muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6557, Karar No: 2016/4756, Tarih: 29.03.2016

Mahkemece; davanın manevi tazminat yönünden kısmen kabulü ile, 2.000 TL manevi tazminatın 31.03.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, davanın maddi tazminat yönünden kabulü ile, 21.998,81 TL 'nin 31.12.2008, 24.605,00 TL'nin 31.12.2009, 26.013,31 TL'nin 31.12.2010, 26.863,16 TL'nin 31.12.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile, 261.185,81 TL ağaç bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

1-Manevi tazminata yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Borçlar kanunu 49 (Türk Borçlar Kanununun 58.) maddesi gereğince, kişilik haklarının zedelenmesinden zarar gören, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat adı altında bir miktar para ödenmesini isteyebilir. Türk Medeni Kanununun 24 ve 25.maddeleri hükmüne göre de; hukuka aykırı olarak kişilik haklarına saldırılan kimse, saldırıda bulunanlara karşı hakimden korunmasını isteyebileceği gibi, maddi ve manevi tazminat da talep edebilir.

Buradaki şahsi menfaatten maksat, kişilik haklarına doğrudan doğruya bağlı haklardır. Mala verilen zarar kişilik haklarına tecavüz mahiyetinde olmayıp, manevi tazminat verilmesini gerektirmez. Davacının şahsına bağlı sağlık, yaşam, isim gibi kanunen korunması gereken kişisel değerlerine bir tecavüz yapıldığı iddiası da mevcut değildir. O halde manevi tazminat isteğinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde istemin kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

2-Maddi tazminata yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Somut olayda, davacının davalı şirket tarafından 2007 Aralık ayında tahakkuk ettirilen 35.808,66 TL miktarındaki fatura nedeniyle Aydın 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/256 E. sayılı dosyası ile 11.06.2008 tarihinde menfi tespit davası açtığı, yapılan yargılama sonucunda 27.07.2010 tarihinde 2010/228 K. sayılı karar ile davanın kısmen kabulüne karar verildiği, kararın Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 16.05.2012 tarih ve 2012/5602-12532 E.K. sayılı kararı ile onanmasına karar verildiği ve kararın 02.07.2012 tarihinde kesinleştiği, söz konusu davada elektriğin açılması için tedbir talebinde bulunduğu ancak mahkemece tedbir karar verilmediği, menfi tespit kararının kesinleşmesi sonrasında davacıya elektrik verildiği, davacının temyize konu davasını ise 06.08.2012 tarihinde açtığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle iken, davacının eldeki dava öncesinde açtığı menfi tespit davasının kısmen kabulüne karar verilmesi, davacının arazisindeki 980 adet gibi çok sayıda meyve ağacının aradan geçen 4 yıl gibi uzun bir sürede alternatif sulama yöntemleri ile sulanmayarak kurumasına yol açılmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu da dikkate alınarak, davacının meydana gelen olayda müterafik kusurunun bulunduğu kabul edilmeli ve hükmedilen maddi tazminat miktarından Türk Borçlar Kanununun 52. maddesi gereğince uygun bir indirim yapılması gerekirken, aksi yönde alınan bilirkişi raporuna itibar edilerek, yazılı şekilde maddi tazminat talebinin kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu yönden de bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 29.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2947, Karar No: 2013/9875, Tarih: 12.06.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/2947 E.  ,  2013/9875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri gizlemek

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında 2002 takvim yılında sahte fatura kullandığı iddiasıyla başlatılan vergi incelemesine esas olmak üzere, anılan takvim yılına ait tüm defter ve belgelerini 15 günlük yasal süre içerisinde ibraz etmesi için usulüne uygun şekilde düzenlenen defter belge isteme yazısının 01.10.2007 günü işyeri adresinde bizzat sanığa tebliğ edildiği, sanığın 2002 takvim yılına ait diğer tüm belgeleri süresinde vergi dairesine ibraz etmesine rağmen yasal defterine kaydettiği belirlenen 1 adet tarih ve sayısı belli olmayan 5500 TL tutarlı faturanın kaybolduğundan bahisle incelemeye ibraz edilmediği somut olayda, kayıp iddiasıyla anılan faturayı incelemeye ibraz edemediğini savunan sanığın işyerinde vergi incelemesi yapılması zorunluluğu bulunmadığı, 213 sayılı Kanunun 139/2. maddesindeki istisnai şartların varlığının kabulü gerekeceği, sanığa yüklenen suçun tüm unsurlarıyla oluştuğu ve sübuta erdiği cihetle mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, suç kastıyla hareket etmediğinden bahisle yazılı şekilde sanığın beraatine hükmolunması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11427, Karar No: 2015/23487, Tarih: 08.10.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/11427 E.  ,  2015/23487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borç ödemeden aciz belgesine dayalı olarak genel haciz yolu ile başlatılan takipte 7 örnek ödeme emrinin tebliği üzerine borçlular tarafından süresinde borca ve ferilerine itiraz edildiği ve zamanaşımı iddiasında bulunulduğu, alacaklının itirazın kaldırılması istemiyle icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, icra müdürlüğünce aciz vesikasının İİK'nun 143 maddesi gereğince verildiği yazılmış ise de; borçlunun hacze kabil .. .. .. plakalı 1985 model aracına haciz konulduğu, bu aracın borç miktarını karşılamayacağı ve başkaca hacze kabil malı bulunmadığı için verilmiş olduğu, vesikada borçlunun İİK'nun 251. maddesi kapsamında alacağı mahiyetinde beyanında bulunmadığı, İİK'nun 105/2. maddesi kapsamındaki aciz vesikasının İİK'nun 68 anlamında belge niteliği bulunmadığı gerekçesi ile istemin reddine karar verildiği görülmüştür.

Borç ödemeden aciz belgesinin verilmesi ile alacaklının alacağı son bulmaz, aksine bu alacak borçluya karşı mevcut olmakta devam eder; hatta alacaklının durumu borç ödemeden aciz belgesi ile kısmen kuvvetlendirilmiş de olur; mesela, zamanaşımı süresinin yirmi yıla çıkarılması gibi. Bundan başka, aciz belgesi alacaklı için önemli bir ispat aracıdır. Alacaklı, bu belgeyi aldıktan sonraki dönemde alacağını ispat ile yükümlü olmayıp, sadece aciz belgesini ibraz etmekle yetinecektir. Borçlu, alacağın mevcut olmadığını iddia ederse, bu iddiasını ispat zorunda kalacaktır (Prof. Dr. Baki Kuru -İcra ve İflas Hukuku El Kitabı, Türkmen kitabevi syf 635).

İİK'nun 143. maddesi uyarınca düzenlenen kesin aciz vesikası zamanaşımını keser ve aynı maddenin 6. fıkrası uyarınca aciz vesikasına bağlanan borç, borçluya karşı, aciz vesikasının düzenlenmesinden itibaren yirmi yıl geçmesiyle zamanaşımına uğrar.

Somut olayda, icra müdürlüğünce 20.05.2009 tarihinde İİK'nun 143. maddesine dayalı olarak kesin aciz vesikası düzenlendiği görülmüştür. Aciz vesikasının, icra müdürlüğünce İİK'nun 143. maddesine göre düzenlediğinin belirtilmesi karşısında, bu madde uyarınca verilmiş kesin aciz vesikası olduğunun kabulü zorunludur. Taraflardan her hangi birinin şikayeti sonucu icra mahkemesince iptal edilmediği sürece de geçerliliğini koruyacaktır.

Somut olayda, icra müdürlüğünce 20.05.2009 tarihinde İİK'nun 143. maddesine dayalı olarak kesin aciz vesikası düzenlendiği görülmüştür. Aciz vesikasının, icra müdürlüğünce İİK'nun 143. maddesine göre düzenlediğinin belirtilmesi karşısında, bu madde uyarınca verilmiş kesin aciz vesikası olduğunun kabulü zorunludur. Taraflardan her hangi birinin şikayeti sonucu icra mahkemesince iptal edilmediği sürece de geçerliliğini koruyacaktır.

İİK'nun 68/1. maddesi gereğince; talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenitse, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir. İİK'nun 143. maddesine göre düzenlenen kesin aciz vesikası, İİK'nun 68/1. maddesinde yazılı belgelerden olmakla, alacaklının aciz vesikasında yazılı miktar üzerinden icra takibi yapması mümkün olup, itirazın kaldırılması aşamasında icra mahkemesince aciz vesikasında yazılı borç miktarı tartışma konusu yapılamaz.

Bu durumda takip dayanağı kesin aciz vesikası İİK'nun 68/1. maddesi anlamında belge olup, mahkemece borçlunun itirazlarının esası incelenerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8822, Karar No: 2015/8570, Tarih: 22.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/8822 E.  ,  2015/8570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 4. FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/01/2014

NUMARASI : 2008/183-2014/14

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23/01/2014 tarih ve 2008/183-2014/14 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 21/04/2015 günü hazır bulunan davacı vekilleri Av. M. G. ile Av. A.. K.., davalı vekilleri Av. S.. K.. ile Av. İ. T.B. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin 2000 yılından başlayarak müvekkilinin 115815 ve 115893 sayı ile tescilli “d.+şekil”, 153362 sayı ile tescilli “şekil” markalarından doğan haklarına tecavüz etmek ve aynı zamanda “k. b.” ve “d.” ürünlerine ait ambalajları taklit etmek suretiyle oluşturduğu “g.” markalı ürünü yurt içi ve yurtdışındaki müşterilerine satmak suretiyle müvekkilinin marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet yarattığını, marka hakkına tecavüzün ve haksız rekabetin tespiti için açtıkları davada İstanbul 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nin 2003/41 Esas 2005/15 Karar sayılı kararı ile davalının müvekkilinin marka hakkına tecavüz ve haksız rekabetinin kabul edildiğini, bu kararın Yargıtay 11. Hukuk Dairesi tarafından onanıp karar düzeltme istemi reddedilerek 22/06/2007 tarihinde kesinleştiğini, buna rağmen davalının eylemlerini sürdürdüğünü ve kesin hükme rağmen tecavüz ve haksız rekabet fiillerine devam ettiğini, söz konusu ilamın infazı sırasında Gaziantep ve Küçükçekmece İcra Daireleri’nce bu hususun tespit edildiğini, müvekkilince piyasa istatistikleri sağlayan dava dışı AC N. firmasına davalının satışları konusunda tespit yaptırıldığını, müvekkilinin marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet nedeniyle talep edebileceği tazminat rakamının belirlenebilmesi için 556 sayılı KHK'nın 65. maddesine göre belge ve bilgi ibrazını talep hakkı bulunduğunu, buna göre bir tercih yapacağını bu hususun ön mesele olarak halledilmesi gerektiğini, tazminat tercihi için KHK'nın 65. maddesine göre davalıya ihtarname gönderilerek belge ve bilgi sağlanması talep edilmesine rağmen davalının, davanın açıldığı tarihe kadar belge ve bilgi sağlamaktan imtina ettiğini, davalı taraf belge ve bilgi vermediği için tazminat rakamını tahmin etme imkanı bulunmadığını, AC Nielsen Şirketi'nin sağladığı istatistiki verilere göre davalının 01.01.2000 ila 30.09.2008 tarihleri arasında marka tecavüzü ve haksız rekabet nedeniyle elde etmesi muhtemel gelirin sadece Türkiye'deki satışlara göre bile yaklaşık 2.400,000 TL’yi aştığını ileri sürerek, fazlaya dair hakları saklı kalmak üzere 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007 ve 2008 mali yılları için müvekkilinin talep edebileceği tazminatın ayrı ayrı tespitini ve bu tespite göre tazminat konusunda hüküm kurulmasını, şimdilik toplam 2.000.000,00 TL'nin ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsilini, 18.12.2013 tarihinde ıslah harcı yatırılmak suretiyle 26.125.356,19 TL’nin faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin İstanbul 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nin kararının kesinleşmesinden sonra G. markalı ürünlerinin ambalajlarını ve ürünlerini değiştirip iltibas oluşturmayacak şekilde kullanmaya başladığını, müvekkilinin ticari defter ve kayıtlarının davacı tarafça incelenmesine imkan verilmesi durumunda müvekkilinin ticari sırlarının davacının eline geçeceğini, mahkeme kararının infazı sırasında tespit edilen kutuların boş kutular olduğunu, piyasaya sürülmesi veya ticaret alanına çıkarılmasının söz konusu olmadığını, maddi tazminat koşullarının oluşmadığını, davacı davasını kesinleşen mahkeme kararına dayandırdığına göre müvekkilinin 22/06/2007 tarihine kadar bu ürünleri kullanmasında hiçbir hukuka aykırılık bulunmadığını, davacı tarafın 2000 tarihinden dava tarihine kadar tazminat talep edemeyeceğini, tazminata hükmedilecekse 22/06/2007 tarihine göre belirlemesi gerektiğini, ıslahla arttırılan kısım için zamanaşımı söz konusu olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davacının tazminat talebini 556 sayılı KHK’nın 66/b ve TTK’nun 58/2 maddelerine dayandırdığı, yargılama sırasında davalı şirketin ticari defter ve faturalarının yangın neticesi zayi olduğunun bildirildiği, dava konusu uyuşmazlık İstanbul 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nin 03/02/2005 tarih ve 2003/41 Esas, 2005/15 Karar sayılı ilamına dayalı olarak açılmış ise de davacı tarafın dava dilekçesinde bu ilama konu ürün satış dönemlerini aşacak şekilde talepte bulunduğu, davalının marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet oluşturan eylemi, İstanbul 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nin 2003/41 Esas sayılı davanın açıldığı tarih itibariyle mevcut olan ve bu mahkeme kararının ekinde yer alan 1-a, 1-b, 1-c, 2-a, 3-a, 3-b, 3-c kod numaraları G. ürünlerine ilişkin olması nedeniyle bu davanın açıldığı tarihten sonraki dönemi kapsayan taleplerle ilgili olarak kesinleşmiş ilama dayalı olarak tazminat talebinde bulunulmasının mümkün görülmediği, davalı taraf yargılamanın son aşamasına kadar verdiği dilekçelerinde tazminat hesabının en son 22/06/2007 tarihine kadar yapılabileceğini, İstanbul 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nin ilamının kesinleştiği 22/06/2007 tarihinden itibaren ürün ambalajlarını değiştirdiklerini ve bu tarihten itibaren farklı ambalaj kullanmaya başladıklarını belirterek bu tarihten sonraki dönem için tazminat hesabı yapılamayacağını beyan ettiğinden ve kesinleşen ilama konu G. ürünlerinin 22/06/2007 tarihine kadar aynı ambalajla üretim ve satışının devam ettiği kabul edilerek tazminat hesabının bu tarihe kadar yapılmasının uygun görüldüğü, bu tarihi aşan ve ispat edilemeyen zarar iddiasının dikkate alınmadığı, davalı tarafın belirtilen tarihten sonra aynı G. ürün ambalajlarını kullandığına dair somut delilin dosyada bulunmadığı, Yargıtay HGK’nun 26/03/2008 tarih ve 2008/11-269 Esas, 2008/279 Karar sayılı ilamı karşısında davacının İstanbul 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nin kararının dava tarihini ve kesinleşme tarihi olan 22/06/2007 tarihini aşan döneme ilişkin tazminat taleplerinin reddi gerektiği, 01.08.2013 havale tarihli ek rapor hüküm kurmaya elverişli kabul edilerek davalının 01/01/2000 tarihinden, 22/06/2007 tarihine kadar dava konusu Gofresh ürün satışlarından dolayı elde ettiği toplam net gelirin 1.304,719,50 TL olduğu sonucuna ulaşıldığı, davalı taraf, tazminat rakamından hakkaniyete uygun bir indirim yapılmasını talep etmiş ise de 818 sayılı BK’nun 44. maddesinde yazılı koşullar somut olayda gerçekleşmediğinden indirim yapılmasına gerek görülmediği, davacı taraf AC N. Şirketi'nin hazırladığı veriler esas alınarak tazminat rakamının belirlenmesini veya davalıya HMK'nun 220/3 maddesine göre ihtar yapılarak, tazminat iddialarını kabul edilmesini talep etmişse de AC N

.304,719,50 TL olduğu sonucuna ulaşıldığı, davalı taraf, tazminat rakamından hakkaniyete uygun bir indirim yapılmasını talep etmiş ise de 818 sayılı BK’nun 44. maddesinde yazılı koşullar somut olayda gerçekleşmediğinden indirim yapılmasına gerek görülmediği, davacı taraf AC N. Şirketi'nin hazırladığı veriler esas alınarak tazminat rakamının belirlenmesini veya davalıya HMK'nun 220/3 maddesine göre ihtar yapılarak, tazminat iddialarını kabul edilmesini talep etmişse de AC N. Şirketi'ne ait rakamların, davalının dava konusu ürün satışlarıyla ilgili net rakamlar olmadığı, bu şirket verilerinin tahmine ve varsayıma dayalı veriler olması nedeniyle tek başına hükme esas alınamayacağı, davalının dava konusu ürün satışları, satış karı, bu satışlar için yaptığı yatırım ve finansman değeri gibi tüm faktörlerin birlikte dikkate alınması gerektiği, belirtilen tüm faktörleri dikkate alan 4. ek rapora göre değerlendirme yapılmasının uygun görüldüğü, davalının iş yerinde çıkan yangın sonucunda bir kısım ticari ve mali kayıtları yok olduğuna dair karar ibraz edildiğinden davalının belge ibrazının imkansız olması nedeniyle HMK'nun 220/3 maddesinin uygulama yerinin bulunmadığı, davalı taraf zamanaşımı itirazında bulunmuşsa da tazminat taleplerinin kesinleşmiş mahkeme kararına dayalı olduğu, zamanaşımının davacının, zarar verenle birlikte zararı öğrenmesinden itibaren başlayacak oluşu ile davalının eyleminin aynı zamanda marka hakkına tecavüz suçu oluşturmasından dolayı 8 yıllık ceza zamanaşımının da somut olayda uygulama yerinin bulunduğu kabul edilerek, zamanaşımı itirazının yerinde görülmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, İstanbul 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nin kesinleşen 03/02/2005 tarih ve 2003/41 Esas, 2005/15 Karar sayılı ilamına ve işbu davaya konu olan GOFRESH adlı ürünler nedeniyle davacının zararının, 2000 yılı için 16.436,38 TL, 2001 yılı için 128.001,17 TL, 2002 yılı için 70.536,76 TL, 2003 yılı için 29.342,77 TL, 2004 yılı için 301.086,54 TL, 2005 yılı için 239.550,20 TL, 2006 yılı için 238.679,48 TL ve İstanbul 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi kararının kesinleşme tarihi olan 22/06/2007 tarihine kadarki dönem için 281.086,20 TL olmak üzere toplam 1.304.719,50 TL olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve mahkemece hükmedilen tazminatın 818 sayılı BK'nun 42. ve 43. maddeleri (6098 sayılı TBK'nun 50. ve 51. maddeleri) uyarınca dosya kapsamına uygun bulunmasına göre taraf vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.100 TL vekalet ücretinin her bir yandan alınarak yek diğerine verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 66.844,05 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 22/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12722, Karar No: 2025/1194, Tarih: 29.01.2025

**4. Hukuk Dairesi         2024/12722 E.  ,  2025/1194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2024/1234 E., 2024/1210 K.

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU İTİRAZ HAKEM HEYETİ

SAYISI : KIT/ 2022-1874-2

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ

SAYISI : K-2020/50416

İtiraz Hakem Heyeti kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 10.08.2018 tarihinde davalının trafik sigortacısı olduğu araç ile davacının sevk ve idaresindeki aracın karıştığı trafik kazası neticesinde davacının yaralandığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 500,00 TL sürekli iş göremezlik tazminatı ile 500,00 TL geçici iş göremezlik tazminatının başvuru tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile sürekli iş göremezlik tazminatı talebini 294.656,11 TL’ye, geçici iş göremezlik tazminatı talebini ise 29.196,35 TL’ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; poliçe limitiyle sınırlı olarak sorumlu olunduğunu, maluliyet raporunu kabul etmediklerini, geçici iş göremezlik talebinin poliçe teminat kapsamı dışında kaldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ KARARI

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davanın kabulü ile 294.156,11 TL sürekli iş göremezlik tazminatı, 29.196,35 TL geçici iş göremezlik tazminatı olmak üzere toplam 323.352,46 TL tazminatın 25.10.2019 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte Axa Sigorta A.Ş.’nden alınarak başvuru sahibine ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İTİRAZ

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekilince itiraz edilmesi üzerine; İtiraz Hakem Heyetinin 27.10.2020 tarih ve 2020/İHK-23058 sayılı kararı ile poliçe teminat limitinin 360.000,00 TL olduğu, davalının 111.606,36 TL ödeme yaptığı, bakiye 248.393,36 TL kaldığı ve davalının ancak bu miktardan sorumlu olacağı gerekçesi ile davalının itirazlarının kısmen kabulüyle kararın kaldırılmasına ve yeniden hüküm tesisine, toplam 248.393,36 TL tazminatın faiziyle tahsiline karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı