muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11130, Karar No: 2017/5155, Tarih: 08.05.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/11130 E.  ,  2017/5155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; dava dilekçesinde müvekkiline ait ... plaka sayılı araca, 01.01.2013 tarihinde davalıların araç maliki,sürücüsü ve zorunlu mali sorumluluk sigortacısı olduğu ...plaka sayılı aracın arkadan çarpması sebebiyle has arlandığını, taraflar arasında tanzim olunan Maddi Hasarlı Kaza Tespit Tutanağının ... plaka sayılı araç sürücüsü tarafından kendi beyanı kapsamında düzenlendiğini, yapılan ekspertiz incelemesinde araçta 3.750,00 TL. Değer kaybı meydana geldiğinin belirlendiğini, ... 9. ... Müdürlüğü 2013/23262 Esas sayılı dosyası ile girişilen ... takibine itiraz edildiğini beyanla fazlaya İlişkin hakları saklı kalmak kaydı ile kaza neticesinde meydana gelen değer kaybı sebebiyle 3.750,00 TL davalılardan reeskont faizi ile tahsiline, davalıların %20 ... inkar tazminatı ödemeye mahkum edilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere göre davanın kısmen kabul kısmen reddi ile 1.000-TL değer kaybının ... takip tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınıp davacıya verilmesine fazlaya ilişkin talebin reddine,İnkar tazminatı talebinin reddine, karar verilmiş; hüküm, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, trafik kazası nedeniyle araçta meydana gelen değer kaybı bedelinin tazmini istemine ilişkindir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda araçtaki değer kaybının tespiti, Dairemizce değer kaybının belirlenmesi hususunda esas alınan, aracın kaza tarihindeki hasar görmemiş 2.el piyasa değeri ile kazadan sonra onarılmış haldeki 2.el piyasa değeri arasındaki fark kriterine uyulmaksızın hesaplama yapılarak sağlanmıştır. Değer kaybı konusunda dayanağı olmayan bir değerlendirme ile değer kaybının gösterildiği bilirkişi raporuna dayalı olarak hüküm kurulamaz.

Bu durumda mahkemece aracın modeli, markası, özellikleri, hasarı, yapılan onarım işlemleri, kilometresi, olay tarihindeki yaşı, davacı tarafın iddiaları, davalının savunmaları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek aracın kaza öncesi hasarsız ikinci el piyasa rayiç değeri ile kaza meydana geldikten ve tamir edildikten sonraki ikinci el piyasa rayiç değeri arasındaki farka göre değer kaybının yeniden hesaplanması konusunda aynı bilirkişiden ayrıntılı, gerekçeli, denetime elverişli ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu biçimde eksik inceleme ile hükme elverişli olmayan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 08/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8920, Karar No: 2018/18789, Tarih: 22.10.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/8920 E.  ,  2018/18789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı işverenliğe ait ...’daki fabrikada işe başladığını ve iş akdinin feshedildiği güne kadar işçi olarak bu fabrikada çalıştığını, her zamanki gibi rutin bir şekilde çalışırken insan kaynakları uzmanı tarafından insan kaynakları bölümüne çağrılıp iş akdinin tazminatsız ve işsizlik maaşı alamayacak şekilde feshedileceği kendisine bildirildiğini, insan kaynakları müdürünün de eğer bu şekilde iş akdinin feshedilmesini istemiyor ise kıdem ve ihbar almak koşulu ile kendilerine bir istifa dilekçesi yazıp vermesi gerektiğini beyan ettiğini, bu teklifi müvekkilinin kabul etmediğini bunun üzerine şifahi olarak iş akdinin feshedildiği kendisine söylenerek iş yerinden çıkarıldığını, davacının çalıştığı süre zarfında işveren ve işveren vekilleri ile herhangi bir sorunun olmadığını, müvekkilinin iş akdinin feshini gerektiren herhangi geçerli bir neden olmadığını, iş akdinin gerçekte fesih nedeninin Anayasal bir hak olan sendika üyeliği ve sendikal faaliyet olduğunu iddia ederek; feshin geçersizliğine davacının işe iadesine ve sendikal tazminata hükmedilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, şirketin kuruluşundan bu yana çalışanlara temsil edilme ve örgütlenme haklarını tamamen özgür iradeleri ile kullanmaları için gereken huzurlu ve özgür ortamı sağlama çabası içinde olduğunu, müvekkil şirket yönetim kurulu başkanının da Türkiye'nin en önemli sivil toplum örgütlerinden birisinin başkanlığını yaptığını, davacının iş akdinin 4857 sayılı İş Kanunun 25/II-ı maddesi gereğince haklı nedenle feshedildiğini, davacının sendika üyesi olduğunun huzurdaki davaya ilişkin dilekçe ile öğrenildiğini, fesih işleminin sendikal nedene dayandığı iddiasının gerçek dışı olduğunu, sendikaca için başlatılmış bir yetki prosedürünün mevcut olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, Dairemiz’in 18.06.2015 tarih, 2015/16842 Esas, 2015/22234 Karar sayılı bozma ilamına uyulmak suretiyle, yapılan yargılamada; ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/716 Esas 2017/631 Karar sayılı kararında sendikal hakların kullanılmasının engellenmesi suçundan beraat kararı verilmiş olup bozma ilamı doğrultusunda ilgili sendikaya ve davalı işvrenliğe müzekkere yazıldığı, davalı işverenliğe ait işyerinde ...-iş sendikasına üye olan işçilerden % 26’sının sendika üyeliğinden istifa ettiği, sendika üyesi olan işçilerin % 16,71 ‘inin iş sözleşmelerinin sonlandırıldığı, yine sendika üyesi olan işçilerden sadece % 63,14’ünün işyerinde çalışmaya devam ettiği; davacı işçinin çalıştığı işyeri ve yine davacı işçinin iş sözleşmesinin sonlandırıldığı dönem açısından da verilerin benzer yönde bulunduğu, sendika üye sayısında görülen toplam % 36,86 oranındaki dikkat çeken düşüşün yanı sıra işveren firma yetkilileri aleyhinde sendikal haklarının kullanımını engelledikleri yönünde düzenlenmiş olan iddianamenin ciddi bulunarak bir ceza yargılama sürecinin de yürütüldüğü, fesihlerde sendikal örgütlenme sürecinin başını çeken işçilerin de hedeflendiği, yine sendika üyeleri açısından süreklilik içeren söz konusu fesihlerle anılan sendikanın işyerindeki örgütlenme sürecinin bir yavaşlamaya girdiği, fesihlerle birlikte işyerinde yoğun bir şekilde yeni işçi alımlarının da yapıldığı aynı iş yerinde çalışmış ve işverene karşı davası bulunmayan davacı tanıklarının da ayrıntılı beyanlarında 15 - 20 işçiyle başlayan sendika üyelerinin 650 işçiye ulaştıktan sonra sendikalı işçilerin davacı da dahil olmak üzere toplu olarak işten çıkartıldıkları hususları bütünüyle dikkate alındığında feshin haksız olup sendikal nedene dayandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Mahkemenin önceki feshin geçersizliği ve feshin sendikal nedene dayandığı yönündeki kararı Dairemizce "feshin geçersizliğine karar verilmesinin yerinde olduğu ancak feshin sendikal nedene dayanıp dayanmadığı yönündeki araştırmanın eksik olduğu, sendikal nedenle işten çıkarıldığı belirtilen işçilerin iş sözleşmelerinin fesih tarihlerinin ne olduğu fesih tarihinde toplam kaç işçi çıkarıldığı, bunun sendikalı olup işten çıkarılan işçilere oranının tespit edilmesi, ayrıca fabrika yetkilileri aleyhine sendikal hakların kullanılmasının engellenmesi suçundan ... Cumhuriyet Başsavcılığınca açılan kamu davasının sonucunun da tüm delillerle birlikte değerlendirilip karar verilmesi" noktasında bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda gerekçede feshin sendikal nedene dayandığı kabul edilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda gerekçede feshin sendikal nedene dayandığı kabul edilmiştir.

Ancak her ne kadar davacının iş sözleşmesinin feshinin sendikal nedene dayandığı kabul edilmişse de, bozma sonrası yapılan yargılama sonucunda yapılan araştırma bir kez daha yeterli değildir. Bozma sonrası fabrika yetkilileri aleyhine sendikal hakların kullanılmasının engellenmesi suçundan açılan kamu davasının beraatla sonuçlandığı ve kararın onanarak kesinleştiği görülmüştür.

Bozma sonrası ... İş Sendikası’ndan gelen listede ... ve ...’da bulunan işyerlerinden (...’de 42, ...’da 75) toplam 117 işçinin iş sözleşmesinin feshedildiği tarihler ve bunlara karşı işe iade davaları açıldığı bildirilmiştir. ...’de işten çıkarılan işçilerin 26’sının iş sözleşmeleri 2012 yılı içerisinde feshedilmiştir. ... ve ...’daki işyerlerinde çalışan diğer işçilerin ise 2014 yılı içerisinde muhtelif tarihlerde iş sözleşmelerinin feshedildiği görülmektedir. Öncelikle 2012 yılında iş sözleşmesi feshedilen işçilerin fesihlerin 2 yıl öncesine ilişkin olduğu dikkate alınmalıdır. Yine davalı, ...’daki 75 işçinin açtığı sendikal fesih nedenine dayanan işe iade davalarının bir kısmında feshin geçerli veya haklı nedene dayandığından davanın reddine karar verildiği belirtilerek bunlara ilişkin bir kısım Dairemizin kararları sunulmuştur. Gerçekten bir kısım işçilerin açtığı davalarda feshin haklı veya geçerli nedene dayandığı belirtilerek Dairemizce davanın reddine karar verilmiştir. Bu ret kararı verilen işçilerin ve iş sözleşmeleri iki yıl önce feshedilen işçilerin sendikal fesih değerlendirmesinde dikkate alınmamaları gerekir. Bunları dikkate almayan ... ... 9. İş Mahkemesinin 2015/ 541 Esas sayılı işçi ... dosyasında aldırılan hatalı oranlama yapan bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmesi isabetsizdir.

Yukarıda yazılı ilke kararımız dikkate alınarak; fesih tarihi olan 2014 yılı Nisan ayı ve öncesi 3 aylık dönem içerisinde toplam kaç işçinin hangi sebeple iş sözleşmesinin feshedildiği, bu işçilerden kaçının sendikalı olduğu, aynı gün ya da peş peşe fesih gerçekleşip- gerçekleşmediği, sendikalı olup sendika üyeliğinden istifa ederek ayrılıp da iş yerinde çalışmaya devam eden işçi olup- olmadığı hususlarının bilirkişi raporu aldırılmak suretiyle tespiti ile tanık beyanları da değerlendirilerek sendikal tazminat talebinin değerlendirilmesi açısından hükmün bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3160, Karar No: 2013/9108, Tarih: 02.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/3160 E.  ,  2013/9108 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 1479 sayılı Kanun hükümleri kapsamındaki sigortalılık sürelerinin ve yaşlılık aylığına hak kazanıldığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davalı Kurum tarafından 6.11.1991tarihinde tescil edilerek 1479 sayılı Kanun hükümlerine tabi zorunlu sigortalılığı vergi kaydına istinaden 01.09.1983 günü itibarıyla başlatılan davacının anılan sigortalılığının, tahsis talebi üzerine yapılan araştırma sonucundan vergi kaydının kesintiye uğradığının anlaşılması üzerine, hiç bir kayıt bulunmayan 31.3.1984 ile 8.5.1993 dönemi iptal edilmiştir.

Mahkemece, davacının, bu dönemde vergi, oda ve sicil kaydı bulunmaması nedeniyle zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olamayacağı sonucuna varılarak davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı olan ve 01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanunun 24’üncü ve 25’inci maddelerinde kendi adına ve hesabına çalışanlar olarak nitelendirilen bağımsız çalışanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına yazılı olan gerçek kişiler, meslek kuruluşuna yazılarak çalışmaya başladıkları tarihten itibaren zorunlu sigortalı sayılmış iken, anılan maddelerde 2229 sayılı Kanun ile yapılan ve 04.05.1979 günü yürürlüğe giren değişiklik ile meslek kuruluş kaydı zorunluluğu kaldırılarak, kendi adına ve hesabına çalışma olgusu sigortalılık niteliğini kazanmak için yeterli kabul edilmiştir. Daha sonra, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanunla değişik 1479 sayılı Kanunun 24’üncü maddesinin (1) numaralı bendinin (a) ve (h) fıkralarında, diğer sosyal güvenlik kuruluşları kapsamı dışında kalan ve herhangi bir işverene hizmet akdi ile bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanların zorunlu sigortalı kabul edilebilmesi için, esnaf ve sanatkârlar gibi ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya götürü usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar yönünden vergi kaydı, gelir vergisinden bağışık olanlar yönünden kanunla kurulu meslek kuruluşlarına usulüne uygun olarak kayıtlı bulunma koşulu getirilmiş; anılan madde 22.03.1985 günü yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanunla bir kez daha değiştirilip kapsam genişletilerek, gerçek veya götürü usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar (vergi kaydı bulunanlar) veya esnaf ve

sanatkâr siciline kayıtlı bulunanlar ya da kanunla kurulu meslek kuruluşunda usulüne uygun kaydı olanlar zorunlu sigortalı olarak kabul edilmiş, anılan düzenleme 4956 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 02.08.2003 tarihine kadar geçerliliğini korumuştur. 4956 sayılı Kanunun 14’üncü maddesiyle değiştirilen hükümle 02.08.2003 gününden itibaren zorunlu sigortalılık kapsamına yalnızca, ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya basit usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar alınmış, gelir vergisinden bağışık tutulanlar yönünden ise Esnaf ve Sanatkâr Sicili ile birlikte aynı zamanda kanunla kurulu meslek kuruluşuna yöntemince kayıtlı bulunma koşulları getirilmiştir.

Önemle vurgulanmalıdır ki; ilgili vergi, kanunla kurulu meslek kuruluşu, esnaf ve sanatkârlar sicil memurluğu kayıtları zorunlu sigortalılığın dayanak belgeleri niteliğinde olup, anılan kayıtlara sahip kişiler yönünden ancak, “(diğer) sosyal güvenlik kuruluşları kapsamı dışında kalma” ve “herhangi bir işverene hizmet akdi ile bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışma” olgularının birlikte gerçekleşmesi durumunda zorunlu sigortalılık söz konusu olabilir. Belirtilen kayıtların yokluğunda zorunlu sigortalılıktan söz edilemeyeceği gibi, anılan sigortalılık niteliğine sahip olunmadığı döneme/sürelere ait prim borçlarının daha sonraki tarihlerde Kurumca hatalı olarak geriye dönük tahsil edilmesi, ödemeler icra takibi sonucu gerçekleşmediği veya 06.03.1992 günü yürürlüğe giren 3780 sayılı Kanun ile 16.05.1997 tarihinde yürürlüğe giren 4247 sayılı Kanun hükümleri kapsamında primler yatırılmadığı sürece ilgili yararına usulü kazanılmış hak olgusunu da oluşturmaz.

Bu açıklamalar ışığı altında inceleme konusu dava değerlendirildiğinde; iptal edilen döneme ilişkin primlerin, 4247 sayılı af yasası kapsamında ödenip ödenmediği araştırılarak sonucuna göre yaşlılık aylığı bağlama koşulları irdelenmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine, 02.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11343, Karar No: 2016/17284, Tarih: 26.09.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/11343 E.  ,  2016/17284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, Davalıya 03/04/2012 de banka havale yolu ile “EMANET OLARAK VERİLEN” kaydı ile 100.000 TL ve 29/05/2012 tarihinde “EMANET VERİLEN” kaydı ile 100.000 TL olmak üzere toplam 200.000 TL borç verdiğini, 91.000 TL'sinin ödendiğini ancak bakiyenin ödemediğini ileri sürerek, başlattığı takibe vaki itirazın iptali ile % 20 icra inkar tazminatının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, bu havalelerin davacıya verdiği borçların geri ödemesi olarak gönderildiğini, dekontlardaki açıklamanın ise davacın adet edindiği bir uygulama olduğunu bu nedenle borç kaydı içermediğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacının davalıya gönderdiği ve dava konusu edilmeyen dekontlarda da aynı açıklamayı yazmakla bu durumu adet edindiğini ve yemin teklifinde bulunmayacaklarını da beyan etmekle ispat edemediği davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, Davalıya 03/04/2012 de banka havale yolu ile “EMANET OLARAK VERİLEN” kaydı ile 100.000 TL ve 29/05/2012 tarihinde “EMANET VERİLEN” kaydı ile 100.000 TL olmak üzere toplam 200.000 TL havale belgelerine dayanarak eldeki davayı açmıştır. Dekontlardaki bu ibareler, davacının davalıya borç verdiğine yönelik ibarelerdir. İspat yükü, aksini iddia eden davalıdadır. Davalı cevap dilekçesinde açıkça yemin deliline dayanmıştır. Hal böyle olunca, mahkemece davalıya yemin delili hatırlatılarak hâsıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, mahkemece ispat yükü ters çevrilerek eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı lehine BOZULMASINA, peşin alınan 27,70 TL harcın istek halinde iadesine, 26/09/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5073, Karar No: 2025/2437, Tarih: 25.03.2025

**8. Ceza Dairesi         2024/5073 E.  ,  2025/2437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/2706 E., 2023/561 K.

SUÇ : 2313 sayılı Kanun'a aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Yapılan ön inceleme neticesinde Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 15.03.2023 tarihli ve 2021/2706 Esas, 2023/561 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine gereği düşünüldü:

Sanık hakkında 2313 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan ilk derece mahkemesince verilen 3 yıl 4 ay hapis cezası hakkında, sanık ve Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak sanık hakkında aynı suçtan 3 yıl 4 ay hapis ve 8.320,00TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği belirlenerek yapılan incelemede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-b maddesinde yer verilen “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İnegöl Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9455, Karar No: 2010/10918, Tarih: 25.10.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/9455 E.  ,  2010/10918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ-TERKİN

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden davalının malik olduğu 6 ada 9 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını, kıyıların devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup; özel mülke konu olmayacağını ileri sürerek, tapunun iptal ve terkinini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar, Dairece; “ dosya içeriğinden toplanan delillerden dava konusu taşınmazın kadastro tespitinin 5.3.1968 tarihinde kesinleştiği davanın ise 15.09.2005 tarihinde açıldığı dikkate alındığında 5841 Sayılı Yasa ile değişik 3402 Sayılı Yasanın 12/3.maddesinde öngörülen hak düşürücü sürenin geçtiği gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerektiği” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, taraflarca süresinde temyiz edilmiş olmakla;Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu,düşüncesi alındı.Dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Tarafların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davacı Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 25.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15278, Karar No: 2013/23479, Tarih: 24.06.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/15278 E.  ,  2013/23479 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2013/15278

KARAR NO : 2013/23479

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklının, Borçlar Kanunu'nun 83 ve TTK'nun 623. maddeleri uyarınca yabancı para alacağı ile ilgili seçimlik hakkını, fiili ödeme tarihindeki kur üzerinden ödeme yapılması yönünde kullanması halinde,  takip konusu alacak tahsil tarihine kadar yabancı para alacağı olarak değerlendirileceğinden, alacaklı, bu alacağa 3095 Sayılı Kanun'un 4/a maddesi gereğince vade tarihinden fiili ödeme tarihine kadar devlet bankalarının o para birimi ile açılmış bir yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranına göre faiz isteyebilir.

Bu kurallar ışığında somut olayın incelenmesinde; alacaklının takip talebinde asıl alacağı ve asıl alacağa işlemiş faizi yabancı para olarak gösterdiği ve toplam yabancı para alacağının faiziyle birlikte tahsilini istediği, bu haliyle fiili ödeme günündeki kur üzerinden ödeme yapılmasını talep ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece kamu bankalarının Merkez Bankası'na bildirdikleri azami faiz oranları dikkate alınarak hesaplama yapıldığı görülmektedir. Ancak, anılan bankaların fiilen uyguladıkları oranlar, Merkez Bankası'na bildirdikleri oranlardan daha düşük bulunmaktadır. Bu nedenle yapılan hesaplama  hüküm kurmaya elverişli değildir.

O halde mahkemece, kamu bankalarının, yabancı para alacağı için açılmış bir yıl vadeli mevduat hesabına fiilen uyguladıkları en yüksek faiz oranları ilgili bankalardan tespit edilerek ve gerektiğinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  :Borçlunun  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.