muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13252, Karar No: 2016/2190, Tarih: 22.02.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/13252 E.  ,  2016/2190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki hukuka aykırılığın tespiti davasından dolayı yerel mahkemece verilen gün ve sayısı yukarıda yazılı kararın; Dairemizin 04/06/2015 gün ve 2015/6149-2015/7354 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla HUMK’nun 440-442. maddeleri uyarınca tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, hukuka aykırılığın tespiti, durdurulması ve üçüncü kişilere bildirilmesi istemlerine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, temyiz istemi üzerine dairemizin 04/06/2015 gün ve 2015/6149-7354 sayılı ilamı ile onanmıştır.

İnternet ortamında yapılan yayınlar nedeniyle açılan davada mahkemece, hukuka aykırılığın tespitinin istenilmesinde hukuki yarar bulunmadığı; yayınların kaldırılması yönünden ise, 5651 sayılı Yasa uyarınca sulh ceza mahkemesinin görevli olduğu gerekçeleriyle ret kararı verilmiştir.

Davanın dayanağı, TMK'nın 24. ve 25. maddeleri olup; hukuka aykırılığın tespiti, ayrıca ve açıkça düzenlenmiştir. Yasanın özel düzenlemesi karşısında, tespit davalarına ilişkin genel kurallar uyarınca hukuki yarar yokluğundan söz edilemez. Mahkemenin, bu yöne ilişkin gerekçesi yerinde görülmemiştir.

Diğer yandan, 5651 sayılı İnternet Ortamında Yapılan Yayınların Düzenlenmesi ve Bu Yayınlar Yoluyla İşlenen Suçlarla Mücadele Edilmesi Hakkında Kanun ile; yalnızca cezai sorumluluk ve yaptırımlar öngörülmüş; hukuki sorumluluk konusunda, bir düzenleme yapılmamıştır.

Yasal düzenlemeler gözetildiğinde 5651 sayılı Kanun'un TMK'nun 24. ve 25. maddelerini ortadan kaldırdığı kabul edilemez. Davacı kişilik haklarının saldırıya uğradığı gerekçesiyle hukuki veya cezai korunma yollarının seçiminde özgür olup sadece cezai veya sadece hukuki korunma isteminde bulunabilir. Bu konudaki seçimlik hak davacıya ait olup davacı genel hükümlere göre tesbit, durdurma isteminde bulunmuştur. Davacı temyize konu bu işte hukuki himaye isteminde bulunulmuş olup; TMK'nun 24. ve 25. maddeleri hükümleri çerçevesinde istem incelenerek işin esası hakkında hüküm kurulması gerekir. Mahkemece talebe uygun olmayan gerekçelerle davanın reddi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Davacının karar düzeltme isteminin HUMK'nun 440-442. maddeleri uyarınca kabulüne; dairemizin 04/06/2015 gün ve 2015/6149 -7354 sayılı onama ilamının kaldırılmasına ve kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve tashihi karar talep eden davacıdan önceki onama kararımızla alınan harç ile peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/02/2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ: Davacının karar düzeltme isteminin HUMK'nun 440-442. maddeleri uyarınca kabulüne; dairemizin 04/06/2015 gün ve 2015/6149 -7354 sayılı onama ilamının kaldırılmasına ve kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve tashihi karar talep eden davacıdan önceki onama kararımızla alınan harç ile peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/02/2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Temyiz ilamında bildirilen gerektirici nedenler karşısında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun değişik 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin kabulüne karar verilmesi gerektiğini düşündüğümüzden çoğunluk görüşüne katılmıyoruz. 22/02/2016
Yargıtay — Esas No: 2013/32012, Karar No: 2013/19509, Tarih: 09.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/32012 E.  ,  2013/19509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 22/04/1999 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10660, Karar No: 2018/13294, Tarih: 28.05.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/10660 E.  ,  2018/13294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesat Aidiyetinin Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalılar ..., ... ve ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili; müvekkilinin babasının 1960 yılında vefat ettiğini, muristen davacıya 2232 parsel sayılı taşınmaz kaldığını, davalılar ile müvekkilinin söz konusu taşınmazı bu güne kadar rızaen taksim edemediklerini, bu nedenle taraflar arasında ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2009/772 Esas sayılı dosyası ile ortaklığın giderilmesi davası açıldığını,2232 parseldeki yapılardan alt kısmında olan ikinci evin, davacı tarafından girişi hol, iki oda mutfak ve banyo olarak kerpiçten davacı tarafından yapıldığını, bu yapılırken rıza gösterildiğini belirterek 2232 parsel sayılı taşınmazlardaki yapıların davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar davaya cevap vermemiş ve duruşmaya da katılmamışlardır.

Mahkemece, ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2009/772 esas sayılı dosyası ile tüm dosya kapsamından, muhdesat aidiyetine ilişkin tespit davası açılmasında ortaklığın giderilmesi davası açılmış olduğundan hukuki yararın olduğu, dosya kapsamındaki tanık beyanları ve diğer delillerden davaya konu 2232 parselde bulunan kerpiç ev, dam ve tuvaletin davacı tarafça yapılarak şahsına ait olduğunun anlaşıldığı ve diğer davalıların binanın yapımına karşı çıkmadıkları anlaşılmakla davacının davasında haklı olduğu anlaşıldığından, davanın kabulüne ve 2232 parsel numaralı taşınmaz üzerindeki, bilirkişi raporunda sarı renkte boyalı (C) ve (D) harfleri ile gösterilen yapıların mülkiyetinin davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmesi üzerine; hüküm. davalılar ..., ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Bir şeye malik olan kimse, o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olur(4721 s.lı TMK 684/1 m). Arazi üzerindeki mülkiyet, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsar. Bu mülkiyet kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer(TMK 718 m). 22.12.1995 tarih ve 1/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da vurgulandığı gibi Eşya Hukukunda, muhdesattan, bir arazi üzerinde yapı ve tesisler ile bağ ve bahçe şeklinde dikilen ağaçları anlamak gerekir. Muhdesat, sahibine arazi mülkiyetinden ayrı, bağımsız bir mülkiyet veya sınırlı bir ayni hak bahşetmez. Muhdesat sahibinin hakkı, sadece şahsi bir haktır(TMK 722, 724, 729 m.ler). Taşınmaz üzerindeki bina, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez. Açıklanan ilke ve esaslara göre, kural olarak muhdesatın mülkiyetinin arz malikinden başkasına aidiyetinin tespiti istenemez.

Ne var ki; çoğun içinde azda vardır kuralı gereğince, muhdesatın mülkiyetinin aidiyetinin tespiti isteğinin, muhdesatı meydana getirenin tespitini de kapsadığı kabul edilmelidir. Muhdesatın mülkiyetinin aidiyeti isteğiyle açılan bu tür davalarda, güncel hukuki yararın mevcut olması ve iddianın kanıtlanması durumunda muhdesatın davacı tarafça meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesi gerekir.

Somut olayda; dosyanın içeriğine, toplanan delillere, tanık beyanlarına göre 2232 parsel numaralı taşınmaz üzerindeki, bilirkişi raporunda sarı renkte boyalı (C) ve (D) harfleri ile gösterilen yapıların davacı tarafından meydana getirildiği sabit olmuştur. Mahkemece muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, muhdesatın mülkiyetinin davacıya ait olduğuna karar verilmesi doğru değilse de, bu husus yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

SONUÇ: Tüm bu açıklamalar nedeniyle, 6100 sayılı HMK'nın geçici 3.maddesi yollamasıyla uygulanacak olan 1086 sayılı HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca yerel mahkeme hükmünün 1.inci fıkrasındaki "bilirkişi raporunda sarı renkte boyalı (C) ve (D) harfleri ile gösterilen yapıların mülkiyetinin davacıya ait olduğunun tespitine" cümlesi çıkarılarak, yerine "bilirkişi raporunda sarı renkte boyalı (C) ve (D) harfleri ile gösterilen yapıların davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine"" yazılmasına, hüküm fıkrasının bu şekilde düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 28.5.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8551, Karar No: 2019/37, Tarih: 28.01.2019

**15. Ceza Dairesi         2018/8551 E.  ,  2019/37 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan faili meçhul şüpheli hakkında yürütülen soruşturma nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik ve 6136 sayılı Kanun’a muhalefet suçlarından ... ve diğer şüpheliler haklarında yapılan soruşturma sırasında, suç yeri itibarıyla evrakın İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 24.10.2015 tarih ve 2015/100699-12108 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 29.01.2016 tarih ve 2015/154732-2016/1087 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığınca 15.02.2016 tarih ve 2016/1514-113 sayılı yetkisizlik kararıyla dosyanın İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi nedeniyle, yetki uyuşmazlığının çözümü için dosyanın gönderildiği merciince Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığının yetkisizlik kararının kaldırılmasına dair Adana 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.02.2016 tarih ve 2016/122 değişik iş sayılı kararı aleyhine yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 08.11.2018 gün ve 94660652-105-33-10774-2018 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15.11.2018 gün ve 2018/91703 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 161/7. maddesinde yer alan “Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir.” şeklindeki düzenleme uyarınca, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının yetkisizlik kararını müteakip dosyanın en yakın ağır ceza mahkemesi olan İstanbul Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesi gerektiği anlaşılmakla, dosyanın kendisine gönderilen Adana 7. Ağır Ceza Mahkemesince yetki uyuşmazlığı hakkında bir karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilip dosyanın yetkili ve görevli mercii olan İstanbul Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesi gerekirken, yazılı şekilde yetki uyuşmazlığının esastan çözülerek karar verilmesinde isabet görülmediğinden, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, Adana 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.02.2016 tarih ve 2016/122 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde merciince yerine getirilmesine, 28.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35, Karar No: 2014/13796, Tarih: 08.09.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/35 E.  ,  2014/13796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : OSMANİYE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/07/2013

NUMARASI : 2013/66-2013/412

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi, yıkım davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, çaplı taşınmaza el atmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden davacıların, dava konusu 279 parsel sayılı taşınmazda paydaş oldukları, yargılama sırasında yenileme çalışmaları yapılarak taşınmazın 139 ada 56 parsel numarasını aldığı, davalının kayıttan kaynaklanan bir hakkının bulunmayıp komşu 284(yeni 139 ada 53) parsel sayılı taşınmazda paydaş olduğu, davacıların, taşınmazlarına davalının haksız yere müdahale ederek bir kısım ağaçlarını kestiğini ve yerine fidanlar diktiğini, bu hususun Osmaniye 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/34 Değişik İş sayılı dosyası ile yapılan tespitle de sabit olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açtıkları, davalı tarafın cevap dilekçesi ve duruşmada alınan beyanlarında, kendi parseline ağaçlandırma yaptığını ve ağaç dikilirken davacı tarafın itirazının bulunmadığını ifade ettiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, delil tespiti dosyasında ağaçlandırma yapıldığı belirlenen yer ile bozma kararından sonra yapılan keşifte tecavüzlü olduğu belirtilen bölümün aynı yer olduğu ve davacı parseli içerisinde kaldığının saptandığı, delil tespiti dosyasında zirai bilirkişinin dava konusu mahalde kesilmiş 2 adet dut ağacı bulunduğunun kesim yerlerinden anlaşıldığını ifade ettiği, dosya kapsamından elatılan kısımda iki yaşlarında nar ağaçlarının mevcudiyetinin anlaşıldığı, ayrıca 284 parsel sayılı taşınmazın paydaşları olan tanıklar İ. G. ve F. G.'ün beyanları da dikkate alındığında, bu yerin davalı tarafından ağaçlandırıldığı sonucuna ulaşılmaktadır.

Değinilen bu olgular ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, her iki fen bilirkişi raporunda tecavüzlü olduğu belirtilen ve davacılara ait 279 parsel (yenileme ile 139 ada 6 ) sınırları içerisinde kalan bölüme davalı tarafından ağaçlandırılmak suretiyle müdahale edildiği açıktır.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile mahkemece davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Davacı tarafın temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 08.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16559, Karar No: 2024/2718, Tarih: 26.03.2024

**9. Ceza Dairesi         2022/16559 E.  ,  2024/2718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/603 E., 2022/9 K.

SUÇLAR : Nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, şantaj

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî onama, kısmî bozma

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin, 17.01.2022 tarihli ve 2021/603 Esas, 2022/9 Karar sayılı kararının, Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve aynı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasındaki "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir." şeklindeki kanuni düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının kararın yüzüne karşı verilmesinden sonra süresinde 17.01.2022 tarihinde herhangi bir temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile süre tutum talebinde bulunduğu, gerekçeli kararın 16.02.2022 tarihinde elektronik imzaların tamamlanması ile UYAP üzerinden görüldü ekranına düşmesine karşın Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından yedi günlük kanuni sürenin bitiminden sonra 24.02.2022 tarihinde gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 02.06.2022 tarihli ve 2021/(Kapatılan)16-3 Esas, 2022/397 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere Cumhuriyet savcılığı yönünden 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesindeki hususların ihtarının zorunlu olmadığı da anlaşıldığından, Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul 39. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.03.2024 tarihinde karar verildi.

...