muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/23694, Karar No: 2019/15922, Tarih: 11.09.2019

Mahkemece yapılan emsal ücret araştırmasında borucu ve izole metal ustalarının asgari ücretin 2 katı tutarında, formen, ekip başı usta, teknisyen ve argon kaynakçılarının ise asgari ücretin 2,5 katı tutarında ücret alabilecekleri tespit edilmiştir. Bu araştırma neticesinde borucu olarak çalışan davacının asgari ücretin 2 katı olan 2.268,00 TL ücret aldığı kabul edilmiştir. Ücretin tespitine esas alınan söz konusu araştırma yetersiz olmakla birlikte emsal işçi ücreti de değerlendirmeye alınmamıştır.

Kabule göre de, davacı aylık 950,00 TL net aylık ücret aldığını iddia ettiği halde Mahkemece emsal ücrete göre kabul edilen asgari ücretin 2 katı tutarındaki ücretin net miktarı talebi aşmıştır.

Mahkemece; davacı ile görev ve ünvan bakımından aynı nitelikte olan işçilerin geçersiz sayılan fesih tarihindeki ücret bordroları ile işe başlatmama tarihindeki ücret bordroları celp edilerek, emsal işçilerin ücret bordroları incelenerek, talep aşılmadan davacının alabileceği emsal ücretler belirlenmeli, davacının ücreti belirlendikten sonra gerekirse bilirkişiden ek rapor aldırılarak talep konusu tüm alacaklar hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır. Eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 11/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9098, Karar No: 2024/17854, Tarih: 26.11.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/9098 E.  ,  2024/17854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/167 E., 2024/346 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Çatalca 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.03.2024 tarihli ve 2022/167 Esas, 2024/346 Karar sayılı kararının sanık ve müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 25 ve geçici 2. maddeleri uyarınca kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin 07.11.2015 tarihli ve 29525 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan karar uyarınca tüm yurtta 20.07.2016 tarihinde göreve başladığı, bu tarihten sonra verilen kararların istinaf kanun yoluna tabi olduğu, sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 28.03.2024 tarihinde açıklandığı, dosyanın daha önceden Yargıtay incelemesinden geçmediği, 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değiştirilen 5320 sayılı Kanun'un 8/1. fıkrasının uygulanma koşullarının bulunmadığı ve hükmün CMK'nın 272. maddesi uyarınca istinaf kanun yoluna tabi olduğu anlaşılmakla, esası incelenmeyen dosyanın mahkemesince yetkili ve görevli Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 26.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2391, Karar No: 2009/8425, Tarih: 18.06.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/2391 E.  ,  2009/8425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacılar, davacı ...’ün 26.11.2004 tarihli satış sözleşmesi ile davalı ...’den araç satın aldığını, bu sözleşmeden önce davacı ... ile davalı ...’in aracın satışı ile ilgili olarak ön protokol imzaladıklarını, aracı aldıktan sonra 12.07.2005 tarihinde dava dışı ...’a kati satış sözleşmesi ile sattıklarını, bu satıştan 6-7 ay sonra aracın çalıntı olduğu gerekçesiyle el konulduğunu, aracın satışı karşılığı aldıklarını geri verdiklerini, kendilerinin de davalılardan araç bedeli ve yaptıkları masrafları istemelerine rağmen verilmediğini ileri sürerek, münfesih olan satıştan dolayı uğradıkları zarar bedeli olan 41.996YTL tazminatın satım tarihi olan 26.11.2004 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan tahsilini istemişlerdir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalılar satışa konu aracın hasarlı olarak ve 20.000YTL bedelle davacıya satıldığını savunmuşlar ve dosya arasındaki harici satış sözleşmesine dayanmışlardır. Bu belge 2009/2391-8425

üzerindeki imza, davacılar tarafından itiraza uğramamıştır. Mahkemece davalıların bu savunması ile ibraz edilen harici satış sözleşmesi değerlendirilerek davacıların isteyebileceği bedelin saptanması ve oluşacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalıların ikinci bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle kararın davalılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 18.6.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11772, Karar No: 2010/10995, Tarih: 25.10.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/11772 E.  ,  2010/10995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARAMÜRSEL ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 17/03/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, A. İ. H.Köyü 393 parsel sayılı taşınmazın davalı adına kayıtlı olduğunu, taşınmazın kısmen kıyı kenar çizgisi içinde olduğunu, 3621 Sayılı Yasa uyarınca kıyıların Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğunu ileri sürerek, taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kalan 493.18 m2'lik kısmının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, yetki itirazında bulunmuştur.

Mahkemece, 3402 Sayılı Yasanın 5841 Sayılı Yasa ile değişik 12.maddesi uyarınca hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve sicil kaydının kütükten terkini isteğine ilişkin olup, mahkemece 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa hükümleri uyarınca kadastro tespiti ile dava tarihi arasında 3402 Sayılı Yasanın 12/3 maddesinde öngörülen hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş olmasında kural olarak bir isabetsizlik yoktur. Öyleyse, davacı Hazine’nin bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine,

Ancak, her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Bir taraf dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olduğu halde dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya da İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse yargılama giderlerinden sorumlu tutulamaz. Anılan bu kural yasal ve yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır. (Baki Kuru, Hukuk Usulü Muhakemeleri 5. cilt, sayfa 5338, dipnot 159; 10. H.D. 21/12/1976, 8770/8739 ve dipnot 160: 5. HD 12/09/1977, 5445/5655 dipnot 161: 10.HD 24/02/1976, 6296/1297) Bunun yanında, avukatlık ücreti de yargılama giderlerinden sayılır. (29.05.1957 tarih ve 4/16 sayılı İnançları Birleştirme Kararı).

Hal böyle olunca; yapılan uygulama neticesinde dava tarihinde davacı Hazine’nin davasında haklı olduğu gözetilerek, yargılama giderleri ve bu giderlerden sayılan avukatlık ücretinden ve maktu harçtan davalı tarafın sorumlu tutulması gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Davacının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  25.10.2010  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18090, Karar No: 2015/6877, Tarih: 07.05.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/18090 E.  ,  2015/6877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz süresi geçtiğinden temyiz talebi ek kararla reddedilmiş, bu kez de ek kararın davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davalı tarafa ait araç sürücüsünün kusurlu hareketi nedeniyle meydana gelen kazada davacının yaralandığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 5.000,00 TL maddi ve 30.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan müteselsilen tahsilini talep etmiştir. Davacı vekili; maddi tazminat taleplerini 25.943,36 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalılar ..., ..., ... vekili davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kısmen kabulü ile 25.943,36 TL maddi tazminat ile 10.000 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 09/10/2004 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ... ve davalı ...'den tahsiline, diğer davalılar yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davalı .... tarafından temyiz edilmesi üzerine mahkemece ek kararla temyiz isteminin süresi geçtiğinden reddine karar verilmiş, ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemenin, hükmü temyiz eden davalı .... vekilinin temyiz isteminin süre yönünden reddine ilişkin kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, temyiz itirazlarının reddiyle 21.07.2014 tarih ve 2014/327 sayılı ek kararın ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 2,50 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...'den alınmasına, 07/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2137, Karar No: 2012/3019, Tarih: 19.03.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/2137 E.  ,  2012/3019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı Çatalca 1. Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 14.01.2011 gün ve 2010/165 esas 2011/8 karar sayılı hükmün onanmasına ilişkin olan 27.10.2011 gün ve 7684-10998 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, 25.4.2007 günlü dilekçe ile 6000.-TL. değer gösterilerek açılmış ve bu miktar üzerinden 14.1.2011 tarihinde nihai karara bağlanmıştır.

Bilindiği üzere 1086 Sayılı HUMK.nun 440/III-1 maddesi 21.7.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Kanun ile değiştirilmiş, ayrıca 01.4.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5236 Sayılı Kanunun 19. maddesi ile HUMK.'na ilave edilen Ek Madde 4'e göre de; 1.1.2012 tarihinden itibaren değeri 10.300.-TL. den az olan davalara ait hükümlerin onanmasına veya bozulmasına ilişkin Yargıtay kararları hakkında karar düzeltme yoluna gidilemeyeceği öngörülmüştür.

Bu nedenle; (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) davalının karar düzeltme istemine ilişkin 18.1.2012 günlü dilekçesinin REDDİNE, 19.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19379, Karar No: 2012/5220, Tarih: 27.02.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/19379 E.  ,  2012/5220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 14. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/06/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu aleyhine "1987 tarihinde elden verilen 100.000 ABD Dolarının 15.000 Dolar kısmının iadesine" ilişkin genel haciz yolu ile ilamsız takibe geçilmiş, örnek 7 numaralı ödeme emri, tapudan bildirilen "... No:... ../İstanbul" adresine Tebligat Kanunu'nun 35.maddesine göre 9.8.2010 tarihinde, ".. Sok. ... No:.. ... / İstanbul" adresine ise 01.10.2010 tarihinde "aynı adreste birlikte sakin oğlu ... imzasına" tebliğ edilmiştir. Borçlunun eşi ... icra müdürlüğüne verdiği 11 Ekim 2010 tarihli dilekçesi ile tebligatın asıl borçlu yerine kendilerine geldiğini, asıl borçlunun Fransa'da olup adresini bilmediklerini, borçtan sorumlu olmadıklarını  bildirmiştir.

Borçlu vekili icra mahkemesine başvurusunda, borçlunun 1984 yılından beri Fransa'da yaşadığını, 1984 yılından bu yana Türkiye'ye giriş yapmadığını, tebligatın usulsüz olduğunu, 07.03.2011 tarihinin tebliğ tarihi olarak düzeltilmesini, borca ve fer'ilerine itiraz ederek takibin durdurulmasını ve hacizlerin fekkini talep etmiştir.

Dosyada bulunan 25.03.2011 tarihli nüfus kayıt örneğine göre ...'nun yerleşim yerinin Fransa olduğu, Beyoğlu Kaymakamlığı İlçe Emniyet Müdürlüğü'nün 17.05.2011 tarihli yazısında borçlunun 01.01.1992 - 17.05.2011 tarihleri arası yurda giriş çıkış kayıtlarına rastlanılmadığı bildirilmiştir. Yine 26.10.2010 tarihli "....... Derneği" tarafından düzenlenen ikamet belgesinden borçlunun; devlet sağlık hizmeti, mektuplarını alabilmesi ve iltica hakkı başvurusu için talepte bulunduğu, ikamet bilgilerinin onaylandığı, belgenin en son geçerlilik süresinin 26.10.2011 tarihi olduğu anlaşılmaktadır. Tüm bu belgeler birlikte değerlendirildiğinde, borçlu ödeme emrinin tebliğ edildiği tarihte yurdışında ikamet etmektedir. Bu durumda borçluya ödeme emrinin 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun Yabancı Ülkedeki Türk Vatandaşlarına Tebligat Usulünü düzenleyen 25/a ve devamı maddeleri gereğince tebliğ edilmesi yerine yurtiçi adresine tebligat yapılması usulsüzdür.

Öte yandan ödeme emrinin, "aynı adreste birlikte s. oğlu .... imzasına" tebliğ edildiği tespit edilmiştir. Tebligat şeklen 7201 Sayılı Kanun'un 16.maddesine uygun ise de; HGK.nun 7.4.1982 tarih ve 1979/10-1377 Esas - 1982/237 Karar sayılı kararı gereğince tebliğ belgesindeki kayıtların aksi her türlü delille kanıtlanabilir. Beyoğlu İlçe Emniyet Müdürlüğü'nün 02.06.2011 tarihli yazısından ..'nun en son 12.09.2006 tarihinde Atatürk Havalimanı'ndan çıkış yaptığı ve tekrar dönüş yapmadığı tespit edilmiş olup, dolayısıyla adı geçenin, tebliğ tarihi olan 01.10.2010 tarihinde yurtdışında olduğu anlaşılmıştır. O halde mahkemece şikayetin kabulü gerekirken yazılı gerekçe ile reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 27/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25966, Karar No: 2014/12674, Tarih: 23.05.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/25966 E.  ,  2014/12674 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2012/305116

Mahkemesi : İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesi

Tarihi : 03/10/2012

Numarası : 2010/437 - 2012/289

Suç : Taksirle Öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafilerinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmedilen cezanın on yıl hapis cezasından aşağı olması nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318 ve 5271 sayılı CMK'nın 299. maddeleri gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafilerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

1-) Sanığın idaresindeki otomobille seyri sırasında, ışıklı kavşağa geldiğinde, seyir yönüne hitaben kırmızı ışık yanarken geçmek istemesi üzerine, sağından kavşağa giriş yapan K.. M.. idaresindeki kamyonetin sol arkasına çarpması sonucu meydana gelen ve dosya içeriği ile mahkemenin kabulüne göre, bir kişinin öldüğü, bir kişinin de basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı dava konusu olayda, vekaletnamesinde davadan feragat yetkisi bulunan katılanlar vekilinin, hükümden sonra 07.01.2014 tarihinde ibraz ettiği dilekçe ve ekindeki sulh ve feragat sözleşmesi ile, ölen yakınları adına meydana gelen ölüm nedeniyle ve mağdur T.. Ö.. adına ayrıca mağdurda meydana gelen yaralanma nedeniyle, katılanların tamamının sanığa yönelik şikayetlerinden vazgeçtiklerini bildirmiş olması karşısında, TCK'nın 89/5. maddesi hükmü nedeniyle, TCK'nın 89/1. maddesi kapsamında kalacak şekilde yaralanan mağdur T.. Ö..'ın şikayetten vazgeçmesi bilinçli taksir halinde dahi geçerli bulunduğundan, sanığın sadece bir kişinin ölümü nedeniyle eylemine uyan TCK'nın 85/1. maddesindeki suçu oluşturacağı ve bu hususun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-) İki sınır arasında temel ceza belirlenirken, cezanın alt ve üst sınırını oluşturan ceza miktarları, suçun işleniş biçimi, kusur durumu, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığının dikkate alınması esas olup, dava konusu olayda sanık tamamen kusurlu olmakla birlikte, mağdurun şikayetten vazgeçmesi nedeniyle sadece taksirle bir kişinin ölümünden sorumlu olduğu, ölen

rinden vazgeçmiş olmaları ve maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi ve alt sınırdan bir miktar uzaklaşılması gerektiği gözetilmeden asgari haddin çok üzerinde temel ceza tayin edilerek teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmek suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

rinden vazgeçmiş olmaları ve maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi ve alt sınırdan bir miktar uzaklaşılması gerektiği gözetilmeden asgari haddin çok üzerinde temel ceza tayin edilerek teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmek suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 23.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10034, Karar No: 2017/11677, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/10034 E.  ,  2017/11677 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11548, Karar No: 2017/7839, Tarih: 14.11.2017

**16. Hukuk Dairesi         2015/11548 E.  ,  2017/7839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucunda, ... İlçesi ... Köyü çalışma alanında bulunan 117 ada 9, 121 ada 63, 130 ada 2, 144 ada 1, 155 ada 69, 101 ve 124, 159 ada 35, 187 ada 1 ve 10 parsel sayılı sırasıyla 438.75, 2.615.89, 1.087.10, 1.428.73, 483.16, 1.753.99, 298.24, 4.584.71, 1.569.91 ve 5.016,80 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ve miras yoluyla gelen hakka dayanılarak davalılar adına tespit edilmiştir. Davacılar ... ve ..., vergi kaydı, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ve miras yoluyla gelen hakka dayanarak dava açmışlardır. Asli müdahil ..., aynı gerekçelerle davaya katılmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine ve dava konusu taşınmazların tespit gibi tapuya tescillerine karar verilmiş; hüküm, davacılar ve asli müdahil vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece dava konusu taşınmazlar üzerinde davacıların herhangi bir zilyetliklerinin bulunmadığı ve davacılar lehine zilyetlikle kazanım koşullarının gerçekleşmediği kabul edilerek yazılı şekilde karar verilmiş ise de, yapılan inceleme, araştırma ve uygulama hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Davacılar vekili tarafından mahkemeye sunulan delil listesinde tanık deliline dayanılmış ve 11.02.2008 havale tarihli dilekçeyle de dinlenilmesi istenilen tanıkların isim ve adresleri mahkemeye bildirilmiş, buna karşılık keşif kararı verildikten sonra çeşitli sebeplerle keşfin yapılması uzun süre ertelenmiş, keşiften önceki son oturumda ise tanıklarla ilgili herhangi bir ara karar kurulmadan sadece keşif günü verilmekle yetinilmiş, davacı tarafın bildirdiği tanıklar adına keşif gün ve saatini bildirir meşruhatlı davetiye tebliğ edilmeyerek tanıkların yokluklarında tek mahalli bilirkişinin katılımıyla keşif icra edilmiştir. Öte yandan, davacı tarafın dayandığı vergi kayıtları ile dava konusu taşınmazlara komşu tüm parsellerin tespit tutanakları ve dayanakları ile davalı iseler dava dosyaları dosya arasına getirtilmemiş ve yöntemince uygulanmamıştır. Böylesine eksik ve yetersiz bir incelemeye dayalı olarak karar verilemez.

Hal böyle olunca öncelikle dava konusu taşınmazlara komşu parsellerin tamamının tespit tutanakları ve dayanakları ile davalı iseler dava dosyaları dosya arasına getirtilmeli, yine davacı tarafın dayandığı vergi kayıtları ilgili idareden getirtilerek revizyon durumları araştırılmalı, varsa revizyon gördükleri taşınmazlara ilişkin tespit tutanakları dosyasına konulmalı, dosya bu şekilde ikmal edildikten sonra taşınmazlar başında yerel ve tespit bilirkişileri, taraf tanıkları ile teknik bilirkişilerin yöntemine uygun şekilde katılımları sağlanarak yeniden keşif yapılmalıdır. Yapılacak keşifte davacı tarafın dayandığı vergi kayıtları ile komşu taşınmazların varsa dayanak kayıtları ihdaslarından itibaren tüm tedavülleriyle birlikte okunup hudutları yerel bilirkişilerce zeminde tek tek göstertilmeli, yerel bilirkişilerin gösteremediği sınırlar için taraflara tanık dinletme imkanı sağlanmalı, komşu parsellerin çekişmeli taşınmazlar yönünü ne olarak okuduğu belirlenmeli, keşifteki uygulama fen bilirkişisinin rapor ve krokisinde göstertilmeli, dayanılan vergi kayıtlarının dava konusu taşınmazların tamamını veya bir kısmını kapsayıp kapsamadığı kesin olarak saptanmalı, kapsam belirlenirken söz konusu vergi kayıtlarının varsa revizyon gördükleri parseller de nazara alınmalı, vergi kayıtlarının iç içe girmesi halinde yüzölçümü daha büyük olan kayda değer verileceği dikkate alınmalı, ayrıca yerel bilirkişi, tespit bilirkişisi ve tanıklardan dava konusu taşınmazların veya taşınmaz bölümlerinin öncesinin ne olduğu, kime ait olduğu, kimden nasıl intikal ettiği, kim tarafından ne zamandan beri ne suretle kullanıldığı hususlarında maddi olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmalı, tanık ve bilirkişi beyanları arasında çelişki oluştuğu takdirde gerektiğinde yüzleştirme yapılarak bu çelişki giderilmeye çalışılmalı, bilirkişi ve tanık sözleri komşu parsel tutanakları ve dayanakları ile denetlenmeli, teknik bilirkişiye uygulanan vergi kayıtlarının kapsadığı alanı gösterir ve keşfi takibe imkan verir ayrıntılı kroki düzenlettirilmeli, bundan sonra toplanmış ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece bu hususlar göz ardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edenlere iadesine, 14.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.