muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/6633, Karar No: 2018/2863, Tarih: 01.03.2018

**2. Hukuk Dairesi         2017/6633 E.  ,  2018/2863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Ziynet ve Çeyiz Eşyası Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından boşanma davasının reddi, kusur belirlemesi ve vekalet ücreti yönünden; davalı erkek tarafından ise boşanma kararı verilmemesi ve ziynet alacağı davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentler dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kadının çeyiz eşyası davası sebebiyle lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı kadın dava delikeçesinde ayrıca niteliklerini belirttiği ziynet eşyalarını ortak ikametin kilidi davalı erkek tarafından değiştirildiği için alamadığını, bu sebeple aynen olmadığı takdirde bedeline hükmedilmesini talep etmiş, davalı erkek ise düğünde davacı kadının talep ettiği kadar ziynet eşyasının takılmadığını ve ziynetlerin kadının tasarrufunda bulunduğunu, ikamette kalmadığını beyan etmiştir. Toplanan delillerden davacı kadının ziynet eşyasının erkeğin uhdesinde kaldığını ve ziynetleri almasına engel olunduğunu ispatlayamamıştır. Açıklanan sebeple davacı kadının ziynet eşyası davasının reddine karar vermek gerekirken kabulü bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 01.03.2018(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2016/7481, Karar No: 2017/24358, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/7481 E.  ,  2017/24358 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/822, Karar No: 2013/23595, Tarih: 26.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/822 E.  ,  2013/23595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 10. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22.05.2012 tarih ve 2011/139-2012/304 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı ... şirketi arasında 06.05.1996 başlangıç tarihli kâr paylı hayat sigorta poliçesi imzalandığını, müvekkilinin 2009 yılına kadar düzenli olarak aylık primlerini ödediğini, davalı tarafından 14.05.2010 tarihi itibari ile 192.542,20 TL biriktiğinin bildirildiğini, davalının kusuru nedeniyle 10.05.2010 tarihinde müvekkilinin poliçeyi sonlandırarak birikmiş parasını talep ettiğini, ancak, "poliçe kapsamında hesapta 192.542,20 TL biriktiği bundan 35.959,03 TL vergi kesintisi yapıldıktan sonra kalan 156.583,17 TL ödeneceği" ifade edildiğini, müvekkilinden hiç bir kesinti yapılmayacağını söylenmesine rağmen vergi kesintisi adı altında kesinti yapılarak müvekkilinin yanıltılıp zarara uğratıldığını, bu şekli ile müvekkilinin hiç bir ekstra gelirinin söz konusu olmadığını, davalının basiretli davranmadığını, müvekkilinin parasını beklenen ölçüde değerlendirmediğini aksine zarar etmesine neden olduğunu ileri sürerek müvekkilinin ödediği primlerin ödeme yılları itibari ile kamu bankalarınca uygulanan vadeli mevduat faiz ortalaması ile TEFE-TÜFE ortalamasına göre hesaplanmasını ve müvekkilin zararının belirlenmesini fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 35.000 TL'nin avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirket tarafından davacıya vergi kesintisi yapılmayacağı yolunda herhangi bir bilgi verilmediğini, birikim fonunun tamamının ödeneceği yönündeki ifadenin vergi kesintisine tabi tutulmaksızın aynen ödeneceği anlamına gelmediğini, yasal düzenleme kapsamında bu hususun iradeleri dışında olduğunu, davacının yatırdığı primlerin sarf ve kullanım şekli ve yapılan kar payı hesaplama yönteminin yasal mevzuat dayanak alınarak belirlendiğini, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, somut olayda davalı şirketin kayıtları üzerinde yapılan incelemede herhangi bir yanlış uygulamaya veya mevzuata aykırı bir işleme rastlanılmadığı, bu bakımdan birikimlerden yapılmış kesintilerin doğru ve uygun olduğu, davacı yapılan vergi kesintisinin yanlış bilgilendirme esasına dayalı olduğunu ileri sürmüş ise de verginin devlet tarafından tahakkuk ettirilen devletin genel bir

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, somut olayda davalı şirketin kayıtları üzerinde yapılan incelemede herhangi bir yanlış uygulamaya veya mevzuata aykırı bir işleme rastlanılmadığı, bu bakımdan birikimlerden yapılmış kesintilerin doğru ve uygun olduğu, davacı yapılan vergi kesintisinin yanlış bilgilendirme esasına dayalı olduğunu ileri sürmüş ise de verginin devlet tarafından tahakkuk ettirilen devletin genel bir

tasarrufu olduğu, bu konuda sigorta şirketlerinin insiyatifinin olmadığı, hayat sigortaları dalında atılacak her adımın Hazine Müsteşarlığı'nın kontrolune tabi tutulduğu, belirlenen esasların dışına çıkılmasının mümkün olmadığı davalı ... şirketinin yapılan yasa değişikliklerini bildirme yükümlülüğünün olmadığını, davalı şirketin davacıyı bilerek yanılttığı ve zarara uğrattığı iddiaların ispat edilememiş olduğu, gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 26.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1965, Karar No: 2016/15792, Tarih: 19.09.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/1965 E.  ,  2016/15792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanmasına dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1) Sanığın, mağdur ...'ın arkadaşı olan ...'i tüfekle tehdit edip, bıçakla yaralaması üzerine elindeki bıçağı ...'e verdiği olayda, mağdur ...'ten kaynaklanan bu hareketler nedeniyle, sanık lehine TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme ugun olarak BOZULMASINA, 19.09.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8826, Karar No: 2018/910, Tarih: 06.02.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/8826 E.  ,  2018/910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Sanığın üzerine atılı bulunan İİK'nın 331. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun; "Haciz yolu ile takip talebinden sonra veya bu talepten önceki iki yıl içinde borçlu; alacaklısını zarara sokmak maksadıyla,

“1-)Mallarını veya bunlardan bir kısmını mülkünden çıkararak,

2-)Telef ederek

3-)Kıymetten düşürerek,

4-)Hakiki surette yahut gizleyerek muvazaa yoluyla başkasının uhdesine geçirerek,

5-) Asıl olmayan borçlar ikrar ederek;

Mevcudunu suni surette eksiltirse” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının, borçlu aleyhine aciz belgesi aldığını veya alacağını alamadığını ispat ettiği takdirde) gerçekleşmesi halinde oluşacağının yerleşik uygulamalarda benimsenmiş olması, somut olayımızda; İcra dosyasında borçluya ait başkaca taşınmaz hissesi ve araçlarında hacizlerin bulunduğunun anlaşılması karşısında, bu varlıklar üzerindeki tüm hacizli dosya alacak miktarları belirlenerek, hacizli malların değerinin, hacizli dosya alacaklarının karşılanmasından sonra bu dosya borcu için alacaklıya yeterli miktarda bir paranın kalıp kalmayacağı araştırılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Sanığın diğer borçlarını ödemek amacıyla evi sattığını savunması karşısında, söz konusu satışın başka borçların ödenmesi amacıyla yapılıp yapılmadığı, satıştan elde edilen gelirle başka hangi borçların ödendiği, bu borçların herhangi bir takibe konu edilip edilmediği, takibe konu edilmiş ise ilgili dosyalar ve ödeme tarihleri araştırılarak, sanığın kastı değerlendirilip sonucuna göre hukuki durumunun takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 06/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14567, Karar No: 2021/18841, Tarih: 29.12.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/14567 E.  ,  2021/18841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılan ...'in temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 29/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6262, Karar No: 2019/7232, Tarih: 14.05.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/6262 E.  ,  2019/7232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelenmesinde;

Doğrudan tayin edilen adli para cezlarının miktarları itibarıyla hüküm tarihinde yürürlükte bulunan ve 14.04.2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a 6217 sayılı Yasa ile eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi olanaklı bulunmadığından, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 14/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/20016, Karar No: 2021/6061, Tarih: 11.03.2021

**9. Hukuk Dairesi         2017/20016 E.  ,  2021/6061 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, iş sözleşmesine haklı bir sebep olmadan son verildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile diğer bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ..., davalı ... Tem. İnş. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti. ve davalı ... Tem. Gıda Yem. Bilgi İşlem Öz Sağ. Hiz. Tic. Ltd. Şti vekilleri ayrı ayrı davacının bir alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemişler, diğer davalı ... Tem. Hayv. Tel. Dış Tic. Ltd. Şti. ise davaya cevap vermemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan delillere göre ve bilirkişi raporu doğrultusunda yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve temyiz nedenlerine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı ve fazla çalışmanın hesap yöntemi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

Ayrıca; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "taleple bağlılık ilkesi" başlığını taşıyan 26. maddesinde "Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir." hükmüne yer verilmiştir. Söz konusu maddeye göre, hakimin tarafların talep sonuçları ile bağlı olduğu, talep edilenden fazla veya başka bir şeye hükmedemeyeceği açıkça belirtilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta; dava dilekçesinde davalı ... Belediyesi’nin Fen İşleri Müdürlüğü’nde elektrik teknisyeni olarak çalışan davacının, her iş günü günde 10 saat, Haziran-Ekim ayları arasında ise festival gibi özel günlerde günde 14 saat çalıştığı ileri sürülmüştür. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda; davacı tanığı ...’nun anlatımı doğrultusunda davacının 1.2.2013-25.3.2014 tarihleri arasında haftanın üç günü 8.00-17.00; haftanın 3 günü ise 8.00-20.00 saatleri arası çalışarak haftada 18 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiştir. Ne var ki; az yukarıda açıklandığı üzere dava dilekçesinde davacının Haziran-Ekim ayları arasında günde 14 saat çalıştığı, bunun dışında günde 10 saat çalışması olduğunu ileri sürüldüğü gibi davacı ile aynı işi yapan davacı tanığı ...’ın dava dosyasında sadece Temmuz, Ağustos ve Eylül aylarında 8.00-17.00 saatleri arasındaki çalışmayı aşan günlerin olduğunun kabul edildiği görülmektedir. (Dairemizin 09.11.2020 tarih 2017/19038 Esas ve 2020/15402 Karar sayılı onama ilamı)

Şu halde; taleple bağlılık ilkesi ve dosyadaki ispat durumuna göre, davacının günlük 12 saatlik çalışmalarının Temmuz, Ağustos, Eylül ayları ile sınırlı olduğunun kabulü yerine 1.2.2013-25.3.2014 tarihleri arasındaki tüm dönem için davacının haftanın üç günü 8.00-20.00 saatleri arasında çalıştığının kabul edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.03.2021 gününde oybirliği ile karar verildi.