muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2357, Karar No: 2021/1121, Tarih: 30.09.2021

Toplu işçi çıkarmaya gidilen işyerlerinde çıkarma tarihinden itibaren altı ay içinde toplu işçi çıkarmanın konusu olan işlerde geçici iş ilişkisi gerçekleşmez”.

36. Geçici (ödünç) iş ilişkisi, 4857 sayılı İş Kanununun 7. maddesine göre, bir işverenin kendisine iş akdi ile bağlı işçisinin onayını almak ve holding bünyesi içinde veya aynı şirketler topluluğuna bağlı başka işyerinde veya yapmakta olduğu işe benzer işlerde çalıştırılması koşuluyla, o işçiyi, başka bir işverene iş görme edimini yerine getirmek üzere geçici olarak devretmesidir. İşçinin, geçici devre rağmen devreden işverenle iş akdi devam eder. Geçici (ödünç) iş ilişkisi, geçici iş akdinden farklıdır. Çünkü geçici iş akdi, geçici iş gücü ihtiyacının karşılanması için yapılan kısa ve belirli süreli akitlerdir. Geçici (ödünç) iş ilişkisi, üç kişinin, yani işçi, onun iş akdi ile bağlı olduğu işveren ve bu işverenle geçici işçi sağlama sözleşmesi yapan diğer (geçici) işverenin iradeleriyle oluşan üçlü bir ilişkiye dayanmaktadır (Süzek,Sarper: İş Hukuku, 2.Bası, s.228).

37. Geçici iş ilişkisinin kurulması koşulları ise şunlardır:

i.Benzer işlerde çalıştırılma (Bu koşul, holding ve şirketler topluluğu içindeki şirketler,başka bir deyişle işverenler arasında kurulacak geçici iş ilişkisinde aranmaz),

ii.İşçinin devir sırasında vermiş olduğu yazılı onayı,

iii. Kurulan ilişkinin geçici olması.

38. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 7. maddesinin 2. fıkrasına göre, geçici iş ilişkisi altı ayı geçmemek üzere yazılı olarak yapılır ve gerektiğinde en fazla iki defa daha yenilenebilir. Buna göre, geçici iş ilişkisinin süresi en fazla (18) onsekiz aydır.

39. Geçici iş ilişkisinde, işverenle işçi arasındaki iş akdi sona ermez, devam eder. Buna karşılık, geçici iş ilişkisinde geçici işverenle işçi arasında iş akdinin kurulduğu söylenemez. Çünkü burada tarafların iradesi bir iş akdinin kurulmasına yönelik bulunmamakta, işçi sadece sınırlı bir süre için geçici işveren yanında çalışmaktadır (Süzek, 231).

40. Ancak, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 7. maddesinin 1. fıkrası uyarınca işçi, iş akdine göre üstlendiği iş görme borcunu, bu süre içinde geçici işverene karşı yerine getirmekle yükümlüdür. Bunun dışında işçinin, geçici işverene karşı, özen, sadakat ve itaat borcu da bulunmaktadır.

41. İşçinin bu borçlarına karşılık, işveren ve geçici işverenin de bir kısım borçları vardır. Ücret ödeme borcu, her ikisi için de var olan bir borçtur. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 7/III. maddesine göre, geçici iş ilişkisi süresi içinde, işverenin, ücret ödeme yükümlülüğü devam eder. İşveren ile geçici işveren, aralarında yaptıkları anlaşmayla, ücretin geçici işveren tarafından ödenmesini kararlaştırabilirler. Ancak bu anlaşma, işçiye karşı bir hüküm ifade etmez, işverenin işçiye karşı müteselsil sorumluluğunu ortadan kaldırmaz (Ekmekçi, Ömer: 4857 sayılı İş Kanunu’nda Geçici (Ödünç) İş İlişkisinin Kurulması, Hükümleri ve Sona Ermesi, s.375).

42. Geçici işveren, işçinin kendisinde çalıştığı süre içinde, işverenle birlikte işçiyi gözetme borcundan da sorumludur (4857 sayılı İş Kanunu m.7/3). Anılan düzenleme, geçici iş ilişkilerinde, her iki işverenin iş sağlığı ve güvenliği koşullarının sağlanmasından beraberce sorumlu olması gerektiğini kabul etmiştir. Böylelikle işçiyi geçici olarak çalıştıran işveren kadar, onu geçici gönderen işveren de sorumluluğa ortak edilmiştir. Yasa koyucu bu şekilde, işçisini geçici olarak başka bir işverene gönderen işverene, işçisini gönderdiği işyerindeki iş sağlığı ve iş güvenliği koşullarını kontrol etme yükümlülüğü getirmiştir. Dolayısıyla geçici işverenin yanında iş gören işçinin uğradığı iş kazasından, aksi ispatlanmadığı, uygun nedensellik bağının kurulamadığı ya da kesildiği ispatlamadıkça, işçisini gönderen işverenin de sorumlu olacağı kabul edilmelidir (Hukuk Genel Kurulunun 20.06.2019 tarihli ve 2017/10-2359 E., 2019/749 K. sayılı kararı).

43. Son olarak hak sahipleri tarafından iş kazası nedeniyle açılan tazminat davalarında alınan kusur raporlarının Sosyal Güvenlik Kurumunun davacı olarak taraf olduğu rücu davalarına etkisi kısaca irdelenmelidir.

44. İş kazasına uğrayan işçi ya da ölümü hâlinde hak sahipleri, iş sözleşmesinin işverene yüklediği işçiyi gözetme ve koruma borcu kapsamında gerekli ve yeterli iş sağlığı ve güvenliği tedbirlerini almayarak kazanın meydana gelmesine neden olduğunu ileri sürerek işverene karşı maddi ve manevi tazminat davası açma hakkına sahiptir. Bu tür bir dava açıldığında iş kazasının oluşmasında işverenin ve işçinin kusurunun bulunup bulunmadığı konusunda bir veya birden çok bilirkişi raporu alınmakta, davanın taraflarının ve varsa üçüncü kişilerin kusur oranları belirlenmektedir. İşte böylesi bir durumda sözü edilen davada alınan kusur raporlarının ve tespit edilen kusur oranlarının Sosyal Güvenlik Kurumunun taraf olduğu rücu davalarında, her iki davanın konusunun ve taraflarının aynı olmaması nedeniyle kesin delil olarak kabulü mümkün değil ise de, güçlü delil oluşturacağı açıktır. Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 16.04.2008 tarihli ve 2008/10-334 E., 2008/337 K., 27.01.2010 tarihli ve 2010/10-10 E, 2010/14 K. sayılı kararlarında hak sahipleri tarafından açılan davada alınan bilirkişi raporunun güçlü delil olduğu vurgulanmıştır. Bu nedenle hak sahibi davasında alınan bilirkişi raporları gözetilmeli, çelişki bulunduğu takdirde giderilmelidir (Hukuk Genel Kurulunun 20.06.2019 tarihli ve 2017/10-2359 E., 2019/749 K. sayılı kararı).

45. Somut olayda; dava dışı sigortalıların ölümü ile sonuçlanan iş kazası nedeniyle Kemalpaşa Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yürütülen soruşturmada makine mühendisi bilirkişi tarafından hazırlanan 27.03.2008 tarihli raporda, sigortalı Göktürk Şahin’in üniversite mezunu kimyager olduğu, işyerinde emisyon vardiya mühendisi olarak görev yaptığı, işyeri yetkilileri ve tanıkların beyanlarına göre çalışma sahasında bulunan reaktör menholünden plastik bidonla sıvı boşaltma işi yapılmakta iken tankın içine düşen bidon kapağını almak için 24.03.2008 günü gece vardiyasında saat 02.30 sıralarında menhol deliğinden tankın içine salladığı merdivenle içeri girip kapağı almak isterken dengesini kaybedip sıcak suyun içine düşerek yaşamını yitirdiği, sigortalının tankın içindeki sıvının durum ve sıcaklığını ayrıca tehlike derecesini idrak edebilecek durumda olduğu hatta teknik bir idareci olarak böyle bir davranışı başka bir işçinin dahi yapmasına müsaade etmemesi gerekirken kendisinin yaptığı, bu nedenle ölümü ile sonuçlanan kazada tam kusurlu olduğu; kaza tarihinde 28 yaşında, lise mezunu olan, emülsiyon proses işçisi olarak görev yapan ve gerekli eğitimlere katılan sigortalı Kadirhan Yıldız’ın ise Göktürk Şahin’i kurtarmak için aynı şekilde tankın içine girdiği ve vefat ettiği, kendisine Göktürk Şahin’i kurtarması için talimat verilmediği, yapılan işin proses ve üretim gereği olmadığı, bu nedenle ölümüne yol açan iş kazasında tam kusurlu olduğu, işyeri teknik yetkililerinin alması gereken güvenlik tedbiri bulunmadığından cezai yönden kendilerine kusur izafe edilemeyeceği belirtilmiş, savcılık tarafından alınan 10.07.2008 tarihli bilirkişi heyeti raporunda da, iş güvenliği kurallarına aykırı davranarak 65 derecede sabunlu su bulunan reaktör içine girmek suretiyle vefat eden her iki sigortalının asli kusurlu oldukları, işyeri yetkililerinin cezai yönden kusursuz oldukları yönünde görüş bildirilmiştir.

46. İzmir 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/134 Esas sırasına kayden fabrika müdürü ve işletme şefi hakkında taksirle ölüme neden olma suçundan açılan kamu davasında mahallinde yapılan keşif sonrası düzenlenen 04.06.2010 tarihli bilirkişi heyeti raporunda ise, sigortalıların kazanın meydana gelmesinde asli kusurlu oldukları, işyeri yetkililerinin ihmal ya da kusurlu olmadıkları mütalaa edilmiş, İzmir 4. Ağır Ceza Mahkemesince 04.10.2010 tarihli ve 2009/134 E., 2010/395 K. sayılı karar ile sanıkların olayın meydana gelmesinde kural ihlâli ya da kusurlarının bulunmadığı, cezalandırılmalarına yeterli, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gerekçesiyle beraatlerine dair verilen karar, katılanların temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 19.06.2013 tarihli ilamı ile sanık vekilleri lehine takdir edilen vekalet ücretinin Hazine yerine katılanlardan tahsiline karar verilmesinin hatalı olduğu belirtilerek düzeltilmek suretiyle onanmıştır.

47. Öte yandan sigortalı Göktürk Şahin’in ölümünden sonra dünyaya gelen kızı Züleyha Yağmur Şahin’e velayeten annesi Emine Şahin tarafından İzmir 10. İş Mahkemesinde 2010/266 Esas numarası ile davalı ... Kimya A.Ş.’ye karşı açılan maddi ve manevi tazminat davasında hazırlanan 06.02.2012 tarihli heyet raporunda, güvenli çalışma kurallarını ihlâl eden sigortalı Göktürk Şahin’in %100 kusurlu olduğu, davalı şirkete atfı kabil kusur bulunmadığı belirtilmiş, mahkemece davanın reddine ilişkin verilen karar, davacı vekilinin temyizi üzerine (Kapatılan) 21. Hukuk Dairesinin 18.02.2013 tarihli ilamı ile işverenin İş Sağlığı ve Güvenliği mevzuatına göre bu kazanın önlenmesi için alması gereken tedbirlerin neler olduğu, hangi tedbirleri aldığı, işçinin alınan tedbirlere uyup uymadığının denetimi ile sorumlu işveren vekili bulunup bulunmadığı, işveren vekilinin olay yerinde olup olmadığı konuları araştırılarak uzman bilirkişilerden alınacak rapor ile kusur oranı ve aidiyetinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak alınan 08.01.2014 ve 26.11.2014 tarihli raporlar benimsenerek kazanın oluşumunda sigortalının %60, işverenin %40 kusurlu olduğu kabulüne göre maddi ve manevi tazminat istemleri kısmen hüküm altına alınmıştır. Taraf vekillerince temyiz edilen karar Özel Dairece bozmadan sonra ıslah yapılmasının mümkün olmadığı belirtilerek tekrar bozulmuş, bozmaya uyularak verilen kararlar da usuli nedenlerden dolayı iki kez daha bozulmuş olmakla birlikte verilen son kararın temyiz incelemesi için Yargıtay 10. Hukuk Dairesinde bulunduğu tespit edilmiştir.

48. Eldeki davada iş güvenliği uzmanı endüstri yüksek mühendisi bilirkişi tarafından düzenlenen ve hükme esas alınan 13.05.2014 havale tarihli raporda da, diğer bilirkişi raporlarına benzer yönde değerlendirmeler yapılarak kazanın meydana gelmesinde sigortalıların %100 kusurlu oldukları beyan edilmiştir.

49. Bunların yanı sıra Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı baş iş müfettişi Mehmet Hatipoğlu 30.05.2008 tarihli ve MH94 sayılı inceleme raporunda, sigortalı ...’in kazanın meydana gelmesinde %100 kusurlu olduğu tespitini yapmış; baş iş müfettişi İbrahim Kaya’nın düzenlediği aynı tarih ve sayılı raporda ise, kimya mühendisi Göktürk Şahin’in reaktörün içine girmesi ve bilincini kaybetmesi üzerine sağlıklı düşünmenin zor olduğu bir durumda onu kurtarmak için reaktör içerisine giren ve orada ölen Kadirhan Yıldız’ın kusurlu sayılamayacağı, kendisinin ve Kadirhan Yıldızı’ın ölümü ile sonuçlanan kazanın tamamen Göktürk Şahin’in kusuru ile meydana geldiği rapor edilmiştir.

50. Bununla birlikte Sosyal Güvenlik Kurumu Rehberlik ve Teftiş Kurulu Başkanlığı baş müfettişi Ö. Hakan Çavuş 07.01.2009 tarihli ve 93190/İNC/01 sayılı raporunda, menholün ağzının kapağı açılsa bile yine de açık kalmayacak şekilde ağzının ve çevresinin koruyucu tel vb. malzeme ile kapatılmış olması gerektiğini, Göktürk Şahin’in reaktörün içine indiği sırada başında bir nezaretçi de bulunmadığını, bu tespitler kapsamında gerekli iş sağlığı ve güvenliği tedbirlerini almayan işverenin 506 sayılı Kanun’un 26. maddesi uyarınca sorumlu olduğunu vurgulamıştır.

51. Diğer yandan sigortalı Göktürk Şahin’e ait 09.02.2008 işe giriş tarihli bildirgenin 07.02.2008 tarihinde dava dışı ... Kimya Temizlik İnşaat İnsan Kay. San. Tic. Ltd. Şti. tarafından Kuruma verildiği, işyeri sicil numarasının 1299669.035, işyeri adresinin “Kemalpaşa Atatürk Mah. No:45 Org. San. Bölgesi İzmir” olduğu, 27.11.2007 işe başlama tarihli işe giriş bildirgesinde ise işyeri sicil numarasının 1292590.035, işverenin ...., işyeri adresinin “Kemalpaşa/İzmir-Ankara Yolu Kemalpaşa Kavşağı 2. Km İzmir” olarak göründüğü, sigortalı tarafından imzalanmış 27.11.2007 tarihli “Taahhütname” başlıklı belgede Önder Balcı tarafından 27.11.2007 tarihinden itibaren ... Kimya A.Ş’de çalıştırılmaya başlatıldığını belirterek bu işyerindeki çalışma saatlerine uyma ve sair çalışma koşulları ile ilgili taahhütlerde bulunduğu görülmüştür.

52. Baş iş müfettişi Mehmet Hatipoğlu’nun düzenlediği inceleme raporunda sigortalının işe başlama tarihinin 27.11.2007, işverenin ise ... Kimya Temizlik İnşaat İnsan Kay. San. Tic. Ltd. Şti. olduğu belirtilmiş ayrıca “İşyeri ... Kimya San. ve Tic. A.Ş. ünvanlı işyerinin bünyesinde faaliyet göstermekte ve bu işyeri bünyesinde teftiş görmektedir. İşyeri için kurma izni ve işletme belgesi gereksizdir” yönünde tespit yapılmıştır. Sosyal Güvenlik Kurumu baş müfettişi... tarafından tanzim edilen 07.01.2009 tarihli inceleme raporunda ise, sigortalının işvereninin ... Kimya A.Ş olduğu hâlde 09.02.2008-23.03.2008 tarihleri arasındaki bildirimlerinin ... Kimya Temizlik İnşaat İnsan Kay. San. Tic. Ltd. Şti. tarafından yapıldığı, bu bildirimlerin iptal edilerek aylık prim ve hizmet belgelerinin davalı ... Kimya A.Ş’den istenmesi gerektiği yönünde görüş bildirilmiştir.

53. Davalı... Kimya A.Ş. vekilinin cevap dilekçesi ekinde sunduğu belgelerden ihtirazi kayıtla sigortal... için 09.02.2008 işe giriş tarihli bildirge ile aylık prim ve hizmet belgelerinin Kuruma verildiği anlaşılmış olup davalı şirket vekili sigortalının gerçek işvereninin ... Kimya Temizlik İnşaat İnsan Kay. San. Tic. Ltd. Şti. olduğunu, bu firma ile müvekkili şirket arasında taşeron sözleşmesi bulunduğunu savunmuştur. Hizmet cetvelinde sigortalının 27.11.2007-08.02.2008 tarihleri arasında 1292590 sicil numaralı Önder Balcı, 09.02.2008-23.03.2008 tarihleri arasında 1299669 sicil numaralı... Kimya Temizlik İnşaat İnsan Kay. San. Tic. Ltd. Şti. unvanlı işyerlerinde çalışma kaydının mevcut olduğu tespit edilmiştir.

54. Mahkemece yazılan müzekkere kapsamında İzmir Ticaret Sicil Müdürlüğünce davalı ...Kimya A.Ş’nin temsilcilerine ve yönetim kurulu üyelerine ilişkin bilgiler gönderilmiş, ancak ... Kimya Tem. İnş. Ltd. Şti’nin kaydına rastlanmadığı yönünde cevap verilmiştir.

55. Şu hâlde yukarıda yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; işverenlerin İş Sağlığı ve Güvenliği Mevzuatı kapsamında kazanın önlenmesi için almaları gereken tedbirlerin neler olduğu, hangi tedbirlerin alındığı, iş sağlığı ve güvenliği ile ilgili alınan tedbirlere işçilerin uyup uymadığının denetimi ile sorumlu işveren vekili bulunup bulunmadığı hususlarının araştırılıp değerlendirilmediği, bu nedenle hükme esas alınan bilirkişi raporunun kusur oranlarının ve aidiyetlerinin belirlenmesi noktasında yeterli olmadığı sonucuna varılmıştır.

56. Hâl böyle olunca konusunda ve iş sağlığı ve güvenliği alanında uzman bilirkişilerden yukarıda belirtilen hususları irdeleyen denetime elverişli oluşa ve mevzuata uygun kusur raporu alınarak vefat eden her iki sigortalının olayın oluşumunda kusurlarının bulunup bulunmadığı ile olayda kusurlu olanlar ve kusur oranları saptanmalı; hak sahibi tarafından açılan davanın güçlü delil niteliğinde olduğu gözetilerek akıbeti araştırılmalı, sözü edilen davada alınan kusur raporu dikkate alınıp değerlendirilmeli, görülmekte olan davada düzenlenen kusur raporu ile arasında çelişki oluştuğu takdirde çelişki giderilmelidir. Ayrıca sigortalı Göktürk Şahin’in işe giriş bildirgesi ve işyeri tescil dosyası getirtilerek işyerinin hangi tarihte Kanun kapsamına alındığı, hangi tarihte kapsama alınması gerektiği, sigortalının işe girdiği tarihin ne olduğu ile geçici iş ilişkisi çerçevesinde gönderilip gönderilmediği ve buna göre de 506 sayılı Kanun’un 9. ve 10. maddelerindeki sorumluluk koşullarının oluşup oluşmadığı belirlenmelidir.

57. Bu itibarla bozma kararı yerinde ise de, kusur raporunun her iki sigortalı yönünden alınması gerektiği hususu ile hak sahibi tarafından açılan davanın güçlü delil olduğu gözetilerek bu davada düzenlenen kusur raporunun dikkate alınarak değerlendirilmesi ve görülmekte olan davada alınan rapor ile arasında çelişki oluştuğu takdirde çelişkinin giderilmesi gerektiği hususları bozma kararına ilave edilmelidir.

58. O hâlde direnme kararı Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenler yanında yukarıda belirtilen (57. paragraf) hususlar ilave edilmek suretiyle bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen sebepler yanında yukarıda belirtilen ilave nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 30.09.2021 tarihinde oy birliği ile ve kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8511, Karar No: 2023/1359, Tarih: 21.03.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/8511 E.  ,  2023/1359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 26.08.2014 tarihli iddianamesi ile sanığın, mağdurun ikametinin eklentisine girerek hırsızlığa teşebbüs ettiği iddiasıyla hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7/2 maddesi uyarınca lehe olan 142/1-b ya da 142/2-h, 143, 35, 53, 58, 116/1-4, 119/1-c, 53, 58 maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle açılan kamu davası sonucunda İstanbul Anadolu 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.05.2016 tarihli ve 2014/443 Esas, 2016/239 Karar sayılı kararı ile sanığın hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 35/2, 52, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay 18 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/4, 119/1-c, 62, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve hapis cezalarının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık müdafiinin temyiz nedenleri, sanığın beyanlarının hükme esas alınmadığına, görüntülerin teşhisinin yapılmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin gözetilmediğine, bilirkişi raporunun kesinlik taşımadığına ilişkindir.

2.Sanığın temyiz nedenleri, suçu işlemediğine, evin bahçe kapısı ya da engelleyici duvarı bulunmadığından konut dokunulmazlığının ihlâli suçu oluşmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın, yanında kimliği tespit edilemeyen ikinci şahıs ile birlikte 18.06.2014 günü saat 03:10 sıralarında mağdurun ikametinin önüne geldikleri, diğer şahıs kapıda beklerken sanığın mağdurun ikametinin müştemilatına girdiği, mağdurun banyo penceresinin korkuluğundan ses duyarak kontrol etmesi üzerine sanığı ve diğer şahsı gördüğü, şahısların olay yerinden kaçtıkları, CD İzleme Tutanağı ve bilirkişi raporu ile tüm dosya kapsamından sanığın atılı hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarını işlediği kabulüyle cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.Mağdur olay günü saat 03:10 sıralarında banyo korkuluk camından ses duyması üzerine banyo camının yanına geldiğinde karanlıkta bir erkek şahsı gördüğünü, diğer bir şahsın da karşı duvarın dibinde beklediğini, "hırsız var" diye bağırdığında şahısların kaçtığını beyan etmiştir.

3. Sanık aşamalardaki savunmalarında atılı suçları işlemediğini ifade etmiştir.

4. 19.06.2014 tarihli CD İzleme Tutanağı ve 31.08.2015 tarihli Bilirkişi Raporu dosya içerisinde mevcuttur.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ve Müdafiinin Temyiz Sebepleri Yönünden

1.Mağdurun ikametinde istirahat halinde iken ses duyması üzerine kontrol ettiğinde şahısların kaçtığına yönelik beyanları, sanığın teşhise yarar fotoğrafları ile olay yerinden elde edilen kamera görüntülerinin mukayesesinde şahsın kafa yapısı, kulak ve burun şekli, saç ve sakal kısımları ve sağ kol dirsek altındaki dövmesinin sanığın fotoğrafları ile uyumlu olduğunun ve her iki şahsın aynı kişi olmasının mümkün olduğunun belirtilmiş olması, sanığın olay yerinden geçmiş olabileceğine ilişkin savunmaları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanığın atılı suçlardan mahkûmiyetinde isabetsizlik görülmemiştir.

2. Mağdurun şahısları evinin bahçesinde gördüğüne dair beyanı, olay yerine ait kamera görüntülerinin incelenmesi sonucunda sanığın ikametin bahçesine bahçe duvarı benzeri bir yapıdan atlayarak girip çıktığının görülmesi, yine kamera görüntülerinden sanığın mağdura ait çardağın içerisine eğilerek baktığı görüldüğünden mağdurun ikametinin eklentilerine girildiğinde tereddüt bulunmadığı cihetiyle sanığın atılı konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan mahkumiyetinde isabetsizlik görülmemiştir.

B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, konut dokunulmazlığının ihlâli eylemine uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

2.Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Akyazı Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/217 Esas, 2010/284 Karar sayılı kararının 12.09.2013'te kesinleştiği anlaşılmasına rağmen gerekçeli kararda kesinleşme tarihinin 09.09.2011 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddî hata olarak görülmüştür.

3. 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.