muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/10529, Karar No: 2018/21033, Tarih: 19.11.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/10529 E.  ,  2018/21033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Ağaçlara yaş, cins ve verim durumu dikkate alınmak suretiyle değer biçilmesinde yöntem olarak bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dosya içindeki bilgi ve belegeler ile 862 parsel sayılı taşınmazın tapu kayıtlarının incelenmesinden, tapu malikinin dava dışı ... olduğu, davacı idarenin 06.07.2015 tarihli cevabında bu parsele ilişkin davalı olarak gösterilen ...' ın ... davalı olarak gösterildiğinin yazıldığı, ... vekilinin bahse konu parsel üzerinde bulunan ağaçların müvekili tarafından dikildiğinin belirtildiği ve mahkemece bu doğrultuda davaya konu 862 parselin yola terk edilen bölümleri üzerinde kalan ağaç bedellerinin davalı ...'a ödenmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Kamulaştırma Kanununun 14/5. maddesinde yer alan "İdare tarafından bu kanun hükümlerine göre tespit olunan malike ve zilyede karşı açılan davaların görülmesi sırasında, taşınmazın gerçek malikinin başka bir şahıs olduğu anlaşıldığı takdirde, davaya bu gerçek malik dahil edilmek suretiyle devam olunur" hükmü uyarınca davaya konu 862 parselin tapu maliki ...' ın, ölü ise mirasçılarının davaya dahil edilerek, taşınmaz başında yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak, gerektiğinde tanık da dinlenmek suretiyle ağaçlar yönünden mülkiyet ihtilafı çözüme kavuşturulmadan eksik araştırma ile karar verilmiş olması doğru olmadığı gibi,

2-7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedel bakımından; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davacı idare vekilinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 19/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14021, Karar No: 2024/6291, Tarih: 22.04.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/14021 E.  ,  2024/6291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/371 E., 2019/2086 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLE : İstinaf isteminin esastan reddi (Karar), temyiz isteminin reddi (Ek Karar)

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, ek kararın onanması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Sanık ... hakkında 25.10.2019 tarihli karara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanığın temyiz isteminin aynı Kanun’un 298. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2- Sanık ... hakkında 01.02.2022 tarihli ek karara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair, 01.02.2022 tarihli, 2019/371 Esas, 2019/2086 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA, dava dosyasının 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Uşak 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26446, Karar No: 2014/30800, Tarih: 23.10.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/26446 E.  ,  2014/30800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BATMAN İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/04/2014

NUMARASI : 2013/147-2014/575

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin, 2004 yılından iş akdi feshedilinceye kadar davalılardan asıl işveren T.. M..n'de değişen alt işverenler nezdinde elektrik teknisyeni olarak çalıştığını, en son alt işverenin davalı B.. Ş..olduğunu, davalı alt işveren B..Enerji Mobilya Tekstil İnş. Nak. Taah. San. Tic. Ltd. Şti'.nin asıl işveren davalı T.. M..nde2009-2012 yılları arasında ihale ile iş aldığını, 01.12.2012 tarihinden itibarende 2. kez sözleşme imzaladığını, davalı B.. Ş.. 3 yıllık kıdem tazminatlarının davacı ve diğer işçilere ödendiğini ve tekrar çalışmak istiyorlarsa kıdem tazminatlarının geri ödenmesini istediğini, diğer işçilerin işsiz kalmamak için bunu kabul etmesine karşın, davacının kabul etmemesi üzerine iş akdinin haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek; davacının işe iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalılardan T.. M.. vekili; davacının alt işverenin çalışanı olduğunu, müvekkil firma ile alt işveren arasındaki hukuki münasebetin hizmet sözleşmesine dayandığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı B.. Ş.. vekili; davacının işe iade davası açabilmesi için en az 6 aylık kıdemi olması ve iş yerinde 30 kişiden fazla işçinin çalışması gerektiğini, oysa ki davacının 3 ay 7 günlük bir çalışmasının olduğunu, daha önceki çalışmasının kıdem tazminatı ödenerek son bulduğunu ve müvekkil firmanın Kurtalan Trafo Merkezinde 25 personelin çalıştığını ayrıca, davacının iş sözleşmesinin İş Kanununun 25-g fıkrası gereği haklı nedenlerle feshedildiğini savunmuş ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde, davacı vekili tarafından temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Her ne kadar mahkemece, davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiği kabul edilmiş ise de; davacının yargılama aşamasında ibraz ettiği ve davalı B.. Ş.. tarafından tanzim edilen imza ve kaşeli belgede davacının verimsizliği nedeni ile iş akdinin feshediliği belirtilmiştir. Söz konusu belge dikkate alındığında da davacının iş akdinin haklı veya geçerli bir nedene dayanmadan feshedildiğinin kabulü yerine yazılı şekilde feshin haklı nedene dayandığına hükmedilmesi hatalıdır.

E) Gerekçe:

Her ne kadar mahkemece, davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiği kabul edilmiş ise de; davacının yargılama aşamasında ibraz ettiği ve davalı B.. Ş.. tarafından tanzim edilen imza ve kaşeli belgede davacının verimsizliği nedeni ile iş akdinin feshediliği belirtilmiştir. Söz konusu belge dikkate alındığında da davacının iş akdinin haklı veya geçerli bir nedene dayanmadan feshedildiğinin kabulü yerine yazılı şekilde feshin haklı nedene dayandığına hükmedilmesi hatalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi için fesih bildiriminin yapıldığı tarihte işyerinde 30 ve daha fazla işçi çalıştırılması gerekir. İşverenin aynı işkolunda birden fazla işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan işçi sayısı, bu işyerlerinde çalışan işçi sayısına göre belirlenir.

Fesih tarihi itibari ile davalı alt işveren B.. Ş.. nezdinde çalışan işçi sayısı otuzun altındadır. Ancak davacı tarafından davalı B.. Ş..Şırnak, Bismil ve Silvan gibi yerlerde işçi çalıştırdığı iddia edilmiştir. Söz konusu iddia araştırılarak davalı B.. Ş..aynı iş kolunda birden fazla iş yerinin bulunması ve bu iş yerlerinde çalışan işçi sayısının toplamda otuzdan fazla olduğunun tespiti halinde davanın kabulü ile davacının işe iadesine; aksi halde ise davanın reddine karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilgiliye iadesine, 23.10.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3573, Karar No: 2012/39613, Tarih: 25.12.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/3573 E.  ,  2012/39613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın yargılama sürecindeki tutum ve davranışlarını gözeterek edindiği kanaate göre dosya içeriğine uygun şekilde, takdirde zaafiyete düşmeden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar veren mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki (2) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazların reddine, ancak:

1- Olay günü sanığın evinde yapılan aramada "1" adet tabanca ve "1" adet yasak bıçak ele geçirilmiş olması karşısında; TCK.nun 44. maddesi uyarınca 6136 sayılı Kanunun 13/3. madde ve fıkrasında tanımlanan ruhsatsız tabanca taşımak suçundan dolayı, silah ve bıçak ele geçirildiği dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle ceza tayini gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında ayrıca 6136 sayılı Kanunun 15/1. madde ve fıkrasında tanımlanan yasak niteliği haiz bıçak taşımak suçundan da mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre ise;

a- Sanık hakkında 13/3. madde ve fıkrası gereğince kurulan hükümde hapis cezası yanında adli para cezası esas alınan 25 gün üzerinden TCK.nun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken, 20 gün yerine, 21 gün ve buna bağlı olarak da sonuç adli para cezasının fazla tayini,

b- Sanık hakkında hükmedilen adli para cezaları taksitlendirilirken 5237 sayılı TCK.nun 52/4, 5275 sayılı Yasanın 109 ve bu maddeye dayanılarak çıkarılan Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin infazı hakkındaki Tüzüğün 51. maddelerine aykırı olarak sanığın aleyhine ve infaz yetkisini kısıtlar şekilde para cezasının hükmün kesinleşmesinden itibaren takside bağlanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 25.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3547, Karar No: 2025/1515, Tarih: 20.03.2025

**1. Hukuk Dairesi         2024/3547 E.  ,  2025/1515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1244 E., 2024/472 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Genç Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/194 E., 2022/79 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı ... Köyü Tüzel Kişiliği vekili dava dilekçesinde; 14 parça taşınmazla birlikte tefrik edilerek temyize ve davaya konu olan Bingöl ili, Genç ilçesi, ... Köyünde bulunan, 101 ada 6 parsel sayılı taşınmazın da köy halkı tarafından kadimden beri kışlak vasfı ile kullanıldığını, dava konusu yerlerin özel mülkiyete elverişli olmadığını, davalının dava konusu taşınmazın kendisine ait olduğu iddiasıyla açıp tek taraflı olarak görülen dava sonucunda taşınmazın davalı adına tapuya tescil edildiğini, aynı yerde bulunan aynı vasıfta taşınmazlar hakkında Genç Kadastro Mahkemesinde açılan tapu iptali davalarının kabul edilerek taşınmazların kışlak vasfı ile tescil edildiğini ileri sürerek dava konusu taşınmazın tapusunun iptali ile kışlak vasfı ile sınırlandırılarak özel sicile kaydedilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın hak düşürücü süreden sonra açıldığını, her taşınmaz yönünden dosyanın tefrik edilmesi gerektiğini, ... köyünün idari sınırları içerisinde yer alan ... mevkiinde ... köyünün geçmişten bu yana hiçbir şekilde tasarrufunun bulunmadığını, ... köyünden hiç kimsenin taşınmazların bulunduğu bölgede mülkiyeti ya da fiili kullanımının bulunmadığını, her iki köy arasında derin husumet ve derdest davalar bulunduğunu, taşınmazlar hakkında uzun süredir dava açılmamasının da eldeki davanın kötü niyetli olduğunu ortaya koyduğunu, ... köyünün 1966 yılında ... köyünden ayrıldığını bu nedenle köylünün kadim kullanımından bahsedilemeyeceğini, taşınmazların davalılar adına hükmen tescil edildiğini,bölgede terör nedeniyle zorunlu göçün yaşanmasından önce dava konusu taşınmazların özellikle bahar ve yaz aylarında kısmen de kış aylarında kullanıldığını, 5233 sayılı Terör ve Terörle Mücadeleden Doğan Zararların Karşılanması Hakkında Kanun kapsamında ... mevkiine dair tazminat başvurularının yalnızca ... Köyü sakinleri tarafından yapıldığını, ... Köyü halkının geçmişten bu yana ... mevkiine girerek hayvanlarını otlatmaya dahi teşebbüs edemediğini belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 28.10.2020 tarihli ve 2019/39 Esas 2020/136 Karar sayılı kararıyla; davalı tarafın dava konusu taşınmaz üzerine ev yapmak ve evi kullanmak sureti ile imar-ihya gerçekleştirdiği, imar-ihyanın terör nedeniyle kesintiye uğradığı, taşınmazın yaylak ve kışlak niteliğinde olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilinin istinaf başvurusu üzerine Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 28.05.2021 tarihli ve 2021/155 Esas 2021/653 Karar sayılı kararıyla; yapılan araştırmanın eksik olduğu belirtilerek komşu parsel tutanak ve dayanaklarından yararlanılmak, hava fotoğrafı incelemesi yaptırılmak ve 3 kişilik ziraat bilirkişi kurulundan rapor alınmak sureti ile çekişmeli taşınmazla ilgili mera- yaylak- kışlak ve zilyetlik araştırması yapılması gereğine değinilerek karar kaldırılmış, dosya Mahkemesine gönderilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dinlenen yerel bilirkişi beyanlarından davalıların dava konusu taşınmazda sonbahar ayında yaprak kesimi yaptıkları ve kışın hayvanları barındırdıkları, hayvanlara bakan kişilerin kış aylarında aynı yerde kaldığı, ilkbahar aylarında eş ve çocuklarının da geldiği ve yaza doğru hayvanlarla birlikte tekrar köye çıktıkları, bu haliyle dava konusu taşınmazların bir yaşam alanı olduğu fakat dava konusu yerin yerleşim alanı olarak sınırlandırılmadığı, davalı ve ataları tarafından hayvanları barındırmak amacıyla yapılan yapının kanunun aradığı imar ve ihya kapsamında olmadığı, taşınmazın tarıma elverişli hale getirilmediği, taşınmazın kışlak olarak sınırlandırılmasına karar verilen ve Yargıtayca onanan komşu 101 ada 18, 20, 22, 23, 24, 25, 29, 35 ve 189 ada 20, 21, 22, 23, 25, 30, 31, 32 ve 33 parsel sayılı taşınmazlar ile benzer özellikte olduğu, taşınmazın kışlak vasfında olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, davaya konu 101 ada 6 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile 3402 sayılı Kanun’un 16/B maddesi uyarınca kışlak vasfı ile sınırlandırılarak özel siciline yazılmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davaya konu taşınmazın jeodezi bilirkişi raporuna göre 1977, 1982, 1984 ve 2002 yıllarına ait hava fotoğraflarında sınırlarının seçilemediği, herhangi bir tarımsal faaliyet yapılmadığı, köm niteliğinde yapıların görüldüğü ancak söz konusu yapıların 2002 yılı hava fotoğrafında ve keşif günü itibarıyla yapı kalıntılarına dönüştüğü, imar ve ihyanın söz konusu olmadığı, üçlü ziraat bilirkişileri kurulu raporuna göre kültür arazisi niteliğinde olmadığı, bölgedeki tarım parsellerine benzemediği, zemin itibariyle fiziki sınırlarının oluşmadığı, zeminde tuzluluk, yabani ot, çalı ve taşlılık gibi kısıtlayıcı unsurların bulunduğu, taşınmazın özel mülkiyete konu olmayan Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki kışlak ve benzeri arazilerden olabileceği, evveliyatından günümüze kadar zirai faaliyetlerin yapılmadığı, toprak işlemeli tarımın hiç uygulanmadığı, Genç Kadastro Mahkemesince kışlak olarak sınırlandırılmasına karar verilen ve Yargıtay tarafından da onanan 101 ada 18, 20, 22, 23, 24, 25, 29, 35 ve 189 ada 20, 21, 22, 23, 25, 31, 32 33 parsel sayılı taşınmazlarla nitelik ve kullanım yönünden aynı vasıfları taşıdığı, yine Dairece aynı gün istinaf incelemesi yapılan aynı adada yer alan 101 ada 12, 16, 10, 11, 31, 13, 26,28, 8, 32, 14,30 parsel sayılı taşınmazlar hakkında da kışlak niteliğinde olduğu kabul edilerek davalıların istinaf başvurularının esastan reddine karar verildiği, bilirkişi raporlarında varılan sonuçların bu kapsamda birbirleriyle ve mahkeme gözlemiyle de uyumlu olduğu, bu nedenlerle Yerel Mahkemenin davanın kabulüne dair kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; davacı tarafın taşınmaz üzerinde hiçbir tasarrufunun olmamasına rağmen taşınmazın ... köylülerinin mülkiyetinden çıkması adına eldeki davada ve diğer seri davalarda mahkemeyi yanılttığını, kaldırma ilamı öncesindeki bilirkişi raporlarında taşınmazların imar ve ihyasının tamamlandığı ve taşınmazın özel mülkiyete konu olabilen yerlerden olduğunun tespit edildiğini, kaldırma ilamından sonra yapılan keşifte taşınmazın bahar ve yaz aylarında da kullanılan yaşam alanı olduğu yönündeki tanık ve bir kısım yerel bilirkişilerin beyanlarının dikkate alınmadığını, Mahkemece zilyetlik şartlarının yalnızca taşınmazlar üzerinde zirai faaliyet yapılıp yapılmadığı yönünden değerlendirildiğini, alınan bilirkişi raporları arasındaki çelişkinin de bundan kaynaklandığını, bilirkişilerce yalnızca taşınmaz üzerinde zirai faaliyet sürdürülüp sürdürülmemesi yönünden değerlendirme yapılmasının isabetsiz olduğunu, raporların taşınmazların fiili ve hukuki durumunu ifade etmekten uzak ve denetime elverişsiz olduğunu, taşınmazın bulunduğu bölgede yaklaşık 30 hane yaşamış olup bu alanın toplu ve nizami bir yerleşim yeri olduğunu, bu hususun hava fotoğraflarından da görüldüğünü, kesinleşmiş diğer mahkeme kararlarının dava konusu taşınmaz yönünden esas alınamayacağını, anılan dosyalarda dinlenen beyanların yanlı olduğunu, Mahkemece taşınmaz üzerinde bulunan enkazların ve çeşmelerin imar faaliyeti olup olmadığı yahut insanların taşınmazda bahar ve yaz aylarında aileleri ile birlikte yaşayıp yaşamadıkları hususlarının değerlendirilmesi gerektiğini, toplanan delillerden taşınmazın kışlak vasfında olmadığının anlaşıldığını, davacı ... muhtarının dahi keşifteki beyanında taşınmazın ilkbahar ayında 2-3 ay kullanıldığını beyan ettiğini, bir kısım davalıların davaya konu orman alanında bulunan kömlere giderek 20.05.1983 tarihinde hayvan otlatması nedeniyle sulh ceza mahkemesinde yargılandığını, bu tarihin de yaz aylarına tekabül ettiğini, taşınmazda bulunan dut ağaçlarının dahi yazın meyve verdiğini, yazlık hayvan barınakları olduğunun keşif sırasında beyan edildiğini, bölgede fiili bir toplu yerleşim olmasının taşınmazların özel mülkiyete konu olabilmesi için yeterli olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, kadastrodan önceki hukuki nedene dayalı olarak tapu iptali ve taşınmazın kışlak olarak sınırlandırılması ile özel siciline kaydı istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun/HMK) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, kadastrodan önceki hukuki nedene dayalı olarak tapu iptali ve taşınmazın kışlak olarak sınırlandırılması ile özel siciline kaydı istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun/HMK) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Kadastro sonucu, temyize konu 101 ada 6 parsel sayılı taşınmaz ...’in zilyetliğindeyken yaklaşık 30 senedir terk edildiği, köm adlı binaların onarımlarının yapılmadığı için yıkılıp harabe halini aldığı, halen de zeminde aynı şekilde olduğu ve bu yerin kullanılan süre içerisinde de en fazla 3 aylığına hayvanları barındırma amaçlı kullanıldığı, tarla veya kültür arazisi niteliğini kaybettiği ve zilyetlik şartlarını tam ve kesin olarak taşımadığı belirtilerek 14.11.2005 tarihinde ham toprak vasfıyla Hazine adına tespit edildiği, tespite yapılan itirazın 26.06.2006 tarihinde komisyon kararıyla reddedildiği, askı ilan süresi içerisinde kadastro tespitine itiraz edilmesi üzerine Genç Kadastro Mahkemesinin 10.06.2008 tarihli ve 2006/96 Esas 2008/32 Karar sayılı ilamıyla taşınmazın davacıya ait ev yeri olduğu ve davacının terör nedeniyle zorunlu olarak göç etmesinin zilyetliğe zarar vermeyeceği gerekçesiyle davacı ... adına tesciline karar verildiği, kararın onanarak 23.02.2009 tarihinde kesinleştiği ve taşınmazın ham toprak vasfıyla ... adına hükmen tescil edildiği anlaşılmıştır.