muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3768, Karar No: 2017/6036, Tarih: 27.09.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/3768 E.  ,  2017/6036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği, görevi kötüye kullanmak

HÜKÜM : 1- Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında görevi kötüye kullanmak suçundan; mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

2- Sanıklar ..., ..., ..., ... hakkında kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan ayrı ayrı beraatlerine.

3- Sanıklar ..., ..., ..., ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan; mahkumiyet

1-Sanıklar ..., ..., ... ve ... haklarında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet kararlarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 311. maddesi hükmüne göre, eski hale getirme istemiyle birlikte temyiz talebinde de bulunulması halinde, inceleme mercii Yargıtay'ın ilgili dairesi olduğundan, mahkemenin 18.11.2014 günlü temyiz isteminin reddine dair ek kararının kaldırılmasına karar verilerek, sanık ...'ın yokluğunda verilen hükmün öncelikle sorgusu sırasında bildirdiği en son adresine tebliğ edilmesi gerekirken, doğrudan MERNİS adresine Tebligat Kanununun 21.maddesine göre tebliğ edildiği ve bu nedenle usulüne uygun bulunmadığının anlaşılması karşısında, temyiz isteminin süresinde yapıldığının kabulü ile yapılan incelemede;

Mahkemenin, gerekçeli kararında sanıkların elde etttikleri yarar miktarları ayrı ayrı gösterilmemiş ise de, mahkemece alınan bilirkişi raporunda sanıkların elde ettiği menfaat miktarlarının tek tek hesaplanmış olduğu ve mahkemece gün para cezası takdirinde bu miktarların fiilen nazara alınıp TCK'nın 158/1-e son md. hükmüne uygun olarak hüküm kurulduğu dosya kapsamından anlaşılmakla tebliğnamedeki 3 nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip sanıkların suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı nedenin bulunmadığı, azaltıcı sebebin ise nitelik ve derecesi takdir kılınmış,savunmaları inandırcı gerekçelerle reddedilmiş incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık ..., sanık ..., sanık ... vasisi vekili ve sanık ... müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanıklar ..., ..., ... ve ... haklarında kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan verilen beraat hükümlerine karşı katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelemesine gelince;

2-Sanıklar ..., ..., ... ve ... haklarında kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan verilen beraat hükümlerine karşı katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelemesine gelince;

Suadiye Orman İşletme şefliğinde 2008 yılında üretilen emvalin yapılan denetimi sonucunda, ormanda 7470 lif yonga odun bulunması gerekirken 3586 ster lif yonga odun bulunduğunun tespit edildiği, bu eksikliğin, haklarında görevi kötüye kullanma suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen orman işletme şefliği çalışanları tarafından bu dosya sanıkların lehine düzenlenen üretilmemiş emvali ütretilmş gibi gösteren sahte kesme sürütme raporları ve bu raporlar müstenit yapılarak oluşturulan istihkak bordroları nedeniyle oluştuğu,sahte kesme sürütme raporları düzenleyen sanıklarca gerçekleşen eylemler nedeniyle sanıkların kamu görevlisinin resmi belgede sahtecilik suçunu işledikleri iddia edilen kamu davasında,5237 sayılı TCK'nın 40/2. maddesine göre, özgü suçlarda özel faillik niteliği taşıyan kişilerin fail olabileceği bu suçun işlenişine iştirak eden diğer kişilerin ise ancak azmettiren veya yardım eden olarak sorumlu tutulabileceği cihetle, dosya içierisinde bulunan 24.12.2009 tarihli Orman Genel müfettişliği tarafından düzenlenen idari soruşturma raporunda ifadesine başvurulan tanıkların ifadelerinde, bir kısım sanıkların davaya konu usulsüz işlemler nedeniyle elde ettikleri kazançları aralarında paylaştıklarını gördüklerini beyan ettikleri, bazı sanıkların bahsi geçen rapora konu edilen ifadelerinde dava konusu usulsüzlüklerden bahsetmiş oldukları tüm dosya kapsamından anlaşılmakla gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, mahkemece idari soruşturma aşamasında dinlenen ve suçun sübutuna etki edecek ifadeleri bulunan tanıkların beyanları alınıp, sanıkların soruşturma aşamasındaki ifadeleride hatırlatılarak ayrıntılı beyanlarına başvurulup, aşamalardaki beyanları arasındaki çelişkiler giderildikten sonra elde edilen tüm delilller birlikte değerlendirilerek suçun sübutu halinde sanıklarının eylemlerinin TCK'nın 40/2 ve 38/1. maddeleri delaletiyle "TCK'nın 204/2 maddesinde düzenlenen memurun resmi belgede sahteciliğine azmettirme suretiyle iştirak" suçunu oluşturup oluşturmadığının karar yerinde tartışılması gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.09.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3395, Karar No: 2013/17325, Tarih: 12.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/3395 E.  ,  2013/17325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla,kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, önceden vefat eden ilk eşinden dul maaşı alabilmek için 15.09.1992 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak boşandığı eşiyle aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, önceden vefat eden ilk eşinden dul maaşı alabilmek için 15.09.1992 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak boşandığı eşiyle aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği,bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında,bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 12.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23038, Karar No: 2016/2320, Tarih: 08.02.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/23038 E.  ,  2016/2320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Sanığın eylemi sonucu katılanın hayati tehlike geçirecek, yüzde sabit iz meydana gelecek ve işlev yitirilmesine yol açacak şekilde yaralandığına dair iddia ve kabul karşısında, meydana gelen birden fazla nitelikli yaralanma hali gözetilerek sanık hakkında temel cezanın tayininde TCK'nin 61. maddesi gereğince asgari hadden uzaklaşılarak ceza tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ile O yer C. Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca CMUK'un 326/ son maddesi uyarınca önceki bozma kararındaki kazanılmış hak kuralı gözetilerek istem gibi BOZULMASINA, 08.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5921, Karar No: 2024/8297, Tarih: 22.05.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/5921 E.  ,  2024/8297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/157 E., 2020/521 K.

SUÇA SÜRÜKLENEN

SUÇLAR: Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuklar ile müdafileri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İade, onama, bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1)Suça sürüklenen çocuklar hakkında katılan ... ile şikâyetçi ...'a yönelik mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde,

Mahkemenin 05.06.2014 tarihli ilâmıyla suça sürüklenen çocuklar hakkında hükmedilen adlî para cezalarına dair mahkûmiyet hükümlerinin anılan karar tarihinde kesin nitelikte olduklarından Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin, 24.12.2018 tarihli ilâmıyla temyiz itirazlarının reddine karar verilmek suretiyle de kesinleştiği, mahkeme tarafından mala zarar verme suçlarından tekrardan kurulan inceleme konusu hükümlerin hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, bu bakımdan hukuken varlık kazanmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesi de mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuklar ile müdafilerinin konusu bulunmayan temyiz istemlerinin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

2) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında şikâyetçi ...'a yönelik hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümler ile katılan ...'a yönelik hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

2) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında şikâyetçi ...'a yönelik hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümler ile katılan ...'a yönelik hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin, 24.12.2018 tarihli bozma ilâmından önce verilen ve suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilen 05.06.2014 tarihli kararda suça sürüklenen çocuğun katılan ...'a yönelik iş yeri dokunulmazlığının ihlâli eylemi hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/2-4, 119/1-c, 35, 31/3. maddesi uyarınca hükmolunan 1 yıl hapis cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine aynı Kanun’un 116/2-4, 119/1-c 31/3. maddesi gereğince hükmedilen 1 yıl 4 ay hapis cezasının, 1 yıl hapis cezası üzerinden infazı yerine, suça sürüklenen çocuğun (uygulama maddesi olarak 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi yerine, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 283. maddesi de yazılarak) sonuç olarak 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildikten sonra bu cezanın da 5237 sayılı Kanun'un 50/3, 50/1-a, 52/2-4. maddesi gereği adlî para cezasına günlüğü 20,00 TL'den çevrilmek suretiyle (adlî para cezasına çevrilirken de 1 yıl, 365 gün yerine 360 gün olarak hatalı hesaplanarak 7.300,00 TL yerine) 7.200,00 TL adlî para cezasına hükmedilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış; suç adının gerekçeli karar başlığında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli yerine, konut dokunulmazlığını ihlâl etme olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

3) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında şikâyetçi ...'a yönelik hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümler ile katılan ...'a yönelik hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

A) Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin, 24.12.2018 tarihli bozma ilâmında da yer alan ve direnme kararı verilmediği halde yerine de getirilmeyen şekilde; suç tarihinde 12-15 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuk ... hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35/1. ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik'in 20/2. maddesi gereğince zorunlu olan sosyal inceleme raporu alınmadan yazılı şekilde inceleme konusu olan suçlardan hükümler kurulması,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

B) Şikâyetçi ...'e yönelik iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/2-4, 119/1-c, 31/2. maddeleri uyarınca belirlenen 1 yıl hapis cezası aynı Kanun'un 50/3, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereği adlî para cezasına günlüğü 20,00 TL'den çevrilirken 1 yıllık süre 365 gün yerine 360 gün olarak hatalı hesaplanmak suretiyle 7.300,00 TL yerine, 7.200,00 TL'ye karar verilmek suretiyle eksik ceza tayini,

C) Katılan ...'a yönelik hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143, 35 31/2. maddeleri uyarınca belirlenen 1 yıl hapis cezası aynı Kanun'un 50/3, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereği adlî para cezasına günlüğü 20,00 TL'den çevrilirken 1 yıllık süre 365 gün yerine 360 gün olarak hatalı hesaplanmak suretiyle 7.300,00 TL yerine, 7.200,00 TL'ye karar verilmek suretiyle eksik ceza tayini,

D) Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin, 24.12.2018 tarihli bozma ilâmından önce verilen ve suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilen 05.06.2014 tarihli kararda suça sürüklenen çocuğun katılan ...'a yönelik iş yeri dokunulmazlığının ihlâli eylemi hakkında 5237 sayılı Kanun'un 116/2-4, 119/1-c, 35, 31/2, 50/3, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca hükmolunan 5.400,00 TL adlî para cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine aynı Kanun’un 116/2-4, 119/1-c, 31/2. maddeleri gereğince hükmedilen 1 yıl hapis cezasının, 5237 sayılı Kanun'un 50/3, 50/1-a maddeleri gereği adlî para cezası ya da diğer seçenek yaptırımlardan birine çevrildikten sonra, bu seçenek yaptırımın 5.400,00 TL adlî para cezası üzerinden infazı yerine, 1 yıl hapis cezası, aynı Kanun'un 50/3, 50/1-a maddeleri gereği adlî para cezası ya da diğer seçenek yaptırımlardan birine çevrilmeksizin (uygulama maddesi olarak 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi yerine, 5271 sayılı Kanun'un 283. maddesi yazılarak) sonuç olarak suça sürüklenen çocuğun 5.400,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına hükmedilmesi,

E) Suç adının gerekçeli karar başlığında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli yerine, konut dokunulmazlığını ihlâl etme olarak yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ile müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrasında şikâyetçi ...'a yönelik hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulacak hükümler ile katılan ...'a yönelik iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulacak hüküm yönünden 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesinin gözetilmesine 22.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10850, Karar No: 2016/7675, Tarih: 12.05.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/10850 E.  ,  2016/7675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen kayıp kaçak bedelinin iadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 169.40 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 12.05.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4099, Karar No: 2021/6337, Tarih: 17.05.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/4099 E.  ,  2021/6337 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

No : 2018/945-2020/232

Mahkemesi : Kahramanmaraş 3. İş Mahkemesi

Dava, esnaf ... sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf isteminin esastan reddine dair karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı vekili, davacının vergi kaydına istinaden 01/01/1986-04/07/1986. 06/08/1986-09/02/1990, 05/11/1991-25/09/1992, 23/11/1992-11/10/1993 ve 30/11/1995-31/12/1998 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun kapsamında zorunlu sigortalı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

II-CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle;Davacının davalı kuruma başvuruda bulunmadan davayı açtığını, davanın usulden reddedilmesi gerektiğini, esas yönünden ise davalının meslek odası ve vergi kaydının bulunupta kuruma intikal ettirilmeyen sigortalılık tescilinin yapılmadığını, ilk prim ödeme tarihi ile 20/04/1982 tarihleri arasında kalan sürelerin talepte bulunulması halinde sigorta primi ve gecikme faizlerini ödemeleri şartıyla sigortalılık süresi olarak değerlendirilebileceğini belirterek, usul ve yasaya uygun olamayan davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Davanın kabulü ile ... t.c. kimlik numaralı davacı ...'in 01/01/1986-04/07/198, 06/08/1986-09/02/1990, 05/11/1991-25/09/1992, 23/11/1992-11/10/1993 ve 30/11/1995-31/12/1998 tarihleri arasında 5510 sayılı kanunun 106/2 maddesi ile mülga 1479 sayılı kanun hükümleri uyarınca esnaf bağkur sigortalı olduğunun tespitine, karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI:

Yerel mahkeme kararı yerinde bulunarak istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

V-TEMYİZ NEDENLERİ:

Davacı vekili, emsal Yargıtay kararları nazarında davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini belirterek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE ESASIN İNCELEMESİ

Davacı vekili, davacınınavacının vergi kaydına istinaden 01/01/1986-04/07/1986. 06/08/1986-09/02/1990, 05/11/1991-25/09/1992, 23/11/1992-11/10/1993 ve 30/11/1995-31/12/1998 tarihleri arasında vergi kaydı bulunduğunu belirterek bu süreler arasında 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalılığının tespitini istemiştir.