muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/11509, Karar No: 2024/15621, Tarih: 02.12.2024

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dosya kapsamına, ihtarnameye ve tanık beyanlarına göre, davacının iş sözleşmesini eylemli şekilde kendisinin feshettiği ve fesih tarihi itibarıyla ödenmeyen fazla çalışma alacağının bulunduğu, geniş anlamda ücret kapsamına giren işçilik alacaklarının ödenmemesi nedeniyle feshin haklı nedene dayandığı ve davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, davacının tanık beyanlarıyla ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını ispatladığı ve alacağa hak kazandığı, Mahkemece ulusal bayram ve genel tatil ücret alacağının doğru belirlendiği, davalı tarafça yıllık izni kullandığına ilişkin herhangi bir yazılı belge sunulmadığı, ücretin ödendiğini ispat yükü işveren üzerinde olup, dosya kapsamından davacının ücretinin tamamının ödendiğinin ispatlanamadığı, ancak Mahkemece tanık ortalama beyanlarına göre davacının yaz (Nisan-Kasım) döneminde haftalık 5 saat fazla çalışma yaptığının kabulü ile hesaplama yapılmış ise de fazla çalışma alacağına hükmedilmesinin hatalı hesaplamaya dayalı olduğu, bu yönden re'sen hesaplama yapılarak fazla çalışma ücreti alacağı bakımından kararın düzeltilmesi gerektiği, resen yapılan hesaplamaya göre, yaz (Nisan-Kasım) döneminde 08.30-18.00 saatleri arasında 2 saat 10 dakika ara dinlenme ile günlük 7 saat 20 dakika çalışıldığı, haftanın 6 günü toplam çalışmanın (6x7 saat 20 dakika=) 44 saat olduğu, haftalık 45 saati aşan çalışmasının bulunmadığı, bu nedenle ispat edilemeyen fazla çalışma ücreti alacağının reddi gerektiği gerekçeleriyle istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (2) nci alt bendi uyarınca kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı ortadan kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili; ihbar tazminatı ile fazla çalışma alacağının kabulüne karar verilmesi gerekirken reddinin hatalı olduğunu ileri sürerek temyiz yoluna başvurmuştur.

2. Davalı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebeplerin yanında davacının iş sözleşmesinin devamsızlık nedeni ile haklı nedenle fesh edildiği, bu nedenle Bölge Adlliye Mahkemesi kararının hatalı olduğu, ayrıca Bölge Adliye Mahkemesince davacının fazla çalışma alacağı reddedilmesine rağmen fazla çalışma alacağı bulunduğundan bahisle işçi tarafından iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiği kabulünün kendi içinde çelişki olduğunu ileri sürerek temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi.

2. 6100 sayılı Kanun'un 297, 298 ve 321 inci maddesi.

C. Gerekçe

1. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi.

2. 6100 sayılı Kanun'un 297, 298 ve 321 inci maddesi.

3. Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 10.04.1992 tarihli ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı.

2. Değerlendirme

1. Mahkeme kararında yazılacak hususlar 6100 sayılı Kanun'un 297 nci maddesinde belirtilmiştir. Maddeye göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

2. Kanunun aradığı anlamda oluşturulacak kısa ve gerekçeli kararın hüküm fıkralarının, açık, anlaşılır, çelişkisiz ve uygulanabilir olması gerekmekle birlikte, kararın gerekçesinin de sonucu ile tam bir uyum içinde, o davaya konu maddi olguların Mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi sebeplere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak, kısaca maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir. Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi sebeple haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtayın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için, ortada usulüne uygun şekilde oluşturulmuş, hükmün hangi sebeple o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması zorunludur.

3. Kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 10.04.1992 tarihli ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı ilâmı gereğince bozma sebebidir.

4. Somut olayda İlk Derece Mahkemesince davacının kıdem tazminatı talebinin reddine, fazla çalışma ücretinin ise kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davacının fazla çalışma alacağını ispat edemediği kabul edilerek bu alacak yönünden davanın reddine karar verilmiş ise de; kıdem tazminatı alacağı yönünden, davacının iş sözleşmesini eylemli şekilde kendisinin feshettiği, fesih tarihi itibarıyla ödenmeyen fazla çalışma alacağının bulunduğu, geniş anlamda ücret kapsamına giren işçilik alacaklarının ödenmemesi nedeniyle feshin haklı nedene dayandığı gerekçesiyle davacının kıdem tazminatına hak kazandığı kabul edilmiştir.

Bu durumda hem davacının fazla çalışma alacağının bulunmadığının, hem de fazla çalışma ücreti alacağının bulunması nedeniyle kıdem tazminatına hak kazandığının kabulü 6100 sayılı Kanun'un 297, 298 ve 321 inci maddelerine aykırıdır. Kanun'un ilgili hükümlerine aykırı olarak verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararının açıklanan sebeplerle bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Bu durumda hem davacının fazla çalışma alacağının bulunmadığının, hem de fazla çalışma ücreti alacağının bulunması nedeniyle kıdem tazminatına hak kazandığının kabulü 6100 sayılı Kanun'un 297, 298 ve 321 inci maddelerine aykırıdır. Kanun'un ilgili hükümlerine aykırı olarak verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararının açıklanan sebeplerle bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgililere iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1864, Karar No: 2022/4479, Tarih: 06.06.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/1864 E.  ,  2022/4479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 07.01.2019 tarihli ve 2018/2431 Esas, 2010/28 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Ceza yargılamasında adil yargılanma hakkının bir parçası olarak etkin başvuru yolu ve yöntemine verilen önem dikkate alındığında, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın "Temel hak ve hürriyetlerin korunması" başlıklı 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrasında yer verilen; '"Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır." şeklindeki düzenleme, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 13 üncü maddesinde güvence altına alınan etkin başvuru hakkı ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "Kararların gerekçeli olması" başlıklı 34 üncü maddesinin ikinci fıkrasında yer verilen; "Kararlarda, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekilleri belirtilir." hükmü ile aynı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasının ilgili bölümünde yer verilen; "Hüküm fıkrasında, ... kanun yollarına başvurma ... olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir." şeklindeki düzenlemeye uygun olarak kararın tebliğinin şeklî değil, faydalı, amacına uygun, hak arama hürriyetini ve etkin başvuru hakkını engellemeyecek biçimde olması gerekmektedir.

Hak arama özgürlüğü ile yakından ilişkili ve emredici vasıftaki bu hükümlere göre sanığa ve kanun yoluna başvuru hakkı olanlara hüküm açıklanırken ve hazır değilseler tebliğ edilen gerekçeli kararda başvurabileceği kanun yolları, mercii ve süresinin bildirilmesi zorunludur. Bu yasal düzenlemelerin ortak amacı bireylerin yargı ya da idarî makamlar önünde sonuna kadar haklarını arayabilmelerine kolaylık ve imkân sağlamaktır. Çünkü son derece dağınık ve değişken olan mevzuat karşısında insanların hakkını aramakta güçlük çekeceğini değerlendiren kanun koyucu, ilgilisinin, başvurulacak kanun yolu, mercii ve süresini de içerir şekilde karar ve işlemlerden Devlet tarafından haberdar edilmesini hak arama, hak ve hürriyetlerin korunması ve etkin başvuru hakkı bakımından zorunluluk haline getirmiştir.

5271 sayılı Kanun'da iki dereceli kanun yolu sistemi benimsenmiş olup 291 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde temyiz süresi; "Temyiz istemi, hükmün açıklanmasından itibaren on beş gün içinde ... yapılır;" şeklinde kaleme alınmıştır. Buna göre ilgilisi aleyhine temyiz yoluna başvurmak istediği karara karşı bu kararın tebliği ya da tefhiminden itibaren on beş gün içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe vermek veya tutanağa geçirilmek ve hâkime onaylattırılmak koşuluyla zabıt kâtibine bir beyanda bulunmak suretiyle yapılır. Ancak 5271 sayılı Kanun'un temyiz yolu için öngördüğü tek koşul, temyiz iradesinin usûlüne uygun şekilde on beş gün içinde açıklanmasından ibaret değildir.

Şöyle ki 5271 sayılı Kanun’un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde belirtilen; “Yargıtay … temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa, temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm karşısında, 5271 sayılı Kanun’un temyiz sisteminde sebeple bağlılık ilkesini kabul ettiği anlaşılmaktadır. O hâlde temyiz dilekçesinde hükmün hukukî yönüne ilişkin temyiz nedenleri de belirtilmelidir.

Nitekim 5271 sayılı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlıklı 295 inci maddesinin birinci fıkrasında; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir." şeklindeki düzenleme ile hükmün tefhim ya da tebliğinden itibaren usûlüne uygun şekilde temyiz iradesini açıklayan ilgili, bahse konu dilekçesinde temyiz sebeplerine yer vermemiş ise 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz nedenlerini belirten dilekçeyi de sunmak durumundadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında ayrıntıları izah edildiği üzere; Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 07.01.2019 tarihli ve 2018/2431 Esas, 2010/28 Karar sayılı kararında 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasında ifade edildiği üzere kanun yolunun, süresinin ve merciin açıkça belirtildiği ancak 5271 sayılı Kanun'un temyiz yolu için benimsediği iki aşamalı süre koşulunun göz ardı edilmesiyle süre konusundaki ihtarın 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı tutulduğu, sanığa, 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında, temyiz nedenlerini içeren dilekçenin sunulması için öngörülen yedi günlük süre ihtarının bulunmadığı belirlenmiştir.

O hâlde Mahkemece yapılacak iş, kanunî süresi içerisinde usûlüne uygun olarak temyiz iradesini açıkladığı belirlenen sanığa; "5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz nedenlerini bildirir gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içerir tebligat ile Mahkeme kararının tebliğ edilmesi, süresi içinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, temyiz isteminde bulunmaması hâlinde ise mevcut hâliyle, incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 06.06.2022 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1310, Karar No: 2013/2973, Tarih: 08.05.2013

**15. Hukuk Dairesi         2013/1310 E.  ,  2013/2973 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle yargılamanın iadesi talep edilen 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2011/25 Esas sayılı dosyasında Av. ...'nın 25.02.2011 tarihli mazeret dilekçesi ekinde iş sahibi kooperatif vekili olarak vekâletnamesini ibraz etmiş olması, o dava sonuçlanıncaya kadar vekâlet ilişkisinin azil ya da çekilme gibi sebeplerle sonuçlandırılmamış bulunması ve kooperatifçe adı geçen avukatın vekilleri olmadığı ileri sürülmemiş olmasına göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 08.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10924, Karar No: 2012/9102, Tarih: 12.10.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/10924 E.  ,  2012/9102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ve müşterekleri ile ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 30.03.2011 gün ve 47/47 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar vekili, dava konusu 380 ada 3 ve 397 ada 21 parsel sayılı taşınmazların vekil edenlerinin yakın mirasbırakanı ... ile davalının ortak mirasbırakanı kök muris ...'den intikal ettiğini, müvekillerinin yakın mirasbırakanı ...'in nizalı taşınmazlarda ½ payı olduğu halde, kadastro sırasında taşınmazların tamamanın davalı adına tespit ve tescil edildiğini açıklayarak, uyuşmazlık konusu taşınmazların ½ payının iptali ile ...'in mirasçılık belgesindeki miras payları oranında vekil edenleri adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı 20.04.2010 tarihli yargılama oturumunda, dava konusu taşınmazların kendisine babasından kaldığını; ancak, yarısının dava dışı Şefik Seyhan'a ait olduğunu, anılan şahsın kadastro çalışmaları başladığı esnada kendisini arayarak taşınmazları adına (davalı) tespit ettireceğini ancak yarısının onun (...) olacağını söylediğini kendisinin de kabul ettiğini beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, ispat edildiği gerekçesiyle davanın kabulüne; 380 ada 3 ve 397 ada 21 parsel sayılı taşınmazların tapularının iptaline, 1/2 paylarının davalı, 1/2 paylarının ise davacılar adına ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2010/28 Esas ve 2010/35 Karar sayılı mirasçılık belgesindeki payları oranında tesciline karar verilmiştir. Hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, ispat edildiği gerekçesiyle davanın kabulüne; 380 ada 3 ve 397 ada 21 parsel sayılı taşınmazların tapularının iptaline, 1/2 paylarının davalı, 1/2 paylarının ise davacılar adına ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2010/28 Esas ve 2010/35 Karar sayılı mirasçılık belgesindeki payları oranında tesciline karar verilmiştir. Hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; dava konusu taşınmazların 25.04.2003 tarihinde yapılan kadastro çalışmaları sırasında belgesinden davalı adına tespit edildiği, tespitin itirazsız olarak kesinleşmesiyle 04.10.2003 tarihinde tapu kayıtlarının oluştuğu belirlenmiştir. Keşifte dinlenilen yerel bilirkişiler, taşınmazların öncesinde ...'e ait olduğunu, onun tarafından kullanıldığını, ölümünden sonra ... ve davalı tarafından kullanıldığını, ...'un iki çocuğu bulunduğunu açıklamışlardır. Davalının 20.04.2010 tarihli yargılama oturumundaki beyanı ile keşifte dinlenilen yerel bilirkişilerin beyanları birlikte değerlendirildiğinde: nizalı taşınmazların öncesinde tarafların kök mirasbırakanı ...'e ait olduğu tartışmasızdır. Ne var ki, dosya arasında ...'in mirasçılık belgesi bulunmamaktadır. ...'in noksanın tamamlatılması yoluyla getirtilen nüfus kaydından 01.11.1978 tarihinde, davacıların yakın miras bırakanı ...'in ise 13.06.1999 tarihinde vefat ettiği ve dava dışı başka mirasçıların da bulunduğu anlaşılmıştır. Bu kapsamda, eldeki dava mirasçılar arasında görülen tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir. Taraflar davada, taksim hukuksal sebebine dayanmamışlardır. Bu şekilde, nizalı taşınmazların tarafların kök mirasbırakanı ...'in terekesine dahil malvarlığı olduğunun ve terekesinin elbirliği mülkiyeti hükümlerine tabi bulunduğunun kabulü gerekir. Bu durumda, eldeki davanın irdelenmesinde; elbirliği mülkiyet hükümlerinin geçerli olduğu taşınmazlarda mirasçıların birbirleri aleyhine tek başına miras payının iptaline ilişkin dava açmaları mümkün olup oybirliği aranmaz (HGK. 23.10.1996 T. 1996/7-522 Esas ve 1996/713 Karar). Mirasçılardan birinin taşınmazın diğer mirasçılar adına da tapuya tescilini istemesi TMK.nun 640 ve 702. maddelerine göre de mümkün değildir. Davacı, mirasçılar arasında görülen böyle bir davada, sadece kendi payı yönünden iptal ve tescil isteğinde bulunabilir. Mahkemece, nizalı taşınmazların ½ paylarının iptali ile davacılar adına tapuya tesciline karar verilmiştir. Ne var ki, ...'in nüfus kaydı kapsamında, eldeki davadaki taraflar dışında dava dışı başka mirasçılarının da bulunduğu tespit edildiğine göre, davacıların sadece Şeyhmuz Üzen'in terekesindeki miras payları oranında iptal ve tescil isteyebileceklerinin kabulü gerekir. Hal böyle olunca, mahkemece, taraflardan ...'in mirasçılık belgesi temin edilerek, davacıların miras payı oranlarında iptal ve tescile karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Davalının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü ile yerel mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK.nun Geçici madde 3’ün yollamasıyla HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK.nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK.nun 440/I. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 1.602,90 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine 12.10.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22412, Karar No: 2017/13618, Tarih: 01.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/22412 E.  ,  2017/13618 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 01/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13998, Karar No: 2015/5516, Tarih: 04.06.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/13998 E.  ,  2015/5516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Uşak 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/09/2014

NUMARASI : 2013/985-2014/965

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı menfi tespit ve senet iptali davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira sözleşmesinin teminatı olarak verilen senetlere dayalı olarak alacağın tahsili için başlatılan icra takibinden dolayı borçlu olmadığının tespiti ile bedelsiz kalan senetlerin iptali istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesinde kira sözleşmesi gereğince teminat amaçlı olarak davalıya verilen 01/02/2013 tanzim tarihli ve 01/05/2013, 01/06/2013, 01/07/2013, 01/08/2013 ve 01/09/2013 vade tarihli her biri 300 TL bedelli 5 adet bonoya dayalı olarak toplam 1394,04 TL alacağın tahsili için başlatılan icra takibi nedeni ile borçlu olmadığının tespiti ve bedelsiz kalan ve davalı tarafından teslim edilmeyen 01/02/2013 tanzim tarihli 01/10/2013, 01/11/2013, 01/12/2013, 01/01/2014 vadeli her biri 300,00 TL bedelli dört adet senedin iptaline karar verilmesi istenmiştir. Mahkemece icra takibinin 150,00 TL alacağa yönelik kısmının devamına, davacının 01/05/2013, 01/06/2013, 01/07/2013, 01/08/2013 ve 01/09/2013 vadeli senetlerden dolayı borçlu olmadığının tespitine takibin 150,00 TL. Alacak haricindeki alacağa yönelik takibin iptaline, bedelsiz kalan ve davalı tarafından teslimi yapılmayan 01/02/2013 tanzim tarihli ve 01/10/2013, 01/11/2013, 01/12/2013 ve 01/01/2014 vadeli senetlerin iptaline, karar verilmesi üzerine hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, mahkemece dava değerinin dava dilekçesinde 1394,04 TL olarak bildirildiği, temyiz sınırının 1.820,00 TL olduğu belirtilerek temyiz talebinin miktar itibarıyla temyiz sınırının altında kaldığından bahisle 04/11/2014 tarihli ek karar ile temyiz isteminin reddine karar verilmiş, temyiz isteminin reddi kararı yasal sürede davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.