muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/1849, Karar No: 2011/3024, Tarih: 16.03.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/1849 E.  ,  2011/3024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacı, babası ...'e ait 19 numaralı parselde yeralan tek katlı bina üzerine babasının izni ile 1980-1981 yıllarında ev yaptığını, daha sonra babasının bu taşınmazı davalıya sattığını, ancak yaptığı evin kendisine ait olduğunu davalının kabul etmediğini ileri sürerek, oturduğu evin adına tescilini istemiş, yargılama sırasında dava dilekçesini ıslah ederek taşınmaz üzerinde yeralan 2. katın tapuda adına muhdesat olarak kayıt ve tesciline karar verilmesi isteğinde bulunmuştur.

Birleşen davanın davacısı, kayden maliki olduğu 19 parsel sayılı taşınmazın bir kısmına ev yaptırması için torunu olan davalıya vermek için tapuda işlem yaptırdığı sırada, yaşlı olması, işlem yapma ehliyetinin bulunmaması ve davalının hile kullanması sebebi ile taşınmazın tamamının satış gösterilmek suretiyle davalıya devredildiğini ileri sürerek, tapu iptal ve tescil istemiş, yargılama sırasında dava dilekçesini ıslah ederek, hile, ikrah ve gabin hukuki sebeplerine dayanmıştır.

Davalı, davacı Ahmet'in aynı taşınmazla ilgili açtığı tapu iptal ve tescil davasının feragat sebebi ile reddedildiğini, taşınmazın kadastro tespitinin 1995 yılında yapıldığını ve aradan 10 yıl geçtiğini, davacı ...'ın kadastro öncesi sebebe dayanarak dava açamayacağını belirterek, her iki davanın da reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı ...'ın davayı Kadastro Kanununun 12/3. maddesi gereğince hak düşürücü süre geçirildikten sonra açtığı, davacı Ahmet'in davasını da kesin hüküm bulunduğu gerekçesi ile davaların reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı ve birleşen dosyadan davacı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, duruşma isteği dava değeri yönünden reddedilip, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının ve birleşen dosyadaki davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 16.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7461, Karar No: 2018/6916, Tarih: 27.06.2018

**12. Hukuk Dairesi         2017/7461 E.  ,  2018/6916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

26.9.2004 tarih ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemeleri'nin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'a paralel olarak, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun temyiz ve karar düzeltmeye ilişkin hükümlerinde değişiklik yaparak istinaf ve temyiz ile ilgili hükümleri yeniden düzenleyen 18.3.2005 tarih ve 5311 sayılı Kanun ile İcra İflas Kanunu'na eklenen geçici 7. maddeye göre, 5311 sayılı Kanun hükümleri Bölge Adliye Mahkemeleri'nin göreve başladığı 20.7.2016 tarihinden sonra verilen kararlar hakkında uygulanır.

Alacaklı tarafından genel haciz yolu ile ilamsız icra takibine başlandığı, örnek 7 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine, borçlunun yasal sürede icra dairesine verdiği dilekçe ile; borca itiraz ettiği, alacaklının borçlunun itirazı ile duran takibin devamını sağlamak amacıyla itirazın kaldırılması ve tazminat istemiyle icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, takibe dayanak belgenin İİK'nun 68. maddesi anlamında kayıtsız şartsız borç ikrarını içeren belge niteliğinde olmadığı gerekçesiyle istemin reddine karar verildiği, kararın alacaklı tarafından istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi'nin 12.07.2017 tarih ve 2017/2147 E. - 2017/1744 K. sayılı kararı ile; istinaf başvurusunun kabulü ile mahkeme kararının kaldırılmasına ve borçlunun borca itirazının kesin kaldırılmasına, asıl alacak üzerinden hesaplanan % 20 tazminatın da borçludan alınarak alacaklıya verilmesine hükmedildiği görülmektedir.

İİK'nun 68/1. maddesi gereğince; talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir. Ancak, borçlu, borç doğuran ilişkiyi ve borcu kabul etmişse, alacaklının artık İİK'nun 68/1. maddesinde belirtilen belgelere dayanmasına gerek yoktur.

Somut olayda; borçlunun kendisine gönderilen örnek 7 ödeme emrine karşı, süresi içerisinde, icra dairesine verdiği itiraz dilekçesinde; takip alacaklısına herhangi bir borcu olmadığını, alacaklının eşi ...’dan borç aldığı ve ödediğini ileri sürerek borca itiraz ettiği, takibe konu imzası borçlu tarafından ikrar edilen adi belge incelendiğinde, "... 02.12.2014 alınan dolar 16.000" ibarelerinin yazıldığı, paranın kimden

Somut olayda; borçlunun kendisine gönderilen örnek 7 ödeme emrine karşı, süresi içerisinde, icra dairesine verdiği itiraz dilekçesinde; takip alacaklısına herhangi bir borcu olmadığını, alacaklının eşi ...’dan borç aldığı ve ödediğini ileri sürerek borca itiraz ettiği, takibe konu imzası borçlu tarafından ikrar edilen adi belge incelendiğinde, "... 02.12.2014 alınan dolar 16.000" ibarelerinin yazıldığı, paranın kimden

aldığının belirtilmediği, belgenin bu haliyle İİK'nun 68/1. maddesi anlamında bir belge olmadığı, bu durumda ancak borçlunun alacaklıya olan borcunu kabul edip ödeme iddiasında bulunması halinde ispat yükünün yer değiştirilmesinin söz konusu olabileceği ve borçlunun ödemeyi ispat edememesi halinde itirazın kaldırılmasına karar verilebileceği görülmektedir.

O halde; borçlunun alacaklıya borcu olduğuna dair beyanı olmadığı gibi dayanak belgenin de İİK'nun 68/1. maddesi anlamında kayıtsız şartsız borç ikrarını içeren bir belge niteliğinde olmadığından, ilk derece mahkemesinin itirazın reddi kararının esastan reddi yerine, ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılarak itirazın kaldırılmasına karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 27.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2161, Karar No: 2024/10938, Tarih: 04.07.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/2161 E.  ,  2024/10938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/51 E., 2023/806 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, kamu malına zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İade, bozma

I. Suça Sürülenen Çocuk ... Hakkında Kamu Malına Zarar Verme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Birleşen dava dosyasında Eskişehir 2. Çocuk Mahkemesinin 14.06.2016 tarihli ve 2015/580 Esas, 2016/345 Karar sayılı ilâmıyla suça sürüklenen çocuk hakkında kamu malına zarar verme suçundan beraat karar verildiği ve kararın temyiz edilmeden kesinleştiği, suça sürüklenen çocuk hakkında diğer suçlar olan hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerinin Dairemizin 01.11.2021 tarihli kararı ile bozulmasından sonra Eskişehir 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.11.2023 tarihli kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında kamu malına zarar verme suçundan yeniden karar verilerek mahkûmiyet hükmü kurulduğu anlaşıldığından, bozmadan sonra mükerrer olarak kamu malına zarar verme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün hukuken geçerliliğinin bulunmadığı belirlenmekle; suça sürüklenen çocuk müdafiinin hukuken geçersiz ve infaz kabiliyeti bulunmayan karara yönelik temyiz isteminin 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanunu'nun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II. Suça Sürülenen Çocuk ... Hakkında Hırsızlık ve İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli Suçlarından; Sanıklar ... ve ... Hakkında Hırsızlık, İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli ve Kamu Malına Zarar Verme Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Suça sürüklenen çocuk ve sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141, 5271 sayılı Kanun'un 34/1, 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması ve Yargıtayın bu işlevini yerine getirmesi için gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi ve ulaşılan kanaat ile sanıklar ... ve ...'ın atılı suçları kabul etmedikleri, diğer suça sürüklenen çocuk ...'ın ifadelerinde sanıkları suçlayıcı beyanları bulunmadığı, güvenlik kamera görüntülerinin teşhise elverişli olmadığına dair dosya içerisindeki bilirkişi raporları da göz önüne alınarak, sanıklar ve suça sürüklenen çocuğun hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve kamu malına zarar verme suçları yönünden suç oluşturduğu sabit görülen fiilleri ve bunların nitelendirilmesinin belirtilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden, genel ve soyut anlatım ile sanıklar ve suça sürüklenen çocuk hakkında yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hükümler kurulması,

2. Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuk ...'ın işlediği fiillerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiillerle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hükümler kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafileri ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 04.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2591, Karar No: 2021/8791, Tarih: 10.06.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/2591 E.  ,  2021/8791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan muhdesat kamulaştırma bedelinin tespiti ve muhdesatın davacı idareye aidiyeti istemine ilişkin dava ve birleştirilen davalardan dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/1004 E. - 2018/503 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava ve birleştirilen dava 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan muhdesat kamulaştırma bedelinin tespiti ve muhdesatın davacı idareye aidiyeti istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince HMK’nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle, ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince verilen istinaf başvurusunun esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/1004 E. - 2018/503 K. sayılı kararının incelenmesinde;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; davaya konu yapılara 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-h maddesi uyarınca resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin davacı idareden tahsiline ilişkin olarak ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı davacı idarece yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Bu nedenle davacı idare vekilinin tüm davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki:

a-) Dosyada bulunan bilgi ve belgelere ve özellikle 29.01.2018 tarihi bilirkişi raporunda bulunan fotoğraflara göre zeminin betonla kaplı olduğu ancak bedelinin hesaplanmadığı anlaşıldığından, zemin betonunun resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek hesaplanması ve bedele ilave edilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

b-)Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

b-)Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

c)Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas - 2020/39 Karar sayılı kararı ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 7139 sayılı Kanunla Değişik 10. maddesinin 8. fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi gerektiğinden,

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 10/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18619, Karar No: 2017/317, Tarih: 16.01.2017

**2. Ceza Dairesi         2016/18619 E.  ,  2017/317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında müşteki ...'a yönelik hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçları ile müşteki ...'e yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında müşteki ...'e yönelik, hırsızlık suçunun yanında konut dukunulmazlığının ihlali suçundan da cezalandırılması istemi ile dava açıldığı halde, sadece hırsızlık suçundan hüküm kurulduğu, diğer suçtan hüküm kurulmadığı anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuğa yüklenen ancak hüküm kurulmayan konut dukunulmazlığının ihlali suçu ile ilgili olarak mahkemesince karar verilmesi olanaklı görülmüştür.Suça sürüklenen çocuğun yaşı büyük .... ile birlikte suç tarihi olan 11.01.2011 günü belirlenemeyen zaman diliminde müşteki ...'a ait ikametin giriş kapı kilidini kırarak ikametten 2 adet cep telefonu, gözlük, yüzük ve kol saatini; müşteki ...'in ikamet ettiği apartmanın 3. katında dışa açılan camının altındaki boşluktan ayakkabı çalması şeklinde gerçekleşen olayda, suç tarihinde 15-18 yaş grubunda olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğun müşteki ...'a yönelik eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 116/1, 119/1-c, ve 31/3. maddelerinde; müşteki ...'e yönelik eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, ve 31/3. maddelerinde tanımlanan suçlar için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/2-d, 67/3. maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık zamanaşımının karar tarihi olan 20/07/2011 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 16/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5983, Karar No: 2015/12921, Tarih: 11.06.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/5983 E.  ,  2015/12921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki temyiz eden tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Davacı 3. kişi vekili, 25.04.2013 tarihinde haciz yapılan işyerinin müvekkiline ait olduğunu, 13.02.2013 tarihinden beri haciz yapılan adreste faaliyet gösterdiğini, bu durumun ispatı olarak ... Vergi Dairesi'nin 13.02.2013 tarihli yoklama fişinin delil teşkil ettiğini, İcra Müdürlüğü tarafından düzenlenen haciz tutanağında, borçlu şirketin 2008 yılına ait vergi levhası ve broşürlerinin haciz mahallinde bulunduğunun yazılı olduğunu, oysa haciz işleminin icra edildiği mahaldeki taşınmazda, müvekkilinden önce.... ........'nin faaliyet gösterdiğini, müvekkilinin bir kısım iş yeri malzemelerini bu şirketten satın aldığını, bu durumu faturalar ile ispatlayabileceklerini, şirket bünyesinde bulunup, haczedilen söz konusu mahcuzların müvekkiline ait olduğunu, müvekkiline ait olan mahcuzların borçlu ile herhangi bir ilgisinin bulunmadığını iddia ederek davanın kabulü ile menkuller üzerindeki haczin kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; davacının 15.02.2013 tarihinde vergi mükellefi olduğu, aynı tarihli başlangıç fişi düzenlendiği, ticaret sicil kaydının 05/09/2013 tarihli olduğu, yapılan emniyet araştırmasında haciz adresinde 2008 ve 2012 yılları arasında......adına ..... isimli kişinin faaliyet gösterdiği, 2013 yılında ise ..... Mobilya isimli işletmenin var olduğu, işleten kişinin...... olduğunun bildirildiği,....'da ticari hayatın Türkiye'deki pek çok yerden hızlı bir şekilde seyrettiği, ekonomideki çöküntünün pek çok ticarethane sahibini aynı duruma düşürmesi sebebiyle iş yerlerinin sık sık el değiştirdiği, davacı ......'ın da benzer durumda olduğu, haczin yapıldığı tarihte vergi kaydı bulunan......'ın bilfiil vergi ödediği ve iş yeri işlettiği, bütün belgelerin tanık beyanlarının ve resmi kayıtların davacının ileri sürdüğü beyanlarla uyumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile mahcuzların davacıya iadesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı alacaklı vekili temyiz etmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd. maddeleri uyarınca açtığı “istihkak” davası niteliğindedir.

Kararı, davalı alacaklı vekili temyiz etmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd. maddeleri uyarınca açtığı “istihkak” davası niteliğindedir.

Dava konusu haciz esnasında borçlu şirketin ortağı olan......... da hazır bulunmuş olup, haciz tutanağı içeriğine göre haciz mahallinde borçlu şirkete ait çok sayıda evraka rastlanmıştır. Somut olayda İİK'nun 97/a maddesindeki mülkiyet karinesi borçlu, dolayısıyla alacaklı yararınadır. İspat yükü altında olan üçüncü kişi karinenin aksini her türlü delille kanıtlama olanağına sahiptir. İsteyen her kişi adına düzenlenmesi olanaklı, borcun doğumundan sonra düzenlenmiş bulunan fatura ve vergi levhası gibi belgeler yasal karinenin aksini ispata yeterli değildir. Kaldi ki, sunulan vergi levhasındaki adres, davaya konu haciz tutanağındaki adresle de örtüşmemektedir. Ayrıca, vergi dairesinden gelen bilgilere ve ticaret sicil kayıtlarına göre davacının işe başlama ve işletme açılış tarihleri ile dayanılan faturanın tarihi de borcun doğumundan sonraki tarihlere isabet etmektedir. İlaveten, davacı 3. kişinin borçlu şirketle aynı alanda faaliyette bulunduğu görülmektedir. Öte yandan, dava dosyası içinde bulunan 12.02.2013 tarih ve...... yevmiye nolu vekaletnameye göre, borçlu şirketin yetkilisi .......'ın davacı ..... tarafından vekil tayin edildiği ve vekile oldukça geniş yetkilerin verildiği tespit edilmiş olup, bu doğrultuda davacı ile borçlu arasındaki organik bağın bulunduğunun da kabulü gerekmektedir. Tüm bu belirlemelere göre, davacı 3. kişi ile borçlunun alacaklılardan mal kaçırma kastıyla danışıklı işlemler yaptıkları açıktır.

O halde, Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önüne alınarak, davanın reddi yerine oluşa ve dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçe ile kabulüne yönelik hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine

ve 418,50 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 11.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.