muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/8052, Karar No: 2011/10609, Tarih: 20.10.2011

Anayasa’nın 43. ve 169. maddelerinde temel bir değer olarak çevrenin korunması ve herkesin çevreden eşit şekilde yararlanması hakkını güvence altına almak amacıyla kıyıların ve ormanların devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu belirtilerek bu alanlarda özel mülkiyet yasaklanmıştır. Bu nedenle belli bir sürenin geçmesiyle söz konusu alanlarda özel mülkiyet edinilmesi olanaklı değildir.

Ancak, hukuk devletinin en temel unsurlarından birisi olan hukuki güvenlik ilkesi bireyleri keyfi yönetimlere ve hukuki sürprizlere karşı korumak ve bireylerin ileride başlarına gelebilecekleri öngörebilmesi ve hareketlerini buna göre ayarlayabilmesi amacıyla hukuk kurallarının açık, anlaşılabilir ve öngörülebilir olmasını gerektirir. Hukuki güvenlik ilkesini eşya hukuku alanında somutlaştıran kurum tapuya güven ilkesidir. Tapu sicilinin temel işlevi bir taşınmazla ilgili tüm hakların bu sicile kaydedilerek herkese karşı ileri sürülebilmesi ve sicile kayıtlı olmayan hakların da iyi niyetli üçüncü kişilere karşı ileri sürülememesidir. Bu aynı zamanda mülkiyet hakkının sağladığı güvencenin de bir sonucudur.

Anayasa’nın 35. maddesi ise kişi özgürlüğü ile yakından ilişkili olan mülkiyet hakkını güvence altına almaktadır. Ancak mülkiyet hakkı mutlak bir hak olmayıp kamu yararı amacıyla sınırlandırılabilir; bu sınırlandırmanın ölçülü ve orantılı olması gerekir. Nitekim Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) hem kıyılar hem de ormanlarla ilgili kararlarında kadastro tespiti ya da satın alma yoluyla tapulu taşınmazları edinen kişilerin tapularının, kıyı kenar çizgisi ya da orman alanı içinde kaldığı gerekçesiyle ve herhangi bir tazminat ödenmeksizin iptal edilmesini Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine ek 1. protokolün 1. maddesinin ihlali olarak nitelendirmiştir. AİHM bu kararlarında çevrenin korunmasına ilişkin kamu yararı ile bireyin mülkiyet hakkının korunması arasında makul bir dengenin bulunması gerektiğini belirterek, karşılığı ödenmeksizin mülkiyet hakkına müdahale edilemeyeceği sonucuna ulaşmıştır.

Kıyıların ya da ormanların korunması amacıyla mülkiyet hakkına müdahale edilmesi meşru olmakla birlikte bu kamusal külfetin tamamının mülk sahiplerine yüklenemeyeceği ve yasa koyucunun buna uygun çözüm yolları bulması gerekeceği açıktır." gerekçeleri ile 5841 s. Kanun ile getirilen kuralın Anayasa’nın 43. ve 169. maddelerine aykırı olduğu belirtilerek iptal edilmiş ve bu hüküm 23/07/2011 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmiştir.

Açıkça anlaşılacağı üzere, gerek iptale konu kanunun gerekse de burada ifade edilen Anayasa Mahkemesi kararının amacı, Devletin özel mülkü niteliğindeki taşınmazlara ilgili olmayıp, tamamen kamu malı niteliğindeki kıyı ve ormanlarla ilgili olduğundan somut olayda uygulanma yeri bulunmamaktadır.

Açıkça anlaşılacağı üzere, gerek iptale konu kanunun gerekse de burada ifade edilen Anayasa Mahkemesi kararının amacı, Devletin özel mülkü niteliğindeki taşınmazlara ilgili olmayıp, tamamen kamu malı niteliğindeki kıyı ve ormanlarla ilgili olduğundan somut olayda uygulanma yeri bulunmamaktadır.

Öte yandan, bir mahkemenin Yargıtay Dairesi'nce verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm verme yükümlülüğü doğar. "Usuli kazanılmış hak" olarak tanımlayacağımız bu olgu mahkemeye, hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararında belirtilen çerçevede işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu getirmektedir (09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı YİBK).

Bu aşamada, somut olayda olduğu gibi; yerel mahkemece hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesi ile davanın reddine dair verilen ilk hükmün Özel Daire'ce işin esasının incelenmesi gerektiği yönünde bozulmasından sonra bozma ilamına uyulmuş ve bozma gerekçesi doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılmış; ancak bu aşamada yürürlüğe giren 25.02.2009 gün ve 5841 sayılı Kanunun 3.maddesi gereğince 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3.maddesinin taşınmazın niteliğine yahut tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanacağı, aynı kanunun geçici 10.maddesi gereğince eldeki davada da gözetilmesi gerektiği gerekçesiyle hak düşürücü sürenin geçmesi nedeniyle yine davanın reddi cihetine gidilmiştir.

Burada hemen ifade edilmesi gerekir ki, yerel mahkemece bozma kararına uyulmasıyla, bozma gerekçesi lehine olan davacı yararına usuli kazanılmış hak oluştuğu her türlü duraksamadan uzaktır. Ne var ki; usuli kazanılmış hak müessesesine, özellikle kamu düzeni düşüncesi ile bazı istisnalar getirilmiştir:

Mahkemenin bozmaya uymasından, diğer bir söyleyişle usuli kazanılmış hakkın doğmasından sonra, o konuda yeni bir kanun çıkması ve bunun yanında Anayasa Mahkemesinin iptal kararı vermesi karşısında, Yargıtay bozma ilamına uyulmuş olmakla oluşan usuli kazanılmış hak artık hukukça değer taşımayacaktır. Bir başka ifadeyle, sonradan çıkan yeni kanun veya Anayasa Mahkemesi kararı, mahkemelerde ve Yargıtay'da görülmekte olan bütün dava ve işlere uygulanması ve usuli kazanılmış hakkın gerektirdiği yönde değil, o konuda ortaya çıkan Anayasa Mahkemesi kararı ya da kanun kapsamında değerlendirme yapılarak hüküm verilmesi gerekecektir.

Nitekim; daha önce kıyılarla ilgili olarak verilen kararlar esastan onanıp, bir taraf yararına usuli kazanılmış hak doğmasından sonra, 5841 s. Kanunun Anayasa Mahkemesince iptali üzerine bu durumun usuli kazanılmış hakkın bir istisnasını teşkil ettiği gerekçesi ile yargılama giderlerinden dahi olsa dosyanın Yargıtaya gelmesi durumunda, gerek temyiz edenin sıfatı, gerekse daha önce doğan usuli kazanılmış hak kuralları bir yana bırakılarak, dosyanın esası yönünden incelenmesi için kararlar bozulmaktadır.(Yargıtay 1. HD'nin 27.06.2011 gün ve 2011/6852-7658; 20.06.2011 gün ve 2011/6568-7295 sayılı ilamları; Yargıtay HGK'nun 08.06.2011 gün ve 2011/1-361-390 sayılı ilamı)

Hal böyle olunca, artık daha önce doğan usuli kazanılmış hak, önce aynı konuyu düzenleyen 5841 s. Kanunun yürürlüğe girmesi, daha sonra da bu konuda bir Anayasa Mahkemesi kararı verilmiş olması ile ortadan kalktığından; Devletin özel mülkü niteliğinde olan ve tamamen özel hukuk kurallarına tabi bulunan dava konusu taşınmaz yönünden 3402 s. Kadastro Kanununun 12/3. maddesinde öngörülen 10 yıllık hak düşürücü sürenin uygulanması gereğine değinen yerel mahkeme kararı sonucu itibarı ile doğru olup, onanması gerektiği düşüncesi ile sayın çoğunluk kararına karşıyız.
Yargıtay — Esas No: 2013/18877, Karar No: 2014/2538, Tarih: 18.02.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/18877 E.  ,  2014/2538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalılar vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalılar vekili Av.... ile davacı vekili Av.... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

...-Belediye Başkanlığının dosyada mevcut yazılarında dava konusu taşınmazın .../1000 ve .../5000 ölçekli imar planı dışında, belediye sınırları içinde ve .../25000 ölçekli nazım imar planı kapsamında kaldığı belirtilmiş, ancak taşınmazın tüm belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı, etrafının meskûn olup olmadığı gibi hususlara yeterince açık cevap verilmemiştir. Bu nedenle dava konusu taşınmazın belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber tüm belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun ....04.1998 gün ve 1996/...-1998/... sayılı kararı uyarınca (nazım imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan içine alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, sınırları ve mücavir alan içinde yer aldığı belediyenin nüfus ve yapılaşma yoğunluğu, genişleme hızı, taşınmazın altyapı hizmetlerine yakınlığı, ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma imkanları, bu verilere göre taşınmazın nazım planının hazırlanma amacı olan uygulama imar planı kapsamına alınmasının yakın bir olasılık olması vs. hususlarının Belediye Başkanlığından sorulup, alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından,

...-Dairenin daha önce incelenen 2013/19205 Esas 2013/18141 Karar sayılı (... ....Asliye Hukuk Mahkemesinin ....02.2013 gün ve 2012/179 Esas 2013/68 Karar sayılı) dosyasına Dairenin geri çevirme kararından sonra getirtilen ... Belediye Başkanlığının ........2013 günlü yazısında, bilirkişi kurulunca somut emsal olarak alınan 493 parsel numaralı taşınmazın imar düzenlemesine tabi tutulmadığı bildlirilmesine karşın, ... Tapu Müdürlüğünün ........2013 günlü yazısında, 493 parselin daha önce 347 parsel numarasıyla 14150 m² büyüklüğünde iken 2199 m²'lik kısmının yola terkinden sonra ifrazen oluştuğu belirtilmiştir.

Her iki kurum cevapları arasındaki bu çelişkinin giderilmesi için; sözü edilen dosyadaki yazı örnekleri belediye imar ve tapu müdürlüklerine gönderilerek bu farklılığın nereden kaynaklandığının ve emsalin satış tarihi olan 02.07.2003 tarihinden önce İmar Kanunu hükümleri çerçevesinde imar düzenlemesine tabi tutulup tutulmadığının, tabi tutulmuşsa ne oranda düzenleme ortaklık payı düşüldüğünün sorularak alınacak cevap yazılarının yeterliliğinin bizzat hakimlikçe denetlenerek dosya içerisine konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, ....02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3572, Karar No: 2011/2186, Tarih: 03.03.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/3572 E.  ,  2011/2186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen tarih ve 2008/79-2008/309 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davalı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 01.03.2011 gününde davacı avukatı ... geldi, davalı avukatı davetiye tebliğine rağmen gelmedi, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin uzun yıllardan beri ilaç üretimi yaptığını, pantoprazol etkin maddeli yeni bir ilacı piyasaya sürmeyi planladığını, marka tescil başvurusu için yaptığı araştırmada davalı adına tescilli PANTEC markasının bulunduğunu, ancak bu markanın 1998 yılından bu yana kullanılmadığını ileri sürerek, davalı adına tescilli 197525 tescil numaralı PANTEC ibareli markanın iptalini, TPE sicilinden terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, 2003 yılında müvekkili aleyhine PANTEC markasının kullanılmaması nedeniyle bir başka şirketin İstanbul 1.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nin 2003/817 esas sayılı dosyası ile hükümsüzlük davası açtığını, o davanın mahkemece reddedildiğini, red kararının Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleştiğini, davacı şirket ile önceki davayı açan şirketin yönetim kurulu üyelerinin aynı olduğunu ve her iki şirketin ekonomik bütünlük içinde yer aldığını, tarafları sebebi ve konusu aynı olan davanın 2 kez açılamayacağını, ayrıca davacının 556 sayılı KHK’nin 43. maddesine göre bu davayı açma yetkisinin bulunmadığını, öte yandan müvekkilinin bu markayı kullandığını, bu amaçla Sağlık Bakanlığına 24/10/2002 tarihinde ruhsat başvurusunda bulunduğunu, başvuru incelemesinin halen devam ettiğini, markanın kullanılmadığı iddiasının yerinde olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, hükümsüzlüğü istenilen markanın davalı adına 18.05.1998 tarihinden itibaren ilaç emtiası için tescilli 197525 numaralı PANTEC ibareli marka olup, marka tescilinin 18.05.2008 tarihinden itibaren 10 yıl süre ile yenilendiği, Sağlık Bakanlığı’nın 21.11.2008 tarih ve 070754 sayılı yazısından, davalı şirketin 24.10.2002 tarihinde Sağlık Bakanlığı’na yaptığı ruhsat başvurusunun PANTEC adı ile yapıldığı ancak bu başvurunun PANTASUN adı ile değiştirildiği ve halen PANTEC ibareli ilaç ruhsat başvurusunun bulunmadığının anlaşıldığı, bu durumda davalı şirketin PANTEC markası ile ilaç üretim ve satışı konusunda herhangi bir iradesinin bulunmadığı, bu markayı ilaç emtiası üzerinde kullanmayı düşünmediği, dolayısıyla Sağlık Bakanlığı’na yapılan ruhsat başvurusunun sonuçlanmamasının artık markanın kullanılmaması için geçerli bir mazeret olmadığı, PANTEC ibareli ruhsat başvurusunun PANTASUN adıyla değiştirilmesi nedeniyle bu mazeretin geriye dönük olarak ortadan kalktığı, böylece İstanbul 1 numaralı Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nin 2003/817 E sayılı kararına konu gerekçenin artık söz konusu olmadığı, 2002 yılında verildiği belirtilen lisansında bu davanın 06.05.2008 tarihinde açılmış olması nedeniyle artık 5 yıl süre ile kullanmama eylemi için meşru bir mazeret olarak görülemeyeceği, bu lisans tarihinden itibaren de 5 yıllık sürenin geçtiği, ayrıca davacı vekili tarafından ibraz edilen deliller arasında bulunan VADEMECUM MODERN İLAÇ REHBERİ adlı ilaç isimlerini içerir kitaplarda 1999-2008 yılları arasında PANTEC adı ile herhangi bir ilacın piyasada bulunmadığının anlaşıldığı, davalı şirketin bu ilacı pazar payı yaratacak biçimde ve ciddi olarak kullandığına dair hiç bir somut delil göstermediği, halihazırda hükümsüzlüğü istenen markanın tescil tarihi olan 1998 yılından sonra ve dava tarihi olan 06.05.2008 tarihinden önceki 5 yıllık dönem içersinde kullanılmadığı sonucuna varılarak, davalı adına tescilli 197525 numaralı PANTEC ibareli markanın hükümsüzlüğüne, TPE sicilinden terkinine, koşulları oluşmayan ilan talebinin reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olinan 825, 00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11559, Karar No: 2022/13044, Tarih: 20.10.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/11559 E.  ,  2022/13044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalı ... ile dava dışı alt işverenler arasında imzalanan hizmet alım sözleşmesi kapsamında alt işveren işçisi olarak davalı Bakanlığa ait işyerinde belirsiz süreli ... sözleşmesi ile çalıştığını, 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, sürekli işçi kadrosuna geçirildikten sonra ücretinin eksik ödendiğini ileri sürerek ücret, ikramiye ve ilave tediye farkı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının ücretinde herhangi bir azalma olmadığını, ayrıca davacının ücretine toplu ... sözleşmesi uyarınca belirlenen %4 oranındaki zammın da uygulandığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 02.....2021 tarihli ve 2020/715 Esas, 2021/313 Karar sayılı kararı ile taraflar arasında imzalanan belirsiz süreli ... sözleşmesinin ilgili maddesinde, davacının ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olacağına dair düzenleme bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesinin 14.12.2021 tarihli ve 2021/2140 Esas, 2021/2307 Karar sayılı kararı ile davacı ile davalı İdare arasında imzalanan belirsiz süreli ... sözleşmesinin ilgili maddesinde, davacının ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olacağına dair düzenleme bulunduğu sözü edilen düzenlemenin her asgari ücret artış dönemi için bağlayıcı olduğu belirtilerek İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas bakımından hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 24.02.2022 tarihli ve 2022/1625 Esas, 2022/2334 Karar sayılı ilâmı ile davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda hesaplamaların, arabulucu tarafından düzenlenen son tutanak tarihi dikkate alınmaksızın yapıldığı, son tutanak tarihini aşan kısımlar yönünden davanın dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozma ilâmı doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili, arabuluculuk kurumunun amacı gözetildiğinde dava açılmadan arabulucuya başvurulmuş olmasının yeterli olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

2.Davalı vekili, Bakanlık uygulaması yerinde olduğundan dava konusu talebin reddi gerektiğini, ücreti düşürülmeyen davacının dava dilekçesinde talep etmiş olduğu alacaklara hak kazanamayacağını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, arabuluculuk son tutanak tarihini aşan fark alacak talepleri noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesinin hukukça mümkün olmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

20.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4775, Karar No: 2016/6410, Tarih: 07.06.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/4775 E.  ,  2016/6410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada .... Sulh Hukuk, ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı Kanunun 405. maddesi uyarınca vasi tayini istemine ilişkindir.

.... Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının adresinin “...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının MERNİS adresinin "..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, ... İlçe Jandarma Komutanlığının 30/03/2016 havale tarihli müzekkere cevabında ... isimli şahsın yaklaşık 7-8 yıl kadar önce, evli olduğu eşi ... ile ayrılarak ... ilçesi ... mahallesinden ... ilçesine gittiğinin belirtildiği ve MERNİS sisteminden yapılan sorgulamaya göre kısıtlı adayının "..." adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

... İlçe Jandarma Komutanlığının 30/03/2016 tarihli yazısından kısıtlı adayının ikamet adresinin "..." olduğu ve bu adresin kısıtlı adayının adrese dayalı kayıt sisteminde kayıtlı adresi olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 07.06.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.