muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4436, Karar No: 2021/1724, Tarih: 20.01.2021

. maddesinin 6. fıkrası kapsamına girmediğini, kaldı ki doğrudan asıl iş organizasyonu içinde olmayan yükleme-boşaltma-temizlik-yemek-odacılık-çay hizmetleri- personel taşıma-güvenlik-bakım gibi işler ile mal ve hizmet üretimindeki yardımcı işlerde ve de işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler kapsamında asıl—alt işverenlik ilişkisinin kurulmasında bir sakınca olmadığını, Mahkemece asıl işverenlik ilişkisinin kabulü halinde ise 6001 sayılı Kanunun verdiği yetkiye dayanarak idarenin asli görev alanına giren işleri yapmak veya yaptırmak yetkisine sahip olduğunu, konu ile ilgili Yargıtay kararlarının mevcut olduğunu, muvazaanın mutlaka somut deliller ile ortaya konması gerektiğini, muvazaanın söz konusu olmadığını, çünkü yapılan işlerde tüm işçi seçimi ve çalışma şartları ile yetki ve sorumluluğun yüklenicide olduğunu, inceleme yapılırken her ihale döneminin ayrı ayrı kendi içinde değerlendirilmesi gerektiğini, idarenin sözleşmelerdeki pozisyonunun yalnızca işin sözleşme şartlarında yürütülüp yürütülmediğinin denetimi olduğunu, eleman seçiminde veya pozisyon değişimlerinde idarenin görüşünün alınması, ya da yıllık izin kullanımı hususunda idarenin bilgisi veya isteğinin alınmasının idarenin müteselsil sorumluluğuna sebep olmayacağını, işçilerin ara vermeden alt işverenler nezdinde çalışmasının muvazaanın ispatı için yeterli olmadığını, yine alt işverenlerin kullandığı bazı malzemelerin idare tarafından temin edilmesinin de muvazaaya sebebiyet vermeyeceğini, idarenin kamu kurumu olması sebebiyle güvenlik ve iş akışı sebebiyle işçilere tanıtım geçiş belgelerinin verilmesinin gayet doğal olduğunu yine puantajların yüklenici tarafından tutulduğunu, kamu hizmetinin aksamaması için izinlerin idarenin görüşü alınarak yüklenici tarafından verildiğini, idarede işçi istihdamının ancak ve yalnızca kadro ihdasıyla mümkün olduğunu, yargı kararıyla idari işlem tesis edilemeyeceğini, davanın yüklenici firmaya teşmil edilmesini ve belgelerin yüklenicilerden istenmesi gerektiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, yapılan yargılama sonucunda toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının istinaf başvurusu yerinde görülmediğinden esastan reddedilmiş, davalının istinaf başvurusu ise esastan kabul edilmiş, İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kanuna uygun kurulup kurulmadığı ve muvazaaya dayanıp dayanmadığı noktasında toplanmaktadır. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 2.maddesinin 6. fıkrasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi; “bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişki” olarak tanımlanmış; aynı maddenin yedinci fıkrasında “asıl işverenin işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi suretiyle hakları kısıtlanamaz veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisi kurulamaz. Aksi halde ve genel olarak asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı işleme dayandığı kabul edilerek alt işverenin işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılarak işlem görürler. İşletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler dışında asıl iş bölünerek alt işverenlere verilemez” kuralına yer verilmiştir.

Asıl işveren-alt işveren ilişkisinin geçerli olarak kurulabilmesi için iki işverenin bulunması, mal veya hizmet üretimine ilişkin bir işin varlığı ve asıl işin bölünerek alt işverene verilmesi halinde “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektirme” unsurunun gerçekleşmiş olması gerekir. Bundan başka asıl işverenin işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi suretiyle haklarının kısıtlanması veya daha önce asıl işveren tarafından o iş yerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisi kurulması gibi muvazaa kriterlerinin bulunmaması icap eder. Aksi halde alt işveren işçisi başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılarak işlem görecektir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren-alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla 4857 sayılı Kanun'un 2.maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanunu'nda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin yedinci fıkrasında sözü edilen hususların, aksi kanıtlanabilen adi kanuni karineler olduğu kabul edilmelidir.

6001 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun’un 4. maddesi uyarınca, davalının yapacağı hizmetlerin başkasından satın alınması da mümkündür. Sözü edilen düzenleme ile asıl işin tamamı ya da bir kısmı 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde öngörülen sınırlamalara tabi olmaksızın alt işverene verilebilir. Bu durumda sadece 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin 7. fıkrası ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 19. maddesi çerçevesinde muvazaa denetimi yapılabilir.

Somut olayda; Bölge Adliye Mahkemesince asıl işveren-alt işverenlik ilişkisinin muvazaaya dayanmadığı sonucuna varılmış ise de davalı ... tarafından yapılan ve Dairemiz incelemesinden geçen pek çok dosyada 2012 yılı dahil olmak üzere yapılan hizmet alım sözleşmelerinde muvazaa olduğu, davacıların baştan itibaren davalı kurumun işçisi olduğu ve davacıların üyesi olduğu sendika ile davalı kurum arasında akdedilen ve halen yürürlükte bulunan Toplu İş Sözleşmelerinden yararlandırılması gerektiği kabul edilmiştir. Bu bakımdan davacının 2012 yılı dahil dönem için talebinin kabulü gerekir.

2012 yılı sonrası dönem için ise, Dairemiz uygulamasına göre muvazaa denetimi açısından her ihale dönemi ayrı ayrı değerlendirilmelidir. Bu sebeple, önceki ihale sözleşmelerinin kanuna uygun kurulmamış olması veya muvazaalı olması, sonrakilerin de aynı şekilde kanuna uygun kurulmadığını ya da muvazaaya dayandığını göstermez. Daha sonra yapılan sözleşmenin ayrıca kanuna uygunluk ve muvazaa yönünden değerlendirmeye tabi tutulmalıdır. Bu nedenle davacının 2012 yılı sonrası dönem talepleri hakkında muvazaa yönünden ayrıca inceleme ve değerlendirme yapılması gerekir.

Sonuç: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.01.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/458, Karar No: 2013/6264, Tarih: 04.04.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/458 E.  ,  2013/6264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Dava konusu taşınmazlar ve çevresini gösterir çaplı kroki ilgili Tapu Sicil Müdürlüğünden getirtilip, imar planı bulunan en yakın yerleşim yerine uzaklığı işaretlettirilerek,

2-Dava konusu taşınmazdan geçirilen.... yolunun bakım ve onarım sorumluluğunun hangi idareye ait olduğu hususu ... Büyükşehir ve ....Belediye Başkanlıklarından sorularak,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2019/11308, Karar No: 2019/14111, Tarih: 11.11.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/11308 E.  ,  2019/14111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen kararlar temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü;

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar katılan tarafından temyiz edilmişse de, söz konusu kararın suça sürüklenen çocuk müdafinin itirazı üzerine 5560 sayılı Kanun'un 23. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'un 231/12. maddesi uyarınca...Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 15/07/2015 tarih... İş sayılı kararı ile incelendiği belirlenerek yapılan incelemede;

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Doğrudan tayin edilen adli para cezasının miktarı itibarıyla hükmün verildiği tarihte yürürlükte bulunan ve 14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi olanaklı bulunmadığından, katılan ...'ın ve suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suçun 10/01/2014 günü saat 19.30 ile 11/01/2014 günü saat 09.00 arasında işlenmesine rağmen gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği zaman diliminin "10-11/01/2014 günü, saat 19:30 - 13:00 arasında" olarak belirtilmesi, mahallinde düzeltilebilir hata olduğundan, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, katılan ...'ın ve suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden reddiyle, diğer yönleri usul ve Yasa'ya uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 11/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2419, Karar No: 2011/6505, Tarih: 02.12.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/2419 E.  ,  2011/6505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

... ve ... ile Hazine ve ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair... Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 16.02.2011 gün ve 283/132 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar vekili, kadastro çalışmalarında dava konusu 116 ada 48 parsel sayılı taşınmazın orta malı niteliğiyle tespitinin yapıldığını, bu tespitin hatalı olduğunu, bu yeri önceki zilyetlerinden birisi 9.2.1985 tarihinde, diğeri 10.1.1986 tarihinde düzenlenen iki ayrı senetle satın aldıklarını, eklemeli zilyetliğin uzun zamandan beri vekil edenleri ve satıcılarından olduğunu ileri sürerek bu yerin tapu kaydının iptaliyle müvekkilleri adına ½’şer paylı olarak tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ayrı ayrı davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne 116 ada 48 parselin tapu kaydının iptaliyle ½’şer paylı olarak davacılar adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Hüküm süresi içerisinde Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller, tüm dosya kapsamından;

116 ada 14 parsel; 1937 tarihli 2079 nolu vergi kaydı esas alınarak iki katlı ev ve iki adet besihane ile tarla olarak 13.5.1998 tarihinde ...adına tespit görmüş ve 26.11.1999 tarihinde kesinleşmiştir. Revizyon gören bir vergi kaydı aynı zamanda 116 ada 48 sayılı parseli de kapsamaktadır. Nizasız 14 nolu parsele revizyon gören yukarıda tarih ve sayısı belirtilen vergi kaydının doğusu yol, batısı ..., güneyi ..., kuzeyi harman yeri olarak yazılıdır. Miktarı 17 ar’dır. Vergi kaydı bu parsele miktarı kadar revizyon görmüştür. Dava konusu parsel, 14 numaralı parselin doğu ve kuzey doğu cephesinde yer almakta olup, vergi kaydı sınırına göre genel harman yeridir. Davacıların tutundukları çap kaydının revizyonu kayıtta yazılı olan sınır davacıları hukuken bağlar.

Hal böyle olunca; davanın reddine karar vermek gerekirken kabulü doğru olmamıştır.

Davalı Hazine vekilinin buna ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün 6100 sayılı Kanunun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK. nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10329, Karar No: 2014/1515, Tarih: 12.02.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/10329 E.  ,  2014/1515 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2012/175428

MAHKEMESİ : Midyat Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26.04.2012

NUMARASI : 2009/177 Esas, 2012/59 Karar

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

Mahalli mahkemece verilen hüküm sanık müdafileri tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine; dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle 05.02.2014 Çarşamba saat 13.30’a duruşma günü tayin olunarak sanık müdafiine çağrı kâğıdı gönderilmişti.

Belli günde Hâkimler Kurulu duruşma salonunda toplanarak Yargıtay Cumhuriyet Savcılarından Hikmet Gürbüz hazır olduğu halde oturum açıldı.

Yapılan tebligat üzerine sanık müdafiin gelmediği, ayrıca bir talepte de bulunmadığı anlaşılmakla Yargıtay Cumhuriyet Savcısının uygun görülen talep ve mütalaası dairesinde DURUŞMASIZ inceleme yapılmasına oybirliğiyle karar verilerek, vaktin darlığına binaen dosyanın incelenmesi başka bir güne bırakılmıştı.

Bugün dava evrakı incelenerek aşağıda yazılı karar ittihaz olundu.

Suç tarihinde 17 yaşı içerisinde olan mağdurenin ablasıyla karın ağrısı şikâyetiyle Ankara'da hastaneye gitmesi ve hamile olduğunu öğrenmesi üzerine sanığın 5 ay kadar önce anal yoldan zorla ırzına geçtiğini beyan etmiş ise de; bu aşamaya kadar olaydan kimseye bahsetmediği, olaya ortaya çıkış zamanı, biçimi ve bu ilişki iddiasının hiçbir yan delille desteklenmediği, savunmanın aksine sanığın ne zorla ne de rıza ile mağdure ile ilişkiye girdiğine dair mağdurenin soyut iddiası dışında kesin ve inandırıcı hiçbir delilin elde edilemediği anlaşılmakla beraati yerine yeterli olmayan gerekçelerle mahkûmiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma sebebine göre sanığın TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu veya hükümlü olmadığı takdirde derhal salıverilmesinin, mahalline en seri biçimde bildirilmesi için ilgili yerlere müzekkere yazılmasına, 12.02.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Karşı Oy

Olay tarihlerinde 17 yaşında olan mağdure S.. T..'nin ayrıntılı anlatımlarından birden çok kez sanık Abdullatif ve açık kimlikleri belirlenemeyen diğer kişilerle cinsel ilişkiye girdiği, bu iddialarının annesi A.. T..'nin anlatımları ve dosya içerisinde bulunan raporlarla da doğrulandığı, ancak, yine mağdure ve annesinin beyanlarından; mağdurenin, cebir, tehdit, hile veya iradeyi etkileyen başka bir nedene dayalı olmaksızın tamamen kendi özgür iradesiyle sanıkla cinsel ilişkiye girdiği, fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin gelişmediğine dair bir iddia ve rapor da bulunmadığı, bu itibarla eylemlerin TCK.nın 104. maddesinde tanımlanan "Reşit olmayanla cinsel ilişki" suçunu oluşturuduğu, suçun zincirleme olarak işlendiği kanısında olduğumuzdan, sayın çoğunluğun görüşüne katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2015/13447, Karar No: 2016/8615, Tarih: 10.05.2016

**8. Hukuk Dairesi         2015/13447 E.  ,  2016/8615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Mal Rejiminden Kaynaklanan Alacak

KARAR

Hükmü temyiz eden davalı vekili Av. ... , .... 1. Aile Mahkemesi kanalıyla gönderdiği ... havale tarihli dilekçesi ile temyiz isteğinden feragat ettiğini bildirmiştir. Ne var ki anılan imzalı dilekçesinde kimlik tespiti yapılmamıştır. Mahkemece, temyizden feragat dilekçesinin davalı vekili tarafından verilip verilmediği hususundaki tereddütün giderilmesi ve tarafların bu sebeple oluşabilecek kayıplarının önlenmesi bakımından davalı vekili Av. ...'un anılan dilekçe nedeniyle usulüne uygun kimlik tespiti yapıldıktan sonra, temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Yerel Mahkemesi'ne GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2090, Karar No: 2023/1379, Tarih: 10.05.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/2090 E.  ,  2023/1379 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/17 E., 2022/327 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar 90.187 TL olup karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

10.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1888, Karar No: 2013/16962, Tarih: 06.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/1888 E.  ,  2013/16962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi,kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.Hile nitelikli bir yalandır.Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen,Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir.Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı,o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir.Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir.Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir.Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle:

7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.