muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12870, Karar No: 2015/14865, Tarih: 21.12.2015

Bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Hemen belirtilmelidir ki; satışa konu edilen bir malın devrinin belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur. Semenin bir başka ifade ile malın bedelinin ise mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet ya da emek de olabileceği kabul edilmelidir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 29.4.2009 günlü 2009/1-130 S.K.). Esasen, yukarıda da değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 1.4.1974 günlü 1/2 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında miras bırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Başka bir ifade ile murisin iradesi önem taşır.

Somut olay yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde; mirasbırakanın 355 parsel sayılı taşınmazdaki ¼ payını devrettiği 23/07/2003 ve 255, 417, 1172, 761 ve 760 parsel sayılı taşınmazlardaki ¼ payını temlik ettiği 24.01.2006 tarihlerinde mal satmaya ihtiyacı olduğunun kanıtlanamadığı, mirasbırakanın ara malikler kullanılmak suretiyle ve kısa aralıklarla taşınmazlardaki paylarını birlikte yaşadığı davalıya devrettiği, ara malik kamil'in davalının dünürü ara malik ...........'ın ise davalının oğlunun arkadaşı olduğu, işlemi gizlemek amacıyla ara malik kullanıldığı, ihtiyacı olmadığı halde mirasbırakanın taşınmazlardaki paylarını satmasını gerektirir makul ve geçerli bir nedenin ispat edilemediği, davalının temliklerin gerçek satış olduğuna ilişkin savunmasını kanıtlayamadığı, mirasbırakanın birlikte yaşadığı damadını kayırmak suretiyle tüm malvarlığını davalıya devrettiği temliklerin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu sonucuna varılmaktadır.

Hâl böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, delillerin taktirinde yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hâl böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, delillerin taktirinde yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davacılar vekilinin bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11023, Karar No: 2015/9472, Tarih: 15.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/11023 E.  ,  2015/9472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/03/2015

NUMARASI : 2014/1531-2015/400

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Bakırköy 3. Sulh Hukuk ve İstanbul 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

Bakırköy 3. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının MERNİS adresinin “K. Ayasofya Mah. Bardakçı Sok. No:6/302 Fatih/İSTANBUL” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

İstanbul 2. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının “D. Mah. N.Cad No:19/1 Esenler/İSTANBUL” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Fatih ve Beyoğlu İlçe Emniyet Müdürlüklerince yapılan araştırmaya göre kısıtlı adayının “D..Mah. N.. Cad No:19/1 Esenler/İSTANBUL” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından kısıtlının vefat etmiş olması da dikkate alınarak uyuşmazlığın Bakırköy 3. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Bakırköy 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 15/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10718, Karar No: 2014/13777, Tarih: 10.12.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/10718 E.  ,  2014/13777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 5. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/07/2014

NUMARASI : 2013/1073-2014/983

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiraya veren tarafından açılan aidat alacağı ile hor kullanma ve kiralananın erken tahliyesi nedeniyle tazminat isteğine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı kiracının aidat alacağı ve hor kullanma tazminatına ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında 15.11.2011 başlangıç tarihli ve 2 yıl süreli yazılı kira sözleşmesi konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin özel şartlar bölümünün 8.maddesinde, “kiracı kiralananı boşaltmak istediği takdirde bir ay evvelinden mal sahibine ulaşacak şekilde bildirmek zorundadır” düzenlemesine yer verilmiştir. Tarafların özgür iradeleri ile kararlaştırılan bu koşul geçerli olup, tarafları bağlar. Mahkemece her ne kadar kiralananın üç aylık sürede yeniden kiralanabileceğinden bahisle üç aylık makul süre kirasına hükmedilmiş ise de, kira sözleşmesinin 8. maddesindeki düzenleme ile kiracıya bir ay önceden tek taraflı feshi ihbarla kira sözleşmesini sona erdirme hakkı tanındığına göre, tarafların yeniden kiraya verme süresini bir ay ile sınırlandırdığının kabulü gerekir. Bu durumda Mahkemece, kiralananın tahliye tarihinden itibaren davacının isteyebileceği makul süre (yeniden kiraya verme süresi) kira parasının bir ayla sınırlı olduğunun kabul edilmesi gerekirken bilirkişi tarafından belirlenen makul süreye göre tazminata hükmedilmesi doğru değildir.

3-Davalılardan kefil S.. A..'ın temyiz itirazlarına gelince; dava konusu kiralanan davalı kiracı tarafından tahliye edilmiş olup erken tahliye nedeniyle yoksun kalınan kira alacağı niteliği itibariyle bir tazminat alacağına ilişkindir. Taraflar arasındaki kira sözleşmesi gereğince kefilin sorumluluğu kira parası ile sınırlıdır. Kira sözleşmesinde kiracının belirlenen limitlerle tazminatlardan da sorumlu olacağına ilişkin bir hüküm bulunmamaktadır. Bu nedenle kefil olan davalının kira sözleşmesinin feshinden kaynaklanan tazminattan sorumlu tutulması mümkün değildir. Mahkemece davalı kefil yönünden makul süre kirasına ilişkin alacak isteminin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 2 ve 3 nolu bentlerde açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 10.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22421, Karar No: 2015/15159, Tarih: 12.10.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/22421 E.  ,  2015/15159 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/152922

Mahkemesi : Kocaeli 2. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 27/02/2014

Numarası : 2011/746 - 2014/113

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin ve sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında, tam gün sayısının belirtilmemesi ve hükmedilen hapis cezasının TCK'nın 50/4-1a, 52/2. maddeleri uyarınca adli para cezasına çevrilmesi yerine, sadece TCK'nın 50/1-a maddesine göre çevrilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 52/3 maddesine aykırı davranılması ile sanık hakkında tayin edilen adli para cezasının ödenmemesi halinde cezanın hapse çevrileceğinin ihtarı yerine, infazı kısıtlar biçimde “ hapse çevrilmesine” karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 3. paragrafındaki, “5237 sayılı yasanın TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince ” ibaresinin çıkarılarak yerine "TCK'nın 50/4-1a, 52/2. maddesi gereğince 605 gün adli para cezasına çevrilmesine" ibaresinin ilave edilmesi, hükmün 4.bendindeki ''tahsil edilmesine ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine'' ibaresinin çıkartılarak yerine “tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği ihtarına“ kelimelerinin ilave edilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.10.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10344, Karar No: 2024/12411, Tarih: 25.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/10344 E.  ,  2024/12411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/604 E., 2024/252 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250.00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre 01.01.2023-31.12.2024 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2023 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

25.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10422, Karar No: 2024/2399, Tarih: 15.05.2024

**12. Ceza Dairesi         2020/10422 E.  ,  2024/2399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/206 E., 2015/1044 K.

KATILANLAR : ...,..., ..., ...

...

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Taksirle öldürme suçundan sanık hakkında verilen beraat hükmü, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanlar vekili tarafından katılma dilekçesi sunulduğu, talimatla beyanları alınan katılanların 09.09.2013 tarihinde davaya katılma isteminde bulunmuş olmalarına rağmen, usulüne uygun katılma kararı verilmeden mahkemece yargılamaya devam edilmiş ise de, CMK'nın 260. maddesi uyarınca katılma istemi hakkında karar verilmeyenler sıfatıyla hükmü temyiz haklarının olduğu, ...'ın ölümü nedeniyle suçtan doğrudan zarar gördüğü anlaşılan ve vekilleri aracılığıyla hükmü temyiz etmek suretiyle katılma iradesini ortaya koyan katılanların, 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmasına, vekilinin de katılanlar vekili olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükmün; katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık ... hakkında taksirle öldürme suçundan açılan kamu davasında yüklenen suçun sanık tarafından işlenmediği gerekçesi ile 5271 sayılı CMK'nın 223/2-b maddesine göre beraat kararı verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri; suçun yasal unsurlarının oluştuğuna, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine, eksik inceleme ile karar verildiğine, yeniden rapor alınması gerektiğine, beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri; suçun yasal unsurlarının oluştuğuna, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine, eksik inceleme ile karar verildiğine, yeniden rapor alınması gerektiğine, beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; GKM Mühendislik isimli şirket tarafından...Altın Madencilik AŞ' nin ... Köyünde bulunan çalışma alanındaki 6.6 KV enerji nakil hattı daplase işinin yapılmakta olduğu; ölen ..., tanık ...'ın GKM Mühendislik işimli şirketin işçisi olduğu; sanık ...'ün ise...Altın Madeni AŞ. ... Tesisi'nde elektrik teknisyeni olarak görev yaptığı; olay tarihinde GKM isimli şirketin yetkilisi ve elektrik mühendisi ölümü nedeniyle hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen şüpheli ...ın çalışma yapılacak elektrik hattına gelen elektriği sanık ... Yentük'e amiri konumunda olan ve hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı kesinleşen sanık ...'dan talimat alındıktan sonra kestirdiği; ölen ... ve tanık ... 'ın çalışma yaptıkları sırada çalışma yapılmaması gereken ve üzerinde elektrik akımı bulunan elektrik direğine hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı kesinleşen sanık ...'in hatalı yönlendirmesi ile çıktıkları; ölen ...'ın bu direkte bulunan parçaların değişimini yapacağı sırada elektrik akımına kapılarak yaklaşık 25 metre yüksekliğindeki direkten yere düşmesi sonucunda öldüğü; hükme esas alınan 18.12.2013 ve 21.08.2015 havale tarihli bilirkişi heyet raporlarına göre; sanık ... Yentük'ün almış olduğu talimat uyarınca kazanın olmasından yaklaşık 1.5 saat önce doğru direkteki elektriği kesmiş olduğu ve elektriği kestiğine dair amirine bilgi de verdiği, ancak projede yer almayan ve sanığın yetkisi dışında kalan direkte sanık ...'in hatalı yönlendirmesi ile gerçekleşen kazada gerçekleşen ölümde kusurunun bulunmadığı gibi gerçekleşen ölümde sanığın eylemi ile illiyet bağının bulunmadığının kabul ve tespit edildiği, Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan açılan kamu davasında yüklenen suçun sanık tarafından işlenmediği gerekçesi ile 5271 sayılı CMK'nın 223/2-b maddesine göre beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, ilk derece mahkemesinin kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı, delillerde ve işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığı, yüklenen suçun sanık tarafından işlenmediği gerekçe gösterilerek verilen beraat kararının mahkemece dosya içeriğine uygun olarak kabul ve takdir kılındığı anlaşılmakla, Dikili 1. Asliye Ceza Mahkemesinin kararında katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26592, Karar No: 2013/19532, Tarih: 10.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/26592 E.  ,  2013/19532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ... vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 24.01.1997 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.