muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/32813, Karar No: 2014/36637, Tarih: 02.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/32813 E.  ,  2014/36637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EDİRNE İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/07/2014

NUMARASI : 2013/393-2014/486

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, yıllık izin ücreti ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının iş akdinin haksız feshedildiğini iddia ederek, kıdem, ihbar tazminatları ile fazla çalışma, hafta tatili, yıllık izin ve genel tatil alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur

C) Mahkemenin ilk kararı dairemizin 2011/19202 esas 2013/18571 karar sayılı ilamı ile özetle ve sonuç olarak “1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında hizmet süresinin ne kadar olduğu konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı, davalı işyerinde 15/02/2004 - 05/05/2009 tarihleri arasında çalıştığını beyan etmiş, davalı işveren ise davacının sadece iki yıl kış dönemi çalıştığını savunmuştur.

Davacının çalışma süresini kanıtlayacak resmi bir kayıt ve sigortalılık bildirimi yoktur. Davacı tanıklarının da davacının ne zaman çalışmaya başladığı ve çalışmanın ne kadar sürdüğü konusunda yeterli anlatımları bulunmamaktadır. Bu nedenle Mahkemece tanıklar yeniden dinlenerek davacının ne zaman işe girdiği, çalışmasının ne kadar süre olduğu konusunda ayrıntılı beyanlarının tespit edilmesi ve işçilik alacaklarının buna göre hesaplanması gerekirken, eksik inceleme ile sonuca gidilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.”gerekçesiyle bozulmuştur.

D) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, davacının davalı iş yerinde 15.02.2004 tarihinden 05.05.2009 tarihine kadar sigortasız çalıştığı ve bu nedenle işçilik alacakları ile kıdem tazminatı ve ihbar tazminatını talep ettiği, ancak dinlenen davacı ve davalı tanıklarının da davalı iş yerinde sigortasız çalıştıkları anlaşıldığından; açılan davanın bir nevi hizmet tespiti niteliğinde de bulunduğu nazara alınıp, tüm tanık beyanları birlikte değerlendirildiğinde davacının davalı iş yerinde hizmet aktine bağlı olarak asgari ücret karşılığında sürekli yahut kısmi zamanlarda çalıştığı ve bu nedenle iş aktinin haksız olarak feshedildiğini ve bundan dolayı da işçilik alacaklarının bulunduğu davacı tarafından öncelikle ıspat edilmesi gerektiğinden davacı tarafında bu hususları açık olarak ve kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

E) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

F) Gerekçe:

Bozma sonrası dinlenen davacı tanığı Ü.. K.. ‘ın beyanı ve davacı beyanları dikkate alınarak davacının 15.02.2004 – 30.06.2007 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığı anlaşılmakla dava konusu alacaklar yönünden bu süreler dikkate alınarak mahkemece bir değerlendirme yapılmaması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

G) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5829, Karar No: 2016/9466, Tarih: 23.05.2016

**13. Ceza Dairesi         2015/5829 E.  ,  2016/9466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.12.2012 tarih ve 2012/1411 esas 2012/1852 karar sayılı içtihadıda gözetilerek; suça sürüklenen çocuğun, mağdura ait motosikleti, çalmış olduğu yerin tereddüte mahal bırakmayacak şekilde tespit edildikten sonra sonucuna göre kullanım gereği yol kenarında açıkta park hâlinde iken çaldındığının anlaşılması halinde, eyleminin TCK'nın 142/1-e kapsamında yer oluşturucağı gözetilmeksizin eksik araştırma ile yazılı şekilde uygulama yapılması sonuca etkili olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk ...'ın temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Hırsızlık yapılan yerin mağdura ait ikametin eklentisi niteliğinde olup olmadığı mağdur beyanları arasındaki çelişki giderilip mahalinde keşif icra edilmek suretiyle tespit edilip, sonucuna göre bahsedilen ikametin eklentisi olmaması halinde konut dokunulmazlığını ihlal suçunun oluşmayacağının dikkate alınmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ...'ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 23.05.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8296, Karar No: 2025/4574, Tarih: 19.03.2025

**4. Hukuk Dairesi         2024/8296 E.  ,  2025/4574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1861 E., 2024/1284 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Adana 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2016/1845 Esas 2021/918 Karar

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 20.08.2012 tarihinde davacının yolcusu olduğu aracın dava dışı araç ile çarpışması neticesinde çift taraflı, yaralamalı trafik kazası meydana geldiği, araçta yolcu konumunda bulunan davacının yaralandığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere beden gücü kaybı sebebiyle 200,00 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; meydana gelen kazada müvekkili şirketin herhangi bir kusurunun bulunmadığını, müvekkili şirketin sorumluluğunun poliçe limiti ile sınırlı olabileceğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının meydana gelen trafik kazasında yaralanması nedeni maluliyetinin oluşmadığının belirlendiğini, kaza tarihinde kazanç mahrumiyetinin de bulunmadığının anlaşılması nedeni ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; meydana gelen kaza nedeni ile davacının güç kaybı ve efor kaybının bulunduğunu belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davalı ... tarafından ZMSS poliçesi ile teminat altına alınan aracın yaptığı trafik kazası sonucu yaralanan davacı yolcunun uğradığı sürekli ve geçici iş göremezlik tazminatı talebine ilişkindir.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, maluliyet raporunun oluşa uygun ve denetime elverişli olmasına göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,19.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10456, Karar No: 2012/15411, Tarih: 13.06.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/10456 E.  ,  2012/15411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, veraseten intikal edecek taşınmazların satış bedellerini tahsil etmesi için 5.5.2004 tarihli vekaletname ile davalı kardeşini vekil tayin ettiğini, taşınmazlardan miras payına düşen 14.684,27 TL nin 26.03.2009 tarihinde icra satış dosyası aracılığı ile adına bankaya yatırıldığını, davalının vekil sıfatı ile 27.03.2009 tarihinde bankadan yatırılan bu satış bedelini tahsil ettiği halde tarafına ödeme yapmadığını ileri sürerek 14.684,27 TL nin davalı tarafından bankadan alındığı tarih olan 27.03.2009 tarihinden faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacı adına vekaletle çektiği parayı davacıya ödediğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece,davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandıgı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına gore davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dosya içeriğine ve toplanan delillere göre davalının ,davacı adına bankaya yatırılan taşınmaz satış bedelini vekil sıfatı ile 27.03.2009 tarihinde çektiği sabit olduğu gibi bu husus tarafların ve mahkemenin de kabulundedir. Davalı taşınmaz satış bedelini davacıya verdiğini savunmuştur. Bu durumda davalı vekil satış bedelini aldıktan sonra davacıya verdiğini yazılı delillerle kanıtlamakla yükümlüdür. Miktar itibariyle HUMK.288-289 maddeleri uyarınca tanık dinlenemez.Davalı bu savunmasını yazılı bir belge ibraz ederek ispat edememiştir. Ancak davalı cevap dilekçesinde açıkça yemin deliline dayanmıştır. Mahkemece, davalıya savunmalarını ispat için, davacıya yemin teklif etme hakkı olduğu 2012/10456-15411

hatırlatılarak, hasıl olacak sonuca uygun karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hükum tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte belirtilen nedenle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 12.6.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4858, Karar No: 2024/10947, Tarih: 05.12.2024

**7. Ceza Dairesi         2024/4858 E.  ,  2024/10947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/680 E., 2024/821 K.

SUÇ : 1632 sayılı Askerî Ceza Kanunu'na muhalefet

ASIL KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

EK KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanmasına

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 06.05.2024 tarihli ve 2024/680 Esas, 2024/821 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; hakkında verilen kararın bozulması talebine ilişkindir.

II.GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinde yer verilen; "İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları"nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı

maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; "... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder." şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 06.05.2024 tarihli ve 2024/680 Esas, 2024/821 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Uzunköprü 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, oy birliğiyle 05.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4481, Karar No: 2008/1259, Tarih: 11.02.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/4481 E.  ,  2008/1259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İzmir l. Aile Mahkemesi

TARİHİ :12.12.2006

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı taraf 12.12.2006 günlü celsede hazır bulunmamış, mazeret beyan etmemiştir. Davalı taraf davayı takip etmeyeceklerini beyan etmişlerdir. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 409/1. maddesi gereğince dava yenileninceye kadar dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, sair yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 11.02.2008 pzt.
Yargıtay — Esas No: 2013/5289, Karar No: 2013/17961, Tarih: 20.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/5289 E.  ,  2013/17961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı,o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ... vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 17/02/2005 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ... vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 17/02/2005 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 20.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.