muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/10121, Karar No: 2024/12751, Tarih: 11.12.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/10121 E.  ,  2024/12751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/92 E., 2024/102 K.

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen rücuan tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre taraf vekilleri tarafından temyize konu edilen miktar karar tarihi itibariyle kesinlik sınırı olan 378.000,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Taraf vekillerinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgililere iadesine,

Üye ...'nun muhalefetine karşı; Başkan ... ile Üyeler ..., ... ve ...'ün oyları ve oyçokluğuyla

11.12.2024 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y

Anayasa ile güvence altına alınan hukuki korunma hakkı (36 ncı madde) yalnızca şekli bir yargılama yapılmasını değil, bunun yanında adil ve doğru bir yargılamayı da gerektirmektedir. Adil yargılamanın teminatlarından biri de kanun yollarıdır. (... Akkaya –Modern Usul Hukukunda İstinaf)

Mahkeme kararlarının hukuka uygunluğunun bir üst mahkeme tarafından denetlenmesi Anayasal bir gerekliliktir.

Anayasa Mahkemesine göre de mahkeme hakkı sadece ilk derece mahkemesine başvurmayı değil temyiz yoluna başvurmayı da kapsar.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 341. maddesinde ilk derece mahkemesi kararlarına karşı istinaf yoluna başvurulabilen kararlar, HMK’nın 361. maddesinde; bölge adliye mahkemelerinin temyiz edilebilen kararları, 362. maddesinde ise bölge adliye mahkemelerinin temyiz edilemeyen kararları düzenlenmiştir.

Anayasa Mahkemesine göre de mahkeme hakkı sadece ilk derece mahkemesine başvurmayı değil temyiz yoluna başvurmayı da kapsar.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 341. maddesinde ilk derece mahkemesi kararlarına karşı istinaf yoluna başvurulabilen kararlar, HMK’nın 361. maddesinde; bölge adliye mahkemelerinin temyiz edilebilen kararları, 362. maddesinde ise bölge adliye mahkemelerinin temyiz edilemeyen kararları düzenlenmiştir.

HMK’nın 373/4 maddesi gereğince, Yargıtayın bozma kararı üzerine, ilk derece mahkemesince bozmaya uygun karar verildiği takdirde bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

Bu gibi hallerde, ilk derece mahkemesi kararlarına karşı istinaf yolu mevcut olmayıp, sadece temyiz yoluna başvuru mümkündür.

İlk derece mahkemesince yanlış ve hatalı kararlar verilebilmektedir. Bu hataların giderilebilmesi ancak kanun yoluna başvuru ile mümkün ... gelir. Kararın aleyhine olduğunu düşünen taraf kararın denetlenmesini ve düzeltilmesini kanun yoluna başvurarak isteyebilir. Kanun yolları hakimin yapabileceği hatalar karşısında taraflara tanınmış yasal bir güvencedir.

Bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesi ile iki aşamalı kanun yolu sistemi söz konusu olmakla birlikte, HMK’nın 373/4 maddesi kapsamına giren ilk derece mahkeme kararlarında sadece temyiz yoluna başvuru mümkün olup, kanun yoluna incelenmesinde yüksek parasal sınırın uygulanması halinde çok sayıda dosyada ilk derece mahkemesi kararına ilişkin kanun yolu incelemesi mümkün olmayacaktır. Bu ise hak arama özgürlüğünün ağır ihlali anlamına gelir.

Hukuk davalarında asıl olanın her karar için denetim yoluna açık olmasıdır. Ancak HMK’da öngörülen parasal sınırların uygulanması gerektiği de açıktır.

HMK’da, bölge adliye mahkemesi kararları için öngörülen parasal sınırın, ilk derece mahkemesi kararları için uygulanması, yasanın lafzına ve ruhuna aykırıdır.

Mahkemeye erişim hakkı, kanun yoluna başvuru hakkını da içerir. Böylesi bir uygulama adil yargılanma hakkına, mahkemeye erişim hakkına ve hak arama özgürlüğüne aykırılık teşkil eder.

Yargıtayın temyiz incelemesi yapıp ilk derece mahkemesi kararını bozmasından sonra bozma üzerine verilen kararda temyiz incelemesi yapılması, mahkemeye erişim hakkının bir gereğidir.

HMK’da, ilk derece mahkemesince verilen kararların temyiz edilmesi halinde kesinlik sınırının tespitine dair açık bir hüküm bulunmadığından, HMK’nın 341/2 maddesindeki düzenlemenin dikkate alınması gerekir. Kanun yolu başvuru sınırlarının başvurulacak kanun yoluna göre değil, kararı veren mahkemeye göre belirlenmesi gerekir. Hukuk Genel Kurulunun 24.06.2021 tarihli, 2021/4-307 Esas, 2021/833 Karar sayılı, 05.07.2023 tarihli, 2023/2-191 Esas, 2023/703 Karar sayılı kararlarında da bu husus vurgulanmıştır.

Kanunda açık bir hüküm bulunmayan yoruma açık tartışmalı konularda hakkın engellenmesi değil, hakkın yoluna açan bir uygulamanın geliştirilmesi gerekir.

Kanunda açık bir hüküm bulunmayan yoruma açık tartışmalı konularda hakkın engellenmesi değil, hakkın yoluna açan bir uygulamanın geliştirilmesi gerekir.

Aksi halde bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle iki aşamalı kanun yolu sistemi uygulanan ülkemizde, istinaf inceleme sınırının çok üzerinde, ancak temyiz sınırının altında kalan çok sayıda ilk derece mahkemesi kararı esasa ilişkin hiçbir denetim yapılmadan kesinleşecek hak arama özgürlüğü ve mahkemeye erişim hakkı engellenmiş olacaktır.

Açıkladığım nedenlerden dolayı; ilk derece mahkemesi kararlarına ilişkin temyiz yolu başvurusunda, HMK’nın 341/2 maddesindeki düzenlemenin ve parasal sınırın uygulanması gerektiği, bölge adliye mahkemesi kararlarına ilişkin HMK’nın 362. maddesindeki parasal sınırların uygulanması halinde, ilk derece mahkemelerinin çok sayıda kararının hukukiliğinin denetlenme imkanı ortadan kalkacağından, çoğunluğun temyiz talebinin miktardan reddine ilişkin kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/12434, Karar No: 2013/14248, Tarih: 13.06.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/12434 E.  ,  2013/14248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının, 2007-2011 yıllara arasında Çanakkale şantiyesinde işçi olarak çalıştığını, net 680,00 TL maaş aldığını, üç öğün yemek verildiğini, davalı tarafça iş sözleşmesi feshedilirken bir kısım haklarının ödendiğini, haftaiçi 07.00-19.00 ve 19:00-07:00 arası çalıştığını, iki haftada bir gün hafta tatili kullandığını, son beş ay için haftalık izin kullandırılmadığını belirterek müvekkilinin fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının alacaklarının fazlasıyla ödendiğini, vardiyalı çalışması nedeniyle fazla mesaisinin olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, delil durumuna göre istekler kısmen hüküm altına alınmıştır.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Söz konusu alacakların ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de iddia edilen dönemlerde çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır. Bu alacakların yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, davacının çalıştığı döneme ilişkin işyeri kayıtları sunulmamıştır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, yargılama sırasında dinlenen davacı tanıklarının anlatımına göre dava konusu alacak hesaplanmıştır. Yargılama sırasında davalı vekili tarafından işyerinde sürekli çalışma olmadığına ilişkin savunma mahkemece değerlendirilmemiştir. İşin niteliği gereği, davalının uyuşmazlık konusu süre içinde hizmet verdiği ilgili kurumdan fiilen çalışılmayan günler ve ayrıca keşif artışı nedeniyle çalışılmadığı belirtilen günler olup olmadığı sorularak netleştirilmelidir. Gerekirse taraf tanıkları yeniden dinlenmek suretiyle yaz ve kış aylarında çalışma durumu ortaya konulmalı, diğer delillerle birlikte bir değerlendirmeye tabi tutulmalıdır. Yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8450, Karar No: 2023/341, Tarih: 19.01.2023

**7. Hukuk Dairesi         2021/8450 E.  ,  2023/341 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ...Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki elatmanın önlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine, ek karar ile temyiz başvurusunun reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının 389 ada 6 parsel sayılı taşınmazda bulunan 10 No.lu bağımsız bölümün maliki olduğunu, dubleks daire satılacağının kendisine vaat edildiğini ancak müteahhidin imara aykırı bir şekilde çatı katını fiziken düzenleyerek 3. şahıslara sattığını, davalının ortak alan niteliğindeki çatı katını işgal ederek müdahalede bulunduğunu, taşınmaza yönelik hukuki ve fiili haksız el atmasının tespiti ile müdahalenin men'ine, fazlaya dair haklarının saklı tutulmak kaydıyla uğranılan zararın tespiti ile maddi zarar için 1.500,00 TL, işgal tazminatı için 1.500,00 TL olmak üzere 3.000,00 TL'nin haksız fiil tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir. Mahkemece, elatmanın önlenmesine yönelik talep tefrik edilerek temyize konu dosyada yargılamaya devam edilmiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesinde; davacının iddialarının doğruyu yansıtmadığını, çatı katı yapımı sırasında müteahhidin davacıya çatı dubleksi adı altında resmi bir vaat ya da söz vermemiş olduğunu, davacının bu çatı katının yapılan maliyetini karşılamadığı için müteahhidin çatı katını dava dışı Neriman Taş'a sattığını, babasının da Neriman’dan satın aldığını, çatı katında kaçak olarak kullanıldığı belirtilen su ve su tesisatının yetkili birimler tarafından çekildiğini, meydana gelen zararın çekilen su tesisatından kaynaklanmadığını, yağmur sularından kaynaklandığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile “11 No.lu bağımsız bölümünün tapu kaydı bulunmadığı, projede çatı katı olarak yer aldığı ve davalı tarafından kullanıldığı, davalının taşınmazda malik olmadığı, su sızıntısı nedenli davacı taşınmazına zarar verdiği anlaşıldığından davalının haksız kullanımının önlenmesine yönelik davasının kabulüne, davalının davacının taşınmazına 11 No.lu dairenin kullanımı nedeniyle yapmış olduğu haksız elatmasının önlenmesine,” karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı asil istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı asil istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Dava konusu yer babası Hüseyin’e ait olduğu halde husumet mirasçılarına yöneltilmediğinden taraf teşkilinin sağlanmadığı, taşınmazın babası tarafından noter senedi ile Neriman’dan satın alındığı, Neriman’ın ise müteahhitten satın aldığı, dava konusu çatı katın müteaahhide bırakılan yer olduğu ve ortak alan niteliğinde olduğundan davacının tek başına dava açamayacağı ile tanık dinlenmesi gerektiği hususlarına itiraz etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile “Davacının kat irtifakına tabii binada 10 nolu bağımsız bölüm maliki olduğu, davalının ise çatı katı olan 11 nolu daireyi kullandığı, bu daireye ilişkin tapu kaydının bulunmadığı, yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporunda buranın çatı katı olduğu ve projesinde daire olarak düzenlenmediği, makine dairesi, merdiven boşluğu ve asansör alanı olarak planlandığı, her ne kadar dava konusu alana ilişkin davalının babasının yaptığı noter senedi olsa da taraf beyanları ve alınan bilirkişi raporu uyarınca taşınmazın bizzat davalı tarafından kullanıldığı, davalının taşınmazdaki kullanımının akdi veya kanuni dayanağının bulunmadığı anlaşılmakla; davalının istinaf başvurusunun esastan reddine” karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Mahkemece temyiz talebinin süresinden sonra yapıldığı gerekçesiyle temyiz başvurusunun reddine karar verildikten sonra davalı tarafça ek karar temyiz edilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

Davacının taşınmazı dubleks olarak satın almadığı, bu iddiada bulunamayacağı, davanın zamanaşımı süresi içinde açılmadığı, babası tarafından satın alınan taşınmazın uzun yıllardır iyi niyetle davalı tarafından kullanıldığı ve delillerin eksik değerlendirildiği hususlarına itiraz etmiştir. Ek karar temyizinde ise, bölge adliye mahkemesi kararının usulsüz tebliğ edildiği itirazında bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, el atmanın önlenmesi talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

7201 sayılı Tebligat Kanununun 10/2. ve 21/2. maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 683. maddesi

3. Değerlendirme

1. Davalı asile yapılan Bölge Adliye Mahkemesi karar tebliğinin TK'nın 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, adına önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nın 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu anlaşılmıştır. Bölge Adliye Mahkemesinin davalı vekilinin temyiz talebinin reddine dair 30.11.2021 tarihli ek kararı bu nedenle doğru görülmediğinden kaldırılmasına karar verilmiştir.

3. Değerlendirme

1. Davalı asile yapılan Bölge Adliye Mahkemesi karar tebliğinin TK'nın 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, adına önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nın 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu anlaşılmıştır. Bölge Adliye Mahkemesinin davalı vekilinin temyiz talebinin reddine dair 30.11.2021 tarihli ek kararı bu nedenle doğru görülmediğinden kaldırılmasına karar verilmiştir.

2. Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesinin 12/10/2021 tarih ve 2021/1694 Esas, 2021/1504 Karar sayılı kararının onanması gerekmiştir.

VI. SONUÇ:

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin ek karara yönelik temyiz itirazlarının kabulüyle Bölge Adliye Mahkemesinin 30.11.2021 tarihli ek kararının KALDIRILMASINA,

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan 12.10.2021 tarih 2021/1694 Esas, 2021/1504 Karar sayılı kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7270, Karar No: 2021/4034, Tarih: 27.04.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/7270 E.  ,  2021/4034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

KDV beyannamesinde kullanılan en son faturanın 17.09.2009 tarihli olması dikkate alınarak suç tarihi 25.10.2009 şeklinde tespit edilerek inceleme yapılmıştır.

1- 5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı; 213 sayılı Kanun’un 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaa ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile eklerinin, sanık hakkında “2009 takvim yılı sahte belge kullanma” suçuna ilişkin olduğu, ... Cumhuriyet Başsavcılığı‘nın 08.01.2015 tarihli ve 2015/380 Esas sayılı iddianamesi ile mütalaa ve vergi suçu raporuna aykırı olarak “2009 takvim yılında sahte belge düzenleme” suçundan kamu davası açıldığı; birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan “sahte belge düzenleme” ve “sahte belge kullanma” suçlarının birbirlerine dönüşmeyeceği gözetilip, Vergi Dairesi Başkanlığından “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçuna ilişkin mütalaa verilip verilmeyeceği sorularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, gerekçede 2009 takvim yılında sahte belge kullanma, hükümde ise 2012 sahte belge düzenleme şeklinde belirtilip gerekçe ile hüküm arasında çelişki de yaratılarak yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

2- Kabule göre de ;

a) 213 sayılı VUK’nin 359/b, 5237 sayılı TCK’nin 43/1. maddeleri uyarınca hükmolunan 3 yıl 9 ay hapis cezasından, TCK’nin 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılması sırasında, 3 yıl 1 ay 15 gün yerine, 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmek suretiyle eksik ceza tayini,

b) Hükmün birinci fıkrasında 213 sayılı Vergi Usul Kanunu yerine 353 sayılı Vergi Usul Kanunu şeklinde belirtilmesi,

c) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 27.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5975, Karar No: 2017/5420, Tarih: 21.11.2017

**6. Ceza Dairesi         2014/5975 E.  ,  2017/5420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yaralama, hakaret, (yağma suçundaki değişiklikle)

HÜKÜM : Kamu davaların düşürülmesine

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Mağdurlar ... ve ... 24.09.2012 günü saat 20:24 ve 20:09 sularında alınan birbiri ile uyumlu beyanlarında olay günü saat 15:30 sıralarında yolda yürümekte iken ismen tanıdıkları sanıklar ..., ... ve ... .... ile birlikte yanlarına gelerek paralarını ve üzerlerindeki bulunan elbiselerini istediklerini, vermeyeceklerini söylemeleri üzerine sanıkların bıçak çıkartarak "sizleri burada öldürürüz lan bize paralarınızı verin" dediklerini ve kendilerini darp ettiklerini sanık ...'un mağdur ...'in cebinde bulunan 20.-TL, sanık ...'nin mağdur ...'ın cebinde bulunan 10.-TL'yi zorla aldıklarını, beyan edip,

Mağdurlara dair Konya Eğitim ve Araştırma Hastanesince düzenlenen 24.09.2012 günlü raporlarda özetle; mağdurların basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandıklarının saptandığı,

Mağdur ...'ın 19.12.2012 günlü, mağdur ... 07.12.2012 günlü dilekçeleri ile "yağma olayı olmadığını, şikayetten vazgeçtiklerini bildirdikleri,

Mağdurlar 12.04.2013 günlü duruşmada da; alkollü olup aralarında itişme olduğunu önemli bir olay olmadığını bıçak kullanılmadığını para da alınmadığını ifade ettikleri, mağdurların aşamalarda değişen beyanları arasındaki mübayenetin giderilmediği,

Sanıklar ... ve ...'in ise aşamalarda özetle; atılı suçlamayı kabul etmeyerek mağdurlarla yaşanan olayın kavgadan ibaret olup kendilerinde bıçak olmadığını, mağdurlardan bir şey isteyip almadıklarını savundukları anlaşılan,

Görgü tanığı bulunmayan somut olayda, sanıklar ile mağdurlar arasında önceye dayalı bir husumet bulunduğuna yönelik bir iddianın dosyanın yansımadığı dikkate alındığında, mağdurların olayın hemen sonrası alınan ve delille doğrulanan beyanlarına karşın, sanıkları suçtan kurtarmaya yönelik olarak sonradan değişen anlatımlarına hangi nedenlerle itibar edilip üstünlük tanındığı yerinde ve yeterli gerekçe ile açıklanıp denetime olanak verecek şekilde karar yerinde tartışılmadan suçun vasfında ve delillerin takdirinde yanılgıya düşülüp yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 21.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.