muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18382, Karar No: 2016/9205, Tarih: 09.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/18382 E.  ,  2016/9205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Midyat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/05/2015

NUMARASI : 2015/17-2015/160

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi ve tespit edilen bedelin davacıya ödenmesine karar verilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Kamulaştırmasız el atma davalarında Kamulaştırma Kanununun değer biçmeye ilişkin hükümleri kıyasen uygulanır. Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca, arsalara değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre bedel biçilmesi gerektiğinden, emsal satışların değerlendirme tarihlerindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranlarının açıklanması gerekir.

Dava konusu taşınmazın imar planı içerisinde kadastro parseli, emsal taşınmaz ise aynı mahallede olup, imar parselidir. Dava konusu taşınmazın vergi değeri 75,00 TL/m², emsalin ise 35,00 TL/m² olarak bildirildiği halde, gerekçesi açıklanmadan dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan 4,8 kat daha değerli olduğunun kabulü ile dava konusu taşınmaza fazla değer biçildiğinden, bu rapor inandırıcı bulunmamıştır.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 09/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/31083, Karar No: 2019/14704, Tarih: 02.07.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/31083 E.  ,  2019/14704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 02/07/2019 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat ... geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde temizlik işçisi olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, yıllık izin ücreti ile evlilik izni ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının izin dönüşü işe gelmeyip dava açtığını, tazminat hakkı olmadığı gibi diğer taleplerinin de haksız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş sözleşmesinin haklı nedenle fesh edildiği hususunun davalı tarafça ispatlanamadığı buna göre davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı gibi fazla çalışma ve evlilik izni ücreti alacakları olduğu ancak yıllık izinlerini kullandığından buna yönelik talebin reddi gerektiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı taraf dava dilekçesinde talep miktarlarını ayrıştırmadan fazlaya ilişkin hakkını saklı tutarak 100,00 TL yıllık izin ücreti ile evlilik izni ücreti alacaklarını istemiş, ıslahla da bu taleplerini arttırmamıştır.

Mahkemece, davacıya hangi alacak kalemi için ne kadar talep ettiği sorularak talep miktarlarının belirlenmemesi hatalıdır. Yine her iki alacak kalemi için toplam talep 100,00 TL iken Mahkemece talep aşılarak 138,33 TL evlilik izni ücreti alacağına hükmedilmesi 6100 sayılı HMK'nın 26. maddesinde belirtilen taleple bağlılık kuralına aykırıdır.

Öte yandan dosyada mevcut izin belgesine göre davacı 2 gün evlilik izni kullanmış olup Mahkemece bu belgenin değerlendirilmemesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Öte yandan dosyada mevcut izin belgesine göre davacı 2 gün evlilik izni kullanmış olup Mahkemece bu belgenin değerlendirilmemesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 2.037.00 TL. duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02/07/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10876, Karar No: 2012/7163, Tarih: 02.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/10876 E.  ,  2012/7163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Ortadan kaldırma

I-Sanık hakkında "2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan verilen düşme kararına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelemesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddesinde öngörülen asli zamanaşımının, suçun işlendiği 26.12.2002 tarihinden iddianame tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Katılan vekilinin "2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan verilen karara yönelen temyiz itirazlarına gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihi olan 26.08.2003'den hüküm tarihine kadar gerçekleşmediği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi yasaya aykırı ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak suç tarihi olan 26.08.2003’den itibaren sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü zamanaşımı süresinin temyiz inceleme tarihi itibariyle gerçekleştiği anlaşıldığından aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 02.05.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13386, Karar No: 2015/40415, Tarih: 06.05.2015

**6. Ceza Dairesi         2014/13386 E.  ,  2015/40415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm duruşmalı olarak temyiz edilmekle;

Sanık ... ve savunmanı duruşma gününden usulen haberdar edildikleri halde geçerli mazeretleri bulunmadan duruşmaya gelmedikleri anlaşılmakla adı geçen sanık yönünden duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Tekerüre esas en ağır ilam olan ...Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen 10.10.2013 kesinleşme tarihli 2012/456 Esas ve 2013/352 Karar sayılı ilamın 5237 sayılı TCK'nın 58/6-7.maddesi uygulamasına esas alınmasına rağmen, yazılı şekilde başka bir mahkeme ilamının gösterilmesi, yerinde düzeltilebilir maddi hata olduğu kabul edilmekle yapılan incelemede,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre, sanık... ve savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 06.05.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6345, Karar No: 2014/7551, Tarih: 09.06.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/6345 E.  ,  2014/7551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 10. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2014

NUMARASI : 2013/995-2014/298

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, davacı alacaklı tarafından, davalı borçlu hakkında kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibi nedeniyle düzenlenen ödeme emrine vaki itirazın iptali ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, müvekkiline ait taşınmazda davalının 01/12/2010 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli sözleşme ile kiracı olduğunu, davalının Aralık/2012-Mart/2013 döneminde Üfe-Tüfe yıllık ortalama artış oranını % 7,55 olarak dikkate almak suretiyle kira bedelini 807 TL olarak ödemesi gerekirken artış yapmadığını, aradaki farkın tahsili için icra takibi yapıldığını, davalının takibe itiraz ettiğini belirterek itirazın iptali ve % 20 icra inkar tazminatı ile kiralananın tahliyesini talep etmiştir. Davalı itirazında ve savunmasında Üfe-Tüfe ortalamasından anlaşılanın kira artışının yapılacağı ayda ilan edilen Üfe-Tüfe oranlarının ortalaması olduğunu belirterek kabul ettiği miktar olan % 4.98 üzerinden 38 TL kira artışını yaparak, kira farkını yasal süresi içerisinde ödediğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davada ve icra takibinde dayanılan ve karara esas alınan 01/12/2010 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin özel şartlar bölümünün 3. maddesinde '' Kira sözleşmesi 1 yıllıktır Aylık kira 01.12.2010-30.11.2011 tarihleri arası 700,00 TL (yediyüzlira) sıdır. Kira sözleşmesinin bitiminden itibaren iş bu sözleşmenin 7. maddesi gereğince taraflarca herhangi bir bildirimde bulunulmadığı taktir de, kira sözleşmesi 1 yıllık süreler halinde uzayacaktır. Bu durumda işbu kira sözleşmesinin bitiminden itibaren uzayacak dönemler için kira bedeli DİE Tüfe ve Üfe toplamının ortalaması oranında artırılarak hesaplanarak yatırılacaktır'' düzenlemesi bulunmaktadır. Özgür irade ile kararlaştırılan bu şart geçerli olup, tarafları bağlar. Taraflar arasındaki uyuşmazlık sözleşmedeki artış oranının ne şekilde uygulanacağına ilişkindir. Sözleşmede kira parasının Üfe-Tüfe toplamının ortalaması oranında artırılacağı kararlaştırılmış ise de bu oranın nasıl uygulanacağı düzenlenmemiştir. Davalının savunduğu gibi kira artışının yapılacağı ayda ilan edilen oranda artış yapılacağına dair bir hüküm sözleşmede yer almamaktadır. Bu durumda oniki aylık değişim oranı ortalamasının uygulanması gerekir. Mahkemece talep konusu edilen kira döneminde DİE'nin açıkladığı on iki aylık Üfe-Tüfe değişim oranı ortalamasına göre artış oranının hesaplattırılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 09.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/27188, Karar No: 2017/2923, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/27188 E.  ,  2017/2923 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9232, Karar No: 2012/13225, Tarih: 28.05.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/9232 E.  ,  2012/13225 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna Aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 65/b, 5237 sayılı TCK'nın 62,51/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet, erteleme.

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, bilirkişi raporunun eksik ve yetersiz olduğuna, kovuşturmanın genişletilmesi taleplerinin dikkate alınmadığına ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5728 sayılı Kanunun 408. maddesiyle 2863 sayılı Kanunun 65/b maddesinde yapılan değişikliğin adli para cezası yönünde daha lehe olması sebebiyle sanığın hukuki durumunun buna göre yeniden takdir ve tayininde zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5230 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321 maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümde birinci paragrafta yer alan adli para cezası 5 gün adli para cezası olarak, ikinci paragrafta ise 5237 sayılı TCK’nın 62/1. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 4 gün adli para cezası olarak tayin edilerek ve sonuçta 4 gün adli para cezası 52/2. madde uyarınca günlüğü 20 TL’den paraya çevrilerek 80 TL adli para ceza olarak belirlenerek, hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1592, Karar No: 2013/8271, Tarih: 22.05.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/1592 E.  ,  2013/8271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAYNARCA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/07/2012

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;Dava ve birleşen dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı mirasçılar adına payları oranında tapu iptal - tescil isteğine ilişkin olup mahkemece, kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; miras bırakan S.Ö.in 19.1.2011 tarihinde öldüğü ve davacı kızları H.e ve R.ile dahili davalı kızı H.i mirasçı olarak bıraktığı, bunlardan başka mirasçısının bulunmadığı, miras bırakanın maliki bulunduğu 18 parça taşınmazını 24.4.2009 tarihinde dahili davalı kızı H.in eşi olan davalı R.'e satış suretiyle temlik ettiği, miras bırakanın ayrıca 109 ada 12 parsel sayılı taşınmazını da 29.4.2009 tarihli akitle davalı R.in kardeşi olan R.e satış yoluyla temlik ettiği, Ramis'in bu taşınmazı 28.6.2011 tarihinde birleşen dosyanın davalısı İ. Z.e sattığı, davalı R.in de 113 ada 35 parsel ve 110 ada 2 parsel sayılı taşınmazları 24.6.2011 tarihinde yine aynı kişiye sattığı, ayrıca davalı Recep'in 113 ada 37 parsel sayılı taşınmazı da 17.3.2010 tarihinde dava dışı üçüncü kişiye sattığı, yargılama sırasında 37 parselle ilgili davadan feragat edildiği; davacıların miras bırakanın yapmış olduğu temliklerin kendilerinden mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açtıkları anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler. Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, mal satmaya ihtiyacı bulunmayan miras bırakanın tüm mamalekini iç güveysi olarak birlikte yaşadığı damadı R.. satış yoluyla temlik ettiği, üzerinde başkaca mal varlığının kalmadığı, miras bırakanın banka hesabında parasının çıkmadığı, herhangi bir sağlık sorununun bulunmadığı, tarafların aile ilişkilerinin bozuk olup görüşmedikleri, olaylara dayalı davacı tanığı T.K.'ın ifadeleri ve dosya kapsamı ile sabittir. Mahkemece bu tanığın beyanına davacının oğlu olduğu gerekçesiyle değer verilmemiş ise de, aksine ciddi ve inandırıcı delil ve olaylar bulunmadıkça asıl olan tanıkların gerçeği söylemiş olmalarıdır.(HUMK md. 254-HMK md 255) Akrabalık veya diğer bir yakınlık başlı başına tanık beyanını değerden düşürücü bir sebep sayılamaz. Tanığın olmamışı olmuş gibi ifade ettiğini kabule yeterli delil ve olgu da yoktur. O halde olaylara çok yakın bu tanığın sözlerine değer verilmelidir.

Anılan bu olgular yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde, miras bırakanın birlikte yaşadığı damadı olan R.e ve onun kardeşi R.'e yapmış olduğu temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amacıyla gerçekleştirildiği kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca, davalı R.hakkındaki davanın kabulüne karar verilmesi, ikinci el konumundaki birleşen dosyanın davalısı İ.Z.yönünden ise iyiniyet araştırması yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Hal böyle olunca, davalı R.hakkındaki davanın kabulüne karar verilmesi, ikinci el konumundaki birleşen dosyanın davalısı İ.Z.yönünden ise iyiniyet araştırması yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacıların, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı HMK'nun geçici 3/2. maddesi yollamasıyla ) 1086 sayılı HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 22.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.