muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/8183, Karar No: 2011/10072, Tarih: 10.10.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/8183 E.  ,  2011/10072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : İPTAL, TERKİN

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine; davalıların kayden malik olduğu 40 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, devletin hüküm ve tasarrufu altında kalan yerlerin özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek, kıyı kenar çizgisi içinde kalan kısmın tapu kaydının iptali ile terkinine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Davanın reddine ilişkin olarak verilen karar, Dairece; 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 sayılı yasa ile değişik 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesine eklenen 3. fıkra 2 ve 3. cümle ve geçici 10. maddedeki düzenlemeler karşısında hak düşürücü süre nedeniyle davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik olmadığı ancak 6099 sayılı Yasa uyarınca yargılama giderleri ve avukatlık ücreti bakımından değerlendirme yapılması gereğine değinilerek“ bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davalı ... bakımından husumet yokluğu nedeniyle , diğer davalılar bakımından ise kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı hazine tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi ...’ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle; dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde bulunduğu öne sürülen bölümünün uzman bilirkişilerce 28.11.1997 tarih, 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı çerçevesinde yapılan uygulama ile 3621 sayılı Yasanın 4. maddesinde tanımı yapılan kıyının dışında kaldığı belirlendiğine göre; davacı Hazine'nin temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 10.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2092, Karar No: 2009/9855, Tarih: 05.05.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/2092 E.  ,  2009/9855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/04/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasına mutazammın 02.12.2008 tarih, 18645/21536 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından 01.07.2005 keşide tarihli, 35.500,00 YTL miktarlı hamiline yazılı olan arkasında ciro ve ibraz şerhi olmayan çeke dayalı olarak başlatılan takipte, çek bankaya ibraz edilmediğinden adi havale hükmündedir. Bu haliyle takip dayanağı belge İİK.68/1.maddesinde yer alan ve mücerret borç ikrarını içeren bir belge niteliğinde değildir. Ancak, borçlu itirazında “çekin kambiyo takibine konu yapılabileceğini, zamanaşımına uğradığını, işlemiş faiz oranına itiraz ettiğini ve alacaklıya 8.000,00 YTL ödediğini” ileri sürerek ödeme olgusuna dayanmıştır. İtirazın kaldırılması talebinin incelenmesi sırasında, alacaklının artık İİK.68/1.maddesinde belirtilen bir belgesinin mevcut olup olmadığı üzerinde durulmasına gerek ve yer yoktur. Çünkü anılan maddede yazılı belge ile ispatlanacak olan “hukuki ilişki ve borçtur”. Borçlu hukuki ilişki ve borcu kabul edip ödediğini ileri sürdüğüne göre, kabul edilen bu hususun ayrıca İİK’nun 68/1.maddesinde yazılı belgelerle ispatına gerek olmadığı kabul edilmelidir. Yargıtay’ın yerleşmiş görüşü bu doğrultudadır (HGK’nun 04.12.1985 tarih ve 12/27-984 sayılı kararı). Kabule göre de takip dayanağı belge çek vasfında olmadığından uygulanacak zamanaşımı süresi TTK’nun 726.maddesinde yazılı 6 aylık süre değil, BK’nun 125.maddesinde yazılı bulunan 10 yıllık süredir. Bu nedenlerle kararın bozulması gerekirken onandığı anlaşıldığından alacaklı vekilinin karar düzeltme talebinin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin karar  düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 02.12.2008 tarih ve 2008/18645 E.2008/21536 K.sayılı onama ilamının kaldırılmasına, Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 05.05.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/24654, Karar No: 2024/3563, Tarih: 19.03.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/24654 E.  ,  2024/3563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/600 E., 2016/445 K.

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında çevrenin kasten kirletilmesi suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 181 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteminin özetle; bilirkişi raporları arasındaki çelişkinin giderilmediği, keşif talebinin değerlendirilmediği, eksin inceleme ve savunma hakkı kısıtlanarak hüküm kurulduğu bu nedenlerle hükmün bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın sahibi olduğu tavuk çiftliğinde yapılan denetimlerde, işletmeden çıkan atıkların, gübre geri kazanım kısmında zemini toprak olan alanda ön fermente işlemine tabi tutulması nedeni ile Çevre Kanunu'nun 8. maddesine aykırı davranıldığından bahisle çevrenin taksirle kirletilmesi suçundan cezalandırılması talebi ile açılan kamu davasında Yerel Mahkemece; sanığın savunması, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamı bir bütün olarak değerlendirilerek sanığın eyleminin çevrenin kasten kirletilmesi suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede bozma sebebi dışında başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

1-Yerel Mahkemece 05.02.2016 tarihli bilirkişi raporundaki "25.07.2013 tarihli TÜBİTAK MAM raporunda 4 nolu noktadan alınan örneklerin Koku Oluşturan Emisyonların Kontrolü Hakkında Yönetmelik'in (KOEKHY) 9. Maddesine aykırı olduğuna dair tespitten sonra herhangi bir tedbir alınmadığının anlaşıldığı, sanığın TÜBİTAK MAM raporuna rağmen gerekli önlemleri almayarak ayrıca Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü elemanlarınca tutulan tutanaktaki nedenlerden dolayı TCK 181 inci maddesinin birinci fıkrasına aykırı hakaret ettiği" yönündeki tespiti hükme esas kabul edilerek sanığın mahkumiyetine karar verilmiş ise de; Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü yetkililerinin yaptığı denetime ilişkin 13.04.2015 tarihli tutanakta; "gübre geri kazanım ünitesine gelen gübrelerin işletmeye ait sahada toprak üzerinde ön fermantasyona tabi tutulduğu, üzerinin açık olduğu ve yoğun koku oluştuğu, işletmede sızıntı sularının ve yağmur sularının toplanmasına yönelik alanın ve drenaj kanallarının bulunmadığı, sızıntı sularının kısmen serildiği toprak alanda süzüldüğü, bir kısmının ise arazinin meyili doğrultusunda arazide akışa geçtiği, bunun da toprak kirliliğine neden olduğu" yönünde tespit yapıldığı, 22.04

.04.2015 tarihli idari yaptırım karar tutanağında "işletmenin tavuk çiftliği kısmından çıkan atıkların (hayvan dışkıları) gübre geri kazanım kısmında zemini toprak olan alanda ön fermante işlemine tabi tutulması nedeniyle 2872 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin ihlal edildiği ve toprak kirliliği oluştuğunun belirtildiği, yapılan denetimlerde koku için numune alındığına dair tespitin olmadığı ve hava kirliliği oluşturulduğuna dair bir yaptırımın uygulanmadığı, sanığın işletmesine ait atıkların niteliği gözetilediğinde; fekal atığın alıcı ortam olan suya atılması halinde Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği'nin 3, 6 ncı maddelerine göre, suyun niteliği (akarsu, göl, deniz vs) ve eylemdeki kusurluluk biçimine göre aynı Yönetmeliğin 4, 16/a-b, 23 üncü maddelerinde öngörülen yasaklar ve yükümlülüklere aykırı davranmak suretiyle çevre kirliliğine yol açılması eylemi nedeniyle TCK’nın 181 ya da 182 maddesindeki suçun oluşması, fekal atığın alıcı ortam olan toprağa verilmesi halinde ise, toprak kirliliğinin ya da kirlenme ihtimalinin gerçekleştiğinden bahsedilememesi, toprağa bırakılan fekal atığın, varlığı kanıtlanmış yeraltı sularını kirlettiği ya da kirletme ihtimali taşıdığı durumlarda “Yeraltı Sularının Kirlenmeye ve Bozulmaya Karşı Korunması Hakkında Yönetmelik” hükümlerine göre değerlendirme yapılmasının gerekmesi, inceleme konusu olayda Yerel Mahkemece; fekal atık bırakılan alıcı ortam olan toprağın altında, Yeraltı Sularının Kirlenmeye ve Bozulmaya Karşı Korunması Hakkında Yönetmeliğin 4/ö maddesindeki tanıma uygun, durgun veya hareket halindeki bir suyun varlığı araştırılarak; suça konu atıkların alıcı ortam olan suya karıştığının tespit edilmesi halinde; üniversitelerin ziraat fakültesi toprak bilimi ve bitki besleme, su ürünleri, çevre ve kimya mühendisliği bölümlerinde çalışan öğretim üyesi bilirkişilerden oluşacak heyete dosya tevdii edilerek, suç tarihi itibariyle yürürlükte olan yönetmelikler ve ekleri ile birebir ilişki kurmak suretiyle ve Yargıtay denetimine imkân sağlayacak nitelikte bilirkişi raporu alınması ve rapor içeriğine göre sanığın, yüklenen eylemden kast ya da taksir şeklindeki kusurluluk türlerinden hangisinden sorumlu olduğu tartışılarak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, yetersiz bilirkişi raporu ve eksik kovuşturma ile mahkumiyet hükmü kurulması,

2-Kabule göre; 17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanuna 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 esas, 2021/4 karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanunun 7 ve 5271 sayılı Kanunun 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması nedenleri ile karar hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8227, Karar No: 2015/20567, Tarih: 16.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/8227 E.  ,  2015/20567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikâhlı evli iken, sanık ...’nin 1968 yılında vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 18.01.1989 tarihinde muvazaalı olarak boşanarak aynı evde yaşamaya devam ettikleri, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edilmiş ise de;

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmaması nedeniyle eylemlerinin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu anlaşıldığından, mahkemece verilen beraat kararlarında Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 16.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17353, Karar No: 2012/22287, Tarih: 01.11.2012

**4. Ceza Dairesi         2011/17353 E.  ,  2012/22287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Mazeret dilekçesinde sanıktan şikayetçi olduğunu söyleyen ve cezalandırılmasını isteyen müşteki vekilinin davaya katılmak istemesi ancak mahkeme tarafından bu hususta karar verilmemesi ve kendisine tebliğ edilen hükmü temyiz de etmesi karşısında CMK'nın 260, 234 ve 237/2. maddeleri gereğince davaya katılmasına karar verilerek işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 01.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/623, Karar No: 2021/6392, Tarih: 27.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/623 E.  ,  2021/6392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusu Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince değerlendirilerek, davacı idare vekili yönünden başvurunun HMK’nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine, davalı vekili yönünden ise HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca başvurunun kısmen kabulü ile ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş; davacı idare vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 27/04/2021 günü temyiz eden davacı idare vekilinin yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden davalı vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak davacı idare vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusu Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince değerlendirilerek, davacı idare vekili yönünden başvurunun HMK’nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine, davalı vekili yönünden ise HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca başvurunun kısmen kabulü ile ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmuş, bu karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Bursa ili Karacabey ilçesi ... Mahallesi 198 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değer tespit edilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmediğinden davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile objektif değer artışının % 150 oranında kabul edilmek suretiyle 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verilen 58.926,00-TL bedel davalıya karar tarihi itibariyle ödenemeyeceğinden, bu bedele kesinleşme tarihine kadar yasal faiz uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

1-Üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verilen 58.926,00-TL bedel davalıya karar tarihi itibariyle ödenemeyeceğinden, bu bedele kesinleşme tarihine kadar yasal faiz uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-İlk derece mahkemesince 86.319,00 TL bedel hüküm altına alınmışsa da, davacı idarece 87.147,00 TL bedelin bloke edilmiş olduğu anlaşıldığından fazla bloke edilmiş olan 828,00 TL bedel davalıya ödenmişse ödenecek faiz bedelinden mahsubuna, davalıya ödeme yapılmamışsa davacı idareye iadesine karar verilmesi gerekirken bu hususta hüküm kurulmaması,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekceli kararın hüküm fıkrasının;

a) 3. bendinde yeralan (06.12.2019 gününe) ) ibaresinin çıkartılmasına, yerine (kararın kesinleşme tarihine) ibaresinin yazılmasına,

b) 3. bendin sonuna ( İlk derece mahkemesince 86.319,00 TL bedel hüküm altına alınmışsa da, davacı idarece 87.147,00 TL bedelin bloke edilmiş olduğu anlaşıldığından fazla bloke edilmiş olan 828,00 TL bedel davalıya ödenmişse ödenecek faiz bedelinden mahsubuna, davalıya ödeme yapılmamışsa davacı idareye iadesine ) cümlesinin eklenmesine,

Hükmün böylece HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davacı idare yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 3.050,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 27/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.