muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4968, Karar No: 2023/5474, Tarih: 09.11.2023

**7. Hukuk Dairesi         2023/4968 E.  ,  2023/5474 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1606 E., 2023/484 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Adıyaman 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2014/1301 E., 2018/364 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen TMK'nın 713/2 nci maddesinden kaynaklanan tapu iptali ve tescil davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda; Dairemizce, Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 05.09.2023 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca kesin olduğu gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 05.09.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez.

Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre kabul edilen ve temyize konu edilen miktar 84.000,00 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile temyiz kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar, yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan ek karar temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesince verilen 05.09.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Onama harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31903, Karar No: 2015/34860, Tarih: 17.12.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/31903 E.  ,  2015/34860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla mesai, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının, davacıya ait işyerinde şoför olarak çalıştığını, fazla çalışma yaptığını, hafta tatilleri ile ulusal bayram genel tatillerde çalıştığını, alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, fazla çalışma ücreti, hafta tatili (Cumartesi günleri çalışması) ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, kanuni süresi içinde taraflarca temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı ve davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı ve hafta tatili ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususları taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma, hafta tatili çalışması ve ulusal bayram genel tatil çalışması yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil çalışmasının ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle iş yerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir.

Fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil çalışmasının ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle iş yerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir.

Ancak, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil çalışmasının bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Fazla çalışma ve genel tatil çalışmasın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İş yerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan şahitlerin anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda,

a-Davacının, davalıya ait iş yerinde hangi tarihler arasında hangi bölümlerde çalıştığı dosya kapsamı ile denetlenememektedir. İş yerinin kamu işyeri olması kamu kurumlarında yapılan çalışmaların harcamaların ve gelir giderlerin kayıt ve belgeye bağlanmasının zorunlu olduğu dikkate alındığında ve davalının cevap dilekçesinde iş yeri kayıtlarına dayanmış olması karşısında, davalı Belediyeden davacının hangi tarihler arasında ve ne kadar süre ile hangi bölümlerde çalıştığı sorularak, şoför olarak çalışılan çalışma süresi tespit edildikten sonra, izinli, raporlu, tutuklu, hükümlü, ve benzeri olunan süreler hesaplama süresinden dışlanarak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

b-Mahkemece, hafta tatili ücretinin, davacının diğer dosyalardaki beyanı ve tanıklarının beyanlarından ödendiğinin anlaşıldığı gerekçesiyle reddedilmesine rağmen, hafta tatili günlerinin normal mesai saatleri, haftalık toplam çalışma süresine eklenerek fazla çalışma ücreti hesabı yapılmıştır. Bu durumda, fazla çalışma ücretinin hafta tatili ücreti ödenen günler dışlanarak, haftada altı günlük çalışma süresi için hesaplanması gerekirken, hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi yanlış olmuştur.

c-Günlük çalışma saatlerinin, davalı belediyenin mesai saatlerini bildiren yazıları dikkate alınarak ve işyerinde yaz ve kış aylarında farklı mesai saatlerinde çalışma yapıldığıda gözetilerek belirlenmesi gerekirken, tüm dönem için 07.00-20.00 saatleri arasında çalışma yapıldığı kabul edilerek fazla çalışma ücreti hesabı yapılması hatalı olmuştur.

c-Günlük çalışma saatlerinin, davalı belediyenin mesai saatlerini bildiren yazıları dikkate alınarak ve işyerinde yaz ve kış aylarında farklı mesai saatlerinde çalışma yapıldığıda gözetilerek belirlenmesi gerekirken, tüm dönem için 07.00-20.00 saatleri arasında çalışma yapıldığı kabul edilerek fazla çalışma ücreti hesabı yapılması hatalı olmuştur.

d-Hafta tatili ücretinin Pazar günleri çalışmaları yönünden reddi doğru ise de, Cumartesi günleri çalışmaları yönünden, toplu iş sözleşmelerde, hafta tatili ücretini düzenleyen ilgili maddeye göre, normal mesai saatleri için zamlı ücret ödemesi yapılıp yapılmadığı araştırılarak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2068, Karar No: 2011/5518, Tarih: 22.12.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/2068 E.  ,  2011/5518 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızası ile cinsi münasebette bulunma ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarından ...'in yapılan yargılaması sonunda; reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçundan beraatine, reşit olmayan mağdure ile rızası ile cinsi münasebette bulunma suçundan açılan davanın düşürülmesine dair Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 23.03.2006 gün ve 2005/837 Esas, 2006/151 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılanlar vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa yüklenen reşit olmayan mağdure ile rızası ile cinsi münasebette bulunma ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarının 765 sayılı TCK.nun 416/son ve 430/2. maddelerinde öngörülen cezalarının üst sınırı itibarıyla, aynı Kanunun 102/4. maddesine göre 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi oldukları, sanığın mahkûmiyetine dair 09.09.2004 tarihli hükümden itibaren zamanaşımını kesen bir işlemin olmadığı, inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca davaların zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 22.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6219, Karar No: 2019/6712, Tarih: 06.05.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/6219 E.  ,  2019/6712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar

verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Doğrudan tayin edilen adli para cezalarının miktarları itibarıyla hüküm tarihinde yürürlükte bulunan ve 14.04.2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a 6217 sayılı Yasa ile eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi olanaklı bulunmadığından suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafilerinin temyiz istemlerinin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuklar ..., ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuklar ..., ... müdafilerinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 06.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20477, Karar No: 2015/31087, Tarih: 19.11.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/20477 E.  ,  2015/31087 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/290003

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/06/2011

NUMARASI : 2007/236 (E) ve 2011/333 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine; ancak:

a-Resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hüküm yönünden, TCK'nun 51/3. maddesi gereğince cezası ertelenen sanık hakkında tayin edilecek denetim süresinin hükmolunan cezadan az olamayacağı gözetilmeyerek 1 yıl denetim süresi tayin edilmesi,

b-Dolandırıcılık suçundan kurulan hükmü yönünden, sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 157/1. maddesi gereğince hükmolunan temel hapis cezası takdiren asgari hadden tayin olunduğu halde aynı gerekçe ile hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasının birim gün sayısının alt sınırından uzaklaşılarak 120 gün olarak tayini suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı Yasa'nın 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, dolandırıcılık suçundan kurulan hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin; sırasıyla “120 gün”, “100 gün” ve “2000-TL” ibarelerinin çıkartılmak, sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 157/1. madde ve fıkrası uyarınca hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezası miktarının 5 gün, TCK'nun 62. maddesinin uygulanmasıyla 4 gün, karşılığı takdir olunan 20,00 TL ile sonuç gün sayısının çarpılması sonucu 80,00 TL'ye indirilmesine ilişkin kısım eklenmek, resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hüküm fıkrasından TCK'nın 51/3. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine “TCK'nun 51/3. maddesi gereğince 1 yıl 8 ay denetim süresi belirlenmesine” yazılmak suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA,19.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5125, Karar No: 2015/13035, Tarih: 09.06.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/5125 E.  ,  2015/13035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gebze 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/01/2013

NUMARASI : 2012/479-2013/4

Taraflar arasındaki 4650 sayılı yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmaz ile raporu hükme esas alınan bilirkişi kurulunca emsal olarak kabul edilen taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Taktir Komisyonunca belirlenen emlak vergisine esas m2 değerleri karşılaştırıldığında, dava konusu taşınmaz ile emsalin aynı değerde olduğu anlaşılmasına rağmen, bilirkişi kurulunca dava konusu taşınmazın emsalden daha değerli olduğu kabul edildiğinden rapor inandırıcı değildir.

Bu nedenle, taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgeden, benzer yüzölçümlü ve yakın tarihli satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Değerlendirme tarihi olan 2012 yılında dava konusu taşınmaz ile bilirkişi kurulunca emsal kabul edilecek taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenip, dava konusu taşınmazın, emsal taşınmazlara göre üstünlük oranı yönünden bilirkişi kurulu raporu da denetlenmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

3-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesinin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. bölüm kararı da göz önüne alınarak hükmedilen kamulaştırma bedeline 07.11.20012 tarihinden karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz işletilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 09.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6311, Karar No: 2018/616, Tarih: 31.01.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/6311 E.  ,  2018/616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'nün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmazsa tenkis isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan ...’nın ilk evliliğinden olan Almanya'da yaşan erkek çocuklarına terekesinin aktifinde hiçbir şey bırakmamak amacıyla 1190 parsel sayılı taşınmazı satış suretiyle davalı kızına devrettiğini, mirasbırakanın malvarlığının oldukça iyi olduğunu, taşınmazı satmasına gerek olmadığını, satışın gerçek bir satış olmayıp bağış niteliğinde olduğunu ileri sürerek, davalı adına kayıtlı tapunun iptali ile miras payı oranında adına tescile karar verilmesini istemiş, 22.09.2015 tarihli ıslah dilekçesi ile mümkün olmadığı takdirde tenkis istemiştir.

Davalı, dava dilekçesi tebliğ edildiğinde, davacının davadan vazgeçtiğini bildirdiğini, öz kardeşinin beyanına güvendiğini, temlikten davacının haberinin olduğunu, mal kaçırma amacının olmadığını, davacının talebinin mirasta iadeye ilişkin olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, satışın muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; dava konusu 1190 parsel sayılı 300 m² kargir ev bahçesi nitelikli taşınmaz mirasbırakan ... adına kayıtlı iken 10.03.2003 tarihli satış akdi ile 9.000.000.000 TL bedelle davalı ...’ya temlik edildiği, 09.05.2006 tarihli işlemle, kısmen yola terk sonucu 293m² arsa nitelikli taşınmazda aynı tarihte kat irtifakı tesisi ile oluşan 10 adet bağımsız bölümün davalı ... adına tescil edildiği, 12.07.2006 tarihli işlemle 1,2,3,4,5,6 nolu bağımsız bölümün müteahhit şirkete devredildiği, 1 nolu bağımsız bölümün halen şirket adına kayıtlı olduğu, diğer bağımsız bölümlerin şirket tarafından 3. kişilere temlik edildiği, 7,8,9, ve 10 nolu bağımsız bölümlerin davalı adına kayıtlı olduğu, mirasbırakan ...’in 07.02.2009 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak dava dışı eşi ..., müşterek çocukları ... ve ... ile eski eşi ...’den olma çocukları davacı ...,davalı ..., dava dışı ... ve ...’in kaldıkları dinlenen davacı tanıklarının, taşınmazın değerinin altında satıldığını beyan ettikleri davacının, ... ve ...’e karşı açtığı ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesi 2012/652 Esas, 2012/73 Karar sayılı davada 11432 ve 17127 parsel sayılı taşınmazlar yönünden muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğinde bulunduğu, davadan feragat nedeniyle ret kararı verildiği, hükmün 10.09.2012 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda HMK 190. madde ve TMK 6. madde gereğince herkes iddiasını ispatla mükelleftir.

Somut olay, yukarıda değinilen olgular, açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde, davacının iddialarını ispat edecek deliller ortaya koymadığı, dinlenen davacı tanıklarının da muvazaanın varlığı konusunda kesin beyanda bulunmadıkları, salt bedeller arasındaki oransızlığın tek başına muvazaanın delili olamayacağı temlikin mal kaçırma amaçlı yapılmadığı, işlemin gerçek satış olduğu gözetildiğinde tenkis koşullarının da oluşmadığı kanaatine varılmaktadır.

Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.

Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 31.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.