muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/4152, Karar No: 2017/9734, Tarih: 10.10.2017

**2. Ceza Dairesi         2017/4152 E.  ,  2017/9734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, Pasaport Kanunu'na Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet, idari para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Sanık hakkında Pasaport Kanunu'na Muhalefet nedeniyle kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Kabahat niteliğindeki eylemden kaynaklanan idari yaptırıma dair hükmün, 5326 sayılı Kanun'un 29. maddesi uyarınca itiraza tabi olduğundan, sanığın istemi itiraz niteliğinde kabul edilerek, itirazın merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

II- Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanığın açık kimlik bilgileri tam olarak belirlenmeden, nüfus kaydı için yazılan yazının akıbeti beklenmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 2012/13-194 E-2012/243 K sayılı kararında da belirtildiği üzere, somut olayda her ne kadar müşteki suça konu anahtarı başlangıçta özgür iradesiyle sanığa teslim etmiş ise de; bu iradenin sanığın müştekiye ait araçtan kişisel eşyasını alması anına kadar geçerli olacağı, bu bağlamda sanık ile müşteki arasında arabanın teslimine ilişkin hukuksal anlamda bir zilyetliğin devrinden söz edilemeyeceği gözetildiğinde bu aşamadan itibaren aracın anahtarını haksız olarak elinde bulundurduğunun kabulü gerektiğinden sanığın üzerine atılı suçun 5237 sayılı TCK.nun 142/2-d maddesinde düzenlenen haksız yere elde bulundurulan anahtarla hırsızlık kapsamında değerlendirilmesi gerekirken, aynı Yasa'nın 141/1 maddesi gereğince hüküm kurulması,

3-Kolluk görevlilerince 30.01.2009 tarihinde düzenlenen tutanak içeriğine göre şüphe üzerine sanığın yanına gidildiğinde Iraktan geldiğini, Mardin iline katılanın ticari taksisi ile geldiğini, pasaportunun olmaması nedeniyle otele kayıt yaptıramaması üzerine şikayetçiye ait araba anahtarını alarak arabayı götürdüğünü beyan ederek suça konu arabanın nerede olduğunu kolluk kuvvetlerine gösterip dikiz aynaları kırık vaziyette katılana teslimini sağladığının anlaşılması karşısında soruşturma evresinde gerçekleşen kısmi iadeye rızası bulunup bulunmadığı katılandan sorularak sonucuna göre TCK'nın 168/1-4. maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

4- Sanık hakkında hırsızlık suçu nedeniyle hüküm kurulurken eylemine uyan 141/1 maddeleri uyarınca belirlenen 1 yıl hapis cezasından, aynı Yasa'nın 143. maddesi uyarınca 1/6 oranında artırım yapılırken, hesap hatası sonucu 1 yıl 2 ay yerine 1 yıl 2 ay 6 gün hapis cezasına ve devamında aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığı sırada doğru hesaplama yapılarak 11 ay 20 gün hapis cezasına karar verildiği ancak aynı Yasa'nın 50. maddesi uyarınca 62. maddeleri uyarınca belirlenen 11 ay 20 gün hapis cezasının günlüğü 20 TL den paraya çevrilmesi sırasında hesap hatası sonucu 7000 TL yerine, 7300 TL adli para cezasına, hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 10.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2474, Karar No: 2016/5073, Tarih: 04.05.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/2474 E.  ,  2016/5073 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu sicilinin tutulmasından kaynaklanan tazminat davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili, 10/07/2013 havale tarihli dava dilekçesinde özetle; davacı müvekkiline ait ... ili, ... ilçesi, ... mah. Pafta ... Ada:1... parsel ...de kayıtlı arsa vasfındaki taşınmazın sahte kimlik kullanılmak suretiyle davalı ... tarafından 08/11/2006 tarihinde ... ... satıldığını, ... ... tarafından .. ... ... ... tarafından İ... ... satıldığını, ... Ağır Ceza Mahkemesinin .../... Esas sayılı dosyası ile ... ... ... cezalandırılmasına karar verildiğini, ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin .../... Esas sayılı dosyası ile son malik hakkında açılan davanın iyi niyetli üçüncü kişi konumunda kaldığı gerekçesiyle reddedildiğini, yapılan bu haksız ve usûlsüz işlem nedeniyle yıllarca mahkeme kapılarında süründüklerini, müvekkilinin uğradığı maddi manevi zararlardan davalıların sorumlu olduklarını belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 105.000,00.-TL maddi tazminat ve 20.000.-TL manevi tazminat olmak üzere dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı kurumdan alınarak davacı müvekkiline ödenmesi ile yargılamanın giderleri ve vekâlet ücretinin karşı taraf üzerinde bırakılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Hazine vekili 05/08/2013 havale tarihli cevap dilekçesinde; idarenin kusurlu ve kusursuz sorumluluğuna ilişkin taleplerin idari yargının görev alanına girdiğini, görev itirazında bulunduklarını, ayrıca davacının talebinin zamanaşımına uğradığını, zamanaşımı itirazında bulunduklarını, Hazinenin söz konusu davada herhangi bir sorumluluğu bulunmadığını, davacının maddi ve manevi tazminat talebini kabul etmediklerini belirterek, haksız ve yersiz açılan hukuki dayanaktan yoksun bulunan davanın öncelikle görev husumet ve zamanaşımı yönünden reddine, ayrıca esas yönünden reddine, davanın ilgili sorumlulara ihbarına, yargılama gideriyle avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davalının görev ve zamanaşımı itirazının reddine, davacı yanın davasının kısmen kabul - kısmen reddi ile; davacı yanın maddi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 85,152,35.,-TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, davacı yanın manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 1.800,00.-TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu kaydının iptali nedeniyle tapu sicilinin tutulmasından kaynaklanan zararın 4721 sayılı Medenî Kanunun 1007. maddesi gereğince tazmini istemine ilişkindir.

Dosya içeriğinden, çekişmeli ... ili, ... ilçesi, ... Mah. Pafta ... Ada: ..., parsel ...'de kayıtlı arsa vasfındaki taşınmaz davacı ... ... adına 23.12.1991 tarih ve 8618 nolu yevmiye ile satış suretiyle tescil edilmişken, sahte kimlik kullanılmak suretiyle davalı.. .. tarafından 08/11/2006 tarihinde 7067 yevmiye ile ... ... satıldığı, ... ... tarafından 7.12.2006 tarihinde 16654 yevmiye ile ... ... ... ... tarihinde ... yevmiye ile ... ... tarafından da 31.07.2007 tarihinde 12789 yevmiye ile ... ... satıldığı, ... Ağır Ceza Mahkemesinin .../... E. sayılı dosyası ile davalı ... ... .. cezalandırılmasına karar verildiği, ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin .../... E. sayılı dosyası ile son malik hakkında açılan davanın iyi niyetli üçüncü kişi konumunda kaldığı gerekçesiyle reddedildiği anlaşılmaktadır.

... ili, ... ilçesi, ... Mah. Pafta ..., Ada:..., Parsel ...'de kayıtlı arsa vasfındaki taşınmaz davacı ... ... adına 23.12.1991 tarih ve 8618 nolu yevmiye ile satış suretiyle tescil edilmişken, sahte kimlik kullanılmak suretiyle davalı ... ... ... tarafından 08/11/2006 tarihinde 7067 yevmiye ile ... satıldığı, ilk hukuka aykırı işlemin 08/11/2006 tarihinde kesinleştiği, bu işleme bağlı olarak son hukuka aykırı işlemin ise 31.07.2007 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Eldeki dava, 6098 sayılı TBK'nın 146. maddesinde düzenlenen 10 yıllık genel dava zamanaşımı süresi içerisinde açılmıştır.

Mahkemece; yapılan araştırmada taşınmazın belediye sınırları içerisinde olup henüz imar planı olmadığı ve belediyenin tüm alt yapı hizmetlerinden yararlandığı arsa vasfında olduğu anlaşılmaktadır.

1) Davalı Hazine vekilinin maddi tazminata hükmedilmesine ilişkin kararın esasına yönelik temyizi yönünden;

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, ... ili, ... ilçesi, ... Mah. Pafta ..., Ada:..., parsel ...'de kayıtlı arsa vasfındaki taşınmaz davacı ... .. adına 23.12.1991 tarih ve 8618 nolu yevmiye ile satış suretiyle tescil edilmişken, sahte kimlik kullanılmak suretiyle davalı ... ... tarafından 08/11/2006 tarihinde 7067 yevmiye ile ... ... satıldığı, ilk hukuka aykırı işlemin 08/11/2006 tarihinde kesinleştiğinin anlaşılmasına ve Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşen tapu maliki davacı ... ... son malik .... ... aleyhine açtığı tapu iptali ve tescil davasında çekişmeli taşınmazın işlem tarihindeki değerinin 85.152,35.-TL olarak belirlendiği ve bu değerin, ilgi kararın Yargıtay denetiminden geçmek suretiyle kesinleştiğine göre yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığından maddi tazminata ilişkin hüküm fıkrasının Onanması gerekmiştir. Ancak;

2) Davalı ... vekilinin manevi tazminata hükmedilmesine ilişkin kararın hüküm sonucunun temyizi yönünden;

2) Davalı ... vekilinin manevi tazminata hükmedilmesine ilişkin kararın hüküm sonucunun temyizi yönünden;

Her ne kadar, mahkemece, sahte kimlik kullanmak suretiyle tapuda yapılan usûlsüz işlem nedeniyle davacının maddi zarara uğraması yanında mahkeme kapılarında gidip gelmek suretiyle rencide olduğu ve üzüntü duyduğu ve manevi olarak zarara uğradığı varsayılarak yazılı şekilde manevi tazminata da hükmetmişse de ulaştığı hukukî sonuç Yargıtayın kökleşmiş içtihatlarına uygun düşmemektedir. Şöyleki;

Kural olarak; Mamelek hukukundan kaynaklanan maddi zararlardan dolayı tapu malikine maddi zararının tazmini dışında, manevi zarara hükmedilemez. Başka bir anlatımla; taşınmazın aynının elden haksız nedenle çıkartılması veya taşınmazın aynına zarar verilmesi şeklinde oluşan haksız fiillerde maddi tazminata hükmedilmesi esastır.

6098 sayılı TBK'na göre; gerçek kişinin vücut bütünlüğüne gelen cismani zararlarda ise hem maddi hemde manevi tazminata hükmedileceği açıktır. Trafik kazalarında ölüm ve yaralanma ve uzuv tatili ve sakatlanma hallerinde kusur oranına göre maddi tazminat yanında manevi tazminata da hükmedilmektedir. Basın yoluyla veya niteliksiz hakaret ve sövme suçlarında da kişinin manevi şahsiyetine yönelik haksız fiil kapsamında kaldığından manevi tazminata hükmedilmesi hayatın olağan akışına uygundur.

Ne var ki; mamelek hukukundan kaynaklanan ve taşınmazın aynının haksız nedenlerle elden çıkartılması veya taşınmazın aynına zarar verilmesi şeklinde oluşan haksız fiillerde manevi tazminata hükmedilmesi hayatın olağan akışına uygun düşmemektedir. Çünkü; bir taşınmazın hukuka aykırı yol ve yöntemlerle elden çıkması halinde kişi uğradığı zararı her zaman dava yolu ile tazmin ettiğinden veya edebileceğinden karşılıksız kalmayan zarar için ayrıca manevi zararın da doğduğu ve oluştuğu olasılığından artık söz edilemez.

Açıklanan gerekçelerle, mahkemece, davacının maddi tazminat istemi hüküm altına alınmışken, manevi tazminat isteminin reddi gerekirken hukuka aykırı gerekçelerle davacı yararına manevi tazminata hükmedilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: 1) Yukarıda birinci bentde açıklanan nedenlerle, davalı Hazine vekilinin hüküm altına alınan maddi tazminata ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,

2) İkinci bentde açıklanan nedenlerle; davalı Hazine vekilinin hüküm altına alınan manevi tazminata ilişkin temyiz itirazlarının kabûlü ile usûl ve kanuna aykırı olan hükmün BOZULMASINA 04/05/2016 gününde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

SONUÇ: 1) Yukarıda birinci bentde açıklanan nedenlerle, davalı Hazine vekilinin hüküm altına alınan maddi tazminata ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,

2) İkinci bentde açıklanan nedenlerle; davalı Hazine vekilinin hüküm altına alınan manevi tazminata ilişkin temyiz itirazlarının kabûlü ile usûl ve kanuna aykırı olan hükmün BOZULMASINA 04/05/2016 gününde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Davacının manevi tazminat talebinin ilk derece mahkemesince kabul edilmesine rağmen, çoğunlukça manevi tazminat talebinin reddi yönünde beliren sonuç ve gerekçeyi benimsememekteyim. Buna göre, davacının mülkiyet hakkı kazanamamış ve dava Devletin yanlışlarını düzeltmek zorunluluğuyla emek, çaba ve masraf yapmıştır. Devletin kişilerin mülkiyet hakkını koruyamaması hak sahibinde mutlaka "moral eksilmesine" yol açar. Manevi zarar belirlenmesi maddi zarar belirlenmesi gibi olmaz.

Her mülkiyet hakkı ihlalinde elbette manevi zarar doğmayabilir. Ancak, çoğunluk gerekçesinde sicile güvenden doğan sorumlulukta manevi zararın doğmayacağının benimsenmektedir. Ayrıca, manevi zararı hakaret sonucu ve cismani zararlara indirgemektedir. Oysa, AİHM kararlarında somut olay özelliklerine göre manevi tazminata hükmedilmektedir.

Belirttiğim noktalardan dalayı davacının manevi zarara uğradığı kanaatindeyim.
Yargıtay — Esas No: 2016/4289, Karar No: 2016/3245, Tarih: 26.05.2016

**23. Hukuk Dairesi         2016/4289 E.  ,  2016/3245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

İ

-KARAR-

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 12.02.2016 tarih ve 1 sayılı Kararı'nın dayanağı olan 2797 sayılı Yargıtay Yasası'nın 6545 sayılı Kanun'un 31. maddesi ile değişik 14/2-a bendinde, daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirme de gözetilerek temyizin kapsamının esas alınacağı öngörülmüştür. Mahkemenin nitelendirmesi ve temyiz kapsamına göre, uyuşmazlık; abonelik sözleşmesine dayalı kayıp kaçak bedelinin tahsili istemine ilişkin olup, hükmün temyiz incelemesi Yüksek 3. Hukuk Dairesi'nin görevi kapsamındadır.

Bu durumda, 11.04.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Kanunu ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda değişiklik yapılması hakkındaki 6644 sayılı Kanun gereğince dosyanın Hukuk İş Bölümü İnceleme Kurulu'na gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın, Hukuk İş Bölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 26.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3774, Karar No: 2022/6778, Tarih: 19.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/3774 E.  ,  2022/6778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜMLER : Beraat, ret

Kamu davası hakkında mükerrerlik nedeniyle ret kararı verilebilmesinin 5271 sayılı CMK'nin 223/7. maddesi uyarınca sadece "aynı fiil nedeniyle aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine" karar verilebileceği, aynı takvim yılı içinde farklı beyannamelerde ibraz edilen sahte faturaların zincirleme suç oluşturacağı, zincirleme suç ilişkisi içindeki eylemlerden bazılarının kesinleşmiş mahkumiyet hükmüne konu olmasının diğer eylemlerin dava konusu yapılmasına engel teşkil etmeyeceği gözetilerek; dosyadaki mevcut bilgi ve belgeler ışığında, Mahkemenin mükerrer dava nedeniyle ret kararına dayanak olan aynı dosyada 2010-2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarına ilişkin olarak verilen beraat hükümleri ile birleşen Antalya 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/514 Esas sayılı dosyası arasında kullanılan faturaların farklı olması nedeniyle mükerrerlik bulunmadığı gözetilmeden davanın reddine karar verilmiş ise de, zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun anlaşılması karşısında;

Sanığa yüklenen “2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma ” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden; sanığa yüklenen “2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanığın sorgusunun yapıldığı 26.06.2013 ve birleşen dosyada sanığın sorgusunun yapıldığı 19.03.2014 tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımları nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 19.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10328, Karar No: 2009/11948, Tarih: 16.11.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/10328 E.  ,  2009/11948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KEŞAP ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/06/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 318, 319 ,320,321 ve 322 parsel sayılı taşınmazların bir kısmının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, bu yerlerin 3621 Sayılı Kanuna göre devletin hüküm ve tasarrufu altında olup, özel mülkiyete konu olamayacağını, ayrıca 320 ve 321 parsellerin kıyı kenar çizgisi içinde kalan kısmına davalı A. C.. tarafından Akaryakıt istasyonu binası yapılmak suretiyle müdahale edildiğini ileri sürerek, tapu iptal, elatmanın önlenmesi ve yıkıma karar verilmesini istemiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazlarla ilgili tapu iptal davasının 5841 Sayılı Yasa ile değişik Kadastro Kanununun 12/3.maddesi uyarınca 10 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra açılmış olması nedeniyle reddine, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerinin ise kesin hüküm nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı Hazine tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çekişme konusu taşınmazların kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı iddiasına dayalı tapu iptal, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkin olup, mahkemece; 3402 Sayılı Yasanın 12.maddesinde 5841 Sayılı Yasa ile yapılan değişiklik gözetilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur.

Çekişme konusu 320 ve 321 parsel sayılı taşınmazlardaki yapılar yönünden elatmanın önlenmesi ve yıkım isteği yönünden ise, kadastro tespitinin kesinleşme tarihinden dava tarihine kadar keza 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği gözetildiğinde 321 parselle ilgili olarak 1984/149 Esas 1987/190 Karar Sayılı kararın kesin hüküm teşkil ettiği, 320 parsel yönünden ise aksi durumun sonuca etkili olmadığı nazara alındığında, keza bu talepler yönünden de ret kararı verilmiş olması doğrudur.Davacının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir.Reddine,

Ancak, hemen belirtilmelidir ki, bir taraf dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü yada yeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinde sorumlu tutulmaz.

Anılan bu kural yasal ve yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır.(Baki Kuru, Hukuk Usulü Muhakemeleri 5.Cilt,sayfa 5338, dipnot 159; 10.H.D. 21.12.1976,8770/3739 ve dipnot 160:5.HD 12.09.1977,5445/5655 dipnot 161:10.HD.24.02.1976, 6296/1297) Ayrıca, her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır.Öte yandan avukatlık ücreti 04.09.1957 tarih ve 4/16 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca yargılama giderlerinden sayılır.Davacı Hazine, temyiz dilekçesinde sair nedenlerden söz etmek suretiyle bu hususa değinmiştir.

Hal böyle olunca, somut olayda mahkemece yapılan keşif sonucu çekişmeli bölümlerin kıyı kenar çizgisi içinde bulunduğu ve dava tarihinde davacı Hazinenin haklı olduğu anlaşıldığına ve yargılama sırasında yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa gereğince dava reddedildiğine göre davalının tüm yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden sorumlu tutulması gerekirken, aksine yazılı düşüncelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulması isabetsizdir.

Davacı Hazinenin yukarıda değinilen yargılama giderleri ve avukatlık ücreti açısından temyiz itirazları yerindedir.Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlere hasren HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 16.11.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21482, Karar No: 2013/8339, Tarih: 19.04.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/21482 E.  ,  2013/8339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, hafta tatili, fazla mesai, genel, ücret ile malzeme parası alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret, izin, malzeme parası, fazla çalışma, hafta ve genel tatil alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2.Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 32. maddesinin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 401. maddesine göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, asgari ücretten az olmamak üzere emsal ücret göz önünde tutularak belirlenir.

İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda şahit beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı, ayrıca davacının çalıştığı işyerinin faaliyet gösterdiği alanda uzman bir bilirkişiden de görüş alınarak davacının fesih tarihindeki gerçek ücreti saptanmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.