muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/366, Karar No: 2018/9457, Tarih: 09.10.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/366 E.  ,  2018/9457 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nun 85/1, 62/1, 50/4, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine ancak;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirlenmemesi suretiyle TCK‘nun 52/3.maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 4. paragrafının çıkarılarak yerine "Sanığa verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nun 50/4.maddesi yollamasıyla TCK‘nun 50/1-a.maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK‘nun 52/3.maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 910 tam gün olarak belirlenmesine, TCK‘nun 52/2.maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL hesabıyla 18.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32046, Karar No: 2013/2295, Tarih: 30.01.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/32046 E.  ,  2013/2295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Menderes Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/11/2010 - 11.04.2011 (EK KARAR)

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet, düşme

TEBLİĞNAMEDEKİ DÜŞÜNCE : Bozma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanık hakkında 09.11.2010 tarihli mahkumiyet hükmü, katılan vekili ve sanık müdafii tarafından temyiz edildiği halde, hükümden sonra sanık müdafii tarafından mahkemeye sunulan 10.12.2010 tarihli dilekçede binanın tamamen yıkıldığının belirtilmesi üzerine Menderes Belediye Başkanlığının 25.03.2011 tarihli yazısı ve ekindeki tutanak ile fotoğraflara göre mahkemece 11.04.2011 tarihli ek karar ile sanık hakkındaki mahkumiyet hükmünün ve cezanın bütün sonuçları ile ortadan kaldırılmasına karar verilmiş isede; 11.04.2011 tarihli ek kararın yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık müdafiinin 10.12.2010 tarihli dilekçesi, Menderes Belediye Başkanlığının 25.03.2011 tarihli yazısı ve ekindeki tutanak ile fotoğraflara göre hükümden sonra suça konu kaçak binanın tamamen yıkıldığının belirtilmesi karşısında; TCK'nın 184/5. maddesindeki etkin pişmanlık düzenlemesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususu değerlendirilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,

2-Kabule göre ; yakınan Menderes Belediye Başkanlığı “katılan” sıfatını kazanmadığı halde, sanık aleyhine katılan lehine vekalet ücretine hükmedilmesi ,

Yasaya aykırı, katılan Değirmendere Belediye Başkanlığı vekili ve sanık Zineti Asar müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 30.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/86, Karar No: 2024/8520, Tarih: 11.06.2024

**4. Ceza Dairesi         2022/86 E.  ,  2024/8520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2130 E., 2018/2189 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf talebinin esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükmün sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Anayasa'nın 40 ıncı maddesinin ikinci, 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci ve 232 nci maddesinin altıncı fıkraları gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklinde, 295 inci maddesinin ilk fıkrasında ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren süresi içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" biçiminde düzenlemeler bulunması, sanığın sunmuş olduğu temyiz dilekçesinin, hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi ve Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükümde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimin yer almadığının anlaşılması karşısında, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtarlı şekilde kararın tebliği ile tebliğ - tebellüğ evrakının ve hükmü temyiz etmesi durumunda ek temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemi hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının Dairemize gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 11.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25965, Karar No: 2017/35559, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/25965 E.  ,  2017/35559 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4217, Karar No: 2008/4266, Tarih: 25.06.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/4217 E.  ,  2008/4266 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar ... vs. ile davalı Kale Kimya San.Tic.Ltd.Şti. arasındaki davadan dolayı Eyüp 3. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 28.06.2007 gün ve 2005/62-2007/213 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, İİK.nun 277 vd. maddelerine göre açılan tasarrufun iptâline ilişkindir. Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 29.01.2007 gün ve 1 sayılı kararı uyarınca İcra İflas ve 6183 sayılı Kanunlardan kaynaklanan tasarrufun iptâli kararlarının temyiz incelemesinin 01.02.2007 tarihinden itibaren 17. Hukuk Dairesi'nce yapılmasına karar verildiğinden dosyanın Yargıtay Yüksek 17.Hukuk Dairesine gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 17.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 25.06.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14613, Karar No: 2016/3059, Tarih: 22.02.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/14613 E.  ,  2016/3059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/12/2014

NUMARASI : 2014/404-2014/627

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 22/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11639, Karar No: 2011/5519, Tarih: 31.05.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/11639 E.  ,  2011/5519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili,müvekkiline ait aracın davalı şirkete kasko sigorta poliçesi ile sigortalı olduğunu, aracın meydana gelen kazada ağır hasar gördüğünü,sigorta şirketinin araç değerini 16.830 TL. ödediğini ancak araç değerinin sigorta poliçesinde 26517 TL. gösterildiğini, eksik ödenen 10.543 TL. tazminatın tahsili için yapılan icra takibine davalının itiraz ettiğini belirterek itirazın iptaline, takibin devamına, %40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacıya ait aracın rayiç değerinin 20.000 TL. olduğunu, 3.620 TL. sovtaj bedelinin mahsup edilerek kalan miktarın sigortalıya ödendiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda;toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna icra takip dosyasında 3.620 TL. asıl alacağa yapılan itirazın iptaline, bu kısım üzerinden takibin devamına,icra inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiş hüküm davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalı ... şirketi vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davacı vekilinin temyiz itirazları yönünden;Dava Kasko sigorta poliçesinden kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.Sigorta şirketi poliçede yazılı sigorta bedeli ile sınırlı olmak üzere araçta meydana gelen gerçek zarardan sorumludur.

HUMK.nun 275 ve devamı maddeleri gereğince, araçta meydana gelen hasar bedelinin belirlenmesi özel ve teknik bilgiyi gerektiren konulardan olduğundan, bu hususta uzman bilirkişilerin görüş ve beyanlarına başvurulması zorunludur. Mahkemece, araçta meydana gelen hasar bedelinin belirlenmesi için hasar bedeli ve araçların piyasa değerinin belirlenmesi konusunda ne şekilde uzman olduğu belirtilmeyen avukat bilirkişiden alınan rapor esas alınarak hüküm kurulması doğru değildir.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş; İTÜ ya da Karayolları Trafik Fen Heyeti gibi kurumlardan seçilecek hasar uzmanı bilirkişi kurulundan aracın tamirinin ekonomik olup olmadığı, ekonomik ise, hasar bedeli, ekonomik değilse, kaza tarihindeki ikinci el satış bedeli ile sovtaj bedelinin tesbiti konularında ayrıntılı, gerekçeli ve denetime açık rapor alınarak, sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş; İTÜ ya da Karayolları Trafik Fen Heyeti gibi kurumlardan seçilecek hasar uzmanı bilirkişi kurulundan aracın tamirinin ekonomik olup olmadığı, ekonomik ise, hasar bedeli, ekonomik değilse, kaza tarihindeki ikinci el satış bedeli ile sovtaj bedelinin tesbiti konularında ayrıntılı, gerekçeli ve denetime açık rapor alınarak, sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

SONUÇ; Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 161,25 TL kalan harcın temyiz eden davalıdan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 31.5.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1906, Karar No: 2016/6277, Tarih: 30.06.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/1906 E.  ,  2016/6277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında 2005 ve 2006 takvim yıllarında 213 Sayılı Vergi Usul Kanununa muhalefet suçları yönünden kurulan beraat hükmüne, elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı; sanık hakkında 2004 takvim yılında 213 sayılı Vergi Usul Kanununa muhalefet suçu yönünden kurulan düşme hükmü yönünden, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca; cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 Sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırıldığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 30.06.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13542, Karar No: 2016/8036, Tarih: 24.05.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/13542 E.  ,  2016/8036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kayıp-kaçak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 16.089.75 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 24.05.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16224, Karar No: 2018/5335, Tarih: 09.04.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/16224 E.  ,  2018/5335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın, katılanın ikametine girdikten sonra, ikametteki kasa anahtarını bularak, bu anahtar ile çelik kasayı açtığının anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddesine uyan suçu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 günlü, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan kısmi iptal kararı uyarınca, 5237 sayılı TCK 53. madde 1. fıkra b. bendinde düzenlenen “seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına” hükmünün iptal edilmesi nedeniyle uygulanamayacağının gözetilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkralarından “TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümden “b” bendinin çıkartılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1147, Karar No: 2012/19616, Tarih: 24.09.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/1147 E.  ,  2012/19616 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1-2-b maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın atılı suçu taksirle işlemesine rağmen temel cezanın belirlenmesi sırasında kastın yoğunluğu, amaç ve saiki şeklindeki gerekçenin dayanılan diğer gerekçeler karşısında fazlalık olduğu değerlendirilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusurunun bulunmadığına, cezanın fazla olduğuna, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 24.09.2012 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ:

Yerel Mahkemece suçun işleniş şekli nazara alınarak hapis cezası tercih edilmek suretiyle ceza asgari haddin üzerinde tayin edilmiş, bu kabul ve uygulamada bir isabetsizlik görülmemiştir. Yine gerekçeleri isabetsiz olsa da taktire ilişen konularda dosya kapsamı itibariyle açık bir hukuka aykırılığın bulunmadığı hallerde Dairemizce TCK'nın 62/1. maddesi yönündeki uygulamalara müdahale edilmediğinden taktiri indirime ilişkin uygulama yönünden bozma yapılmamıştır. Ancak mahkemece, 62. maddenin uygulanmaması yönündeki gerekçe aynen kopyalanmak suretiyle sanık hakkında TCK'nın 50/1-a ve 51. maddelerinin de uygulanmamasına karar verilmiştir.

Dosya kapsamıyla örtüşmeyen bu gerekçelerin bilinçli olarak kullanıldığını da düşünmemekteyiz. Şöyleki suç taksirle işlenmiş olmasına rağmen mahkemece "kastın yoğunluğu, sanığın amaç ve saiki" gerekçesine dayanmıştır. Hapis cezasının tercih edildiği seçimlik cezalardan, adli para cezasına çevrilmenin yasal olarak imkansız olduğu nazara alınmaksızın aynı gerekçelerle TCK'nın 50/1-a maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiştir. Taksirle işlenen ve daha önceden herhangi bir suç işlemediği saptanan, yargılama aşamasında da olumsuz sayılabilecek bir davranışı dosyaya yansımayan sanık hakkında, yasal ve yeterli olmayan gerekçelerle TCK'nın 51. maddesinin uygulanmaması isabetsiz olup, bu nedenle hükmün bozulması gerektiği kanaatiyle çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne katılmamaktayız.
Yargıtay — Esas No: 2021/12638, Karar No: 2022/7669, Tarih: 14.04.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12638 E.  ,  2022/7669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca "Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56'ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100,00 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000,00 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 14.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9779, Karar No: 2012/18917, Tarih: 08.11.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/9779 E.  ,  2012/18917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Katılan vekilinin süre tutum dilekçesi verdikten sonra 22.04.2009 havale tarihli dilekçesi ile hükmün onanmasını talep ettiği dilekçesinin temyiz isteminden vazgeçme niteliğinde bulunduğu kabul edilerek sanığın temyiz itirazlarına hasren yapılan incelemede gereği görüşüldü;

I- 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükümlere yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle 31.12.2003 ve 31.12.2004 suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında anılan suçlarından açılan kamu davalarının, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükme yönelik sanığın temyiz itirazlarına gelince;