muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9777, Karar No: 2015/10851, Tarih: 11.02.2015

...'nin tuttukları deftere bakacağını beyan edip işyerinden ayrıldıkları, bir kaç gün sonra sanıklar ... ve...'ın yakınanlara ait işyerine tekrar giderek deftere baktıklarını borcun 51.000 TL olduğunu söyleyip zorla 45.000 TL'lik senedi yakınan ...'ü borçlu, yakınan ...'e kefil olarak imzalattırdıkları ve yakınan ...'ün parası olduğu haberini alan sanıklar ... ve...'ın yakınan ...'den senet bedelini ödemesini istedikleri ve 31.12.2009 günü sanıklar ...,..., ... ve yanlarındaki 4-5 kişinin yakınanların işyerine gittikleri ve sanık ...'nin yakınanlardan parayı aldığının anlaşılması karşısında; sanıklar ... ve...'ın yakınanlar ... ve ...'e karşı eylemlerinin bir bütün halinde tek bir yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı biçimde iki ayrı yağma suçundan hüküm kurulması,

8-) Sanıklar ... ve...'ın aynı işletme adına hareket eden yakınanlar ... ve ...'e farklı zamanlarda birden çok kez faizle borç para verdiğinin sabit olup, mahkeme tarafından da kabul edilmesi karşısında; sanıklar hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde sanıklar ... ve... hakkında tefecilik suçundan ikişer kez hüküm kurulması,

9-) Yakınanlar ... ve ...'ün soruşturma aşamasında Cumhuriyet Savcılığında verdikleri beyanlarında zararlarının sanık...'ın ailesi tarafından giderildiğini beyan ettiklerinin anlaşılması karşısında; sanıklar... ve ... hakkında yakınanlar ... ve ...'e karşı yağma suçundan kurulan hükümlerde 5237 sayılı TCK'nın 168/3. maddesinin uygulama olanağının karar yerinde tartışmasız bırakılması,

10-) Kabule göre;

a-) Sanıklar... ..., ... ve ...hakkında yakınan ...'a karşı yağma eylemi ile ilgili olarak düzenlenen iddianamede TCK’nın 149/1. maddesinin (d) bendinin uygulanması istenen maddeler arasında gösterilmediğinin anlaşılması karşısında; sanıklara usulüne uygun olarak ek savunma hakkı tanınmadan, anılan maddenin (d) bendi ile uygulama yapılarak savunma hakkının kısıtlanması,

b-) Sanık ... hakkında yakınan ...'a karşı yağma eylemi ile ilgili olarak düzenlenen iddianamede TCK’nın 220/5. maddesinin uygulanması istenen maddeler arasında gösterilmediğinin anlaşılması karşısında;

sanığa usulüne uygun olarak ek savunma hakkı tanınmadan, anılan madde ile uygulama yapılarak savunma hakkının kısıtlanması,

11-) 5237 sayılı TCK.nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmalarına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde hüküm kurulması,

11-) 5237 sayılı TCK.nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmalarına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı, sanıklar..., ..., ..., ..., ... ve ... savunmanlarının temyiz dilekçelerinde ve sanık ... savunmanları Av.... ve Av...., sanıklar..., ... ve ... savunmanı Av.... ile sanık ...savunmanı Av....'ın, duruşmada ileri sürdüğü tüm itiraz ve savunmaları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sanıklar ... ve ... hakkında yakınan ...'a karşı yağma, sanıklar..., ..., ... hakkında yakınan ...'a karşı yağma suçlarından kurulan hükümler yönünden duruşmalı temyiz incelemesi yapılan hükümlerin BOZULMASINA ilişkin oyçokluğuyla alınan karar 11.02.2015 gününde Yargıtay Cumhuriyet Savcısı 'ın katıldığı oturumda, sanık ... savunmanı Av....nun yüzüne karşı açıkça ve yöntemince okunup anlatıldı.

6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun 105/6. maddesi ile yürürlükten kaldırılan;

ancak, aynı Kanunun geçici 2/4. maddesi uyarınca, bu mahkemelerde açılmış olan davalara, kesin hükümle sonuçlandırılıncaya kadar bakmakla görevlendirilen, CMK’nın yürürlükten kaldırılan 250/1. maddesine göre görevli mahkemeler, 6 Mart 2014 tarihli, mükerrer 28933 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6526 sayılı Terörle Mücadele Kanunu ve Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 1. maddesi ile 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununa eklenen geçici 14/1. maddesi gereğince kaldırılmışsa da, anılan maddenin 4. fıkrasına, “Bu mahkemelerce verilip Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığında veya Yargıtay'ın dairelerinde bulunan dosyaların incelenmesine devam olunur.” hükmü konulmuştur. Türkiye Cumhuriyetinin, konumu gereği; başta terör olmak üzere, örgütlü suçlarla mücadele edebilmesi için; Kanun Koyucunun özel yetkili mahkemeleri kaldırırken; kaldırma gerekçesinde ortaya koyduğu sakıncaları taşımayan; evrensel hukuk kurallarına uygun; yetki ve görev sınırları iyi çizilmiş; alt yapısı iyi oluşturulmuş; ihtisas mahkemelerine ihtiyaç olduğu, inancını taşıyorum.

Düşüncem bu olmakla birlikte, benim muhalefetim; bu mahkemeler kaldırılırken; dosyası henüz sonuçlanmamış sanıklarla; dosyası karara bağlanıp, Yargıtay'a gönderilmiş olan sanıklar arasında ayrım yapan yukarıda açıklandığı şekilde bir hükme yer verilmesinin, kaldırma nedenleriyle örtüşmediği ve çeliştiği noktasına ilişkindir. Çünkü;

Düşüncem bu olmakla birlikte, benim muhalefetim; bu mahkemeler kaldırılırken; dosyası henüz sonuçlanmamış sanıklarla; dosyası karara bağlanıp, Yargıtay'a gönderilmiş olan sanıklar arasında ayrım yapan yukarıda açıklandığı şekilde bir hükme yer verilmesinin, kaldırma nedenleriyle örtüşmediği ve çeliştiği noktasına ilişkindir. Çünkü;

5271 sayılı Kanunun 2/f maddesi "kovuşturma: iddianamenin kabulü ile başlayıp, hükmün kesinleşmesine kadar geçen evreyi" ifade eder, şeklinde tanımlanmış olup, bu tanıma göre, temyiz aşamasındaki dosyalar kovuşturması devam eden derdest dosyalardır. Bu tanım karşısında, henüz kovuşturma süreci tamamlanmamış dosyalardan; özel yetkili mahkemelerce karar verilmemiş olanların genel (normal) ağır ceza mahkemelerine gönderilmesi; temyiz aşamasındakilerin ise Yargıtay tarafından incelenmesi yolunda düzenleme yapılmak suretiyle ayrıma gidilmesinin doğru bir çözüm şekli olmadığını düşünüyorum. Sebeblerini aşağıda açıklayacağım üzere, bu Kanun hükmüne rağmen; Yargıtay'da bulunan dosyalarında, aynen, karar verilmemiş dosyalarda olduğu gibi; hiçbir incelemeye tâbi tutulmadan salt, söz konusu mahkemelerin kaldırıldığı gerekçesi ile genel bir kanun bozması yapılıp, mahalline iade edilmeleri ve muhakemelerinin; genel (normal) mahkemelerde yapılmasının sağlanması görüşündeyim. Aksi bir çözüm, yani esasa girilerek bu dosyaların inceleneceği kuralına uyulması 10 Aralık 1948 tarihli İnsan Hakları Evrensel Beyannamesine ve 4 Kasım 1950 tarihli Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine aykırı olur.

Şöyle ki;

1-Özel Yetkili Mahkemeler, "Adil Yargılanma Hakkı" ve "Ağır Ceza Mahkemeleri" arasındaki ayrıma son vermek amacıyla kaldırılmış olup, bu husus anılan Kanunun genel ve sözü geçen madde gerekçesinde belirtilmiş; böylece, bütün Ağır Ceza Mahkemelerinin aynı usul kurallarına tâbi olması sağlanarak, adil yargılanma hakkı için gerekli olan özel soruşturma ve kovuşturma usullerine son verilmesi amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda baktığımızda; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığında ve Yargıtay'ın dairelerinde bulunan dosyaların incelenmesine devam olunacağına ilişkin düzenlenme yapılması; İnsan Hakları Evrensel Beyannamesinin 10. ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddelerine uygun düşmez.

Zira, Kanun Koyucu, bizzat kendisi, özel yetkili mahkemeleri adil yargılanma hakkını temin etmek amacıyla kaldırıldığını, Kanun gerekçesinde yer vermesine ve bu mahkemelerin normal ağır ceza mahkemelerine göre, daha güvencesiz olduğunu kabul etmesine rağmen; bu mahkemelerce kurulan hükümlerin, normal ağır ceza mahkemelerinden verilen kararlar gibi incelenmesini öngörmesi; kaldırma gerekçesi ve amacıyla çelişen bir sonuç yaratır.

Zira, Kanun Koyucu, bizzat kendisi, özel yetkili mahkemeleri adil yargılanma hakkını temin etmek amacıyla kaldırıldığını, Kanun gerekçesinde yer vermesine ve bu mahkemelerin normal ağır ceza mahkemelerine göre, daha güvencesiz olduğunu kabul etmesine rağmen; bu mahkemelerce kurulan hükümlerin, normal ağır ceza mahkemelerinden verilen kararlar gibi incelenmesini öngörmesi; kaldırma gerekçesi ve amacıyla çelişen bir sonuç yaratır.

2- Mahkemeler, bütün işlemlerinde eşitlik ilkesine uygun hareket etmek zorundadırlar. 6526 sayılı Kanunla delil toplama yöntemleri değiştirilmiş; önceden CMK'nın 250. maddesi kapsamında kalan soruşturma ve kovuşturmalarda şüpheli ve sanıklar yönünden kısıtlayıcı hükümler kaldırılarak, hukukî güvenlik ile yargılama eşitliği sağlanmıştır. Ancak Özel Yetkili Mahkemelerin kaldırılması sonucu, bu mahkemelerce karara bağlanmayan ve diğer ağır ceza mahkemelerine gönderilen davaların sanıkları ile; kararları Yargıtay'da temyiz incelemesinde bulunan dosyaların sanıkları arasında ayrım yapılarak, fark yaratılması; İnsan Hakları Evrensel Beyannamesinin 7. maddesinde öngörülen eşitlik ilkesi ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin, sözleşmede yer alan hak ve özgürlüklerden ayrım gözetilmeksizin, herkesin yararlanmasını hüküm altına alan 14. maddesine ve iç hukukumuz yönünden de, Anayasamızın "Kanun önünde eşitlik" başlıklı 10; "Hak Arama Hürriyeti" başlıklı 36; "Kanunî Hâkim Güvencesi" başlıklı 37; "Suç ve Cezalar" başlıklı 38. maddelerine aykırılık oluşturur.

Görüldüğü üzere;

Söz konusu Kanunî düzenleme, bu hâliyle, hem Anayasamıza aykırıdır, hemde tarafı olduğumuz ve usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalarla çatışmaktadır.

Şimdi, burada sorun, Anayasamıza ve yukarıda açıkladığımız milletlerarası antlaşmalara aykırılık oluşturan, anılan Kanun hükmünü aşıp aşamayacağımız; aşabilecek isek, bunu nasıl yapabileceğimiz noktasında toplanmaktadır.

Aslında, bu konu, bir sorun iken, Anayasamızın 90/5. maddesinde 07.05.2014 tarih ve 5170 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikle, milletlerarası antlaşma hükümlerine üstünlük tanınarak, temelinden çözülmüş olup, bu gün için tartışma kalmamıştır.

Şöyle ki;

Anayasamızın 90/5. maddesi ile; bir kanun hükmüyle usulüne uygun olarak yürürlüğe girmiş, temel hak ve özgürlükleri düzenleyen bir antlaşma kuralının çatışması hâlinde, antlaşma hükümlerinin uygulanacağı kabul edilmiştir.

Aslında, bu konu, bir sorun iken, Anayasamızın 90/5. maddesinde 07.05.2014 tarih ve 5170 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikle, milletlerarası antlaşma hükümlerine üstünlük tanınarak, temelinden çözülmüş olup, bu gün için tartışma kalmamıştır.

Şöyle ki;

Anayasamızın 90/5. maddesi ile; bir kanun hükmüyle usulüne uygun olarak yürürlüğe girmiş, temel hak ve özgürlükleri düzenleyen bir antlaşma kuralının çatışması hâlinde, antlaşma hükümlerinin uygulanacağı kabul edilmiştir.

Bu hükümden hareketle somut olayımızı değerlendirecek olursak, 6526 sayılı Kanunun 1. maddesi ile Terörle Mücadele Kanununa eklenen geçici 14. maddenin 4. fıkrası son cümlesinin; Türkiye Cumhuriyeti Anayasası ve Ülkemizin kabul ettiği milletlerarası antlaşmalar ile çeliştiği açıkça görülmekte olup, İnsan Hakları Evrensel Beyannamesinin ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin yukarıda açıklanan hükümlerine üstünlük tanınması suretiyle sorunun çözülmesi ve özel yetkili mahkemelerce verilen hükümlerin; başka yönleri incelenmeksizin, kanun önünde eşitlik ilkesi ve adil yargılanma hakkı gereğince, bütünüyle bozularak, genel (normal) ağır ceza mahkemelerinde; muhakemelerinin yapılması ve sonucuna göre, hüküm kurulması için bozulması gerekmektedir. Aksi bir düşüncenin kabul edilmesi; kanun koyucunun bu mahkemeleri kaldırma gerekçesi ve amacıyla çelişen sonuçlar doğuracağı gibi hukukun; adalet, yerindelik ve hukukî güvenlik başlıkları altında toplanabilecek temel değerlerine de aykırı olur, kanaatindeyim.

Bu nedenlerle söz konusu dosyada; yüksek çoğunluğun esasa girerek inceleme yapma görüşüne ve bu görüşe bağlı olarak verdiği karara katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/9975, Karar No: 2015/13438, Tarih: 14.12.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/9975 E.  ,  2015/13438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... ... ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/12/2014

NUMARASI : 2013/217-2014/441

Taraflar arasında görülen davada .... ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16/12/2014 tarih ve 2013/217-2014/441 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 26.10.2009 tarihinde davalı idareye ait havai hattın orta fazının bilinmeyen bir nedenle koparak toprakla temasından ötürü dava dışı müvekkilinin sigortalısı ... Plastik Kauçuk San. Tic. A.Ş.'ye ait olan fabrikada hasar meydana geldiğini, yangın ekspertiz raporunda davalının kusurlu bulunduğu, sigortalıya müvekkili tarafından 07.01.2010 tarihinde 8.496,55 TL ödendiğini, ödenen bu tutarın davalıya rücu edildiğini, ... ... İcra Müdürlüğü'nce tutarın tahsili için yapılan icra takibine davalı tarafından itiraz edildiğini iddia ederek haksız ve kötüniyetle yapılan itirazın iptaline, takibin devamına, %20 oranında icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin kusurlu olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamı, keşif ve bilirkişi raporuna göre, davacı sigortalısına ait mahalde meydana gelen olayda davalının kusurunun bulunmadığı, hasarın davacı sigortalısının tesislerindeki toprak arızasından meydana gelebileceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 14/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/16320, Karar No: 2008/6055, Tarih: 01.05.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/16320 E.  ,  2008/6055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı ile aralarında ... satımına ilişkin komisyon sözleşmesi bulunduğunu, kendisi devreden çıkarılarak taşınmazın davalının kayınbabası adına tapuda satın alındığını, komisyon ücretinin ödenmediğini alacağın tahsili için yaptığı icra takibine itiraz edildiğini ileri sürerek itirazın iptaline % 40 tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacının taşınmaz malikinden aldığı, davacının satış yetkisi bulunmadığından davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

B.K.'nun 404. maddesi gereği, tellallık, tellalın ücret mukabilinde akdin yapılması imkanının hazırlamaya veya akdin icrasına tavassuf etmeye memar edildiği iki taraflı bir sözleşmedir. Yaptığı hazırlık veya icra eylediği tavassuf akdin icrasına muncer olunca, tellal ücrete müstehak olur. (BK.405) Tellalın ücret isteyebilmesi için tellalın çalışmasının sözleşmesinin yapılmasına neden olması gerekir. Ne var ki B.K'nun 405. maddesindeki bu düzenleme kamu düzenine ilişkin olmadığı için taraflar bunun aksini kararlaştırabilirler.

Taraflar arasında yapılan 7.9.2006 tarihli sözleşme ile davalı "gayrimenkulu görülen söz konusu yeri bir yıl içinde, şahsın ortağı veya çalışanı bulunduğum şirket, şirket ortakları , şirektin ortak olduğu kuruluşlar ya da kan ve sıhrı hısımların satın aldığı takdirde yukarıda yazılı satış bedelinin %3+KDV sını kiraladığı takdirde yıllık kira bedelinin %12+KDV sini Maxera gayrimenkul danışmanlığa hizmet bedeli olarak ödemeyi taahhüt ediyorum." demiştir. Davalı bu sözleşmeyi boş olarak imzaladığını savunmuşsa da bu savunmasını yasal delillerle kanıtlayamamıştır. Davacı ve davalı tarafça imzalanan bu sözleşme geçerlidir. Dosya içeriğinden, sözleşmede belirtilen taşınmazın sözleşmede belirtilen bir yıllık süre bitmeden davalının kayınpederi tarafından satın alındığı anlaşılmaktadır. Mahkemece işin esası incelenip davacının takibe haklı olduğu miktar saptanıp sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken davanın reddi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı lehine BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 1.5.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3509, Karar No: 2013/7158, Tarih: 02.12.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/3509 E.  ,  2013/7158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanığın bıçakla mağdur ...'ı, ve karın bölgesinden toplam iki bıçak darbesiyle, pnömotoraksa ve yaşamsal tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaraladığı olayda; meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte değerlendirilerek 1 yıldan 3 yıla kadar hapis cezası öngören TCK.nun 86/1. maddesi ile uygulama yapıldığı sırada cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak sonuca etkili olacak şekilde belirlenmesi yerine 1 yıl hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ... ’nin kasten öldürmeye teşebbüs, kasten silahla yaralama suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçlarının niteliği tayin, cezayı azaltıcı tahrik ve takdiri indirim sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış,

savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri nedeni dışında isabetsizlik görülmediğinden, sanık ve müdafiinin meşru savunma koşullarının varlığına, suç niteliğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sanık hakkında kurulan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 02/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7080, Karar No: 2024/20246, Tarih: 12.06.2024

**10. Ceza Dairesi         2021/7080 E.  ,  2024/20246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/202 E., 2016/88 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

A. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

B. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin mahkûmiyet karar tarihi olan 03.02.2016 tarihi olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden İnegöl 4. Asliye Ceza Mahkemesinin kararının 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA; bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,12.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12086, Karar No: 2022/2510, Tarih: 04.04.2022

**1. Ceza Dairesi         2021/12086 E.  ,  2022/2510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Basit kasten yaralama

HÜKÜMLER : 1)Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/11/2017 tarih ve 2016/277 Esas, 2017/473 Karar sayılı kararı; Sanığın, katılan ...’e yönelik basit kasten yaralama suçundan, 5271 sayılı CMK’nin 223/2-e maddesi gereğince beraatine dair kararı,

2)... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 07/05/2018 tarih ve 2018/1233 Esas, 2018/1167 Karar sayılı kararı; “İstinaf başvurusun esastan reddine” dair kararı,

3)... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 04/11/2018 tarih ve 2018/1233 Esas, 2018/1167 Karar sayılı ek kararı; “Temyiz talebinin reddine” dair ek kararı,

TÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 07/05/2018 tarih ve 2018/1233 Esas, 2018/1233 Karar sayılı kararı ile 04/11/2018 tarihli ek kararının katılan vekili tarafından 5271 sayılı CMK'nin 296/2 ve 291. maddelerinde belirtilen süreler içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında basit kasten yaralama suçundan, verilen kararın miktar ve türü gözetildiğinde, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nin 286/2-d maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dahil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından; ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 04/11/2018 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararının hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 298/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak ek karara yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİ ile EK KARARIN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.04.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.