muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11113, Karar No: 2023/133, Tarih: 16.01.2023

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ve Suça Sürüklenen Çocuk Müdafilerinin Temyiz Sebepleri

Mağdurun Çocuk İzlem Merkezinde ifadesi alınırken birçok beyanının zapta geçirilmediği ve adlî görüşmeci tarafından kapalı uçlu sorular yöneltilmek suretiyle yönlendirildiği, Ocak ayında etrafı açık olan balkonda uyuması ve ağlamasına rağmen evin içerisinde bulunan insanlar ile komşuların duymadığı iddiasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu, sanık ve suça sürüklenen çocuğun cinsel istismar eyleminde bulunduğunu iddia ettiği tarihler hususunda aşamalarda çelişkili beyanlarda bulunduğu, bozma öncesi tüm aşamalarda ilk istismar eyleminin sanık ... tarafından gerçekleştirildiğini beyan etmesine rağmen bozma sonrası yapılan yargılama esnasında kendisine ilk istismar eyleminde bulunan kişinin suça sürüklenen çocuk ... olduğunu belirttiği, mağdur ile tanık İbrahim ve müşteki Aynur'un gerek kendi içerisinde gerekse birbiriyle istismar eylemlerinin öğrenilmesine yönelik çelişki içeren beyanları olduğu, taraflar arasında husumet bulunduğu, ilk derece mahkemesi kararının gerekçesiz olduğu, sanık ve suça sürüklenen çocuğun çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetlerine yeter her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına ilişkindir.

2. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz Sebepleri

Tüm dosya içeriği nazara alındığında sanık ve suça sürüklenen çocuğun istismar eylemlerini vücuda

organ sokmak suretiyle gerçekleştirdikleri, bu sebeple çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan en üst sınırdan cezalandırılmaları ve Bakanlık lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mağdurun aşamalardaki ifadeleri, düzenlenen cinsel muayene raporunda anal yoldan organ sokmaya ilişkin tıbbi bulguya rastlanılmayıp, konunun adlî tahkikatla aydınlatılması gerektiğinin belirtilmesi, savunma, tanık anlatımları ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ...'un değişik tarihlerde dokuz yaşında olan mağdur ...'ın makatına cinsel organını sürtme şeklinde sübuta eren eylemlerinin on iki yaşından küçük mağdura karşı zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu kabul edilmiştir.

2. Suça sürüklenen çocuk ...'un en son 2019 yılbaşında mağdurun makatına cinsel organını sürtme şeklinde eylemde bulunduğu sabit olup, sanık ...'ın eylemleri yönünden ise mağdurun net bir tarih veremediği, mağdurun soruşturma aşamasında 4. sınıfta olduğunu beyan etmesine rağmen kovuşturma aşamasında 3. veya 4. sınıfta olduğunu beyan ettiği, istinaf bozma ilamı doğrultusunda yapılan yargılamada mağdurun sanığın kendisine ilk dokunduğu zaman 4. sınıfa gittiğini, 1 hafta sonra da mezun olduğunu, 4. sınıfın sonları olduğunu, net olarak hatırladığını belirttiği, Yargıtay bozma ilamı doğrultusunda yapılan yargılamada ise mağdurun "Dördüncü sınıfın sonunda en son yılbaşı gecesi olduğunu, okulun tatil olmasına 1 hafta falan kaldığını" beyan ettiği, mağdurun 05.01.2010 doğumlu olduğu gözetildiğinde 4. sınıfın sonu olarak belirttiği tarihin 2019 yılının Haziran ayı olduğunun tespit edildiği, ancak şikayet tarihinin 31.03.2019 tarihi olduğu hususu, şikayet ettikten sonra cinsel istismara uğramadığı yönündeki beyanı ve pedegog eşliğinde alınan son celse beyanında "3. sınıfın ikinci dönemiydi yaz tatili olmuştu" şeklindeki beyanı ve mağdurun anlatımları birlikte değerlendirildiğinde; mahkememizce sanık ...'ın mağdura yönelik ilk eylemini 2018 yılı Haziran ayında mağdur 3. sınıftayken gerçekleştirdiği kanaatine varılmış olmakla, sanık ...'ın 12.01.2018 tarihinde on sekiz yaşını doldurduğu, dolayasıyla tespit edilen ilk eylem tarihi itibariyle dahi sanığın on sekiz yaşını doldurduğu, bu durumda da sanık ...'ın ilk ve son cinsel istismar eylemini her halükarda on sekiz yaşını doldurduğu 12.01.2018 tarihinden sonra gerçekleştirdiği belirlenmiştir.

3. Somut olayda, mağdur ile sanık ve suça sürüklenen çocuk arasında husumet olmadığı, yine mağdurun ailesi ile suça sürüklenen çocuk ve sanığın ailesi arasında da husumetin olmadığı, sanık, suça sürüklenen çocuk ve mağdurun akraba oldukları, mağdurun on iki yaşından küçük olmasına rağmen olan olayları net bir şekilde mahkememe heyetine anlattığı, on iki yaşından küçük bir mağdurun sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında yalan beyanda bulunması için herhangi bir nedenin de olmadığı, katılan ve tanığın da aşamalarda verdikleri beyanların samimi olduğu kanaatine varılarak, sanığın ve suça sürüklenen çocuğun suçtan kurtulmaya yönelik beyanlarına itibar edilmemiştir.

4. Sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ...'un mağduru tehdit ederek ve baskı altında tutarak, mağdurun makatına cinsel organlarını sürtmek suretiyle mağdura yönelik cinsel istismar eylemlerini gerçekleştirdikleri anlaşılmakla, sanığın ve suça sürüklenen çocuğun cezalandırılmasına karar verilmiş olup, sanığın ve suça sürüklenen çocuğun eylemlerini cebir ve tehdit kullanarak işlediği mağdurun beyanı içeriğinden anlaşılmakla sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkındaki cezalarının yarı oranında artırılmasına karar verilmiş, ayrıca sanığın ve suça sürüklenen çocuğun eylemlerini zincirleme şekilde işledikleri sabit olmakla cezalarında 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca takdiren 1/4 oranında arttırım yapılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ve Suça Sürüklenen Çocuk Müdafilerinin Temyiz İstemi Yönünden

Olayın intikal şekli, katılan mağdurun aşamalardaki beyanları, tanık anlatımları, sanık ve suça sürüklenen çocuk savunmaları ile ilk derece mahkemesinin gerekçesi nazara alınarak sanık ile suça sürüklenen çocuk müdafilerinin sübuta yönelik temyiz istemleri yerinde görülmemiştir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Dosya kapsamı ve ilk derece mahkemesinin gerekçesi dikkate alınarak sanık ve suça sürüklenen çocuk haklarında en üst hadden ceza verilmesi gerektiğine yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir. Ayrıca 5271 sayılı Kanun'un 237 ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan zarar görme şartının katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı ve Devletin kanundan kaynaklanan koruma yükümlülüğünü yerine getirdiği nazara alınarak vekalet ücretine hükmedilmemesi hukuka aykırı bulunmamıştır.

C. Diğer Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık ve suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ve suça sürüklenen çocuk müdafileri ile katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Siverek 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.03.2022 tarih ve 2022/28 Esas, 2022/58 Karar sayılı kararında sanık ve suça sürüklenen çocuk müdafileri ile katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Siverek 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza

Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34683, Karar No: 2017/15880, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/34683 E.  ,  2017/15880 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6004, Karar No: 2010/9516, Tarih: 28.09.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/6004 E.  ,  2010/9516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 6. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/04/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kuru mülkiyetinin müştereken davalılar A.M. ve Neşe adına kayıtlı, davalı S. adına ise intifa hakkı bulunan. ada .parsel sayılı taşınmazın tamamının kıyıda kaldığını ileri sürüp tapunun ve intifa hakkının iptali ile tapudan terkinini istemiştir.

Davalılar, dava  konusu taşınmazın miras bırakanlarının 50 yıl önce denizi doldurması sonucunda 2644 Sayılı Yasanın 9.maddesine dayalı olarak yapılan işlemle sicil kaydının oluşturulduğunu, kesinleşmiş kıyı kenar çizgisi bulunmadığını bildirip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, geldisi, denizden doldurulmak suretiyle oluşturulan dava konusu taşınmazın tamamının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığının sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 28.9.2010 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat N.H.ile  temyiz edilen Hazine vekili Avukat H.S. geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi k tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, tapu iptali isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu taşınmazın geldisi olan ..ada .. parsel sayılı arsa nitelikli taşınmazın 8.9.1961 tarihinde İzmir Defterdarlığının istemi üzerine ihdasen davalıların miras bırakanı İ.P.adına bedeli ödenmek suretiyle tescil edildiği, İsmail’in ölümü üzerine 2.9.1988 tarihinde davalılara intikal ettiği, davalı S. lehine tapuda intifa şerhi  bulunduğu, taşınmazın bir kısmının yola terk ve kamulaştırma işlemlerinden sonra .. ada .nolu parsel olarak davalılar adına yazıldığı anlaşılmaktadır.

Davacı Hazine, çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki (kıyı kenar çizgisi içinde kalan denizden doldurma suretiyle elde edilen) yerlerden ve kamu malı olduğunu, hakkında sicil oluşturulmasına olanak bulunmadığını ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Gerçekten de, çekişme konusu taşınmazın 28.11.1997 tarih 5/3 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince keşfen belirlenen kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı, ayrıca davalıların miras bırakanı tarafından denizden izinsiz doldurularak elde edildiği ve buna göre sicil kaydının oluşturulduğu dosya kapsamı ile sabittir.

Hemen belirtilmek gerekir ki, çeşitli zamanlarda muhtelif yasalarla denizden doldurulan yerle ilgili bazı düzenlemeler getirildiği bilinmektedir.

Gerçekten de, çekişme konusu taşınmazın 28.11.1997 tarih 5/3 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince keşfen belirlenen kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı, ayrıca davalıların miras bırakanı tarafından denizden izinsiz doldurularak elde edildiği ve buna göre sicil kaydının oluşturulduğu dosya kapsamı ile sabittir.

Hemen belirtilmek gerekir ki, çeşitli zamanlarda muhtelif yasalarla denizden doldurulan yerle ilgili bazı düzenlemeler getirildiği bilinmektedir.

Bilindiği üzere; bunlardan ilki yürürlük tarihi 1 Eylül 1930 olan 1580 Sayılı Belediye Kanununun 159. maddesi hükmüdür. Buna göre; belediye marifetiyle deniz, nehir ve gölden doldurulmuş olan yerlerin tasarruf, idare ve nezareti Belediyelere bırakılmış ancak mülkiyetinin devri yönünden belediyeye bir hak tanınmamıştır. Sonradan yürürlüğe giren ve 1580 Sayılı Yasayı ortadan kaldıran 28.12.2004 günlü 5272 Sayılı Belediye Yasasının 79. maddesi de yine taşınmazın mülkiyeti açısından belediyelere bir hak tanımadığı gibi, Belediye yetkilerinde kısıtlamalara gidilerek bu gibi yerlerin yalnız tasarrufunun, dolgu yapan belediyeye bırakılacağı yönünde benzer hükme yer vermiş, 5272  Sayılı Yasayı iptal edip 13.7.2005 tarihinde yürürlüğe konulan 5393 Sayılı Yasanın 79.maddesi hükmünde de aynı husus benimsenmiş, denizden doldurulan yerlerle ilgili olarak taşınmazın mülkiyeti yönünden özel mülkiyete yer  verilmemiş, bir değişiklik yaratılmamıştır.

Öyleyse, belediyelerin bu düzenlemeler gereğince dolgu olgusundan kaynaklanan mülkiyete ilişkin bir hak edinmesi olanağının bulunduğu söylenemez.

Kaldı ki; 17.4.1990 Tarihinde yürürlüğe konulan 3621 Sayılı Kıyı Kanununun 7. maddesinde de benzer bir düzenlemeye yer verilmiş; bazı usul ve esaslar dairesinde denizden dolgu yapılabileceği hüküm altına alınmış, ne varki dolgu yapan adına yine mülkiyet yönünden bir hak öngörülmemiştir.

Esasen, 1961 Tarihli Anayasanın 130 ve halen yürürlükteki 7.11.1982 Tarihli Anayasanın 43. maddesinde açıkça belirtildiği üzere, kıyılar, devletin hüküm ve tasarrufu altında olup, kamu yararına tahsis edilmiştir. Medeni Kanunun 641 (yeni 715 md.) maddesinde açıkça kıyılardan söz edilmemekle beraber, kıyıların bu madde kapsamında olduğu gerek öğretide, gerekse uygulamada benimsenmiştir. Anayasa ve söz konusu madde hükmünde, kamu yararına tahsis edilen bu gibi yerlerin işletilmesi ve kullanılmasının özel kanunla düzenleneceği, hüküm altına alınmış ancak; taşınmazın mülkiyetinin devriyle ilgili olarak dolgu yapanlara bir hak tanınmamıştır. Aynı düzenleme 3621 Sayılı Kıyı Kanununun 7. maddesinde de “... Doldurma ve kurutma işlemleri yürürlükteki mevzuat hükümlerine göre yapılır. Bu araziler, devletin hüküm ve tasarrufu altındadır, özel mülkiyet konusu yapılamaz” şeklinde yer almıştır.

Bütün bu açıklamalara karşın, 29.12.1934 Tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve halen yürürlükte bulunan 2644 Sayılı Tapu  Kanununun 8, 9  madde hükümleri denizden izinli veya  izinsiz doldurulan  yerlerin bazı usul  ve esaslar dairesinde mülkiyetinin doldurana devredilmesine, sicil kaydı oluşturulmak suretiyle özel mülkiyete konu edilmesine imkan tanımış ve bu uygulama 1956 Tarihinde yürürlüğe giren 6785 Sayılı İmar Yasasında bazı değişikler yapılmasını içeren 1605 Sayılı Yasanın yürürlük tarihi olan 20.7.1972 tarihine kadar devam etmiştir. Ne varki; 1605 Sayılı Kanunun ek 7. maddesinin son fıkrası ile dolgu ile mülk edinme yolu tümden kapatılmış ve kıyıların özel yasalardan kaynaklanan tasarrufuna dair istisnai hükümleri dışında özel mülkiyete konu edilemeyeceği kabul edilmiş ancak; bu kanunun yürürlüğe girme tarihi olan 20.7.1972 Tarihine kadar kazanılmış haklar saklı tutulmuştur. Böylelikle, kıyılarla ilgili diğer yasalarda yer alan hükümlerle paralellik sağlanmış, 2644 Sayılı Tapu Kanunundaki dolgu neticesi kıyıların özel mülkiyete konu edileceğine dair istisnai nitelikteki 8 ve 9 maddelerinde yer alan hükümler işlevini ve önemini yitirmiş ve ilga edilmiştir.

O halde, bütün bu ilkeler ve açıklamalar karşısında davalıların miras bırakanınca yapılan dolgu işleminin, 1605 Sayılı Yasanın yürürlük tarihi olan 20.07.1972 tarihinden önce mi yoksa sonra mı yapıldığının; 2644 Sayılı Yasanın 8 ve 9 maddelerinde öngörülen usul ve esaslar dairesinde gerçekleştirilip gerçekleştirilmediğinin; tereddüte yer bırakmayacak şekilde tespiti, çekişmenin giderilmesi ve kazanılmış hak kuralının gözetilmesi açısından zorunludur. Bilindiği üzere “kazanılmış hak” kamu düzeniyle ilgili olup, mahkemece kendiliğinden gözetilmesi gereken bir usul kuralıdır. Oysa, mahkemece değinilen ilkeler çerçevesinde hükme elverişli nitelikte bir araştırma ve inceleme yapıldığı söylenemez.

Hal böyle olunca; öncelikle dolgu işleminin hangi tarihte gerçekleştirildiğinin keşfen belirlenmesi, yapılan işlemin 2644 Sayılı Yasanın 8, 9 ve 10. maddesi hükümlerinin öngördüğü usul ve esaslara uygunluğunun saptanması, davalı yönünden kazanılmış hak olgusunun değerlendirilmesi, ondan sonra hasıl olacak neticeye göre bir hüküm kurulması gerekirken,  salt taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde olduğundan bahisle eksik incelemeyle  yetinilerek  yazılı  olduğu  üzere  hüküm  kurulması doğru olmadığı gibi, kabul tarzı itibarı ile de, taşınmazın sicil kaydının kütükten terkini sebebiyle gerek AHİM kararları ve gerekse bu konudaki Yargıtay Kararları (1.Hukuk Dairesi ve 4.H.D. Kararları) da gözetilmek suretiyle davalılar yararına  taşınmazın reel ve gerçek değeri olmasa bile makul bir tazminatın hüküm altına alınıp alınmayacağının değerlendirilip tartışılmaması da isabetli değildir.

Davalıların, temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24.12.2009 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 750.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 28.9.2010  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8077, Karar No: 2023/4720, Tarih: 03.07.2023

**3. Ceza Dairesi         2023/8077 E.  ,  2023/4720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yargıtay 3. Ceza Dairesinin, 13.04.2022 tarihli ve 2021/4441 Esas, 2022/2045 Karar sayılı bozma kararı üzerine;

1. ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin bozmaya uyarak vermiş olduğu 29.09.2022 tarihli ve 2022/199 Esas, 2022/258 sayılı Kararı ile, sanık hakkında suçu ve suçluyu övme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 215 üncü maddesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesinin üçüncü fıkrası delaletiyle 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 09.02.2023 tarihli ve hükmün onanması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi özet olarak;

1. Usule ve adil yargılanma hakkına aykırı karar verildiğine,

2. 8 saniyelik görüntü kaydı ve bilirkişi raporu itibarıyla, sanığın slogan atıldığı sırada eliyle ağzını kapattığının anlaşıldığı, slogan attığına dair bir tespitin bulunmadığı, bu husus şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği sanık lehine değerlendirilerek sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, ilişkindir.

3. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair hususlara ve sair temyiz sebeplerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

Bozma Sonrası İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin, suçu ve suçluyu övme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Olay, görüntü inceleme ve fotoğraftan tespit tutanağı, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın, örgüte müzahir internet sitelerinde 1 Kasım sözde Kobane Gününe katılım sağlanmasına yönelik YDG-H ve PYH terör örgütleri adına yapılan çağrılar üzerine 01.11.2014 tarihinde gerçekleştirilen ve terör örgütü propagandasına dönüşen eyleme katılarak grup tarafından söylenen "Be Serok Jiyan Nabe ( Başkansız Yaşam Olmaz )" şeklindeki slogana eşlik etmesi şeklinde gerçekleşen somut olayda;

Sanığın attığı sloganın muhatap kitle üzerindeki etkisi ve norm ile korunan değerler üzerinde yakın ve açık bir tehlike riski değerlendirildiğinde, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/9-69-99 sayılı ve Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 05.06.2002 tarih 5079-6668 sayılı kararlarında da işaret olunduğu üzere 5237 sayılı Kanun'un 215 inci maddesinde düzenlenen, "kamu düzeni açısından açık ve yakın bir tehlikenin ortaya çıkması halinde suçu ve suçluyu övme" suçunu oluşturacağı gözetilmekle, sanığın eyleminin kamu düzeni açısından yakın ve açık bir tehlike arz etmediğinin anlaşılması karşısında, unsurları itibari ile oluşmayan müsnet suçtan beraatine karar vermek gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2. Kabule ve uygulamaya göre de,

Karar başlığında suç tarihinin sanığın slogan attığı eylem tarihi olan "01.11.2014" yerine "09.12.2014" şeklinde yazılması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanık müdafinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.09.2022 tarihli ve 2022/199 Esas, 2022/258 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca ... 4. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.07.2023 tarihinde karar verildi.