muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/304, Karar No: 2020/304, Tarih: 18.06.2020

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanık hakkında verilen hüküm Özel Daire tarafından onanmakla kesinleşmiş ve kaziyeyi muhkeme hâline gelmiştir. Fiilen infaza başlanmamış ise de infaz aşamasına geçilmiştir. Bu nedenle dava zamanaşımı sona ermiş, 5275 sayılı Yasa'nın 4. maddesine göre de infazı mümkün hâle gelmiştir. Yargıtay Başsavcılığının olağanüstü kanun yolu olan itiraza başvurması hükmün kesinliğini ortadan kaldırmamaktadır. Ancak itirazın kabulü hâlinde dosya derdest hâle gelebilmektedir. Sonradan çıkan yasanın hükümlü lehine olup olmadığını belirleme görev ve yetkisi hükmü veren mahkemeye aittir, bunun için kesinleşmiş hükmün bozulmasına ihtiyaç yoktur. Yeni yasanın getirdiği düzenlemeler uyarlama yargılaması yolu ile, diğer bir ifadeyle yasada öngörülmüş olağan usulle hükümlüye uygulanabilirken olağanüstü kanun yolu olan itirazda incelenmesi yasal değildir, bu yasa yolunun amacına da aykırıdır. İtiraz incelenmeden sonradan çıkan yasa nedeniyle hükmün bozulması açık yetki aşımıdır ve kesinleşmiş dosyalarda yasaya aykırı biçimde dava zamanaşımı tehlikesi yaratır. Öte yandan kesinleşmiş dosyalar arasında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazda bulunduğu dosyalara avantaj sağlanarak eşitliğe aykırı sonuç yaratılmış olur.

Açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı incelenip kabul edilmeden kesinleşmiş hükmün sadece yasa değişikliği nedeniyle bozulmasının; Anayasal eşitlik ilkesini ihlal ettiği, olağan üstü kanun yolu olan itirazın niteliğine zarar verdiği, kesinleşmiş dosyalar üzerinde hükmü veren mahkemenin sonradan çıkan yasa nedeniyle lehe yasa değerlendirme yapma yetkisinin elinden alındığı ve kesinleşmiş dosyalarda dava zamanaşımı tehlikesi yarattığından dolayı CMK'nın 308, 5275 sayılı Yasa'nın 4, 98 ve 101. maddeleri ile Ceza Genel Kurulunun yerleşik uygulamalarına aykırı olduğu" görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle,

Karşı oy kullanmışlardır.

Ulaşılan sonuç karşısında, sanık hakkında koşulları oluşmadığı hâlde zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının eleştirisiyle yetinilmesinin mi yoksa bu hususun bozma nedeni yapılmasının mı gerektiğinin belirlenmesine ilişkin uyuşmazlık konusu değerlendirilmemiştir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik nedenle KABULÜNE,

2- Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 13.03.2018 tarihli ve 3111-2625 sayılı düzeltilerek onama kararının KALDIRILMASINA,

Ulaşılan sonuç karşısında, sanık hakkında koşulları oluşmadığı hâlde zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının eleştirisiyle yetinilmesinin mi yoksa bu hususun bozma nedeni yapılmasının mı gerektiğinin belirlenmesine ilişkin uyuşmazlık konusu değerlendirilmemiştir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik nedenle KABULÜNE,

2- Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 13.03.2018 tarihli ve 3111-2625 sayılı düzeltilerek onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Erzurum 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.09.2013 tarihli ve 6-673 sayılı hükmünün, 15.04.2020 tarihli ve 31100 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 63. maddesiyle 5607 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12. maddenin ikinci ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 7. maddesinin ikinci fıkraları uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan 4733 sayılı Kanun’la, 6545 ve 7242 sayılı Kanunlar ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun’un ilgili hükümlerinin somut olaya uygulanarak belirlenen sonuç cezalar karşılaştırılmak suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

4- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabul edilerek, Özel Dairenin düzeltilerek onama kararı kaldırılıp Yerel Mahkeme hükmünün bozulmuş olması nedeniyle, sanık hakkındaki cezanın infazına başlanmış ise İNFAZIN DURDURULMASINA, sanığın bu suçtan cezaevine alınmış olması ihtimali bulunduğundan, başka bir suçtan tutuklu veya hükümlü değilse DERHAL SERBEST BIRAKILMASI için YAZI YAZILMASINA,

5- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 18.06.2020 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/133, Karar No: 2014/6400, Tarih: 27.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/133 E.  ,  2014/6400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MANAVGAT İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/10/2011

NUMARASI : 2009/35-2011/445

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, ücret alacağı, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin işverence hiçbir gerekçe gösterilmeden sona erdirildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret alacağı, yıllık izin, fazla çalışma ve ulusal tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının Ramazan bayramı dönüşü işe başlamadığını, tutanak tutulduğunu, mazeretini bildirmesi, aksi takdirde iş akdinin feshedileceği hususunda noterden ihtarname keşide edildiğini, mazeretini bildirmediğinden iş akdinin İş Yasasının 25/II-g maddesi uyarınca feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilerek davacının kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret alacağı, yıllık izin, fazla çalışma ve bayram-genel tatil ücreti alacakları hüküm altına alınmıştır.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, fazla çalışma ücretinde takdiri indirim noktasında toplanmaktadır.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda, fazla çalışma tanık beyanları ile ispatlanıp, hesaplandığından fazla çalışma ücretinden yukarıda belirtilen ilke kararı doğrultusunda makul oranda takdiri indirim uygulanmaması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 27.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9803, Karar No: 2020/1181, Tarih: 20.02.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/9803 E.  ,  2020/1181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıf.)

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, kooperatif ortağı olan davalı hakkında ödemekle yükümlü bulunduğu ortak gider aidatı ve faizleri için takip başlattıklarını, davalı hakkında başlatılan takipte mevcut kalemlerin davalının üyeliği süresince işlemiş alacaklar olduğunu, takibe haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptaline ve icra inkâr tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının kötü niyetli olduğunu, müvekkilinin 16/04/2012 tarihli noter aracılığı ile istifasını kooparatife gönderdiğini, istifasının daha sonra kabul edildiğini, takip konusu kalemlerin kendi üyeliği süresinde oluşmadığını, kooperatifin üyeler arasında ayrımcılık yaptığını savunarak davanın reddi ile kötü niyet tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalının 16.04.2012 tarihinde noter kanalı ile kooperatife istifa iradesini bildirdiği, ihbarnamenin kooperatife 19.04.2012 tarihinde ulaştığı, 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 13. maddesinde ortağın anasözleşmeye uygun olarak ortağın çıkma dileğini noter aracılığı ile kooperatife bildirmesi halinde çıkmanın gerçekleşeceği, bu itibarla davalının 19.04.2012 tarihi itibari ile istifasının kabulünün gerektiği, davalının bu tarihten sonraki aidatlardan sorumlu olmadığı ancak ortak giderlere katlanmakla yükümlü olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-1163 Sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 81/2 maddesi uyarınca tasfiye haline girmiş kooperatiflerde çıkma veya çıkarılma halinde ortağın konutu geri alınamaz ancak bu kişilerin tasfiye masraflarına katlanması gerekir. Davalının kooperatif bağımsız bölümünü aldıktan sonra istifa ettiği sabittir. 29.04.2012 tarihli ve 31.03.2013 tarihli genel kurullarda tasfiye payı olarak nitelendirilebilecek ödeme kararı alınmıştır. Davalının bu masraflara katılması kanun hükmü gereğidir. Bu gerekçe ile davalının ödemesi gereken miktarın belirlenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 20.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11419, Karar No: 2024/12660, Tarih: 26.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/11419 E.  ,  2024/12660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/91 E., 2024/271 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince 15.02.2022 tarihli karar ile; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince 01.12.2022 tarihli karar ile; İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve yeniden yargılama yapılmak üzere dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı sonrasında İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun kesinlik sınırı kapsamında kaldığından reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun ise esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 23.01.2024 tarihli kararı ile; Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk Lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Somut uyuşmazlıkta 696 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname kapsamında 02.04.2018 tarihinde sürekli işçi kadrosuna geçen davacının ücretinin eksik ödendiği iddiasına bağlı fark alacak taleplerinin reddine karar verildiği, hüküm altına alınan alacağın ise davalı bakımından kesinlik sınırını aşacak mahiyette ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmıştır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uygun olarak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

26.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6840, Karar No: 2022/10093, Tarih: 19.12.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/6840 E.  ,  2022/10093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : 1) İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin 23/05/2019 tarih ve 2018/243 Esas, 2019/164 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan TCK’nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 29, 62, 53. maddeleri gereğince 3 yıl 4 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına,

2) ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 02/11/2020 tarih ve 2019/2648 Esas, 2020/1764 Karar sayılı kararı ile istinaf

başvurusunun kabulü ile; sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 81/1, 35/2, 29, 62, 53. maddeleri gereğince 5 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına, ancak 5271 sayılı CMK’nin 283/1. maddesi gereği sanığın kazanılmış hakkı gözetilmek suretiyle neticeten 3 yıl 4 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 02/11/2020 tarih ve 2019/2648 Esas, 2020/1764 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291 ve 295. maddelerinde belirtilen süreler içinde, aynı Kanun'un 294. maddesi uyarınca gerekçeli olarak temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 299. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin dosya üzerinden yapılması uygun görülmekle;

Dosya incelendi,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

İlk derece mahkemesinin sanık hakkında kasten yaralama suçundan 5237 sayılı TCK’nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 29/1, 62, 53. maddeleri gereği 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair kararının Bölge Adliye Mahkemesince kaldırılarak sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı TCK’nin 81/1, 35/2, 29/1, 62, 53. maddeleri gereği 5 yıl hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilerek, aleyhe istinaf başvurusunun bulunmaması nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 283/1. maddesi gereği sanığın kazanılmış hakkı gözetilmek suretiyle netice ceza 3 yıl 4 ay hapis cezası olarak belirlenmiş ise de; bu hususun infaza ilişkin olduğu, Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının artırılmış olduğu, kararın bu haliyle 5271 sayılı CMK’nin 286/2-b. maddesi gereği temyiz kanun yoluna tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında mağdura yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafii tarafından süresinde istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, istinaf başvurusunun kabul edilerek sanık hakkında mağdura yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 81/1, 35/2, 29, 62, 53. maddeleri gereğince 5 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına ancak sanığın kazanılmış hakkı gereği CMK'nin 283/1. maddesi uyarınca neticeten 3 yıl 4 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 02/11/2020 tarih ve 2019/2648 Esas, 2020/1764 Karar sayılı hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafiinin eksik incelemeye, meşru müdafaaya, suç vasfına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

Dosyanın, 28/02/2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince "İnegöl Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere" Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19/12/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4063, Karar No: 2021/8797, Tarih: 10.06.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/4063 E.  ,  2021/8797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :...Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine...Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte ... 23. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/291 E. - 2018/287 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle...Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra, ... 23. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/291 Esas – 2018/287 Karar sayılı kararının incelenmesinde;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre arsa niteliğindeki...İli, ... İlçesi,...Mahallesi, 583 ada 5 ve 10194 ada 22 parsel sayılı taşınmazlara 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelin davalı idareden tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

1-Değerlendirme tarihi 27.06.2018 olmasna rağmen hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal olarak alınan taşınmazların satış tarihlerinin 2007 ve 2008 tarihli ve pay satışı olduğu anlaşılmış olup bu rapor hüküm kurmaya elverişli ve inandırıcı değildir.

1-Değerlendirme tarihi 27.06.2018 olmasna rağmen hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal olarak alınan taşınmazların satış tarihlerinin 2007 ve 2008 tarihli ve pay satışı olduğu anlaşılmış olup bu rapor hüküm kurmaya elverişli ve inandırıcı değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

2-Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas - 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HMK'nun 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin...Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22800, Karar No: 2014/12375, Tarih: 23.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/22800 E.  ,  2014/12375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 2004 ve 2005 yıllarında işlenen sahte fatura düzenleme suçları için; 213 sayılı yasa 359/b-1, 765 sayılı TCK 80 maddeleri uyarınca ayrı ayrı 21 ay hapis,

2006 yılında işlenen sahte fatura düzenleme suçu için; 213 sayılı yasa 359/b-1, 58 maddeleri uyarınca 18 ay hapis, mükerrirlere özgü infaz rejimi.

Gerekçeli karar başlığında eksik gösterilen suç tarihlerinin 10.08.2004, 27.01.2005 ve 23.07.2006 olarak mahkemesince düzeltilmesi olanaklı görülmüştür.

1- Sanık müdafiinin 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçu ile ilgili hükme yönelen temyizinin incelenmesinde:

06.12.2005 tarihinde infaz edilen 15 ay hapis cezasından dolayı mükerrir bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 58. maddesine göre yapılan uygulamanın yasaya uygun olduğu anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, 2006 takvim yılının 1, 2, 3, 4, 5, 6 ve 7. aylarında ...Geri Dönüşüm Limited Şirketine birden çok sahte fatura düzenlediği anlaşılan sanığın eyleminin teselsül ettiği gözetilerek cezasının 5237 sayılı TCK'nun 43. maddesi ile artırım yapılması gerektiğinin dikkate alınmaması isabetsizliği sanık aleyhine temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre kurulan hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Sanık müdafiinin, 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçu ile ilgili hükme yönelen temyizinin incelenmesine gelince: