muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/14912, Karar No: 2007/13167, Tarih: 30.10.2007

Anayasanın 169 ve 170. maddelerinde özel olarak düzenlenen Devlet Ormanları, 3402 Sayılı Yasanın 16/D maddesine göre, Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan ve kamu malı niteliğindedir. H.G.K.nun 24/03/1999 gün ve 1999/1-170-167 ve 21/02/1990 gün 1989/1-70-101 sayılı kararlarında da belirtildiği gibi aslında özel mülkiyete konu olmayan taşınmazlar her nasılsa tapuya tescil edilmiş olsa bile bu durum taşınmazın niteliğini değiştirmez.

O halde; dava konusu 506 ada 15 parsel sayılı taşınmazın öncesinin ve fiili durumunun orman olduğu saptandığına, ifrazdan önceki kök parseli olan 506 ada 13 parsel sayılı taşınmazın, arazi kadastrosunda belgesiz olarak davacı ... adına tespit ve tescil edildiğine ve 4785 Sayılı Yasa gereği devletleştiğine, 5658 Sayılı Yasa ile iade koşullarını taşıyan tapusu bulunmadığından iadeye tabi yerlerden olmadığına göre, mahkemece Orman Yönetiminin, 506 ada 15 parsel sayılı taşınmaz hakkındaki davasının kabul edilerek ,orman niteliği ile Hazine adına tesciline karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: 1- Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle; ... vekili ve ... ... vekilinin 506 ada 16 parsel sayılı taşınmaza yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile 506 ada 16 parsel sayılı taşınmaz hakkındaki usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının ... Belediye Başkanlığına yükletilmesine,

2- Yukarıda ikinci bentte açıklanan nedenlerle; davacı ... vekilinin 506 ada 15 parsel sayılı taşınmaza yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile 506 ada 15 parsel sayılı taşınmaz hakkındaki hükmün BOZULMASINA 30/10/2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5147, Karar No: 2009/770, Tarih: 05.02.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/5147 E.  ,  2009/770 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı, davalılarla 10-15 yıl öncesinde ticari alış veriş yaptığını, bundan dolayı kendisinden boş, yazılmamış senet aldıklarını, borcunu ödediği halde senedi iade almadığını, sonrasında oğlunun aynı yerden alışveriş yaptığını, oğlunun borcundan dolayı davalıların ellerinde bulunan bonoya ismini yazıp, aleyhine icra takibine başladıklarını, bu durumu tanıkları önünde ikrar ettiklerini, ayrıca bononun tanzim tarihinin 10.01.2001 olup bu tarihte “YTL” olmadığını, bunun da senedin haksız düzenlendiğini gösterdiğini belirterek, icra dosyasındaki takipten dolayı borçlu olmadığının tespitine, takibin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davaya konu bononun sonradan doldurulup, icra takibine konu edilmesi nedeniyle iptali istendiği halde bononun illetten mücerret olup, bononun aksinin yazılı belge ile kanıtlanması gerektiği, davacının yazılı belgesi olmadığını beyan ettiği gerekçesi ile ispat edilemeyen davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı davasını yazılı belge ile kanıtlayamadığı halde, dava dilekçesinin deliller kısmında “her türlü yasal delil” demek suretiyle yemin deliline de dayanmıştır. Bu durumda mahkemece davasını, sunduğu diğer delillerle ispat edemeyen davacıya davalı yana yemin teklifine hakkı olduğu hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, bu yön gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte yazılı gerekçelerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 05.02.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9730, Karar No: 2016/3031, Tarih: 29.02.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/9730 E.  ,  2016/3031 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, davalı M.. E..'e ait inşaat işyerinde Şti.'nde ara verilen kış dönemi hariç 05.11.2008 – 30.04.2010 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitini istemiştir.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; M.. E.. ile davalı şirket arasında 22.10.2008 noter tarihli “bedel karşılığı inşaat sözleşmesi” bulunduğu, davalı . Şti tarafında davacı adına bildirilen hizmet bulunmadığı,davacının tespiti istene dönemde 15.05.2009-03.06.2009 ve 03.12.2009 ile 25.04.2010 arasında kesintili olarak İzmitte bulunan dava dışı işyerinden bildirmler bulunduğu, dinlenilen tanıklardan bir kısmı davacının çalışmalarını doğruladığı halde, bekçi olarak çalıştığını beyan eden tanığın davacının çalışmadığını beyan ettiği anlaşılmıştır.

Uyuşmazlık; somut olayda fiili çalışma olgusunun ispatı konusunda, mahkemece yapılan inceleme ve araştırmanın hükme yeterli bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

506 sayılı Yasanın 79/10. maddesinde bu tür hizmet tespit davalarının kanıtlanması yönünden özel bir yöntem öngörülmemiştir. Kimi ayrık durumlar dışında resmi belge ve yazılı delillerin bulunması sigortalı sayılması gereken sürelerin saptanmasında güçlü delil olmaları itibariyle sonuca etkili olurlar. Ne var ki bu tür kanıtların bulunmaması salt bu nedene dayalı istemin reddine neden olmaz. Somut bilgilere dayanması koşuluyla, bordro tanıkları veya iş ilişkisini bilen veya bilmesi gereken komşu işyerleri kayıtlı çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunları destekleyen kimi diğer kanıtlarla dahi sonuca gitmek mümkündür. Kamu düzenine dayalı bu tür davalarda hakim, görevi gereği doğrudan soruşturmayı genişleterek sigortalılık koşullarının oluşup oluşmadığını belirlemelidir. Bu yön Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527,30.6.1999 gün 1999/21-549-555,5.2.2003 gün 2003/21-35-64,15.10.2003 gün 2003/21-634-572,3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 10.11.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Somut olayda; tanık beyanları arasındaki çelişki giderilmeden sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Somut olayda; tanık beyanları arasındaki çelişki giderilmeden sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş; öncelikle davacının ücretini kimden aldığını sorarak ve davalı Müyesser Ergül ile Er-Ankara Ltd. Şti. arasında kat karşılığı inşaat sözleşmesi yapılıp yapılmadığı tespit edilerek( kat karşılığı inşaat sözleşmesi veya anahtar teslimi şeklinde anlaşma yapılması durumunda davalı Müyesser Ergül yönünden husumetten reddedilerek) davacının iddia ettiği çalışma olgusunun kimin yanında gerçekleştiğini net bir şekilde ortaya koyup gerçek işverini belirleyip, zabıta marifeti ile veya davalı Kurum'dan sorularak; talep edilen dönemde davalı işyerine komşu olan işyeri sahipleri ile bu işyerlerindeki çalışmaları kayıtlara geçmiş kişileri tespit ederek dinlemek ve bordro tanıklarının beyanları arasındaki çelişkiyi gidererek toplanan delillere göre varılacak sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 29.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10557, Karar No: 2014/4506, Tarih: 11.03.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/10557 E.  ,  2014/4506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de; “Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de, birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır.

Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır.

Bilişim sisteminden maksat, verileri toplayıp, yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü,yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır.

Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların, ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Somut olayda; sanığın çalıntı olup, üzeri gerçek sahibi olan şirket yetkililerince doldurulmadığı anlaşılan üç adet çeki sahte isimle ciro etmek suretiyle aldığı mal karşılığı katılan şirket yetkililerine verdiği, çeklerin tahsil için bankaya verildiğinde sahte olduklarının anlaşıldığı olayda;

1- Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı Kanun'da 765 sayılı Kanun’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanunun 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanunun 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1. Fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yedi yüz otuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne görecezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan, doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan, doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğündenolduğundan hükmün, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu durum aynı kanunun 322. maddesi gereğince yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanığın adli para cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin bölümlerin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine, "sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 158/1, f- son maddesi gereğince haksız menfaatin iki katı olan 18200 TL karşılığı 910 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 758 gün karşılığı, 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL den hesap edilerek sonuç olarak 15160 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" denilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7942, Karar No: 2019/20685, Tarih: 17.12.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/7942 E.  ,  2019/20685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın Akdeniz Belediye Başkanlığı yönünden husumetten reddine, Mersin Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden kabulüne, ecrimisil talebinin reddine ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince davalı Mersin Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden reddi ile davalı ... Belediye Başkanlığı ve davacılar yönünden kabul edilerek HMK’nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesince verilmiş olan karar kaldırılmak suretiyle yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davacılar ve davalı Mersin Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş; davalı Mersin Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 17/12/2019 günü taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın Akdeniz Belediye Başkanlığı yönünden husumetten reddine, Mersin Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden kabulüne, ecrimisil talebinin reddine ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince davalı Mersin Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden reddi ile davalı ... Belediye Başkanlığı ve davacılar yönünden kabul edilerek HMK’nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesince verilmiş olan karar kaldırılmak suretiyle davanın kamulaştırmasız elatılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecirimisil istemine ilişkin olduğunun tespiti ile ecrimisil talebinin kabul edilmesi suretiyle yeniden esas hakkında kurulan hüküm; davacılar ve davalı Mersin Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki (kök parsel) Mersin ili, Toroslar ilçesi, Yalınayak mahallesi 318 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki (kök parsel) Mersin ili, Toroslar ilçesi, Yalınayak mahallesi 318 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Arsa niteliğindeki taşınmazların getirebileceği ecrimisil miktarı hesaplanırken, taşınmazın ilk dönem getirebileceği ecrimisil miktarı bulunduktan sonra, takip eden dönemler için, ÜFE'deki artış oranları dikkate alınmak suretiyle alacak miktarı hesaplanmalıdır. Aynı mahalde yeralan 337 parsele ilişkin olarak Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 17/841 Esas 2018/122 K. sayılı ilk derece mahkemesinin kararının düzeltilmesi suretiyle kurulan hükmüne esas bilirkişi kurulu raporunda belirtilen yönteme uygun olarak ecrimisil hesaplaması yapıldığı ve kararın Dairemizin 2018/7931 E. - 2019/20670 K. sayılı kararı ile onandığı anlaşıldığından, güçlü delil niteliğindeki bu dosyada ki bilirkişi kurulu raporu dosya arasına alınıp, bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yukarıda belirtilen hususlara dikkat edilmeden yazılı şekilde hazırlanan bilirkişi raporuna göre ecrimisil bedeli tespit edilmesi,

2-Hüküm fıkrasının 8. bendinde yeralan 2.000,00 TL vekalet ücretinin davacılar yerine davalı tarafa verilmesi yönünde hüküm kurulması

Doğru görülmemiştir.

Davacılar ve davalı Mersin Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HMK'nun 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davacılar ve davalı Mersin Büyükşehir Belediye Başkanlığı yararına karşılıklı olarak yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 2.037,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 17/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.