muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/18196, Karar No: 2020/1385, Tarih: 03.06.2020

Dava, kadastro öncesi nedenlere dayalı olarak açılan tapu iptali ve tescil davası olup, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12/3. maddesinde, kadastro tespit tutanaklarında belirtilen haklara, sınırlandırma ve tespitlere ait tutanakların kesinleştiği tarihten itibaren on yıl geçtikten sonra, kadastrodan önceki hukuki sebeplere dayanarak itiraz olunamayacağı ve dava açılamayacağı düzenlenmiştir. 3402 sayılı Yasa'nın 12/3. maddesinde öngörülen süre hak düşürücü süre olup kamu düzeni ile ilgilidir ve mahkemece davanın her aşamasında re'sen gözetilmesi gereken olumsuz dava şartlarındandır. 14 Mart 2009 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5841 sayılı Kanun'un 2. maddesi ile 3402 sayılı Kadastro Yasası’nın 12. maddesinin üçüncü fıkrasına “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil, tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır.” cümlesi ve aynı Kanun'un 3. maddesi ile de 3402 sayılı Kadastro Kanunu'na “Bu Kanun'un 12'nci maddesinin üçüncü fıkrası hükmü, devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır.” hükmünü içeren geçici 10. madde eklenmiştir. Ancak anılan Kanun, Anayasa Mahkemesi'nin 12.05.2011 tarih 2009/31 Esas, 2011/77 Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş ve daha sonra Resmi Gazete'de yayımlanarak iptal hükmü yürürlüğe girmiştir. İptal kararının gerekçesinde, "Anayasa'nın 43. ve 169. maddelerinde temel bir değer olarak çevrenin korunması ve herkesin çevreden eşit şekilde yararlanması hakkını güvence altına almak amacıyla kıyıların ve ormanların devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu belirtilerek bu alanlarda özel mülkiyet yasaklanmıştır. Bu nedenle belli bir sürenin geçmesiyle söz konusu alanlarda özel mülkiyet edinilmesi olanaklı değildir." denilmek suretiyle kıyı kenar çizgisi ve orman iddiası ile açılan davalarda on yıllık hak düşürücü sürenin uygulanmayacağı belirtilmiştir. Diğer bir anlatımla kamu malları (kıyı kenar çizgisi ve orman iddiası gibi) dışında kalan, yani özel mülke konu olabilecek taşınmazlar yönüyle on yıllık hak düşürücü süre uygulanacaktır. Dairemizin uygulamayla kararlılık kazanmış görüşü de bu yöndedir. Somut olayda Hazinenin davası, özel mülkiyet iddiasıyla açılan tapu iptal ve tescil davası olduğundan, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12. maddesinin 3. fıkrasındaki hak düşürücü süreye tabidir.

Hal böyle olunca; Mahkemece, davanın, hak düşürücü süre geçtikten sonra açılmış olması nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, bu husus gözetilmeksizin, işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.06.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12742, Karar No: 2024/13788, Tarih: 17.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/12742 E.  ,  2024/13788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki ücret tespitinin ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uygun olarak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

17.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4868, Karar No: 2022/2035, Tarih: 15.03.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/4868 E.  ,  2022/2035 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 12/05/2014 gününde verilen dilekçe ile ecrimisil talebi üzerine Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 26/11/2020 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili, duruşmasız olarak davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 15/03/2022 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Av. ... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenin sözlü açıklaması dinlenildi. Açık duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Dava, ecrimisil istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkili idareye ait 10309 parsel sayılı taşınmaza krokisinde (A) harfi ile gösterilen kısma davalının tecavüzde bulunduğunu ileri sürerek 01/07/2011- 31/09/2013 tarihleri arası dönem için 215.700,00 TL ecrimisilin dönem sonlarından itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece (ilk kararda), davanın kısmen kabulü ile 01/07/2011- 30/09/2013 tarihleri arası dönem için 170.384,22 TL ecrimisilin dönem sonlarından itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili ile davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yargıtay 8. Hukuk Dairesince Karar: "Dava dilekçesi ekinde bulunan krokide (A) harfi ile gösterilen alan 1199 metrekaredir ve davacının talebi bu alana yöneliktir. Hükme esas alınan 09.09.2015 tarihli raporda (A) harfi ile gösterilen alan 1581 metrekaredir. Dava konusu yapılmayan ve dava dilekçesi ekinde bulunan krokide ( B ) harfi ile gösterilen alan da kabul edilerek, hüküm kurulmuştur. Mahkemece, talep aşılmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir." gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili ve davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili ve davalı vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun "Tahkikatın Sona Ermesi" başlıklı 184. maddesinde "(1) Hâkim, tarafların iddia ve savunmalarıyla toplanan delilleri inceledikten sonra, duruşmada hazır bulunan taraflara tahkikatın tümü hakkında açıklama yapabilmeleri için söz verir. (2) Mahkeme tarafların tahkikatın tümü hakkındaki açıklamalarından sonra, tahkikatı gerektiren bir husus kalmadığını görürse, tahkikatın bittiğini taraflara tefhim eder." şeklinde düzenleme bulunmaktadır. Aynı Kanunun "Sözlü Yargılama" başlıklı 186. maddesi ise "(1) (Değişik:22/7/2020-7251/20 md.) Mahkeme, tahkikatın bittiğini tefhim ettikten sonra aynı duruşmada sözlü yargılama aşamasına geçer. Bu durumda taraflardan birinin talebi üzerine duruşma iki haftadan az olmamak üzere ertelenir. Hazır bulunsun veya bulunmasın sözlü yargılama için taraflara ayrıca davetiye gönderilmez. (2) Sözlü yargılamada mahkeme, taraflara son sözlerini sorar ve hükmünü verir. (Ek cümle:22/7/2020-7251/20 md.) Şu kadar ki, 150 nci madde hükmü saklıdır." şeklinde düzenlenmiştir.

Hukuk Muhakemeleri Kanununun "Hukuki Dinlenilme Hakkı" başlıklı 27. maddesinde ise "(1) Davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. (2) Bu hak; a) Yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunmasını, b) Açıklama ve ispat hakkını, c) Mahkemenin, açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesini, içerir." şeklinde düzenleme bulunmaktadır.

Somut olayda, davalı vekili 24/11/2020 tarihli dilekçesi ile 26/11/2020 tarihinde yapılacak duruşmaya, (aynı gün) başka mahkemelerde yapılacak duruşmalar sebebiyle katılamayacağını belirterek mazeretinin kabulü ile duruşmanın ileri bir tarihe ertelenmesini talep etmiş; mahkemece, 26/11/2020 günü yapılan duruşmada ise mazeret dilekçesi hakkında karar verilmeden sözlü yargılama aşamasına geçilerek davanın karara bağlandığı anlaşılmıştır.

Hal böyle olunca, mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde, Anayasanın hak arama özgürlüğünü düzenleyen 36. Maddesine uygun yorumla, davalı vekilinin mazeret dilekçesi değerlendirilmeksizin sözlü yargılamaya geçilerek yokluklarında davanın esası hakkında nihai hüküm kurulmuş olması 6100 sayılı HMK'nın 27. maddesi uyarınca hukuki dinlenilme hakkına aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Hal böyle olunca, mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde, Anayasanın hak arama özgürlüğünü düzenleyen 36. Maddesine uygun yorumla, davalı vekilinin mazeret dilekçesi değerlendirilmeksizin sözlü yargılamaya geçilerek yokluklarında davanın esası hakkında nihai hüküm kurulmuş olması 6100 sayılı HMK'nın 27. maddesi uyarınca hukuki dinlenilme hakkına aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazları ile davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, 3.815,00TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15/03/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/522, Karar No: 2020/4127, Tarih: 29.06.2020

**8. Hukuk Dairesi         2019/522 E.  ,  2020/4127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, vekil edeninin 2134 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, komşu taşınmaz malikleri davalıların dava konusu taşınmaza duvar örmek ve ağaç dikmek suretiyle haksız müdahalede bulunduklarını belirterek davalıların müdahalelerinin önlenmesini talep etmiştir.

Davalı ..., davacı ile aralarında anlaşma yapıldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne ve alınması gereken 1.590,59 TL harçtan peşin alınan harcın mahsubu ile bakiye 1.190,39 TL'nin davalılardan alınarak hazineye irad kaydına, A.A.Ü.T uyarınca hesaplanan 2.794,20 TL nispi vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş olup; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapulu taşınmazda müdahalenin meni talebine ilişkindir.

1. Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Davalılar vekilinin harç ve vekalet ücretine yönelik temyiz itirazına gelince; dosya içeriği ve toplanan delillerden; davacının 2134 parsel sayılı taşınmazı, 4706 sayılı Yasa kapsamında 08.04.2013 tarihinde satın alarak malik olduğu ve davalı ...’ın 2099 parsel sayılı taşınmazın 4/6 oranında paydaşı olduğu, diğer davalı ...’in Erhan’ın babası olduğu, Erhan ve Salim’in davacının taşınmazına tandır yapmak, ağaç dikmek, bağ yapmak, tel ve duvar ile çevirerek kullanmak suretiyle toplam 324,79 m2 alana müdahalede bulunduğu sabittir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmesinde kural olarak bir isabetsizlik yoktur.

Öte yandan; Mahkemece yapılan keşif sonucu alınan ziraat bilirkişi raporunda dava konusu alanda bulunan ağaçların 17.835,00 TL; inşaat raporunda tecavüzlü kısımların toplam arsa değerinin 4.950,00 TL ve bina değerinin ise 500,00 TL olduğu rapor edilmiştir. Mahkemece her ne kadar bu belirtilen değerlerin toplamı müdahale edilen kısmın değeri olarak alınarak harç ve vekalet ücretine hükmedilmiş ise de dosya kapsamına uygun düşmeyen şekilde dava değerinin belirlendiği açıktır. Şöyle ki; dava dilekçesinde davalıların dava konusu taşınmaza duvar örmek, ağaç dikmek suretiyle müdahalede bulunduğunun iddia edildiği ve yargılama sırasında taşınmazda yer alan ağaçlar üzerinde davacı tarafın hak iddiasında bulunmadığı anlaşılmıştır. Ne var ki Mahkemece, müdahale edilen kısmın arsa değeri olarak belirlenen 4.950,00 TL üzerinden harç ve vekalet ücretinin belirlenmesi gerekirken, davalılar tarafından dikilen ağaç ve yapılan yapıların değerinin de eklenerek belirlenen dava değeri üzerinden harç ve vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır. Her ne kadar bu husus bozmayı gerektirmekte ise de, bu eksikliğin giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden bozma nedeni yapılmamış, hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının yukarıda (1) nolu bentte yazılı nedenlerle reddine, diğer temyiz itirazının ise (2) nolu bentte yazılı nedenle kabulüyle hükmün 2. bendine " Alınması gereken 1.590,59 TL harçtan peşin alınan harcın mahsubu ile bakiye 1.190,39 TL'nin davalılardan alınarak hazineye irad kaydına” ifadesi hükümden çıkarılarak yerine “alınması gereken 338,13 TL harcın toplam alınan 400,20 TL harçtan mahsubu ile bakiye 62,07 TL’nin istek halinde davacı tarafa iadesine” ifadesinin eklenmesine; hükmün 3. bendinde yer alan “400,20 TL” ifadesinin hükümden çıkarılarak yerine “338,13 TL” nin eklenmesine, devamında “toplam 1.625,60 TL” ifadesi çıkarılarak yerine “toplam 1.563,53 TL” ifadesinin eklenmesine; hükmün 4. bendinde yer alan “2.794,20 TL nispi vekalet ücretinin” ifadesinin hükümden çıkarılarak yerine “ 1.500,00 TL maktu vekalet ücretinin” ifadesinin eklenmesine ve hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 29.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6652, Karar No: 2010/8961, Tarih: 24.05.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/6652 E.  ,  2010/8961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Davacılar vekilinin sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkindir.Ancak;

1-Dava konusu taşınmaza ilk dava tarihine göre değer biçildiğinden ek dava ile talep edilen bedele de, ilk dava tarihinden faiz yürütülmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava, aynı taşınmaz hakkında açıldığı halde, asıl ve ek davada ayrı ayrı ve toplamda eksik vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru değilse de, bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

a)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının B-1. bendindeki (ek dava tarihinden 07/10/2009) kelime ve rakamlarının çıkartılmasına, yerine (ilk dava tarihi olan 13/11/2006) kelime ve rakamının yazılmasına,

b)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının ASIL DAVA BAKIMINDAN bölümünün 4. bendi ile EK DAVA BAKIMINDAN bölümünün 3. bendinin tümü ile çıkartılmasına, yerine (ASIL DAVA VE EK DAVA BAKIMINDAN;) bölümüne ikinci bent olarak (2-Davacı, kendisini vekil ile temsil ettirdiği için karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre 6.228,00-TL. vekalet ücretinin davalıdan alınarak, davacılara verilmesine) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 24.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8625, Karar No: 2015/21595, Tarih: 26.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/8625 E.  ,  2015/21595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık Sevinç'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 24/09/2003 tarihinde muvazaalı olarak eşi diğer sanık Mümin'den boşandığı, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sanıklar hakkındaki beraat hükümlerinin ONANMASINA, 26.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.