muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2506, Karar No: 2020/7436, Tarih: 17.12.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/2506 E.  ,  2020/7436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat

Vergi mükellefi olan sanığın, bir kısım kontör satış işini fiktif yapıp, bu amaçla düzenlediği 2008 yılındaki satış faturalarının bir kısmının gerçek bir mal satışına ilişkin olmayıp sahte olduğu iddiasıyla açılan davada; sanığın, mahkemede suçlamayı kabul etmemesine rağmen, vergi denetmenine verdiği ifadede, kıramayacağı birkaç arkadaşı için kontör satışı olmadan kredi kartı borçlarını ödemek veya ötelemek için kredi kartı çekimi yaptığını, tüm kredi kartı çekimi içinde bu oranın en fazla % 30 olduğunu belirtmesi, vergi tekniği raporunda, POS cihazından kredi kartı kullanılan 13 kişinin örnekleme olarak seçildiği ve ifadesine başvurulduğu, bu şahısların bir kısmının ifadelerinde nakit ihtiyaçları nedeniyle komisyon karşılığı kredi kartını kullandırdıklarını belirttikleri yönünde tespitlerin bulunduğu ancak bu şahısların mahkemece beyanlarının alınmadığının anlaşılması karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için, sanık hakkında tefecilik veya 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu'nda düzenlenen suç yönünden açılmış dava bulunup bulunmadığının araştırılması, varsa dosyanın getirtilerek incelenmesi, bu davayla ilgili belgelerin örneklerinin dosya içine konulması, ilgili Vergi Dairesinden, vergi tekniği raporunda, sanığın POS cihazı ile çekim yaptığı belirtilen ve adlarına fatura düzenlenen kredi kartlarının sahibi olan kişiler hakkında fatura kullanma suçuna ilişkin karşıt inceleme yapılıp yapılmadığının sorulması, yapılmış ise onaylı örneklerinin istenmesi, kredi kartı çekimleri ile adlarına fatura düzenlenen kişilerin aynı olup olmadığı belirlenerek, kredi kartları kullanılan ve adlarına fatura düzenlenen kişilerden kanaat oluşturacak sayıda kişinin CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi, tanıklardan sanık ile aralarındaki ticari ilişkinin ayrıntılarının, gerçekten faturalardaki yazılı kontörü alıp almadıklarının, yapılan işlemler için sanığa komisyon ödeyip ödemediklerinin sorulması, gerektiğinde faturaların, gerçek kontör satımına ilişkin olup olmadığının belirlenmesi yönünden, sanığın satımını yaptığını söylediği kontörlerle ilgili kayıtları getirtilerek, yeterli kontör girişi olup olmadığı, alım ve satım miktarlarının uygunluğu yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılması, sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17/12/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33288, Karar No: 2017/15701, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/33288 E.  ,  2017/15701 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16903, Karar No: 2014/596, Tarih: 20.01.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/16903 E.  ,  2014/596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

.

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyada mevcut ....Belediye Başkanlığı İmar ve Şehircilik Müdürlüğü'nün 11/06/2010 tarihli yazısında dava konusu 666 ada 18 nolu parselin mücavir alan sınırları içinde ve imar planında mevcut ve muhtemel heyelan bölgesinde kalmakta olup, belediye hizmetlerinden (yol-su-kanalizasyon vb.) faydalandığının belirtildiği, yine aynı kurum tarafından dosyaya gönderilen 19/09/2012 tarihli yazıda ise dava konusu taşınmazın uygulama imar planı dışında, mücavir alan sınırları içinde kalmakta olup, belediye yol, su çöp ve kanalizasyon gibi alt yapı hizmetlerinden yararlandığı ve meskûn alan içinde kaldığı, beldenin gelişim yönünde olmadığı belirtilmiş, Dairemizin 2013/16904 esas, ....1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 09.07.2013 tarihli 2010/216 Esas-2013/409 Karar sayılı dosyasında ise dosyada mevcut kamulaştırma krokisine göre arada yalnızca tali bir yol bulunan komşu parsel niteliğindeki 665 ada 1 parsel sayılı taşınmaz için ....Belediye Başkanlığı İmar ve Şehircilik Müdürlüğü'nün 19/09/2012 tarihli yazısında bu taşınmazın uygulama imar planı dışında, mücavir alan sınırları içinde kalmakta olup, belediye yol, su çöp ve kanalizasyon gibi alt yapı hizmetlerinden yararlanmadığı ve meskun alan dışında kaldığı belirtilmiştir.

Bu hususlar açıkça yazılarak gerek dava konusu taşınmazla ilgili, gerekse yukarıda belirtilen 1 parselle ilgili belediye yazıları arasındaki çelişkilerin neden kaynaklandığının açıklanarak dava konusu taşınmazın 13/05/2010 gününden önce; kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının belediye başkanlığından sorulup, alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16333, Karar No: 2010/3674, Tarih: 16.03.2010

**10. Hukuk Dairesi         2008/16333 E.  ,  2010/3674 K.**

**"İçtihat Metni"**

.......

Davacı Kurum, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir ve masrafın %70 kusur farkı ilk rücuda davaya konu edilmeyen tedavi giderinin %80 kusur karşılığının 506 sayılı Yasanın 10 ve 26. maddeleri uyarınca tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece,......esen gözetilerek yazılı biçimde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum avukatının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, iş kazasından doğan rücu tazminatı istemine ilişkin olup, 506 sayılı Kanunun 26/1'nci maddesindeki “...sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere...” bölümünün, Anayasa Mahkemesince 23.11.2006 tarih ve 2003/10 Esas 2006/106 Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, Kurumun bu maddeden doğan rücu hakkının, “halefiyete” değil, “kanundan doğan basit rücu hakkına” dayandığının kabul edilmesi ve bu kabul çerçevesinde, Kurumun rücu alacağının, ilk peşin değerin kusura tekabül eden miktarıyla sınırlı bulunmasına, öte yandan, kesinleşen önceki rücu davalarında hükmolunan miktarın mahsubu yapılırken, sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin esas alınması gerektiğine; şayet ilk peşin sermaye değerli gelirle birlikte artışlara da hükmedilmişse, artışların hükmolunacak rücu tazminatından mahsup edilmesine olanak bulunmamasına, bu çevrede meseleye fiili ödemeler açısından bakıldığında ise fiili ödemenin mevcudiyeti halinde, Kurumun talep

./..

-2-

edebileceği miktarın hesabının da aynı şekilde gerçekleştirilmesi gerekmekte olup; şayet ilk peşin sermaye değerli gelirin kusur karşılığı, fiili ödeme miktarından düşük ise o takdirde ilk peşin sermaye değerine itibar edilmesi; aksine fiili ödeme miktarı ilk peşin değerden düşük ise o takdirde de fiili ödeme miktarının esas alınması gerektiğine göre, mahkemece, Anayasa Mahkemesinin iptal kararının derdest davalara uygulanması gerektiği gerekçe gösterilerek yargılama yapılıp, hüküm tesis edilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak, ilk rücuda, davalı işverenin 10. madde kapsamında kusur oranının %80 olarak saptanıp gelir ve geçici iş göremezlik ödeneğinin %10’unun hüküm altına alınması gözetilerek, %70 kusur farkı karşılığı 3666,93 TL ilk peşin değerli gelir ile 179,34 TL geçici iş göremezlik ödeneği ve %80 kusur karşılığı 10,72 TL tedavi giderine hükmedilmesi gerekirken, hatalı mahsup ve belirleme ile 2716,86 TL ilk peşin değerli gelir ile 166,53 TL geçici iş göremezlik ödeneği ve 10,05 TL tedavi giderinin tahsiline karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı görülmüştür.

Ne var ki; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının, ilk bendinin ilk satırında yer alan “2.893,44” rakamlarının silinerek, yerine, “3856,99” rakamlarının yazılmasına, harcı düzenleyen bentte yer alan “156,24” rakamlarının silinerek, yerine, “208,28” rakamlarının yazılmasına ve kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2016/19043, Karar No: 2018/4631, Tarih: 07.05.2018

**17. Hukuk Dairesi         2016/19043 E.  ,  2018/4631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki, trafik kazası sonucu oluşan cismani zarar nedeniyle maddi tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda, kararda yazılı nedenlerle, davanın reddine ilişkin verilen hüküm, davacı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalının trafik sigortacısı olduğu aracın yaptığı tek taraflı kazada yaralanan davacının kalıcı maluliyete uğradığını, davalıya yapılan başvuru üzerine 15.04.2013 tarihinde 52.426,00 TL. tazminat ödenmişse de bu bedelin gerçek zararın çok altında olduğunu, davalı tarafından tazminattan yapılan indirimleri kabul etmediklerini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 5.000,00 TL. kalıcı maluliyet tazminatının kaza tarihinden işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davaya konu kaza şehirlerarası yolcu taşımacılığı sırasında gerçekleştiğinden taşımacılık sigortasını yapan şirketin zarardan sorumlu olduğunu, poliçe kapsamında davacıya tazminatı ödeyip poliçeden doğan sorumluluklarını yerine getirdiklerini, kabul anlamına gelmemek üzere sigortalı araç sürücüsünün kusuru oranında ve poliçe limitiyle sınırlı biçimde zarardan sorumlu olduklarını, davacının hatır için sigortalı araçta taşındığı gözetilip tazminattan indirim yapılması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; davacının kaza esnasında minibüste yolcu konumunda bulunması nedeniyle, davacının sürekli maluliyetinden kaynaklanan maddi zararlarından öncelikle aracın Zorunlu Karayolu Taşımacılık Mali Mesuliyet Sigortacısı'nın sorumlu olduğu, davacının mahkemece verilen süreye rağmen Zorunlu Karayolu Taşımacılık Mali Mesuliyet Sigortacısı'na müracaat etmediği ve etmeyeceğini beyan ettiği, davadan önce davalı tarafça kısmi ödeme yapılmış olmasının yasal düzenlemenin sonuçlarını ortadan kaldırmayacağı ve davaya konu tazminat talebinin davalı tarafça kabul edilmediği, gerçek zararın ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, taşıma sırasında meydana gelen trafik kazası sonucu oluşan cismani zarar nedeniyle sürekli işgöremezlik tazminatının, zarardan sorumlu olduğu iddia edilen trafik sigortacısından tahsili istemine ilişkindir.

Dava, taşıma sırasında meydana gelen trafik kazası sonucu oluşan cismani zarar nedeniyle sürekli işgöremezlik tazminatının, zarardan sorumlu olduğu iddia edilen trafik sigortacısından tahsili istemine ilişkindir.

Davalı ...'nin, davacının yolcusu olduğu minübüsün zorunlu mali sorumluluk sigortacısı olduğu hususu çekişmesizdir. Davalı ..., davacının zararından öncelikle minübüsün zorunlu karayolu yolcu taşımacılığı mali sorumluluk sigortacısının sorumlu olduğunu savunmuştur. Mahkeme ise, bu hususta herhangi bir araştırma yapmadan ve davacı tarafın zorunlu karayolu yolcu taşımacılığı mali sorumluluk sigortacısına başvurmayacaklarını beyan ettiği gerekçesiyle, aracın zorunlu karayolu yolcu taşımacılığı mali sorumluluk sigortası varmışcasına, davalının zarardan sorumlu olmadığına karar verilmiştir.

Zorunlu Karayolu Taşımacılık Mali Sorumluluk Sigortası, 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu'nun "Sorumluluk ve Sigorta" başlıklı bölümünde düzenlenmiş olup; Kanunun 17. maddesinde "Şehirlerarası ve Uluslararası yolcu taşımacıları, duraklamalar dahil olmak üzere kalkış noktasından, varış noktasına kadar geçecek süre içinde meydana gelecek bir kaza nedeniyle yolcunun ölümü, yaralanması ya da eşyanın zarara uğramasından dolayı sorumludurlar" düzenlemesi yapıldıktan sonra, 18. maddesinde "Taşımacılar, yolcuya gelebilecek bedeni zararlar için bu Kanun'un 17. maddesinden doğan sorumluluklarını sigorta ettirmek zorundadırlar" düzenlemesine yer verilmiştir.

Zorunlu Karayolu Taşımacılık Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları'nın "Tazminat Ödemesinde Öncelikli Sigorta" başlığını taşıyan B.8. maddesinde ise; "Meydana gelen zarar, öncelikle bu sigortadan karşılanır. Sigorta sözleşmesinin hiç yapılmamış olması, yapılmış fakat geçersiz hale gelmiş olması, süresinin bitmiş olması veya meydana gelen zararın bu sigorta teminatlarının üzerinde bulunması halinde teminatların üzerinde kalan kısım için; sırasıyla 13/10/1983 tarih ve 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'na göre yapılması zorunlu olan mali sorumluluk sigortasına ve varsa ihtiyari mali sorumluluk sigortasına başvurulur" denilmektedir. Buna göre taşıma ilişkisinde, taşımacılık mali sorumluluk sigortası, mali sorumluluk sigortası ve ihtiyari mali sorumluluk sigortası arasında sıralı sorumluluk ilişkisi kabul edilmiştir.

Somut olayın incelenmesinde; davaya konu kazanın 03.11.2011 tarihinde Amasya-Tokat karayolunda, hususi amaçla kullanılan ve davacının da iş arkadaşı olan ... adına kayıtlı minübüsle, Sinop ilinden ... iline gidiş esnasında meydana geldiği dosya kapsamı ile sabittir. Davalı tarafından trafik sigortalı minübüsün yaptığı tek taraflı kazada davacı yaralanmıştır. Davacının yaralandığı kazanın, şehirlerarası yolcu taşımacılığı sırasında meydana geldiği; davalı yanın savunması ve anılan mevzuat hükümleri gereği sigortalar arasındaki sıralı sorumluluk ilkesi hep birlikte gözetildiğinde; kaza yapan aracın zorunlu karayolu yolcu taşımacılığı mali sorumluluk sigortasının bulunup bulunmadığının araştırılmasının zorunlu olduğu, bu konuda davacı yanın beyanı ile yetinilemeyeceği izahtan uzaktır.

Yukarıda izah edilen sıralı sorumluluk esasına göre, davalı zorunlu mali mesuliyet sigortacısına, ancak taşımacılık mali sorumluluk sigortası limitinin üzerinde bir zararın tespiti halinde, limitin üzerinde kalan kısım yönünden başvurulabileceği, başka bir anlatımla, yolcunun uğradığı bedeni zararlar, taşımayı yapan aracın zorunlu karayolu taşımacılık sigortası kapsamında ise, bu aracın trafik veya ihtiyari mali mesuliyet sigortacısının sorumluluğunun doğmayacağı da gözetilerek; kazayı yapan aracın, kaza tarihi itibariyle geçerli bir taşımacılık mali sorumluluk sigortası bulunup bulunmadığının araştırılması, bu poliçenin mevcudiyetine göre de davalının sorumluluğu hakkında bir karar verilmesi gerekirken; yanılgılı değerlendirme, eksik inceleme ve hatalı gerekçeyle, yazılı olduğu biçimde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

Kabule göre de; davacı ile araç malikinin ve araçta bulunan diğer kişilerin iş arkadaşı oldukları, bayram tatilini memleketlerinde geçirmek için ...'ya gittikleri sırada kazanın meydana geldiği dikkate alındığında, somut olayda ticari yolcu taşımacılığının bulunmadığı; ticari yolcu taşımacılığı yapan araçlar için yaptırılması zorunlu olan sigortanın yaptırılması mecburiyeti bulunmadığının gözetilmeyişi de doğru değildir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA; peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 7.5.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18620, Karar No: 2018/13649, Tarih: 25.09.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/18620 E.  ,  2018/13649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat, HAGB

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Müşteki-sanık ...’ün, 16.04.2015 tarihli duruşmada sanıklardan şikayetçi olduğunu ve davaya katılmak istediğini beyan etmesine rağmen katılma talebi konusunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş ise de; süresinde temyiz dilekçesi verip, sanıklar hakkındaki hükümleri temyiz ederek katılma iradesini gösteren müştekinin, 5271 sayılı CMK'nin 260/1. maddesi uyarınca hükmün temyize hakkının bulunduğu anlaşılmakla; CMK'nin 237/2. maddesi uyarınca davaya “katılan” olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;

Sanıklar Mustafa ve Enes hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 gün 2009/13-12 sayılı kararı ve 5271 sayılı CMK'nin 231/12. maddesi uyarınca itirazı kabil olup temyizinin mümkün bulunmadığı, bahse konu kararların sanık ... yönünden 14/07/2015 ve sanık ... yönünden 24/06/2015 tarihlerinde itiraz edilmeksizin kesinleştikleri anlaşılmakla, söz konusu kararlar temyiz dışı bırakılmıştır.

1) Sanık ... hakkında Mustafa’ya karşı “Kasten Yaralama” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin, TCK'nin 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete’de yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı infaz aşamasında gözetilebileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında katılan-sanık ...’e karşı “kasten Yaralama” suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Oluşa, tüm dosya kapsamına, katılan ...’ün aşamalarda değişmeyen istikrarlı beyanları ile bu beyanları destekler mahiyetteki adli rapora ve sanığın 16/04/2015 tarihli duruşmada “Ben olay sırasında Özgür’e bir kez vurdum.” şeklindeki ikrar içeren savunmasına göre, sanığın, diğer sanıklar ile fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek katılan ...’de kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaralanmasına neden olduğu anlaşılmakla, sanığın mahkumiyeti yerine, yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeple 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.09.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/24869, Karar No: 2013/8289, Tarih: 06.05.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/24869 E.  ,  2013/8289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli,olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanık ...'ın, suç tarihinde ......köyü muhtarını arayarak, kendisini ...Milletvekili ... olarak tanıtmak suretiyle Türk Telekom, Tedaş ve Köy Hizmetlerine işçi alınacağını, kendisine kontenjan ayrıldığını, işe girecek şahısların bir yıllık sigorta paralarını peşin olarak ödemesi gerektiğinden, kişi başı 3.500 TL para ve işe girecek kişi ile birlikte ...'ya gelmelerini söylediği, köy muhtarının da durumu katılan ve tanık İbrahim'e anlattığı, katılan ve yanındakilerin, Afyonkarahisar'dan ...'ya geldikleri, sanık ...'in telefon ederek, "Sayıştay binasının önünde bekleyin danışmanım gelecek" dediği, burada bekledikleri

sırada kendisini İbrahim Demir olarak ve milletvekili danışmanı olarak tanıtan sanık ...'ın geldiği, katılanın 3.500 TL parayı ve belgeleri şahsa verdiği, bu sanığın, "ben işlemleri yapacağım sizi vekilim mecliste bekliyor" diye söyleyince Meclis'te ...Milletvekili ...'nın makamına gittikleri, burada ...'nın danışmanıyla görüştüklerinde dolandırıldıklarını anladıkları, sanıkların böylece eylem ve fikir birliği içerisinde hareket ederek dolandırıcılık suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda; suçun sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 157/1 maddesi uyarınca suçun işleniş şekli nazara alınarak, hapis cezası asgari hadden uzaklaşılarak tayin edilmesine rağmen, adli para cezasının asgari hadden tayin edilmesi hususu, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

TCK'nın 62. maddesinin uygulanmamasına karar verilirken gösterilen gerekçenin yasal ve yeterli olması karşısında tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 06/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.