muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/10944, Karar No: 2023/9076, Tarih: 29.11.2023

2. Mahkemesince; özetle suça konu nüfus cüzdanının resmi belge niteliğinde olduğu sanığın soruşturma ve kovuşturma aşamasında açıkça denetimli serbestlikten dolayı kesinleşmiş cezası bulunduğu bu sebeple abisi Yahya'nın kimliğinin üzerine fotoğrafını yapıştırdığını ve yakalanmamak maksadıyla kullandığını itiraf ettiği anlaşıldığı gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Belgede sahtecilik suçlarında aldatıcılık niteliğinin bulunup bulunmadığının takdirinin mahkemeye ait olduğu ve suça konu nüfus cüzdanının aslının aldatıcılık niteliği yönünden bir değerlendirme yapılmadığı da göz önüne alınarak, suça konu nüfus cüzdanının duruşmaya getirtilip incelenmek suretiyle, özellikleri duruşma tutanağına yazıldıktan sonra aldatıcılık niteliğinin bulunup bulunmadığının tespit edilmesi ve denetime olanak sağlayacak şekilde belge aslının dosya içinde bulundurulmasından sonra, sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve incelemeyle hükümler kurulması,

2. Kabule göre de;

a.Sanık hakkında hangi ilamın tekerrüre esas alındığının karar yerinde gösterilmemesi,

b. Emanete kayıtlı suça konu nüfus cüzdanı hakkında dosyada delil olarak saklanması yerine müsaderesine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, İnegöl 3.Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.12.2015 tarihli ve 2015/455 Esas, 2015/557 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.11..2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6343, Karar No: 2019/2830, Tarih: 19.03.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/6343 E.  ,  2019/2830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarından açılan kamu davasında, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında açıklandığı üzere her bir takvim yılında sahte fatura kullanma ve düzenleme eylemlerinin birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, her bir takvim yılı içinde farklı zamanlarda birden fazla sahte fatura kullanma ve düzenleme eylemlerinde TCK'nin 43/1. maddesindeki zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde TCK’nin 43/1. maddesi uygulanmaksızın, tek hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140- 2015/85 E.-K. sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamada toplanan deliller karar yerinde incelenip yüklenen suçun sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 19.03.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18826, Karar No: 2012/29611, Tarih: 13.09.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/18826 E.  ,  2012/29611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığa eksik para cezası tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Sanık hakkında ek savunma hakkı verilmeden iddianamede gösterilmediği halde 6831 sayılı Kanun 91/1. maddesinin uygulanması,

2) 6831 sayılı Orman Kanunun 5728 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önce ve sonraki hükümleri olaya uygulanmak ve ortaya çıkan sonuçları birbiriyle karşılaştırması suretiyle lehe olan hükmün denetime imkan vereek şekilde hükümde belirtilmemesi,

3) Bilirkişi raporunda kesilen 2 adet kızılçam ağacının 1.167 m3 olarak belirttiği orman deposunda olan emvalin 2 ster ibreli yakacak odun olduğunu bu emvalin dip kutru ile 2 adet kızılçam ağacının dip kuturlarının aynı olduğunu tesbiti karşısında dikiliden kesildiği kabul edilen iki ağacın yapacak mı yoksa yakacak vasıflı mı oldukları hususunun tereddüte yer vermiyecek şekilde bilirkişiden ek rapor alınmadan yazılı şekilde karar verilmesi,

4) Nakil aracının müsaderesi ile ilgili olarak 5237 sayılı TCK'nin 54/3. maddesi uyarınca işlenen suça nazaran daha ağır sonuçlar doğuracağı ve bu nedenle hakkaniyete aykırı olup olmıyacağı hususunun değerlendirilmeden karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 13.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8180, Karar No: 2013/17737, Tarih: 18.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/8180 E.  ,  2013/17737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, sahtecilik

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

Sanık ...’ün, bademcik rahatsızlığı nedeniyle Özel ... hastanesinde ücret ödemeden ameliyat olmaya karar verdiği, arkadaşı olan ve Özel ... hastanesinde çalışan diğer sanık ...’in, ...’a bir başkasının sağlık karnesiyle kendisini ameliyat ettirebileceğini belirtmesi üzerine, sanık ...’in sağlık karnesini alarak sanık ...’e verdiği, İbrahim’in, suça konu karneyle sanık ...’ın kaydını yaptırarak ameliyat olmasını sağladığı, ayrıca sanıkların aynı sağlık karnesi ile ameliyat sonrasında bademcik ameliyatı ile ilgili olarak eczaneden ilaç aldıkları, ameliyat olmadığı halde karnesi kullanılan Yasin için

düzenlenen belgelerin iğfal kabiliyetine haiz oldukları, bu şekilde sanıkların fikir ve irade birliği içerisinde birlikte hareket etmek suretiyle dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediklerinin iddia edildiği olayda;

1-Sanıklar hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan verilen beraat kararlarına yönelik katılan vekili ile sanıklar müdafileri tarafından yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

düzenlenen belgelerin iğfal kabiliyetine haiz oldukları, bu şekilde sanıkların fikir ve irade birliği içerisinde birlikte hareket etmek suretiyle dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediklerinin iddia edildiği olayda;

1-Sanıklar hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan verilen beraat kararlarına yönelik katılan vekili ile sanıklar müdafileri tarafından yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık ... adına düzenlenmiş sağlık karnesi üzerinde herhangi bir tahrifat yapılmamış olması, söz konusu sağlık karnesinin resmi kayıtlar ile uyumlu olması, hastanede röntgen teknisyeni olarak çalışan sanık ...’in, evrak ve kayıt işlemlerinde görevli olmaması, evrak ve kayıt işlemlerini yapan personel ile ameliyata katılan doktor ve hemşirelerin sanıkların bu durumlarını bilmemeleri nedeniyle eyleme herhangi bir şekilde iştiraklerinin bulunmaması hususları birlikte gözetildiğinde, sahtecilik suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle verilen beraat kararlarında hukuka aykırılığın bulunmadığı anlaşılmıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekili ile sanıklar müdafilerinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2- Sanıklar hakkında dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet kararlarına yönelik katılan vekili ile sanıklar müdafileri tarafından yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Denetim ve kontrol yükümlülüğü bulunan hastane görevlilerinin yapacakları basit bir araştırmayla sağlık karnesi kullanılan sanık ... ile ameliyat olan sanık ...’ın aynı kişiler olmadıklarını belirleme imkanına sahip olmaları nedeniyle dolandırıcılık suçunun aldatıcılık unsurunun gerçekleşmediği gözetilmeden, sanıkların beraatı yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekili ile sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.11.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2505, Karar No: 2017/4503, Tarih: 29.05.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/2505 E.  ,  2017/4503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı ve davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; davacının, davalı işyerinde 01.08.1993 – 01.07.2009 tarihleri arasında geçen eksik çalışmalarının ve prime esas kazançlarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece; davacının davalı işyerinde 06.01.1995 – 01.07.2009 tarihleri arasında; 2005 yılında 113 gün, 2006 yılında 137 gün, 2007 yılında 15 gün olmak üzere Kurum'a bildirilen günler dışında toplam 265 gün hizmet süresinde çalıştığının tespitine, 2005 yılında 10.332,33 TL, 2006 yılında 13.820,40 TL, 2007/1. ayda 8.659,80 TL, 2007/2. ayda 8.524,80 TL, 2008/1. ayda 9.496,80 TL, 2008/2. ayda 9.315,00 TL, 2009/1. ayda 10.404,00 TL prime esas alınması gereken miktar açısından eksik belirlenen farkın olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacı tarafından Kahta kanalizasyon ve arıtma projesinde topoğraf olarak görev yaptığının beyan edildiği, davacının talep ettiği dönem içerisinde kalacak şekilde 01.01.1993 – 20.08.1993, 19.07.2001 – 30.11.2001 ve 21.02.2008 – 01.03.2008 tarihleri arasında dava dışı bir işyerlerinden çalışmalarının bildirildiği, Harita ve Kadastro Mühendisleri Odası tarafından emsal ücretlerin bildirildiği, bordro tanıkları tarafından; davacının 1993 – 2009 yılları arasında çalıştığının, normalde davalı işyerinde işçilerin mevsimlik çalıştığının, kışın 3-4 ay ara verildiğinin, ancak davacı teknik personel olduğundan davacının kışın büroda çizim ve evrak işleri yaptığının ve vasıfsız işçilerden daha fazla ücret aldığının beyan edildiği, davacı tarafından delil olarak sunulan 16.06.1994 tarihli belgede; davacının topoğraf olarak imzasının olduğu, ayrıca bu belgede kontrol amiri ve imar şefinin de imzalarının bulunduğu, davacı tarafından sunulan “ tespit tutanağı ” başlıklı 14.03.1995 tarihli belgede; fen işleri amiri, ....AŞ yetkilisi ve yüklenici topoğraf olarak da davacının bulunduğu, davacı tarafından sunulan “ tutanak ” başlıklı ve 07.07.1995 tarihli belgede; davacının topoğraf olarak imzasının bulunduğu ve ayrıca ....yetkilisinin ve müteahhit vekili olarak.... AŞ yetkilisinin olduğu, davalı şirket yetkilisi tarafından imzalanan belgede; davacının 1994 – 2000 yılları arasında topoğraf olarak çalıştığının bildirildiği, raporu hükme esas alınan bilirkişi tarafından; her ne kadar bordro tanıkları davacının 1994 – 2009 yılları arasında çalıştığını beyan etmişlerse de; davacının en son işe giriş bildirgesinin 23.03.2005 tarihli olduğu, önceki işe giriş bildirgeleri ile bildirimler dikkate alındığında davacının dönem dönem işten çıkarıldığının anlaşıldığı, bu nedenle davacının eksik çalışmalarının 23.03.2005 – 2009 yılları arasında belirlendiğinin bildirildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Öte yandan, 506 sayılı Yasanın 77. maddesinde prime esas gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Gerçek ücretin işçinin yaşı, kıdemi, meslek durumu dikkate alınarak, emsal işi yapan işçilerin aldığı ücret göz önünde tutularak belirlenmesi gerektiği Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Somut olayda ise yeterli araştırma ve inceleme yapılmadan, yetersiz bilirkişi raporu esas alınarak sonuca gidilmesi, ayrıca; tespit edilen eksik günlerin ve prime esas kazançların infazı mümkün olmayacak şekilde hüküm kurulması isabetsiz olmuştur.

Somut olayda ise yeterli araştırma ve inceleme yapılmadan, yetersiz bilirkişi raporu esas alınarak sonuca gidilmesi, ayrıca; tespit edilen eksik günlerin ve prime esas kazançların infazı mümkün olmayacak şekilde hüküm kurulması isabetsiz olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş; talep edilen döneme ait tüm dönem ve ücret bordrolarını dosya arasına almak ve re'sen seçilecek bordro tanıklarını dinleyerek davacının çalışma süresini ve yaptığı işin mahiyetini belirlemek, davacı tarafından delil olarak sunulan belgelerin gerçekten davalı işveren tarafından düzenlenip düzenlenmediğini araştırmak, davacı adına 01.01.1993 – 20.08.1993, 19.07.2001 – 30.11.2001 ve 21.02.2008 – 01.03.2008 tarihleri arasında davalı Kurum'a hizmet bildirilen işyerlerinin davalı işyeri ile hukuki ve fiili bağları bulunup bulunmadığını araştırmak, davacının eksik hizmetlerinin tespitinde; tespit edilir ise imzalı ücret bordrolarını ve dosyada mevcut olan 2005/Mart ayına ait ücret bordrosunu dikkate almak, hak düşürücü süre bulunup bulunmadığını değerlendirmek, prime esas kazançların tespitinde ise; davacının asgari ücretten yüksek bir ücret ile çalıştığı kanaatine varılır ise davacının prime esas kazançlarını hükümde infaza elverişli bir şekilde belirterek toplanan tüm deliller değerlendirilmek sureti ile varılacak sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacı ve davalılardan Megasan İnş. Aş'ye iadesine

29.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9914, Karar No: 2013/16420, Tarih: 12.11.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/9914 E.  ,  2013/16420 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

1-İşin niteliği bakımından temyiz tetkikatının duruşmalı olarak yapılmasına HMK'nun 438. ve İİK'nun 366. maddeleri hükümleri müsait bulunmadığından bu yoldaki isteğin reddi oybirliğiyle kararlaştırıldıktan sonra işin esası incelendi;

2-Şikayet eden borçlu ... vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, 29.03.2013 tarihli yazı ile borçlunun Ziraat Bankası Ulus Şubesi nezdindeki hesaplarına haciz konulmasına karar verildiğini ve bu kapsamda ilgili Banka'ya haciz yazısı yazıldığını, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’na 5999 sayılı Kanun 1. maddesiyle eklenen Geçici 6. ve 6111 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesine göre, kamulaştırmasız elatma nedeniyle hüküm altına alınan tazminatın tahsili için idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilmeyeceğini, öte yandan anılan banka hesabına kamu hizmetlerine tahsisli (projeli işlerde kullanılmak üzere) ödenekler ve personele ait maaşlar ile diğer kurum ve kuruluşların yatırım vs. hizmetlerinde kullanılmak üzere bütçelerinden gönderilen ödeneklerin yatırıldığını, bu nedenlerle yapılan haciz işleminin İİK'nun 82/1. maddesine de aykırı olduğunu açıklayarak, haciz kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesinin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin düzenlemenin yürürlük tarihinden sonra hüküm altına alınan kamulaştırmasız elatma nedeniyle tazminat alacaklarının tahsili için anılan maddenin son fıkrası gereği haciz yapılamayacağını, yine 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi Anayasa Mahkemesi'nin 22/02/2013 tarihli 28567 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 01/11/2012 tarihli ve 2010/83 Esas 2012/169 Karar sayılı kararı ile iptal edildiği ve aynı kararda, iptal kararının Resmi Gazete'de yayımlandığı tarihten itibaren 6 ay sonra yürürlüğe gireceği hüküm altına alındığından anılan kanun maddesinin 22/08/2013 tarihine kadar yürürlükte olduğu ve 01/11/1983 tarihinden sonraki döneme ait kamulaştırmasız elatma nedeniyle açılan davalar neticesinde verilen tazminat kararlarına dayanılarak yapılan icra takiplerinde, borçlu idarenin mal, hak ve alacaklarının 22/08/2013 tarihine kadar haczedilemeyeceği gerekçesiyle şikayetin kabulü ile borçlu .......hesabına konulan haczin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

-//-

2013/9914-16420 -2-

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

-//-

2013/9914-16420 -2-

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir. Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayımlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren bazı kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanun’un 21 maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6'ncı maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11. fıkrasında, bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Her ne kadar; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 22.08.2012 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir.........ptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir. Öte yandan 6111 sayılı Yasa’nın Geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, Anayasa'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır.

Ayrıca 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile Değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasında bu fıkra hükmünün bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar

-//-

2013/9914-16420 -3-

hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanacağı düzenlemesinin İdare tarafından kamulaştırılmaksızın el konulan taşınmazlara ilişkin tazminat davaları ile kamulaştırma bedeli tespitine ilişkin davalar için geçerli olduğunun kabulü gerekir. Dava niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvuruları bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenledir ki haczedilmezlik şikayetleri para alacaklarına ilişkin olup doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez, anılan son fıkra kapsamında düşünülemez.