muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2936, Karar No: 2024/12681, Tarih: 24.09.2024

**2. Ceza Dairesi         2022/2936 E.  ,  2024/12681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/508 E., 2021/1561 K.

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1. Suça sürüklenen çocuk ile inceleme dışı suça sürüklenen çocuk ... hakkında yürütülen kamu davasının, yaşı büyük sanık hakkındaki dosya ile birleştirilmesine karar verildiği, inceleme dışı sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve ceza verilmesine yer olmadığına dair kararların kesinleştiği, suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu bakımından kurulan hükmün ise bozulması üzerine ise temyize konu dosya ile yargılama yapıldığı, çocukların yetişkinlerle birlikte suç işlemesi hâlinde, 5395 sayılı Kanun'un 17/3. maddesi gereğince davaların birlikte yürütülmesi bakımından mahkemelerin uygun bulması şartıyla yargılamanın her aşamasında birleştirme kararı verilebileceği, birleştirilen davaların genel mahkemelerde görüleceği ve yargılamayı yürüten Asliye Ceza Mahkemesinin çocuklara özgü kuralları uygulamakla yükümlü kılınmasının anılan mahkemeye çocuk mahkemesi sıfatı kazandırmayacağı hususları dikkate alındığında; mahkemece bozma üzerine Genel Mahkeme sıfatı yerine Çocuk Mahkemesi sıfatıyla yargılama yapılması ile Cumhuriyet Savcısının yargılama sırasında hazır bulunmasının zorunlu olduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2. Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan 26.03.2015 tarihli hükmün, müdafiinin temyizi üzerine suça sürüklenen çocuk aleyhine bozulduğunun anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuktan aleyhe bozma ilâmına karşı diyecekleri sorulmadan yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması,

2. Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan 26.03.2015 tarihli hükmün, müdafiinin temyizi üzerine suça sürüklenen çocuk aleyhine bozulduğunun anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuktan aleyhe bozma ilâmına karşı diyecekleri sorulmadan yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması,

3. Bozma ilâmından önceki hüküm suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edildiğinden, suça sürüklenen çocuk hakkında bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonucunda tayin olunan 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son. maddesi gereğince 5.000,00 TL adlî para cezası olarak infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuğun önce 5271 sayılı Kanun'un 307/4. maddesi uyarınca 8 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilip, devamında bu cezanın adlî para cezasına çevrilmesi suretiyle suça sürüklenen çocuğun neticeten 5.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

4. Suç adının gerekçeli karar başlığında "iş yeri dokunulmazlığının ihlâli" yerine "konut dokunulmazlığını ihlâl etme" olarak yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2003, Karar No: 2013/8429, Tarih: 04.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/2003 E.  ,  2013/8429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın döner bıçağı ile saldırdığı mağdurun açık kimlik bilgilerinin tespit edilemediği yargılama konusu olayda, yapılan araştırmada mağdurun olay sonrası tedavi amacıyla hastanelere müracaat etmediğinin tespit edildiği, ihbar eden ...'ın aşamalardaki ifadelerinde sanığın mağdura saldırdığını, ancak yaralayıp yaralamadığını görmediğini beyan ettiği ve sanığın da kolluk ifadesinde mağdura bıçakla saldırdığını ancak yaralamadığını söylemesi karşısında; mevcut delillere göre sanığın üzerine atılı yaralama suçunun teşebbüs aşamasında kaldığı, ... içtima kuralları gereğince sanığın eyleminin tamamlanmış silahla tehdit suçunu da oluşturup oluşturmadığı hususlarının gerekçeli kararda tartışılması gerektiği gözetilmeden, isabetsiz gerekçe ile sanığın tamamlanmış yaralama suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 04/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31501, Karar No: 2018/1763, Tarih: 21.02.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/31501 E.  ,  2018/1763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Sanıklara isnat edilen İİK'nın 332. maddesinde düzenlenen “aczine kendi fiiliyle sebebiyet veren vaziyetinin fenalığını bilerek ağırlaştırma” suçunun oluşabilmesi için, haciz yolu ile takip talebinden sonra veya bu talepten önceki iki yıl için borçlu, adet üzere kabul edilemeyecek bir hafiflikte hareket ederek veya haddinden ziyade masraflar yaparak yahut cüretli talih oyunlarına veya basiretsizce spekülasyonlara girişerek, yahut vaziyetinin fenalığını bildiği halde o gibi hareketlerle bu fenalığı ağırlaştırıyorsa, aleyhine aciz belgesi alınması veya alacaklı alacağını alamadığını ispat etmesinin gerekmesi karşısında, sanıklar hakkında devam eden diğer icra takip dosyaları getirtilip incelenerek, sanıkların işlerinde ağır ihmallerde bulunarak aczlerine kendi fiilleriyle sebebiyet verip vermedikleri, yahut vaziyetin fenalığına rağmen durumu daha da ağırlaştırıp ağırlaştırmadıkları, ağırlaştırmışlarsa ne şekilde meydana geldiği konusunda araştırma yapılmaksızın sanık ...’nın savunmasının alınması ile yetinilip eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

1) 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 332. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2) Sanıklar hakkında aynı suçtan dolayı aynı Mahkemenin 2014/152 Esas ve 2014/402 Karar sayılı dosyasının mükerrer cezalandırılmaya neden olunmaması ya da farklı müştekilerin bulunması halinde TCK 43. maddesinin uygulanması ihtimalinin tartışılması açısından mümkünse birleştirilmesi, olmazsa anılan dosyadan bu davayı ilgilendiren belgelerin onaylı suretlerinin alınarak denetime imkan verecek şekilde incelenip tutanağa geçirilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve O Yer Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 21.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12695, Karar No: 2010/16132, Tarih: 11.10.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/12695 E.  ,  2010/16132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 14.07.2008 tarihli okul kantini kira sözleşmesi ile kiracı olduğunun tespiti ile davalıların yarattığı muarazanın önlenmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı, Lise Kantininin davalı Okul Aile Birliğinden kiraladığını, sözleşmenin bu davalı tarafından tek taraflı olarak feshedildiğini öne sürerek, kiracılık sıfatının devam ettiğinin tespiti ile sataşmanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, 14.07.2008 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile Esenevler Anadolu Lisesi kantininin, Okul Aile Birliğinden bir yıl süre ile kiralamış olduğunu, sözleşmenin 6570 Sayılı Yasa gereğince her yıl yenileneceğini buna rağmen davalı Okul Aile Birliğince tek taraflı olarak feshedildiğini belirterek, kiracılığın devam ettiğinin tespiti için, bu davayı açmıştır. Davalı ise, davacının kantinde temizlik kurallarına uymaması ve son kullanma tarihi geçen ürünleri satışa sunması nedenleriyle uyarıldığı halde, eksiklikleri gidermediğini ve öğrencilerden gelen şikayetlerin devam ettiğini, sözleşmenin haklı nedenle feshedildiğini savunmuştur.

6570 sayılı yasaya tabi yerlerde kira sözleşmesi sözleşmede aksine hüküm bulunsa dahi tek yanlı olarak sonlandırılamayıp anılan yasada öngörüldüğü üzere dava yolu ile tahliye edilmesi istenebilir. Mahkemece, yukarıdaki yönlerde bir yargılama yapılmaksızın kiracının kira sözleşmesini ihlal ettiğinden sözedilerek davanın reddi doğru değildir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8055, Karar No: 2021/14873, Tarih: 09.12.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/8055 E.  ,  2021/14873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tapudan yol olarak terkini tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce istinaf isteminin kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı kaldırılmak suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tapudan yol olarak terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce HMK’nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1)Dosyada bulunan Belediye Başkanlığı yazı cevapları, dava konusu taşınmazın bilirkişi raporunda belirtilen özelikleri, Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü'nün parsel sorgulama uygulama sitesinden edinilen bilgiler ile Dairemizin 2020/5134 E. sayılı ilamı ile denetimden geçen ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nin 2018/1009-2020/15 E/K. sayılı, Dairemizin 2021/1859 Esas sayılı ilamı ile denetimden geçen ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nin 2018/3303 - 2020/1278 E/K. dava dosyalarında, dava konusu ... İli, ...Mahallesi 1067 parsel sayılı taşınmaz ile aynı özellikte bulunan ve komşu olan 1071,1072, 2743 ve 2747 parsel sayılı taşınmazlara arsa olarak değer biçildiği hususları gözetilerek dava konusu taşınmazın arsa vasfında olduğu kabul edilerek bu niteliğine göre değer biçilmesi gerekirken hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda taşınmaza arazi niteliğiyle değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.
Yargıtay — Esas No: 2013/10957, Karar No: 2013/14803, Tarih: 03.06.2013

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2013/10957 E.  ,  2013/14803 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 09.08.2004 tarihinde davalı ile kredi kartı sözleşmesi imzalanarak iki adet kredi kartı verildiğini, bu kartlara ilişkin borcun ödenmediğini, davalının talebi üzerine ödeme planı yapıldığını, fakat yapılan ödeme planına uymadığını, kredi kartlarına ilişkin borçlarını ödemediğini ve aleyhine yapılan icra takibine haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, kredi kartına ilişkin borcun asgari tutarının ödendiğini, bu ödemeye rağmen kartın iptal edilerek temerrüde düşülmüş gibi mağdur edildiğini ve haksız olarak icra takibi yapıldığını savunarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın usulden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, 15.03.2012 tarihli celsede HMK 120/2 maddesi uyarınca davacıya zorunlu gider avansı ile tebligat gideri olan 356.00 TL'nin yatırılması için 2 hafta kesin süre verilmiş, 24.09.2012 tarihli celsede verilen kesin süreye rağmen gider avansının yatırılmaması nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiştir. HMK'nın 114/g maddesinde gider avansı dava şartı olarak düzenlenmiştir. HMK 115/2 ve 120 maddelerinden ve 30.09.2011 tarihli resmi gazetede yayımlanan HMK gider avansı tarifesinin 1 ve 6 maddelerindeki düzenlemelerden gider avansının davanın açılması sırasında alınmasının şart olmadığı mahkemenin sonradan da bu eksikliği kesin süre vererek ikmal ettirebileceği anlaşılmaktadır.

Davanın açıldığı tarihte eksik veya hiç gider alınmamış olsa bile gider avansı dava şartı olmakla hüküm verilinceye kadar ikmal ettirilebilir. Bu durum davanın her aşamasında resen gözetilmesi gerekir. Gider avansının yatırılmaması halinde dava usulden red edilir. Tarafların bazı usuli işlemleri belli bir süre içinde yapmaları için hakimin bir tarafa kesin mehil verebileceği HMK'nun 94 ve devamı maddelerinde ayrıntılı olarak düzenlenmiştir. Kesin mehil, davanın en az masrafla ve sürüncemede bırakılmadan bir an evvel sonuçlanmasını temin için hakime tanınan yasal takdir yetkisidir. Ancak kesin mehil verilen işlemin yapılmaması, bir hakkın ortadan kalkması sonucunu doğurduğundan bu konudaki kararın yasaya uygun olması zorunludur. Bu nedenle HMK'da taraflara verilecek kesin süreye ilişkin ara kararlarda, yapılması gereken işlerin neler olduğunun açıklıkla belirtilmesi, tanınan sürenin yeterli ve elverişli olması, süreye uyulmamasının doğuracağı sonuçların açıklanması ve bu konuda tarafın uyarılması gereklidir. Aksi takdirde kesin mehle uymama, hukuki sonuç doğurmaz. (Bkz. HGK 21.9.1983 T. 14/3447-825 sayılı kararı)

Somut olayda mahkemece, 15.03.2012 tarihli duruşmada davacıya "HMK 120/2 maddesi uyarınca zorunlu gider avansı ile tebligat gideri olan 356.00 TL'sını yatırması için 2 haftalık kesin süre verilmesine" karar verilmiş ve 24.09.2012 tarihli celsede avansın verilen kesin süreye rağmen ödenmemesi nedeniyle davanın usulden reddine karar vermiştir. Mahkemece davacıya gider avansını yatırması için iki haftalık kesin süre verilmiş ise de, ne kadar gider avansı talep edildiği, talep edilen giderlere nelerin dahil olduğu, bu giderler içinde delil ikamesine yönelik gider olup olmadığı belirtilmemiştir. Dolayısıyla talep edilen avansın miktarı belirli olmayıp gider avansı veya delil ikamesi avansı olup olmadığı denetlenememektedir. Davacı ne kadar avans yatıracağını bilmemektedir. Ayrıca yukarıda açıklandığı gibi gider avansı dava şartı iken delil ikamesi avansı dava şartı olarak nitelendirilemez. Delil ikamesi avansının verilen kesin süre içinde yatırılmaması dava şartı nedeni ile davanın reddini gerektirmez. Taraf belirlenen sürede delil avansı giderini yatırmazsa dayandığı o delilinden vazgeçmiş sayılır. Mahkeme, dava şartı olarak belirlediği gider avansına yönelik ara kararında gider avansını oluşturan harç, tebligat gibi gider gerektiren işlemleri kalem kalem açıklamalı, her kalemin miktarını ayrı ayrı göstermeli, dava şartına yönelik gider avansı ile ilgili olarak verilen kesin sürede yatırılmamasının sonuçlarını da duruşma zaptına açıkca yazmalıdır. Yukarıda açıklanan şekilde soyut olarak verilen kesin süreye dayanılarak dava şartı noksanlığından davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 03.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5921, Karar No: 2015/13726, Tarih: 21.12.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/5921 E.  ,  2015/13726 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 23/01/2015 tarih ve 2014/700-2015/56 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin cam imalatı ve ticareti ile iştigal edildiğini, davalı ....'nin diğer davalı şirketin bölünmesi ve ayni sermayesi ile kurulduğunu, bu şirketin, müvekkili personelin, kendi bünyelerinde çalışmalarını sağlamak amacıyla çeşitli vaatlerde bulunarak müvekkili şirketten ayrılmalarına sebep olduklarını, bu surette müvekkil şirketle haksız rekabete giriştiğini, tecrübeli personelin işten ayrılması sebebiyle müvekkili şirketin zarara uğradığını ileri sürerek, davalıların haksız rekabet teşkil eden eylemlerinin tespitine ve haksız rekabetin men’ine, tespit edilen hatalı imalatlar ile müşterileri tarafından hatalı imalat nedeniyle iade edilen ürünlerden kaynaklı zararları için şimdilik 4.000,00 TL’nin, üretim ve işgücü kayıpları nedeniyle müvekkil şirketin uğradığı kar kayıpları için şimdilik 1.000,00 TL’nin, davalıların ayartarak istifa ettirdiği çalışanların ve bunların yerine istihdam edilen çalışanların yetiştirilmesi için sarf edilen emek mesai ve harcamalara karşılık şimdilik 1.000,00 TL’nin, davalıların haksız rekabet sonucunda elde ettiği maddi menfaatlerin hesaplanarak şimdilik 1.000,00 TL'nin, haksız rekabet eylemi sonucu müvekkilin maruz kaldığı itibar ve prestij kaybına karşılık şimdilik 1.000,00 TL’nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalı şirketin, davacının eski çalışanları ... ve ...'yi davacıyı çalışamaz hale getirmek, davacıya zarar vermek amacıyla işe aldığının, davacı tarafça ispatlanamadığı gibi, adı geçen işçilerin yerlerine, yaptıkları iş itibariyle davacı tarafın kendi bünyesi içerisinde başka elemanlarını ikame etmesinin uzun bir zaman almayacağı, davalının haksız rekabet kapsamında hareket ettiğinin ispatlanamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 21/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7688, Karar No: 2013/9027, Tarih: 14.06.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/7688 E.  ,  2013/9027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Manisa 2.Sulh Hukuk ve Menderes Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, kısıtlı adayının adrese dayalı nüfus kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olan, ... adresinin ...,... olduğu, bakım evine yerleştirilmeden önce kısıtlı adayı ...'in, vasi adayı kardeşi İsmail ve babaları ... 'le birlikte Manisa da ikamet ederken, babanın ölümü ile Manisadan ayrıldığı, nerede kaldığı bilinemediği, İzmir de gezerken bakım evine yerleştirildiği,vasi adayı ...'in de halen Manisa da ikamet ettiği anlaşılmıştır.

Bu durumda,Türk Medeni Kanununun 22. maddesi uyarınca bakım ve sağlık kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmamasına, aynı zamanda tüm işlerininde vasi tarafından idare edileceğine göre,uyuşmazlığın Manisa 2.Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nın 21 ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nın 25 ve 26.) maddeleri gereğince Manisa 2.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 14.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.