muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/16256, Karar No: 2019/7280, Tarih: 11.06.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/16256 E.  ,  2019/7280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne ilişkin verilen hüküm davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davacının yolcu olduğu davalıya trafik sigortalı ticari kamyonetin 21/08/2009 tarihinde karıştığı çift taraflı trafik kazasında davacının yaralandığını, alınan raporla maluliyetinin %15 olarak belirlendiğini ancak maluliyetinin artmasının muhtemel olduğunu, davacının klima teknisyeni olduğunu ve kazadan önce net maaşının 700,00 TL olduğunu beyanla 10,00 TL iş gücü kaybından kaynaklanan maddi tazminatın kazanın davalı şirkete ihbar tarihinden işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafından yapılan başvuru üzerine 1004432 numaralı hasar dosyası ile davacının %15 maluliyet oranına göre %25 hatır taşıması indirimi yapılarak 19.328,54 TL maluliyet tazminatı hesaplanıp 28.12.2010 tarihinde Akbank Havuz Hesabına aktarılarak 29.12.2010 tarihinde davacı tarafından tahsil edildiğini ve SGK'ya ödenen geçici işgöremezlik ödemelerinin tazminattan mahsubu gerektiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; Davanın kabulüne, 150.000,00 TL tazminatın 11/11/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Haksız fiil sonucu çalışma gücü kaybının olduğu iddiası ve buna yönelik bir talebinin bulunması halinde, zararın kapsamının belirlenmesi açısından maluliyetin varlığı ve oranının belirlenmesi gerekmektedir. Söz konusu belirlemenin ise Adli Tıp Kurumu İhtisas Dairesi veya Üniversite Hastanelerinin Adli Tıp Anabilim Dalı bölümleri gibi kuruluşların çalışma gücü kaybı olduğu iddia edilen kişide bulunan şikâyetler dikkate alınarak oluşturulacak uzman doktor heyetinden, haksız fiilin gerçekleştiği tarihte yürürlükte olan Sosyal Sigortalar Sağlık İşlemleri Tüzüğü veya Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümleri dikkate alınarak yapılması gerekmektedir.

Dosya kapsamında bulunan 16.09.2010 tarihli ... Eğitim ve Araştırma Hastanesi Özürlü Sağlık Kurulu raporunda davacının vücut fonksiyon kaybının %15 olduğu belirlenmiştir. Mahkemece hükme esas alınan 19.09.2014 tarihli EÜTF Adli Tıp ABD raporunda Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliğine göre davacının %33 maluliyetinin bulunduğu belirlenmiştir.

Dosya kapsamında bulunan 16.09.2010 tarihli ... Eğitim ve Araştırma Hastanesi Özürlü Sağlık Kurulu raporunda davacının vücut fonksiyon kaybının %15 olduğu belirlenmiştir. Mahkemece hükme esas alınan 19.09.2014 tarihli EÜTF Adli Tıp ABD raporunda Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliğine göre davacının %33 maluliyetinin bulunduğu belirlenmiştir.

Maluliyete ilişkin alınacak raporlar kaza tarihi 11.10.2008 tarihinden önce ise Sosyal Sigorta Sağlık İşlemleri Tüzüğü, 11.10.2008 tarihi ile 01.09.2013 tarihleri arasında Çalışma Gücü Ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği, 01.09.2013 tarihinden sonrada Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliğine uygun olarak düzenlenmesi gerekir.

Somut olayda; kaza 21/08/2009 tarihinde meydana geldiğinden maluliyet oranının Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliğine göre belirlenmesi gerekirken mahkemece Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliği'ne göre belirlenen maluliyet oranının hükme esas alınarak karar verilmesi doğru görülmemiştir. Bu durumda; yukarıda anılan raporlar arasında da açıkça bir çelişki bulunduğu gözetilerek ATK 3. İhtisas Kurulu'ndan kaza tarihinde yürürlükte olan Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği'ne uygun, tarafların itirazlarını karşılar nitelikte ve çelişkiyi giderecek yeni bir rapor alınarak usuli kazanılmış haklara da dikkat edilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma sonucu hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2-Kabule göre de; davalı ... şirketi tarafından SGK'ya ödenen geçici işgöremezlik ödeneği ve davacıya ödenen maluliyet tazminatının hesaplanacak tazminattan mahsubu talep edilmişse de mahkemece bu hususta herhangi bir araştırma ve değerlendirme yapılmaması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 11/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2170, Karar No: 2023/7616, Tarih: 18.10.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/2170 E.  ,  2023/7616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/645 E., 2023/445 K.

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzelterek Onama

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Fethiye Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 03.05.2012 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 16.11.2021 tarihli kararı ile sanıkların eyleminin, cebir, tehdit veya hile ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Fethiye 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.03.2023 tarihli kararı ile bozma ilamı doğrultusunda sanıkların kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ayrı ayrı mahkûmiyetlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafiinin temyiz istemi, HTS kayıtlarının getirtilerek incelenmesi gerektiğine, mağdurun annesinin evini bilmedikleri için ve ödenmeyen servis ücreti hakkında konuşmak için mağduru araçlarına bindirdiklerine, suç kastı olmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay sanıkların, işletmeciliğini yaptıkları okul servis aracının önünü keserek durdurmalarının ardından mağdur çocuğu servisten indirip, ödenmeyen servis ücreti davalarından dolayı, zorla kendi araçlarına bindirdikleri ve annesinin nerede olduğunu sordukları sırada, aracın kavşaktan dönüş nedeni ile hızının yavaşlamasını fırsat bilerek mağdur çocuğun araçtan inip hızla kaçmaya başladığı ve sanıkların da çocuğun arkasından koştuğu ve çocuğu yakalayıp kollarından tutmak sureti ile tekrar araca bindirip götürmeye çalıştıkları iddiasına ilişkindir.

2. Mağdur çocuğun aşamalardaki beyanlarının maddi vakıalarla ve birbiri ile uyumlu olduğu anlaşılmıştır.

2. Mağdur çocuğun aşamalardaki beyanlarının maddi vakıalarla ve birbiri ile uyumlu olduğu anlaşılmıştır.

3. Tanık R.M beyanında, Ovacık köprüsünden maliye kavşağı istikametine doğru yürürken sanıkların mağdur çocuğu kolundan tuttuklarını ve zorla sürüklemeye çalıştıklarını gördüğünü, çocuğun ise bağırarak amca beni kurtar beni kaçırıyorlar demesi üzerine çocuğun kolundan tutarak kurtardığını beyan ettiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Olaylar ve olgular bölümünde belirtilen hususlar ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanık hakkında atılı suçtan mahkemenin suçun sübutu ve kabulünde isabetsizlik görülmemiş olup yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Sanıklar hakkında kurulan hükümde, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca hapis cezasının kazanılmış hak nedeniyle 2 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, yazılı şekilde sonuç ceza olarak hükmedilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir. Ancak, bu hususlar 1412 sayılı Kanun'un 322 nci maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Fethiye 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.03.2023 tarihli ve 2021/645 Esas, 2023/445 Karar sayılı kararına yönelik sanıklar müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün 1 inci bendinin 7 nci paragrafı ve 2 nci bendinin 7 nci paragrafı çıkartılarak yerlerine "1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden infazına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle hükümlerin, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/745, Karar No: 2021/1234, Tarih: 08.02.2021

**19. Ceza Dairesi         2021/745 E.  ,  2021/1234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, sanık müdafiinin temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, REDDİNE, 08/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8710, Karar No: 2014/2281, Tarih: 25.03.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/8710 E.  ,  2014/2281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aydın 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/05/2013

NUMARASI : 2013/159-2013/255

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince müvekkilinin tüm edimini yerine getirdiğini ileri sürerek, davalıya borçlu olmadığının tespiti ve Aydın Vakıfbank Şubesi'ne ait 30.09.2008 keşide tarihli 135.900,00 TL bedelli çekin iptâline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, uyulmasına karar verilen Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin 20.02.2012 tarih ve 111 E., 941 K. sayılı kesin bozma ilamı ve dosya kapsamına göre; taraflar arasında 02.11.1994 tarihli ve buna ek olarak 07.06.2002 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri imzalandığı, söz konusu sözleşmeler noterde düzenleme şeklinde yapılmamış ise de, arsa sahibi Belediye tarafından yüklenici kooperatife tapuda pay devri yapıldığından, sözleşmelerin tarafları bağlayıcı nitelik kazandığı, davalı Belediye tarafından davacı kooperatiften otopark katılım ücreti istenmesi üzerine, davacı kooperatif tarafından davalı Belediye'ye Aydın Vakıfbank Şubesi'ne ait 30.09.2008 keşide tarihli 135.900,00 TL bedelli çekin verildiği, taraflar arasındaki 07.06.2002 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin 3. maddesinde arsa sahibi Belediye ile yüklenici kooperatife düşecek yerlerin taksiminin yapıldığı, bu taksim şekline göre, yapılan binanın 2. bodrum katındaki ve 1. bodrum katındaki otoparkların arsa sahibi Belediye'nin payına düşen yerler olduğu davalı Belediye'nin otopark katılım ücreti olarak davacı kooperatiften bedel istemesi üzerine, davaya dayanak yapılan bir adet çekin kooperatif tarafından davalı Belediye'ye kendi rızasıyla herhangi bir zorlama olmadan verildiği, yapılan binanın 2. ve 1. bodrum katlarındaki otoparkların ortak yer olarak kabul edilmesinin mümkün olmadığı, bu otoparkların davalı Belediye'ye arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereği payı karşılığı verildiği, davalı Belediye'nin davacı kooperatiften otopark katılım payı istemesinde bir uygunsuzluk bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olamk üzere, 25.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verldi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14658, Karar No: 2015/22194, Tarih: 18.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/14658 E.  ,  2015/22194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı işverenliğe ait ....’daki fabrikada işe başladığını ve iş akdinin feshedildiği güne kadar işçi olarak bu fabrikada çalıştığını, her zamanki gibi rutin bir şekilde çalışırken insan kaynakları uzmanı tarafından insan kaynakları bölümüne çağrılıp iş akdinin tazminatsız ve işsizlik maaşı alamayacak şekilde feshedileceği eğer bu şekilde iş akdinin feshedilmesini istemiyor ise kendilerine bir istifa dilekçesi yazıp vermesi gerektiğini beyan ettiğini, bu teklifi müvekkilinin kabul etmediğini bunun üzerine şifahi olarak iş akdinin feshedildiğini, müvekkilinin iş akdinin feshini gerektiren herhangi geçerli bir neden olmadığını, iş akdinin gerçekte fesih nedeninin Anayasal bir hak olan sendika üyeliği ve sendikal faaliyet olduğunu beyanla feshin geçersizliğine davacının işe iadesine ve sendikal tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın haksız ve hukuki mesnetten yoksun olduğunu, müvekkil şirketin kuruluşundan bu yana çalışanlara temsil edilme ve örgütlenme haklarını tamamen özgür iradeleri ile kullanmaları için gereken huzurlu ve özgür ortamı sağlama çabası içinde olduğunu, müvekkil şirket yönetim kurulu başkanının da Türkiye'nin en önemli sivil toplum örgütlerinden birisinin başkanlığını yaptığını, davacının iş akdinin 4857 sayılı İş Kanunun 25/II maddesi gereğince haklı nedenle feshedildiğini, davacının işyerinde başka bir çalışanı sendikaya üye olması konusunda tehdit ettiğini, fesih işleminin sendikal nedene dayandığı iddiasının gerçek dışı olduğunu, sendikaca için başlatılmış bir yetki prosedürünün mevcut olmadığını beyan ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin sendikal nedenle feshedildiği kabul edilerek feshin geçersizliğine davacının işe iadesine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin sendikal nedenle feshedildiği kabul edilerek feshin geçersizliğine davacının işe iadesine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Mahkemece fesih bildiriminin yazılı yapılmadığı, davacının konuyla ilgili savunmasının alınmadığı belirtilerek feshin geçerli olmadığı kabul edilmişse de, davalı işverenliğin fesihte haklı nedene dayandığı, bu nedenle feshin yazılı yapılması zorunluluğunun bulunmadığı, davacının fesih konusu olayla ilgili savunmasının da alındığı, mahkemenin bu yöndeki gerekçesinin hatalı değerlendirmeye dayandığı ve dosya içeriğine uygun olmadığı anlaşılmaktadır. Ancak davacının başka bir çalışanı sendikaya üye olması konusunda tehdit ettiği belirtilmekteyse de davacının savunmasında olayı kabul etmediği, davacının fesih konusu davranışı gerçekleştirdiği konusunda somut ve inandırıcı delil bulunmadığı, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20/2 maddesi uyarınca feshin geçerli bir sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü üzerinde olan davalı işverenin bu yükümlülüğünü yerine getirmediği anlaşıldığından feshin geçersizliğine karar verilmesi yerindedir. Ancak davacı iş sözleşmesinin sendikal nedenle feshedildiğini iddia etmiştir.

İş akdinin fesih bildiriminde gösterilenin aksine sendikal nedene dayandığını ileri süren davacı işçi, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20/2 ve 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 25. maddesi uyarınca bu iddiasını ispat ile yükümlüdür.

Sendikal tazminat 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 25'inci maddesinde düzenlenmiş, işçilerin işe alınmalarının, belli bir sendikaya girmeleri veya girmemeleri veya belli bir sendikadaki üyeliği korumaları veya üyelikten istifa etmeleri şartına bağlı tutulamayacağı ilk fıkrada hükme bağlanmıştır. Sözü edilen maddenin ikinci fıkrasında ise, işverenin, sendika üyesi olan işçilerle sendika üyesi olmayan işçiler veya ayrı sendikalara üye olan işçiler arasında, çalışma şartları veya çalıştırmaya son verilmesi bakımından herhangi bir ayrım yapamayacağı kuralı getirilmiştir.

İşverenin, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 25'inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca iş sözleşmesini sendikal nedenlerle feshetmesi halinde işçi, 4857 sayılı Kanunun 18, 20 ve 21 inci madde hükümlerine göre dava açma hakkına sahiptir. İş sözleşmesinin sendikal nedenle feshedildiğinin tespit edilmesi hâlinde, 4857 sayılı Kanunun 21 inci maddesine göre işçinin başvurusu, işverenin işe başlatması veya başlatmaması şartına bağlı olmaksızın sendikal tazminata karar verilir. Ancak işçinin işe başlatılmaması hâlinde, ayrıca 4857 sayılı Kanunun 21 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen tazminata hükmedilmez. İşçinin 4857 sayılı Kanunun yukarıdaki hükümlerine göre dava açmaması ayrıca sendikal tazminat talebini engellemez.

Dairemizce, sendikal tazminat davalarında ispat yükünün işçide olduğu hallerde, iş yerinde çalışan ve sendikaya üye olan işçilerin sayısı, hangi tarihlerde üye oldukları, üyelikten çekilen işçilerin olup olmadığı, iş yerinde çalışmakta olan işçilerin bulunup bulunmadığı, aynı dönemde yetki prosedürünün işletilip işletilmediği, iş yerinde önceki dönemlerde toplu iş sözleşmelerinin bağıtlanıp bağıtlanmadığı, yeni işçi alınıp alınmadığı ve alınmışsa yeni işçilerin sendikalı olup olmadığı gibi hususlarla, işverence ekonomik veya teknolojik nedenlere dayalı bir fesih yoluna gidilmesi durumunda teknik yönden bu durumun araştırılması gibi ölçütler belirlenmiştir.

Dosya içeriğine göre mahkemenin, feshin sendikal nedene dayandığı yönündeki tespiti eksik araştırma ve incelemeye dayanmaktadır. Davacının üyesi olduğu sendika davacının çalıştığı ...’daki fabrikada 532 işçinin üye olduğunu bu işçilerden 90 işçinin sendikadan istifa ettiğini, ....’deki fabrikada 244 işçi üye olduğunu bu işçilerden 90 işçinin istifa ettiğini, sendikaya üye olmaları nedeniyle 85 işçinin iş sözleşmelerinin feshedildiğini bildirmiştir. Sendikal nedenle işten çıkarıldığı belirtilen işçilerin iş sözleşmelerinin fesih tarihlerinin ne olduğu, fesih dönemi toplam kaç işçi çıkarıldığı araştırılmalı,bunun sendikalı olup işten çıkarılan işçilere oranı tespit edilmeli, ayrıca fabrika yetkilileri aleyhine sendikal hakların kullanılmasının engellenmesi suçundan Aksaray Cumhuriyet Başsavcılığınca açılan kamu davasının sonucu da değerlendirilerek, dosyadaki tüm delillerle birlikte feshin sendikal nedene dayanıp dayanmadığı somut olarak tespiti gerekir. Eksik araştırmayla yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 18.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8572, Karar No: 2010/10157, Tarih: 11.10.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/8572 E.  ,  2010/10157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalıların malik olduğu 76 ada 11 parsel sayılı taşınmazın 270.55 m² lik bölümünün kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığını, kıyıların devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup, özel mülke konu olamayacağını ileri sürerek, tapunun iptal ve tescil harici bırakılmasını istemiştir.

Bir kısım davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, 5841 Sayılı Yasa ile değişik 3402 Sayılı Yasanın 12/3.maddesi gereğince hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 11.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.