muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6087, Karar No: 2016/7376, Tarih: 03.11.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/6087 E.  ,  2016/7376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanıklar ... ve ... haklarında 2003 yılında sahte fatura düzenlemek suçundan: Beraat, 2004 yılında sahte fatura düzenlemek suçundan: Ortadan Kaldırma Sanıklar ... ve ... haklarında: Beraat

Gerekçeli karar başlığında "müşteki" olarak yazılmış olan ...'nın sıfatının "katılan" olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüş, 16.05.2005 gün ve 25817 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5345 sayılı Gelir İdaresi Başkanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanununun 33. maddesi uyarınca, diğer mevzuatta defterdara ve defterdarlığa yapılmış atıfların ilgisine göre vergi dairesi başkanı ve başkanlığına yapılmış sayılacağının belirtilmesi ve bu hükme uygun olarak 04.04.2007 gün ve 26483 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5615 sayılı Kanunun 20. maddesiyle, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 367. maddesinin 1. fıkrasında bulunan “defterdarlığın veya gelirler bölge müdürlüğünün” ibaresinin “vergi dairesi başkanlığının veya defterdarlığın” şeklinde değiştirilmesi karşısında; Vergi Dairesi Başkanı imzalı, T.C. Gelir İdaresi Başkanlığı, ... Denetim Grup Müdürlüğü’nün, 02.09.2006 gün ve 1647/1834 sayılı yazısının, 213 sayılı Kanunun 367. maddesinde belirtilen ve dava şartı olan mütalaa niteliğinde bulunduğundan tebliğnamedeki bu hususa yönelik bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

I- Sanıklar ... ve ... hakkında 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen düşme, sanıklar ... ve ... hakkında ise 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen beraat kararlarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a) 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklar ... ve ...’na yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki dava zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi gerektiği,

b) Sanıklar ... ve ...’a yüklenen "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığına, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II- Sanıklar ... ve ... hakkında 2003 ve 2004, sanıklar ... ve ... hakkında ise 2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen beraat kararlarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

II- Sanıklar ... ve ... hakkında 2003 ve 2004, sanıklar ... ve ... hakkında ise 2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen beraat kararlarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklar ... ve ... hakkında yüklenen 2003 ve 2004, ... ve ...’na yüklenen 2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 24.12.2003 ve 24.12.2004 tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 03.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16354, Karar No: 2014/16783, Tarih: 04.11.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/16354 E.  ,  2014/16783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

.

Dava, noter aracılığı ile satımı yapılan aracın vergi borçlarından sorumlu olmadığının tespiti ve ödenen vergilerin tahsiline ilişkindir.

Uyuşmazlığın niteliğine ve tarafların sıfatına göre, dosyanın temyiz incelemesi, Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin görevine girmektedir.

SONUÇ: Yukarıdaki açıklanan nedenlerle, dosyanın görevli Yargıtay 13. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 04.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13091, Karar No: 2020/509, Tarih: 13.01.2020

**8. Ceza Dairesi         2019/13091 E.  ,  2020/509 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar verme suçundan şüpheliler .... ve .... haklarında yapılan soruşturma evresi sonunda Ortaköy (Aksaray) Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 07/12/2018 tarihli ve 2018/1174 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Aksaray 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 18/01/2019 tarihli ve 2019/127 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Somut olayda, 05/11/2018 tarihli Görgü Tespit Tutanağı'na göre, şüphelilerin müştekilere kiraladıkları evlerini kira alamadıkları gerekçesiyle, olay tarihinde müştekilerin yokluklarında boşalttıkları sırada, müştekilere ait eşyalara zarar verdiklerinin anlaşılması karşısında, şüpheliler haklarında mala zarar verme suçu yönünden delillerin kamu davasının açılmasını gerektirir nitelikte bulunduğu, bu delillerin mahkemesince takdir ve değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, mala zarar verme suçu yönünden itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 22.04.2019 gün ve 4171 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08.05.2019 gün ve KYB/2019/47180 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçiler ... ve ...'in 05.11.2018 tarihli Ortaköy Cumhuriyet Başsavcılığına sunduğu şikayet dilekçesi ile ".... Mah. .... Sokakta yaşadıkları kış aylarında ise Alanya ilçesinde yaşamlarına devam ettikleri, 2017 yılı Nisan ayında .... ile bahse konu ikameti sözlü olarak 250 TL karşılığında kiraladıkları, olay günü ....'un kendilerini arayarak "ben ikamette bulunan eşyalarını boşaltıyorum" dediği ve görüşmenin ardından bahse konu eşyaları evinden dışarıya çıkardıkları ve eşyaların gelişigüzel dışarıya atıldıkları, müştekilerin yatak odası içerisindeki eşarpların ve çorapların olduğu komidin de dört adet burma bilezik ile 3000 Euro paranın yerinde olmadığı ve yine gardrop ve koltukların yırtılarak zarar gördüğü" şeklinde şikayette bulunduğu ve Aksaray Cumhuriyet Başsavcılığının 2018/1174 soruşturma nolu 07.12.2018 tarihli kararıyla kamu davası açmaya yeterli delil bulunmadığından kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, şikayetçiler vekilinin karara itirazı üzerine, Aksaray 2. Sulh Ceza Hakimliği'nin 18.01.2019 tarih, 2019/127 değişik iş sayılı kararı ile itirazın reddine karar verildiği, kesin olan bu karara karşı kanun yararına bozma talebinde bulunulduğu anlaşılmıştır.

Ceza Muhakemeleri Kanununda;

“Madde 160 - (1) Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar.

(2) Cumhuriyet savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.

Madde 170 - (1) Kamu davasını açma görevi, Cumhuriyet savcısı tarafından yerine getirilir.

(2) Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler.

Madde 172 - (1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir.

Madde 173 - (1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

Madde 173 - (1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3) (Değişik fıkra: 18/06/2014-6545 S.K./71. md) Sulh Ceza Hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet Başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet Savcısına gönderir. Cumhuriyet Savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) (Değişik fıkra: 25/05/2005-5353 S.K./26.mad) Sulh Ceza Hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet Savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

Cumhuriyet Savcısının kamu davasının açılmaması hususunda takdir yetkisini kullandığı hâllerde bu madde hükmü uygulanmaz." şeklinde yer verilen düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere; Cumhuriyet Savcısı kendisine yapılan suç duyurusu veya şikayet üzerine suçun gerçekten işlenip işlenmediğinin tespiti için hemen işin gerçeğini araştırmaya başlamalı ve maddi gerçeğin ortaya çıkmasına yarayan tüm yasal yöntemlere başvurmalıdır. Toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açması, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vermesi gerekmektedir.

Soruşturmaya konu olayda; şikayetçilerin beyanlarını doğrulayan tanıklar Sevda Kahveci ve İlvan Tülek'in beyanlarında şüphelileri şikayetçilerin eşyalarını dışarı çıkarırken gördüklerine, mevsim koşulları nedeniyle yağmur yağabilir yapmayın şeklindeki uyarılarını şüphelilerin dinlemediğine dair beyanları ve olay tarihi olan 05/11/2018 tarihli Görgü Tespit Tutanağı'na göre de, şüphelilerin şikayetçilere kiraladıkları evlerini kira alamadıkları gerekçesiyle, olay tarihinde yokluklarında boşalttıkları sırada, şikayetçilere ait eşyalara zarar verdiklerinin anlaşılması karşısında, şüpheliler haklarında mala zarar verme suçu yönünden delillerin kamu davasının açılmasını gerektirir nitelikte bulunduğu, bu delillerin mahkemesince takdir ve değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, mercii tarafından mala zarar verme suçu yönünden kovuşturmaya yer olmadığı kararına itirazın kabulü yerine yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesinde hukuka uygunluk görülmemiş ve anılan kararın kanun yararına bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden, Aksaray 2. Sulh Ceza Hakimliği'nin 18.01.2019 tarihli, 2019/127 değişik iş sayılı itirazın reddine ilişkin kararının CMK.nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 13.01.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3221, Karar No: 2013/2688, Tarih: 08.02.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/3221 E.  ,  2013/2688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

KARAR

Dava,elektrik abonelik sözleşmesinden kaynaklanan kayıp kaçak bedeliyle ilgili tüketici sorunları hakem heyeti kararının iptaline ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile tarafların sıfatına bakılmaksızın bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 7.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 7.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 08.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6529, Karar No: 2023/1490, Tarih: 21.03.2023

**8. Ceza Dairesi         2022/6529 E.  ,  2023/1490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1997 E., 2019/1011 K.

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz etme

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Red

... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 02.10.2019 tarihli ve 2018/1997 Esas, 2019/1011 Karar sayılı kararının, katılan tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Katılanın yüzüne karşı verilen hükme yönelik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 291 ... maddesinde belirtilen 15 günlük yasal süre içerisinde temyiz dilekçesi sunduğu ancak temyiz dilekçesinin gerekçe içermediği anlaşıldığından, Yargıtay 8. Dairesinin 25.10.2022 tarihli, 2021/17959 Esas, 2022/15148 Karar sayılı kararı ile ''...Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarih ve 2019/9. MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından katılana tebligatın yapıldığı tarihten itibaren CMK.nın 295/1. maddesi uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve katılanın süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE...'' karar verilmiştir.

Katılan, suçun ... olduğuna yönelik ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunmuş olması karşısında;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca katılanın temyizine yönelik görüş içeren ek tebliğname düzenlenmediği anlaşılmakla, ek Tebliğname düzenlenmesi için dava dosyasının, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, oy birliğiyle, 21.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16878, Karar No: 2017/12693, Tarih: 01.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/16878 E.  ,  2017/12693 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 01/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13862, Karar No: 2016/3069, Tarih: 22.02.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/13862 E.  ,  2016/3069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/02/2015

NUMARASI : 2014/422-2015/166

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davacı idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, 22/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12991, Karar No: 2022/6503, Tarih: 04.04.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12991 E.  ,  2022/6503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılan vekilinin temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak, REDDİNE, 04/04/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20057, Karar No: 2015/9854, Tarih: 29.09.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/20057 E.  ,  2015/9854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/06/2013

NUMARASI : 2011/639-2013/304

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı sigorta şirketi vekili ile davalı B.. A... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı sigorta şirketi vekili; müvekkili nezdinde zorunlu mali sorumluluk sigortalı aracın 08.07.2010 tarihinde sokak arasında bulunan elektrik tellerine çarpmak suretiyle bu tellerin bağlı olduğu iki konutta yangına sebebiyet verdiğini, sigortalı araç sürücüsünün kaza sonrasında olay yerini terk ettiğini, her iki konutta meydana gelen toplam 7.472 TL hasar bedelinin zarar görenlere müvekkili tarafından ödendiğini, olay yerini terk nedeniyle hasarın sigorta teminatı kapsamının dışında kaldığını belirterek, 7.472 TL hasar bedelinin kendi sigortalısı olan davalıdan ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte rücuen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı vekili; İstanbul 19. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/805 Esas sayılı birleşen davasında ise; yangında, B.. A...'nin %50 oranında kusurlu olduğunun bilirkişi raporu ile tespit edildiğini belirterek, kusur oranına isabet eden 3.736 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte rücuen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı İ.. U.. vekili; davanın zaman aşımına uğradığını, müvekkilinin İnegöl'de ikamet etmesi nedeniyle İnegöl mahkemelerinin yetkili olduğunu, kazada müvekkiline ait aracın kusurunun bulunmadığını, olayda kusurun, kablonun sarkması ve standart araç yüksekliğinden düşük seviyede olmasından sorumlu olanlara ait olduğunu, meydana gelen zarar ile olay yerinin terk edilmesi arasında illiyet bağı olmadığını öne sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Davalı B.. A... vekili; davanın zaman aşımına uğradığını, müvekkilinin ticaret sicilinde kayıtlı olduğu adresin Beyoğlu olması nedeniyle davanın İstanbul Asliye Hukuk Mahkemeleri'nde görülmesi gerektiğini, davaya konu iddia edilen olayın ve oluşan zararların müvekkili ile ilgisinin olmadığını, bu konuda müvekkiline herhangi bir bildirimde bulunulmadığını, müvekkili şirkete herhangi bir başvuru yapılmaksızın tek taraflı olarak yapılan hasar tespitine göre ödeme yapılmasının ve devamında rücu davası açılmasının kabul edilemeyeceğini, talep edilen bedelin fahiş olduğunu ileri sürerek, davanın reddini istemiştir.