii ile şeklinin açıkça belirtilmesinin zorunlu olduğu ve bunlardan birinin veya birkaçının kararda gösterilmemiş olması ya da yanlış gösterilmesinin Anayasanın 40/2 ve CMK.nun 34/2, 231/2 ve 232/6. maddelerine aykırılık teşkil edeceği, 05/04/2007 günlü hükümde ise yasa yolu ve başvuru yapılacak mercii yanlış ve eksik gösterildiği için, aynı Yasanın 40 ve devamı maddelerine göre temyiz süresinin geçirilmesinde sanığın kusurunun bulunmadığı, bu itibarla 21/06/2007 günlü Ek Kararın hukuken geçerliliğinin bulunmadığı anlaşılmakla, temyiz isteminin reddine dair kararın kaldırılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Hükümden sonra 08/02/2008 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK.nun 7/2. maddesi uyarınca sanık yararına olan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası ile değişik CMK.nun 231/5. maddesinde hapis cezası için öngörülen sınırın 2 yıla çıkarılması ve anılan maddenin 2. fıkrası ile de 231/14. maddesindeki soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı suç olma koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının karar yerinde tartışılması lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08/07/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.