muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/563, Karar No: 2020/6489, Tarih: 03.11.2020

**10. Ceza Dairesi         2017/563 E.  ,  2020/6489 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ESKİŞEHİR 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

1-) Sanık hakkında, tefrik edilen Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 05/12/2013 tarih, 2012/110 esas ve 2013/160 karar sayılı dosyada “uyuşturucu madde ticareti yapma” suçundan yargılanan ...’in ikametinde 25/04/2009 tarihinde ele geçirilen suç konusu madde ile ilgili ekspertiz raporunun, sanığın Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığı’nda 26/04/2009 tarihli savunmasında belirttiği Eskişehir İl Emniyet Müdürlüğü Çocuk Şube Müdürlüğü’nde alınan savunmasının, ... hakkında verilen iletişimin tespiti kararının ve iletişimin tespiti tutanaklarının aslı veya onaylı fotokopisinin dosyada bulunmadığının anlaşılması karşısında, bu belgelerin aslı veya onaylı örneklerinin denetime olanak verecek şekilde dosya arasına getirtilmeden; aleyhinde herhangi bir delil bulunamayan aşamada diğer sanık Murat’ın ikametinde ele geçen uyuşturucu maddeleri Diyarbakır’dan kendisinin temin ettiğini beyan etmesi nedeniyle sanık hakkında TCK’nın 192/3. maddesi uyarınca etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiği gözetilmeden, eksik araştırmaya dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-) 01/07/1991 doğumlu olan ve fiili işlediği sırada 15-18 yaş grubunda bulunan sanık hakkında TCK'nın 31. maddesinin 3. fıkrası uyarınca işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama veya davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediğinin tespiti için sosyal inceleme raporunun alınmaması ve alınmama gerekçesinin kararda gösterilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 03/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30, Karar No: 2015/1410, Tarih: 28.01.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/30 E.  ,  2015/1410 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b, 61, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Meydana gelen olay sonucunda, mağdurun, hayati tehlike geçirecek ve kemik kırığının derecesi 5 olacak şekilde yaralandığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında temel ceza tayin edilirken, TCK'nın 61/1-e maddesinde belirtilen, “meydana gelen zararın ağırlığı” gözetilerek, asgari hadden uzaklaşılması gerektiğinin nazara alınmaması, aleyhe temyiz bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın, lehine olan hükümlerin uygulanmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 28/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15173, Karar No: 2011/21602, Tarih: 30.12.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/15173 E.  ,  2011/21602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalının maliki olduğu ...plakalı aracı için aldığı akaryakıttan bakiye 13.586,52 TL yi ödemediğini, yapılan icra takibine haksız olarak itiraz edildiğini belirterek itirazın iptali ile inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı yargılamaya katılmamıştır.

Mahkemece, davalının isticvap davetiyesine rağmen duruşmaya gelip beyan da bulunmadığı, davacının defter kayıtlarının davacı iddiasını doğruladığından asıl alacak yönünden davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen karar davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı davalıya satıp teslim ettiği akaryakıtla ilgili olarak teslim ve veresiye fişlerine dayanmıştır. Bu fişlerin bir kısmında davalı ...'in ismi olup, diğerlerinde ...'in ismi ve imzası bulunmaktadır. Kural olarak yargılamaya gelmeyen davalı davayı inkar etmiş sayılır. Bu nedenle yargılamaya gelmeyen davalı için ...'in adı ve imzası olan fişler için isticvap edilmesi ve yargılamaya gelmediği için bu belgelerin davalı ...'ten sadır olduğunun kabulü doğrudur. Ancak ...'in ismi ve 2011/15173-21602

imzası olmayan fişler için isticvap davetiyesi çıkartılarak yargılamaya gelmediği için bu fişlerdeki malın davalıya teslim edilip bedelini ödenmediğinin kabulü usulen mümkün değildir. Davacı defterlerin kapanış tasdikininde yapılmadığı için sahibi lehine delil olmayacağı gibi TTK.82 maddesindeki koşulların gerçekleştiğide kanıtlanmamıştır. Bu durumda, sadece davalının imzası olan belgelerin isticvaptan kaçış nedeniyle davalıyı ilzam edeceği, diğer belgelerle ilgili olarak davacının davalıya yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılarak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı lehine BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 30.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4863, Karar No: 2015/24617, Tarih: 30.04.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/4863 E.  ,  2015/24617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın, herhangi bir şirketi olmadan tek başına müteahhitlik yaptığı, ... ilçesi ... Mh. ... Sk. 247 pafta ... ada 1 parsel nolu arsa üzerinde inşaat yapacağını belirterek katılan ile taşınmazdaki 1.kat 1 nolu dairenin satımı konusunda anlaşmaya vardıkları, bu gayrimenkulü inşa ettikten sonra tapuda kendisine devrini yapacağını belirterek 26.000 TL para aldığı ve toprak sahibinin vekaletine dayalı olarak katılana bu yeri sattığı, söz konusu inşaatın bitmesine rağmen sanık tarafından teslim yapılmadığı ve başkalarına sattığı böylece atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.04.2010 tarih ve 1/14-87 sayılı kararında belirtildiği üzere Yargıtay yürürlükte bulunan hükümler uyarınca temyiz dilekçesi veya beyanında ileri sürülüp sürülmediğine bakmaksızın son karara etkili olan tüm yasaya aykırılıkları inceleyip aykırılık saptaması halinde de bozma kararı verme hak ve yetkisine sahiptir.

Sanığın, kat karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince kendisine düşen yerlerden hisse olarak katılana sattığı, ancak arsa sahibi ile aralarında çıkan sorunlar nedeniyle sözleşmenin yerine getirilmemiş olduğu, aralarındaki sözleşme gereğince sanığın katılandan para aldığını inkar etmediğinin anlaşılması karşısında taraflar arasındaki uyuşmazlığın hukuki mahiyette olduğu gözetilmeden sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK. un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.04.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18565, Karar No: 2022/6442, Tarih: 31.03.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/18565 E.  ,  2022/6442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100,00TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000,00TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 31/03/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13126, Karar No: 2015/12257, Tarih: 04.12.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/13126 E.  ,  2015/12257 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada Bakırköy 1. Asliye Ticaret ve Bakırköy 10. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Bakırköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesince, "Tarafların birinci sınıf tacir olmadığı, işletme hesabına göre defter tutmakla esnaf durumunda bulundukları, taraflar arasında Ticaret Kanununda sayılan veya diğer özel kanunlarda sayılan ilişkinin de bulunmadığı" gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Bakırköy 10. Asliye Hukuk Mahkemesi ise, "... ve ... Vergi Dairesi Müdürlüklerinden gönderilen cevabî yazılar ile dosya kapsamından taraflar arasındaki uyuşmazlığın mutlak ticari dava olduğunun anlaşıldığı ve uyuşmazlığın asliye ticaret mahkemesinde görülerek sonuçlandırılması gerektiği" gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiş, kararlar temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

Türk Ticaret Kanununun 4. maddesinde, bu kanundan doğan hukuk davalarının ticari dava sayıldığı, aynı Kanunun 5. maddesinin ikinci fıkrasında, bir yerde ticaret mahkemesi varsa asliye hukuk mahkemesinin vazifesi içinde bulunan ve bu Kanunun 4. maddesi hükmünce ticari sayılan davalara ticaret mahkemesinde bakılacağı hususları düzenlenmiştir.

Türk Ticaret Kanununun 3. maddesinde, "Bu Kanunda düzenlenen hususlarla bir ticari işletmeyi ilgilendiren bütün işlem ve fiiller ticari işlerdendir." düzenlemesi getirilmiştir.

TTK'nın 14. maddesine göre “Bir ticari işletmeyi kısmen dahi olsa kendi adına işleten kimseye tacir denir.” Aynı Kanunun 17. maddesi hükmünce de; “iktisadi faaliyeti nakdi sermayesinden ziyade bedeni çalışmasına dayanan ve kazancı ancak geçimini sağlamaya yetecek derecede az olan sanat ve ticaret sahipleri tacir değildir.” düzenlemesi yer almaktadır.

5362 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar Meslek Kuruluşları Kanununun 3’üncü maddesinde, Esnaf ve sanatkâr, ister gezici ister sabit bir mekânda bulunsun, Esnaf ve Sanatkâr ile Tacir ve Sanayiciyi Belirleme Koordinasyon Kurulunca belirlenen esnaf ve sanatkâr meslek kollarına dahil olup, ekonomik faaliyetini sermayesi ile birlikte bedenî çalışmasına dayandıran ve kazancı tacir veya sanayici niteliğini kazandırmayacak miktarda olan, basit usûlde vergilendirilenler ve işletme hesabı esasına göre deftere tâbi olanlar ile vergiden muaf bulunan meslek ve sanat sahibi kimseler olarak ifade edilmiştir. Ayrıca TTK’nın 1463. maddesinde de, önce 17. maddeye gönderme yapılarak, Bakanlar Kurulunun bu konuda kararname çıkarması halinde onlarda gösterilen miktardan aşağı gayrisafi geliri bulunan sanat ve ticaret erbabından başka hiç kimse kanunun 17. maddesinde tarif edilen esnaftan sayılamaz denmek suretiyle tacir veya esnafın hangi kriterlere göre saptanacağı açık bir biçimde gösterilmiştir.

19.02.1986 tarih ve 19024 sayılı Resmî Gazetede yayımlanan 25.01.1986 tarihli Bakanlar Kurulu Kararı ile TTK'nın 1463. maddesine göre esnaf ve küçük sanatkar ile tacir ve sanayicinin ayrımına dair esaslar tespit edilmiştir. Buna göre; 1- Koordinasyon kurulunca tespit ve yayınlanacak esnaf ve küçük sanatkar kollarına dahil olup da gelir vergisinden muaf olanlar ile kazançları götürü usûlde vergilendirilenler ve işletme hesabına göre, defter tutanlardan iktisadi faaliyetleri nakdi sermayesinden ziyade, bedeni çalışmalarına dayanan ve kazançları ancak geçimlerini sağlamaya yetecek derecede az olan ve Vergi Usûl Kanununun 177. maddesinin birinci fıkrasının 1 ve 3 nolu bentlerinde yer alan limitlerin yarısını, iki numaralı bendinde yazılı nakdi limitin tamamını aşmayanların esnaf ve küçük sanatkar, 2- Vergi Usûl Kanununa istinaden birinci sınıf tacir sayılan ve bilanço esasına göre defter tutanlar ile işletme hesabına göre defter tutan ve birinci madde de belirtilenlerin dışında kalanların tacir ve sanayici sayılmaları kararlaştırılmıştır.

Bu durumda; yukarıda açıklanan hususlar gözönünde bulundurularak tarafların tacir olup olmadığı hususu araştırılarak sonucuna göre görevli mahkemenin tayin edilmesi gerekmektedir.

Dosya kapsamına göre; ... .... Dairesi Müdürlüğünden gönderilen 07/04/2015 havale tarihli cevabî yazıda; ... vergi kimlik nolu mükellef davalının haber ajanslarının faaliyeti ile ansiklopedi, sözlük, kitap, müzik eserleri gibi basın hizmetleri faaliyetinden dolayı mükellefiyetinin olduğunu, 16/05/2007 tarihi itibariyle faaliyetinin re'sen terk ettirildiğinin ve işletme hesabına göre defter tuttuğunun bildirildiği, ... ... Dairesi Müdürlüğünden gönderilen 09/04/2015 havale tarihli cevabi yazıda; ... vergi nosunda kayıtlı davacının menkul ve gayrimenkul sermaye iradının bildirildiği görülmüştür.

19.02.1986 tarih ve 19024 sayılı Resmî Gazetede yayımlanan 25.01.1986 tarihli Bakanlar Kurulu Kararına göre; Vergi Usûl Kanununa istinaden birinci sınıf tacir sayılan ve bilanço esasına göre defter tutanlar ile işletme hesabına göre defter tutan ve birinci madde de belirtilenlerin dışında kalanların tacir ve sanayici sayılmaları kararlaştırılmıştır.

Vergi Usûl Kanununun 177. maddesinde “Birinci Sınıf Tüccarlar” sayılmış olup bu maddedeki birinci sınıf tacirlerle ilgili şartları taşımayanlar ise ikinci sınıf tacir sayılırlar. İkinci sınıf tacirler ise ticari işletme hesabına göre defter tutarlar.

Bir hukukî işlemin veya fiilin TTK'nın kapsamında kaldığının kabul edilmesi için kanunun amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen bu kanunda düzenlenen hususlar ile bir ticari işletmeyi ilgilendiren bir hukukî işlemin veya fiilin olması gerekir.

Bir hukukî işlemin veya fiilin TTK'nın kapsamında kaldığının kabul edilmesi için kanunun amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen bu kanunda düzenlenen hususlar ile bir ticari işletmeyi ilgilendiren bir hukukî işlemin veya fiilin olması gerekir.

Somut olayda; ... ve ... ... Dairesi Müdürlüklerinden gönderilen cevabî yazılar ile dosya kapsamından taraflar arasındaki uyuşmazlığın mutlak ticari dava olduğu ve tarafların ticari işletmesinden kaynaklı olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın asliye ticaret mahkemesinde görülerek sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Bakırköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 04/12/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15939, Karar No: 2015/25837, Tarih: 27.05.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/15939 E.  ,  2015/25837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bidaha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın ... isimli sitesinin sahibi olduğu, sitenin denize bakan kısmının hazine arazisine komşu olduğu, hazine arazisinin üzerinde kendiliğinden yetişen ağaçların bulunduğu, sanığın deniz manzarasını kapattığı gerekçesi ile bu ağaçları kestiği, böylece kamu malına zarar verme suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanığın söz konusu ağaçları kesmediği yönünde ısrarlı beyanları, olayın tek görgü tanığının eylemi yapan kişinin sanık olmadığı beyanları karşısında tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olmadığı gerekçesine dayanan beraat yönünde mahkemenin kabulünde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 27/05/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8045, Karar No: 2009/2431, Tarih: 13.03.2009

11. Ceza Dairesi 2007/8045 E., 2009/2431 K.

**11. Ceza Dairesi 2007/8045 E., 2009/2431 K.**

**- HÜKMEDİLMİŞ PARA CEZALARININ ÖDENMEMESİ**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 50 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 63 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 309 ]

**"İçtihat Metni"**

Resmi belgeyi bozmak, yok etmek suçuna teşebbüs suçundan sanık M…

…. S…

……..'ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 205/1, 35, 62, 50/1-a, 52/2/3. maddeleri gereğince 6.000 Yeni Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair, Kale/Denizli Asliye Ceza Mahkemesinin 20.12.2006 tarihli ve 2006/153 esas, 2007/20 sayılı kararının infazı sırasında, sanığın tutuklu kaldığı 54 günlük sürenin, günlüğü 100 Yeni Türk lirası hesabıyla 5.400 Yeni Türk lirasına çevrilerek 6.000 Yeni Türk lirası adli para cezasından 5237 sayılı Kanun'un 63. maddesine göre mahsup edilerek belirlenen 600 Yeni türk lirasını sanığın ödememesi sebebiyle karar talep edilmesi üzerine, sanık hakkında verilen 10 ay hapis cezasının aynen infazına dair aynı Mahkemenin 18.04.2007 tarihli ve 2007/36-36 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.05.2007 tarihli ve 2007/261 değişik iş sayılı kararının; dosya kapsamına göre, mahkemece yapılan yargılama sonucunda verilen asıl mahkumiyetin adli para cezası olması ve 5237 sayılı Kanun'un 63. maddesinin "…

… adli para cezasına hükmedilmesi durumunda bir gün yüz Türk lirası sayılmak üzere, bu cezadan indirim yapılar" amir hükmünü içermesi karşısında, mahsup yapılırken sanığın karar kesinleşmeden önce, özgürlük ve güvenliğinin kısıtlanmasına neden olan gözaltı ve tutuklulukta geçirdiği sürenin bir günü yüz Türk lirası sayılmak suretiyle işlem yapılmasının zorunlu olduğu, bu hususun benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 04.10.2006 tarihli ve 2006/7195-15939 sayılı ilamı ile de kabul edilmiş bulunduğu gözetilmeden itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 24.09.2007 gün ve 2007/48164 sayılı kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C. Başsavcılığının 08.10.2007 gün ve K.Y.B/2007203191 sayılı ihbarnamesiyle daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla incelenip gereği görüşüldü:

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 05.06.2007 gün ve 2007/8-113 Esas, 2007/127 sayılı kararında açıklandığı üzere; 01.06.2005 tarihinden sonra işlenen suçlar yönünden, hükmolunan kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı TCK. nun 50/1-a maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesini müteakip, tebliğ edilen ödeme emrinin yerine getirilmemesi durumunda, yine aynı maddenin 6. fıkrasına göre "hapsin tamamen veya kısmen infazına" karar verilebilecektir.

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 05.06.2007 gün ve 2007/8-113 Esas, 2007/127 sayılı kararında açıklandığı üzere; 01.06.2005 tarihinden sonra işlenen suçlar yönünden, hükmolunan kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı TCK. nun 50/1-a maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesini müteakip, tebliğ edilen ödeme emrinin yerine getirilmemesi durumunda, yine aynı maddenin 6. fıkrasına göre "hapsin tamamen veya kısmen infazına" karar verilebilecektir.

Dosya içeriğinden, Kale/Denizli Asliye Ceza Mahkemesinin 20.12.2006 gün ve 2006/153 Esas, 2007/20 sayılı kararı ile hükümlünün, resmi belgeyi bozmak, yok etmek suçundan 5237 sayılı TCK'nun 205/1, 35, 62, 50/1-a ve 52/2-3. maddeleri uyarınca 6.000 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, infaz sırasında tutuklulukta geçen 54 günlük sürenin günlüğü 100 YTL'den hesaplanarak, 5237 sayılı TCK'nun 63. maddesi uyarınca 6.000 YTL olan asıl mahkumiyetten mahsup edilip, hükümlünün kalan 600 YTL adli para cezasını ödememesi üzerine vaki talep sonucunda aynı mahkemenin 18.04.2007 gün ve 2007/36-36 değişik iş sayılı kararı ile 10 ay hapis cezasının aynen infazına karar verildiği, itiraz üzerine mercii Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.05.2007 gün ve 2007/261 değişik iş sayılı kararı ile itirazın reddedildiği anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; 5237 sayılı TCK. nun 50. maddesi kendi içerisinde bir sistemi oluşturup, bu madde gereğince hükmedilmiş para cezalarının ödenmemesi halinde yapılacak işlem, yine bu maddeye göre belirlenecek ve para cezası aynı maddenin 6. fıkrası uyarınca hapse çevrilecek olup, hükümlünün kararın kesinleşmesinden önce tutuklulukta geçirdiği 54 günlük süre de infaz aşamasında Cumhuriyet Savcısınca müddetnamenin tanzimi sırasında göz önünde bulundurulacağı cihetle, Kale/Denizli Asliye Ceza Mahkemesinin 18.04.2007 gün ve 2007/36-36 değişik iş sayılı kararı ile bu karar aleyhine itiraz üzerine verilen mercii Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.05.2007 gün ve 2007/261 değişik iş sayılı kararlarında isabetsizlik bulunmayıp, kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden CMUK. nun 309. maddesi uyarınca REDDİNE, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.