muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1698, Karar No: 2024/4838, Tarih: 10.06.2024

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, asıl davada marka ve tasarım haklarına tecavüz ile haksız rekabetin tespiti, önlenmesi ve durdurulması ile maddi manevi tazminat; karşı davada ise, marka ve tasarım tescilleri ile eser sahipliği belgesinin hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve yasaya uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderlerinin temyiz eden edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/14604, Karar No: 2019/1326, Tarih: 19.02.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/14604 E.  ,  2019/1326 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, fazla ödenen primler nedeniyle faiz alacağı istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1479 sayılı Kanunun “Yersiz olarak alınan primlerin geri verilmesi” başlığını taşıyan 55’inci maddesinde, yanlış ve yersiz olarak alındığı anlaşılan primlerin, alındığı tarihten itibaren 10 yıl geçmemiş ise sigortalıya geri verileceği bildirilmiş, 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren “Prim borçlarına halef olma, gecikme cezası ve gecikme zammı ile iadesi gereken primler” başlıklı 89’uncu maddesinde kısmen benzer nitelikte düzenleme yapılarak, yanlış veya yersiz alınmış olduğu saptanan primlerin, alındıkları tarihten on yıl geçmemiş ise, payları oranında işverenlere, sigortalılara, isteğe bağlı sigortalılara veya genel sağlık sigortalılarına veya hak sahiplerine yasal faizi ile birlikte geri verileceği hüküm altına alınmıştır.

Eldeki davada, davacı 04.09.2003 tarihli dilekçesi ile Kurumdan, 09.01.1990-04.10.2000 tarihleri arasında geçen vergi süresini borçlanma talebinde bulunduğu, Kurumca hesaplanan tutarı ise vergi borçlanması olarak ödediği, Kurumca, davacının tahsis talebi üzerine tekrar yapılan incelemede Kurumca kabul edilen vergi süresinin değişmesi sebebiyle fazla ödenen primlerin davacıya iade edildiği, fakat faiz alacağına ilişkin ödeme yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davacının Kurumca hesaplanan vergi borçlanmasını ödeme tarihi araştırılarak, tereddütsüz belirlenmeli, belirlenen yersiz ödeme tarihinden davacının yersiz ödemenin iadesini talep ettiği 30.10.2014 tarihine kadar 1479 sayılı Kanunun 55 ve 5510 sayılı Kanunun 89/3. maddesi kapsamında 10 yıllık sürenin geçip geçmediği değerlendirilmeli ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Kabule göre de, davacının vergi borçlanmasını ödeme tarihi araştırılmaksızın Kuruma başvuru tarihi olan 04.09.2003 tarihi esas alınarak faiz hesabı yapılması isabetsiz bulunmuştur.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/34599, Karar No: 2024/8006, Tarih: 04.06.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/34599 E.  ,  2024/8006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/400 E., 2017/458 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Anayasanın 40 ıncı maddesinin ikinci, 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci ve 232 nci maddesinin altıncı fıkraları gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklinde, 295 inci maddesinin ilk fıkrasında ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" biçiminde düzenlemeler bulunması, sanığın sunmuş olduğu temyiz dilekçesinin, hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi ve Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükümde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimin yer almadığının anlaşılması karşısında, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda tebliğden itibaren yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtarlı şekilde kararın tebliği ile tebliğ tebellüğ evrakının ve hükmü temyiz etmesi durumunda ek temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemi hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının Dairemize gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 04.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9919, Karar No: 2015/15671, Tarih: 14.05.2015

**7. Ceza Dairesi         2015/9919 E.  ,  2015/15671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı kanuna muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Gıyabi kararın sanığa 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21. maddesi gereğince tebliğ edildiği anlaşılmakta ise de, tebligatta muhatabın adreste bulunmama sebebinin gösterilmemesi ve en yakın komşularından birine haber verilmemesi karşısında yapılan tebligatın geçerli sayılamayacağı cihetle, gıyabi kararın sanığa Tebligat Kanununa uygun olarak tebliğ edilmesi, hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi eklendikten ve bu temyize ilişkin ek tebliğname de düzenlendikten sonra Dairemize iadesi için dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 14.05.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25596, Karar No: 2018/5815, Tarih: 15.05.2018

**13. Hukuk Dairesi         2015/25596 E.  ,  2018/5815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ... İnş. Pet. Ürün. San. ve Tic. Ltd. Şti. avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı ... İnşaat Turizm..A.Ş'nin, diğer davalı müteahhit ... İnşaat Petrol Ürünleri...A.Ş'ye ..., 669 ada 1 parsel sayılı taşınmazda inşa ettireceği “... City Projesi”'nden bir bağımsız bölüm satın aldığını, ancak gerek kendi konutunda gerekse blok ve site ortak alanlarında ayıp ve eksiklikler bulunduğunu, 14.02.2012 tarihinde davalılara ihtar gönderdiğini, ancak sonuç alamadığını ileri sürerek, dava dilekçesinde belirtilen gizli ayıplar nedeniyle ortaya çıkan değer kaybından fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 20.000,00-TL'nin teslim tarihinden itibaren işleyecek mevduat faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiş; ıslah ile talebini 30.800,00-TL'ye çıkarmıştır.

Davalılar, dava konusu dairede ayıp ve eksik bulunmadığını, kaldı ki ayıp ihbar mükellefiyetinin de süresinde yerine getirilmediğini savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davalı ... İnşaat Turizm San. ve Tic. A.Ş. hakkında açılan davanın husumet nedeniyle reddine, diğer davalı ... İnşaat Petrol Ürünleri Turizm Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi hakkında açılan davanın kabulü ile 30.800,00 TL’nin avans faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı ... İnşaat Petrol Ürünleri Turizm Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davalı ... İnşaat Turizm San. ve Tic. A.Ş. hakkında açılan davanın husumet nedeniyle reddine, diğer davalı ... İnşaat Petrol Ürünleri Turizm Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi hakkında açılan davanın kabulü ile 30.800,00 TL’nin avans faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı ... İnşaat Petrol Ürünleri Turizm Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davalının, mahkemece gizli ayıp olarak nitelendirilen ayıplarla ilgili temyiz itirazı yönünden; Dava tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK.’nun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür. Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun bu konudaki 198. maddesi (6098 Sayılı TBK.’nun 223. maddesi) uygulanacaktır. Anılan maddeye göre, alıcı, teslim aldığı malı işlerin olağan akışına göre, imkân bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp gördüğü zaman bunu satıcıya derhal (uygun süre içinde) ihbar etmekle yükümlüdür. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirme ile meydana çıkarılamayacak bir ayıp bulunması halinde, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa, bu durumu da hemen satıcıya bildirmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir. 818 sayılı Borçlar Kanunu’ nun 198. maddesinde (6098 sayılı TBK.’nun 223. maddesi) öngörülen süre içinde ihbar edilmeyen ayıplar için dava açılamaz.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; davacının 16.03.2010 tarihinde tapudan satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 06.05.2010 tarihinde teslim edildiği ve davacının da gerek kendi konutu gerekse blok ve site ortak alanları ile ilgili ayıp ve eksiklikler bulunduğu yönünde 14.02.2012 tarihinde noterden gönderdiği ihtarname ile davalılara ihbarda bulunduğu dosya kapsamı ile sabittir. 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 198. maddesi (6098 sayılı TBK.’nun 223. maddesi) hükmü ile gizli ayıplar yönünden kendisine yüklenen “derhal ihbar” mükellefiyetini yerine getirip getirmediğini ispat yükü davacıdadır. Hal böyle olunca mahkemece, bilirkişi heyetinden, “gizli ayıp” olarak nitelendirilen imalatlar yönünden ayıp ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığı hususunda ayıpların niteliği ve ortaya çıktıkları (mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak bu ayıpların ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki bir tüketicinin ne zaman farkedebileceği, teslim ve ihbar tarihleri de gözönünde bulundurularak) zaman dilimi de dikkate alınarak taraf ve yargı denetimine esas olacak şekilde ek rapor tanzimi sağlanarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Davalının, mahkemece eksik ifa olarak nitelendirilen bağımsız bölümün katalogda ve tasdikli projede belirtilen net alandan daha az alana sahip olması ile ilgili temyiz itirazı yönünden; Her ne kadar mahkemece hükme esas alınan bilirkişi heyet raporunda bağımsız bölümdeki m2 eksikliği eksik ifa olarak nitelendirilmiş ve buna göre davacının talebi kabul edilmiş ise de; bu hususun davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp niteliğinde olduğu, davalıların bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı açık olup, bu kalem yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3-Bozma nedenlerine göre, davalı ... İnşaat Petrol Ürünleri Turizm Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi’nin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

3-Bozma nedenlerine göre, davalı ... İnşaat Petrol Ürünleri Turizm Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi’nin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.ve 2. bentlerde açıklanan nedenlerle hükmün davalı ... İnşaat Petrol Ürünleri Turizm Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi yararına BOZULMASINA, 3. bent gereğince ... İnşaat Petrol Ürünleri Turizm Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'nin sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 526,00 TL harcın istek halinde davalı ... İnş. Pet. Ürün. San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/20650, Karar No: 2018/14097, Tarih: 01.10.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/20650 E.  ,  2018/14097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

HÜKÜM : a) Basit yaralama suçundan mahkumiyet; İstanbul 47. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/12/2016 gün 2016/474 Esas, 2016/682 Karar sayılı kararı

b) İstinaf dilekçesinin reddi; İstanbul 47. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/12/2016 günlü ek kararı

c) İstinaf başvurusunun esastan reddi; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 29/12/2016 gün ve 2016/275 Esas, 2016/236 Karar sayılı kararı

d) Temyiz isteminin reddi; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 21/02/2017 günlü ek kararı

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 21/02/2017 gün ve 2016/275 Esas, 2016/236 Karar sayılı ek kararının, sanık tarafından aynı Kanun’un 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Basit yaralama suçundan verilen kararın türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nin 286/2-d maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 21/02/2017 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararının hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak ek karara yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, 01.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14882, Karar No: 2016/2263, Tarih: 02.03.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/14882 E.  ,  2016/2263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :

TARİHİ : 27/11/2014

NUMARASI : 2014/404-2014/745

Taraflar arasında görülen davada ... .. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27.11.2014 tarih ve 2014/404-2014/745 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankadan ticari kredi kullandığını, müvekkilinden ekspertiz ücreti dışında dosya masrafı adı altında kesinti yapıldığını, erken kapatma komisyonu tahsil edildiğini, davalı bankanın müvekkilinden tahsil ettiği masrafın ne kadarının zorunlu ve makul giderler olduğunu bilemediğini ileri sürerek, kredi verilirken davalı bankanın belgelendirebildiği zorunlu ve makul harcamalar dışında haksız kesintilerin tespiti ile 13.000 TL'nin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının ticari kredi kullandığını, bankanın aldığı masraf ve komisyonların satıcı ile yapılan işlem neticesinde ticaret kanunu çerçevesinde alındığını, usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, tarafların ticari kredi sözleşmesinin koşullarını müzakere ederek masraf hususunda anlaştıkları gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, Genel Kredi Sözleşmesinden kaynaklanan haksız kesintilerin tespiti ile istirdadı istemine ilişkin olup mahkemece, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Ancak dosyada Genel Kredi Sözleşmesinin sadece 1,14 ve 15. sayfaları bulunmakta olup mahkemece sözleşmenin tamamı getirtilip sözleşmede bu konuda bir hüküm bulunup bulunmadığı incelenmeden, davacıdan ne kadar masraf/komisyon/kesinti tahsil edildiği hususunda bilirkişi incelemesi dahi yaptırılmadan eksik incelemeyle karar verilmiştir. Bu durumda, öncelikle dava konusu kredi sözleşmesinin tüm sayfaları getirtilerek, sözleşmede masraf/komisyon/kesinti tahsil edileceğine dair bir hüküm bulunup bulunmadığı, varsa ne oranda uygulanacağının sözleşmede belirlenip belirlenmediği üzerinde durularak, eğer sözleşmede bu konuda bir oran belirtilmemiş ise emsal banka uygulamaları araştırılarak, davacıdan tahsil edilen masraf/komisyon/kesinti miktarının kalem kalem ne kadar olduğu, diğer bankalarca hangi oranda tahakkuk ettirildiği ve buna göre davalı banka uygulamasının yerinde olup olmadığı hususunda bankacılık alanında uzman bir bilirkişiden rapor alınıp, ortaya çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yetersiz inceleme ve araştırma ile sözleşme koşullarının müzakere edildiği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 02.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4640, Karar No: 2019/11997, Tarih: 09.12.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/4640 E.  ,  2019/11997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVACI-DAVALI : ...

DAVALI-DAVACI : ...

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-karşı davacı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Taraflarca evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebine dayalı olarak karşılıklı boşanma davaları açılmış, ilk derece mahkemesince verilen 10.01.2017 tarihli ilk hükümde boşanmaya sebebiyet veren olaylarda, erkeğin tam kusurlu olduğu kabul edilerek, erkeğin davasının reddine, kadının davasının kabulü ile kadın lehine 6.000 TL manevi tazminata karar verilmiştir. İlk derece mahkemesinin bu kararına karşı davalı-karşı davacı erkek tarafından her iki dava yönünden istinaf kanun yoluna başvurulmuş, bölge adliye mahkemesi 23.05.2017 tarihli ilk kararı ile erkeğin istinaf talebinin kabulü ile davalı-karşı davacı erkeğin savunma hakkını kısıtlayacak şekilde ön inceleme ve tahkikat duruşmaları yapılmadan asıl davaya devam edilerek, hüküm kurulmasının usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle, ilk derece mahkemesinin kararını kesin olarak kaldırmış, ilk derece mahkemesince verilen 25.09.2018 tarihli ikinci kararda boşanmaya sebebiyet veren olaylarda, erkeğin tam kusurlu olduğu kabul edilerek; erkeğin davasının reddine, kadının davasının kabulü ile kadın lehine 6.500 TL manevi tazminata karar verilmiştir. İlk derece mahkemesinin bu kararına karşı davalı-karşı davacı erkek tarafından her iki dava yönünden istinaf kanun yoluna başvurulmuş, bölge adliye mahkemesince erkeğin istinaf talebi esastan reddedilmiş, bu karara karşı davalı-karşı davacı erkek tarafından temyiz yoluna başvurulmuştur.

İlk derece mahkemesinin 10.01.2017 tarihli ilk kararına karşı davacı-karşı davalı kadın tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmadığından, manevi tazminat yönünden davalı-karşı davacı erkek yararına usuli kazanılmış hak oluşmuştur. Bu sebeple ilgili bölge adliye mahkemesince verilen 23.05.2017 tarihli karara uyularak yapılan yargılama sonucunda usuli kazanılmış hakka aykırı olacak şekilde, davalı-karşı davacı erkek aleyhine yazılı miktarda manevi tazminata hükmedilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 2. bentte açıklanan sebeple ilgili bölge adliye mahkemesinin kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesinin kararının BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 09.12.2019 (Pzt.)