muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12984, Karar No: 2022/6599, Tarih: 14.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/12984 E.  ,  2022/6599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu görevlileri ile ilişkisi olduğundan bahisle bir işin gördürüleceği vaadiyle dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1)Sanık hakkında soruşturma aşamasında gerçekleşen etkin pişmanlık nedeniyle cezasından indirim yapılırken indirim oranı olan 2/3 oranında indirim yapılması gerektiği gözetilmeden 1/3 oranında indirim yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

2)Sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinde uygulanacak olan 5275 sayılı Kanun’un 106/3. maddesinde, 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 6545 sayılı Kanun'un 81. maddesiyle yapılan değişiklik gözetilmeden, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında yer alan "2 yıl hapis" ve "33 gün", "660 TL adli para cezası" ibarelerinin çıkartılarak yerine sırasıyla "1 yıl hapis" ve "16 gün", "320 TL adli para cezası" ibarelerinin eklenmesi, hüküm fıkrasından " Para cezasının taksitlerinden birisinin ödenmemesi halinde geri kalan kısmının tamamının tahsil edileceği, ödenmemesi halinde hapis cezasına çevrileceğinin ihtarına (sanığa ihtarat yapılamadı)" ibaresinin çıkarılarak, yerine "ödenmeyen adli para cezasının 5275 sayılı Kanun'un 6545 sayılı Kanun'la değişik 106/3. maddesi gereğince infazına" ibaresinin yazılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35512, Karar No: 2017/16037, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/35512 E.  ,  2017/16037 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3633, Karar No: 2017/3618, Tarih: 11.05.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/3633 E.  ,  2017/3618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanık hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği iddiası ile açılan kamu davasında, sanığın, duruşmada, şirketi iki yıl işlettiğini, fakat sahte fatura düzenlemediğini, hakkında aynı suçtan mahkumiyet kararı verilen İsmail Uslanmaz’a vekaletname verdiğini, akaryakıt faaliyetinde bulunmadığını savunması, vergi tekniği raporu kapsamından, sanığın şirketin yüzde 2 ortağı olduğu, hakkındaki hüküm temyiz edilmeyen diğer sanık ... Uslanmaz’ın ise şirketin yüzde 98 ortağı ve şirket müdürü olduğunun anlaşılması, sahte fatura düzenlemek suçunda suçun maddi konusunun fatura oluşu, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de alım satım ya da hizmet ifasının belgesi olan faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenebilmesi bakımından, sahte düzenlendiği iddia olunan 2006 ve 2007 yıllarına ait faturaların aslı veya onaylı örnekleri dosya içerisine alınarak, sanığın savunmasında belirttiği şekilde bir vekaletname verip vermediği araştırılıp, faturaların sanık tarafından düzenlenip düzenlenmediğinin ve sanık savunmasının doğruluğunun tespiti bakımından, faturalardaki yazı ve imzaların sanık eli ürünü olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması, gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulmasından sonra toplanan deliller bir bütün halinde değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de; sanığın kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetinin kanuni sonucu olarak, hakkında 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23026, Karar No: 2017/3474, Tarih: 18.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/23026 E.  ,  2017/3474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, hükmolunan ceza miktarı nedeniyle sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteğinin 1412 sayılı CMUK’nın 318/1. maddesi uyarınca reddine karar verilerek dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Borçlu şirketin ticareti terk edip etmediği yönünde şikayet tarihi itibariyle vergi dairesine verilen beyanname örnekleri istenilip sonucuna göre hukuki durumun takdiri yerine yazılı şekilde sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi,

Kabule göre de;

1) 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2) Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 18.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4782, Karar No: 2024/300, Tarih: 22.01.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/4782 E.  ,  2024/300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2022/69 E., 2023/73 K.

DAVA TARİHİ : 14.07.2014

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen ayıplı malın misli ile değişimi davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar 16.000,00 TL olup karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin (miktar itibariyle) REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

22.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4248, Karar No: 2013/4044, Tarih: 13.06.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/4248 E.  ,  2013/4044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki iflasın ertelenmesi davasında davacı vekilinin talebi üzerine verilen ihtiyati tedbir kararının kaldırılması talebinin reddine yönelik olarak verilen kararın süresi içinde müdahil vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin lojistik sektöründe faaliyet yürüttüğünü, PTT Genel Müdürlüğü ve diğer bazı kuruluşların lojistik ihalelerini aldığını, bu işler nedeniyle kredi kullanmak zorunda kalındığını, ihalelerden gelecek paranın geç gelmesi ve kredi kullanmak zorunda kalmaları nedeniyle borca batık hale geldiklerini, alınan ihalelerin gereğinin yerine getirilmesi, sermaye artırımı yapmaları ve ortakların taşınmazlarını satmaları halinde borca batıklıktan kurtulacaklarını ileri sürerek, müvekkilinin iflasının bir yıl süre ile ertelenmesini ve karar kesinleşinceye kadar müvekkili şirket aleyhinde başlamış ve başlatılacak takiplerin, iflas taleplerinin, hacizlerin, muhafaza tedbirlerinin ihtiyati tedbir yoluyla durdurulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, dosya kapsamı, kayyım ve bilirkişi raporlarına göre, İİK'nın 179/b-... ve .... fıkralarında yazılı alacaklara ilişkin olanlar hariç, 6183 sayılı Yasa kapsamındaki takipler dahil, hangi sebebe dayanırsa dayansın, davacı şirket hakkında yapılan ve yapılacak tüm ... takipleri ile ihtiyati haciz, ihtiyati tedbir, muhafaza işlemleri dahil tüm takip işlemlerinin ihtiyati tedbir yolu ile durdurulmasına, şirketin malvarlığının üçüncü kişilere devir ve temlikinin ihtiyati tedbir yoluyla önlenmesine dair verilen ....04.2013 tarihli karara müdahil .... vekili tarafından yapılan itiraz üzerine, 07.05.2013 tarihli oturumda itirazın reddine karar verilmiştir.

Kararı, ihtiyati tedbire itiraz eden müdahil .... vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, ihtiyati tedbire itiraz eden müdahil vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, ihtiyati tedbire itiraz eden müdahil vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, ....06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10147, Karar No: 2014/13437, Tarih: 15.09.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/10147 E.  ,  2014/13437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasında fatura online programı satışı ve fatura tahsilat noktası bayilliğine ilişkin sözleşme imzalandığını, 3.000,00 TL olan sözleşme ücretinin 2.000,00 TL'sinin banka havalesiyle ve bakiye 1.000,00 TL'nin de sözleşme tarihinde elden ödenmek suretiyle müvekkili tarafından ödemenin gerçekleştirildiğini, daha sonra müvekkilinin davalının isteği üzerine bayiliğin aktif olabilmesi ve fatura tahsil edilebilmesi için haricen banka havalesiyle 500,00 TL daha ödeme yaptığını, müvekkilinin sözleşmede belirtilen edimini yerine getirdiği halde davalı tarafından teslimi gereken 15 kalemden yalnızca 3 kalemin teslim edildiğini, teslim edilen edimlerin de eksik olduğunu, buna rağmen davalının müvekkiline 3.540,00 TL bedelli faturayı gönderdiğini, müvekkilinin ihtarname ile sözleşmedeki edimlerin yerine getirilmediğinden sözleşmeyi feshettiğini bildirerek ödemiş olduğu bedelin iadesini talep ettiğini, ancak elden ödenen 1.000,00 TL makbuzsuz olduğundan sadece 2.500,00 TL'nın iadesini talep ettiğini, ancak olumlu sonuç alınamadığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 3.500,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafından açılan davanın haksız ve yersiz olduğunu, faturada belirtilen malzemelerin eksiksiz olarak davacıya kargo ile gönderildiğini, fakat davacı tarafça teslim alınmadığını, davacının süre istemesi üzerine kendisine 15 gün süre tanındığını ve bu süre içerisinde herhangi bir işlem yapılmadığını, bir müddet sonra davacının taraflarına sözleşmeyi feshettiklerini bildirir ihtarname gönderdiğini, davacının 2.000,00 TL ödeme yaptığını ve halen 1.540,00 TL borcu olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre; davalı tarafın sözleşme ile üstlendiği eşya teslim edimini ispat ile yükümlü olduğu, davalı taraf bu eşyaların davacıya teslim edilmek üzere kargoya verildiğini ancak davacı tarafça teslim alınmayarak iade edildiğini iddia etmiş ise de bu iddiasını ispatlayacak delil sunulmadığı, davalı tarafça düzenlenen faturanın davacı defterlerinde kayıtlı olmadığı, dolayısıyla sözleşmenin davacı tarafça feshinin haklı olduğu, sözleşme feshedilmekle tarafların sözleşmeye göre aldıklarını iade ile yükümlü oldukları, davacı tarafın ihtarnamede açıkça 2.500,00 TL ödemede bulunduğuna ilişkin beyanının olması nedeniyle davacı tarafça yapılan ödemenin 2.500,00 TL olduğunun kabul edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 2.500 TL'nin davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 15.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7443, Karar No: 2012/9946, Tarih: 25.12.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/7443 E.  ,  2012/9946 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dava, abonelik sözleşmesine dayalı kayıp kaçak bedeli ve PSHS okuma bedeli ile ilgili muarazanın giderilmesi istemine ilişkindir.

Hal böyle olunca davanın niteliği, tarafların sıfatı, temyizin kapsamı dikkate alındığında 6110 sayılı Kanunla değişik Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi hükmüne göre Başkanlar Kurulu tarafından hazırlanan ve Büyük Genel Kurul'ca kabul edilerek yürürlüğe giren işbölümü kararına göre yerel mahkemece verilen hükmün temyiz incelemesini yapma görevi Yüksek (13). Hukuk Dairesine ait olmakla birlikte anılan Dairece de aidiyet kararı verilerek dosya Dairemize gönderilmiş olmakla temyiz inceleme yerinin belirlenmesi için dosyanın

YARGITAY HUKUK DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU’NA SUNULMASINA, 25/12/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14670, Karar No: 2024/5824, Tarih: 10.06.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/14670 E.  ,  2024/5824 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/135 E., 2016/4 K.

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işledikleri iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103/1-a, 103/2, 35, 109/1,2,3-f,5 ve 53. maddeleri uyarınca açılan kamu davasının, yapılan yargılaması sonucunda İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.01.2016 tarihli ve 2015/135 Esas, 2016/4 Karar sayılı kararı ile, sanığın;

1. Çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 103/1-1.cümle,4, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

2. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109/2,3-f,5, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Katılan mağdure beyanı dışında sanığın cezalandırılmasına yeter somut delil bulunmadığına, tanık beyanları uyarınca katılan mağdurenin zorla kaçırılmadığına, bu nedenle hükmün bozulması gerektiğine ilişkindir.

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Kararın sanık aleyhine bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmanın toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, sanık müdafii ve katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

2. Ancak; katılan mağdure beyanı, doktor raporu ve tüm dosya nazara alındığında sanığın eylemini cebir veya tehdit ile gerçekleştirdiğine dair delil bulunmadığı halde sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 103/4. maddesinin tatbiki suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

B. Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

2. Ancak; katılan mağdure beyanı, doktor raporu ve tüm dosya nazara alındığında sanığın eylemini cebir veya tehdit ile gerçekleştirdiğine dair delil bulunmadığı halde sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 103/4. maddesinin tatbiki suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

B. Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Mahkemece kurulan hükümlerin Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olmasının zorunlu olduğu, bu kapsamda gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi, ulaşılan kanaat, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiilleri ile bunların hukuki nitelendirmelerinin yapılması suretiyle delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği halde; bu ilkelere uyulmaksızın yazılı şekilde gerekçesiz hüküm kurulması suretiyle Anayasanın 141 ve 1412 sayılı Kanun'un 308/7. maddesine muhalefet edilmesi hukuka kesin aykırılık olarak saptanmıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin kararında sanık müdafili ve katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.06.2024 tarihinde karar verildi.