muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3162, Karar No: 2021/17961, Tarih: 22.09.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/3162 E.  ,  2021/17961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Olay günü daha önceden elde ettiği anahtar ile mağdurenin ikametine girip yatak odasında bekleyen sanığın, odaya giren mağdureye adli emanette kayıtlı bıçağı gösterip tehdit ederek ve cebir kullanarak, mağdureyi yatağa fırlatıp üzerine abandığı, mağdurenin sanığı iteleyerek kurtulduğu, sesleri duyan mağdurenin oğlunun odaya geldiği, sanığın mağdurenin oğlu ...'ı da bıçakla tehdit ettikten sonra, ...'ın, annesine verdiği spreyi sanığın gözüne sıkması suretiyle evden kaçmaları şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın eylemini gerçekleştirdiği süreyle sınırlı şekilde mağdureyi bulunduğu yerde alıkoymasının cinsel saldırı suçunun unsuru olmasından dolayı ayrıca kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun oluşmayacağı ve dosya içeriğine göre sanığın cinsel istismar eylemini gerçekleştirdiği süre dışında mağdureyi alıkoyduğuna dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyetine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.09.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/978, Karar No: 2014/8647, Tarih: 24.03.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/978 E.  ,  2014/8647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kadirli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/03/2013

NUMARASI : 2012/229-2013/182

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, Avukat olduğunu, davalı M.. E.. vekili olarak diğer davalı Belediye aleyhine işçilik haklarından doğan alacağın tahsili için dava açtığını, davanın neticelenmesini müteakip, icra takip aşamasında davalıların aralarında vardığı sulh anlaşması neticesinde kendisinin vekillikten azledildiğini ve akti vekalet ve kanuni vekalet ücreti ile yaptığı masrafların ihtara rağmen ödenmediğini, ödenmeyen bedellerden davalıların müştereken ve mütesilsilen sorumlu olduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla akti ve kanuni vekalet ücreti karşılığı 5.270,00 TL'nin, yargılama ve icra giderleri ve işlemiş faizleri karşılığı 363,00 TL'nin temerrüt tarihinden itibaren işleyen yasal faizleriyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar; davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 2.965,86 TL'nin dava tarihi olan 19/06/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsil olunarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacının, davalı M.. E..’ın vekili olarak diğer davalı aleyhinde açtığı alacak davası neticesinde alacağın tahsili için icra takibine giriştiği, takibin kesinleştiği, ancak, icra takibinin tarafları olan davalıların sulh oldukları, davacı vekil ile vekil edeni davalı Mustafa arasında yazılı bir ücret sözleşmesinin bulunmadığı dosya kapsamı ile sabit olup, bu hususlar mahkemenin de kabulündedir. Davacı, takip ettiği dava dosyası ve icra dosyaları nedeniyle vekalet ücretinin ödenmediği iddiasıyla hem vekil edeni, hem de onun hasmı olan diğer davalı hakkında Avukatlık Kanununun 165.maddesine dayanarak bu davayı açmıştır.

Bir davada görev yapan avukat, vekil edeninden aralarındaki sözleşmeye göre kararlaştırılan miktarı, şayet ücret kararlaştırılmamış ise Avukatlık Kanununun 164/4 Maddesine göre özetle “değeri para ile ölçülebilen dava ve işlerde asgari üret tarifelerinin altında olmamak koşulu ile davanın kazanılan bölümü üzerinden yüzde on ile yüzde yirmi arasında belirlenecek miktarı, şayet değeri para ile ölçülemeyecek işlerden ise Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre belirlenecek miktarı ücret olarak talep etmek hakkına sahip olduğu gibi, ayrıca yargılama sonunda haklı çıkılan kısım üzerinden hasma yüklenen vekalet ücretini de talep etmek hakkına sahiptir. Vekil eden avukatına belirlenen bu iki kalem ücreti ödemekle yükümlü olup, Avukatlık Kanunun 165. Maddesinde ise; “Sulh veya her ne suretle olursa olsun taraflar arasında anlaşmayla sonuçlanan ve takipsiz bırakılan işlerde her iki taraf avukat ücretinin ödenmesi hususunda müteselsil borçlu sayılırlar” hükmü yer almaktadır.

Dairemiz yerleşik içtihatlarında da vurgulandığı üzere, Avukat tarafından takip edilen dosyada tarafların sulh olmaları halinde vekil eden ile avukat arasında sözleşme bulunmaması, sözleşmedeki ücretin geçersiz olması halinde gerek vekil eden gerekse hasım, sulh olunan miktar, sulh olunan miktar belli değilse, mahkemece gerçek sulh olunan miktar araştırılarak bulunacak miktar, aksi takdirde dava veya icra takibine konu müddeabihin tamamı üzerinden Avukatlık Kanununun 164/4.maddesine göre belirlenecek ücret nedeni ile mütesilsilen sorumlu sayılmaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında gerçekleşen somut olay değerlendirildiğinde, davacı avukatın talebine ve vekalet ücretine esas ilgili dava dosyası ve icra takip dosyası kesinleşmiş olup, davalıların aralarındaki sulh anlaşmasının ve davacı avukatın azil işleminin bu tarihten sonra yapılmış olması da nazara alındığında, mahkemece takip edilen dosyalarda müddeabihin tamamı sulh olunan miktar olarak kabul edilerek bu miktar üzerinden hesaplama yapılması gerekirken, 2014/978-8647

müddeabihin yarısı üzerinden vekalet ücreti hesaplaması yapılması gerektiği yönündeki bilirkişi raporuna atıf ile hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3-Davacı eldeki dava ile davalı M.. E.. vekili olarak tüm masrafların kendisi tarafından karşılandığını ileri sürerek, yapılan masraf bedellerinin de davalıdan tahsilini istemiş ise de; savunmasını bir belge ibraz ederek ispatlayamamıştır. Ancak davacının dava dilekçesinde “Yemin” delili demekle yemin deliline dayandığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, mahkemece davacıya bu hususta yemin delili hatırlatılarak hâsıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile bu husustaki talebin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. ve 3. bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 24.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14136, Karar No: 2016/8861, Tarih: 02.06.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/14136 E.  ,  2016/8861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(TİCARET) MAHKEMESİ

VEK.AV. ... VS.

İHBAR OLUNANLAR : 1- ...

2- ...

3- ...

Taraflar arasındaki kayıp-kaçak bedelinin iadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davanın belirsiz alacak davası olarak açılmış bulunmasına göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 4.407,60 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 26.05.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2008/21133, Karar No: 2010/6, Tarih: 18.01.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/21133 E.  ,  2010/6 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 10.4.1987- 31.12.1992 tarihleri arasında esnaf Bağkur sigortalılığının tesbitiyle, 5510 sayılı Yasa'nın geçiçi 24.maddesi gereğince yapılandırma yasasından yararlandırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, 10.4.1987- 31.12.1992 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa'ya tabi sigortalı olduğunun ve 5510 sayılı Yasa'nın geçici 24.maddesi gereğince yapılandırma yasasından yararlandırılması gerektiğinin tespitini istemiştir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiş ise de varılan bu sonuç doğru değildir.

Dosyada ki bilgi ve belgelerden, davacının 1479 sayılı Yasa'ya tabi tescilinin 07.01.2004 tarihinde, 1.1.2004 tarihinden başlayan vergi kaydına dayanılarak yapıldığı, davacının 4.10.2000 tarihinden öncesine ait vergiye kayıtlı olan sürelerinin borçlanmasına ilişkin yaptığı talebinin 1479 sayılı Yasa'nın geçici l8.maddesine göre kabul edilerek, vergiye kayıtlı toplam 70 aylık sürenin 10.775 TL karşılığında, l yıl içersinde ödenmek kaydıyla kabul edildiği, davacının ise hiç ödeme yapmadığı anlaşılmaktadır. Davada ki uyuşmazlık ise, davacının 1479 sayılı Yasa'nın geçici 18.maddeye dayalı olarak borçlanmak istediği ancak süresi içerisinde hiç prim ödemesi yapmadığı vergiye kayıtlı olduğu 10.4.1987- 31.12.1992 tarihleri arasında kalan sürelerin 5510 sayılı Yasa gereğince primi ödenecek sigortalılık süresi olarak sayılıp sayılmayacağı noktasındadır.

24.7.2003 tarihli 4956 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın değiştirilen geçici 18.maddesinde 4.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların hak ve mükellefiyetlerinin 4.10.2000 tarihinde başlayacağı, bu kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilen sigortalıların bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.4.1982- 4.10.2000 tarihleri arasında vergi kayıtlarını belgelemek ve bu süreye ilişkin prim borçlarını tebliğden itibaren bir yıl içinde ödemek şartıyla bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir.

Öte yandan 5510 sayılı Yasa'ya 15.5.2008 gün ve 5763 sayılı Yasa'nın 27.maddesi ile eklenen geçici 24.maddesi ile, 31.3.2008 tarihine kadar olan prim borçlarının bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden iki ay içinde yazılı olarak başvurulması kaydıyla peşin ya da taksitle ödenebileceği yolunda düzenleme yapılmıştır. Bu düzenlemenin mevcut sigortalılık süreleri nedeni ile süresinde ödenmeyen prim borçlarına ilişkin olduğu açıktır.

Öte yandan 5510 sayılı Yasa'ya 15.5.2008 gün ve 5763 sayılı Yasa'nın 27.maddesi ile eklenen geçici 24.maddesi ile, 31.3.2008 tarihine kadar olan prim borçlarının bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden iki ay içinde yazılı olarak başvurulması kaydıyla peşin ya da taksitle ödenebileceği yolunda düzenleme yapılmıştır. Bu düzenlemenin mevcut sigortalılık süreleri nedeni ile süresinde ödenmeyen prim borçlarına ilişkin olduğu açıktır.

Davacının 1479 sayılı Yasa'nın geçici 18.maddesi ile tanınan borçlanma hakkından süresinde prim yatırmayarak yararlanmadığı, yasa ile tanınan borçlanma hakkının kullanılmadığı bu halde ise vergiye kayıtlı bulunduğu 10.4.1987- 31.12.1992 tarihleri arasında kalan sürelerde 1479 sayılı Yasa'ya tabi sigortalı sayılması ve bu döneme ilişkin prim borçları nedeni ile 5510 sayılı Yasa'nın geçici 24.maddesinden yararlanması yolunda hüküm kurulması isabetsiz olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın davanın reddi yerine, yerinde olmayan görüş ve gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmektedir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 18.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2346, Karar No: 2019/10917, Tarih: 25.11.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/2346 E.  ,  2019/10917 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiin, bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan Kanun maddesinin (TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince) gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 4. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 910 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 40 TL olarak hesabıyla 36400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6139, Karar No: 2009/5673, Tarih: 18.09.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/6139 E.  ,  2009/5673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Kadıköy 2. Sulh Hukuk ve Kartal 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Kadıköy 2. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının ikametgahının Kartal Mahkemelerinin yetki sınırı içinde kaldığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Kartal 1. Sulh Hukuk Mahkemesince ise, nüfus müdürlüğünden gelen cevabi yazıya göre kısıtlı adayının yerleşim yerinin Göztepe Mahallesi, Nadirağa Sokak, No : 11/6 Kadıköy adresi olduğu ve yapılan adres araştırmasında Kartal İlçesinde ikametinin bulunmadığı gerekçesiyle, yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Dosya kapsamındaki, kısıtlı adayının Kartal’da ikametinin bulunmadığına ilişkin adres araştırması ile nüfus müdürlüğü yazısından adrese dayalı nüfus kayıt sistemine göre kısıtlı adayının yerleşim yerinin Göztepe Mahallesi, ... Sokak, No : 11/6 Kadıköy, İstanbul adresi olduğunun anlaşılmasına göre uyuşmazlığın, Kadıköy 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Kadıköy 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 18.09.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6985, Karar No: 2016/10659, Tarih: 13.04.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/6985 E.  ,  2016/10659 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai, hafta tatili ile ulusal bayram ve genle tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesinin haklı neden olmaksızın feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini beyanla kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalıların iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacının fazla çalışma ve hafta tatili ücretlerinin hesaplanması noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını ve hafta tatilinde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Anılan çalışmaların yapıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bununla birlikte, işyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de, anılan çalışmaların olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, mahkemece davacı tanıkları beyanlarına itibarla, davacının kışın 10.5 saat yazın 16.5 saat fazla mesai yaptığı ve tüm hafta tatili günlerinde çalıştığı kabul edilerek, fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacakları hüküm altına alınmıştır. Ne var ki, işin inşaat sektöründe olması sebebiyle, her mevsim aynı çalışma koşullarında çalışmanın varlığı hayatın olağan akışı içerisinde mümkün değildir. Diğer taraftan, davalılara ait işyerinde soğuk demir ustası olarak çalışan dava dışı bir işçinin işçilik alacaklarının hüküm altına alındığı Ankara 19. İş Mahkemesi'nin 2010/148 esas 2012/164 karar sayılı kararının yapılan temyiz incelemesi sonucunda verilen Dairemizin 14.12.2012 tarih 2012/7760 esas 2012/28301 karar sayılı kararında, işyerinde aralık ayının başından mart ayının sonuna kadar haftalık on saat; diğer aylarda ise haftalık oniki saat fazla mesai yapıldığına, iki haftada bir gün hafta tatili izni kullanıldığına yönelik kabulün isabetli olduğuna hükmedilmiştir.

Davacının da, bahsi geçen işçiyle birbirine yakın dönemlerde çalıştığı anlaşılmaktadır.

Anılan nedenlerle, işçinin fiilen yaptığı işin niteliğinin nazara alınarak, yukarıda belirtilen emsal dosya kabulünün de eldeki dava bakımından değerlendirilmesinin yapılarak, fazla çalışma ile hafta tatili ücreti alacakları bakımından bir sonuca gidilmelidir. Yazılı şekilde eksik incelemeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2846, Karar No: 2016/5470, Tarih: 13.06.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/2846 E.  ,  2016/5470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmolunan cezaların türü ve süresine göre koşulları bulunmadığından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 318. maddesi uyarınca reddine oybirliğiyle karar verildikten sonra gereği görüşüldü:

I) Sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne karşı sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Hükmolunan hapis cezasının kanuni sonucu olan 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında gözetilmesi ve zincirleme suç sebebiyle cezadan artırım yapılırken gösterilmeyen uygulama maddesinin TCK'nun 43/1 maddesi olarak hüküm fıkrasına mahallinde ilave edilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde, eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II) Sanık hakkında 2006-2007-2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine karşı yapılan temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1) Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un ... Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, anılan yıllara ait fatura ayrıntılarının Vergi Dairesi'nden sorularak her takvim yılı için kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı suretinin istenerek dosya arasında bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) 2008 yılında düzenlenen son tarihli sahte fatura tespit edilip, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve karar tarihinde yürürlükte bulunan 5728 sayılı Yasanın 276. maddesiyle 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/1b madde ve fıkrasında yapılan değişiklikler dikkate alınarak karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

3) Zincirleme suç sebebiyle cezadan artırım yapılırken uygulama maddesi olarak TCK'nun 43/1 maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 232/6. maddesine muhalefet edilmesi, yasaya aykırı,

3) Zincirleme suç sebebiyle cezadan artırım yapılırken uygulama maddesi olarak TCK'nun 43/1 maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 232/6. maddesine muhalefet edilmesi, yasaya aykırı,

4) TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçu bakımından ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 13.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.