muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/4963, Karar No: 2010/1898, Tarih: 01.04.2010

2-Taraflar arasında imzalanan 19.04.1995 tarihli ek sözleşmeyle, 17 Nisan 1995 tarihli asıl sözleşmenin 10. maddesinde “kooperatifin, müteahhidin sözleşmesini feshetmesi durumunda 500.000 (beşyüzbin) Alman Markı ceza ödemeyi taahhüt eder” hususunun ilave edilmesi kabul edilmiştir. Kooperatifin 14.07.1999 tarihli ihtarıyla sözleşmeyi feshetmesi üzerine yüklenici, Ankara 7. İcra Müdürlüğü’nün 1999/5173 sayılı dosyasıyla cezai şartın 50.000 DM’lik kısmı için kooperatif aleyhine takibe geçmiş, kooperatifçe buna karşılık menfi tesbit davası açılmış, yüklenici kalan 450.000 Mark cezai şart alacağı için Ankara 13. İcra Müdürlüğü’nün 2000/6717 sayılı dosyasında yaptığı takibe itiraz üzerine Ankara 7. Asliye Ticaret Mahkemesi’nde itirazın iptâli davası açmış, her iki dava da eldeki bu davayla birleştirilmiş, mahkemece, kararlaştırılan ceza miktarı kooperatifin iktisaden mahvını gerektirmeyeceğinden ve fesihte kooperatif haksız bulunduğundan 500.000 Alman Markı cezai şart isteminin kabulüne karar verilmiştir. Her ne kadar cezai şarta ilişkin Ankara 7. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 2001/749 Esas sayılı dosyasında verilen Dairemiz bozma ilâmında, sözleşmede konulan cezai şart tutarının bir tarafın mahvına neden olabilecek seviyede olup olmadığı üzerinde durulması gereğine değinilmiş ise de bu husus 50.000 DM’lik cezai şart tutarına ilişkin olup toplam 500.000 DM cezai şart o davada bulunmadığından ve bilahare yapılan takipte istenildiğinden istenilen cezai şart tutarının yeniden değerlendirilmesi gerekir. Sözleşme konusu inşaat, 6 blokta beşer katlı 60 daireden ibaret olup, iş sahibi yapı kooperatifidir. Hukuk Genel Kurulu’nun 07.02.1996 gün ve 1995/15-956 Esas, 1996/45 Karar sayılı ilâmı ve Dairemizin 11.03.1996 gün ve 1996/1048-1263, 10.06.1996 gün ve 3101-3247 sayılı kararlarında da kabul edildiği üzere yapı kooperatifleri tacir sayılmazlar. Bu nedenle BK’nın 161/son maddesi uyarınca, hakim fahiş gördüğü cezayı tenkis edebilir. O halde sözleşmeye konu inşaatın niteliği, daire sayısı, kooperatifin iktisadi durumu gözetilerek hak, adalet ve nefaset kurallarına göre cezanın tenkisi ve tenkis tutarı mahkemesince takdir ve tayin olunmak üzere karar bozulmalıdır. Yanlışlıkla onandığı bu defa yapılan incelemede anlaşılmakla davacı kooperatifin karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir. Ayrıca Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 2004/716 sayılı davasında yüklenicinin 45.700,00 TL imalât bedelinden kalan alacağının temerrüt tarihinden itibaren yasal faiziyle tahsiline karar verilmiş, temerrüt tarihinin açıklaması yapılmamıştır. Hüküm bu haliyle infazda tereddüt yaratacağından davalı temerrüdü araştırılarak davadan önce temerrüde düşürülmüş ise ona göre, aksi durumda dava tarihinden faize hükmedilmesi gerektiğinden karar bu nedenle de bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacı-k.davalı kooperatifin diğer karar düzeltme istemlerinin reddine, 2. bent uyarınca kabulüyle, Dairemizin 05.06.2009 gün ve 2009/1329 Esas, 2009/3373 Karar sayılı onama ilâmının kaldırılarak mahkeme kararının BOZULMASINA, ödediği temyiz ve karar düzeltme peşin harcının istek halinde karar düzeltme isteyen davacı-k.davalı SS ... Konut Yapı Kooperatifi’ne geri verilmesine, 01.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7069, Karar No: 2015/11336, Tarih: 25.05.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/7069 E.  ,  2015/11336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hakkari Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2013

NUMARASI : 2010/317-2013/165

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Kamulaştırmasız el atma davalarına Kamulaştırma Kanununun değer biçmeye ilişkin hükümleri kıyasen uygulanır. Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca, arsalara değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre bedel biçilmesi gerekir.Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihlerindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle dava konusu taşınmaza değer biçilmesi gerekir.

Belediye Başkanlığından gelen yazı cevabına göre dava konusu taşınmazın emlak vergi değerinin 810,00-TL, değerlendirmeye esas alınan emsal taşınmazın emlak vergi değerinin ise 859,00-TL olduğu belirtilmesine karşın,hükme esas alınan bilirkişi raporunda, dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan % 10 daha değerli olduğu belirtilerek, dava konusu taşınmaza fazla değer biçildiğinden bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu nedenle, taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgeden, benzer yüzölçümlü ve yakın tarihli satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve emsal kabul edilecek taşınmazlarla, dava konusu taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonunca belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin de ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenip, birbirlerine üstünlük oranları yönünden de inceleme yapılarak bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu taşınmazın el atılan kısmı yol olarak kamulaştırıldığından tapudan terkini yerine davalı idare adına tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 25.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7165, Karar No: 2019/13362, Tarih: 30.09.2019

**13. Ceza Dairesi         2019/7165 E.  ,  2019/13362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebi incelendiğinde;

Mahkeme kararının 03.10.2013 tarihinde verilip, o yer Cumhuriyet Savcısının CMUK'nun 310/3. maddesindeki bir aylık temyiz süresini geçirdikten sonra 9/06/2015 tarihinde temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmakla, temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk ... ve ... hakkında katılanlar ... ve ...’a yönelik mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

III-Sanık ... hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan yapılan incelemede;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin olarak verilen kararın temyizen incelenmesi üst Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmiş ise de, 5271 sayılı Yasanın 231/12. maddesi uyarınca itiraz yolu açık olup temyizi olanaklı olmadığından, itiraz merciince karar verilmek üzere, dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

IV-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılanlar ..., ... ve ...’e yönelik hırsızlık, katılanlar ... ve ...’a yönelik iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk ...’in müşteki ...’in inşaatında açıkta duran 140 metre bakır elektrik kablolarını ve 5 litre benzini çalması şeklinde gerçekleşen eylemin TCK’nın 142/1-e maddesindeki suçu oluşturduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 31/2,142/1-e, 31/2 maddesindeki hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü üst sınırlarına göre, aynı Yasanın 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 4 yıllık asli dava zamanaşımının, karar tarihi olan 06/05/2015 tarihiden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Suça sürüklenen çocuğun eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 31/2,142/1-e, 31/2 maddesindeki hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü üst sınırlarına göre, aynı Yasanın 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 4 yıllık asli dava zamanaşımının, karar tarihi olan 06/05/2015 tarihiden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafii ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

V-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ...’ye yönelik iş yeri dokunulmazlığını ihlal ve hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk ...’in katılan ...'ye yönelik marangoz atölyesinin camını kırarak iş yerine girip bakır kabloları çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin CK'nın 142/1-b maddesindeki hırsızlık suçuna uyduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek aynı Yasa'nın 142/1-e maddesi uyarınca hüküm kurulması, sonuç cezayı değiştirmediğinden bozma nedeni yapılmamış;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

VI-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ... ve ...’e yönelik hırsızlık, suça sürüklenen çocuklar ... hakkında katılan ...’a yönelik iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

1-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ...’a yönelik iş yeri dokunulmazlığını ihlal ve hırsızlık suçlarında; 27/01/2014 tarihinde suça sürüklenen çocuk ...’in ikinci hırsızlık suçunu tek başına işlediği beyanı dışında delil bulunmadığının anlaşılması karşısında suçu sürüklenen çocuk ... hakkında 27/01/2014 tarihindeki iddia olunan suçlar yönünden beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ...’in inşaatından 140 metre bakır tel ve 5 litre benzinin çalınması şeklinde gerçekleşen eylemin TCK’nın 142/1-e maddesinde ki suçu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

3-5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca alınan sosyal inceleme raporu bilirkişi ücretinin ve adli tıp kurumu raporu ücretinin yaşı küçük sanıklara yargılama gideri olarak yüklenemeyeceğinin gözetilmemesi,

2- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ...’in inşaatından 140 metre bakır tel ve 5 litre benzinin çalınması şeklinde gerçekleşen eylemin TCK’nın 142/1-e maddesinde ki suçu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

3-5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca alınan sosyal inceleme raporu bilirkişi ücretinin ve adli tıp kurumu raporu ücretinin yaşı küçük sanıklara yargılama gideri olarak yüklenemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ...’e yönelik hırsızlık eylemi açısından ceza süresi bakımından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 326/son. maddesinin gözetilmesine, 30/09/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3225, Karar No: 2013/10522, Tarih: 05.06.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/3225 E.  ,  2013/10522 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili; davacının 1.5.2004 - 6.8.2005 tarihleri arasında davalı şirketin Afganistan ... şantiyesinde Finisher operatorü olarak çalıştığını, yaptığı fazla ve çalıştığı hafta ve genel tatil günleri çalışma karşılıklarının ödenmediğini, izinlerini kullanamadığını, iş akdine haksız ve bildirimsiz olarak son verildiğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının 500 dolar ücretle çalıştığını, gerek iklim gerekse güvenlik nedeniyle fazla çalışma yapılmasının söz konusu olmadığını, 30 gün yıllık izin kullandığını, Pazar ve genel tatil günlerinde çalışma yapılmadığını, davacının ibraname verdiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir.

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanununun 41 inci maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Somut olayda davacı haftanın 7 günü 06.00-22.00, 23.00 saatleri arasında çalıştığını iddia ederek fazla çalışma alacağı talebinde bulunmuştur. Davalı ise davacının çalıştığı yerin Afganistan olduğunu, kış şartları nedeniyle havanın erken kararması ve ayrıca güvenlik nedeniyle fazla çalışmanın mümkün olmadığını savunmuştur. Mahkemece hükme esas alınan raporda davacının 1 Nisan 30 Kasım aralığında günde 11, haftada 77 saat çalışıp 32 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiştir. Mahkemece öncelikle ... Büyükelçiliği’ne davacının çalışmış olduğu şehir de belirtilerek müzekkere yazılıp 1 Nisan ile 30 Kasım tarihleri arasında güneşin doğduğu ve güneşin battığı saatlerin tespit ettirilmelidir. Dosyadaki bilgi ve belgeler dikkate alındığında davacının ancak akşam güneş batana kadar çalışabileceğinin kabulüyle fazla mesai hesabı yapılması gerekirken eksik incelemeyle hüküm kurulması hatalıdır

SONUÇ;Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıya yükletilmesine, 05.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6925, Karar No: 2024/21079, Tarih: 26.06.2024

**10. Ceza Dairesi         2021/6925 E.  ,  2024/21079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/472 E., 2016/124 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına dair

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun ( 5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin iddianame uyarınca sanığın savunmasının alındığı 11.03.2016 tarihi olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.03.2016 tarihli ve 2015/472 Esas, 2016/124 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,26.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14344, Karar No: 2012/880, Tarih: 12.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/14344 E.  ,  2012/880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza tuvalet yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; taşınmazın tapu kaydında “ 1. derece arkeolojik sit alanında bulunduğu ” şerhi bulunduğu ancak dosyada ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından tecavüze konu taşınmazın pafta örneği getirtilerek gerektiğinde keşif yapılıp taşınmazın niteliği, yapım tarihi, bina vasfında olup olmadığı belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu yerin belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve Kültür ve Tabiat Varlıkları Koruma Kurulunun ilgili kararı ve ekleri getirilerek doğal sit alanı içinde kalıp kalmadığı da araştırılarak sonucuna göre 2863 sayılı Yasa, TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5230 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 12.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.