muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/12555, Karar No: 2021/3441, Tarih: 08.03.2021

**7. Ceza Dairesi         2018/12555 E.  ,  2021/3441 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : 17/06/2013 tarihli karar ile sanık ... hakkında hükümlülük, sanık ... hakkında beraat, iade, müsadere, 25/07/2013 tarihli ek karar ile temyiz talebinin reddine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Sanık ... müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde ise;

Hükmü temyiz eden Avukat ...'ın dosya içerisinde ve temyiz dilekçesi ekinde sanık müdafii olduğuna dair geçerli bir vekaletname veya yetki belgesi bulunmadığı ve sanık yönünden zorunlu müdafii sıfatı taşımadığı anlaşılmakla, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca temyiz inceleme isteğinin REDDİNE,

II) Gümrük İdaresi adına Hazine vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Temyiz isteminin reddine ilişkin 25.07.2013 tarihli ve 2012/182 Esas ve 2013/702 Karar sayılı ek kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, Gümrük İdaresi adına Hazine vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle redde dair ek kararın ONANMASINA, 08.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18409, Karar No: 2013/23230, Tarih: 09.12.2013

**21. Hukuk Dairesi         2012/18409 E.  ,  2013/23230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı,davalı işyerinde 1999 Haziran ayından 2005 yılı Temmuz ayına kadar yaz ve kış hazırlıkları için verilen birer aydan toplam iki ay ara haricinde yılda 10 ay kesintisiz olarak çalıştığının ve sigortalılık başlangıç tarihinin 01.06.1999 olduğunun tespitini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacının davalı ... Ayakkabı Ltd.Şti ye ait işyerinde 01.06.1999-24.07.2005 tarihleri arasında aralıklı olarak 1801 gün çalıştığı,871 günlük çalışmasının bildirildiği,kuruma bildirilmeyen 930 günlük çalışması bulunduğunun tespitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/8. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Somut olayda, davacının davalı işyerinde işe girişini gösteren 2.11.2000,01.10.2004,28.01.2003 tarihli imzalı işe giriş bildirgeleri bulunduğu,davacının 2.11.2000-7.12.2001 tarihleri arası çalıştığını belirten imzalı ibranamenin dosyaya sunulduğu, hizmet cetvelinde davalı işyerinden çalışmalarının kesintili olarak bildirildiği,bordro tanığı ... ve komşu işyeri tanığı ...'ın davacının çalışmasını doğruladığı sezon geçişi dışında kesintisiz çalışması bulunduğunu belirttiği anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş, öncelikle dava konusu dönemi kapsar biçimde diğer bordro tanıklarını dinlemek, gerek görüldüğü takdirde Kurumdan sorulmak suretiyle veya zabıta araştırması ile tespit edilecek komşu işyerlerinin işverenleri veya bu işverenlerin resmi kayıtlarına geçmiş çalışanların beyanlarına başvurmak, dinlenen bordro ve komşu işyeri tanıklarının çalışma süresini tereddütsüz belirlemek amacıyla gerek görüldüğü takdirde hizmet döküm cetvellerini getirtmek, davanın nitelikçe kamu düzenini ilgilendirdiği nazara alınıp araştırma genişletilerek tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik araştırma ve inceleme sonucunda yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 09/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7710, Karar No: 2023/9907, Tarih: 18.10.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/7710 E.  ,  2023/9907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2203 E., 2023/828 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan red

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 27. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/161 E., 2021/228 K.

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin eşinden 1996 yılından beri ayrı yaşamakta iken 1999 yılında boşandığını, Kurum denetmen raporuna istinaden boşandığı eşiyle birlikte yaşadığının tespiti üzerine müvekkilinin babasından aldığı ölüm aylığının 29 04.2019.tarih itibariyle iptal edildiğini ileri sürerek, müvekkili hakkında verilen 29.04.2019 gün ve 98758440-3-0707271 /6.348.412) sayılı işlemin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; Kurum işleminin usul ve kanunlara uygun olduğunu beyanla haksız ve yersiz açılan davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "...Mahkemece dinlenen davacı tanıklarının davacının boşandığı eşine bakabilmesi için birlikte yaşadıklarını beyan etmiş olmaları karşısında; gerek davanın yasal dayanağı olan 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanun'un 56 ncı maddesinin son fıkrası hükmünde birlikte yaşama olgusuna ilişkin herhangi istisnanın bulunmaması, gerekse şiddetli geçimsizlik nedeniyle boşanan eşlerden birinin hastalanması halinde bakımının diğeri tarafından yapılmasının hayatın olağan akışına aykırı olması nedeniyle davacı ile boşandığı eşinin birlikte yaşama olgusunun 05.02.2007 tarihinden itibaren devam ettiği sonucuna ulaşılmış ve davacının ölüm aylığının 5510 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 01.10.2008 tarihi itibariyle kesilmesi gerektiği, davacının ölüm aylığının iptaline ilişkin davalı Kurum'un 29.04.2019 gün ve 98758440-3-0707271/6.348.412 sayılı işlemin usul ve yasaya uygun olduğu" gerekçelerine dayalı olarak "Davanın reddine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "Davacı vekilinin istinaf istemlerinin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine" karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; Mahkemece eksik inceleme sonucu karar verildiğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının boşandığı eşi ile birlikte yaşadığının tespit edilmesi üzerine ölüm aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 56/2 nci maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde verilen hükmün yerinde olduğu anlaşılmakla davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin ilgiliden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Üye ...'ın muhalefetine karşı, Başkan V. ..., ..., ... ve ...'nın oyları ve oy çokluğuyla,

18.10.2023 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

1. Somut uyuşmazlıkta, davacı kadın eşinden 1999 yılında boşanmıştır. Davacı kadına ölen babasından dolayı bağlanan yetim aylığı 2017 yılında yapılan denetim sonrası eşi ile birlikte yaşadığı gerekçesi ile 2008-2019 yılları için 5510 sayılı Kanun'un 56 ncı maddesi uyarınca ödenen aylıkların yersiz ödendiği gerekçesi ile borç çıkarılmıştır.

Üye ...'ın muhalefetine karşı, Başkan V. ..., ..., ... ve ...'nın oyları ve oy çokluğuyla,

18.10.2023 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

1. Somut uyuşmazlıkta, davacı kadın eşinden 1999 yılında boşanmıştır. Davacı kadına ölen babasından dolayı bağlanan yetim aylığı 2017 yılında yapılan denetim sonrası eşi ile birlikte yaşadığı gerekçesi ile 2008-2019 yılları için 5510 sayılı Kanun'un 56 ncı maddesi uyarınca ödenen aylıkların yersiz ödendiği gerekçesi ile borç çıkarılmıştır.

2. Dairemizin 07.10.2021 tarih ve 2021/7072 Esas, 2021/11762 Karar sayılı ilamında yazılan karşı oy gerekçelerimde belirttiğim gibi davacı boşandığında 506 sayılı Kanun yürürlüktedir. 5510 sayılı Kanun'un 5754 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik geçici 1 inci maddesi uyarınca kesilmede 506 sayılı Kanun uygulanmalıdır. Anılan Kanunda ise boşanılan eş ile birlikte yaşama olgusu bir kesilme nedeni olarak düzenlenmemiştir. 5510 sayılı Kanun'un 01.10.2008 tarihinden önce gerçekleşen boşanma olgusuna uygulanması olanağı, önceye etki yasağı nedeni ile olanaklı değildir.

3. Çoğunluğun önceye etki yasağı ilkesine aykırı olarak, lafzi yorum ve sigortalı aleyhine yorumu benimseyerek, sonradan gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılarak salt birlikte yaşama ve boşanan eşin desteğini alma koşulunu yeterli kabul etmesi, Kanunun ve Anayasa Mahkemesinin iptal kararının gerekçelerine aykırıdır.

4. Açıklanan bu gerekçelerle mahkeme kararının bu gerekçe ile bozulması gerekirken, fiili birlikteliğin aranarak onanması görüşüne katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2013/22623, Karar No: 2014/16004, Tarih: 27.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/22623 E.  ,  2014/16004 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde katılanların çalıştıkları iş yerinde, sanığın yöneticisi olduğu ... firması tarafından getirilen öğle yemeğini yedikten bir gün sonra kusma, ateş, mide bulantısı gibi şikayetler ile hastaneye müracaat ettikleri ve katılanların gıda zehirlenmesi sonucunda yaralandıklarının tespit edildiği, dosyada mevcut irsaliye satış listeleri incelendiğinde, olay günü sanığın yöneticisi olduğu yemek şirketi tarafından katılanların çalıştıkları iş yerine 17 adet yemek servisi yapıldığı, aynı gün farklı şirketlere toplamda 691 adet yemek servisinin yapıldığı, ancak diğer firmalarda bu yemeklerden yiyenlerde ve 7 mağdur dışında mağdurlarla aynı şirkette çalışan ve bu yemekten yiyen 10 kişide herhangi bir gıda zehirlenmesi meydana geldiğine dair dosyada açık bir tespitin bulunmadığı, yine Adli Tıp Kurumu raporunda da, katılanların olay anında tükettikleri gıdalara ait örneklerin laboratuvar analizleri bulunmadığının, doktor raporlarına göre gıda zehirlenmesine maruz kaldıklarının, zehirlenmenin bahse konu yemeklerden mi, yoksa yine aynı saatlerde yenen başka yiyecekler ve içeceklerden mi meydana geldiği konusunda yorum yapılamayacağının belirtilmesi de göz önüne alındığında, olay günü meydana gelen gıda zehirlenmesinin, ilgili firma tarafından getirilen yemeklerden kaynaklanıp kaynaklanmadığının kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespit edilmemesi karşısında; sanığın atılı suçtan beraatine yönelik mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından; tebliğnamedeki bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin, sanığın, kusurlu olduğuna ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 27.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14380, Karar No: 2017/8175, Tarih: 25.05.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/14380 E.  ,  2017/8175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu hakkında faturalara dayalı olarak genel haciz yolu ile ilamsız icra takibine başlandığı, örnek 7 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine borçlunun yasal sürede icra dairesine verdiği itiraz dilekçesinde faiz oranına itiraz ettiği, alacaklının itirazın kaldırılması istemiyle icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece; takip dayanağı belgenin İİK'nun 68. maddesi kapsamında itirazın kaldırılmasını sağlayıcı bir belge olmadığından bahisle davanın reddine karar verildiği görülmektedir.

Bilindiği üzere, İİK'nun 68/1.maddesi gereğince; ''Talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenitse, alacaklı itirazın kendisine tebliği tarihinden itibaren altı ay içinde itirazın kaldırılmasını isteyebilir.''

Somut olayda, takip dayanağı faturaların İİK.'nun 68/1. maddesinde yer alan ve mücerret borç ikrarını içeren belge niteliğinde olmadıkları tartışmasızdır. Ancak, borçlu icra dairesine verdiği itiraz dilekçesinde, borcun aslını kabul edip, faiz oranına itiraz ettiğine göre, itirazın kaldırılması isteminin mahkemede incelenmesi sırasında, alacaklının artık İİK'nun 68/1. maddesinde belirtilen bir belgesinin mevcut olup olmadığı üzerinde durulmasına gerek ve yer yoktur. Çünkü anılan maddede yazılı belgelerle ispatlanacak olan, hukuki ilişki ve borçtur. Borçlu, hukuki ilişki ve borcu kabul ettiğine göre, kabul edilen bir hususun ayrıca İİK'nun 68/1. maddesinde yazılı belgelerle ispatına yer olmadığı açıktır (HGK. 04.12.1985 tarih ve 1984/12-527 E.,984 K.).

Öte yandan, HMK'nun 297. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde; hükmün, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri içermesi gerektiği, aynı maddenin 2. fıkrasında ise, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesinin zorunlu olduğu ifade edilmiştir.

Bu durumda, borçlu icra dairesine verdiği itiraz dilekçesinde faiz oranına itirazda bulunup alacaklı da bu yöndeki itirazın kaldırılması istemiyle icra mahkemesine başvurduğuna göre, anılan talep konusunda mahkemece herhangi bir değerlendirme yapılmadan sonuca gidilmiş olması, yukarıda değinilen HMK'nun 297. maddesi hükmüne aykırıdır.

O halde mahkemece, alacaklının, faiz oranına yönelik itirazın kaldırılması talebinin esasının incelenmesi suretiyle oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, sözü edilen istem incelenmeksizin ve bu konuda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmeksizin eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4913, Karar No: 2014/10494, Tarih: 04.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/4913 E.  ,  2014/10494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05/12/2013 tarih ve 2008/143-2013/310 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava konusu meblağ 18.563 TL'nin altında bulunduğundan 6100 Sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK'nın 3156 sayılı Kanun'la değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra...dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “...." adresinde bulunan ve şu anda “....” adı ile maruf sitenin yüklenicisi ve proje müellif haklarının sahibi olduğunu, müvekkilinin belirtilen sitenin inşaatının üstlenilmesi ile ilgili olarak inşaat sahibi S.S. .... Konut Yapı Kooperatifi ile 30.10.1999 tarihli sözleşme imzaladığını, müvekkilinin sözleşmeden kaynaklanan tüm yükümlülüklerini yerine getirerek inşaatı teslim ettiğini, söz konusu inşaatın mimari projelerinin müvekkili tarafından hazırlanmasının da sözleşmeye dahil olduğunu, müvekkilinin yapıların mimari projelerini bugün de halen şirketinde çalışmakta olan Mimar ....'na hazırlattığını, müvekkili ile çalışanı mimar arasında söz konusu mimari projelerle ilgili olarak tüm hak ve yetkilerin müvekkiline devredilmesi hususunda 5.1.2002 tarihli devir protokolü imzalandığını, müvekkili şirket yetkililerinin kontrol amaçlı siteye gittiğinde blokların bir kısmının dış cephelerinin tamamen değiştirilmiş, bir kısmının da halen değiştirilmekte olduğunu tespit ettiklerini, proje bilimsel eser sayılmakla birlikte bahsi geçen site mimarlık eseri niteliğinde olup, eser tamamlandıktan sonra müvekkilinden izin alınmaksızın ilave ve zorunluluk arz etmeyen şekilde değişikliklere uğradığını, müvekkilinin maddi ve manevi haklarına tecavüz edildiğini ileri sürerek, öncelikle halen devam etmekte olan tecavüz nedeniyle FSEK'nın 66. maddesi gereği tecavüzün durdurulmasına, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 7.000 TL maddi, 2000 TL manevi tazminatın haksız eylem tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, ısı yalıtımı ile ilgili yaşanan problemler, camların yağmur geçirmesi vb. hususlar sebebi ile tadilatın zorunlu hale gelmesi neticesinde tadilat gerçekleştirildiğini, bu hususun davacının maddi ve mali haklarına zarar vermeyecek nitelikte ve müvekkilinin meşru menfaatleri arasında yer alan bir husus olduğunu, diğer güzel sanat eserlerinden farklı olarak mimari eserlerde kullanım amacının estetik mülahazalardan önce geldiğini, dış yapıda gerçekleştirilen tadilatın kaçınılmaz olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, mimari projelerin FSEK'nın 2. maddesi kapsamında ilim ve edebiyat eseri olarak korunurken mimarlık eserlerinin Kanun'un 4. maddesi çerçevesinde estetik değere haiz bulunması halinde güzel sanat eseri olarak korunduğu, dava konusunun bir mimarlık eserinde eser sahibinden izin alınmadan dış yüzeyde yapılan değişiklikleri içerdiği, eser üzerindeki mali hakların işleme, çoğaltma, yayma, temsil, umuma iletim ve pay hakkı olduğu, eser üzerindeki manevi hakların sınırlı sayıda olup, bunların umuma arz yetkisi, adın belirtilmesi yetkisi, eserde değişiklik yapılmasını men etme yetkisi ve eser sahibinin eser aslına varma hakkı olduğu, mimari projenin eser sahibi ve çizeri olan Zekahi Kantarcıoğlu'nun eser üzerindeki mali haklarını devrettiğine ilişkin bir sözleşme yaptığı, her ne kadar yasal unsurları içermese de, mimarın belirtilen tarihlerde davacı yanında çalıştığı, sadece eser üzerindeki mali hakların devir sözleşmesine konu olabileceği, dava konusunu oluşturan manevi yetkinin FSEK'nın 16. maddesinde sayılan eserde değişiklik yapılmasını men etme yetkisi olduğu, bu bakımdan esasen davacı tarafın devir sözleşmesi ile manevi yetkileri elde etmiş sayılmayacağı için manevi tazminat talep edemeyeceği, mimari eserin umuma açık bir yerde inşa edilmiş olacağından tamamlanması ile birlikte eserin umuma arz selahiyetinin de kullanılmış ve tüketilmiş olduğu, eser sahibi malik ve zilyede karşı çoğaltma ve işleme haklarını kullanmak için eserden faydalanmayı isteme hakkının, mimari eserin mahiyeti ile bağdaşmayacağı, bu yüzden mimarın eser sahibi sıfatı ile sahip olduğu manevi hakların sadece eserde adının belirtilmesini isteme ve değişiklik yapılmasını men etme haklarından ibaret olduğu, mimara ait manevi yetkileri davacının elde etmiş sayılamayacağı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmaması ile ilim ve edebiyat eseri niteliğindeki mimari proje üzerinde bir değişiklik yapıldığı hususunun iddia ve ispat edilmemiş olması, eserin bütünlüğüne yönelik korumanın eser sahibinin manevi hakları kapsamında bulunması, tüzel kişiliğin eser sahibi sıfatı olamayacağından manevi hak ihlaline dayalı olarak manevi tazminat talep etme hakkının olmaması ve dava konusu yapının 5846 sayılı FSEK'nın 4/3 maddesi anlamında güzel sanat eseri olduğu hususunda bir belirlemenin de bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 04/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.