muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3094, Karar No: 2016/2234, Tarih: 22.03.2016

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davalılardan ...’ın ruhsat sahibi olduğu dört ayrı sahayı 23.10.2009 tarihli sözleşmeyle ve 4 yıl süreyle rödevans karşılığı kiraladığını, maden sahalarında faaliyete geçmek için sözleşmeye güvenerek yatırımlar yaptığını, ancak kiralayan davalının 12.04.2010 tarihinde fesih ihbarında bulunduğunu ve sahaları diğer davalı ...’a devrettiğini, sözleşmeye güvenerek yaptığı masraflar ile kar kaybı alacağına karşılık şimdilik 100.000,00 TL’nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiştir. Davalılar vekili, davacının sözleşmenin 13. maddesine aykırı davrandığını, sözleşmenin bu nedenle feshedildiğini belirterek, davanın reddini savunmuş,Mahkemenin 4.5.2011 tarihli ilk kararında “... davalılardan ...'ın sözleşmenin tarafı olmadığı, hakkında açılan davanın pasif dava ehliyeti yokluğu nedeniyle, davalı ... hakkında açılan davanın ise Borçlar Kanununun 288. maddesinde öngörülen 60 günlük fesih ihbarı süresine uyulmadığından...”bahisle red kararı vermesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiş,Yargıtay 14.Hukuk Dairesi tarafından 10.4.2012 tarih ve 2012/1350-5253 sayılı ilam ile “...davacı ile davalılardan ... arasında düzenlenen 23.10.2009 başlangıç tarihli ve 4 yıl süreli kira sözleşmesi, hasılat kirasının bir türü olan rödevans karşılığı kiralama sözleşmesidir. Bu sözleşmeyle davalı ... ruhsat alanlarını %12 oranında rödevans karşılığı davacıya kiralamıştır. Belirtilen sözleşmenin 13. maddesinde aynen “söz konusu saha ile ilgili .... arama ruhsatından işletme ruhsatına geçirmesi için gerekli olan çalışmayı ara vermeden sürdürecek ve bu sözleşme ile beraber sahada çalışma yapabilecektir. Bu sözleşme, ön protokol olup aslı noterde yapılacaktır.” Sözleşmenin 14. maddesinde ise “saha sahibi ... bu rödevans anlaşmasına istinaden sözleşmeye konu saha ile ilgili herhangi bir anlaşma yapamaz. Rödevans veremez, bu sözleşme süresince kendi adına da işletemez” hükümleri bulunmaktadır. Davalı ..., davacı şirkete gönderdiği 12.04.2010 tarihli fesih ihbarı yazısında sözleşmenin fesih iradesini karşı tarafa bildirmiştir. Davadaki istem, bu fesih ihbarına dayalı menfi ve müspet zararların tahsiline ilişkindir. Bu bakımdan, burada öncelikle Borçlar Hukukunda düzenlenen menfi ve müspet zararların ne olduğu hususu üzerinde durulması gerekecektir. Menfi zarar, akdi fesh eden alacaklının Borçlar Kanununun 108/II. maddesine dayanarak “akdin hükümsüzlüğünden doğan zararlarıdır.” Burada istenilebilecek zararlar, alacaklının sözleşme yaptığı için uğradığı şayet sözleşme yapmamış olsaydı uğramayacağı zararlardır. Kısaca menfi zarar, sözleşmeye güvenilerek yapılan harcamaların (giderlerin) tamamıdır. Başka bir anlatımla, karşı tarafın mal varlığına girmese dahi o sözleşme nedeniyle cepten çıkan paradır. Hiç kuşkusuz, akdin icrasına inanılarak yapılan giderlerin bunları yaptığını iddia eden tarafça somut biçimde kanıtlanması gerekir

.” Burada istenilebilecek zararlar, alacaklının sözleşme yaptığı için uğradığı şayet sözleşme yapmamış olsaydı uğramayacağı zararlardır. Kısaca menfi zarar, sözleşmeye güvenilerek yapılan harcamaların (giderlerin) tamamıdır. Başka bir anlatımla, karşı tarafın mal varlığına girmese dahi o sözleşme nedeniyle cepten çıkan paradır. Hiç kuşkusuz, akdin icrasına inanılarak yapılan giderlerin bunları yaptığını iddia eden tarafça somut biçimde kanıtlanması gerekir. Müspet zarar ise, sözleşmenin feshinde kusursuz olan tarafın temerrüde düşen taraftan sözleşme yürürlükte kaldığı sürece isteyebileceği bir tazminat türüdür. Müspet zarar, sözleşmeden kusurlu olarak dönen taraftan istenebilir. Yeter ki, sözleşmeden dönülmemiş olsun, dönülmüş ise dönen taraf kendisi olmasın ve kusursuz bulunsun. Kâr kaybı, kardan mahrum kalma karşılığı meydana gelen bir zarardır. Aslında, kar kaybı açısından karşı tarafın mal varlığında kusurlu fesihten önce ve sonra bir değişiklik bulunmaz. Fakat, karşı taraf kusurlu ise fesih yüzünden malvarlığındaki ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalmış olur. Bir tanımlama yapmak gerekirse kar kaybı; kiralayanın edimini tam olarak ifa etmesi halinde kiracının mamelekinin olması gereken durum ile eylemli durum arasındaki maddi değer farkıdır. Bu niteliği gereği kar kaybı, farazi bir hesaplamaya dayanır. Mamelekin istikbaldeki çoğalması ihtimali burada nazara alınır; fesih hadisesi bu çoğalmaya mani olmuştur. Kâr kaybı hesabı bir varsayımla yapılacağından, hangi yöntem kullanılırsa kullanılsın kesinlik göstermez. Menfi ve müspet zarar kavramlarına ilişkin bu genel açıklamalardan sonra mahkemece yapılması gereken iş, davacıya hangi zarar kalemine dayandığını ve miktarını açıklatmak, alınacak açıklamaya göre talebine uygun delillerini sorup saptamak, davalı kiralayandan da karşı delillerini sormak, gerek duyulursa keşif suretiyle bilirkişi incelemesi yaptırmak, bilirkişiden ayrıntılı ve gerekçeli rapor almak ve bilirkişiye özellikle fesihteki kusur durumunu tespit ettirerek davacının ortaya çıkacak hale göre istemde bulunup bulunamayacağını saptamak, davadaki istek kalemlerini bundan sonra değerlendirip bir sonuca bağlamak olmalıdır.

Yapılan bu saptamalar bir yana bırakılarak ve Borçlar Kanununun 288. madde hükmünün kira parasının tediyesindeki temerrüt halinde uygulanabileceği olgusunu gözden kaçırarak istemin yazılı bazı nedenlerle reddi doğru değildir...” gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verildiği, Mahkemece,bozma ilamına uyulmasına karar verildikten sonra davacı vekili tarafından verilen 8.10.2012 tarihli açıklama dilekçesi üzerine bilirkişi incelemesi yaptırılarak iki ayrı rapor alındığı ve 10.9.2014 tarihli son kararda davalı ... açısından davanın kısmen kabulüne,81.039.60 TL menfi zararının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline,davalı ... yönünden davanın husumet yokluğu nedeni ile reddine karar verildiği görülmüştür.

Mahkemece, bozma ilamından sonra iki ayrı bilirkişi raporu alınmış ise de 21.5.2013 tarihli birinci raporda sözleşmenin feshinde davacının %60,davalı ...'ın %40 oranda kusurlu olduğu,5.1.2014 tarihli ikinci raporda ise davalı ...'ın %100 kusurlu olduğu görüşü bildirilmesi üzerine iki rapor arasındaki çelişki giderilmeden ikinci rapora itibar edilerek hüküm verildiği anlaşılmıştır. Ancak,dosyada mevcut bilirkişi raporları çelişkili olup bu çelişki giderilmeden hükme esas alınması doğru değildir. Mahkemece,bozma ilamından sonra alınan iki rapor arasındaki çelişkinin giderilmesi için yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılarak üçüncü bir rapor alınması,raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi, hangi raporun hangi gerekçe ile hükme esas alındığı ayrıntılı şekilde gerekçelendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ;Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 22/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15954, Karar No: 2017/26531, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/15954 E.  ,  2017/26531 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/21894, Karar No: 2020/16461, Tarih: 16.11.2020

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/21894 E.  ,  2020/16461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlediği anlaşılan sanık hakkında, hükmün açıklanması için yapılan yargılama sırasında sanık müdafinin meşruhatlı davetiye ile duruşmaya çağrıldığı, müdafinin mazeret bildirerek duruşmaya katılmadığı, sanık ve müdafinin yargılamadan haberdar oldukları anlaşıldığından ve hükmün açıklanmasına dair inceleme konusu 12.02.2020 tarihli hükümde sonuç olarak adli para cezasına hükmolunarak sanığın lehine uygulama yapılmış olduğu anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma görüşlerine iştirak olunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz isteminin reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 16.11.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12270, Karar No: 2021/18615, Tarih: 28.12.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/12270 E.  ,  2021/18615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle,

O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak, REDDİNE 28/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1494, Karar No: 2016/3305, Tarih: 04.04.2016

**5. Ceza Dairesi         2014/1494 E.  ,  2016/3305 K.**

* ZİMMET VE ZİMMETE İŞTİRAK

* KATILAN KURUMUN ZARARA UĞRATILMASI

* PTT MÜDÜRLÜĞÜNE BAĞLI ACENTELİK HİZMETİ VERİLMESİ

* PTT MÜDÜRLÜĞÜNE BAĞLI ACENTELİK HİZMETİ VEREN SANIKLARIN İŞLEM LİMİTLERİ KAPSAMINDAKİ PARAYI PTT MÜDÜRLÜĞÜ HESABINA YATIRMAMASI

* POSTA KANUNU(MÜLGA) (5584) Madde 6

* ADLİ YARGI İLK DERECE MAHKEMELERİ İLE BÖLGE ADLİYE MAHKEMELERİNİN KURULUŞ, GÖREV VE YETKİLERİ HAKKINDA KANUN (5235) Madde 12

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ŞEKLİ HAKKINDA KANUN (5320) Madde 8

* CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) (1412) Madde 321

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Tebliğnamede adına yer verilen ... hakkındaki hükmün temyiz edilmediği gözetilerek yapılan incelemede;

5584 sayılı Posta Kanununun 6/2. maddesindeki; "Bu fıkra mucibince küçük şubelerde çalıştırılacak olanlarla acentalar görevlerinin yapılmasında P.T.T. memurları gibi sorumludurlar.", 02/03/1950 tarihli ve 5584 sayılı Posta Kanununun 6. maddesi ve 27/03/1973 tarihli ve 7/6156 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan Posta Tüzüğünün 5. maddesine dayanılarak hazırlanan 16/06/2007 tarih ve 26554 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren PTT Acentelikleri Yönetmeliğinin 17. maddesindeki; "Acenteler, görevlerini yaparlarken PTT memurları gibi sorumludurlar." şeklindeki yasal düzenlemeler de göz önünde bulundurularak, dosya kapsamına göre suç tarihlerinde sanıklar ..., ... ve ...'nin ... ilçesi PTT Müdürlüğüne bağlı olarak PTT Acentelik hizmeti verdikleri, acentelik sözleşmesi kapsamında sistem üzerinde işlem limiti kadar hizmet verebilecekleri, işlem limitinin dolması durumunda tahsil edilen tutar ve işlemlere ilişkin bilgi ve belgelerin PTT merkezine hemen teslim edilmesi gerektiği, sanıkların kendileri için tanınan limitleri doldurdukları halde,...PTT Müdürlüğünde memur olarak görevli diğer sanıkların da usulsüz olarak otomasyon sistemini açmaları sonucu, işlem limitleri kapsamındaki parayı ... PTT Müdürlüğüne yatırmayarak işlem yapmaya devam ettikleri, bu şekilde ... Acentesi ...'un 4.999,58 TL, Dalama Acentesi ...'nın 25.330,49 TL ve ... Acentesi ...'nin de 26.090,81 TL katılan kurumu zarara uğrattıklarının iddianamede dava konusu edilmesi karşısında; yargılamaya konu isnatların sübutu halinde zimmet ve bu suça iştirak oluşturabileceği anlaşılmakla davaya bakmanın, delillerin takdir ve tartışılmasının 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 12. maddesi uyarınca Ağır Ceza Mahkemesinin görevi kapsamında bulunması nedeniyle görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10552, Karar No: 2014/12616, Tarih: 22.05.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/10552 E.  ,  2014/12616 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2014/135210

Mahkemesi : Antalya 10. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 02/11/2012

Numarası : 2010/1292 - 2012/1613

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın 14.03.2014 tarihli dilekçesinin temyiz dilekçesi mahiyetinde olmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre mahalli Cumhuriyet Savcısının, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Olay günü gündüz vakti, sanığın idaresindeki aracıyla kırmızı ışık ihlali yaparak kavşağa girmesi nedeniyle katılanın motosikleti ile çarpışması sonucu meydana gelen ve bir kişinin hayat fonksiyonlarını 3. derecede etkileyecek biçimde kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaralanması ile sonuçlanan olayda, bilinçli taksirin koşullarının oluştuğu ve tam kusurlu olduğunun anlaşılması karşısında; iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş şekli, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden asgari hadden temel ceza tayini,

2-5237 sayılı TCK'nın 51/1. maddesine aykırı olarak hükmolunan adli para cezasının ertelenemeyeceğinin gözetilmemesi,

3-TCK'nın 61. maddesi uyarınca, bilinçli taksir nedeniyle TCK'nın 22/3. maddesine göre yapılacak artırımın, aynı Kanunun 89/2. maddesindeki artırım nedenlerinden önce uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

Sanık hakkında TCK'nın 89/1-2-b maddeleri uyarınca tayin edilen cezanın, TCK'nın 22/3. maddesi uyarınca 1/3'i kadar artırılması sırasında 180 gün yerine hesap hatası sonucu 225 gün olarak fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 22.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10360, Karar No: 2025/6595, Tarih: 26.06.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/10360 E.  ,  2025/6595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/2014 E., 2024/1971 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Sivas 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/263 E., 2024/750 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi, erkeğin davasının reddi, kadının davasının kabulü, hükmedilen tazminat ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) öngördüğü yargılama sistemine göre İlk Derece Mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir. İstinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, başvuran tarafın istinaf başvurusunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir. Bu durumda Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı, istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi hâlinde Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup bu hâlde ilk derece mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen karara karşı davalı-davacı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi, erkeğin davasının reddi, kadının davasının kabulü yönünden istinaf yoluna başvurulmuş, istinaf edilmeyen yönler kesinleşmiştir. İlk Derece Mahkemesi kararına karşı aleyhine hükmedilen tazminatlar ve nafakalar yönünden istinaf yoluna başvurmayan erkeğin Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı aleyhine hükmedilen tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz hakkı bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle; davalı-davacı erkek vekilinin aleyhine hükmedilen tazminat ve nafakalar yönünden temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Davalı-davacı erkek vekilinin diğer yönlerden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Davalı-davacı erkek vekilinin diğer yönlerden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, delillerin takdirinde hata görülmemesine ve özellikle davalı erkeğe İlk Derece Mahkemesince verilen ilk kararda kusur olarak yüklenen "müşterek çocuklara şiddet uyguladığı, erkeğin düzenli çalışmadığı, eve harçlık bırakmadığı, erkeğin psikolojik sorunları olduğu" vakıaları yönünden, İlk Derece Mahkemesinin 07.01.2020 tarihli ilk kararı davacı-davalı kadın tarafından istinaf edilmediğinden erkek yararına kusur belirlemesi yönünden usuli kazanılmış hak oluştuğu ve İlk Derece Mahkemesinin 16.07.2024 tarihli kararı ile davalı-davacı erkeğe yukarıda sayılan vakıaların kusur olarak yüklenemeyeceği, ancak davalı-davacı erkeğin gerçekleşen ve kabul edilen diğer kusurlu davranışlarına göre yine de birliğin sarsılmasında tam kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre, usul ve kanuna uygun olup davalı-davacı erkek vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

1.Davalı- davacı erkek vekilinin hükmedilen tazminatlara ve nafakalara yönelik temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2.Davalı- davacı erkek vekilinin diğer hususlara yönelik temyizinin incelenmesine gelince;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.