muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1517, Karar No: 2024/4850, Tarih: 10.06.2024

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Türkiye’nin önde gelen bira üreticisi şirketi olduğunu, TÜRKPATENT nezdinde 32 inci sınıfta tescilli “Karadeniz Birası”, “Karşıyaka Birası”, “Bursa Birası”, “Samsun Birası”, “Trabzon Birası”, “Ankara Birası”, “Hatay Birası, “Adana Birası”, “İzmir 35,5” markalarının sahibi olduğunu, dava konusu tasarımın yayımına tasarımın ayırt edicilik vasfı taşımadığı, haksız rekabet teşkil ettiği, kötü niyetle yapıldığı ve başvuru tarihinden 12 ay önce piyasaya sunulduğu gerekçeleri ile itiraz edildiğini, itirazların TÜRKPATENT tarafından reddedildiğini, dava konusu yapılan çoklu tasarımların müvekkilinin önceki tarihli markaları ve ürünleri ile karıştırılabilecek derecede benzer olduğunu ve ayırt edicilik vasfını taşımadığını, dava konusu tasarımların müvekkilinin markalarını birebir içerdiği ve tasarımlarda yer alan görsellerin her bir şehir ile özdeşleşmiş yapı, anıt vb. unsurlara ilişkin olmaları nedeniyle ayırt ediciliğinin olmadığını, bu nedenle çoklu tasarımın 1, 4, 8, 9, 11 sıra nolu tasarımlarının yenilik şartının bulunmadığını, dava konusu tasarımlar ile müvekkilinin markaları arasındaki benzerliklerin sıradan benzerliklerin ötesinde olduğunu ve genel izlenim açısından müvekkilinin markaları ile neredeyse aynı etkiyi bıraktığını, dava konusu tasarımdaki 2, 3, 5, 6, 7, 10, 12 sıra nolu tasarımlarının ise adı geçen şehirlerle özdeşleşmiş sembolik görseller içerdiğini, bunların haricinde tasarımlarda kullanılan logo ve desenlerin davalının uzun yıllardır kullandığı logo ve desenler olduğunu, 2 nolu tasarımda Kuşadası Kalesi, 3 nolu tasarımda Apollon Tapınağı, 5 nolu tasarımda Gaziantep yöresine ait bakır sürahi, 6 nolu tasarımda Odunpazarı Evi, 7 nolu tasarımda Meriç Köprüsü, 10 nolu tasarımda Kapadokya Peri Bacaları, 12 nolu tasarımda Kız Kulesi görsellerine yer verildiğini, bu tasarımların da yenilik ve ayırt edicilik şartını taşımadığını, bira cinsi alkollü içecek kutuları üzerinde çeşitli şehir isimleri kullanarak şehirler serisi oluşturma fikrinin de ilk olarak müvekkilinden çıktığını, dava konusu tasarımlar ile müvekkili aleyhine haksız rekabet yaratıldığını, davalı şirketin müvekkilinin marka ve ürünlerinin bilinirliğinden faydalanmak için müvekkilinin marka ve ticari faaliyetlerini taklit etmesi nedeniyle kötü niyetli olduğunu belirterek YİDK kararının ipatline, 2016/08719 sayılı çoklu tasarımın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin 1847 yılında Copenhag’da kurulmuş, dünyanın en büyük 5 bira şirketi arasında yer alan bir şirket olduğunu, dava konusu 2016/08719 sayılı çoklu tasarımın müvekkilinin kendi özgün tasarımı olduğunu, mezkûr tasarımların üzerinde bulunan “Adana, Aydın, Ankara …” ibarelerine ilişkin olarak müvekkilinin herhangi bir markasal hak talebinin bulunmadığını, müvekkilinin tescil konusunun marka değil çoklu tasarım olduğunu, tasarım tescillerinde yer alan ibare, kelime ve markalar üzerinde herhangi bir hak iddia edilemeyeceğini, edilse bile davacı yanın benzer olduğunu iddia ettiği “Karadeniz Birası”, “Karşıyaka Birası”, “Bursa Birası”, “Samsun Birası”, “Trabzon Birası” markalarının müvekkili şirketin ambalaj desenleri üzerinde yer alan ibarelerle benzerliğinin olmadığını, şehir isimlerinin davacının tekelinde bulunmadığını ve marka olarak tescil edilmesinin de mümkün olmadığını, müvekkilinin tasarımlarının yenilik ve ayırt edicilik vasıflarını taşıdığını, müvekkilinin çoklu tasarımları ile davacının markalarının farklı olduğunu, şehir isimlerinin kimsenin tekelinde olmadığını ve marka tescili ile koruma altına alınamayacağını belirterek davanın reddini istemiştir.

2.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde özetle; açılan davanın yerinde olmadığını, YİDK kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde özetle; açılan davanın yerinde olmadığını, YİDK kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile somut uyuşmazlığa konu tasarımların ambalaj desenine ilişkin olduğu, ambalaj/kutu tasarımında renk, desen ve çizim açısından son derece geniş seçenek özgürlüğünün bulunduğu, davacının dayanak yaptığı ve sadece sözcük unsurlarından oluşan markalarının dava konusu tasarım ile benzerliğinin bulunmadığı, gerek uyuşmazlık konusu bira ürünleri gerek başka içecek çeşitleri arasında yer alan gazoz veya alkollü içkiler gibi ürünler bakımından da tercih edilen kullanım biçimlerinden olduğu, somut olayda tasarımın tamamına ilişkin olarak ileri sürülen itiraz veya hükümsüzlük sebepleri tasarımdaki bir kısım (davalı şirketin önceki tescillerinde marka korumasına konu olmuş desen -arka yüz-) üzerinden ileri sürüldüğü, bira tüketicisi olan bilgilenmiş kullanıcıların, birden fazla bira ürün içerisinden marka algısıyla yöneleceği biraya veya bira üreticisine ilişkin sembol seçilmiş veya dikkate alınmış olacağı, markaya ilişkin olan ve tasarımın kimliği içerisinde bütünsel etkide dikkate alınması gereken bu unsurun, herhangi bir başka kişinin sınai hakkına ilişkin olmayıp davalı şirkete ait bir hak olduğu, dolayısıyla bu bakımından bir hak ihlalinin söz konusu olmadığı, dava konusu yapılan tasarımlar ile ilgili olarak YİDK kararı iptali ve hükümsüzlük talebi açısından davacının sadece sözcük unsurları içeren/hiçbir figüratif unsur barındırmayan bu nedenle de dava konusu tasarımlarla genel izlenim olarak son derece farklı olan markalarının dayanak olarak gösterildiği, davalı şirketin dava konusu yapılan çoklu tasarımlarının, bütünsel olarak itiraz ve hükümsüzlük sebebi olarak ileri sürülen önceki tarihli ve salt logosuna ilişkin olan kısım ile karşılaştırıldığında, dava konusu tasarımların her birinde ayrı bir coğrafi alana ilişkin özel görsel anlatımların olması ve bambaşka bir görsel etki oluşturan altıgen çerçeve içerisinde tasvir edilmesinin ciddi bir farklılaşma olarak değerlendirildiği, farklılaşmanın küçük ayrıntı seviyesinde olmadığı, çekişme konusu tasarımlarda fiziksel olarak önemli bir görünüm etkisinin bulunduğu ve bu durumun çekişme konusu tasarımlar bakımından yenilik ve ayırt edicilik açısından önemli bir etkiye sahip olduğu, gerek itiraz gerek dava aşamasında dava konusu tasarımların her birinde başka bir görünümü barındıran ön yüzlerin yeni veya ayırt edici nitelikte olmadığına ilişkin bir dayanak gösterilmemiş olması da dikkate alındığında, davalı şirketin tasarımlarının bütünsel olarak yenilik ve ayırt edici nitelik koşullarını sağladığı ve önceki markalarından veya markalarını içeren tasarımlarından ayırt edilebilecek nitelikte olduğunun kabul edildiği, kötü niyetin ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; mahkemenin denetime ve hüküm kurmaya elverişli ilk bilirkişi kök ve ek raporuna itibar etmediğini ve hiçbir somut gerekçe yokken ikinci bilirkişi raporunu aldığını, hatalı ve eksik olan bu rapora dayanarak hüküm kurduğunu, ilk rapora neden itibar edilmediğinin açıklanmadığını, yargı kararlarının gerekçeli yazılması gerektiğini, çoklu tasarım oluşturma şeklinin konsept olarak müvekkilinin markaları ve bu markalar kapsamındaki ticari faaliyetlere benzer olmasının haksız rekabet teşkil ettiğini, tasarımların davalının önceki ambalajlarının kopyalanması suretiyle oluşturulduğunu, bu nedenle yeni olmadıklarını, dava konusu tasarımlarda önceli tarihli markaların haricinde kalan kısımlar tasarım tescili ile korunmak isteniyorsa yerleşik içtihat uyarınca önceki tarihli markaların yer aldığı kısımların kesik çizgiler veya bulanık bir şekilde işaretlenmesi gerektiğini, dava konusu tasarımların bir kısmının müvekkilinin markalarının aynısını içerdiğini, şehir isimlerinin yanı sıra bu şehirlerle ile bağlantılı kullanılan görsellerin de yenilikleri ve ayırt ediciliklerinin bulunmadığı, müvekkilinin alkollü içeceği ve davalının ürünü üzerinde aynı ibareyi gören tüketicinin bunların aynı firmadan olduğunu düşüneceğini, tasarımın kötü niyetli olduğunu, davalının 01.10.2018 tarih ve 2018/05707 sayılı çoklu tasarım başvurusuna aynı gerekçelerle itiraz etmeleri üzerine başvurunun reddedildiğini ileri sürerek, yerel mahkeme kararının istinaf yargılaması yapılarak kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, dosya arasında bulunan her iki bilirkişi raporunda coğrafi yer isimlerinin alkollü ve alkolsüz içecekler üzerinde kullanılmasının tercih edilen bir uygulama olduğunun belirtildiği, buna göre davacını markaları karşısında davalının tasarım başvurusunun haksız rekabet teşkil etmeyeceği, davacının kelime unsurundan ibaret tasarımları ile davalının üzerinde şehir isimlerinin yer alan markalarının benzer olmadığı, davacı vekili, tasarımlar üzerinde davalı şirketin eski marka logosunun kullanılması ve etiket yan bandında bulunan bilgiler nedeniyle tasarımın yeni ve ayırt edici olmadığını iddia ettiği, içerisinde tasarım konusunda uzman bilirkişilerin yer aldığı heyetler tarafından düzenlenen raporlarda davaya konu çoklu tasarımların yeni ve ayırt edici oldukları belirtilmişse de raporlar arasında davalının "Tuborg" ibareli logosunun yer almasının yenilik ve ayırt ediciliği kaldırıp kaldırmayacağı yönünde görüş farklılığı bulunduğu, ancak bu kısımların yapılacak değerlendirmede dikkate alınmayacağının tabii olduğu, başvurunun kötü niyetle yapıldığının da ispatlanamadığı anlaşılmakla, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esas gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği hususları tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, endüstriyel tasarım ile ilgili kurum kararının iptali, hükümsüzlük istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 554 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 3, 5, 6, 7, 8, 10, 11 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/808, Karar No: 2020/5482, Tarih: 11.06.2020

**15. Ceza Dairesi         2020/808 E.  ,  2020/5482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 52/2-4 ve 53 maddeleri uyarınca mahkumiyet

EK KARAR HÜKMÜ : Temyiz talebinin süreden reddine

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik sanığın temyiz isteminin süreden reddine ilişkin ek karar, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yokluğunda verilen 13/07/2018 tarihli mahkumiyet hükmünün, ilk önce sanığın sorgusunda beyan ettiği “... adresine tebliğe çıkarıldığı, tebligatın iade edilmesi üzerine aynı adrese T.K 35'e göre tebligat yapılmış ise de; aynı zamanda mernis adresi olan ... adresinde TK.21/2'ye göre 20/09/2018 tarihinde usulüne uygun tebligatın yapılmasına rağmen sanığın CMUK'nın 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 31/05/2019 tarihinde hükmü temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 13/06/2019 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik sanığın temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA, 11/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17508, Karar No: 2015/2563, Tarih: 25.02.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/17508 E.  ,  2015/2563 K.**

**"İçtihat Metni"**

ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22/04/2014 tarih ve 2013/330-2014/106 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin eczacı olup, krediye ihtiyaç duyduğunu, davalı banka şubesine başvurduğunu, davalının krediyi erken kapatma durumunda %12 oranında “ceza faizi” alınacağını bildirmeksizin müvekkiline genel kredi sözleşmesi sunduğunu ve sözleşmenin son sayfasının müvekkili tarafından imzalandığını, sözleşmenin ilgili kısmının imzalanırken boş bırakıldığını ancak, imza atıldıktan sonra “2” rakamının elle yazıldığını, ardından bu rakamın yanına “1” rakamının ilave edildiğini ve ceza faiz oranının %12 'ye çıkarıldığını, davalının hileye başvurmak suretiyle müşterisini yanılttığını, erken kapatmayla ilgili miktarları müvekkiline e- mail yoluyla gönderdiğini, müvekkilinin ise ihtarnameyle bunu kabul etmediğini bildirdiğini, müvekkilinin başka bir banka şubesinden aldığı krediyi erken ödeyerek %2 oranında erken kapatma komisyonu ödediğini, davalının müvekkilinden aşırı yararlanma yoluyla haksız kazanç elde ettiğini, müvekkilinin ihtirazi kayıtla %12 oranında 26.000,00 TL ödemede bulunduğunu ileri sürerek, fazladan alınan 21.500,00 TL erken kapatma bedelinin 01.04.2013 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşmedeki %12 ibaresinin imza anında mevcut olduğunu, davacının tüm sözleşme hükümlerinin geçerli olacağını kabul ve taahhüt ettiğini, müvekkili bankanın kaybından daha az bir cezai faiz tahsil ettiğinin açık olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının 21.12.2011 tarihinde 1.000.000,00 TL limitli genel kredi sözleşmesi ile kredi kullandığı, bu krediye ilişkin olarak ... no'lu kredi hesabından 50.000 TL, ... no'lu kredi hesabından 200.000 TL işletme kredisi, ... no'lu hesaptan ise 20.000 TL kredi kullandığı, kredilere ilişkin olarak 18.102,83 TL ve 5.320,00 TL olmak üzere toplam 23.422,83 TL erken kapatma komisyonu ile 1.171,14 TL %5 BSMV olmak üzere toplam 24.593,97 TL alındığı, her ne kadar davacı sözleşmede değişiklik yapıldığı iddiasında bulunmuş ise de, yapılan değişikliğe ilişkin davacı tarafça yazılı bir delil ve belge sunulmadığı gibi, sözleşmenin 43. maddesinde davacının sözleşmenin tüm maddelerini okuduğu ve her sayfayı paraf etmeye gerek olmadığı yönünde

düzenleme bulunduğundan davacının söz konusu maddedeki düzenlemeyi kabul ettiği, bankaların kar amacıyla faaliyet gösteren kurumlar olup, kredinin erken ödenmesi nedeniyle oluşan maliyet yükünü kredi müşterisine yansıtmasında hukuka aykırılık bulunmadığı, davacının da tacir olduğu ve kullandığı kredinin erken ödenmesi halinde komisyon bedeli alınacağını önceden bilebilecek durumda bulunduğu, dolayısıyla 6098 sayılı TBK'nın 20 vd. maddelerindeki genel işlem şartnamesi sınırlandırılmalarının somut olaya uygulanmasının mümkün olmadığı, erken komisyon bedeline ilişkin hazine bonosu faizlerine göre yapılan maliyet hesabına göre davalının daha az komisyon bedeli aldığı görülmekte ise de, davalının alacağı komisyon bedelinin hesabında banka kredi faiz oranlarının dikkate alınması suretiyle hesap yapılması gerektiği, bu hesaba göre ise, davalının davacından 3.037,25 TL fazla erken ödeme bedeli aldığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile, 3.037,25 TL'nin 01.04.2013 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava, ticari kredinin erken kapatılması nedeniyle ödenen komisyon ücretinin istirdadı istemine ilişkin olup, mahkemece yukarıda özetlenen gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Ancak, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalı banka tarafından yapılan tahsilatın taraflar arasında akdedilen sözleşmenin 36.6. maddesine uygun olduğu belirtilmiş ise de, mahkemece davalı banka ile diğer bankalarca bu tür işlemlere kredi grupları bakımından uygulanan faiz oranları getirtilerek dosyanın bankacılık uygulamasında uzman bilirkişi kuruluna tevdii ile getirtilen oranların ortalaması da alınarak davalı bankaca alınan komisyon oranının uygun olup olmadığı veya ne miktarda olduğu, davacıya iadesi gereken miktar bulunup bulunmadığı hususlarında rapor aldırılarak sonucuna göre karar vermek gerekirken eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 25.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4436, Karar No: 2021/1724, Tarih: 20.01.2021

**9. Hukuk Dairesi         2020/4436 E.  ,  2021/1724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 9. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin, davalı ... Müdürlüğünün asıl işlerinde, işçi alımı yoluyla çeşitli firmalarda çalıştırıldığı, davacının 01/06/2012 tarihinde işe başladığı, çalıştığı tüm işlerin planlamasının davalı Kurum tarafından yapıldığı, emir ve talimatların davalı Kurum tarafından verildiği, görev yerlerinin davalı Kurum tarafından belirlendiği, puantajların davalı tarafından tutulduğu, işçi çıkarma işlemlerinin davalı direktifleri doğrultusunda yapıldığı, yüklenici firmaların sadece kağıt üstünde işveren göründüğü, yüklenici firmalar değişmesine rağmen asıl işveren davalı kurumun değişmediği, bu işlemin muvazaalı bir işlem olduğu, 2013 - 2014 yılları Sayıştay denetiminde de davacının asıl işverenin işçisi olduğunun tespit olunduğu iddia ederek, işlem muvazaalı olduğu için, davacının başından beri davalı ... Müdürlüğünün işçisi olduğunun tespitine karar verilmesini, talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, dava dilekçesine ve husumete itirazda bulunulmuş, esas yönünden ise davalının yüklenicilere yaptırdığı işin salt hizmet alımı işi olmadığını, bu işlerin anahtar teslimi belli süreli iş olduğunu, davacının ... yolu (...) BSK yapım ihalesi ile iş alan ... İnşaat yüklenicisine bağlı olarak çalıştığını, ihale konusu iş bitince davacının çalışmasının da sona ereceğini, idare ile yüklenici arasındaki sözleşme hükümleri gereğince, yüklenicinin, idarenin istediği pozda o nitelikleri taşıyan işçileri çalıştırmak zorunda olduğunu, bu kişilere ilişkin ödemelerin de yapım pozu olarak yükleniciye hak ediş ile ödendiğini, davacının isminin önceden yükleniciye verilmediğini, herhangi bir muvazaanın söz konusu olmadığını, davalı kurumun kesintisiz kamu hizmeti vermekle yükümlü olduğunu, bu amaçla yapılan ihaleler ile mevzuat çerçevesinde yüklenici ile sözleşmeler imzaladığını, sözleşmelerin hizmet alımı değil, eser sözleşmeleri olduğunu, dolayısıyla işverenlik sıfatının eser sözleşmesinde söz konusu olamayacağını, 6001 sayılı Kanuna göre idarenin asli veya sürekli işlerini başkalarına yaptırabileceğini, başka firmalara devredilen bu işlerin süreklilik arz etmediğini, kaldı ki ihaleleri farklı farklı firmaların kazanması sebebiyle, yaptırılan işlerin süreklilik arz etmediğini, davalı Kurumun yalnızca ihale makamı olduğunu, yapılan eser sözleşmeleri sebebiyle, davalı Kurumun 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinin 6