muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4690, Karar No: 2016/7983, Tarih: 20.09.2016

**17. Hukuk Dairesi         2016/4690 E.  ,  2016/7983 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 12/07/2014 tarihinde müvvekkili adına kayıtlı ... plakalı aracın mülkiyeti ...'a ait olup davalı ... idaresindeki ... plakalı araç ile çift taraflı maddi hasarlı trafik kazasına karıştığını, kazanın oluşumunda davalı ...'ün kusurlu olduğunu, kaza sonrası müvekkili aracında toplam 23.867,20-TL hasar meydana geldiğini, değer kaybının tespiti için ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2014/151 D.iş sayılı dosyası ile tespit yaptırıldığını belirterek değer kaybı olarak şimdilik 20.000,00-TL'nin kaza tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, kusur durumunun belli olmadığını, değer kaybının nasıl tespit edildiğine ilişkin bir açıklama olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ..., kullanmakta olduğu araç ile hastaneye acil hasta yetiştirmeye çalışırken kazanın meydana geldiğini, kendilerince yapılan araştırmalar neticesinde aracın rayiç değerinin 40.000,00-45.000,00-TL olduğunu, araçta kısmi tamirat olduğunu ve tüm parçalar yetkili serviste değiştiğini, değer kaybı talebinin fahiş olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, 4.700,00-TL'nin 12.07.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacı tarafa ödenmesine, karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazası nedeniyle araçta meydana gelen değer kaybının tazmini istemine ilişkindir.

Somut olayda tespit raporunda araçtaki değer kaybının 20.000 TL olduğu belirlenmiş, hükme esas alınan 06.08.2015 tarihli bilirkişi raporunda ise, aracın hasar öncesi piyasa rayiç değerinin 47.000 TL olduğu ve araçta oluşan değer kaybının aracın piyasa rayiç değeri olarak belirlenen 47.000 TL nin %10'u kadar yani 4.700 TL olduğu kabul edilmiştir.Ne var ki bilirkişi raporunda uygulanan yöntem Dairemizin yerleşik uygulamalarına uygun değildir. Araçta meydana gelen değer kaybının; aracın serbest piyasa koşullarına göre kaza tarihi itibariyle hasarsız haldeki ikinci el rayiç değeri ile aracın yaşı, özellikleri, hasar miktarı ve hasarlı kısımların özelliği dikkate alınarak kazadan sonraki hasarlı halinin rayiç değeri tespit edilip bu iki miktar arasındaki azalmaya (farka) göre hesaplanması gerekir.

Bu durumda mahkemece, konusunda uzman bilirkişi veya bilirkişi heyetinden yukarıda açıklanan ilkeler ışığında, tespit raporu ile önceki bilirkişi raporunun da irdelendiği ve raporlar arasındaki çelişkinin giderildiği, ayrıntılı, gerekçeli ve denetime elverişli şekilde araçtaki değer kaybının tespiti hususunda yeniden bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 20/09/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4953, Karar No: 2024/9487, Tarih: 10.07.2024

**11. Ceza Dairesi         2022/4953 E.  ,  2024/9487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/2019 E., 2021/847 K.

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.02.2015 tarihli ve 2014/253 Esas, 2015/130 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 155 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 10 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; sanık ... hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 155 inci maddesinin ikinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Ankara 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.02.2015 tarihli ve 2014/253 Esas, 2015/130 Karar sayılı kararının sanık ... müdafii ve sanık ... Karataş tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 26.11.2019 tarihli ve 2019/5285 Esas, 2019/12877 Karar sayılı kararı ile uzlaştırma hükümlerinin uygulanması gerekliliği nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Ankara 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.03.2021 tarihli ve 2019/2019 Esas, 2021/847 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 155 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 10 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanık ... müdafinin temyiz isteği; sanığın üzerine atılı suçu işlemediğine ve beraatine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

B. Sanık ... müdafinin temyiz isteği; sanığın üzerine atılı suçu işlemediğine, dosya kapsamında mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığına ve eksik inceleme sonucu mahkumiyetine hükmedildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanık ... müdafinin temyiz isteği; sanığın üzerine atılı suçu işlemediğine ve beraatine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

B. Sanık ... müdafinin temyiz isteği; sanığın üzerine atılı suçu işlemediğine, dosya kapsamında mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığına ve eksik inceleme sonucu mahkumiyetine hükmedildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ...'ın, katılanın yetkilisi olduğu ... Ticaret Limited Şirketi'nde şoför olarak çalıştığı, ... plaka sayılı otobüsün kış sezonunda fazla yolcu bulunmaması nedeniyle firma tarafından seferlerden alıkonulduğu ve bu süreç içerisinde katılanın, sanık ...'den otobüsün Ankarada muhafazasını istediği, sanık ...'nin de bu amaçla otobüsü sanık ...'a teslim ettiği, sanık ...'in de otobüsü Eryaman da bulunan ikametgahının önüne park ettikten sonra sanık ...'nin azmettirmesi neticesinde sahte plakayla 15.11.2010 tarihinde saat 04.58 de Hatay Cilvegözü Sınır Kapısından çıkış yaparak Suriye'ye götürdüğü, sanıkların bu şekilde üzerlerine atılı suçu işledikleri iddia olunmuştur.

2. Sanık ...'ın kullanmış olduğu hattın baz bilgileri ile suça konu otobüsün GPRS kayıtlarının karşılaştırmasında; sanığın otobüsü Eryaman'dan Hatay Cilvegözü Sınır Kapısına kadar takip ettiği tespit edilmiştir.

3. Dosya bozma sonrası Uzlaştırma Bürosu'na gönderilmiş, ancak taraflar arasında uzlaşma sağlanamamıştır.

4. Mahkeme tarafından; sanık ...'ın suç tarihinde suça konu otobüsle birlikte hareket ederek otobüsün Suriye'ye çıkarılmasına iştirak etmesi, katılanın aracın plakalarının sanık ... tarafından Bodrum'a getirildiğini beyan etmesine rağmen sanık ...'nin aracın plakalarının otobüsün üzerinde olduğunu ve kontak anahtarının ...'de bulunduğu beyan etmesi, Mercedes firmasının cevabi yazısında aracın düz kontak yapılıp çalıştırılmasının mümkün olmadığının belirtilmesi, 14.11.2010 tarihinde sanık ... ile sanık ...'in 3 kez uzun süreli görüşme yaptığının anlaşılması ve sanık ...'nin aracın Ankara'da kaybolmasına rağmen Ankara'da herhangi bir suç ihbarında bulunmaması karşısında sanıkların üzerlerine atılı suçları birlikte işledikleri kanaatine varılarak temyize konu mahkumiyet hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Katılan ...'ın, üzerinde ipotek bulunan suça konu aracı şirketlerinde şoför olarak çalışan sanık ...'a kış sezonunda fazla yolcu bulunmaması nedeniyle emniyetli bir yerde muhafaza etmesi için verdiğini beyan etmesi karşısında; suça konu aracın sanık ...'a ifa ettiği bir hizmet veya meslek dolayısıyla tevdi ve teslim edilmediği anlaşılmakla sanıkların eyleminin iştirak halinde 5237 sayılı Kanun'un 155 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacağı belirlenerek yapılan incelemede;

Katılan ...'ın 29.05.2014 tarihli duruşmada sanık ...'tan şikayetçi olmadığını ancak sanık ...'dan şikayetinin devam ettiğini beyan etmesi karşısında; 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin beşinci fıkrası uyarıca söz konusu şikayetten vazgeçmenin diğer sanık ...'a da sirayet edeceği anlaşılmakla, sanıklara, şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği sorularak, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ile mahkûmiyet hükümleri kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.03.2021 tarihli ve 2019/2019 Esas, 2021/847 Karar sayılı kararına yönelik sanıklar müdafilerinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,10.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6544, Karar No: 2024/137, Tarih: 09.01.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/6544 E.  ,  2024/137 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/358 E., 2023/614 K.

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İlk Derece Mahkemesinin 07.07.2014 tarih ve 2013/1236 Esas, 2014/880 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) bendi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 ve 53 üncü maddeleri gereğince iki kez 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Dairemizce İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık müdafiinin temyiz başvurusunun kabulüne karar verilerek 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan hükmün onanmasına, 2011 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan hükmün ise eksik araştırma gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine yapılan yargılamada, İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararı ile sanık hakkında 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) bendi, 5237 sayılı Kanun'un 43, 62 ve 53 üncü maddeleri gereğince bir kez 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

3. Bozma üzerine yapılan yargılamada, İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararı ile sanık hakkında 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) bendi, 5237 sayılı Kanun'un 43, 62 ve 53 üncü maddeleri gereğince bir kez 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

Sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan bozma öncesinde verilen 07.07.2014 tarih ve 2013/1236 Esas, 2014/880 Karar sayılı kararın onanarak kesinleşmesi üzerine infaza verildiği, 2011 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan hükmün ise bozularak Mahkemesine gönderildiği, 15.04.2022 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun nedeniyle kesinleşen hükme yönelik infaz aşamasında yapılan uyarlama talebi üzerine her ne kadar Mahkemece infaz aşamasında olan dosya ile bozma sonrası derdest dosya birleştirilerek temyiz incelemesine konu hüküm kurulmuş ise de; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.09.2007 tarihli, 2007/125-186 sayılı ve benzer kararlarında belirtildiği üzere, sanık hakkında kesinleşen hükmün ancak uyarlama yargılamasının konusu olabileceği, genel yargılama ile uyarlama yargılamasının koşulları, sonuçları ve yasa yolları birbirinden farklı olduğundan bu iki yargılamanın birlikte yürütülmesinin olanaklı olmadığı gözetilmeden, infaz aşamasında olan dosya ile derdest dosya birleştirilmek suretiyle yargılama yapılarak yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararının gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/34187, Karar No: 2017/15785, Tarih: 03.07.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/34187 E.  ,  2017/15785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; Müvekkilinin görünürde davalı ... A.Ş. bünyesinde ancak aslen asıl işveren olan diğer davalı ...’nün emir ve talimatları altında çalıştığını, müvekkilinin iş akdinin 08.05.2016 tarihinde haksız ve geçersiz bir şekilde feshedildiğini, yapılan fesih işleminin hukuka aykırı olduğunu, feshin son çare olma ilkesine uyulmadığını, fesih işleminin geçersizliğine, müvekkilinin ...'ne işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevaplarının Özeti:

Davalı ... vekili; Diğer davalı ... Müdürlüğünün 19.04.2016 tarih ve 798 sayılı yazısı, 19.04.2016 tarih ve 000597 sayılı yazısı ve 27.04.2016 tarih ve 05624 sayılı yazısı ile iş ve araç eksiltilmesi yoluna gidilmesi, bu nedenle istihdam fazlalığının meydana gelmesi sebebiyle davacının iş akdinin alınan işletmesel karar çerçevesinde feshedildiğini, davacının başka bir yerde çalıştırılmasının mümkün olmaması sebebiyle son çare olarak iş akdinin feshedildiğini beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili; Davacının 657 sayılı memur, 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 49. maddesi uyarınca tam zamanlı sözleşmeli personel ya da 4857 sayılı Kanuna tabi işçi çalışanı olmadığını, husumet itirazında bulunduklarını, davacının diğer davalı şirket olan ... bünyesinde çalıştığını, davacının iş akdinin davalı ... şirketi tarafından sonlandırıldığını, feshin sonuçlarının diğer davalı şirketi bağlandığını beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece; İş akitlerinin belirsiz süreli olduğu, fesih bildiriminde herhangi bir sebep gösterilmediği, fesih sebebinin açık ve kesin olarak belirtilmemesi ile asgari ücrette meydana gelen artışların geçerli fesih sebebi olarak kabul edilmesinin mümkün olmaması nedeniyle feshin geçersiz olduğu, yapılan sözleşmeler göz önüne alındığında asıl-alt işveren ilişkisinden çok işçi teminine yönelik sözleşme olduğu, bu haliyle ... ile ... şirketi arasında yapılan hizmet akdinin muvazaalı olduğu gerekçeleri ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davalılar istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

İstinaf:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davalılar istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

Bölge Adliye Mahkemesince; fesih sebebinin açık kesin olarak belirtilmediği, ... A.Ş.’ye ait hisselerin tamamına yakınının diğer davalı ... Müdürlüğüne ait olduğu, davalılar arasında ...'ye ait asıl işlerin "Personel ve Araç Temini Hizmet Alım Sözleşmesi" imzalanmak sureti ile davalı ... A.Ş. tarafından yürütüldüğü ve davalı ... Müdürlüğüne işçi temin edildiği, davalılar arasındaki asıl işveren-alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğu gerekçeleri ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Bölge Adliye Mahkemesi kararını davalıların vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının iş sözleşmesinin feshinin geçerli olup olmadığı, davalılar arasında muvazaa olup olmadığı uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır. 4857 sayılı Kanun'un 19. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 18. maddesi kapsamında kalan işçinin iş sözleşmesinin geçerli sebeple feshetmek isteyen işveren, fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır.

Yazılı fesih bildiriminin de, fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde içermesi zorunludur. Yazılı şekil şartına uymamak ve yazılı fesih bildiriminde, fesih sebebinin açık ve kesin olarak gösterilmemesi, 4857 sayılı Kanun’un 20. maddesi anlamında feshin geçersizliği sonucunu doğurur.

Yine aynı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Yine aynı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Öte yandan, alt işveren, bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve görevlendirdiği işçileri sadece bu işyerinde çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise, asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımdan yola çıkıldığında asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları, iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekir. 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde asıl işveren alt işveren ilişkisini sınırlandırılması yönünde kanun koyucunun amacından da yola çıkılarak asıl işin bir bölümünün alt işveren verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada olması gerektiği belirtilmelidir. 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin 6. ve 7. fıkralarında tamamen aynı biçimde “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu kararlılığı ortaya koymaktadır.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek istenmiş ve 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde bu konuda bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir.

Muvazaa Borçlar Kanun'da düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla ve kendi gerçek iradelerine uymayan ve aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Üçüncü kişileri aldatmak kastı vardır ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaanın ispatı genel ispat kurallarına tabidir. Bundan başka 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin 7. fıkrasında sözü edilen hususların adi kanuni karine olduğu ve aksinin ispatlanmasının mümkün olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı Kanun ile 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olduğu ortaklıklara dair ayrık durumlar tanınmıştır. Bununla birlikte maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işverene ilişkisinin ögeleri ve muvazaa ögeleri değişmemiştir. Öyle ki, alt işverene verilmesi mümkün olmayan bir işin bırakılması ya da muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin 6. fıkrasında açık biçimde öngörülmüştür. Kamu işverenleri bakımından farklı bir uygulamaya gidilmesi hukuken korunmaz. Gerçekten muvazaalı ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi ise, kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, 4857 sayılı Kanun'un 5. maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine şartların oluşmasına rağmen işçinin toplu iş sözleşmesinden yararlanamaması, anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur.

Dosya içeriğinden, teknisyen ve tekniker olarak çalışan davacının iş sözleşmesinin, davalı ... A.Ş. tarafından 08.05.2016 tarihinde Genel Müdürlük Makamının 06.05.2016 tarih, 2941-2955 sayılı oluru ve 4857 sayılı İş Kanunu’nun 17. maddesi gereği feshedildiği, fesih sebebinin açıkça belirtilmediği anlaşılmaktadır.