muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/16202, Karar No: 2023/1740, Tarih: 04.04.2023

2. Mahkemece suç duyurusunda bulunulması üzerine, Marmaris Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.08.2014 tarihli ve 2014/1810 Esas sayılı iddianamesi ile; aynı eylemle ilgili olarak suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından, 5237 sayılı Kanun’un 116/1, 151/1 ve 31/3. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

3. Marmaris 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.08.2014 tarihli ve 2014/380 Esas, 2014/388 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçları yönünden mahkemenin bu dosyası ile, aralarında hukuki ve fiili irtibat bulunduğu gerekçesiyle aynı mahkemenin 2014/307 Esas sayılı dosyası ile birleştirilmesine karar verilmiştir.

4. Marmaris 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.10.2014 tarihli ve 2014/307 Esas, 2014/473 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun’un 151/1, 31/3, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 1.320,00 TL kesin nitelikte adlî para cezası ile; iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan, aynı Kanun’un 116/2, 31/3, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2.000,00 TL adlî para cezası ile; hırsızlık suçundan aynı Kanun'un 142/1-b, 35, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmedilerek hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçları yönünden 5271 sayılı Kanun’un 231/5. maddesi gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu kararın 01.12.2014 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

5. Marmaris 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.12.2015 tarihli ve 2015/499 Esas, 2015/589 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun, tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine 5271 sayılı Kanun’un 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanması ile suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan, aynı Kanun’un 116/2, 31/3, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2.000,00 TL adlî para cezası ile; hırsızlık suçundan aynı Kanun'un 142/1-b, 35, 31/3, 62, 50/3-1, 52/2. maddeleri uyarınca 4.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

6.Marmaris 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.12.2015 tarihli ve 2015/499 Esas, 2015/589 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 27.04.2021 tarihli ve 2020/21909 Esas, 2021/9235 Karar sayılı ilâmıyla; suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hüküm yönünden temyiz isteminin reddine, hırsızlık suçundan kurulan hüküm yönünden ise eylemin 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesinde düzenlenen suç vasfına uyduğu ve sosyal inceleme raporunun aldırılmaması veya aldırılmama gerekçesinin kararda gösterilmemesi nedenleriyle hükmün bozulmasına, karar verilmiştir.

7. Marmaris 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.09.2022 tarihli ve 2021/265 Esas, 2022/429 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan, aynı Kanun’un 116/2, 31/3, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2.000,00 TL adlî para cezası ile; hırsızlık suçundan aynı Kanun'un 142/1-b, 35, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, devamında "hükmolunan 1 yıl 4 ay 20 hapis cezasının suça sürüklenen çocuk hakkında aleyhe temyiz olmadığından CMK'nın 283/1 maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkının saklı tutularak" 4.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

8. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 15.12.2022 tarihli ve 2022/151567

sayılı, "eylemin 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddesine uyduğu ve cezanın türü ve süresine göre; aynı Kanun'un 66/1-e-2, 67/4. maddelerinde öngörülen 8 yıllık zamanaşımının, suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması" gerekçesine dayalı, hırsızlık suçundan düşme görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz sebebi, kararın usûl ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mağdurun, 28.06.2014 günü saat 05.25 sıralarında iş yerine bağlı olan ... güvenlik alarm şirketinin kendisini arayarak iş yerinde alarmın çaldığını ve gidip kontrol etmesini istedikleri, bunun üzerine evi yakın olduğu için hemen iş yerine gittiği, dış elektrikli kapının kapalı olduğunu gördüğünü ve kumanda ile açtığı, iş yerinin kapısının kırık olduğunu gördüğü ve içeri girdiğinde iş yerinin üst katında oturan suça sürüklenen çocuğu fark ettiği, kendisi polisi aramadan alarm şirketinin haber vermesi üzerine kamera kayıtlarına göre 05.29 sıralarında polis ekiplerinin de iş yerine geldiği ve suça sürüklenen çocuğu yakaladığı, suça sürüklenen çocuğun bali almak için içeri girdiğini ve bali ararken kasada 60,00 TL bulduğunu ifade ettiği ve onu da iş yerinin içine attığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli Suçuna İlişkin Temyiz İstemleri Yönünden

Marmaris 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.12.2015 tarihli ve 2015/499 Esas, 2015/589 Karar sayılı kararı ile iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü, Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 27.04.2021 tarihli ve 2020/21909 Esas, 2021/9235 Karar sayılı ilâmıyla temyiz isteminin reddine karar verilerek kesinleştiğinden, kesinleşen hüküm yönünden yeniden kurulan 20.09.2022 tarihli ve 2021/265 Esas, 2022/429 Karar sayılı hükmün, hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, bu bakımdan hukuken varlık kazanmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesi de mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin konusu bulunmayan temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Hırsızlık Suçuna İlişkin Temyiz İstemleri Yönünden

B. Hırsızlık Suçuna İlişkin Temyiz İstemleri Yönünden

Dairemizin 27.04.2021 tarihli ve 2020/21909 Esas, 2021/9235 Karar sayılı bozma ilâmında da belirtildiği üzere 6545 sayılı Kanun'un 28.06.2014 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe girdiği ve yayım saatinden bağımsız olarak bu tarihte işlenen suçlarda uygulanması gerektiği, mahkemece de suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesi ile uygulama yapılmasında bir isabetsizlik görülmediği ve bu nedenle de suç için öngörülen cezanın üst sınıra göre aynı Kanun'un 66/1-d, 66/2 ve 67/4. maddelerine göre hesaplanan 10 yıllık olağan ve 15 yıllık olağanüstü zamanaşımı sürelerinin dolmadığı anlaşılmakla tebliğnamedeki düşme isteyen görüşe iştirak edilmemiş, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmış olup, suça sürüklenen çocuk müdafiinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

Bozma öncesi yapılan yargılamada, suça sürüklenen çocuğun 4.000,00 TL adlî para cezasıyla cezalandırıldığı ve anılan hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, suça sürüklenen çocuk hakkında tayin olunan 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezasının 1412 sayılı Kanun’un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 4.000,00 TL adlî para cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, 5271 sayılı Kanun’un 283. maddesi gereğince 4.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuş, söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

V. KARAR

A. İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli Suçuna İlişkin Temyiz İstemleri Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) başlığında açıklanan nedenlerle, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin, 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

B. Hırsızlık Suçuna İlişkin Temyiz İstemleri Yönünden

V. KARAR

A. İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli Suçuna İlişkin Temyiz İstemleri Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) başlığında açıklanan nedenlerle, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin, 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

B. Hırsızlık Suçuna İlişkin Temyiz İstemleri Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) başlığında açıklanan nedenlerle Marmaris 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.09.2022 tarihli ve 2021/265 Esas, 2022/429 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan; "CMK'nın 283/1 maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkının saklı tutularak 4.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına" ifadelerinin hükümden çıkarılmasına ve yerine; "1412 sayılı Kanun’un 326/son maddesi gereği sonuç olarak 4.000,00 TL adlî para cezası üzerinden infazının yapılmasına" ifadelerinin eklenmesi suretiyle hükmün, DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7244, Karar No: 2010/8995, Tarih: 20.09.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/7244 E.  ,  2010/8995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TERKİN

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 2759 parsel sayılı taşınmazın tahminen 887 m² lik kısmının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, kıyıların devletin hüküm ve tasarrufu altında olup, tescile tabi olmayan alanlar olduğunu ileri sürerek, taşınmazın kıyı kenar çizgisi kapsamında kalan bölümünün tapu kaydının iptali ile terkinine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 3402 Sayılı Yasa’nın 5841 Sayılı Yasa ile değişik 12/son maddesi uyarınca hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi ...’in raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan iptal, sicil kaydının kütükten terkini isteğine ilişkindir.

Mahkemece, hak düşürücü süre nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 2759 parselin geldisi olan 45 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin tapu kaydına istinaden 10.6.1973 tarihinde yapıldığı, itiraz edilmeksizin 18.12.1973 tarihinde kesinleştiği, eldeki davanın 9.6.2005 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, 14 Mart 2009 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa’nın 2. maddesi ile 3402 Sayılı Kadastro Yasası’nın 12. maddesinin üçüncü fıkrasına “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dâhil, tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır.” cümlesi ve aynı Yasa’nın 3. maddesi ile de 3402 Sayılı Yasa’ya “Bu Kanunun 12 nci maddesinin üçüncü fıkrası hükmü, Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır.” şeklindeki geçici 10. madde eklenmiştir.

Hak düşürücü süre kamu düzeni ile ilgili olup, mahkemece davanın her aşamasında re'sen gözetilmesi gerekli olumsuz dava şartlarındandır.

Ancak hemen belirtilmelidir ki, her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Bir taraf, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olduğu halde dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya da İnançları Birleştirme Kararı nedeniyle davayı kaybederse, yargılama giderlerinden sorumlu tutulamaz.

Anılan bu kural yasal ve yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır.(Baki Kuru, Hukuk Usulü Muhakemeleri 5. cilt, sayfa 5338, dipnot 159; 10. H.D. 21/12/1976, 8770/8739 ve dipnot 160: 5. HD 12/09/1977, 5445/5655 dipnot 161: 10.HD 24/02/1976, 6296/1297) Bunun yanında, avukatlık ücreti de yargılama giderlerinden sayılır. (29.5.1957 tarih ve 4/16 sayılı İnançları Birleştirme Kararı) Davacı Hazine, temyiz dilekçesinde sair nedenlerden söz etmek suretiyle bu hususa da değinmiştir.

Anılan bu kural yasal ve yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır.(Baki Kuru, Hukuk Usulü Muhakemeleri 5. cilt, sayfa 5338, dipnot 159; 10. H.D. 21/12/1976, 8770/8739 ve dipnot 160: 5. HD 12/09/1977, 5445/5655 dipnot 161: 10.HD 24/02/1976, 6296/1297) Bunun yanında, avukatlık ücreti de yargılama giderlerinden sayılır. (29.5.1957 tarih ve 4/16 sayılı İnançları Birleştirme Kararı) Davacı Hazine, temyiz dilekçesinde sair nedenlerden söz etmek suretiyle bu hususa da değinmiştir.

Hazinenin davasında haklı olup olmadığını belirlemek amacıyla dava konusu taşınmazın 3621 Sayılı Yasa uyarınca kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kalıp kalmadığının saptanmasında zorunluluk vardır. Oysa, 21.12.2006 tarihinde yapılan keşif sonucu düzenlenen rapordan da anlaşılacağı üzere yalnızca daha önce idarece tespit edilen kıyı kenar çizgisinin esas alındığı; usulüne ve yasal düzenlemelere 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına uygun biçimde kıyı kenar çizgisinin belirlenmediği anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar karşısında, taşınmazın belirlenecek kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kalması halinde davacı Hazine'nin dava tarihinde davasında haklı olacağı dikkate alındığında ve yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa nedeniyle haksız duruma düştüğü gözetildiğinde davalının tüm yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden sorumlu tutulması gerekeceğinde kuşku yoktur.

Öyle ise, kadastro tespiti sırasında çekişmeli taşınmazın tutanağında belirtilen tapu kaydının ilk tesisinden itibaren getirtilerek, bir tescil ilamına dayalı olup-olmadığının saptanması, tescil ilamına dayanıyor ise anılan tescil ilamında Hazine taraf ise, ilamın Hazineyi bağlayacağının gözetilmesi ve tescil ilamının dayanağı haritanın uygulanması, uygulama neticesinde harita kapsamı içinde kalıyor ise, davacı Hazinenin dava tarihinde davasında haklı olmayacağı ve yargılama giderlerinden sorumlu tutulacağı, yok eğer bir tescil ilamı bulunmuyor ve taşınmazın tamamı veya bir kısmı tanımı 3621 Sayılı Yasanın 4.maddesinde yapılan kıyıda kalıyor ise, davacı Hazinenin davasında haklı olduğu ve yargılama giderleriyle avukatlık ücretinden sorumlu tutulmayacağı, aksine diğer tarafın sorumlu olacağı gözetilerek, tarafların haklılık durumları da dikkate alınmak suretiyle karar verilmesi gerekirken, değinilen hususlar gözardı edilerek, yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacının, bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedene hasren HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 20.9.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/28692, Karar No: 2010/10714, Tarih: 29.04.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/28692 E.  ,  2010/10714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziosmanpaşa İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/09/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK.nun 134/2. maddesinde ihalenin feshini isteyebilecek ilgililer sınırlı olarak sayılmıştır. Bunlar; satış isteyen alacaklı, borçlu, tapu sicilindeki ilgililer ve pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenlerdir. Öte yandan aynı maddeye göre; “Talebin reddine karar verilmesi halinde icra mahkemesi davacıyı feshi istenilen ihale bedelinin yüzde onu oranında para cezasına mahkum eder. Ancak işin esasına girilmemesi nedeniyle talebin reddi halinde para cezasına hükmolunamaz.”

Somut olayda fesih talebinde bulunan şikayetçinin takipte taraf olmadığı ve tapu sicilinde ilgili sıfatının da bulunmadığı gibi pey sürmek suretiyle ihaleye de iştirak etmediği anlaşılmaktadır. Bu durumda istemin aktif husumet yokluğu nedeniyle reddedilerek şikayetçi aleyhine para cezasına hükmedilmemesi gerekir, Mahkemece yazılı gerekçelerle ihalenin feshi talebinin reddine karar verilmesi, sonucu itibari ile doğru olup bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak şikayetçi aleyhine %10 para cezasına hükmedilmesi isabetsiz olup, hükmün bu nedenle bozulması gerekir ise de, anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından mahkeme kararının düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ  : Şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Gaziosmanpaşa icra Hukuk Mahkemesi'nin 11.09.2010 tarih ve 2009/942-1334 karar sayılı kararının hüküm bölümünün %10 para cezası ile ilgili (ihale bedelinin %10'u oranında 11.750.000 YTL PARA CEZASI ile fesih talebinde bulunanın mahkum edilmesine,) kısmının karar metninden çıkartılmasına, mahkeme kararının düzeltilen bu şekliye, İİK 366 ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, 29.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/48361, Karar No: 2013/32740, Tarih: 11.12.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/48361 E.  ,  2013/32740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, maddi hasarlı trafik kazası nedeniyle meydana gelen zararın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işveren, davalının iş akdi ile şoför olarak çalıştığı sırada neden olduğu maddi hasarlı trafik kazası nedeniyle meydana gelen zararın ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, olayda bir kusurunun olmadığını, 1 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, eylemin haksız fiil niteliğinde olduğu, 20.10.2005 tarihinde meydana gelen trafik kazası nedeniyle davacı şirkete ait araçta maddi hasar meydana geldiği, aracın 12.11.2005 tarihinde servisten çıktığı ve davacı şirketin zararı en geç bu tarihte öğrendiği, 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 60. maddesindeki 1 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasında, işçinin akde aykırı eylemi nedeniyle işverenin uğradığı zararın tazmini davasında uygulanacak zamanaşımı süresi yönünden uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda davacı işveren şirket, davalın şoför olarak görev yaptığı sırada tek taraflı trafik kazası yaparak davacıya ait araçta maddi hasar ve dolayısıyla sebep olduğu zararın tazminini istemiştir.

Davalı, olayda bir kusurunun olmadığını belirterek, zamanaşımı def'inde bulunmuştur.

Mahkemece, davalı işçinin eyleminin haksız fiil niteliğinde olup, 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 60. maddesi uyarınca 1 yıllık zamanaşımı süresi dolduğundan davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki ilişki hizmet akdine dayanmaktadır. Dairemizin 02.06.1997 tarih, 1997/5553 Esas, 1997/10570 Karar sayılı ve 17.04.2001 tarih, 2001/3212 Esas, 2001/6529 Karar sayılı ilamlarında da belirtildiği gibi, çalışanın görevini yaparken işverene verdiği zararın tazmini alacakları, haksız fiile değil akde aykırılık sebebine dayandığından 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 125. maddesi uyarınca 10 yıllık zamanaşımı süresine tâbidir. Mahkemece bu husus dikkate alınmadan, davanın 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 60. madde uyarınca 1 yıllık zamanaşımına uğradığı gerekçesi ile reddine karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24417, Karar No: 2014/27711, Tarih: 23.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/24417 E.  ,  2014/27711 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Karabük İş Mahkemesi

Tarihi : 23.09.2014

No : 2013/100-2014/266

Asıl dava, Kurumun ölüm aylığının iptaline yönelik işleminin iptali ve aylığın yeniden bağlanması, birleşen dava ise, yersiz ödenen ölüm aylıklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen 15.03.2012 tarihli boşanma kararı 09.04.2012 tarihinde kesinleşen davacıya, 14.01.2012 tarihinde yaşamını yitiren sigortalı babası üzerinden bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle, Kurumca gerçekleştirilen işlemle kesilerek, 19.04.2012-18.03.2013 döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahahkkuk ettirildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 56. maddesinin ikinci fıkrasında; eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıklarının kesileceği, bu kişilere ödenmiş olan tutarların, 96. madde hükümlerine göre geri alınacağı yönünde düzenleme yapılmıştır. Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, özellikle, Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüğünden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi