muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6267, Karar No: 2017/4839, Tarih: 02.05.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/6267 E.  ,  2017/4839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

11.09.2012 tarihli oturumda Döşemealtı Belediye Başkanlığı'na müdahil sıfatı verilerek, tanık anlatımına karşı da diyeceklerinin sorulması karşısında tebliğnamedeki red düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararı, suça konu yerin Döşemealtı Belediye Başkanlığı'nın 30.12.2009 tarihli yazısı ile, belediye sınırları dahilinde kaldığı anlaşılmakla, usul ve yasaya uygun bulunduğundan, katılan hazine vekilinin ve katılan belediye vekilinin suçun sübut bulduğuna yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 02.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3788, Karar No: 2021/2414, Tarih: 03.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/3788 E.  ,  2021/2414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararların niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanıklara atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılan Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu vekilinin temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 03/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3249, Karar No: 2010/5808, Tarih: 04.05.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/3249 E.  ,  2010/5808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişi ve Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Yörede 2001 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sırasında çekişmeli ... Köyü 115 ada 148 parsel sayılı 37658.79 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, zeytinlik ve kagir bina niteliğinde belgesizden, kazandırıcı zaman aşımı zilyetliğine dayalı olarak davalı gerçek kişi adına tespit edilmiştir. Hazine taşınmazın 1954 yılında yapılan ... parseli haritası kapsamında kaldığı, ... parselasyon mazbatası incelendiğinde taşınmazın içerisinde % 60 delice zeytin, % 15 pırnal meşesi, % 15 ardıç, % 5 akçakesme, % 4 sakızlık, % 1 kocayemiş bulunduğunun anlaşıldığı, 1958- 1960 yıllarında çekilen ... fotoğraflarında delicelik, makilik olarak göründüğü, delice zeytinlerin doğal olarak yetişen orman ağaçları olduğu, 1983 yılında 2896 Sayılı Yasa ile yapılan değişiklikle ıslah edilmiş bulunan zeytinlik sahaların orman tanımından çıkarıldığını, yasadan açıkça anlaşılacağı üzere bu tarihten önceki yabani zeytinliklerin yasal olarak orman olduğu, öncesi orman olan ve ... sahası olarak orman sınırları dışında bırakılan yabani zeytinliklerin usulüne uygun tahsisi yapılmadıkça orman niteliğini yitirmelerinin söz konusu olamayacağı, taşınmazın 191- 192 numaralı ... parselleri içinde dağıtım dışı bırakılan alanda kaldığı, dağıtım dışında bırakılan ... parselleri içindeki zeytin ağaçlarının aşılanmasının yasa anlamında imar- ihya sayılmayacağı ve bu tür yerlerin zilyetlikle kazanılamayacağı; iddiası ile davalı adına yapılan tespitin tamamen iptali ile Hazine adına tescilini istemiştir. Davacı ... ise bu parselin batı kısmında bulunan eski duvar ile havacılar kooperatifine ait yer arasında kalan takriben 5000m2lik denize doğru açılan üçgen şeklinde bir bölümün kendisine ait ve halen zilyetliğinde olduğunu ileri sürerek bu bölümün tespiti ile adına tescilini istemiş, dava dosyaları birleştirilmiştir.

Mahkemece, her iki davacının davasının da reddine, çekişmeli taşınmazın tespit gibi davalı adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişi ve Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 1985 yılında orman kadastrosu ile 3302 Sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulamaları birlikte yapılmış 06/10/1987 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

1) İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre davacı ...’ın temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 1985 yılında orman kadastrosu ile 3302 Sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulamaları birlikte yapılmış 06/10/1987 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

1) İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre davacı ...’ın temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2) Hazinenin temyiz itirazlarına gelince; mahkemece üç kez çekişmeli taşınmaz başında keşif yapılmış, ilk keşif sonucunda rapor düzenleyen tarım uzmanı ... “ yöre için hazırlanan ... parselasyon haritasının uygulanmasında taşınmazın (a+b+c+d+e ) harfleri ile gösterilen 28100.95 m2’lik bölümünün 192 numaralı ... parseli; (f) harfi ile

gösterilen 1886.24 m2’lik bölümünün 191 numaralı ... parseli kapsamında kaldığı; (g) harfi ile gösterilen 6493.30 m2’lik bölümünün ise ... parselasyonu dışında kaldığı, toprak yapısı bakımından killi- kumlu- taşlı olduğu, (d) harfli kısmı haricinde taşlılık oranının yüksek olup (d) kısmında bu oran % 10 civarında, diğer bölümlerinde ise % 50 ye ulaşır durumda bulunduğu, taşınmazın güneyden kuzeye artan eğimli olup % 5 oranında devam ederken (d) kısmının kuzeyindeki kagir ev ve barakadan başlamak üzere kuzeye doğru artarak % 10’a ulaştığı, ayrıca ( a+ b+ c+f ) bölümlerinde batıdan doğuya doğru artan % 15- 20 oranında ikinci bir eğim daha bulunduğu, ( d ) kısmı üzerinde 55 adedi 20; 46 adedi 8- 10; 13 adedi ise 1-2 aşı yaşlarında 114 adet zeytin ağacının yer aldığı, evvelce % 35 fundalık, % 65 yabani zeytinlik iken 1954 yılında ... parselasyon sahasına alındığı, fundalıklar temizlenerek yabani zeytinlerin bakımı, budama ve aşılama işlemlerinin yapılarak zeytinlik haline getirildiği, ( a+ b+ c+ e+ g+ f ) bölümlerinde ise 8- 10 aşı yaşlı toplam 168 adet zeytin ağacı ile yer yer delice zeytinlerin mevcut olduğu, ( b + c ) bölümlerinin deniz kenarına yakın bölümlerinde de 17 adet 30- 40 yaşlı kızılçam ağacı bulunduğu, parselin (d) bölümündeki zeytin ağaçlarının dip temizliği ve teknik bakımının yapılmış, gelişmişlik durumu iyi durumda olduğu, bu bölümdeki ağaçların aşı yaşları ile tespit tarihi olan 2001 yılı karşılaştırıldığında imar- ihyasına 17 yıl öncesinde başladığı ve halen de devam ettiği, henüz tamamlanmadığının anlaşıldığı, kalan bölümlerdeki zeytin ağaçlarının ise % 50 ye varan taşlılık nedeniyle yeterli gelişimi gösteremediği ve buralarda yer yer deliceler de mevcut olduğu, bu bölümlerde imar- ihyanın tespit tarihinden 5- 7 yıl önce başladığının anlaşıldığı”nı açıklamıştır. Yine aynı kişiden alınan ek raporda ise “ Eğer taşınmaz üzerindeki deliceler göz aşısı ile aşılanmışlarsa önceki raporumda açıkladığım hususlar aynen geçerlidir. Ancak aşılama kalem aşısı ile yapılmışsa parselin ( a, b, c, e, f ve g ) bölümlerindeki açıklamalar aynen geçerli olmakla birlikte (d) bölümünün kullanım durumu yeniden değerlendirilmelidir. Bu bölümdeki ağaçların anaç bakım süresi olan 4- 5 yılın aşı yaşlarına ilavesi ile 55 adet ağacın aşı yaşının 24- 25, 46 adet ağacın aşı yaşının ise 12- 15 olarak değiştirilmesi gereklidir. “ şeklinde görüş bildirilmesi üzerine bu hususun açıklığa kavuşturulması için 2. keşif yapılarak 3 kişilik tarım bilirkişi kurulundan rapor alınmış, bu raporda taşınmazın tamamının imar- ihyası tamamlanmış verimli zeytinlik olduğunun açıklanması üzerine de 3. keşif yapılıp yine 3 kişilik kurulu aracılığıyla inceleme yapılmıştır. Bu son rapor da ilk raporu doğrular nitelikte ve imar- ihyanın tam olarak bulunmadığı yolundadır. Dosya arasında bulunan 16/03/2004 tarihli ... bilirkişi krokisinde taşınmazın ... parselleri kapsamında kalan ve kalmayan bölümleri ile davacı gerçek kişinin hak iddiasında bulunduğu bölümler gösterilmiştir

. keşif yapılıp yine 3 kişilik kurulu aracılığıyla inceleme yapılmıştır. Bu son rapor da ilk raporu doğrular nitelikte ve imar- ihyanın tam olarak bulunmadığı yolundadır. Dosya arasında bulunan 16/03/2004 tarihli ... bilirkişi krokisinde taşınmazın ... parselleri kapsamında kalan ve kalmayan bölümleri ile davacı gerçek kişinin hak iddiasında bulunduğu bölümler gösterilmiştir. Buna göre ilk ve son tarım bilirkişi raporlarında (d) harfi ile tanımlanan ve imar- ihyasının tamamlanmış olma ihtimali belirtilen taşınmaz bölümünün 192 numaralı hiç kimseye tahsisi yapılmayan ... parseli kapsamında kaldığı gözlenmektedir. Bir bölümü ise yine hiç kimseye tahsisi yapılmayan 191 numaralı ... parseli dahilindedir. ... parselasyonu dışında kaldığı bildirilen (g) harfli 6493.30 m2’lik bölümün ise ilk ve son tarım bilirkişi raporlarına göre imar- ihyasının tamamlanmamıştır.

Tüm bu raporların birlikte yapılan değerlendirmesi ve dosya kapsamından çekişmeli parselin bir bölümünün 26/01/1939 tarih ve 3573 Sayılı Zeytinciliğin Islahı ve Yabanilerinin Aşılattırılması Hakkındaki Yasa gereğince parselajı yapılıp 191- 192 numaralı ... parseli olarak belirlenen yerlerin kapsamında kaldığı, bu yerlerin hiç kimseye tahsisinin yapılmadığı, bir bölümünün ise ... parselasyonu dışında kaldığı anlaşılmaktadır. Orman kadastro tutanaklarının incelenmesinde, yörede ... parsellerinin bulunduğundan bahisle “3573 Sayılı Zeytinciliği Teşvik ve Islah Yasası uyarınca ormandan tefrik edilmiş orman sayılmayan zeytinlikler olduğuna, bu sahalar içinde kalan mülk ve topraklar hakkında komisyonumuzca bilahare verilecek kararlar ile mülkiyet ihtilafı mahkemeye intikal etmiş yerler hakkında mahkemesince verilecek kararlar saklı kalmak kaydıyla" denilerek bir bölüm yerler bu şekilde şartlı olarak orman sınırları dışında bırakılmıştır. 1970, 1974, 1984, 1986 ve 2004 tarihli orman kadastro yönetmeliklerinin tümünde “3573 Sayılı Yasa ile bu Yasayı değiştiren 6777

Sayılı Yasaya göre Devlet Ormanlarından tefrik edilmiş, zeytinlik, sakızlık ve harnupluk sahalar için tevzi işlemleri yapılmamış ise Devlet Ormanı olarak sınırlandırılır.” Yine 6831 Sayılı Yasanın 05/11/2003 gün ve 4999 Sayılı Yasa ile değişik 7.maddesinde evvelce sınırlaması yapılmış olup da herhangi bir nedenle orman sınırları dışında kalmış ormanların orman kadastrosunun orman kadastro komisyonunca yapılacağı hükme bağlanmıştır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27/02/2008 gün ve 2008/20-157 Esas- 2008/194 karar sayılı kararında da belirtildiği üzere delicelik ve yabani zeytinlerin aslı orman ağacı olup, ancak 3573 Sayılı “ Zeytinciliğin Islahı ve Yabanilerinin Aşılattırılması Hakkında Yasa “ hükümlerine göre yetkili makamlarca karar verilmesi ya da verilen bu karar uyarınca tapu kaydı oluşturulması durumunda o yer orman sayılmaz. Yasa gereği ... parseli olarak belirlenip tahsis edilmeyen yerin aşılanmak suretiyle iktisabı mümkün değildir. Hatta 3573 Sayılı Yasanın 4086/2. md ile değişik 3 maddesinin 3 fıkrasındaki; “Beş yıl süre ile taşınmazın gayesine uygun olarak kullanıldığı Tarım ve Köyişleri Bakanlığınca tespit edilenlere mahallin en büyük mülki amiri tarafından tapuları devredilir. Bu yolla verilen taşınmazlar hiç bir şekilde veriliş amacı dışında kullanılamaz. Bu taşınmazlar; miras dahil hiç bir şekilde bölünemez, veriliş tarihindeki yüzölçümü hiç bir şekilde küçültülemez. Aksi takdirde Hazinece geri alınır. Bu hususlarda taşınmaz siciline gerekli şerh verilir.

Bu maddeye göre verilen süre içinde aşılama, temizleme, dikim ve bakım işlemleri yapılmamış olursa verilen izin Bakanlıkça resen iptal edilir." hükmü gereğince ... Yasası gereğince bir yerin tapusu oluşturulmuş olsa dahi şartları yerine getirilmediği takdirde tapunun iptali olasıdır. Çekişmeli taşınmazın imar ihyasının tamamlanmadığı, diğer bölümlerine kıyasla emek sarf edildiği izlenimi veren (d) harfli bölümün de hiç kimseye tahsisi yapılmayan 192 numaralı ... parseli kapsamında kaldığı açıktır.

Bu tür bir yerin orman sınırları dışında bırakılması davalıya bir hak sağlamaz. Aslı orman olup herhangi bir nedenle orman sınırları dışında bırakılan taşınmazın 05/11/2003 gün ve 4999 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 7. maddesi gereğince her zaman orman sınırları içine alınması ya da Hazine tarafından orman olarak tahsis edilmesi her zaman olasıdır. Değinilen yönler göz önünde bulundurularak Hazinenin davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: 1- Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle gerçek kişinin temyizi itirazlarının REDDİNE,

2- Yukarıda 2. bentte açıklanan nedenlerle Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 04/05/2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17271, Karar No: 2017/26783, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/17271 E.  ,  2017/26783 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29613, Karar No: 2013/20614, Tarih: 23.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/29613 E.  ,  2013/20614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı,o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. Maddesinin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla,kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre,iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre,herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 17/09/2001 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekili ile o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 23/12/2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3143, Karar No: 2020/145, Tarih: 01.06.2020

**9. Ceza Dairesi         2020/3143 E.  ,  2020/145 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Tefecilik

Hüküm : CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinin gerekçeli karar başlığında son ödünç paranın verildiği 01/01/2008 tarihi yerine 2008 olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Sanığın üzerine atılı tefecilik suçunun 5237 sayılı TCK'nın 241/1. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırına göre aynı Kanunun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde belirtilen 12 yıllık ilaveli dava zamanaşımı süresine tabi olduğu, dava konusu somut olayda son ödünç para verme eyleminin 2008 yılının kış aylarında meydana geldiği, kesin olarak saptanamaması nedeniyle sanık lehine değerlendirme yapılarak suç tarihinin 01/01/2008 olarak kabul edilmesi gerektiği ve belirtilen tarih ile inceleme günü arasında 12 yıllık ilaveli dava zamanaşımı süresinin gerçekleştiği anlaşıldığından hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE 01/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.