muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5808, Karar No: 2013/27005, Tarih: 27.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/5808 E.  ,  2013/27005 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b, 62/1, 53/1, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosyada bulunan 12/11/2008 tarihli trafik kazası tespit tutanağı ile keşif sırasında görevlendirilen bilirkişi tarafından dosyaya sunulan 11/01/2011 tarihli kusur raporunda, sanığın, aracının hızını yol ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara göre ayarlamadığından tali derecede kusurlu olduğu belirtilmiş olmasına karşın, Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinin 16/12/2011 tarihli raporunda, olay tarihinde sanığın yönetimindeki otomobil ile kendi beyanından da anlaşılacağı üzere 70-80 km hızla, aydınlatması bulunmayan bölünmüş tek yönlü yol üzerinde, olay yeri yaklaşımında seyir yönüne hitaben yerleştirilmiş “okul geçidi” tabelasını da göz önünde bulundurarak daha dikkatli seyretmesi ve yolun sağında duran otobüsten inerek kaplamaya giren şikayetçiyi gördüğünde, hızını azaltıp durması ve yaya geçidine yakın mesafedeki şikayetçiye ilk geçiş hakkını vermesi gerektiği halde bu hususa riayet etmeyip, fren tedbirine başvurmasına rağmen mahal şartların üzerindeki hızı nedeniyle duramayarak, söz konusu yaya geçidine yakın bölümde çarpmasıyla meydana gelen olayda, dikkatsiz, tedbirsiz ve kurallara aykırı hareketleri nedeniyle eşdeğer derecede kusurlu olduğunun belirtildiği, mahkeme tarafından hükme esas alınan ve sanığı, şikayetçi ile birlikte eşdeğer derecede kusurlu kabul eden, Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinin 16/12/2011 tarihli raporunun oluşa ve dosya kapsamına uygun olduğu anlaşıldığından, tebliğnamede bilirkişi raporları arasındaki çelişkinin giderilmesi için yeniden rapor alınması gerektiğine ilişkin düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, eksik inceleme ile karar verildiğine ve teşdide ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Taksirli suçlarda, TCK'nın 53/1. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi;

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hükümdeki TCK'nın 53. maddesi ile ilgili hak yoksunlukları hakkındaki uygulamanın hükümden çıkarılması, sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6771, Karar No: 2013/7320, Tarih: 26.06.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/6771 E.  ,  2013/7320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Davacının dayandığı 25.11.1968 tarih ve 28 numaralı tapu kaydının iskan haritasının bulunup bulunmadığı sorularak varsa getirtilerek dosyasına konulması,

2- Davacının dayandığı 25.11.1968 tarih ve 28 numaralı tapu kaydının kadastro sırasında herhangi bir parsele revizyon görüp görmediği sorulması, görmüşse ilgili parsel kadastro tutanağının getirtilerek dosyasına konulması,

3- Dava konusu taşınmazı komşu kadastro parselleri ile birlikte gösterir krokinin (dava konusu taşınmazın işaretli olduğu) ve komşu parsel kadastro tutanağı ve dayanağı belgelerin getirtilerek dosyasına konulması,

4- Dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde yapılan kıyı kenar çizgisine ilişkin idari işlem ve dayanağı belge ve krokiler ile kıyı kenar çizgisinin tebliğine ilişkin belgeler getirtilerek dosyasına konulması, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12567, Karar No: 2022/6013, Tarih: 28.03.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12567 E.  ,  2022/6013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanıklara atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2. gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılan vekili ile o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak, REDDİNE, 28/03/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5878, Karar No: 2014/17052, Tarih: 12.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/5878 E.  ,  2014/17052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Geyve Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/12/2013

NUMARASI : 2012/297-2013/700

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan tapulama harici taşınmaz üzerinde bulunan muhtesat (yapı ve ağaç) bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan tapulama harici taşınmaz üzerinde bulunan muhtesat (yapı ve ağaç) bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu muhdesatların kamulaştırma projesi kapsamında kalan kısımları belirlenip yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı düşülerek asgari levazım değerinin, ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumuna göre değer biçilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dosya kapsamından muhdesatlara fiilen el atılıp atılmadığı anlaşılamadığından mahallinde yeniden keşif yapılarak fiilen el atılıp atılmadığı araştırılıp fiilen el atma olmaması halinde davanın reddine karar verilmesi gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 12.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/315, Karar No: 2018/2208, Tarih: 26.03.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/315 E.  ,  2018/2208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, tehdit

HÜKÜM : Nitelikli cinsel saldırı ve tehdit suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek dosya incelendi.

Hükmedilen ceza miktarları nazara alındığında sanık müdafiin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Katılanın kovuşturma evresinde olay öncesi ...'yı arayarak sanığın kendisini sıkıştırdığını söylediğini beyan etmesi karşısında, ... temin edilerek dinlendikten sonra toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Olayın gerçekleştirildiği yer, eylem süresi ve tüm dosya içeriğine göre, mağdurenin bağırmasına rağmen yardıma gelen olmaması ve sanığın eylemini tamamlamasına engel harici bir sebep bulunmadığı halde sonlandırması karşısında TCK'nın 36. maddesi de gözetildiğinde eylemin basit cinsel saldırı suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi,

Sanığın cinsel saldırı eylemi sırasında kullandığı tehdit sözlerinin cinsel saldırı suçunun unsuru olduğu, eylemin bitmesinden sonra mağdureye söyleyip iddianamede bahsedilen ''olayı kimseye anlatmayacaksın, eşine ilişkimiz olduğunu söylerim sen bitersin'' şeklindeki sözlerinin ise TCK'nın 106/1-c.2. maddesinde düzenlenen sair tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde aynı fıkranın birinci cümlesinden hüküm kurulması,

Hükümlerden sonra 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/40314, Karar No: 2017/3501, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/40314 E.  ,  2017/3501 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/25, Karar No: 2023/161, Tarih: 15.03.2023

**Ceza Genel Kurulu         2019/25 E.  ,  2023/161 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname No : 2015/128472

YARGITAY DAİRESİ : 12. Ceza

MAHKEMESİ :Asliye Ceza

SAYISI : 552-51

I. HUKUKİ SÜREÇ

Taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçundan sanık ...'nın beraatine ilişkin Fethiye 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 10.02.2015 tarihli ve 552-51 sayılı hükmün Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 29.03.2018 tarih, 9576-3640 sayı ve oy çokluğu ile; "Sanığın iş yeri olarak kiralamış olduğu tek katlı binada gerçekleştireceği bazı tadilatlar için götürü usulü olarak anlaştığı çatı ve kaynak ustası olan ölen ... ile tanık ... isimli kişilerin, olay günü saat 09.00 sularında işe başladıkları, ölenin çatıda, tanığın ise yerde tamir-bakım çalışmalarını sürdürdükleri sırada, yaklaşık 20-25 yıllık binanın eternit kaplı çatısında kırık-çatlak olup yağmur-kar suyu geçiren eternitlerin değiştirilmesi çalışmasını yürüten ölenin, üzerine bastığı etermit levhanın kırılarak yere düşmesi sonucu meydana gelen olayda; bilirkişi raporlarında da belirtildiği üzere, ölenin piyasada kaynakçı olarak tanındığı, bu kazadan önceki dönemde tanık ... ile birlikte bir başka binanın çatı işini birlikte yapmış oldukları, ölenin yaptığı işin tehlikelerini, risklerini bilecek ve bunlara karşı alınabilecek tedbirleri düşünerek uygulayabilecek bilgi ve tecrübe birikiminin bulunduğunun dosya içeriğinden anlaşılamadığı, aynı zamanda; işveren tarafından, kırılgan bir yapıya sahip eternit levhaların çatıya döşendikten sonra güneş, kar, yağmur gibi atmosferik şartlara maruz kaldığından, yıllar geçtikçe bu kırılgan yapısının iyice arttığı gözetilerek, çatı tadilatı işi için çatıya çıkardığı çalışanına, kesinlikle levhaların ortasına basılmaması, basılması gerekiyorsa levhaların altındaki metal bağlantı profillerine civatayla tespitlerinin yapıldığı noktalara basılması yolunda çok titizlikle bilgi verilmesi, kırık-çatlak olduğu için değiştirilmesi gereken 100x400 cm'lik bölgenin yanına bir çatı merdiveni çıkarılması ve işçinin bu platform üzerine çıkarak bozuk bölgeyi onarmasının sağlanması, bunun yanında kendisine mutlaka bir emniyet kemeri verilerek ve kemerin de bir yaşam halatına tespiti sağlanarak olası bir düşme tehlikesi halinde çalışanın yere düşmesinin önlenmesi veya çatıda çalışılan bölgenin altına güvenlik filesi çekilmesi yahut aynı görevi üstlenebilecek nitelikte korkuluklu platform-iskele düzeni kurulması gibi inşaat işleri mevzuatındaki teknik tedbirlerin alınması gerektiği, işveren sanığın belirtilen bu yükümlülüklerin hiçbirini yerine getirmeden, işi verdiği çatı tamir ve kaynak ustası ölenin çatıya çıkmasına müsaade ettiği, bu suretle olayın meydana gelmesinde kusurlu olduğu anlaşıldığından, sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, delillerin hatalı değerlendirilmesi sonucu yazılı şekilde beraatine karar verilmesi..." isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiş,

Çoğunluk görüşüne iştirak etmeyen Daire Üyesi ...; "...Dava somut olayın özelliklerine bakarak çözüme ulaşılmalıdır. Çalışma ilişkisinin istisna akdine dayanması hâlinde iş sahibinin, iş ve sosyal güvenlik mevzuatından kaynaklanan iş sağlığı ve güvenliğini sağlama yükümlülüğü bulunmayacağı gibi meydana gelen ölüm olayı da iş kazası olarak adlandırılamayacaktır. İş yerinin çatısının tamiri şeklinde beliren somut çalışma ilişkisinde, belirli bir süre çalışmanın değil, bir sonucun meydana getirilerek, bağımsız bir varlığı değiştirmeye, işlemeye veya biçimlendirmeye yönelik edimin amaçlanmış olması, hizmet akdinin yukarıda tanımlanan ayırt edici ve belirleyici özelliklerinin somut iş görme ilişkisinde bulunmaması karşısında, meydana gelen ölümlü zararlandırıcı olay iş kazası olarak değerlendirilemez. Bu nedenle sanığın beraatına karar vermek gerektiği..." düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

II. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı, 25.05.2018 tarih ve 128472 sayı ile; “...Çalışma ilişkisinin istisna akdine dayanması hâlinde iş sahibinin, iş ve sosyal güvenlik mevzuatından kaynaklanan iş sağlığı ve güvenliğini sağlama yükümlülüğü bulunmayacağı gibi meydana gelen ölüm olayı da iş kazası olarak adlandırılamayacaktır. İş yerinin çatısının tamiri şeklinde beliren somut çalışma ilişkisinde, belirli bir süre çalışmanın değil, bir sonucun meydana getirilerek, bağımsız bir varlığı değiştirmeye, işlemeye veya biçimlendirmeye yönelik edimin amaçlanmış olması, hizmet akdinin yukarıda tanımlanan ayırt edici ve belirleyici özelliklerinin somut iş görme ilişkisinde bulunmaması karşısında, meydana gelen ölümlü zararlandırıcı olay iş kazası olarak değerlendirilemez. Bu nedenle sanığın beraatına karar vermek gerekirken mahkûmiyetine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu...” görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 12. Ceza Dairesince 08.11.2018 tarih, 3946-10520 sayı ve oy çokluğu ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

III. UYUŞMAZLIK KONUSU

Özel Daire çoğunluğu ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; somut olayda sanık ile ölen arasında hizmet sözleşmesi mi yoksa eser sözleşmesi mi bulunduğu ve bu bağlamda sanığın kusurlu olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

IV. OLAY VE OLGULAR

İncelenen dosya kapsamından;

Sanık ile ölen arasında sanığın kiraladığı tek katlı iş yerinin çatısının tamirinin bedel karşılığı yapılması için sözlü anlaşma sağlandığı, olay günü tamir yapmak amacıyla çatıya çıkan ölenin, tamir sırasında üzerine bastığı eternit levha olarak adlandırılan çatı kaplama malzemesinin kırılması neticesinde aşağı düşerek hayatını kaybettiği,

IV. OLAY VE OLGULAR

İncelenen dosya kapsamından;

Sanık ile ölen arasında sanığın kiraladığı tek katlı iş yerinin çatısının tamirinin bedel karşılığı yapılması için sözlü anlaşma sağlandığı, olay günü tamir yapmak amacıyla çatıya çıkan ölenin, tamir sırasında üzerine bastığı eternit levha olarak adlandırılan çatı kaplama malzemesinin kırılması neticesinde aşağı düşerek hayatını kaybettiği,

Soruşturma aşamasında iş güvenliği uzmanları tarafından 03.12.2013 tarihinde düzenlenen bilirkişi heyeti raporuna göre; sanığın, 4857 sayılı İş Kanunu gereğince kısmi süreli iş sözleşmesi yapmaması, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu uyarınca sigorta primlerini yatırmaması ve 4857 sayılı Kanun ile 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu kapsamında gerekli önlemleri almaması; ölenin ise gerekli önlemleri almadan riskli ortamda çalışmaya devam etmesi nedenleriyle asli kusurlu oldukları,

Kovuşturma aşamasında iş güvenliği uzmanları tarafından 05.09.2014 tarihinde düzenlenen bilirkişi heyeti raporuna göre; sanığın, çalışmaya başlanırken çalışanlara emniyet kemeri ve baret temin etmemesi, kırılgan yapı olan eternit levhalar üzerine basarak çalışmak zorunda olan çalışanlar için çatı merdiveni gibi düz bir çalışma platformu, çalışılan bölgenin altına harhangi bir şekilde düşme tehlikesine karşı korkuluklu iskele düzeni veya tekerlekli çalışma platformu ya da güvenlik filesi gibi teknik bir iş güvenliği önlemi almaması nedenleriyle asli kusurlu; ölenin ise çalışma ortamındaki riskleri ve tehlikeleri ciddiye almaması, iş güvenliğini ikinci plana atıp tedbiri bırakması ve şahsi emniyeti için gerekli titizlik ve itinayı göstermemesi nedenleriyle tali kusurlu olduğu,

Anlaşılmaktadır.

Mağdur ...; oğlu olan ölenin çatı tadilat işleri yaptığını, herhangi bir şirket adına çalışmadığını, işleri kendi adına aldığını, sanıktan şikâyetçi olmadığını,

Tanık ...; kaynak ustası olan ölenin yanında yevmiye alarak çalıştığını, ölenin çatı konusunda uzman olup olmadığını bilmediğini, ancak çalıştıkları üç haftalık süreç içerisinde başka çatı tadilatı da yaptıklarını, sanık ile iş yeri çatısının onarımı konusunda anlaştıklarını, olay günü söz konusu iş yerine yaklaşık iki saat sürecek bir çalışma için geldiklerini, ölenin tamir için çatıya çıktığı sırada kendisinden çekiç istediğini, çekici vermek için çatının köşesine uzandığında çatının kaygan olduğunu anlayarak ölene "Düşersin, in!" dediğini, ancak ölenin çalışmaya devam ettiğini, yaklaşık 15 -20 dakika sonra da iş yerinin içerisine sert zemine düştüğünü gördüğünü, düştüğünde kafasını zemine çarptığını, ölenin çatıda herhangi bir güvenlik önlemi almadığını, sanığın da ölene "Kaygansa in aşağıya!" dediğini,

İfade etmişlerdir.

İfade etmişlerdir.

Sanık; kiracı olarak bulunduğu iş yerinde tadilata ihtiyaç duyduklarını, iş yerinin çatısındaki bir iki tane eternitin de değişmesi gerektiğini, öleni önceden tanımadığını, tadilat işlerini yaptırmak için araştırma yaptığı sıralarda ölen ve tanık ...’in çatı işi ile uğraştıklarını ve iş yerinin çatısını yapmak istediklerini söylemeleri üzerine götürü usulü ile işi ölen ve tanık ...’e verdiğini, tadilat yapımına başlanacağı sırada ölene, çatıya bir süre bekledikten sonra çıkmaları gerektiğini söylediğini ancak ölenin kendisine "İşim var, hemen yapıp gideceğim!" dediğini savunmuştur.

V. GEREKÇE

A. İlgili Mevzuat ve Uyuşmazlık Konusuna İlişkin Hukuki Açıklamalar

Uyuşmazlık konusunda isabetli bir hukuki çözüme ulaşılabilmesi için öncelikle taksir ve unsurlarına kısaca değinilmesinde fayda vardır.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun hazırlanmasında esas alınan suç teorisinde kanunda tanımlanmış haksızlık olarak ifade edilen suç; kural olarak ancak kastla, kanunda açıkça gösterilen hâllerde ise taksirle de işlenebilir. İstisnai bir kusurluluk şekli olan taksirde, failin cezalandırılabilmesi için mutlaka kanunda açık bir düzenleme bulunması gerekmektedir.

TCK’nın 22. maddesinin 2. fıkrasında taksir; "Dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla bir davranışın, suçun yasal tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesidir." şeklinde tanımlanmıştır. Toplumsal yaşamda belli faaliyetlerde bulunan kimselerin başkalarına zarar vermemek için birtakım önlemler alma ve bazı davranış kurallarına uyma zorunlulukları bulunmaktadır. Bu kurallar toplum olarak yaşama mecburiyetinden doğabileceği gibi, Devletin müdahalesiyle de ortaya çıkabilmektedir. Taksirli suç, bu kuralların ihlal edilmesi sonucu belirmekte, fail; dikkatli, tedbirli ve öngörülü davranmamış olduğu için cezalandırılmaktadır. Bu bakımdan sorumluluğun nedeni, öngörebilme imkân ve ödevinin varlığına rağmen sonuca iradi bir hareketle neden olmaktan kaynaklanmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun birçok kararında vurgulandığı ve öğretide de benimsendiği üzere taksirli suçlarda aranması gereken hususlar;

1- Fiilin taksirle işlenebilen bir suç olması,

2- Hareketin iradi olması,

3- Sonucun istenmemesi,

4- Hareket ile sonuç arasında nedensellik bağının bulunması,

5- Sonucun öngörülebilir olmasına rağmen öngörülmemiş olması,

Şeklinde kabul edilmektedir.

Taksirle gerçekleştirilen bazı eylemlerin suç olarak tanımlanıp cezai yaptırıma bağlanmasıyla, insanların gittikçe yoğunlaşan ve karmaşık hâle gelen toplum hayatı içinde daha dikkatli davranmalarının temin edilmesi amaçlanmaktadır. Kanun ve ortak hayat tecrübesinin sonucu olarak kendisine toplum tarafından yüklenen dikkat ve özen görevini ihlal eden ve bu hareketiyle öngörülebilir zararlı neticeye sebep olan kişinin taksirle işlenen suçlara ilişkin cezai sorumluluğu benimsenmiş, fakat taksirden söz edebilmek için de kanuni tarife uygun fiilin işlenebileceğinin öngörülme imkânının mevcut olması aranmıştır.