muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/28619, Karar No: 2013/20615, Tarih: 23.12.2013

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... Saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...’nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 01/06/2006 tarihinde muvazaalı olarak eşi diğer sanıktan boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 23/12/2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9154, Karar No: 2008/12754, Tarih: 06.11.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/9154 E.  ,  2008/12754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 12.08.1996 gününde verilen dilekçe ile mülkiyetin tespiti istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 27.03.2008 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 04.11.2008 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı Hazine vekili Av. ... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. ... karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacı Hazine, ... kasabasında bulunan 379, 391, 1391, 1392, 1393 ve 1529 parsel sayılı taşınmazların toprak tevzi komisyonunca mera olarak tahsis edildiğini, ... köyünün belediye olmasından sonra bu taşınmazların ifraz ve tevhidi ile oluşan dava konusu 27 adet taşınmazın özel mülk olarak belediye adına tescil edildiğini ileri sürerek, imar planı içinde olmayanların mera olarak sınırlandırılmasını, imar planı içinde kalıp mera vasfını yitiren ve özel mülkiyete konu olabilecek alanda kalanların Hazine adına tesciline, imar planında kamu hizmetine ayrılan alanda kalanların ise belediyeye terkini gereken Hazine yeri olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece çekişme konusu taşınmazların imar planı kapsamına alınan mera olduğu, 4342 sayılı Kanunun değişik geçici 3. maddesi uyarınca yerleşim yeri olarak tespit edilen yerde kalan taşınmazların belediye adına tescil edilmiş olması nedeniyle bedel talep edilmeksizin tescillerinin aynen korunacağı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Dosya içerisindeki mevcut delillere göre, dava konusu taşınmazların 29.1.1954 tarihli toprak tevzi komisyonu kararı ile mera olarak tahsis edildiği, 1960 yılında yapılan tapulama sırasında da mera olarak sınırlandırıldığı, ... köyünün 1969 yılında belediye olması nedeniyle özel mülk olarak belediye adına tescil edildiği ve ifraz ve tevhitler sonuçu dava konusu 27 adet taşınmazın oluştuğu ve davalı ... adına tescil edildiği anlaşılmaktadır.

Taraflar arasındaki uyuşmazlığın çözümü için meraların hukuki niteliğinin saptanması, meralık vasfının ne şekilde değişeceğinin belirlenmesi ve imar planı kapsamında kalan meraların hukuki durumu üzerinde durulması gerekmektedir.

4342 sayılı Mera Kanununda, hayvan otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri kullanılan taşınmazlar (m 3/a) mera olarak tanımlanmış ve kullanım hakkı bir veya birden çok köy veya belediyeye ait olan meraların Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu belirtilmiştir. (m 4/1) Ayrıca meraların özel mülkiyete geçirilemeyeceği de yasada düzenlenmiştir. (m 4/3)

4342 sayılı Mera Kanununda, hayvan otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri kullanılan taşınmazlar (m 3/a) mera olarak tanımlanmış ve kullanım hakkı bir veya birden çok köy veya belediyeye ait olan meraların Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu belirtilmiştir. (m 4/1) Ayrıca meraların özel mülkiyete geçirilemeyeceği de yasada düzenlenmiştir. (m 4/3)

3194 Sayılı Yasanın 11. maddesi yine anılan Yasa ile değiştirilmiş, imar planı sınırları içindeki kadastrol yollar ile meydanların, imar planının onayı ile bu vasıflarını kendiliğinden kaybederek onaylanmış imar planı kararı ile getirilen kullanım amacına konu olacağı belirtilmiştir. (m 35.) Böylece mera sözcüğü 3194 Sayılı Yasanın 11. maddesi kapsamından çıkarılmış ve meraların belediyeler tarafından imar planı kapsamına alınarak bu vasfını yitirmesinin önüne geçilmiştir.

Mera Kanunun yürürlüğe girdiği 28.2.1998 tarihinden önceki uygulamada da, 3194 sayılı yasanın 11. maddesi uyarınca imar planı kapsamına alınan meraların Danıştay 1.Dairesinin 10.2.1989 tarihli ve 1988/326-1989/19 sayılı kararı uyarınca “... imar planı sınırları içindeki meraların, planın onayı ile birlikte hukuki bakımdan meralık niteliğini yitireceği, bu yerlerden genel hizmetlere ayrılanların belediye veya özel idareye bedelsiz terkinin gerekeceği, genel hizmetler dışında özel mülkiyete konu olabilecek bir amaca ayrılan yerlerin onaylanmış imar planıyla getirilen kullanım amacına konu ve tabi olacakları, ancak bu durumun meralardan elde edilen yerlerin belediyeler adına tescilini gerektirmeyeceği” öngörülmüştür.

Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü de Danıştay kararı doğrultusunda çıkarttığı 1.5.1989 tarihli ve 1498 sayılı Genelgesinde “...imar planında meydan, yol, ..., yeşil saha, otopark, toplu taşıma istasyonu, terminal gibi umumi hizmetlere ayrılmış yerler dışında kalan ve konut, sanayi ve ticaret alanı gibi özel mülkiyete konu olan kısımların arsa vasfıyla artık belediyeler

adına değil, ... adına tescil edileceği” şeklinde düzenleme getirmiştir.

Görüldüğü üzere, imar planı içindeki meraların planın onayı ile birlikte hukuki bakımdan mera vasfını yitireceğinden, imar planında genel hizmetlere ayrılanların (yol, ... , yeşil saha, meydan, otopark, terminal gibi ) belediye veya özel idareye bedelsiz terkini gerekeceğinden tapunun beyanlar hanesine ancak imar planında yazılı genel hizmet amacıyla kullanılabileceğine dair şerh verilerek belediye adına, bunun dışındaki özel mülkiyete konu olabilecek konut, sanayi ve ticaret alanında kalanların ise Hazine adına tescil edilmesi gerekir.

Belediye adına tescili gerekmeyen yerler belediye adına tescil edilmiş ise "Yolsuz tescil" olacağından Hazine her zaman bu iddia ile dava açabilir. Ne var ki ; başlangıçtaki tescil işlemi yolsuz tescil olsa da 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü bu tür tescil işlemlerinin davalı ... adına devam etmesi olanağı sağladığından, 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi şartları üzerinde durulması gerekir.

Anılan madde uyarıca işlem yapabilmesi için;

a) Mera, 4342 sayılı kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle Belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içersinde bulunan veya bu tarihten sonra Belediye ve mücavir alan sınırları içersine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b) Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içersinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içersine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen "İmar Planından" maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planıdır.

c) Meranın, yerleşim yeri olarak işgal edilmesi, yani bu şekilde kullanılması, yerleşim ve işgal durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce var olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında "yerleşim yeri kavramı" konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri ve benzeri amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir , kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşik alanlarını ifade etmektedir.

d) Diğer bir koşul da; meranın, mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamasız saptanmadan Belediye ve diğer kamu ve kuruluşları adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti bu kurum

ve kuruluşlara bırakılamaz. Bu gibi yerler yasa uyarınca Hazine adına tescili gereken yerler olacağından, mahkemece 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi koşullarının varlığı veya yokluğu üzerinde yeterince durulmalıdır.

Mahkemece yukarıda açıklanan tüm bu hususlar yöntemince araştırılmadan davalı belediyenin dava konusu taşınmazların mera olarak kullanılmasının teknik açıdan mümkün olmadığına dair 20.09.2006 tarihli yazısına değer verilmek suretiyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Öte yandan, Milli Emlak Raportörü tarafından düzenlenen 1.11.2005 tarihli raporda dava konusu taşınmazlardan bir kısmının (3662, 4281, 2395, 3317 parsel sayılı taşınmazlar) kıyı kenar çizgisinin altında kaldığı belirtilmiştir.

Öte yandan, Milli Emlak Raportörü tarafından düzenlenen 1.11.2005 tarihli raporda dava konusu taşınmazlardan bir kısmının (3662, 4281, 2395, 3317 parsel sayılı taşınmazlar) kıyı kenar çizgisinin altında kaldığı belirtilmiştir.

Kıyıların niteliği Türk Medeni Kanununun 715.maddesinde gösterilmiş, 13.03.1972 tarihli ve 7/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında kıyıların menfaati umuma ait yerlerden olduğu, 28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu Kararında da ilke olarak mülkiyet hukuku Yönünden kıyı kenar çizgisinin belirlenme görevinin adli yargı yerine ait bulunduğu, ancak 3621 sayılı Yasanın 5 ve 9.maddeleri hükmünce idarenin belirlediği ve idari yargı yerine başvurulmaması yüzünden yargı yolunun kapanmış olması nedeniyle kesinleşmiş kıyı kenar çizgisi bulunursa adli yargı yerinde saptamanın buna uygun yapılacağı kabul edilmiştir.

Mahkemece kıyı kenar çizgisinin yukarıda sözü edilen 13.3.1972 tarih 7/4 sayılı ve 28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararları doğrultusunda saptanarak kıyı kenar çizgisinin altında kalan taşınmazların tapu kayıtlarının iptal edilmesi gerektiğinin düşünülmemesi de doğru görülmemiştir.

Yukarıda açıklanan hususlar araştırılmadan eksik araştırma ve soruşturma ile davanın reddi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 550.00 YTL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 06.11.2008 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/39875, Karar No: 2017/186, Tarih: 06.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/39875 E.  ,  2017/186 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/19006, Karar No: 2018/20953, Tarih: 15.11.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/19006 E.  ,  2018/20953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalılardan ... vekillerince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş hüküm, davacı idare ve davalılardan ... vekillerince temyiz edilmiştir.

1)... Belediye Başkanlığı’nın 02.04.2015 tarihli yazısına ve bilirkişi raporunda yazılı özelliklerine göre ... İlçesi, ... Köyü, 108 ada 118 parsel sayılı taşınmaz arsa niteliğindedir.

Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi

kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken arazi kabulü ile taşınmazın net geliri gözönünde tutularak bilimsel yolla değer biçilmesi doğru olmadığı gibi,

2)7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedel bakımından; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken arazi kabulü ile taşınmazın net geliri gözönünde tutularak bilimsel yolla değer biçilmesi doğru olmadığı gibi,

2)7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedel bakımından; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davacı idare ve davalılardan ... vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, davalılardan ...peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 15/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5194, Karar No: 2014/13194, Tarih: 17.04.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/5194 E.  ,  2014/13194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİANTEP 3. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/11/2011

NUMARASI : 2009/20-2011/294

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan G.. M.. ile Ç.. Ş.. avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin G.. M..ne ait H. Su Arıtma Tesisleri Temizlik Peyjaz işini ihale yolu ile üstlenen Ç. Ltd.Şti. tarafından 04.01.2006 tarihinde elektrik teknisyeni olarak işe alındığını, ancak bu firmanın alt taşeronu S. Ltd.Şti.’ye ait işyerinde sigortalı gösterildiğini, asıl işverenin G.. M.. olduğunu, asgari ücretin 1.71 katı ücret ödeneceğinin taahhüt edildiğini, çalıştığı süre boyunca taahhüt edilen ücretin ödenmediği gibi, 2008 yılının son 5 ayında daha önce fazla ödeme yapıldığı gerekçesiyle aylık ücretlerinde 150,00-200,00 TL kesinti yapıldığını, askerlik nedeniyle 05.01.2009 tarihinde işten ayrıldığını, haklarının ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı ile eksik ödenen ve kesinti suretiyle geri alınan ücret alacağı talebinde bulunmuştur.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı G.. M.. vekili, davacının Ç. şirketi personeli olarak çalıştığını, maaş ve özlük haklarını bu firmadan aldığını, Ç. şirketini 31.12.2008 tarihli ibraname ile ibra ettiğini, kesilen ücretlerin, kendisine hatalı olarak ödenmiş ücretlerin geri alınmasından ibaret olduğunu, davacıya ihale tarihindeki asgari ücretin 1,71 katı ödenmesi gerekirken, daha sonraki yıllarda da asgari ücretin 1,71 katı ödenerek fazla ödeme yapıldığının Sayıştay Denetçileri tarafından belirlendiğini, fazla ödemelerin davacının maaşından kesilerek geri alındığını beyanla husumet ve esastan davanın reddini talep etmiştir.

Davalı Ç. Ltd.Şti.; şirket çalışanlarının maaş alacaklarının tamamen hizmetini yerine getirdikleri kurum tarafından çıkarılmış olan şartname bedelleri üzerinden tahakkuk ettirildiğini, tahakkuk bedellerinin Gaziantep Gaski Muhasebesi tarafından ödendiğini, ihale şartnamesinde teknik personele verilecek maaşın 2005 yılı asgari ücretinin baz alınarak ödenmesi gerektiğini, daha sonra gelen zamların normal asgari ücretinin maaşına gelen kadar olması gerektiğini, davacı personel ile işe alınırken iş sözleşmesi yapılmadığını, askerlik nedeniyle işten ayrıldığını, fazla ödemeden dolayı 520,00 TL borcunun bulunduğunu, ihbar ve kıdem tazminatının ayrılmadan 2 ay önce ödendiğini, şirketlerinin S. Ltd.Şti. ile ilgisinin bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı S. Ltd.Şti.; şirket eski ortaklarından A. A. Ö.’nun Ç. Ltd.Şti. Mersin firması adına vekaleten baktığı bir işyeri olduğunu, Gaziantep G.. M.. ile hiçbir resmi bağlantılarının olmadığını savunarak davanın husumetten reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Hükme esas bilirkişi raporunda, davalılar arasında ihale ile verilen sözleşmenin 26/3.c maddesinde vasıfsız işçilere açıkça brüt asgari ücret kadar ücret, vasıflı işçilere ise niteliklerine göre brüt asgari ücretin belirli oranda örneğin teknisyenlere 1,71 katı oranında ücret ödemesi yapılacağı hükmü, net ücret olarak kabul edilmiş ve tazminat ile işçilik alacakları bu ücret üzerinden hesaplanmıştır.

Uyuşmazlık davalılar arasında sözleşmede ödenecek ücretin net mi brüt mü olduğu noktasında toplanmaktadır.

Davalılar arasında yapılan sözleşmede ödenecek ücretin, asgari ücretin tamamının veya belirli oranda katının net olduğuna dair açık bir hüküm bulunmadığı gibi davacıya bu ücretin net olarak ödeneceğine dair hüküm içeren bir iş sözleşmesi hükmü de sunulmamıştır. Tazminat ve alacaklara esas ücretin hatalı yorum ile tespiti sonucu brüt ücret yerine net ücret üzerinden yapılan hesaba itibar edilerek fazladan tazminat ve alacağa karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.