muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/26413, Karar No: 2013/11462, Tarih: 26.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/26413 E.  ,  2013/11462 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanun'un 65/b, 5237 sayılı TCK'nın 62, 52, 51, 53 maddeleri uyarınca mahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, Gayrimenkul Eski Eserler ve Anıtlar Yüksek Kurulu'nun 10/12/1982 tarih ve A-3988 sayılı kararı ile tescil edilen ve İzmir II Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 26/02/1997 tarih ve 6551 sayılı kararı ile sınırları genişletilen Laodikeia Antik Kenti 1. derece arkeolojik sit alanında kalan araziye nar ağaçları diktiği iddiası ile hakkında kamu davası açıldığı, dosya kapsamında mevcut ziraat bilirkişi raporunda nar ağaçlarının 5 yaşında olduğunun belirlendiği, sanık müdafileri tarafından kamulaştırmasız el atma nedeniyle Sulh Hukuk Mahkemesi'nden talep edilen tespit nedeniyle icra edilen 03/05/2007 tarihli keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporunda, dava konusu parselde bulunan 714 adet 1 yaş civarında nar fidanlarının bulunduğunun belirlenmesi karşısında, mahkemece yeniden keşif yapılarak, meyve ağaçlarının özellikle fide olarak yetiştirildiği, daha sonra dikime konu olduğu da dikkate alınarak nar fidanlarının fide olarak yetiştirildikten kaç yıl sonra ekildiğinin yöre uygulamaları da dikkate alınarak tespiti ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 26/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5402, Karar No: 2015/3332, Tarih: 26.05.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/5402 E.  ,  2015/3332 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2013/311378

MAHKEMESİ : İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 14/05/2013, 2013/37 (E) ve 2013/91 (K)

SUÇ : Küçük çocuğunu öldürmeye teşebbüs etmek

1) Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın soğuk bir kış günü, sabah saatlerinde sokakta doğurduğu bebeğini, orada gördüğü çöp bidonuna, plasenta ve göbek kordonunu ayırmadan attığı, her çeşit sokak hayvanın saldırısına açık vaziyette kanlı şekilde çöplerin içerisinde kalan bebeğin, görevlilerce bulunana kadar ileri derecede hipotermiye maruz kaldığı, donmak üzere olduğu, yan yana iki çöp konteynerinden ilkinin çöp toplama görevlilerince kamyonda preslenmesinden sonra, bebeğin bulunduğu bidonun da preslenmesine saniyeler kala tanık .. tarafından çöp bidonunda kanlı ve kıpırdayan bebeğin fark edilmesi üzerine götürüldüğü hastanede yapılan uzun tedavi sonucu sağlığına kavuşturulduğu olayda, sanığın fiilin kasten yakın akrabayı öldürmeye teşebbüs olarak nitelendirilmesine dair mahkemenin kabul ve gerekçesinde eleştiri nedeni dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

2) Mağdurun 21/12/2012 doğumlu olup, suç tarihi itibariyle 1 günlük çocuk olduğu anlaşılmakla, sanık hakkında, TCK.nun 82/1-e maddesinin de uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından ve sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık .. doğurduğu bebek .. öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafii ve Cumhuriyet Savcısının suç niteliğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (ONANMASINA), 26/05/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1761, Karar No: 2025/1195, Tarih: 29.01.2025

**4. Hukuk Dairesi         2023/1761 E.  ,  2025/1195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2023/9 D.İş, 2023/13 K.

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU İTİRAZ HAKEM HEYETİ

SAYISI : İHK-2022/66846

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ

SAYISI : K-2022/190505

İtiraz Hakem Heyeti kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; yaya olan davacıya, davalıya zorunlu trafik sigortalı araç sürücüsünün 12.01.2020 tarihinde çarpması neticesinde müvekkilinin yaralandığını, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 4.000,00 TL sürekli iş göremezlik tazminatı, 500,00 TL geçici iş göremezlik tazminatı, 500,00 TL geçici bakıcı gideri olmak üzere toplam 5.000,00 TL 'nin başvuru tarihinden itibaren 15 günün bitim tarihinden işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, 17.11.2022 tarihli dilekçesi ile sürekli iş göremezlik tazminatını 86.448,16 TL, geçici iş göremezlik tazminatını 10.577,39 TL, geçici bakıcı gideri 2.207,25 TL olmak üzere toplam 91.448,51 TL olarak ıslah etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesi; maluliyet raporunu kabul etmediklerini, geçici iş göremezlik tazminatı ve geçici bakıcı giderinden sorumlu olmadıklarını, hesaplamada TRH 2010 Yaşam Tablosunun kullanılmasını, kusur oranlarının uzman bilirkişi marifeti ile belirlenmesi gerektiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

III. UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ KARARI

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; 12.01.2020 tarihli kazada davalı ... şirketine sigortalı araç sürücüsünün kusuru olmaması nedeni ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İTİRAZ

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekilince itiraz edilmesi üzerine; İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dosyaya alınan kusur raporu ile davacının kazada %25 oranında, davalıya sigortalı araç sürücüsünün ise %75 oranında kusurlu olduğunun anlaşıldığı, %8 maluliyet oranı ve %75 kusur oranı dikkate alınarak TRH 2010 Yaşam Tablosu ve progresif rant yöntemine göre alınan rapor ile tazminatların belirlendiği, davacının talebini ıslah ettiği, maluliyet raporunun yasa ve içtihatlara uygun olarak hazırlandığı gerekçesi ile davacının itirazının kabulü ile Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararının kaldırılmasına, başvuru sahibi tarafından yapılan başvurunun kabulü ile, 78.663,87 TL sürekli iş göremezlik, 10.577,39 TL geçici iş göremezlik ve 2.207,25 TL geçici bakıcı gideri olmak üzere toplam 91.448,50 TL tazminatın 15.03.2022 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte sigorta şirketinden alınarak başvuru sahibine verilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; davalıya usulüne uygun başvuru yapılmadığını, kusur oranlarının hatalı olduğunu, maluliyet raporunu kabul etmediklerini, hesaplamada TRH 2010 Yaşam Tablosu ve %1,8 teknik faiz yönteminin kullanılmasını, geçici iş göremezlik tazminatı ve geçici bakıcı giderinden sorumlu olmadıklarını, Sosyal Güvenlik Kurumundan ödeme yapılıp yapılmadığı hususunun ve davacının gerçekten bakıma muhtaç olup olmadığı hususlarının araştırılması gerektiğini, temerrüte düşmediklerini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Gerekçe

Uyuşmazlık, davalı ... tarafından Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Mesuliyet Sigortası (ZMMS) Poliçesi ile teminat altına alınan aracın karıştığı 12.01.2020 tarihli trafik kazası sonucu yaralanıp malul kalan davacı yayanın sürekli iş göremezlik tazminatı, geçici iş göremezlik tazminatı ve geçici bakıcı gideri talebine ilişkindir.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, davalıya 22.02.2022 tarihinde başvuru yapılmış ve davalının 15.03.2022 tarihinde temerrüte düşmüş olmasına, kaza tarihi itibari ile geçerli yönetmelik hükümlerine göre maluliyet raporu alınmış olmasına, hesaplamanın usul ve yasaya uygun olmasına, davalının geçici iş göremezlik tazminatı ve geçici bakıcı giderinden sorumlu olmasına, dosya içinde Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından yapılmış ödemeye dair delil olmamasına, maluliyet raporu içeriğine göre davacının 30 gün bakıcı ihtiyacı olduğunun belirtilmesine, 20.10.2022 tarihli kusur raporu ve Savcılık tarafından alınan kusur raporunun birbiri ile uyumlu olmasına göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan İtiraz Hakem Heyeti kararının ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine,

29.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/970, Karar No: 2014/18338, Tarih: 04.11.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/970 E.  ,  2014/18338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

I-2003 takvim yılında sahte fatura kullanma suçu yönünden yapılan incelemede:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; yapılan yargılamada sanığa yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- Defter ve belgeleri gizleme suçu yönünden yapılan incelemeye gelince:

2003 takvim yılına ait istenen defter ve belgeleri ibraz etmeyen sanığın, söz konusu defter ve belgeleri İstanbul 1. Vergi Mahkemesi' ne sunduğunu ve o dosyada olduğunu savunması, dosya içinde bulunan anılan mahkeme'nin 2004/2754 esas ve 2006/771 karar sayılı kararında talep edilen defter ve belgelerin mahkemeye ibraz edildiğinin ve incelenmesi için bilirkişiye verildiğinin anlaşıldığı ancak defter ve belgelerin sanığa ne zaman iade edildiğinin anlaşılamadığı gibi vergi mahkemesinin kararından, 2003 takvim yılına ait belgelerin incelemeye ibraz edilmediği gerekçesiyle inceleme raporu düzenlendiğinin Belirtilmesi ve Dairemizin yerleşmiş uygulamasına göre aynı yıla ait belgelerin bir kez istenebileceği, tekrar istenmesinin yeni bir suç oluşturmayacağı gözetilerek 2003 yılı belgelerinin ibraz edilmemesi nedeniyle daha önce de sanık hakkında açılmış bir dava bulunup bulunmadığının da tespitiyle sonucuna göre hukuki durumunun takdiri gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.11.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3456, Karar No: 2021/2426, Tarih: 20.04.2021

**1. Hukuk Dairesi         2019/3456 E.  ,  2021/2426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin verilen karara karşı davalıların istinaf başvuruları ...Bölge Adliye Mahkemesi 1.Hukuk Dairesi tarafından kabul edilerek muvazaa iddiasının usulünce ispatlanamadığı gerekçesiyle ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 20.04.2021 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Avukat ... ile temyiz edilen davalılar vekili Avukat ... geldiler, davetiye tebliğine rağmen temyiz eden dahili davalı ... v.d. gelmediler, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, miras bırakanları anneleri ...’un dava dışı oğlu ...’i vekil tayin ettiğini, vekilin miras bırakana ait 27 numaralı bağımsız bölümü davalı oğlu...’a; 28 numaralı bağımsız bölümü ise diğer davalı oğlu ...’a mirastan mal kaçırma amacıyla satış suretiyle devrettiğini, temlik tarihi itibarıyla miras bırakanın taşınmaz satmaya ihtiyacı olmadığı gibi davalıların da alım güçlerinin olmadığını ileri sürerek tapu iptali ve mirasbırakan adına tescil istemişler, yargılama sırasında taleplerini daraltarak miras payları oranında istekte bulunmuşlardır.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, temlikin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne ilişkin verilen karara karşı davalıların istinaf başvuruları ...Bölge Adliye Mahkemesi 1.Hukuk Dairesi tarafından kabul edilerek muvazaa iddiasının usulünce ispatlanamadığı gerekçesiyle ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; miras bırakan ...’un 27.06.2012 tarihinde vekil tayin ettiği dava dışı oğlu Salih’in 02.07.2012 tarihinde 27 numaralı bağımsız bölümü davalı 1990 doğumlu...’a, 28 numaralı bağımsız bölümünü ise 1981 doğumlu davalı ...’a satış suretiyle devrettiği, mirasbırakanın 27.01.2014 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak davacı oğulları ... ve... dava dışı kızı ... ve oğlu ...’in kaldıkları anlaşılmaktadır.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; miras bırakan ...’un 27.06.2012 tarihinde vekil tayin ettiği dava dışı oğlu Salih’in 02.07.2012 tarihinde 27 numaralı bağımsız bölümü davalı 1990 doğumlu...’a, 28 numaralı bağımsız bölümünü ise 1981 doğumlu davalı ...’a satış suretiyle devrettiği, mirasbırakanın 27.01.2014 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak davacı oğulları ... ve... dava dışı kızı ... ve oğlu ...’in kaldıkları anlaşılmaktadır.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanununun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237.) ve Tapu Kanununun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda somut olaya gelince; miras bırakanın taşınmaz satmaya ihtiyacının bulunmadığı, temlik tarihi itibarıyla davalıların taşınmaz alım güçlerinin olmadığı, miras bırakanın taşınmazları ölene kadar kullandığı, kira bedellerini topladığı ve temlik harici terekenin bulunmadığı hususları gözetildiğinde temlikin gerçek bir satış değil, bağış niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır.

Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda somut olaya gelince; miras bırakanın taşınmaz satmaya ihtiyacının bulunmadığı, temlik tarihi itibarıyla davalıların taşınmaz alım güçlerinin olmadığı, miras bırakanın taşınmazları ölene kadar kullandığı, kira bedellerini topladığı ve temlik harici terekenin bulunmadığı hususları gözetildiğinde temlikin gerçek bir satış değil, bağış niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek davanın reddine karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacıların yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 371/1-a maddesi uyarınca Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi kararının BOZULMASINA, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 373/2. maddesi gereğince dosyanın kararı veren Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1.Hukuk Dairesine gönderilmesine, 24.11.2020 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden davacılar vekili için 3.050.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilen davalılardan alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 20/04/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3388, Karar No: 2016/1230, Tarih: 03.02.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/3388 E.  ,  2016/1230 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : 466 sayılı Kanun gereğince tazminat

Hüküm : Davanın reddine

Davacının 15.08.2013 tarihli dilekçesi ile bir suç soruşturması nedeniyle tutuklu kaldığını, yapılan yargılama sonunda üzerine atılı suçtan ceza verilmesine yer olmadığına hükmedildiğini belirterek 466 sayılı Kanun gereğince maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin açılan davanın mahkemece reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Davacı, 15.08.2013 tarihli dilekçesi ile 12.11.1982 ile 17.05.1983 tarihleri arasında "186 gün" süre ile haksız olarak tutuklu kaldığını belirterek 30.000 TL maddi, 50.000 TL manevi tazminat talebinde bulunmuş,

Mahkemece yapılan yargılama (inceleme) sonunda, davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı (sanık), üzerine atılı suç nedeniyle yargılanmış olup, Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 03.11.1983 tarih, 1983/7 esas, 1983/169 sayılı kararı ile hakkında ceza verilmesine yer olmadığına hükmedilmiştir. Davacı (sanık) ve müdafinin yokluğunda verilen beraat kararının incelenmesinde, davacının 12.11.1982 ile 17.05.1983 tarihleri arasında tutuklu kaldığı anlaşılmaktadır. Beraat kararı verildikten sonra, kararın sanığa veya müdafine tebliğ edildiğine dair herhangi bir bilgi veya tebligat parçası bulunmamakta olup, davacının 15.08.2013 tarihinde tazminat davasını açtığı anlaşılmıştır.

Davacı hakkındaki tutuklama işlemi, 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre, davacının tazminat talebi 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olacaktır.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

Kanunda öngörülen 3 aylık sürenin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.03.2010 tarih ve 2009/256 esas, 2010/57 sayılı kararı ile, "kesinleşen kararların tebliğinden" itibaren başlayacağı kabul edilmiş, ancak, kesinleşmiş kararların tebliğini öngören bir kanuni düzenleme bulunmaması nedeniyle, kararının tebliğ edilmemesi halinde tazminat davasının hangi sürede açılacağı hususu belirtilen kararda tartışılmamış, Ceza Genel Kurulu'nun 6.5.2014 tarih ve 141-229 sayılı kararında da 466 sayılı Kanuna göre incelenen tazminat davasının usul ve yasaya uygun yapılan kesinleşmesinden itibaren her halükarda 10 yıl içinde eğer kesinleşmiş beraat kararından haberdar edilmiş ise tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde davanın açılması gerektiği kabul edilmiştir.