muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5985, Karar No: 2023/5687, Tarih: 28.09.2023

IV. GEREKÇE

1. Mağdurenin aşamalarda alınan beyanları, teşhis tutanağı tanzim tarihi, katılan mağdurenin aşamalarda başka delillerle desteklenmeyen soyut, çelişkili beyanları, tanık anlatımları, savunma ve tüm dosya kapsamına göre sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Bozma sebebi ve kapsamına göre tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Alanya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.03.2015 tarihli ve 2014/299 Esas, 2015/87 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9297, Karar No: 2014/20241, Tarih: 09.09.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/9297 E.  ,  2014/20241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki imar uygulaması nedeniyle kamulaştırmasız el atılan yapı ve ağaç bedellerinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, imar uygulaması nedeniyle kamulaştırmasız el atılan yapı ve ağaç bedellerinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Dava konusu yapılara resmi birim fiyatlarına göre yıpranma payları da düşülmek suretiyle, ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumlarına göre maktuen değer biçilmesinde ve bedelinin davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun Geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21.maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmünün getirilmiş olduğu gözetildiğinde, karar harcının maktu olarak hüküm altına alınması gerektiğinden;

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasındaki;

a) 2. bendin tümüyle çıkartılmasına, yerine (24,30-TL. maktu karar ve ilam harcının davalı idareden tahsili ile Hazineye gelir kaydına, davacı tarafından peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine) ibaresinin yazılmasına,

b) 4. bentte yer alan (…ile harç 135,00TL’nin…) kelime ve rakamlarının çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13693, Karar No: 2016/6645, Tarih: 31.05.2016

**17. Hukuk Dairesi         2014/13693 E.  ,  2016/6645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hüküm davalı ... ve .... Sigorta A.Ş vekilince temyiz edilmiş, davalı ... vekilince de duruşma talep edilmiş olmakla duruşma için tayin edilen 31.05.2016 Salı günü davacılar vekili Av. .... geldi. Davalılar tarafından gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacılar vekili dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalıların sürücüsü, maliki ve zorunlu mali mesuliyet sigortacısı oldukları aracın çarpması sonucu müvekkillerinin babaları ... ....'in vefat ettiğini, davacı ...'ın halen bekar olup babasının mali desteği ile geçimini sağladığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla davacı ... için 10.000 TL destekten yoksun kalma tazminatı ile tüm davacılar için 3.000 TL tedavi gideri, 1.500 TL cenaze ve defin giderinin tüm davalılardan, davacılar için ayrı ayrı 10.000 TL manevi tazminatın sigorta şirketi dışındaki davalılardan-davalı ... şirketi başvuru tarihinden, diğer davalılar kaza tarihinden itibaren sorumlu olmak üzere- en yüksek reeskont faiziyle birlikte müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 11.02.2014 tarihli ıslah dilekçesi ile davacı ...'ın destekten yoksun kalma tazminatı talebini 31.775,69 TL'ye yükselttiklerini, 22.01.2013 tarihli celsede ise davacı Hülya'nın davasını takip etmediklerini bildirmiştir.

Davalılar ....ve Tic.Ltd.Şti ve ... vekili, kazada müvekkilinin hiç kusurunun bulunmadığını ileri sürmüş, davalı ... şirketi vekili ise müvekkilinin sigortalı araç sürücüsünün kusuru oranında ve poliçe limitleri dahilinde sorumlu olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve toplanan delillere göre; maddi tazminat talebinin kısmen kabulü ile, 31.775,69 TL destekten yoksun kalma tazminatı ve 46.87 TL cenaze defin masrafının davacı ... yönünden, 46,87 TL cenaze defin masrafının davacı ... yönünden olmak üzere toplam 31.869,43 TL tazminatın, davalı ... şirketi yönünden dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi, diğer davalılar .... San. Tic. Ltd. Şti. Ve ... yönünden olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsili ile davacı ...'e ve .....'e verilmesine, manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile, takdiren 7.000'er TL olmak üzere toplam 14.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, davalılar C... ve ... San. Tic. Ltd. Şti.'den tahsili ile davacı ...'e ve ... verilmesine, davacı ...'in açtığı davanın HMK 150.Maddesi gereğince açılmamış sayılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili ve davalı ...Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Desteğin kızı ... tarihinde 42 yaşında olup, çalışmasına engel somut bir durumun varlığından bahsedilmemektedir. Uygulamada çalışma yaşına gelen evlatların kendi geçimleri sağlayacakları, ancak sıradışı bir durumun varlığı halinde 42 yaşında birinin halen babasının bakımına muhtaç olacağı kabul edilmektedir. Davacı ...'ın babasının destek ve yardımına ihtiyaç duyduğu hususunda dosyaya sunulmuş herhangi bir delil de bulunmamaktadır. O

halde davacı ...'ın destekten yoksun kalma tazminatı talebinin reddine karar vermek gerekirken, destek babanın bakiye ömrünün sonuna kadar hesaplanan maddi tazminata hükmedilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar ... vekili ve davalı ...Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, duruşmada vekille temsil olunmayan davalılar ... ve .... Sigorta A.Ş yararına vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılar ... vekili ve davalı ...Ş.'ne geri verilmesine 31/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16460, Karar No: 2014/22492, Tarih: 03.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/16460 E.  ,  2014/22492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Alanya İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/05/2014

NUMARASI : 2014/318-2014/294

Davacı, davalı Kurum tarafından gönderilen ödeme emirlerinin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde mahkemenin görevsiz olduğu nedeniyle reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece; yargı yolu yanlışlığı nedeniyle dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, yargı yolunun saptanması hususunda toplanmaktadır.

506 sayılı Yasa’nın 80/5.maddesine göre “Kurumun, süresi içinde ödenmeyen prim ve diğer alacaklarının tahsilinde, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 51 inci, 102 nci ve 106 ncı maddeleri hariç diğer maddeleri uygulanır. Kurum, 6183 sayılı Yasa'nın uygulanmasında Maliye Bakanlığı, diğer kamu kurum ve kuruluşları ve mercilere verilen yetkileri kullanır.” denilmektedir. 5510 sayılı Yasa'nın mükerrer 88/16. maddesinde de; “Kurumun süresi içinde ödenmeyen prim ve diğer alacaklarının tahsilinde, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usûlü Hakkında Kanunun 51 inci, 102 nci ve 106 ncı maddeleri hariç, diğer maddeleri uygulanır. Kurum, 6183 sayılı Kanunun uygulanmasında Maliye Bakanlığı ile diğer kamu kurum ve kuruluşları ve mercilere verilen yetkileri kullanır.” denilmiştir. 6183 sayılı Yasa'nın 58/1.maddesine göre ise, “ Kendisine ödeme emri tebliğ olunan şahıs,böyle bir borcu olmadığı veya kısmen ödediği veya zamanaşımına uğradığı hakkında tebliğ tarihinden itibaren 7 gün içinde alacaklı tahsil dairesine ait itiraz işlerine bakan vergi itiraz komisyonu (İş Mahkemesi) nezdinde itirazda bulunabilir.” hükmünü amirdir.

İdari para cezalarına ilişkin olarak 506 sayılı Yasa’nın 140. maddesindeki düzenlemede “İdarî para cezaları ilgiliye tebliğ edilmekle tahakkuk eder ve tebliğ tarihinden itibaren onbeş gün içinde Kuruma ödenir veya aynı süre içinde Kurumun ilgili ünitesine itiraz edilebilir. İtiraz takibi durdurur. Kurumca itirazı reddedilenler, kararın kendilerine tebliğ tarihinden itibaren otuz gün içinde yetkili idare mahkemesine başvurabilirler. Bu süre içinde başvurunun yapılmamış olması halinde idarî para cezası kesinleşir. Mahkemeye başvurulması cezanın takip ve tahsilini durdurmaz. Tebliğ tarihinden itibaren onbeş gün içinde Kuruma ödenmeyen idarî para cezaları, bu Kanunun 80 inci maddesi hükmü gereğince hesaplanacak gecikme cezası ve gecikme zammı ile birlikte tahsil edilir. İdarî para cezalarının, Kuruma itiraz ve yargı yoluna başvurulmaksızın tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içinde ödenmesi halinde, bunun dörtte üçü tahsil edilir. Peşin ödeme, idarî para cezalarına karşı Kuruma itiraz etme veya yargı yoluna başvurma hakkını etkilemez. Ancak, Kurumca itirazın reddedilmesi veya mahkemece Kurum lehine karar verilmesi halinde, daha önce tahsil edilmemiş olan dörtte birlik ceza tutarı, 80 inci madde hükmü de dikkate alınarak tahsil edilir” denilmektedir. Yine, 5510 sayılı Yasa'nın mükerrer 102. maddesinde de; “İdarî para cezaları ilgiliye tebliğ ile tahakkuk eder. Tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içinde Kuruma ya da Kurumun ilgili hesaplarına yatırılır veya aynı süre içinde Kuruma itiraz edilebilir. İtiraz takibi durdurur. Kurumca itirazı reddedilenler, kararın kendilerine tebliğ tarihinden itibaren otuz gün içinde yetkili idare mahkemesine başvurabilirler. Bu süre içinde başvurunun yapılmamış olması halinde, idari para cezası kesinleşir. İdarî para cezalarının, Kuruma itiraz edilmeden veya yargı yoluna başvurulmadan önce tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içinde peşin ödenmesi halinde, bunun dörtte üçü tahsil edilir. Peşin ödeme idari para cezasına karşı yargı yoluna başvurma hakkını etkilemez. (İptal üçüncü cümle: Anayasa Mahkemesi’nin 28/11/2013 tarihli ve E.: 2013/40, K.: 2013/139 sayılı Kararı ile.) (…)

Mahkemeye başvurulması idari para cezasının takip ve tahsilini durdurmaz. Tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içinde ödenmeyen idari para cezaları, 89 uncu madde hükmü gereğince hesaplanacak gecikme cezası ve gecikme zammı ile birlikte tahsil edilir.” denilmiştir.

Bu düzenlemeler karşısında İdari para cezalarının tahsili için davalı Kurumca 6183 sayılı Yasa gereğince çıkarılan ödeme emrinin iptali için açılacak davaların İş Mahkemesinde görüleceğinin kabulü gerekir.

Somut olayda, davacıya çıkartılan idari para cezası konulu ödeme emirlerinin 6183 sayılı Kanun'a göre çıkartıldığı; bu durumda davaya İş Mahkemesince bakılması gerektiği açıktır.

Bu düzenlemeler karşısında İdari para cezalarının tahsili için davalı Kurumca 6183 sayılı Yasa gereğince çıkarılan ödeme emrinin iptali için açılacak davaların İş Mahkemesinde görüleceğinin kabulü gerekir.

Somut olayda, davacıya çıkartılan idari para cezası konulu ödeme emirlerinin 6183 sayılı Kanun'a göre çıkartıldığı; bu durumda davaya İş Mahkemesince bakılması gerektiği açıktır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin ve yukarıda belirtilen hususlar göz önünde bulundurulmadan işin esasına girilerek uyuşmazlığın çözümlenmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ayrıca; 11 Eylül 2014 gün ve 29116 (Mükerrer) sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yayımı tarihinde yürürlüğe giren 6552 sayılı Kanun'un 81. maddesi ile 5510 sayılı Kanun'a Geçici 60. madde eklenerek, bu maddede belirtilen ve 2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği halde ödenmemiş Kurum alacaklarına yapılandırma imkanı getirilmiştir.

Yapılacak iş, davacının 6552 sayılı Kanun uyarınca yapılandırmadan yararlanıp yararlanmadığının davalı Kurumdan sorulması, başvurusu varsa buna ilişkin evrakların getirtilmesi, davacının henüz başvurusu yoksa başvuruda bulunup bulunmayacağının davacıya sorulması, bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların bu maddede belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamalarının şart koşulduğunun gözönünde tutulması, Kanunda yazılı sürenin sonuna kadar beklenilmesi, davacının davadan vazgeçmesi halinde davanın bu nedenle reddine karar verilmesi, aksi halde işin esasına girilerek bir karar verilmesinden ibarettir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde temyiz edene iadesine, 03/11/2014 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7117, Karar No: 2010/19046, Tarih: 13.07.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/7117 E.  ,  2010/19046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eyüp İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/01/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de ;

Borçlu belediye aleyhindeki takipte, belediyenin Bayrampaşa Halk Bankası şubesindeki hesapları üzerine haciz konulduğu belediye vekilinin 5393 Sayılı Yasaya ve kamu hizmetine tahsis kararlarına dayalı olarak hacizlerin kaldırılmasını icra mahkemesinden talep ettiği görülmektedir. Mahkemece; ilgili banka şubelerindeki haciz konulan hesaplara ilişkin exstreler celp edilmiş ve bilirkişiden rapor alınmış, bilirkişi raporunda 07000004 nolu hesaba çevre temizlik vergisinin yatırıldığı, 07000001 nolu hesaba ise, emlak vergisi, belediye reklam ve ilan geliri yanında otopark geliri, kira geliri ile başka hesaplardan virmanlar yapıldığı bildirilmiştir. Mahkemece 07000001 numaralı hesapta haczi kabil paraların da bulunduğu gerekçesiyle bu hesaba ilişkin talep reddedilmiştir.

5393 sayılı Belediye Yasasının 15/son maddesine göre, belediye vergi ve resimleri ile belediyenin kamuya tahsis edilmiş ve akar olmayan taşınır ve taşınmaz malları haczolunamaz. Ayrıca, 277 sayılı Kanunun 1. maddesinde 5237 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu ve diğer kanunlarla belediyelere kamu hizmetini ifa etmesi için verilmekte olan paylar, belediye vergi ve resmi hükmünde olup, bu paraların da haczinin caiz olmadığı belirtilmiştir. Bu maddeye göre haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için, mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması gerekli olup, kamuya tahsis kararı alınmasının sonuca etkisi bulunmamaktadır.

Mahkemece, bilirkişiden bu hesaptaki paralardan vergi, resim ve harç niteliğinde olanlar ile bu nitelikte olmayanların miktarlarının vetesbitiyle kamu hizmetinde fiilen kullanılıp kullanılmadıklarının tesbitiyle, bunların kamu hizmetinde kullanıldığının anlaşılması halinde (bu olgu paraların harcanmasına ilişkin belgelerin belediyeden celpedilerek bilirkişice yapılacak inceleme sonucunda belirlendiği takdirde) haczedilemeyeceği düşünülmelidir. Mahkemece eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak yazılı şekilde sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 13/07/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/32862, Karar No: 2017/3533, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/32862 E.  ,  2017/3533 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20115, Karar No: 2016/728, Tarih: 21.01.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/20115 E.  ,  2016/728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/01/2014

NUMARASI : 2013/757-2014/10

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. ve 18. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. ve 18. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak, üzerinde bulunan yapılara ise resmi birim fiyatları uygulanıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ağaçlarının dosya içerisindeki fotoğraflarına göre, dava tarihi itibari ile 3-4 yaşında olmadığı izlenimi edinildiğinden, mahalinde yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılıp, gerektiğinde tanık da dinlenmek suretiyle ağaçların gerçek yaşı belirlenerek, belirlenerek yaşlarına göre dava tarihi itibari ile adet olarak maktu bedelleri İl, Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden getirtilip, bilirkişi raporu denetlendikten sonra ağaç bedellerine hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11238, Karar No: 2016/7697, Tarih: 21.11.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/11238 E.  ,  2016/7697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Düşme

...Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 11.06.2010 tarihli ek iddianamesi ile sanıklar hakkında dava açılan defter ve belge ibraz etmeme suçu yönünden mahallinde zamanaşımı süresi içerisinde karar verilmesi mümkün görülmüştür.

1- Sanıklar hakkında 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanıklara yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırıldığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Sanıklar hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sahte belge düzenlemek suçunda, suç tarihinin düzenlenen en son belge tarihi olacağı, dosya içeriğine göre 2005 takvim yılı içerisinde düzenlenen en son belgenin 29.06.2005 tarihli olduğu gözetilerek; 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara isnat olunan “2005 yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun kanundaki cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nun 66/1-e,67/4 maddelerinde öngörülen 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleşmediği gözetilmeden, zamanaşımı süresi konusunda yanılgıya düşülerek yazılı şekilde düşme kararı verilmiş olması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.11.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.