muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/6272, Karar No: 2025/2593, Tarih: 26.03.2025

**8. Hukuk Dairesi         2024/6272 E.  ,  2025/2593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/977 E., 2024/1292 K.

KARAR : Davalı Hazine ve Samsun Büyükşehir Belediye Başkanlığının istinaf başvurularının esastan reddi, davacı ... davalı ... Müdürlüğünün istinaf başvurularının kısmen kabulü ile davanın kısmen kabul, kısmen reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çarşamba Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2024/7 E., 2024/14 K.

Taraflar arasındaki uygulama kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı ... vekili, davalı Hazine vekili, davalı ... vekili, dahili davalı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı Hazine vekili ve davalı ... Belediyesi vekilinin istinaf başvurularının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353/1-b.1 gereğince esastan reddine, davacı vekili ve Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü vekilinin istinaf başvurusunun ayrı ayrı kısmen kabulüne, kararın kaldırılmasına, yeniden hüküm tesisine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı ... vekili, davalı Hazine vekili, davalı ... vekili, dahili davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Uygulama kadastrosu sırasında ... ilçesi, ... mahallesi çalışma alanında bulunan ve tapuda davacı Türkiye Tarım Kredi Kooperatifi Merkez Birliği adına kayıtlı bulunan eski 902 parsel sayılı ve 14.152,89 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 209 ada 77 parsel numarasıyla ve 14.020,79 metrekare yüzölçümlü olarak tespit edilmiştir.

Davacı vekili, uygulama kadastrosu sırasında davacıya ait taşınmazın yüzölçümünün eksildiği ve eksikliğin taşınmazın bir bölümünün yol olarak tescil harici bırakılmasından kaynaklandığını ve taşınmazın vasfının değiştirildiğini ve bu değişikliğin de hatalı olduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır.

İlk Derece Mahkemesinin 18.01.2023 tarihli ve 2022/41 Esas, 2023/3 Karar sayılı kararıyla; davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili, uygulama kadastrosu sırasında davacıya ait taşınmazın yüzölçümünün eksildiği ve eksikliğin taşınmazın bir bölümünün yol olarak tescil harici bırakılmasından kaynaklandığını ve taşınmazın vasfının değiştirildiğini ve bu değişikliğin de hatalı olduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır.

İlk Derece Mahkemesinin 18.01.2023 tarihli ve 2022/41 Esas, 2023/3 Karar sayılı kararıyla; davanın reddine karar verilmiştir.

Bu kararın davacı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesinin 23.11.2023 tarihli ve 2023/818 Esas, 2023/1359 Karar sayılı kararıyla; "Taraf teşkili sağlanmadan işin esasına girilerek karar verilmesinin hatalı olduğu, kabule göre de, çekişmeli taşınmazın tesis kadastrosu paftasının fotogrametrik yöntem ile yapıldığının belirlenmesine göre, çekişmeli taşınmaz ile yol arasında tesis kadastrosu tarihine en yakın tarihli hava fotoğrafında sabit sınır niteliğinde bir şey olup olmadığının (yapı, kanal, kanalet vb gibi) belirtilmediği, var ise uygulama kadastrosu sırasında sabit sınırlar esas alınmak sureti ile yapılıp yapılmadığının değerlendirilmediği, sabit sınır yok ise tesis kadastrosu paftası ile uygulama kadastrosu paftasının çakıştırılması sonucu davacı parselde uygulama kadastrosu sırasında bir azalma, davalı yol lehine artış olup olmadığının belirlenmediği" gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne ve İlk Derece Mahkemesinin kararının kaldırılması suretiyle dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin iade kararı sonrası yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla davanın kısmen kabulüne, dava konusu yeni 209 ada 77 (eski 902) parselin uygulama kadastro tutanağının iptaline, 27.02.2024 havale tarihli harita mühendisi ..., harita mühendisi ..., kadastro teknisyeni Mustafa Yöney tarafından tanzim edilen raporda (A) harfi ile gösterilen 77,08 metrekare yüzölçümlü bölümünün yoldan ifrazı ile 209 ada 77 parsele eklenmesine, ... ili ... ilçesi ... mahallesi 209 ada 77 parsel sayılı taşınmazın 14.097,87 metrekare yüzölçümü ile önceki vasfı ile tesciline, davalı ... Müdürlüğüne karşı açılan davanın pasif husumet yokluğundan reddine karar verilmiş; hükmün davacı ... vekili, davalı Hazine vekili, davalı ... vekili, dahili davalı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince; "Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, tescil harici alana açılan davalarda Türk Medeni Kanunu'nun 713/3. maddesi uyarınca Hazine ve ilgili kamu tüzel kişilerine de husumet yöneltilmesinin gerektiğinden Hazine ve ilgili belediyelerin davada taraf yapılmasında bir isabetsizlik bulunmamasına, yine tescil harici alana yönelik açılan davalarda 4721 sayılı TMK'nin 713/3 maddesi uyarınca Hazine ve ilgili tüzel kişilerinin yasal hasım oldukları, dolayısıyla aleyhlerine vekalet ücreti dahil yargılama giderlerine hükmedilemeyeceğinden tescil istemine yönelik yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasında bir isabetsizlik bulunmamasına, gerek mahkemece getirtilen belgeler ve sonrasında yapılan keşif ve uygulama sonucunda alınan harita bilirkişi kurulu raporu ile yenileme sonucu oluşturulan kadastro paftasında davaya konu 209 ada 77 numaralı parselin yol ile olan sınırının uygulama/güncelleme çalışmalarında sabit olarak sınırlandırması yapılan sınırda zeminde sabit yapı veya tesis bulunmaması, ilk tesis kadastrosuna ait belgelerde herhangi bir ölçüm ve tersimat hatası belirlenmemesine bu sınırın geçerli sınır tipinde belirlenmesi gerektiği buna göre krokide (A) harfi ile gösterilen 77,08 metrekarelik kısmın 209 ada 77 numaralı parsele eklenmesi gerektiğinin belirlenmiş olmasına göre davalı Hazine vekili, davalı ... Belediyesi vekili ve davalı ... Belediyesi vekilinin tüm istinaf nedenleri, davacı vekili ve Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü vekilinin aşağıda belirtilen hususlar dışında sair istinaf nedenleri yerinde olmadığı, ne var ki; Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü aleyhine açılan dava usulden reddedildiği halde lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi, diğer davalılar aleyhine açılan davanın ret sebebi ortak olduğundan AAÜT 3. maddesi gereğince davalılar vekili lehine tek vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi isabetsiz ise de, 6100 Sayılı HMK'nın 353/(1)-b

. maddesi gereğince davalılar vekili lehine tek vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi isabetsiz ise de, 6100 Sayılı HMK'nın 353/(1)-b.2 maddesi gözetilerek yargılamada eksiklik bulunmayan ancak kanunun olaya uygulanmasında hata edilen ve kamu düzeninden olan hususlarda yapılan yanlışlıklar yeniden yargılamayı gerektirmediğine ve hükmün düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm verilmesinin öncelikli koşulunun mahkeme hükmünün kaldırılması olmasına göre yerel mahkeme kararının kaldırılarak; davalı Hazine vekili ve davalı ... Belediyesi vekilinin istinaf başvurularının HMK'nın 353/(1)-b.1 maddesi gereğince esastan reddine, davacı vekili ve Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü vekilinin yukarıda açıklanan gerekçeyle ayrı ayrı kısmen kabulüne, Çarşamba Kadastro Mahkemesi'nin 03.04.2024 tarihli ve 2024/7 Esas, 2024/14 Karar sayılı kararının kaldırılmasına, 6100 sayılı HMK'nın 353/(1)-b.2 maddesi gereğince yeniden esas hakkında karar verilmesine, davanın kısmen kabulüne, dava konusu yeni 209 ada 77 (eski 902) parselin Kadastro Güncelleme Tutanağındaki tespitin iptaline, 27.02.2024 havale tarihli harita mühendisi ..., harita mühendisi ..., kadastro teknisyeni Mustafa Yöney tarafından tanzim edilen raporda (A) harfi ile gösterilen 77,08 metrekare yüzölçümlü bölümünün yoldan ifrazı ile 209 ada 77 parsele eklenmesine ve 14.097,87 metrekare yüzölçümü ile önceki vasfı ile tapu malikleri adına tesciline, davalı ... Müdürlüğüne karşı açılan davanın pasif husumet yokluğundan reddine, davalı Hazine vekili, davalı ... Belediyesi vekili ve davalı ... Belediyesi kendilerini vekille temsil ettirdiğinden 3402 Sayılı Kadastro Kanunu'nun 31. maddesi gereğince emek ve mesaileri nazara alınarak takdiren 3.000,00 TL vekalet ücretinin davacı taraftan alınarak adı geçenlere verilmesine, davalı ... kendisini vekille temsil ettirdiğinden 3402 Sayılı Kadastro Kanunu'nun 31. maddesi gereğince davanın niteliği, yasal hasım olmaları ile emek ve mesaileri nazara alınarak takdiren 1.000,00 TL vekalet ücretinin davacı taraftan alınarak adı geçen davalıya verilmesine" şeklinde hüküm kurulmuş, bu karar davacı ... vekili, davalı Hazine vekili, davalı ... vekili, dahili davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kurallarına, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup vekili, davalı Hazine vekili, davalı ... vekili, dahili davalı ... vekilinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

427,60 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 187,80 TL'nin temyiz eden davalı ... Başkanlığından alınmasına,

Harçtan muaf olduğundan davalı Hazine, davacı ... ve Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17827, Karar No: 2012/35274, Tarih: 21.11.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/17827 E.  ,  2012/35274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : - Sanıklar ... ve ...'in hükümlülüklerine ve ertelemeye

- Sanıklar ... ve ...'ın hükümlülüklerine

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sonradan değiştirilmesini önlemek, delil olma yeteneğini ve güveni sağlamak için hükme esas alınan soruşturma ve yargılama evrakını ilgilendiren belge örneklerinin, Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 26. maddesi hükümleri uyarınca onaylanmış olması gerektiği gözetilmeden, onaysız belge fotokopilerine dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 21.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21867, Karar No: 2013/18498, Tarih: 26.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/21867 E.  ,  2013/18498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 26/11/1997 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak boşandığı eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen, birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 26/11/2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6319, Karar No: 2009/7288, Tarih: 22.06.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/6319 E.  ,  2009/7288 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİLİVRİ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/03/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalıların paydaş olduğu 229 ada .. parsel sayılı taşınmazın kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığını, kıyıların devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup, özel mülke konu olamayacağını ileri sürerek, tapunun iptali ile  terkin isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Asıl ve birleşen davalar, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve sicil kaydının kütükten terkini isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazların belirlenen kıyı kenar çizgisine göre kıyı içerisinde kalan bölümleri yönünden davanın kabulüne karar  verilmiştir. Hükmü, davalılar, kabul kapsamına giren bölüm yönünden temyiz etmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 229 ada .. parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin 18.07.1983 tarihinde kesinleştiği, eldeki davanın ise 13.12.2004  tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Her nekadar, çekişmeli taşınmazların kıyı-kenar çizgisi içinde kalan bölümlerinin devletin hüküm ve tasarrufu altında ve kamu malı niteliğinde özel mülkiyete konu olamayacak (Anayasanın 43, 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 16/C maddesi gereğince) yerlerden olduğu keşfen saptanmış ise de; 25.2.2009 tarihinde kabul edilip, 14.3.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasanın 2. maddesi ile 3402 Sayılı Yasanın 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen "bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmasızın uygulanır" ve 3. maddesi ile eklenen geçici 10. maddesinin " bu kanunun 12. maddesinin 3. fıkrası hükmü devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz  kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır" şeklindeki hükmü gözetildiğinde kadastro tespitinin kesinleştiği tarih olan 18.07.1983 ile davaların açıldığı tarihler arasında 3402 Sayılı Yasanın 12.maddesinde sözü edilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu sabittir.

Hemen belirtilmelidir ki; kural olarak sonradan yürürlüğe giren yasa hükümlerinin ve İçtihadı Birleştirme Kararlarının kazanılmış hak (usulü müktesep hak) ilkesinin 28.6.1960 tarih, 21/9 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince istisnai niteliği gereği kesin hüküm halini almamış eldeki davalarda da gözetilmesi ve uygulanması gerekeceği tartışmAsızdır. Öte yandan, yürürlüğe konulan hükümler kamu düzeniyle ilgili bulunduğundan ve re'sen gözetilmesi gerektiğinden somut olayda, aleyhe bozma yasağı ilkesinin de uygulanma yeri bulunmadığı izahtan varestedir.

Hal böyle olunca; yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler gözetilerek davanın hak düşürücü süreden dolayı reddine karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  22.06.2009  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8756, Karar No: 2019/4431, Tarih: 02.04.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/8756 E.  ,  2019/4431 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereği mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura, ölüm ile sanığın işverenliği arasında illiyet bağı bulunmadığına, kararın oluşa, usul ve yasaya uygun olmadığına ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmesi sırasında uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi nedeniyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 4. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 225 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri gözönünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 4500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1807, Karar No: 2025/1143, Tarih: 27.02.2025

**7. Hukuk Dairesi         2024/1807 E.  ,  2025/1143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2167 E., 2024/495 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Manisa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/9 E., 2023/140 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... vekili tarafından duruşma talepli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne, duruşma isteminin davanın mahiyeti itibariyle reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA