muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19078, Karar No: 2014/19124, Tarih: 24.10.2014

Yerel Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme sonucu 10.04.2009 tarihli kararla (Mahkemenin 1. kararı); davanın 3402 sayılı Kanun'un 12/3.maddesindeki on yıllık hak düşürücü sürenin geçirilmesi nedeniyle reddine karar verilmiş; hükmün davacı ... tarafından temyiz edilmiştir. O tarihte bu nitelikteki davalarla ilgili mahkeme kararlarının temyiz incelemesini yapmakla görevli olan Yargıtay 1.Hukuk Dairesi, temyiz edilen hükmü 03.02.2010 tarihli bozma ilamıyla (Yargıtay’ın 1. bozma ilamı) “…davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, ancak davanın açılması sırasında davacı ... dava açmada haklı olduğundan, davalının yapılan tüm yargılama gideri ve avukatlık ücretinden sorumlu olacağı gözetilmeden karar verilmesinin isabetli olmadığı…” gerekçesiyle bozmuş;yerel mahkemece bu bozma ilamına uyularak 13.10.2010 tarihli kararla davalı taraf yargılama gideri ve vekalet ücreti ödemekle yükümlü tutulmuştur (Mahkemenin 2. kararı). Bu 2.kararın da her iki tarafça temyizi üzerine Y. 1.HD. tarafından 21.02.2011 tarihli bozma ilamıyla (Yargıtay’ın 2. bozma ilamı) “ …3402 sayılı Kanun'un 12/3.maddesindeki on yıılk hak düşürücü sürenin ... tarafından açılan davalarda da uygulanacağına ilişkin hükmün Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edildiği, iptal kararının 23.07.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe girdiği, derdest davalarda bu durumun gözetilmesi gerektiği, bu sebeple davanın esasının incelenerek bir karar verilmesi gerektiği…” gerekçesiyle tekrar bozulmuştur. Yerel mahkemece bu bozma ilamına karşı 29.02.2012 tarihli kararla ısrar edilmesi sonucu, direnme kararını inceleyen Yargıtay HGK. tarafından verilen 02.10.2013 tarihli bozma ilamıyla “direnme kararının yerinde olmadığı, Dairenin bir önceki bozma ilamına (2.bozma ilamı) uygun karar tesis edilmesi gerektiği “kabul edilmiştir

Mahkemece YargıtayHGK'nun yukarıda açıklanan bozma ilamına uyulmak suretiyle, bu kez verilen 19.03.2014 tarihli (mahkemenin 3.kararı) kararıyla yapılan olan keşif ve bilirkişi incelemesi sonucu, taşınmazın tamamının Kıyı Kanunu uyarınca kıyı kapsamında kaldığı belirtilerek iptal/terkin kararı verilmiştir.

Kıyılar kamu malı olup; özel mülkiyete konu olmaz (TC. Anayasası m. 43, EMK. m. 641, TMK. m. 715, 3402 s. KK. m. 16, 3621 s. Kıyı Kanunu m.5;13.03.1972 tarih ve 7/4 sayılı YİBK). Davalılar çok eski yıllar öncesinden oluşmuş tapu kayıt malikidir. Tapu kaydının oluşumundan iptal davasının açılmasına kadar çok uzun bir süre geçmiştir. Tapulama tespitinin kesinleşmesinden ve bu davanın açılmasından önce bir kısım paylar tapuda temlik işlemi görmüştür. Tapuda temlik işlemi gören paylar yönünden TMK'nun 1023.maddesindeki iyiniyet karinesi de mevcuttur. Kuşkusuz davacı ... 3402 S. Kadastro Kanunu'nun 12.maddesindeki 10 yıllık hak düşürücü süreye tabi değildir. Tapu kayıt malikleri tapu kayıtlarının Devlet tarafından himaye görüp Devletçe korunacağı konusunda meşru bir beklentiye sahiptir. Bu meşru beklentinin korunması gerekir. Ne var ki; kamuya ait olması gereken taşınmazın deniz kıyısında kalan bölümünün gerçek kişilerin tasarrufunda kalması da doğru değildir. Bu bakımdan yüksek kamu yararı gereğince Devlet, özel kişilerin mülkiyet hakkına dokunabilir. Ülkemizin de taraf olduğu “Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi”nin (1) numaralı Protokolünün 1. maddesi kamu yararı gerektirdiği takdirde mülkiyet hakkından yoksun bırakılabileceğin kabul etmiştir. Bu bakımdan; Devletin davacı olarak kıyı olan bölümün tapu kaydının iptaliyle terkin kararı istemesinde kamu yararının olduğu açıktır. Ancak Devlet'e tanınan mülkiyet hakkından yoksun bırakmanın Karşılıksız olacağı anlamını da çıkarmamak gerekir.Davalı, kadastro işlemi öncesinde de tapuya dayalı olarak tespit görüp tapu siciline geçirilmiş ve bu şekilde uzun bir zamandır tasarrufunda bulunan taşınmazın Devlet'in kamu yararı gereğince el koyarak kamuya terk etmesi karşılığında, kendisine uygun bir bedelin tazminat olarak ödeneceği konusunda meşru bir beklenti hakkına sahiptir. Kuşkusuz Devlet bu konuda kamulaştırma yapma yetkisine de sahiptir. Açıklanan nedenlerle, “usul ekonomisi (HMK.md.30) gereğince; Devletin bir kamulaştırma işlemine başvurması gerekmeksizin sorunun açılmış olan bu dava içinde çözümlenerek; kıyı olan yerden tüm kamunun, bu arada davalının da yararlanacağı dikkate alındığında “fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesi” uygulanmak suretiyle, taşınmaza rayiç değere yakın miktarda bir bedelini (rayiç değer belirlenip kıyıdan davalının da yararlanacağı gözetilerek hakkaniyete uygun miktarda bir indirim yapılmak suretiyle bulunacak bedel) mahkemece uygun bilirkişi veya bilirkişiler vasıtasıyla tespit ettirilmesi, davacı ...'ne bu bedeli depo etmesi için uygun süre verilmesi, bedel depo edilmediği takdirde davanın reddi; depo edildiği takdirde ise, bu bedel davalıya ödenmek suretiyle kıyı olan bölümün tapu kaydının iptal/terkini kararı verilmesi gerekir. Açıklanan yönde işlem yapılmak üzere hükmün bozulması gerektiğini düşünüyor; Sayın çoğunluğun hükmün esasına ilişkin onama kararına katılmıyorum. 24.10.2014
Yargıtay — Esas No: 2022/2634, Karar No: 2023/3615, Tarih: 23.05.2023

**8. Ceza Dairesi         2022/2634 E.  ,  2023/3615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 23.11.2021 tarihli ve 2019/4171 Esas, 2021/5561 Karar sayılı kararının, katılan tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 293 üncü maddesinin ikinci fıkrasında yer alan "Hüküm, temyiz eden Cumhuriyet savcısına veya ilgililere gerekçesiyle birlikte açıklanmamışsa; hükmün temyiz edildiğinin bölge adliye mahkemesince öğrenilmesinden itibaren gerekçe, yedi gün içinde tebliğ edilir." aynı Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve yine aynı Kanun'un 295 inci maddesinde yer alan "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." şeklindeki düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, katılan yokluğunda verilen hükme yönelik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291 inci maddesinde belirtilen 15 günlük yasal süre içerisinde katılan tarafından temyiz dilekçesi sunulduğu, ancak temyiz dilekçesinde gerekçe belirtilmediği, gerekçeli karar tebligatında ihtarat içermediği anlaşıldığından, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.03.2021 tarih ve 2019/9 MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından katılana tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması için, dosyanın incelenmeksizin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, oy birliğiyle 23.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/30515, Karar No: 2010/31860, Tarih: 29.11.2010

**2. Ceza Dairesi         2010/30515 E.  ,  2010/31860 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2009/37318

MAHKEMESİ : Cizre Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/05/2008

NUMARASI : 2008/151

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi itibariyle hapis cezasının bir gününün karşılığının 12,00 YTL’den az olamayacağı gözetilmeden 647 sayılı kanun 4. maddesi uyarınca, hükmolunan hapis cezasının bir günü 4,00 YTL hesabıyla adli para cezasına çevrilmesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış ve dosya içeriğine göre, sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1)-Gerekçeli karar başlığında, suç tarihinin 20.04.2005 yerine 20.04.2004 olarak yanlış yazılması,

2)-Oluşa, dosya içeriğine, sayaç sökme tutanağına, sayaç tamir, bakım ve ayar servis raporuna, olay yeri kaçak elektrik kullanım tespit ve bildirim tutanağı ile sanığın aşamalardaki savunmalarına göre; sanığın kaçak elektrik kullanıldığı iddia edilen eve 2004 yılı ortalarında kiracı olarak taşındığı, 6-7 ay kadar oturup evi boşalttıktan sonra evde bulunan sayaç arızalı olduğundan 20.04.2005 tarihinde söküldüğü, sayaç tamir, bakım ve ayar servisinde 14.02.2006 tarihinde yapılan muayenede, sayacın bakanlık mühürlerinin olmadığının, numaratörü ile oynandığı ve diskine zarar verildiğinin tespit edilmesi üzerine bu rapora istinaden 20.02.2006 tarihli olay yeri kaçak elektrik kullanım tespit ve bildirim tutanağının düzenlendiğinin anlaşılması karşısında; sanığın evde ikamet ettiği döneme ait tüketimleri gösteren tüketim föyleri şikayetçi kurumdan getirtilip, suça konu evde o tarihte bulunan kurulu güce göre, sanığın ikamet ettiği dönemdeki tüketimlerin normal olup olmadığı hususunda uzman bilirkişiden rapor alınıp sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik kovuşturma ile 20.02.2006 tarihli suç tutanağı öncesi ve sonrasında sanığın ikamet etmediği dönemlerdeki suça konu evdeki tüketimlerin karşılaştırıldığı ve 28.02.2008 tarihli keşifte belirlenen kurulu güce göre bu dönemlerdeki tüketimlerin düşük olduğunun belirtildiği bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

3)-Daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunan ve suçun işlenmesiyle şikayetçi kurumun uğradığı zararı tazmin suretiyle tamamen gideren sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışlarının göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılıp varılmadığı hususu değerlendirilerek sonucuna göre, hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı konusunda karar verilmesi gerekirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeden elektrik hırsızlığı suçlarının bölgede büyük oranda yaygınlık arz ettiği şeklindeki yasal olmayan gerekçe ile 5271 Sayılı CMK.nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin hükümlerin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 29/11/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11861, Karar No: 2025/5590, Tarih: 21.04.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/11861 E.  ,  2025/5590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/318 Esas, 2024/1675 Karar

KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirme davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Antalya ili, ..., ... Mahallesi 1281 ada 10 parselde bulunan ana gayrimenkulde 1 ve 2 nolu bağımsız bölümün maliki olduğunu, davalının ise zemin katta yer alan 9 ve 10 nolu dükkan nitelikli bağımsız bölümlerin maliki olduğunu, davalının sundurma yapmak ve dükkanın dış cephelerini büyütmek suretiyle 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'na (634 sayılı Kanun) ve ana gayrimenkulün mimari projesine aykırı hareket ettiğini belirterek yapılan müdahalelerin önlenmesine ve eski hale getirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 12.12.2019 tarihli ve 2018/1892 Esas, 2019/1731 Karar sayılı kararıyla; davalının imar barışı için başvurmuş olmasının ortak alana müdahaleyi haklı ve kanuna uygun hale getirmediği, dava konusu değişikliklere ilişkin kat maliklerinin 4/5 çoğunluğu ile alınmış bir karar veya bu oranda kat malikinin açıkça izin verdiğine dair muvafakatname sunulamadığı, 4/5 çoğunlukla alınacak karar olmaksızın davalı tarafça yapılan değişikliklerin 634 sayılı Kanun'a ve binanın mimari projesine aykırı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin 12.12.2019 tarihli ve 2018/1892 Esas, 2019/1731 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin 12.12.2019 tarihli ve 2018/1892 Esas, 2019/1731 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 02.09.2021 tarihli ve 2020/265 Esas, 2021/1034 Karar sayılı kararıyla; dava konusu ana taşınmazın mimari projesi ve bilirkişi raporundan anlaşıldığı üzere davalının ana yapının izdüşümünü alüminyum doğrama ile kapatarak müdahalede bulunduğu, bu kısmın ortak alan olarak belirtilen yerlerden olduğu, yapılan müdahalenin mimari projeye uygun olmadığı, ana yapının mimari projesine aykırı tesisat ve inşaatların ancak ve ancak bütün kat maliklerinin alacağı bir karar ile tadilat projesi hazırlanması ve ilgili kurumlardan onay alınması ile mümkün olduğu, tadilat projesi hazırlanıp ilgili mercilerden onaylanmadığı müddetçe kat maliklerinin tamamının rızası dahi olsa mimari projeye aykırı tadilat, onarım, inşaat ve tesisat yapılamayacağı, ana yapının mimari projesine aykırı olmasa bile 634 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça ana gayrimenkulün ortak yerlerinde inşaat, onarım, tesis ve değişiklik yapılamayacağı, kaldı ki, yönetim planının tüm kat maliklerini bağlayan bir sözleşme hükmünde olup 634 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesinin ikinci fıkrasında aranan 4/5 oranındaki nitelikli çoğunluğun dava konusu ana yapının yönetim planı ile oy birliğine yükseltilmiş durumda olduğu, sonuç olarak bir kısım kat maliklerinin muvafakatinin bulunması somut uyuşmazlıktaki projeye aykırılıkları geçerli hale getirmeyeceğinden mahkemece yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin 02.09.2021 tarihli ve 2020/265 Esas, 2021/1034 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde davalı temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonucunda; yargılama sonucu verilecek kararın malik ve sürekli faydalanan olan kiracının da hukukunu yakından ilgilendirdiğinden mahkemece usul ekonomisi de gözetilerek kiralanan bağımsız bölümün kiracısının davaya dahil edilip, taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esasına girilerek gerekirse yeniden keşif yapılması sureti ile davalıların ortak alanlardaki kullanım payını aşıp aşmadığının araştırılması, eski hale getirmenin binanın statiğini etkileyip etkilemeyeceği hususunun hiçbir tartışmaya yer bırakmayacak şekilde açıklığa kavuşturulması ve eski hale getirilemeyecekse dahi ortak alan olan yerleri var ise müdahalenin meni açısından bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesinin esastan ret kararı kaldırılarak, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile uyulan bozma kararı uyarınca davalıların projeye aykırı eylemlerine dayanak tadil işlemlerinin kat maliklerinin 4/5 çoğunluğu ile alınan bir karar ile yahut yazılı muvafakatleri ile ispatlanamadığı, tespit edilen projeye aykırılıkların imar barışı başvurusu ile kanuna uygun hale gelmeyeceği, tespitleri yapılan tadillerin taşınmazın mimari projesine aykırı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde; taşınmazların güneş ve yağmurdan korunmaları maksadıyla zorunluluk bulunması nedeniyle bir takım tadilatların yapıldığını, pergole ve sundurmanın Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği'nin 59 uncu maddesinde ruhsata tabi olmayan basit tadilat kapsamında kabul edildiğini, ortak yerlerin düzgün veya bunları kullanmanın daha rahat ve kolay bir hale konulmasına veya bu yerlerden elde edilecek faydanın çoğaltılmasına yarayacak bütün yenilik ve ilaveler, kat maliklerinin sayı ve arsa payı çoğunluğu ile verecekleri onaya tabi olduğunu, 12.12.2019 tarihli celsede sunulan kat maliklerinin onayına dair belge doğrultusunda işbu davanın reddine karar verilmesi gerektiğini ileri sürerek kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 634 sayılı Kanun'a tabi taşınmazın ortak yerlerine yapılan müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirilmesi istemine ilişkindir.

2. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nu 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,21.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1583, Karar No: 2023/11897, Tarih: 05.12.2023

**5. Ceza Dairesi         2020/1583 E.  ,  2023/11897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2007/213 Esas, 2011/381 Karar

SUÇLAR : İcbar suretiyle irtikap

HÜKÜMLER : Sanık ... hakkında görevi kötüye kullanma suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılması, diğer sanıklar hakkında icbar suretiyle irtikap suçundan beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi, incelenmeksizin iade, onama

Muğla 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.12.2011 tarihli ve 2007/213 Esas, 2011/381 sayılı Kararının katılan ..., katılanlar ... ve ... vekili ile suçtan zarar gören Hazine vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Sanık ... hakkında görevi kötüye kullanma suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin on ikinci fıkrası karşısında itiraza tabi olup temyizinin mümkün bulunmadığı ayrıca katılan ...'nın vaki itirazının merci Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.04.2012 tarihli ve 2012/476 Değişik iş sayılı Kararı ile incelenerek bu hususta gerekli kararın verildiği anlaşılmıştır.

Suçtan zarar gören Hazine vekilinin 18.03.2013 tarihinde hükmü temyiz ettikten sonra ibraz ettiği 25.03.2014 havale tarihli dilekçe ile temyizden vazgeçtiği anlaşılmakla, 24.12.2019 tarihli temyiz talebinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

Katılanlardan ...'nun, ... haricindeki sanıklar hakkında, ...'nın ise ..., ... ve ... hakkında şikayetçi olmadığı, bu nedenle davaya katılma haklarının bulunmadığı anlaşılmakla, katılan ..., katılanlar ... ve ... vekilinin adı geçen sanıklar hakkındaki hükümleri temyiz etme hak ve yetkilerinin bulunmadığı kabul edilmiştir.

Sanıklar ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca katılan ... vekilinin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereğince yukarıda belirtilen hususlar dışında temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, incelemenin katılan ... vekilinin temyizi ile sanıklar ..., ... ve ... hakkında icbar suretiyle irtikap suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik olarak yapılmasına karar verilerek gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ