muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/17774, Karar No: 2014/4932, Tarih: 12.02.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/17774 E.  ,  2014/4932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyete, beraate dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık müdafiinin, sanık hakkında kasten yaralama eyleminden kurulan mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2) O yer Cumhuriyet savcısının, sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık eyleminden kurulan beraat hükmüne yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Sanığın 6136 sayılı Yasanın 15/4. maddesi uyarınca cezalandırılması için açılan davada, suçta kullandığı çakı bıçağının sırf saldırı ve savunmada kullanmak amacıyla taşınıp taşınmadığı tartışılmadan, bıçağın 6136 sayılı Yasa kapsamında yasak nitelikte bulunmadığı şeklindeki hatalı ve yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 12.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17105, Karar No: 2017/26757, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/17105 E.  ,  2017/26757 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9889, Karar No: 2019/12426, Tarih: 15.10.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/9889 E.  ,  2019/12426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I)Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme suçlarından doğrudan hükmolunan adli para cezalarının miktarları ve türlerine göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... için doğrudan hükmolunan 1.000,00 TL ve suça sürüklenen çocuk ... için doğrudan hükmolunan 1.320,00 TL adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiinin temyiz istemlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II)Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5271 sayılı CMK'nun 324. maddesinin 2. ve 3. fıkralarında yargılama giderlerinin neleri kapsayacağının, kimin tarafından belirleneceğinin, kime ve nasıl yükletileceğinin düzenlendiği, buna göre iştirak halinde her bir sanığın sebebiyet verdiği yargılama giderlerinin ayrı ayrı, ortak yargılama giderlerinden ise paylarına düşen oranın belirlenerek karar verilmesi gerekirken yargılama giderlerinin suça sürüklenen çocuklardan müştereken ve müteselsilen tahsiline hükmedilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 326/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından "İşbu dava için yapılan 7 tebligat gideri 56,00 TL ve 4,45 TL posta gideri olmak üzere toplam 60,45 TL yargılama giderinin suça sürüklenen çocuklardan müşteren ve müteselsilen tahsiline" cümlesinin çıkarılarak yerine "Zorunlu kamu giderleri hariç olmak üzere, her bir suça sürüklenen çocuğun sebebiyet verdiği yargılama giderlerinden ayrı ayrı, ortak yargılama giderlerinden ise eşit olarak sorumlu tutulmaları suretiyle yargılama giderlerinin suça sürüklenen çocuklardan tahsiline " cümlesinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7832, Karar No: 2013/6026, Tarih: 09.04.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/7832 E.  ,  2013/6026 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili davacının davalıya ait işyerinde garson olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin feshi ile birlikte ödenen kıdem ve ihbar tazminatının sosyal hakların dikkate alınmaması nedeni ile eksik hesaplanarak ödendiğini, davacının yaz kampı niteliğindeki davalı işyerinde yazın ve kışın fazla mesai yaptığını, milli bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını ancak karşılıklarının ödenmediğini iddia ederek fark kıdem tazminatı ile diğer kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili davacıya tüm haklarının eksiksiz ödendiğini, fazla mesai, milli bayram ve genel tatil mesai ücretine ilişkin iddialarının yerinde olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen kararın temyizi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 12/09/2011 tarihli kararı ile özetle, kıdem ve ihbar tazminatı dışındaki feshe bağlı olmayan alacaklar bakımından gerekçesiz hüküm kurulması, kabule göre de dava ve ıslaha karşı yönelen zamanaşımı def'inin değerlendirilmemesi, fazla mesai ve tatil ücretlerinden hakkaniyet indirimi yapılmaması nedenleri ile bozulmuştur.

Bozmaya uyan mahkeme tarafından başka bir bilirkişiden zamanaşımı def'ini de kapsayacak şekilde rapor alındıktansonra 29/05/2012 tarihinde fazla mesai, milli bayram ve genel tatil mesai ücretleri bakımından davanın kabulüne, kıdem ve ihbar tazminatı hakkında ise bozma kararı dışında kalıp kesinleşmesi nedeni ile karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. Bu kararın da temyizi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 24/09/2012 tarihli kararı ile özetle "...Mahkeme tarafından hükmüne uyulan bozma kararı doğrultusunda yapılan inceleme sonunda bütün talepler hakkında yeniden hüküm kurulması gerekirken “Kıdem ve ihbar tazminatı yönünden karar kesinleştiğinden bu konuda karar verilmesine yer olmadığına,” şeklinde karar verilmesi hatalı olduğu" gerekçesi ile yeniden bozulmuştur.

Bozma kararına uyan mahkeme davacının fark kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti bakımından taleple bağlı kalarak kabul, milli bayram ve genel tatil mesai ücreti bakımından ise kısmen kabul kararı vermiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Mahkemece benimsenen bilirkişi raporlarında davacının tanık anlatımlarına istinaden kamp sezonunda yani 1 Haziran ile 10 Ekim tarihleri arasındaki dönemde haftanın 7 günü 08.00-23.00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek 1,5 saat ara dinlenme tenzili ile 7. günden 6 saat eklenmek sureti ile haftalık 42 saat üzerinden fazla mesai ücreti hesap edilmiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Mahkemece benimsenen bilirkişi raporlarında davacının tanık anlatımlarına istinaden kamp sezonunda yani 1 Haziran ile 10 Ekim tarihleri arasındaki dönemde haftanın 7 günü 08.00-23.00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek 1,5 saat ara dinlenme tenzili ile 7. günden 6 saat eklenmek sureti ile haftalık 42 saat üzerinden fazla mesai ücreti hesap edilmiştir.

Ancak dinlenen davacı tanıklarının bir kısmı garsonların yaz-kış haftada 6 gün çalışıp 1 gün izin kullandıklarını beyan etmişlerdir. Davacı vekili de dava dilekçesinde davacının haftada 6 gün çalıştığını beyan ve kabul etmiştir. Bu hale göre kamp döneminde yani sezonda haftanın 6 günü yerine 7.günden 6 saat eklenmek sureti ile fazla mesai ücretinin hesap edilmesi, ayrıca davacının yıllık izin belgeleri, vizite kağıtları mevcut olup bunların tetkiki ile davacının yıllık izin, rapor ve sair nedenlerle fiilen çalışmadığı günlerin tespiti ve çalışılmayan günlerin fazla mesai ile milli bayram ve genel tatil çalışma ücretinin hesabında dışlanması gerekirken davalı vekilinin bu yöne ilişkin itirazı da nedensiz şekilde yerinde bulunmayarak hesaplama yapan rapor hükme esas alınarak karar verilmiş olması hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; bilirkişiden ek hesap raporu alınarak bir değerlendirme yapıldıktan sonra çıkacak sonuca göre karar vermektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde davalıya iadesine 09.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10924, Karar No: 2012/1264, Tarih: 09.02.2012

**11. Ceza Dairesi         2009/10924 E.  ,  2012/1264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Şehadetname niteliğindeki belgelerde sahtecilik

HÜKÜM : Sanıkların ayrı ayrı 765 sayılı TCK'nun 355, 80; 647 sayılı Kanunun 4. maddeleri gereği 1.283,00 YTL adli para cezaası ile cezalandırılmalarına dair

Mahalle muhtarı olan sanıkların 28 Mart 2004 yerel seçimlerinde oy kullanmak için mahallelerinde ikamet etmedikleri kişilere ikamet ediyormuş gibi sahte ikametgah ilmühaberi düzenlemekten ibaret eylemlerinin anılan tarihten önce ve belgelerin düzenleme tarihlerinin de Aralık 2003-Ocak 2004 olması karşısında; 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanıklara yüklenen “şahadetname niteliğindeki belgelerde sahtecilik” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 09.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/21877, Karar No: 2011/22115, Tarih: 23.11.2011

**4. Ceza Dairesi         2009/21877 E.  ,  2011/22115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Şantaj, tehdit

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık ...'in savcılık, sanık ...'ın karakol ifadeleri, ... tarafından kaleme alınan 18.04.2006 tarihli yazılı belge ve üzerinde telefon numarası ile ... yazısı bulunan küçük kağıt parçası, katılan ve tanıklar ... ile ... anlatımlarıyla birlikte yöntemince tartışılıp reddedilmeden, yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ve katılan ... vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 23.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1144, Karar No: 2015/8412, Tarih: 09.06.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/1144 E.  ,  2015/8412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı manevi tazminat yönünden hüküm kesinleştiğinden karar verilmesine yer olmadığına, maddi tazminat talebinin kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar ... ve ...vekili tarafından temyiz edilmiş mahkemece 26.03.2014 tarihli ek karar ile temyiz süresi geçtiğinden temyiz talebinin reddine karar verilmiş, bu ek karar davalılar ... ve ...vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıların maliki, sürücüsü ve zorunlu mali mesuliyet sigortacısı olduğu aracın davacı idaresinde bulunan motorsiklete çarpması sonucunda davacının yaralandığını belirterek fazlaya ilşkin hakları saklı kalmak kaydıyla 6.000,00 TL maddi tazminatın tüm davalılardan ve 2.000,00 TL manevi tazminatın sigorta şirketi dışındaki davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, ıslah dilekçesi ile ile maddi tazminat talebini 74.820,00 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı sigorta şirketi vekili, davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalılar vekili, kusur oaranını kabul etmediklerini, talep edilen tazminatın fahiş olduğunu belirterek davanın reddini talep temiştir.

Mahkemece, toplanan deliler, benimsenen bilirkişi raporu ve uyulmasına karar verilen bozma ilamı doğrultusunda, manevi tazminat yönünden hüküm kesinleştiğinden karar verilmesine yer olmadığına, maddi tazminat talebinin kabulü ile 74.820,00 TL tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ......'den, dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte

davalı sigorta şirketinden müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalılar ... ve ...vekili tarafından temyiz edilmiş; mahkemece 26.03.2014 tarihli ek karar ile davalılar ... ve ...vekilinin temyiz süresini geçirmesi nedeniyle temyiz talebinin reddine karar verilmiş; bu ek karar davalılar ... ve ...vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalılar ... ve ... vekilinin yerinde görülmeyen temyiz isteminin reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan 26.03.2014 tarihli temyiz talebinin reddine dair ek kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar ... ve ... vekilinin temyiz talebinin reddine ve 26.03.2014 tarihli ek kararın ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1.275,25 TL fazla alınan temyiz peşin harcın temyiz eden davalılar ... ve...'ne iadesine 9.6.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13217, Karar No: 2013/12206, Tarih: 04.09.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/13217 E.  ,  2013/12206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkındaki Vergi Suçu Raporu ve Defterdarlık Mütalaasının “213 sayılı V.U.K.nun 359/b-1.maddesi kapsamında “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçuna ilişkin olmasına rağmen, iddianamede suçun “sahte fatura düzenlenmek” şeklinde nitelenip bu suçtan dava açıldığının anlaşılmasına göre, "sahte fatura düzenlemek" suçundan 213 sayılı Yasanın 367. maddesine göre dava şartı olan verilmiş mütalaa bulunmadığı gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde Vergi Usul Yasasına Muhalefet suçundan beraat hükmü kurulması, yasaya aykırı ise de;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2004 takvim yılında Vergi Usul Yasasına Muhalefet” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 04/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/14156, Karar No: 2019/1100, Tarih: 30.01.2019

**5. Ceza Dairesi         2018/14156 E.  ,  2019/1100 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda, 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun geçici 1/b maddesi gereğince kovuşturmanın ertelenmesine dair İstanbul Anadolu 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/04/2013 tarihli ve 2010/339 esas, 2013/295 sayılı kararını müteakip, sanığın erteleme süresi içerisinde Cumhurbaşkanına hakaret suçunu işlemesi nedeniyle kovuşturmanın yenilenmesi üzerine, söz konusu dosyanın Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu 1. Dairesinin 19/11/2013 tarihli kararı gereğince İstanbul Anadolu 2. Asliye Ceza Mahkemesine devrine ilişkin İstanbul Anadolu 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/04/2018 tarihli ve 2018/234 esas, 2018/212 sayılı kararını müteakip, İstanbul Anadolu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/05/2018 tarihli ve 2018/54 esas, 2018/238 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği İstanbul Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesince verilen İstanbul Anadolu 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/04/2018 tarihli kararının kaldırılmasına ilişkin 08/06/2018 tarihli ve 2018/986 Değişik iş sayılı Kararının;

Dosya kapsamına göre, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

Dosya kapsamına göre, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasasının 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5187 sayılı Basın Kanununun 27. maddesinin 1. fıkrasında "Basılmış eserler yoluyla işlenen veya bu Kanunda öngörülen diğer suçlardan dolayı açılan davalardan, ağır ceza işlerinden olanlar ağır ceza mahkemelerinde, diğerleri asliye ceza mahkemelerinde görülür.", 2. fıkrasında ise "Bir yerde ağır ceza veya asliye ceza mahkemesinin birden fazla dairesi bulunması halinde bu davalar iki numaralı mahkemede görülür.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanunun 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi....." hükümlerinin yer aldığı,

.../...

-2-

.../...

-2-

Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu Birinci Dairesince, 11/07/2013 tarihli ve 1370 sayılı karar ile, “...Basın Kanununa dayalı olarak birleşen adliyelerde açılan ve birleşme sonrasında İstanbul Anadolu Adliyesi Asliye Ceza Mahkemelerinin farklı dairelerinde görülmeye devam edilen basın davalarının, kaldığı yerden devam edilmek üzere İstanbul Anadolu 2. Asliye Ceza Mahkemesine devredilmesine..." karar verildiği, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 04/11/2013 tarihli görüş yazısında ise devri gereken basın suçlarına ilişkin dava dosyalarının derdest dosyalar ile sınırlı olduğu, kesinleştirme ve infaz aşamalarının ilgili mahkemelerince yürütülmesi gerektiği belirtilmiş ve merci kararında bu hususlar dayanak gösterilmiş ise de, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği kaldı ki somut olayda sanık hakkında erteleme süresi içerisinde yeni bir suç işlemesi nedeniyle kovuşturmaya devam edildiği gözetilmeden İstanbul Anadolu 2. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 01/11/2018 gün ve 94660652-105-34-9808-2018-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdi kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile İstanbul Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 08/06/2018 tarihli ve 2018/986 Değişik iş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin mercince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE, 30/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/37482, Karar No: 2017/16513, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/37482 E.  ,  2017/16513 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.