muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3651, Karar No: 2025/2106, Tarih: 10.02.2025

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; davacı tarafça dava öncesinde müvekkiline usulüne uygun olarak başvuru yapılmadığını, davacının sunmuş olduğu maluliyet raporunun hükme esas alınamayacağını, maluliyet raporunun davacının iyileşme süresi beklenilmeden tanzim edildiğini, davacının kaza nedeniyle T12 vertabra kırığı olduğuna dair somut bilgi bulunmadığından bu arazın maluliyet tespitinde dikkate alınmaması gerektiğini, sunulan maluliyet raporunun kaza tarihindeki yönetmelik hükümlerine göre alınmadığını, sigortalı araç sürücüsüne izafe edilen kusuru kabul etmediklerini, davacının bakiye ömrünün kaza tarihi itibariyle belirlenmesi gerekirken, rapor tarihi itibariyle belirlendiğini, davacının kaza tarihinde 54,21 yaşında olduğunu, kaza tarihi itibariyle bakiye ömrü 22,20 yıl olup, davacının 76,41 yaşına kadar yaşayacağını, hesap tarihi itibariyle bakiye ömür tespiti yapılarak başvurucunun 76,73 yaşına kadar yaşayacağının kabul edildiğini ve bu sebeple, bilirkişi tarafından hazırlanan raporda 0,32 yıl için daha fazla hesaplama yapıldığını, sürekli iş göremezlik tazminatının geçici iş göremezlik süresinin bitiminden sonra hesaplanması gerektiğini, davacının kaza anında emniyet kemerinin takılı olmadığının tespiti halinde hesap olunacak tazminattan %20 oranında müterafik kusur indirimi yapılması gerektiğini, hesap olunan tazminattan hatır taşıması indiriminin yapılması gerektiğini, davacının kaza nedeniyle SGK'dan ödeme almış olması halinde, elde edilen gelirin hesaplanacak tazminattan mahsup edilmesi gerektiğini, davacı yararına hükmedilen vekalet ücretinin Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre hesaplanan miktarın 1/5'i oranında olması gerektiğini belirtmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; davalı sigorta şirketi tarafından Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası (ZMSS) Poliçesi ile teminat altına alınan ve davacının yolcu olarak bulunduğu aracın, yine davalı tarafından ZMMS poliçesi ile sigortalanan araca çarpması ile meydana gelen iki taraflı trafik kazası sonucunda davacının yaralanıp malul kalması nedeniyle sürekli iş göremezlik tazminatı istemine ilişkindir

1- Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına, maluliyet raporunun kaza tarihindeki yönetmelik hükümlerine uygun olarak hazırlanmış olmasına, tazminat hesabının Yargıtay içtihatlarına uygun olarak TRH 2010 Yaşam Tablosunun ve progresif rant yönteminin kullanılması suretiyle yapılmasına, davacının yolcu olarak bulunduğu aracın çarptığı ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince; 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 87.maddesinin birinci fıkrası yollamasıyla 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 51.maddesi uyarınca hatır için karşılıksız yolcu taşıma veya aracı kullandırmada genel hükümlere göre tazminattan uygun bir indirim yapılması, doktrinde ve Yargıtay içtihatlarında benimsenmiş ve yerleşmiştir.

Hatır için yolcu taşıma veya aracı kullandırmadan söz edebilmek için, ölen veya yaralananın bir menfaat karşılığı olmaksızın taşınması veya aracın kullanılması, diğer bir deyişle taşıma veya kullanmada ölen veya yaralananın menfaatinin bulunması gerekir. Bu nedenle taşıma veya kullanmada işletenin veya eylemlerinden sorumlu olduğu kişilerin bir menfaatinin bulunması hâlinde hatır taşımasından söz edilemez. Bu bakımdan hatır ilişkisinin değerlendirilmesinde taşıma veya kullanmanın kimin menfaatine olduğunun belirlenmesi önemlidir. Taşıma veya kullandırma, ekonomik yarar için olabileceği gibi ortak toplumsal değerler nedeniyle de olabilir. Hâkim, gerekçesini kararında tartışmak ve nedenlerini göstermek koşuluyla tazminattan mutlaka indirim yapmak zorunda da değildir.

Somut olayda; davalı vekilince başvuruya cevap dilekçesinde hatır taşıması def’inde bulunulmuş bu husus itirazda da ileri sürülmüş ise de İtiraz Hakem Heyetince davalının itirazlarının reddine karar verilmiştir.

Kaza nedeniyle yürütülen soruşturma dosyası kapsamında kazaya karışan araçların sürücülerinin ifadelerinden ve yine davacının alınan beyanından davacı ile 35 ... 6534 plaka sayılı aracın sürücüsünün arkadaş oldukları ve birlikte yolculuk yaptıkları sırada kazanın meyadana geldiği anlaşılmaktadır.

Şu halde davacının taşıma için arkadaşına ücret ödemesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu kabul edilmelidir. Davalı sigorta şirketinin süresinde yapılan hatır için taşıma savunmasına itibar edilerek davalı sigorta şirketinin sorumluluğuna yol açan 35 ... 6534 plaka sayılı aracın sürücüsünün kazanın meydana gelmesindeki kusur oranına göre hesap ve kabul edilen tazminattan TBK’nın 51.maddesi gereğince Dairemizin yerleşik uygulamasına göre %20 oranında hatır taşıması indirimi yapılmak suretiyle davalının sorumlu olduğu tazminat miktarının belirlenmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

1. Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, temyiz olunan İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde davalıya iadesine,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine,

03.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12491, Karar No: 2015/26862, Tarih: 09.06.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/12491 E.  ,  2015/26862 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/400273

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/09/2011

NUMARASI : 2010/1 (E) ve 2011/380 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık ve Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun sanığın kendi alt soyu üzerindeki yetkileri açısından koşullu salıverilmeye, 1. fıkrada yer alan diğer hak yoksunluklarının ise cezanın

infazı tamamlanıncaya kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı; sanık ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca

BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm tamamen çıkartılıp, yerine "sanığın 5237 sayılı TCK'nun 53/3. maddesi uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" cümlesi eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2636, Karar No: 2021/20477, Tarih: 30.06.2021

**(Kapatılan)19. Ceza Dairesi         2021/2636 E.  ,  2021/20477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılan ...'ın temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 30.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5330, Karar No: 2014/4245, Tarih: 27.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/5330 E.  ,  2014/4245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 29/01/2013

NUMARASI : 2010/250-2013/40

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca tarafından temyiz edilmiş ve davacı avukatıncada duruşma talep edilmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, radyoloji teknisyeni olarak çalıştığını, yaptığı iş nedeniyle tabi olduğu radyoloji tüzüğü hükümleri gereğince günde 5 saati aşan çalışmaları karşılığı hak kazandığı fazla mesai ücretleri ödenmediği gibi yıllık izinlerinin ve yine sözkonusu tüzük hükümleri gereği hak kazandığı şua izinlerinin kullandırılmadığını, bu konudaki taleplerinin şirket yetkililerince olumlu karşılanmadığını, iş sözleşmesinin haklı bir neden olmaksızın feshedildiğini belirterek kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının müvekkili işyerinde gece nöbetleri tutmak üzere 01.02.2007 tarihinde işe başladığını, davacının asıl çalıştığı işverenin ... A.Ş. olup, müvekkili hastanede gün aşırı nöbet tutarak çalıştığından dava dilekçesinde ileri sürülen mesai saatlerine ilişkin iddiasının gerçeği yansıtmadığını, iş sözleşmesinin feshi üzerine hak ettiği ihbar ve kıdem tazminatlarının ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalının temyiz itirazı dikkate alındığında, taraflar arasında fazla mesai ücretinin hesaplanması noktasında uyuşmazlık bulunduğu anlaşılmaktadır.

16.07.1999 tarih ve 99/13116 kararname ekinde 12. madde “röntgen, radyum ve benzeri işlerde çalışan ve fiilen şuaya maruz kalan işçilere yılda otuz gün şua izni verilir” hükmünü içermektedir. ./..

4201 sayılı radyoloji, radyum ve elektrikle tedavi müesseseleri hakkında nizamnamenin 24. maddesi “bu gibi müesseselerde her gün röntgen ve radyum ile iştigal eden kimsenin senede dört hafta muntazaman tatil yapması mecburidir.” hükmünü içermektedir.

657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 103/son maddesi “hizmetleri sırasında radyoaktif ışınlarla çalışan personele her yıl yıllık izinlerine ilaveten bir aylık sağlık izni verilir” hükmünü içermektedir.

4201 sayılı radyoloji, radyum ve elektrikle tedavi müesseseleri hakkında nizamnamenin 24. maddesi “bu gibi müesseselerde her gün röntgen ve radyum ile iştigal eden kimsenin senede dört hafta muntazaman tatil yapması mecburidir.” hükmünü içermektedir.

657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 103/son maddesi “hizmetleri sırasında radyoaktif ışınlarla çalışan personele her yıl yıllık izinlerine ilaveten bir aylık sağlık izni verilir” hükmünü içermektedir.

Dayanağı 3153 sayılı Radyoloji, Radiyom ve Elektrikle Tedavi ve Diğer Fizyoterapi Müesseseleri Hakkında Kanun olan Radyoloji, Radyom ve Elektirikle Tedavi Müesseseleri Hakkında Nizammenin 21. maddesi “Röntgen ve radyom ile daimi olarak günde beş saatten fazla çalışılamaz. Röntgen muayenehanelerinde pazardan maada ayrıca bir gün daha öğleden sonra tatil yapılmalıdır” hükmünü içermektedir.

3153 sayılı Kanun'a 5947 sayılı Kanun'la 30.01.2010 tarihinde yapılan değişiklikle getirilen ek 1. madde “İyonlaştırıcı radyasyonla teşhis, tedavi veya araştırmanın yapıldığı yerler ile bu iş veya işlemlerde çalışan personelin haftalık çalışma süresi 35 saattir” hükmünü içermektedir.

Somut olayda davacı işçi, davalı işyerinde radyoloji teknikeri olarak çalışmaktadır. Karara esas teşkil eden bilirkişi raporunda, davacının fazla mesai ücretinin haftalık çalışma süresi 27,5 saat kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Oysa ki davacının yaptığı işe göre, 30.01.2010 tarihine kadar, haftalık çalışma süresi 27,5 saat, sonrası içinse 35 saat kabul edilerek hesaplama yapılması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

3-Davacının temyiz talebi yönünden ise davacının günlük normal çalışma süresinin beş saat olması (30.01.2010 tarihine kadar) gerektiği dikkate alınarak her ay normal ve nöbet mesaileri ayrı ayrı belirlenmeli, normal mesai ile çalıştığı süreden önce günlük beş saat, sonra 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi gereğince ara dinlenme indirilmeli, salt nöbetle çalıştığı aylarda da önce normal çalışma ve ara dinlenme indirildikten sonra kalan çalışması fazla çalışma olarak hesaplanmalıdır. Belirtilen esaslara uymayan bilirkişi raporunun hükme esas alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11177, Karar No: 2018/5335, Tarih: 05.06.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/11177 E.  ,  2018/5335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

I. Sanık hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleme ve hesap ve işlemleri vergi matrahının azalması sonucunu doğuracak şekilde başka ortam ve deftere kaydetmek suçlarından verilen beraat kararına karşı katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

II. Sanık hakkında 2005 takvim yılında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleme suçundan verilen beraat kararına karşı katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında 2005 takvim yılında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı müstahsil makbuzu düzenlemek suçundan kamu davası açıldığı ve bu yıla ilişkin 213 sayılı Yasanın 367. maddesine göre verilmiş bir mütalaa bulunmadığı anlaşılmış ise de, zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun anlaşılması karşısında; 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanığa yüklenen “2005 takvim yılında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleme” suçunun yasada gerektirdiği cezasının üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 05.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8222, Karar No: 2015/18455, Tarih: 26.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/8222 E.  ,  2015/18455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2014

NUMARASI : 2014/279-2014/666

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 26/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1692, Karar No: 2014/3211, Tarih: 24.02.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/1692 E.  ,  2014/3211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

Hazine ile ... ve ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair .... 2.Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 19.09.2012 gün ve 163/309 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili 23.02.2006 havale tarihli dava dilekçesinde özetle; ... mahallesi 371 ada 10 parsel sayılı taşınmazın 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun deniz yönünde kaldığını Kıyı Kanunu’nun 5. maddesi gereğince deniz yönünde kaldığından tapusunun iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, hükmüne uyulan bozma kararlarından sonra özellikle 1. Hukuk Dairesi’nin 03.03.2010 tarih 2010/689-2350 Esas ve Karar sayılı bozma ilamında yazılı olduğu üzere: “ kamu yararı nedeniyle Hazine adına kumluk olarak tescilden gelen davalının tapusunun iptal edilmesinden dolayı davalının ancak tazminat talebinde bulunabileceği belirtilmek suretiyle bir hüküm kurulması” gereğine işaret edilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulmuştur. Buna göre, açılan davanın ispatlanamadığından esastan reddine karar verilmiştir. Söz konusu karar aynı dairenin 13.02.2012 tarih 2011/13345 Esas, 2012/1267 Karar sayılı kararında yazılı olduğu üzere bilirkişi raporuna ekli krokide C harfiyle gösterilen bölüm yönünden sicil kaydının kütükten terkinine, 3402 sayılı Kadastro Kanun'un 16/C maddesi uyarınca tespit harici bırakılmasına, 6099 sayılı Yasa'nın 16 ve 17. maddeleri ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A ve Geçici 11. maddeleri kapsamına göre, davalı aleyhine vekalet ücreti ve yargılama gideri yükletilemeyeceği yönündeki düzenlemenin gözönünde bulundurulması gereğine işaret edilmiştir. Mahkemece son bozma kararına uyulmuştur. Buna göre davanın kabulüne, 371 ada 10 nolu parselin tamamının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı anlaşılmakla tapu kaydının iptaline, kıyı vasfıyla terkinine, yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmiştir. Hüküm süresi içerisinde Hazine vekili tarafından dilekçesinde yazılı nedenlerle bozma istekli olarak temyiz edilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki, bozma ilamına uyulmakla davanın tarafları için lehte ve aleyhte usulü kazanılmış hak oluşturacağı Yargıtay’ın kararlık kazanmış uygulamaları gereğidir. Ne varki hükmüne uyulan son bozma kararında bilirkişi raporunda ve krokisinde C harfiyle gösterilen yer için terkin kararı verilmesine işaret edilmiş iken mahkemece dava konusu parselin tamamı yönünde kabul kararı ile terkine hükmedilmesi doğru olmamış ise de temyiz edenin sıfatı dikkate alınarak bu husus bozma sebebi yapılmamıştır. Yine bozma ilamında açıklandığı üzere yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasında da bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Açıklanan bu nedenlerle usul ve yasaya özellikle hükmüne uyulan bozma kararı kapsamına belirtilen nedenlerle uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 3402 sayılı Kanunun 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına, 24.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.