muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2310, Karar No: 2019/4670, Tarih: 20.06.2019

Dosya kapsamından çekişmeli taşınmaz bölümünün aktif kullanılan yol olmadığı, kamulaştırma işlemine tabi tutulan özel mülk olduğu anlaşılmaktadır. Bilindiği gibi; 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12/3. maddesinde kadastro tespit tutanaklarda belirtilen haklara, sınırlandırma ve tespitlere ait tutanakların kesinleştiği tarihten itibaren on yıl geçtikten sonra, kadastrodan önceki hukuki sebeplere dayanarak itiraz olunamayacağı ve dava açılamayacağı düzenlenmiştir. 3402 sayılı Yasa'nın 12/3. maddesinde öngörülen süre hak düşürücü süre olup kamu düzeni ile ilgilidir ve mahkemece davanın her aşamasında re'sen gözetilmesi gerekli olumsuz dava şartlarındandır. 14 Mart 2009 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5841 sayılı Yasa’nın 2. maddesi ile 3402 sayılı Kadastro Yasası’nın 12. maddesinin üçüncü fıkrasına “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil, tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır.” cümlesi ve aynı Yasa’nın 3. maddesi ile de 3402 sayılı Yasa’ya “Bu Kanun'un 12'nci maddesinin üçüncü fıkrası hükmü, devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır.” şeklindeki geçici 10. madde eklenmiştir. Ancak anılan Yasa Anayasa Mahkemesi'nin 12.05.2011 tarih 2009/31 Esas, 2011/77 Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş ve daha sonra karar Resmi Gazete'de yayımlanarak iptal hükmü yürürlüğe girmiştir. İptal kararının gerekçesinde "Anayasa'nın 43. ve 169. maddelerinde temel bir değer olarak çevrenin korunması ve herkesin çevreden eşit şekilde yararlanması hakkını güvence altına almak amacıyla kıyıların ve ormanların devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu belirtilerek bu alanlarda özel mülkiyet yasaklanmıştır. Bu nedenle belli bir sürenin geçmesiyle söz konusu alanlarda özel mülkiyet edinilmesi olanaklı değildir." denilmek suretiyle kıyı kenar çizgisi ve orman iddiası ile açılan davalarda on yıllık hak düşürücü sürenin uygulanmayacağı belirtilmiştir. Diğer bir anlatımla kamu malları (kıyı kenar çizgisi ve orman iddiası gibi) dışında kalan yani özel mülke konu olabilecek taşınmazlar yönüyle on yıllık hak düşürücü süre uygulanacaktır. Dairemizin uygulamayla kararlılık kazanmış görüşü de bu yöndedir. Hal böyle olunca; mahkemece hak düşürücü süre geçtikten sonra dava açılmış olması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, esasa girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davalıya iadesine,

yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.06.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7044, Karar No: 2017/5771, Tarih: 26.10.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/7044 E.  ,  2017/5771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ...Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17/02/2015 gün ve 2009/169-2015/29 sayılı kararı bozan Daire’nin 15/03/2016 gün ve 2015/6467-2016/2820 sayılı kararı aleyhinde davalılar vekilleri tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "...'nun Kayıp Şarkıları" adlı filminin ... kültürünün tanıtımına katkıda bulunacak toplam yapım süresi 5 yıl süren bir proje olduğunu, müvekkilinin bu sinema filminin yönetmeni, özgün müzik bestecisi, senaryo ve diyalog yazarı olduğunu, müvekkil eserinin orijinal kopyasının 2009 yılı başında Kültür Bakanlığına teslim edildiğini, bakanlık tarafından projenin sahiplenilerek desteklendiğini, davalılardan Turkcell'in ''Turkcell'linin Gücü, Turkcell'in Çekim Gücü" sloganıyla yayınlanan reklam filminin müvekkilin bahsi geçen eserinden, eser sahibinin izni olmadan işlenerek oluşturulduğunu, söz konusu reklam filminin Alametifarika Şirketi tarafından yaptırıldığını, bu şirketin, kurucusu ve "sahibinin" müvekkilin yaklaşık 30 yıllık arkadaşı olan diğer davalı ... olduğunu, söz konusu reklam filminde müvekkilinin büyük emek ve çaba karşılığında çektiği birçok karenin Turkcell'in reklam filminde kullanılmasıyla müvekkilinin eser üzerindeki mali ve manevi haklarının ihlal edildiğini ileri sürerek reklam kampanyasının müvekkilin "...'nun Kayıp Şarkıları" isimli eserinden intihal yoluyla gerçekleştirildiğini tespitine, tecavüzün ref i ve men'ine, FSEK m. 68 uyarınca üç kat rayiç bedel ile FSEK m. 70 uyarınca tazminat hesaplaması yapılarak anılan maddeler kapsamında hesaplanacak olan miktarlardan fazla olan bedele karar verilmesini, şimdilik 50.000 TL maddi tazminatın, 7 Ekim 2009 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılardan Alametifarika ve ... vekili davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili davanın reddini istemiştir.

Davalılardan Alametifarika ve ... vekili davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulü ile davalıların "Turkcell'inin Gücü Turkcell'in çekim gücü" reklam filminde davacının “Anadolunun Kayıp Şarkıları” isimli eser niteliğindeki belgeselinden doğan mali ve manevi haklarına tecavüzün tespiti ile FSEK 68. maddesi uyarınca belirlenen rayiç bedelin takdiren 3 katı olan 40.950 TL'nin 07.10.2009 tarihinden itibaren yürütülecek avans faizini aşmayacak şekilde reeskont faizi ile birlikte davalılardan müşterek ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, fazlaya dair maddi tazminat talebinin reddine, taraflar arasındaki farazi sözleşmesel ilişkinin doğması nedeni ile davacı yanın ref talebinin reddine, davalıların bundan sonraki gösterime ilişkin tecavüzlerinin menine, masrafı davalılardan alınmak üzere hüküm özetinin karar kesinleştiğinde ilanına dair verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine karar Dairemizce bozulmuştur..

Davalılar vekilleri, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalılar vekillerinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekillerinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 4,60 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 275,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalı ...den alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,60 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 275,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalılar Alametifarika Rek. Tas. Yap. Yay. A.Ş. ve Serdar Kamil Erener'den alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 26/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15877, Karar No: 2023/5632, Tarih: 04.07.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/15877 E.  ,  2023/5632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI :2018/653 E., 2019/340 K.

ŞİKAYETÇİ :...

SUÇ :Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM :Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Red

... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 13.02.2019 tarihli ve 2018/653 Esas, 2019/340 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 293 üncü maddesinin ikinci fıkrasında yer alan ''Hüküm, temyiz eden Cumhuriyet Savcısına veya ilgililere gerekçesiyle birlikte açıklanmamışsa; hükmün temyiz edildiğinin bölge adliye mahkemesince öğrenilmesinden itibaren gerekçe, yedi gün içinde tebliğ edilir.'' 5271 sayılı Kanun' un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve yine aynı Kanunun 295 inci maddesinde yer alan "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanığın yüzüne karşı verilen hükme yönelik 5271 sayılı Kanunu'nun 291 inci maddesinde belirtilen 15 günlük yasal süre içerisinde temyiz dilekçesi sunduğu ancak temyiz dilekçesinde gerekçe belirtilmediği, gerekçeli karar tebligatının da ihtarat içermediği anlaşıldığından, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarih ve 2019/9. MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi

bakımından sanığa veya müdafiine tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanunu'nun 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve sanığın veya müdafiinin süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, oy birliğiyle, 04.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/30080, Karar No: 2010/11771, Tarih: 11.05.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/30080 E.  ,  2010/11771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/10/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de:

Alacaklı vekili tarafından 24.07.2009 tarihinde bonoya dayalı olarak borçlular M. A.A.,  S.A. ve N.A.hakkında kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine başlandığı, borçlular S. A. ve N.A.’ın diğer borçlu M.A.A.’ın takip tarihinde ölü olup ölü kişi hakkında takip yapılamayacağı nedeniyle takibin iptalini talep ettikleri görülmüştür.

4.5.1978 tarih, 4/5 sayılı İBK göre ölü kişi hakkında takip yapılamaz; açılan takip mirasçılarına yöneltilemez. Bu husus kamu düzenine ilişkin olması nedeniyle takibin her aşamasında ve süresiz olarak ileri sürülebilecek nitelikte olup, mahkemece kendiliğinden göz önüne alınması gerekir.

Öte yandan, takip iptal edilmediği sürece mirasçılar sürekli olarak cebri icra tehdidi altında bulunacaklarından,  kamu düzenini ilgilendiren bu olayda, mirasçıların her zaman takibin iptalini istemelerinde hukuki yararları vardır.

Ne var ki somut olayda, müşteki borçlular, borçlu M. A.A.’ın mirasçısı olduklarına ilişkin herhangi bir veraset ilamı sunmadıklarından sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçlular icra mahkemesine başvurularında takipte talep edilen faiz oranının fahiş olduğunu ileri sürerek itiraz ettikleri halde mahkemece, bu hususta değerlendirme yapılmaması ve olumlu olumsuz bir karar verilmemesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçluların temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 11/05/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6073, Karar No: 2022/14043, Tarih: 05.09.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/6073 E.  ,  2022/14043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun gece vakti müştekinin iş yerine girmesi şeklinde gerçekleşen olayda, suça sürüklenen çocuğun eyleminin TCK'nın 116/4, 31/3. maddelerinde belirtilen iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçunu oluşturduğu, bu suçun gerektirdiği cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 5 yıl 4 aylık dava zamanaşımının, 13.01.2015 olan birinci mahkûmiyet tarihi ile 22.03.2022 olan ikinci mahkûmiyet tarihi arasında gerçekleşmiş olduğu gözetilmeden yargılamaya devam olunarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8.maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle isteme aykırı olarak DÜŞÜRÜLMESİNE, 05.09.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8687, Karar No: 2023/7896, Tarih: 29.05.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/8687 E.  ,  2023/7896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; 13.10.2020 tarihli ve 2019/1470 Esas, 2020/326 Karar sayılı karar ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince temyiz edilmesine üzerine, Dairemizce 25.02.2021 tarihli ve 2021/736 Esas, 2021/5113 Karar sayılı karar ile İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince ikinci bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait işyerinde kayıtlarda düz işçi olarak görünmesine rağmen büro şefi olarak çalıştığını ancak fiilen çalıştığı işe dair ücretin kendisine ödenmediğini ileri sürerek fark ücret, ikramiye, ilave tediye ve sorumluluk zammı ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacıya toplu iş sözleşmesine uygun olarak ücret ve diğer haklarının ödendiğini ve taleplerin zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 02.03.2018 tarihli ve 2017/192 Esas, 2018/153 Karar sayılı kararı ile; toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının fiili olarak kayıtlarda geçen ve ücretlendirmeye tâbi tutulduğu iş dışında başka bir işte çalıştırıldığının anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 07.06.2018 tarihli ve 2018/1564 Esas, 2018/1478 Karar sayılı kararıyla; İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden kanuna aykırılık bulunmadığı gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 19.11.2018 tarihli ve 2018/12642 Esas, 2018/24621 Karar sayılı kararı ile; diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, davacının fiilen yaptığı işin denetime elverişli şekilde belirlenmesinin ardından toplu iş sözleşmelerindeki derece ve kademeye ilişkin hükümler ile sözleşme ekindeki pozisyon cetvelindeki üst derece sınırına dikkat edilmek suretiyle varsa fark işçilik alacaklarının denetime elverişli şekilde hesaplanıp hüküm altına alınması gerektiği gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Birinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 13.10.2020 tarihli ve 2019/1470 Esas, 2020/326 Karar sayılı kararı ile; bozma ilâmına uyulup bozma gereklerine göre bilirkişiden rapor alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

2. Dairemizin 25.02.2021 tarihli ve 2021/736 Esas, 2021/5113 Karar sayılı kararı ile; tarafların diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, davacı tarafın bildirdiği tanıklar dinlenerek davacının devir tarihine kadar fiilen yaptığı iş ve bu işi ne kadar süre ile yaptığı tespit edildikten sonra her bir dönem için fiilen yaptığı işe karşılık gelen derece ve kademesinin, işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmeleri gereğince belirlenmesi, hesaplama yapılırken mevsimlik işçilikte geçen süreler de dikkate alınarak daimi kadroya geçirildiği ilk tarihten itibaren derece ve kademesinin denetime elverişli şekilde her bir yıl için ayrı ayrı gösterilmesi ve buna göre derece ve kademesine isabet eden ücret üzerinden varsa fark işçilik alacaklarının hesaplanıp hüküm altına alınması gerektiği gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

D. İlk Derece Mahkemesince ikinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma ilâmına uyulmasına karar verildikten sonra davacı tanıkları dinlenmiş, davacının mevsimlik işte geçen süreleri dikkate alınmış ve büro şefi olarak çalışması nedeniyle bu işe karşılık gelen derece ve kademesi belirlenmiş, belirlenen derece ve kademesine göre davacıya eksik ödendiği anlaşılan dava konusu fark ücret, ilave tediye, ikramiye, sorumluluk zammı alacaklarının işten ayrıldığı tarih olan 24.12.2014 tarihine kadar olan hesaplamasını yapan bilirkişi raporu hükme esas alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili; davacının büro şefi olarak çalıştığı tespit edilmesine rağmen büro görevlisi olduğu kabulü ile dava konusu alacaklarının hesaplandığını, ilk bilirkişi raporu ile hükme esas alınan bilirkişi raporu arasında çelişki olduğunu, davacının alacaklarının 28.02.2015 tarihine kadar hesaplanması gerektiğini, mevsimlik işte geçen sürenin dikkate alınmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

2. Davalı vekili; kısmi dava açılamayacağını, zamanaşımı def'inin dikkate alınmadığını, faiz konusunda hatalı karar verildiğini, davacının kötüniyetli olması nedeniyle işbu davayı açamayacağını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; davacının ücretinin tespiti ile tespite bağlı kıdem tazminatı ile yıllık izin, ilave tediye ve ücret alacağının bulunup bulunmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 ... maddeleri.

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32 nci maddesi, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 39 uncu maddesi, 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması ve 6452 Sayılı Kanunla 6212 Sayılı Kanunun 2 nci Maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun'un 1 vd. maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 ... maddesinde yer ... sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı ve davalı vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

29.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.