muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7900, Karar No: 2012/8754, Tarih: 12.06.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/7900 E.  ,  2012/8754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tahliye

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ödenmeyen kira parası nedeniyle başlatılan icra takibine itirazın iptali, tahliye ve icra inkâr tazminatı istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı tarafından ... İcra Müdürlüğünün 2010/8880 sayılı dosyasında başlatılan takipte 2010 yılı Mart, Nisan ve Mayıs ayları için aylık 4.000 TL'den, 12.000 TL kira alacağı ile 169,64.-TL faiz olmak üzere toplam 12.169,64.- TL alacağın tahsili istenmiş, ödeme emrinin tebliği üzerine davalı, taşınmazın teminat için dava dışı ...’e devredildiğini onun da, taşınmazı davacıya devrettiğini davalı şirketin davacı veya önceki malikle yapılmış yazılı veya sözlü bir kira sözleşmesi bulunmadığını, şirketin ortaklarından ...’e ait olan taşınmazda bu güne kadar kira ödemeden oturduklarını belirterek takibe itiraz etmiştir.

Olayımızda, davacı kira sözleşmesine dayanmış, ancak sözleşme altındaki imza davalı tarafından kabul edilmemiştir. Bu durumda, davacının dayandığı sözleşme asılları ibraz ettirilip, davalının kiracılık sıfatının tespiti açısından imza incelenmesi yaptırılıp imzanın davalı şirkete ait olup olmadığının belirlenmesi, sözleşme ibraz edilemediği takdirde kira ilişkisinin varlığını ve koşullarını davacının kanıtlaması gerektiğinden, davacının yazılı belge ibraz edememesi halinde davacı her türlü delile dayandığına göre bunun içinde yemin delilinin de bulunduğunun kabulü ile davacının iddiasını kanıtlaması için davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken bu hususlar göz ardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 12/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9962, Karar No: 2024/14142, Tarih: 22.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/9962 E.  ,  2024/14142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

22.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6102, Karar No: 2015/7384, Tarih: 09.04.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/6102 E.  ,  2015/7384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tanık ....'in sanık ile beraber suça sürüklenen çocuk ....'i ilk olarak müştekinin ikametinin balkonunda gördüğünü, suça sürüklenen çocuğun hırsızlık amacıyla müştekinin ikametinde bulunduğu sırada sanığın kapının önünde beklediğini belirtmesi karşısında, sanığın suça sürüklenen çocuk....'ın hırsızlık yapmak için müştekinin ikametinde bulunduğu esnada dışarıda gözcülük yapmak suretiyle bu suçu asli fail sıfatıyla iştirak halinde işlediği gözetilmeden 5237 sayılı TCK'nın 37/1. maddesi yerine aynı Kanun'un 38. maddesi ile uygulama yapılması sonuca etkili görülmediğinden;

Konut dokunulmazlığının ihlali suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlenmesi nedeniyle, sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan TCK'nın 116/1 maddesi gereğince 6 ay hapis cezasından aynı Kanun'un 62/1. maddesi uyarınca 1/6 indirim yapılması sırasında sonuç ceza, 5 ay yerine hesap hatası sonucu 5 ay 5 gün olarak belirlenmiş ise de; yukarıda eleştiri konusu yapılan TCK'nın 119/1-c. maddesi uyarınca doğru bir şekilde bir kat oranında artırım yapılması halinde sonuç cezanın TCK'nın 62/1. maddesinin de uygulanması durumunda 10 ay hapis cezası olması gerekeceğinden, sonuç olarak hükmolunan 5 ay 5 gün hapis cezasının sanığın lehine olduğu anlaşılmakla bu husus da karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

6352 sayılı Kanun'un 100. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 324. maddesinin 4. fıkrasına eklenen “Devlete ait yargılama giderlerinin 21.7.1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilir” şeklindeki hüküm dikkate alınmadan, mahkeme masrafı olarak yapılan 17,00 TL yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilmesi,

6352 sayılı Kanun'un 100. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 324. maddesinin 4. fıkrasına eklenen “Devlete ait yargılama giderlerinin 21.7.1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilir” şeklindeki hüküm dikkate alınmadan, mahkeme masrafı olarak yapılan 17,00 TL yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan sebeplerden dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasından yargılama giderleri ile ilgili kısmın çıkartılmasına, "toplam 17,00 TL olan yargılama giderinin inceleme tarihi itibariyle 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan (20,00 TL'den) daha az olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesi gereğince Devlet Hazinesine yüklenmesine'' cümlesinin eklenmesine karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4511, Karar No: 2007/4608, Tarih: 21.05.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/4511 E.  ,  2007/4608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, duruşmalı olarak yapılması ise davalı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalı vekili Av.... ile davacı vekili Av.... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosya eksiklik nedeniyle geri çevrilmiş olup bu kez iade edilmekle dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

2942 Sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasayla değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi hükmü uyarınca tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde sağlayacağı net gelir üzerinden değerlendirilmesinde, değerlendirmeye esas alınan ürünün dekar başına ortalama verimi, üretim gideri ve ortalama kg. satış fiyatı esas alınarak net gelirinin belirlenmesi gerekir.

Somut olayda taşınmaz üzerindeki portakal ağaçlarının taşınamaza kapama portakal bahçesi niteliği verdiğinin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak ağaç başına ve yaşı itibariyle verim hesabı yanıltıcı olabileceği gibi sağlıklı bir şekilde Yargıtay denetimi de mümkün olmayacaktır. Dava konusu taşınmazın kapama portakal bahçesi olarak değerinin tespitinde yukarıda açıklandığı üzere değerlendirme tarihi itibarıyle portakal ürünün dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama satış fiyatı esas alınması gerekirken hükme esas raporda yaşı itibariyle ağaç başına verim miktarının taşınmazın bir dekarında olması gereken ağaç sayısı ile çarpılması suretiyle değer belirlenmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacı ve davalı yararına takdir edilen 500,00 YTL. vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa, davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 21.05.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11570, Karar No: 2015/21527, Tarih: 23.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/11570 E.  ,  2015/21527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/01/2015

NUMARASI : 2014/248-2015/50

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davacı idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, 23/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11650, Karar No: 2012/21841, Tarih: 14.11.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/11650 E.  ,  2012/21841 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :61-567

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalı avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, iş kazası sonucu yaralanan sigortalı için yapılan tedavi gideri ile geçici iş göremezlik ödemeleri nedeniyle meydana gelen Kurum zararının tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 26. maddesidir.

... Taş Kömürü İşletmesinde, 24:00-08:00 vardiyasında pano ayak üretim işçisi yedeği olarak çalışan sigortalının; taban yolunda üretim yapacakları arına Tahkimat malzemesini iple çekmekte olduğu sırada, sigortalının dengesini kaybederek düşmesi sonucu sol dizinden yaralanması şeklinde meydana gelen iş kazasına ilişkin olarak, mahkemece alınana ilk kusur raporunda; davalı işverenin kusursuz, sigortalının ise, % 100 kusurlu olduğu kabul edilmiştir. Mahkemece alınan 2. kusur raporunda ise, sigortalının % 30, işverenin % 60 oranında kusurlu ve % 10 oranında kaçınılmazlık sonucu meydana geldiği kabul edilmiş, mahkemece ikinci rapora göre hüküm kurulmuş ise de; kusur raporları arasındaki çelişki giderilmeksizin ve yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak karar verildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, iş kazalarında ilgililerin kusur durumları belirlenirken kaçınılmazlığın da göz önünde bulundurulması ve belirlenen kaçınılmazlık payından işverenin sorumlu tutulmaması gerekmektedir. Kaçınılmazlık olgusundan ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda geçerli mevzuat hükümleri çerçevesinde, doğabilecek olası zararlı sonuçların önlenmesi yönünde, duruma ve koşullara göre ilgililerden beklenebilecek tüm özenli ve dikkatli çabaya karşın sigortalıyı bedence veya ruhça arızaya uğratan iş kazasının meydana gelmesi durumunda söz edilebilir. Günümüz teknolojisinde bir takım olayların sonuçlarının kısmen kaçınılmazlık/kötü rastlantılarla açıklanması, alınabilecek önlemler düşünüldüğünde olanaksızdır.

kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların bir çoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki, her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında, kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların bir çoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki, her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında, kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

Buna Göre; İş kazasının gerçekleştiği iş kolunda ve iş güvenliği alanında uzman bilirkişi kurulundan, Kazada kaçınılmazlık unsurunun bulunup bulunmadığı ve tarafların kusur durumlarını oluşa ve işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuatına göre irdeleyen ve kusur raporları arasındaki çelişkiyi gideren rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak karar verilmesi, usul ve yasaya aykırıdır.

O halde, taraf avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 14.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18435, Karar No: 2014/29736, Tarih: 31.10.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/18435 E.  ,  2014/29736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 8. İş Mahkemesi

TARİHİ : 29/04/2013

NUMARASI : 2012/153-2013/242

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 12.07.2008-04.04.2012 tarihleri arasında davalı şirkette mağaza sorumlusu olarak çalıştığını, 04.04.2012 tarihinde işe gittiğinde hiçbir sebep gösterilmeksizin işine son verildiğinin ve istifasını vermesi gerektiğinin bildirildiğini, iş sözleşmesinin feshine dayanak gösterilen olayların eski döneme ait olduğunu ve uyarılar verildiğini, sürekli huzursuzluk çıkarttığına dair iddiaların doğru olmadığını, haftanın altı günü 08:45-21:15 saatleri arasında çalışıldığını, müvekkilinin işe girdiğinden beri fazla mesai yaptığını belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının mağaza sorumlusu olarak çalıştığını, fesih bildiriminde belirtildiği üzere pek çok kere ihtar aldığını ve fakat durumunda gelişme olmadığını, son olarak çalışanların şikayet dilekçeleri nedeniyle davacının savunmasının istendiğini, davacının savunmadan imtina ettiğini, fazla mesai konusunda işyerlerinde denkleştirme esasının uygulandığını, bazı haftalarda haftalık çalışma 45 saati aşsa bile ilerleyen haftalarda denkleştirme dönemi uygulandığını ve fazla yapılan süre kadar eksik çalıştığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak,yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak,yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedilip feshedilmediği noktasındadır. Davacı iş sözleşmesinin haksız fesih gerekçeleri ile feshedildiğini belirtmiştir. Davalı taraf ise davacının davranışları nedeniyle ihtarlar verilmesine rağmen durumunda düzelme olmadığını,son olarak çalışanların şikayetleri üzerine iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini beyan etmiştir.Fesih bildiriminde davacının 2010 ve 2011 yıllarında aldığı ihtarlardan sözedilerek son olarak 03.04.2012 tarihli bazı çalışanların şikayetlerine konu davranışları nedeniyle iş sözleşmesinin haklı neden bildirilerek feshedildiği anlaşılmaktadır. Davacı tanıkları davacının diğer çalışanlarla sorunu olmadığını beyan ederken, davalı tanıklarından B.. K.. davacının güldüğünde saçını çektiğini, bir soru sorulduğunda bilemeyince kendisi ile alay ettiğini beyan ederken, diğer davalı tanığıda davacının B.. K.. isimli çalışanın saçını çektiğini gördüğünü beyan etmiştir. Tüm dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler ile tanık beyanları dikkate alındığında davacının işyerinde çalışan bayan bir işçinin saçını çekme eylemi sataşma niteliğinde olup 4857 sayılı İş Kanunun 25/II-d maddesi gereğince haklı nedenle fesih sebebidir. Hal böyle olunca mahkemece bu gerekçe ile davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğinin kabulü ile kıdem ve ihbar tazminatının reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Fazla mesai alacağı bakımından mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının haftanın altı günü bir saat ara dinlenme ile günde 7.5 saatten 45 saat çalıştığı, fakat haftada iki gün mal gelimi nedeniyle üçer saatten altı saat, yardımcısı hafta tatili kullanırken tam gün 09:00-21:00 saatleri arasında 10.5 saat çalıştığını, mesai sonrası broşür dağıtımı dikkate alındığında 1.5 saat daha çalışma ile haftalık 18 saat fazla mesai yaptığını belirterek hesaplama yapılmıştır. Ancak bilirkişi tarafından mükerer hesaplama yapılmıştır.Davacının yardımcısının hafta tatilinde olduğu günün normal çalışma süresi olan 7.5 saat haftalık 45 saatlik çalışma süresi hesaplanırken dikkate alınmasına rağmen bilirkişi bu günde çalışmasından ara dinleme düşülerek tamamını fazla mesai olarak dikkate almıştır. Bu nedenle bilirkişi hesaplaması dikkate alındığında yardımcısının hafta tatilinde olduğu gün davacının üç saat fazla mesai yaptığı dikkate alınarak davacının haftalık 10.5 saat fazla mesai yaptığı anlaşılmaktadır. Mahkemece mükerer hesaplamaya dayalı bilirkişi raporuna itibarla fazla mesai alacağına hükmedilmesi hatalı olup bu hususda bozma gerekçesi yapılmıştır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 31.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/41607, Karar No: 2018/3200, Tarih: 19.03.2018

**13. Hukuk Dairesi         2015/41607 E.  ,  2018/3200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, oğlu olan davalıya araç alırken 10.000,00 TL borç olarak verilen bedelin ödenmediğini ileri sürerek, 10.000 TL’nın yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, verilen paranın bağış niteliğinde olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş: hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bent kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava ödünç sözleşmesine dayalı alacak istemine ilişkindir. Davacı, davalıya borç verdiğini ve geri ödenmediğini ileri sürmüş, davalı ise gönderilen paraların borç değil bağış niteliğinde olduğunu, aralarında husumet çıkışında borç olarak verdiğini savunmuştur. Mahkemece, tarafların anne oğul olması nedeniyle tanık dinlenebileceği, dinlenen tanık beyanlarından da paranın bağış olarak verildiği, ancak aralarında husumet oluşunca bağış niteliğinde verdiği parayı borç olarak verdiğini belirterek geri almak istediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Davacı tarafından davalıya verilen paranın borç olarak verildiğini ispat yükü davacı da olup, iddiasını ispatlayamamıştır. Ne var ki, davacı, delil listesinde yemin deliline de dayanmıştır. Öyle olunca, mahkemece, davacıya ödünç ilişkisi çerçevesinde davalıya borç para verdiğine ilişkin iddiasını ispat açısından davalıya yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, bu yön gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bent gereğince temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 19/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.