muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3030, Karar No: 2024/9122, Tarih: 24.10.2024

Oysa olayda bir öğretmen-öğrenci ilişkisi söz konusudur. Bu tamamen göz ardı edilmiştir. Dosya kapsamından da anlaşılacağı gibi mağdure, okulda sorunlu olarak bilinen, derslerinde başarısız ve ilgisiz, yaşından beklenmeyen davranışlara sahip, yani sorunlu kişilik özellikleri ve sosyal ilişkileri olan (saçını yeşile boyayan, sosyal medyada anormal paylaşımlar yapan) biridir. Sanığın öğretmen olarak kendisiyle kurduğu ilişkiyi yanlış değerlendirdiği de yine dosya kapsamından anlaşılmaktadır. (Mağdurenin arkadaşı ... beyanında tuvalette karşılaştığı mağdurenin “bugün ... cığımın dersi var, hangi rujumu sürsem acaba” şeklinde söz söylediğini beyan etmiştir). Mağdurede sanığa karşı bir önyargı oluştuğu açıktır. Sanığa isnat edilen eylemler ise farklı tarihlerde sırnaşıkça kabul edilebilecek sözler ve basit dokunmalardan ibarettir. Öğrenci-öğretmen ilişkisinden kaynaklanan ve uzun süreye yayılmış eylemler toparlanmış ve birbirleriyle ilişkilendirilerek bundan sonuç çıkartılmıştır. Yukarıda bahsedilen özelliklere sahip bir öğrencinin basit söz ve eylemlere değer yargısı yükleyerek ya da cinsellik atfederek anlatmasına, yorumlamasına, itibar edilmesi mümkün değildir. Mağdurun yukarıda sayılan özellikleri ve sosyal durumu zaten mağdur beyanları üzerinde şüphe oluşturmaktadır. İsnat edilen eylemlerin niteliği de dikkate alındığında şüphe daha da artmakta ve yoğunlaşmaktadır. Bunların yanında mağdurenin zamana yayılmış eylemleri birbiri ile bağlantılıymış gibi o anki bağlamından kopartılarak anlatması algıyı değiştirdiği gibi mağdurenin beyanında karışıklığa da neden olmuştur. Mağdure beyanı kendi içerisinde çeliştiği gibi tanık beyanlarıyla da çelişmektedir. Zaten mağdurenin sanığa isnat ettiği mahkeme tarafından kabul edilen birkaç eylem vardır. Bu eylemlerden bir tanesi de sanığın mağdurenin bacağına dokunma şeklinde gerçekleşen eylemdir. Ancak mağdure bu eylemi anlatırken soruşturma aşamasında sanığın bacağına dokunduğunu ardından da elini kazağının altından beline soktuğunu ve beline dokunduğunu, ayrıca “seni seviyorum beni aldatma, aramızın çok iyi olması lazım, temas lazım” şeklinde sözler söylediğini beyan etmiş, kovuşturmada ise eylemleri birbirinden ayırmış ve sadece bacağına dokunduğunu başka bir zamanda ise sırtına dokunduğunu beyan ederek sözlerden bahsetmemiştir, dolayısıyla çelişkiye düşmüştür. Bu olayı gören tanık Aynur ise mağdureyle birlikte sanığın yanına gitttiklerini, sanığın piyano çaldığını, bu sırada kendi aralarında konuşurken sanığın hafif yaklaşarak elini mağdurenin bacağının üzerine koyup ne konuşuyorsunuz dediğini beyan etmiştir. Yani mağdur beyanı ile tanık beyanı arasında da farklılıklar vardır.

Sanığa isnat edilen eylemlerden diğeri ise; müzik dersi sırasında diyafram eğitimi verirken mağdurenin karnına dokunması eylemidir. Ancak bu eylemin müzik dersi ile bağlantılı olduğu zaten tanık beyanları ile de sabittir. Bu eylemlerin cinsel davranış olmadığı açıktır. Sanığın mağdureye hitap şekli bazı tanıklar tarafından doğrulanmış ise de çeşitli zamanlarda bağlamından koparılarak söylendiği söylenen bu sözlere herhangi bir anlam yüklenemez. Sözler bağlamı ile bir anlam ifade eder. Aksi takdirde bağlamından koparttığınız her söz ileride söyleyen için sıkıntılar oluşturur ki bu tür bir yorum kabul edilemez. Mağdurenin bunların dışında bana sürekli sarılıyordu ve dokunuyordu şeklindeki beyanını doğrulayan herhangi bir tanık da bulunmamaktadır. Bu dokunmaların cinsel amaçlı olup olmadığı ise mağdur algısı ve bu algının oluşturduğu beyandan ibarettir. Mağdurun öğretmeni ile olan diyalogları ve ilişkisini kafasında kurgulama ihtimali ve abartma ihtimali oldukça yüksektir. Yine mağdurenin okuldaki başarısızlığı nedeni ile kendisi ile ilgilenen öğretmenin bu ilgisini yanlış anlamış olma ihtimali de yüksektir. Uzun süreli bu tür bir ilişkinin bu tür komplikasyonlarına rağmen mağdur beyanının doğru kabul edilerek sonuca varılması kabul edilemez. Sanığın eylemleri basit eylemlerden ibarettir ve erojen bölgelere yönelik herhangi bir eylemden bahsedilmemektedir. Cinsel olmayan bölgeye yönelik dokunmaların ve yine cinsellik içermeyen ama çok da doğru kabul edilmeyen hitapların cinsel içerikliği olduğunu kabul etmek için elde çok net delillerimiz bulunmalıdır ancak dosyada mağdurenin üzerinde şüphe bulunan abartılı olma ihtimali yüksek tamamen kişisel algıya dayalı beyanından başka herhangi bir delil bulunmamaktadır.

Olayın intikal tarzı ve süresi sorunludur. Mağdur beyanı kendi içinde çelişkilidir. Mağdur beyanının bir kısmı kişisel algı ve yorumlardan ibarettir. Mağdur beyanı ile tanık beyanları arasında çelişki vardır. Mağdurun bahsettiği birçok husus hakkında tanıkların bilgisi bulunmamaktadır. Oysa eylemlerin hemen hemen tamamı okulda diğer öğrencilerin bulunduğu ortamda gerçekleştirilen, dolayısıyla tanıkların görmesi gereken eylemlerdir. Bu nedenlerle sanığın eylemlerinin cinsel davranış olduğuna dair elde yeterli delil bulunmadığı, elde bulunan deliller üzerinde şüphe bulunduğu ve sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğinden kararın bozulması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2022/9907, Karar No: 2022/12664, Tarih: 01.12.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/9907 E.  ,  2022/12664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçilerin bir kısım taşınmazlar için ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Şikayetçiler aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re'sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nun ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 27.maddesi ile eklenen fıkra ile;

" İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek,

talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi; "134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir. " hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler ve lehe değişiklik dikkate alınarak bir kısım taşınmazlar içir ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçiler aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçiler aleyhine ihale bedelinin % 10'u oranında para cezasına hükmedilmiş ise de ( 28850 ada 4 parselde kayıtlı 29 nolu bağımsız bölüm, 28850 ada 4 parselde kayıtlı 31 nolu bağımsız bölüm, 885 ada 323 parselde kayıtlı 394 nolu bağımsız bölüm, 14917 ada 5 parsel 3 katlı konut ve arsası yönünden), 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olmadığı görülmekle, Anayasa'nın 13.maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin %10'u olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

1-Şikayetçilerin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi’nin 29.06.2022 tarih ve 2022/1122 E. - 2022/1269 K sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

SONUÇ:

1-Şikayetçilerin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi’nin 29.06.2022 tarih ve 2022/1122 E. - 2022/1269 K sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

2-... 6. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 25.05.2022 tarih ve 2022/136 E. - 2022/276 K. sayılı kararının hüküm bölümünün para cezasına ilişkin 1-c nolu bendinde yer alan “ %10’u olan 283.100,00-TL” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “ % 5’ i olan 141.550,00 TL” ibaresinin yazılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2 ve 7343 sayılı Yasa'nın 33.maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 01/12/2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21889, Karar No: 2020/1669, Tarih: 06.02.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/21889 E.  ,  2020/1669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin asıl işveren davalı T.C. ... bünyesinde 01.01.2010 tarihinde işe başladığını, bu tarihten sonra kesintisiz olarak kuruma bağlı diğer davalı bünyesinde asansör teknisyen yardımcısı olarak görev yaptığını, iş akdinin davalı kurum tarafından 02.09.2013 tarihinde haksız ve ihbar önelsiz olarak sona erdirildiğini, 03.09.2013 tarihinde davalının her iki davalıya da ihtarname gönderdiğini, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla mesai ücreti ve 14 aylık yol ücreti ile son 1 aylık ücret alacağını talep ettiğini, akabinde davacıya son 1 aylık ücret alacağının ödendiğini, asıl kurum tarafından ihtarnameye verilen cevap içeriğinde; müvekkiline işvereninin 2 numaralı davalı olduğunun belirtildiğini, diğer davalının verdiği cevap içeriğinde ise; kendilerinin davalı Kurum ile olan sözleşmesinin 31.08.2013 günü bittiğinin ve 02.09.2013 günü davalı Kurumun yeni bir sözleşme yaptığını, davacının davalı işyerinde 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulü ile çalıştığını, aylık çalışma süresinin en az 240 saat olduğunu, Ocak- Mart- Mayıs- Temmuz- Ağustos- Ekim ve Aralık aylarında ise aylık 264 saat çalıştığını, son aylık brüt maaşının 1.589,66 TL olduğunu, 155,00 TL yol ücreti ödendiğini, ancak 14 aylık bir süre boyunca yol ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek; kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin, fazla mesai ve yol ücreti alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalılar Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Mahkemece davada, taktiri indirim dışında 332,51 TL fazla mesai alacağının reddedilmesine rağmen vekil ile temsil edilen davalılar lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Davalı Bakanlığın Harçlar Yasa’ sının 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu gözetilmeden davalı bakanlığın yargılama giderleri içinde harç katılarak harçtan sorumlu tutulması hatalı olup bozma sebebi ise de bu yanlışlıkların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün HMK. nun geçici 3/12. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

F) Sonuç:

Hüküm fıkrasının 7 numaralı bendinin çıkartılarak yerine;

Davalı Bakanlığın Harçlar Yasa’ sının 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu gözetilmeden davalı bakanlığın yargılama giderleri içinde harç katılarak harçtan sorumlu tutulması hatalı olup bozma sebebi ise de bu yanlışlıkların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün HMK. nun geçici 3/12. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

F) Sonuç:

Hüküm fıkrasının 7 numaralı bendinin çıkartılarak yerine;

“ 7-Davacının yaptığı başvurma harcı, peşin harç ve ıslah harcı toplamı 412,84 TL. harç masrafının davalı ...' tan tahsili ile davacıya verilmesine,

Davacının yaptığı harçlar hariç 300,00 TL bilirkişi ücreti ve 120,75 TL posta gideri olmak üzere toplam 420,75 TL yargılama giderinin kabul (%98,53) ve ret (%1,47) oranına göre hesaplanan 414,56 TL’sinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili davacıya verilmesine,” bendinin yazılmasına,

-Hüküm fıkrasına 9 numaralı bent olarak;

" 9- Davalılar kendisini vekille temsil ettirdiğinden, taktiri indirim dışında reddedilen miktar üzerinden karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT. sinin 13/2. maddesi dikkate alınarak belirlenen 332,51 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine,” bendinin eklenmesine, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’ nun 28.09.2018 tarih ve 2018/2 E. 2018/ 8 K. sayılı İBK. uyarınca onama harcı alınmasına yer olmadığına, nisbi temyiz harcının isteği halinde davalı ...’a iadesine, 06.02.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17934, Karar No: 2016/24001, Tarih: 25.10.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/17934 E.  ,  2016/24001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İş Mahkemesi

DAVA : Taraflar arasındaki, toplu iş sözleşmesine göre ücret farkı, ikramiye ve ilave tediye, vardiya dönüş ücreti, gece primi, yer altında çalışma tazminatı, vardiya zammı ücreti, yemek-iaşe-katık ücretleri, yakımlık kömür yardımı, giyim yardımı, sabun ve aydınlatma yardımı, sosyal yardım, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri ile eşit davranma ilkesine aykırılık tazminatı alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle davanın reddine ilişkin hükmün süresi içinde davacı avukatı ve davalı ... İşletmeleri Kurumu avukatınca temyiz edilmesi ve davacı avukatınca duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 25.10.2016 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına vekili Avukat ... ile davalı ... İşletmeleri Kurumu adına vekili Avukat ... geldiler. Davalı ... ... İşletmeleri A.Ş. adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin, işletme ruhsatı davalı ... İşletmeleri Kurumuna ait olan maden ocağında kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığı, asıl işveren-alt işveren arasındaki ilişkinin kanuna uygun kurulmadığından geçersiz olduğunu ve muvazaya dayandığını, müvekkilinin baştan itibaren davalı kurumun işçisi sayılması gerektiğini ve davalının işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmeleri hükümlerinden yararlandırılması gerektiğini, diğer taraftan, 94 sayılı İLO sözleşmesi uyarınca da davalı kurum işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinde düzenlenen ücret miktarı ve diğer hakların müvekkiline ödenmesi gerektiğini ileri sürerek, toplu iş sözleşmesine göre ücret farkı, ikramiye ve ilave tediye, vardiya dönüş ücreti, gece primi, yer altında çalışma tazminatı, vardiya zammı ücreti, yemek-iaşe-katık ücretleri, yakımlık kömür yardımı, giyim yardımı, sabun ve aydınlatma yardımı, sosyal yardım, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri ile eşit davranma ilkesine aykırılık tazminatı alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı ... İşletmeleri Kurumu vekili, müvekkili kurum ile davacının çalıştığı müteahhit arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisinin bulunmadığını, müvekkilinin ihale makamı konumunda olduğunu, ihale konusu işi bir bütün olarak ihale ettiğini, bu işlemin mevzuata uygun olduğunu, muvazaya dayanmadığını, dava konusu iddia ve taleplerin haksız olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... İşletmeleri Kurumu vekili, müvekkili kurum ile davacının çalıştığı müteahhit arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisinin bulunmadığını, müvekkilinin ihale makamı konumunda olduğunu, ihale konusu işi bir bütün olarak ihale ettiğini, bu işlemin mevzuata uygun olduğunu, muvazaya dayanmadığını, dava konusu iddia ve taleplerin haksız olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... ... İşletmeleri A.Ş. vekili, müvekkili şirketin maden sahasını rödovans sözleşmesi hükümleri çerçevesinde işlettiğini, sözleşmenin hukuka uygun ve geçerli olduğunu, müvekkilinin alt işveren sayılamayacağını, muvazaa iddiasının hukuki dayanağının bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere dayanılarak, yazılı gerekçeyle fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları yönünden iddianın kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın esastan reddine, diğer talepler yönünden ise davanın belirsiz alacak davası türünde açılamayacağı gerekçesiyle hukuki yarar yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı ... İşletmeleri Kurumu vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 27. maddesinde düzenlenen hukuki dinlenilme hakkı kapsamında tarafların yargılama konusunda tam olarak bilgi sahibi olmaları, açıklama ve ispat haklarını tam olarak kullanabilmeleri gerekir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı vekili, duruşmanın 17.03.2016 tarihli celsesine mazeret bildirerek katılamayacağını, mazeretinin kabulü ile tebligat giderinin yatırılmış olan gider avansından karşılanmak suretiyle yeni duruşma gününün kendisine bildirilmesini istemiştir. Mahkemece, davacı vekilinin mazeretinin kabulüne karar verilmesine rağmen, aynı celse davacı vekilinin yokluğunda davanın nihai karara bağlanması usule ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, davanın seri dava olması ve toplamda yüzonaltı adet dava dosyasının aynı gün temyiz duruşmasının yapılması nazara alınarak tarife uyarınca davacı yararına takdir edilen 810,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalılara yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 25.10.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/850, Karar No: 2024/1438, Tarih: 16.02.2024

**12. Hukuk Dairesi         2024/850 E.  ,  2024/1438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki asıl ve birleşen 2021/955 esas sayılı davanın davacısı/birleşen 2021/1219 esas ve 2021/1226 esas sayılı davanın davalısı 3.kişi ile asıl ve birleşen dosyaların davalısı-borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1- Asıl ve birleşen 2021/955 esas sayılı davanın davacısı/birleşen 2021/1219 esas ve 2021/1226 esas sayılı davanın davalısı 3.kişinin temyiz itirazlarının değerlendirilmesinde;

2.3.2005 tarihli ve 5311 sayılı Kanunun 25. maddesi ile değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 364/1. maddesine göre Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen ve miktar ve değeri Onbin Türk Lirası’nı geçen nihai kararlara karşı temyiz yoluna başvurulabilir. Bu hükümde öngörülen kesinlik sınırı, 24.11.2016 tarih ve 6763 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 02.12.2016 tarihinden itibaren kırk bin Türk Lirası’na, 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanun’un 1. maddesi ile de 28/02/2019 tarihinden itibaren elli sekiz bin sekiz yüz Türk Lirası’na, 01/01/2020 tarihinden itibaren yetmiş iki bin yetmiş Türk Lirası'na,01/01/2021 tarihinden itibaren yetmiş sekiz bin altı yüz otuz Türk Lirası'na, 01/01/2022 tarihinden itibaren yüz yedi bin doksan Türk Lirası'na, 01/01/2023 tarihinden itibaren de iki yüz otuz sekiz bin yedi yüz otuz Türk Lirası’na çıkarılmıştır.

Uyuşmazlık, istihkak davasına ilişkin olup temyiz kesinlik sınırının tespiti bakımından davaya konu mahcuzların değeri esas alınmaktadır.

Somut olayda, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihine göre uyuşmazlık konusu değerin, yukarıda belirtilen kesinlik sınırını geçmediği anlaşıldığından, anılan Bölge Adliye Mahkemesi kararının temyiz kabiliyeti yoktur.

5311 sayılı Kanunla değişik İİK.nin 364/1-2. maddeleri ve 6100 sayılı HMK'nin 366. maddesinin göndermesi ile uygulanması gereken aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca temyiz başvuru talebinin REDDİNE,

2- Borçlunun temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Öncelikli sorun İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurmayan tarafın, somut olayda davacının, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından karşı tarafın istinaf başvurusunu yeni bir karar verilmeden reddetmesi halinde Bölge Adliye Mahkemesi kararını müstakilen ya da katılma yolu ile temyiz etme hakkının olup, olmadığıdır.