muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9435, Karar No: 2013/27288, Tarih: 30.10.2013

Sonuç olarak gerek taşıma gerekse yer hizmeti olsun, yukarda açıklanan ilkelere göre deniz ve hava işlerinde, 4857 sayılı İş Kanunu, 2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi Grev ve Lokavt Kanunu ve 854 sayılı Deniz İş Kanununun uygulandığı uyuşmazlıklarda iş mahkemesi, diğer durumlarda ise genel mahkemeler görevlidir.

Somut olayda, davacının davalı şirketin donatanı olduğu gemide usta gemici yeterliliğiyle çalıştığı, iş akdinin işveren tarafından feshedilmesi üzerine davacının kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarını tahsil edebilmek amacıyla davalı aleyhine ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla icra takibi başlattığı, davalının takibe itiraz ettiği ve takibin durduğu açıkça anlaşılmıştır.Yukarıda ilke kararımızda da açıkça belirtildiği üzere, Deniz İş Kanununun 46 ncı maddesi uyarınca, “Bu kanun kapsamına giren gemiadamlariyle bunların işveren veya işveren vekilleri arasında bu kanundan veya hizmet aktinden doğan davalar hakkında, 5521 sayılı Kanun hükümleri uygulanır. Hizmet aktinde ayrıca bir hüküm yoksa dava geminin bağlama limanında iş davalarını bakmaya yetkili mahkemede görülür”.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1 inci maddesinde, İş Kanunu'na göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanunu'na dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuki uyuşmazlıkların çözüm yerinin iş mahkemeleri olduğu belirtilmiştir.Davacı, davalı ile aralarında akdedilen iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek iş akdinden kaynaklanan kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarını alabilmek için davaya konu icra takibini başlatmıştır. Takibin ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla yapılmış olması davacı ile davalı arasında iş akdi olmadığını göstermez. Takibin dayanağı taraflar arasında akdedilen iş sözleşmesi ve bu sözleşmeden kaynaklanan kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarıdır. Takipte TTK nun bir kısım maddelerinin yazılmış olması takibin dayanağının TTK olduğunu göstermez. Uyuşmazlık taraflar arasındaki iş ilişkisinden kaynaklanmakta olup uyuşmazlığın çözüm yeri iş mahkemesidir. Mahkemece hatalı değerlendirme ile görevli mahkemenin Asliye Ticaret Mahkemesi olduğundan bahisle yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi bozmayı gerektirmiştir.F) Sonuç:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2608, Karar No: 2012/11469, Tarih: 05.04.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/2608 E.  ,  2012/11469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın ev yapmak suretiyle tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın 20 nolu parsel içerisinde kaldığı keşifte anlaşılmakla, 724 ada 20 nolu parsele alt tapu kaydı getirtilerek taşınmazın vasfı da belirlendikten sonra Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 05.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12778, Karar No: 2022/8239, Tarih: 21.04.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12778 E.  ,  2022/8239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibarıyla uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca "Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56'ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100,00 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000,00 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılan ... vekilinin temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 21.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5862, Karar No: 2013/28643, Tarih: 04.12.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/5862 E.  ,  2013/28643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret, kasten yaralama, ... yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Beraat, Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan beraat hükmüne ilişkin O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları üzerine yapılan incelemede,

5271 sayılı CMK.nun 253.maddesi gereğince uzlaşma hükümlerinin usulüne uygun yapılmamasına ilişkin sanık yararına olan hukuk kurallarına aykırılık aynı Kanunun 290.maddesi uyarınca sanık aleyhine hükmün bozdurulması için Cumhuriyet Savcısına hak vermeyeceğinden O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi gereğince REDDİNE,

2-Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükme ilişkin sanık müdafinin temyiz itirazlarına gelince,

Kasten yaralama suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Kanunun 3-B maddesi ile değişik 1412 Sayılı CMUK.nun 305/1.maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle temyizi mümkün olmadığından sanık müdafinin temyiz isteğinin aynı kanunun 317.maddesi gereğince REDDİNE,

3-Sanık hakkında ... yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme ilişkin sanık müdafi ve O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları üzerine yapılan incelemede,

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

Sanığın savunmasında, katılanın ve kendisinin de ortağı olduğu özel hastaneye ilişkin ortaklığının bitmesinden sonra konuşmak üzere hastaneye gittiğini beyan etmesi ve katılanın ifadesinde de, sanığın hastaneye geldiği saatin 16:00-17:00 arası olduğunu belirtmesine göre, söz konusu ... yerinin niteliği gereği herkese açık bulunduğu ve sanığın da ... yerinin herkese açık olduğu sırada girdiğinin anlaşılması karşısında, sanığa atılı ... yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun unsurları oluşmadığı gözetilmeden unsurları itibariyele oluşmayan suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde cezalandırılmasına karar verilmesi,

T.C. -2-

YARGITAY

2. Ceza Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Y A R G I T A Y İ L A M I

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafi ve O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 04/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17071, Karar No: 2017/5505, Tarih: 15.06.2017

**20. Hukuk Dairesi         2015/17071 E.  ,  2017/5505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili dava dilekçesi ile muris ...'in dava konusu ... ilçesi, ... mahallesi, ... mevkiinde 757 ada 1 sayılı parselde bulunan taşınmazı 13.11.1969 yılında satın aldığını, davalı ... tarafından dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı gerekçesi ile açtığı davanın yapılan yargılamaları sonucunda ... Asliye Hukuk Mahkemesi 2012/218 E. - 2013/137 K. sayılı kararı ile dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından kıyıların özel mülkiyete konu olamayacağı, gerekçesi ile tapunun iptali il ... adına tesciline karar verildiğini, kişinin mülkiyet hakkı sona erdirilirken karşılıklı hak dengesinin sağlanması için mülkiyet hakkı sahiplerine tazminat niteliğinde bir bedelin ödenmesi gerektiğini, tazminatın nedeninin yasa dışı bir işlemden değil hak dengesinin sağlanmasından kaynaklandığını bildirerek muris ...'e ait olan yerin ... adına tescili neticesinde mirasçıların mülkiyetlerini kaybetmeleri nedeniyle mirasçılar lehine 250.000.-TL maddi tazminata hükmedilmesini, ayrıca dava tarihinden itibaren bankalara uygulanan en yüksek reeskont faizin uygulanmasını hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü kısmen reddi ile 141.658,88.-TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıların miras hisseleri toplamı olan 10/12'ye denk gelen miktarda Hazineden tahsili ile davacılara miras hisseleri oranında ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir

Dava, TMK'nın 1007. maddesi gereğince tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece verilen karar usûl ve kanuna aykırıdır. Şöyle ki; tapu sicilinin yanlış tutulması nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkin davalar nisbi harca tabi davalardandır.

492 sayılı Harçlar Kanununun 32. maddesinin birinci cümlesinde "Yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılmaz. Ancak ilgilisi tarafından ödenmeyen harçları diğer taraf öderse işleme devam olunmakla beraber bu para muhakeme neticesinde ayrıca bir isteğe hacet kalmaksızın hükümde nazara alınır" hükmüne yer verilmiştir.

492 sayılı Harçlar Kanununun 32. maddesinin birinci cümlesinde "Yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılmaz. Ancak ilgilisi tarafından ödenmeyen harçları diğer taraf öderse işleme devam olunmakla beraber bu para muhakeme neticesinde ayrıca bir isteğe hacet kalmaksızın hükümde nazara alınır" hükmüne yer verilmiştir.

Harçlar Kanununda, harç alınması veya tamamlanması yanların isteğine bırakılmamış; değinilen yönün mahkemece kendiliğinden (re'sen) gözetilmesi hükme bağlanmış ve yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemlerin yapılamayacağı vurgulanmıştır. Nitekim bu ilkeler, Hukuk Genel Kurulunun 12.10.2011 gün ve E: 2011/3-629, K: 2011/613 ile 23.10.2013 gün ve E: 2013/7-31, K: 2013/1481, 24.12.2013 gün ve 2013/21- 445 E. - 2013/1625 K. sayılı ilâmlarında da benimsenmiştir.

Davacı taraf, 492 sayılı Kanun kapsamında kendisi harçtan muaf olmadığı gibi, işlemi de yargı harçlarından müstesna değildir. Davacının yargı harçlarını ödeme yükümü altında olduğu anlaşıldığına göre, dava değeri üzerinden nisbi tarifeye göre dava harcı ödenmedikçe eldeki davaya devam etme olanağı bulunmamaktadır. Davalı taraf harçtan muaf olsa dahi dava harcının alınması gerekir.

Somut olayda, davacı vekili dava dilekçesinde 250000.-TL tazminat talebinde bulunmuş, ise de sadece maktu harç yatırmıştır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler ve ortaya konulan ilkeler gözardı edilerek, dava harcı tamamlanmadan yargılamaya devamla işin esası hakkında hüküm kurulmuştur.

Bu durumda mahkemece; yürürlükteki harçlar tarifesi uyarınca dava edilen değer üzerinden dava harcını ödemesi konusunda davacıya usulünce süre verilip harç tamamlanırsa dava edilen miktar üzerinden hüküm kurulması gerekirken, harcı tamamlanmayan dava dilekçesine değer verilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı ... temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün açıklanan nedenden ötürü BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer hususların bu aşamada incelenmesine yer olmadığına 15/06/2017 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11228, Karar No: 2009/15511, Tarih: 28.12.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/11228 E.  ,  2009/15511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı ...’ye hiçbir borcu olmadığı halde kendisi hakkında icra takibi yaptığını, davalı ...’nin ev almak için kendisinden 18.885YTL borç para aldığını,4.2.2000 tarihli havale ile bu borcun ödendiğini, davalılara borcu olmadığını ileri sürerek, ... 19.İcra Müdürlüğünün 2008/4417 esas sayılı dosyası nedeniyle borçlu olmadığının tespitini istemiştir.

Davalılar,davanın reddini ve kötüniyet tazminatına hükmedilmesini dilemişlerdir.

Mahkemece,davacı borçlunun 10.6.2008 tarihli haciz esnasında takip konusu borcu şartsız olarak kabul ettiği,borcun 7.500YTL’sini ödediği,kalan kısmı ise belirli vadelerde ödemeyi kabul ve taahhüt ettiği,icra tutanağının aksi sabit oluncaya kadar itibar edilmesi gereken belgelerden olduğu,icra tutanağının aksinin yazılı delille ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine,takip konusu alacağın %40’ı olan 48.000YTL kötüniyet tazminatının davacıdan tahsiline karar verilmiş;hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı ...’nin 04.02.2000 tarihinde banka havalesi ile davacının hesabına 18.885YTL para gönderdiği,bu paranın tahsili için18.03.2008 tarihinde icra takibi başlattığı, takipten sonra alacağını diğer davalı ...’e 16.04.2008 tarihli temlikname ile temlik ettiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır.Davacı,takip konusu havale yoluyla verilen paranın davalı ...’ye daha önce verdiği borcun geri ödemesi olduğunu ileri sürerek takip nedeniyle borçlu olmadığının tespiti istemiyle eldeki davayı açmıştır.Davalı ..., takip konusu parayı davacıya borç olarak gönderdiğini, davacının haciz esnasında borcu kayıtsız şartsız kabul ettiğini savunmuştur.

Menfi tesbit davasında kural alacaklının alacağını kanıtlamısı gerekir. Davalı alacağını kanıtlamak için 4.2.2000 tarihli havalıye dayanmıştır.

2009/11228-15511

İlke olarak, şayet havale makbuzu üzerinde bir açıklama bulunmadığı takdirde havalenin mevcut bir borca karşılık yapıldığı kabul edilir. Davalının dayandığı havalede borç olarak gönderildiği hususunda bir açıklama yoktur. Davalılar iddiasını yasal delillerle kanıtlamalıdır.İspat yükü,davalı alacaklı taraftadır.Haciz baskısı altında borcun kabulü davalılar yararına hak doğurmaz.Kaldı ki,davacı borçlu,haciz tutanağında haklarını saklı tutmuştur. Öyle olunca, mahkemece, davalıların havalenin borç olarak gönderildiğine ilişkin tüm delilleri toplanıp değerlendirilmek suretiyle sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken haciz baskısı altında tutulan ihtirazı kanıtla imzalanan haciz tutanağına itibar edilerek yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA,peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 28.12.2009 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(Muhalif) (Muhalif)

MUHALEFET ŞERHİ

Davacı, 8 yıl kadar gayri resmi karı-koca hayatı yaşadıkları davalının, aleyhine ilamsız icra takibine girişerek usulsüz olarak kesinleştirdiğini, takibe dayanak yapılan havale dekontunun mevcut bir borcun ödenmesi olduğunu ileri sürerek borçlu olmadığının tesbitini istemiştir.

Davalı, davacıya borç gönderdiğini, davacının borcunu kabul ve ikrar ettiğini, savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Yukarıda kısaca özetlendiği gibi, dava menfi tespite ilişkin olup, kural olarak böyle bir davada ispat külfeti davalı taraftadır. Davalı, banka havale dekontuna, ayrıca davacının haciz sırasındaki kabul ve ikrarına dayanmıştır.

Öncelikle belirtmek gerekir ki, şayet banka havalesinde bir açıklama yoksa bunun karine olarak bir borcun ödenmesi için yapıldığı kabul edilir. Bu konuda sayın çoğunluğun işaret ettiği hususlar doktrinde ve uygulamada hemen hemen oybirliği ile kabul edilmektedir. Ne var ki, karine böyle olmakla birlikte bunun aksi aynı kuvvetle deliller ile her zaman kanıtlanabilir.

Somut olayda davalı, banka havale dekontuna dayanarak icra takibine girişmiş ve davacının fiilen ayrı yaşadığı eşinin evine hacze gidildiğinde, davacı, önce haczin kendi evinde 2009/11228-15511

yapılmasını istemiş, akabinde yine kendi ihtiyarı ile borcu kabul ettiğini belirterek bir ödeme planı oluşturulmuştur.

Belirlenen bu taksitle ödeme planı icra memurunun ve tarafların imzalamaları ile bağlayıcı bir belgeye dönüşmüştür.

İ.İ.K'nun 8/son maddesi gereğince icra tutanakları, kapsadıkları husus hakkında kanuni karine teşkil eder. Bir başka anlatım ile icra tutanakları aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir. Borçlu haciz tutanağında borçlu olduğunu ikrar etmiş ise, o zaman tutanağının aksi ancak aynı kuvvetle yazılı delil ile ispat edilebilir. Davacının böyle bir ikrarından sonra haciz tutanağının ilk sayfasının en altına ve tek taraflı "hakkım saklıdır." şeklinde derkenar düşmesi sonuca etkili değildir.

Haciz işlemi davacının fiilen ikamet ettiği yerde gerçekleştirilmemiş olup, davacı dava dilekçesinde dahi bu ikrarının haciz tehditi altında olduğunu ileri sürmemiştir. Ayrıca gözden uzak tutulmaması gereken bir husus da davacı doktor olup, bu eyleminin hukuki sonuçlarını gayet iyi bilebilecek bir eğitim düzeyi ve bilincine sahiptir. Mahkemece de, banka havalesinin hukuki sonuçları irdelenmemiş, davacının haciz tutanağındaki kabul ve ikrarı değerlendirilerek sonuca gidilmiştir. Böyle olunca, davanın reddine yönelik kararın onanması gerekirken, aksi yöndeki sayın çoğunluk kararına katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2022/9434, Karar No: 2022/17926, Tarih: 08.12.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/9434 E.  ,  2022/17926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Antalya 9. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisile ilişkin davanın yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi davalı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

1) Dava konusu Antalya İli, Muratpaşa İlçesi, Kışla Mahallesi 269 ada 183 parselin gittisi olan 3664 ada 1 parselin Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü parsel sorgu ekranından yapılan sorgulamasında 100. Yıl Bulvarı’na cephesi bulunmadığı görülmüş olup, bilirkişi raporunda ise bulvarın üzerinde olduğu belirtildiğinden çelişkinin giderilmesi için fen bilirkişisinden krokili ek rapor alındıktan,

2) Dava konusu 269 ada 183 (yeni 3664 ada 1) parselden geçen yolun genişliği ve bu yolun dava tarihi olan 24.12.2014 ve birleştirilen davaların tarihi olan 12.12.2018 ve 07.02.2018 tarihlerinde ana arter listesinde bulunup bulunmadığı Antalya Büyükşehir Belediye Başkanlığından ve Muratpaşa Belediye Başkanlığından ayrı ayrı sorulduktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/492, Karar No: 2017/20348, Tarih: 28.09.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/492 E.  ,  2017/20348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Kamulaştırılan taşınmaz ile emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak, değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1-Arsa niteliğindeki taşınmazların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre belirlenmesi gerektiğinden, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda bu yönteme uyulmadan değer biçildiği gibi,uyuşmazlığa konu olayda emsal taşınmaz limited şirkete ihale ile satılmış olup, özel amaçlı bu satışın somut emsal olarak değerlendirilemeyeceği gözetildiğinde bilirkişi kurulu raporu hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu nedenle; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için yeniden imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu

Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinini düşünülmemesi,

2- Davanın niteliği gereği davalı taraf lehine de vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

2- Davanın niteliği gereği davalı taraf lehine de vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 28/09/2017gününde oybirliğiyle karar verildi.