muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/16549, Karar No: 2017/58, Tarih: 16.01.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/16549 E.  ,  2017/58 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz nedenleri bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir.

Davalı vekilinin temyizine gelince;

Dava konusu taşınmazın acele el koyma dosyasında takdir edilen m² bedeli ile idare tarafından takdir edilen m² değerinin 725 TL olduğu anlaşılmakla, bozmadan önceki bilirkişi raporunda m² değerine 820 TL, hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise m² değerine 410 TL değer biçilmiş olup, alınan raporlar arasında çelişki olduğundan inandırıcı olmayan bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu

taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, davacı idareden peşin alınan temyiz ve tarafların temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 16/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17114, Karar No: 2013/1521, Tarih: 07.02.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/17114 E.  ,  2013/1521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİNCAN 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/02/2011

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davalı Yunus yönünden davanın reddine, davalı M.yönünden davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı M.Ç. vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davalı Y.yönünden davanın reddine, davalı M. yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; miras bırakan E. Ç.ın 1158 parsel sayılı taşınmazını 07.04.1982 tarihinde davalı oğullarına 1/2'şer pay olarak satış suretiyle temlik ettiği, anılan parselin imar uygulaması ile çekişme konusu 19 ada 18 parsel olduğu ve bu parselde de 14.06.1982 tarihinde kurulan kat irtifakına istinaden 1 nolu meskenin davalı M. adına, 2 nolu meskenini ise davalı Y. adına tescil edildiği, Y.'un taşınmazını dava tarihinden önce dava dışı şahsa satış suretiyle devrettiği, 1931 doğumlu olan miras bırakanın 11.06.2009 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak davacı kızı, davalı oğulları ile dava dışı kızları N.F. ile S. İ.'in kaldığı anlaşılmaktadır.

Davacı, miras bırakan tarafından davalılara yapılan temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, davalıların miras bırakana baktıkları ve kardeşlerinin düğün masraflarını karşıladıkları için taşınmazın temlik edildiğini savundukları, tanık olarak dinlenen dava dışı mirasçılardan N.F.'ın da davacıların iddialarını doğruladığı, öte yandan toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından mirasbırakanın eşinin 1976 yılında öldüğü, o tarihten sonra ölünceye kadar miras bırakana davalıların baktığı, murisin son iki yılını sağlık problemleri yaşayarak geçirdiği ve bu süre zarfında da her ihtiyacı ve tedavisi ile davalıların ilgilendikleri tartışmasızdır.

Hemen belirtilmelidir ki, satışa konu edilen bir malın değerinin belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur. Semenin, başka bir ifadeyle, malın bedelinin ise mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet veya emek de olabileceği kabul edilmelidir. Esasen, yukarıda değinildiği üzere, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuksal dayanağını teşkil eden 1.4.1974 gün ½ sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında mirasbırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Bir başka ifadeyle, murisin iradesi önem taşır.

Öte yandan, evlatların anne ve babalarına bakmaları ve ve ilgilenmeleri ahlaki bir görev ise de, bu görev yalnızca erkek çocuklarına ait olmayıp kız çocuklarının da ahlaki görevidir.

O halde, yukarıda değinilen somut olgular, açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde, miras bırakanın yapmış olduğu temlikle ilgili olarak gerçek amaç ve iradesinin mirasçıdan mal kaçırmak olmadığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, davalı M. yönünden de davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Davalı M.Ç.vekilinin belirtilen nedenlerle temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 07.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/600, Karar No: 2020/6209, Tarih: 22.12.2020

**14. Ceza Dairesi         2020/600 E.  ,  2020/6209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 12.12.2018 gün ve 2018/231 Esas, 2018/672 Karar sayılı hükümlere ilişkin istinaf başvurusunun çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hüküm yönünden esastan reddine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden ise kabulüyle hükmün kaldırılarak müsnet suçtan mahkûmiyetine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 40/2. madde ve fıkrasında yer alan “Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır” ve 5271 sayılı CMK'nın 34/2. madde ve fıkrasında bulunan “Kararlarda, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekilleri belirtilir” şeklindeki düzenlemeler nazara alındığında, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda aynı Kanunun 291/1. maddesindeki temyize ilişkin on beş günlük kanuni sürenin belirtilmesinin yanı sıra süresinde verilen verilen temyiz dilekçesiyle talep edildiği takdirde gerekçeli hükmün tebliğinden işlemeye başlayan yedi günlük süresi içerisinde gerekçeli temyiz dilekçesi verilmesinin zorunlu olduğuna dair CMK’nın 295/1. maddesinin de yer alması gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle sanık müdafisinin temyiz dilekçesinin süresinde olduğu kabul edilerek gereği görüşüldü:

Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurenin aşamalarda değişen ve birbiriyle çelişen beyanları, mağdure ile kuzeni arasında gerçekleşen whatsapp mesaj içeriklerinden mağdurenin kendisine yönelik cinsel eylemleri abartarak anlatması nedeniyle vicdan azabı duyduğunun anlaşılması, tanık anlatımları, sanığın olay günü aracında bir süre sohbet ettiği mağdurenin bacağına nasihat amacıyla iki kez vurduğu yönündeki savunması ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, çocuğun cinsel istismarı suçu yönünden ilk derece mahkemesinin kabulünde yer alan sübuta ilişkin delillerin dosya içeriğiyle çelişmesi nedeniyle mahkumiyet kararının yerinde olmadığı gözetilerek istinaf başvurunun kabulü yerine esastan reddedilmesi ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun ise kanuni unsurları itibarıyla oluşmadığı nazara alınarak sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 19.06.2019 gün ve 2019/463 Esas, 2019/888 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hüküm yönünden esastan reddine ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm açısından ise kabulüyle hükmün kaldırılarak müsnet suçtan mahkumiyetine dair kurulan hükümlerin 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, dosyanın İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmesine, 22.12.2020 tarihinde üye ...'in karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

(Karşı Oy)

KARŞI OY

Olayın okulda başarasının düşmesi nedeniyle mağdurenin rehber öğretmene yönlendirilmesi üzerine ortaya çıkıp intikal etmesi, mağdurenin, annesinin ve babasının olay intikal edince olaydan haberdar olduklarının, ancak aile arasında toplanıp aile meclisi olarak konuyu tartıştıklarını mağdurenin olaydan bir hafta sonra uykusunda "Amca yapma" şeklinde rüya görmesi üzerine kendilerinin öğrendiğini, sanık ve eşini çağırıp konuyu konuştuklarını sanığın bir daha mağdureyi ellemediğini bu nedenle şikayetçi olmadıklarını söylemeleri, sanığında ilk ifadesi alındığında olayı doğrulayıp, nasihat için bacağına iki kez dokunduğunu kötü bir niyetinin olmadığını söylemesi, arada hiçbir husumetin bulunmaması, mağdurenin olayın etkisi ile ilaç içip intihara kalkışması, olayı unutamamaktan dolayı travma sonrası stres bozukluğu yaşadığı nazara alındığında mahkemesinde sabit olan suçtan verilen ve Bölge Adliye Mahkemesi istinafı reddedilen kararın onanması gerektiği görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun atılı suçtan beraat kararı verilmesi yönündeki görüşlerine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/879, Karar No: 2017/5335, Tarih: 13.06.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/879 E.  ,  2017/5335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda kurulan 16/12/2014 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalılar ... ve ... vekili Av. ..., davalı ... ... ve ... tarafından istenilmekle, tayin olunan 13/06/2017 günü için yapılan tebligat üzerine, temyiz eden davalılar ... ve ... vekili Av. ... ... ile geldi, karşı taraftan davacı ... vekili Av. ... geldiler, başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Daha sonra dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı taraf 18/07/2013 tarihli dava dilekçesinde özetle, müvekkilinin ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi, ... pafta, ... ada, 4 parselde kain, 11 numaralı bağımsız bölümün maliki olduğunu, müvekkilinin kendi dairesi ile aynı özelliklere sahip diğer dairelerin arsa paylarının kendi dairesinin arsa paylarından fazla olduğunu belirterek, taşınmaza ilişkin arsa paylarının, kat irtifakının kurulum tarihi esas alınarak tekrar hesaplanması istenilmiş. bir kısım davalının mahkemeye sundukları savunma dilekçelerinde; hukuki dayanaktan yoksun, haksız ve kötü niyetli olarak açılan davanın reddi talep edilmiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... ... vekili ve bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, arsa payının düzeltilmesine ilişkindir.

Dosya içerisindeki belge ve bilgilerin incelenmesinde;

1) Mahkemenin kısa kararında yer alan “25/11/2014 havale tarihli bilirkişi raporunun 4/4. ekli tabloda yer alan şekli ile(gerekçeli karara aynen yazılacaktır) ifadesinin, gerekçeli kararın hüküm fıkrasındaki 1. bendin 2. paragrafında hiçbir değişiklik yapılmadan aynen yazılması ,

2)Kat Mülkiyeti Kanununun 3. maddesi hükmüne göre, bağımsız bölümlere özgülenmiş olan arsa paylarının, kat irtifakının ya da kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerleri ile oranlı olup olmadığının açıkça saptanması gerekir. Bu inceleme yapılırken bağımsız bölümlerden herbirine özgülenen arsa payının o bölümlerin değerinde sonradan oluşan çoğalma veya azalmanın dikkate alınmaması, herbir bağımsız bölümün değerlerinin ve dolayısıyla özgülenmesi gereken arsa paylarının belirlenmesinde bağımsız bölümlerin nev'i, konumu (cephesi, katı v.s) ile büyüklüklerinin gözönünde tutulması, buna göre dava konusu edilen bağımsız bölümlerin tapuda yazılı arsa payları ile saptanacak olan arsa payları arasında bir oransızlık bulunup bulunmadığı tespit edilir. Dosya kapsamından kat mülkiyetine geçiş tarihi olan 10.01.1977 tarihinde bağımsız bölümlerin değerinde ve dolayısıyla arsa paylarının tespitinde dikkate alınmayan bu nedenle arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve

haklı nedenler ortaya konulmadığı anlaşılmış olup mahkemenin eksik inceleme ile hüküm kurması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA,Yargıtaydaki duruşma tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre 1.480,00.-TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak kendisini vekille temsil ettiren davalılara verilmesine, temyiz harcının istek halinde iadesine 13/06/2017 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6137, Karar No: 2014/8204, Tarih: 07.04.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/6137 E.  ,  2014/8204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İnegöl 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :28.02.2013

NUMARASI :Esas no: 2011/555 Karar no:2013/125

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; onanmasına dair Dairemizin 10.12.2013 gün ve 14986-29153 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 1.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, bu Kanuna 6217 sayılı Kanunla ilave edilen geçici 3. maddenin (1.) bendinde, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun kanun yollarına ilişkin hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlandığından, karar düzeltme talebinin incelenmesi gerekmiştir.

Temyiz ilamında bildirilen gerektirici sebeplere, özellikle hükmü temyiz eden davalı vekilinin 24.05.2013 tarihli temyiz dilekçesinde "hükmün tarafların boşanmalarına ilişkin bölümü haricindeki davacı lehine hükmedilen maddi ve manevi tazminat ve nafakalara itiraz ettiği, bu yönlerden bozulmasını" açıkça ifade ettiği, bu suretle hükmün boşanmaya ilişkin bölümünün temyizin şümulü dışında bırakıldığı halde, temyiz incelemesinde bu yönün gözden kaçtığı ve hükmün tamamının davalı koca tarafından temyize getirilmiş gibi inceleme yapıldığı görülmüş ise de, bu hususun temyize ilişkin inceleme raporunda davalının temyizinin sınırlandırıldığı, ancak ilama yazılırken bu yönün zuhulen atlanmış olduğu, gerçekte temyiz incelemesinin temyiz edilen yönlerle sınırlı olarak yapıldığı onama kararının boşanma bölümü dışındaki kısımlara münhasır olarak verildiğinin anlaşılmasına göre, Hukuk Usul Muhakemeleri Kanununun 440.maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı kanunun 442/3. maddesi gereğince; bu maddede gösterilen para cezasının miktarı 5252 sayılı Kanunun 4. maddesiyle artırıldığından ve aynı yasanın 7. maddesiyle de; ceza, idari para cezasına dönüştürüldüğünden, 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 17. maddesinin 7. fıkrasıyla da, idari para cezaları her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yıl uygulanan miktarın o yıl için belirlenmiş olan yeniden değerleme oranında artırılarak uygulanacağı öngörülmüş olmakla, bu yolla hesaplanan 227.00 TL. idari para cezasının ve Harçlar Kanunu uyarınca alınması gereken 52.40 TL. ilam harcının karar düzeltme talebinde bulunana yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna oybirliğiyle karar verildi. 07.04.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2021/13749, Karar No: 2022/9324, Tarih: 23.06.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/13749 E.  ,  2022/9324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tahkim davası hakkında Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyeti tarafından verilen kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, davalıya trafik sigortalı araç sürücüsünün kusurlu hareketi ile gerçekleşen kazada davacının yaralandığını ve malul kaldığını, davalı ... şirketince ödeme yapılsa da bu ödemenin davacının zararlarını karşılamakta yetersiz kaldığını açıklayıp fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile 3.054,00 TL bakiye sürekli iş göremezlik tazminatı ile 1.947,00 TL rapor ücretinin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacıya yeterli ödeme yapıldığını ve sorumluluklarının kalmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davacının karşılanmamış zararı bulunmadığından davanın reddine karar verilmiş, anılan karara karşı davacı vekilince itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyetince davacı vekilinin itirazın reddine karar verilmiş, karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, kararın gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, aktüer hesabında bakiye ömrün tespitinde kulalnılan TRH 2010 tablosunun uygulanmasında isabetsizlik bulunmamasına göre; davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı vekilinin diğer temyiz itirazı yönünden yapılan incelemede;

Dava, trafik kazasından kaynaklanan bedensel zarara dayalı iş göremezlik tazminatı istemine ilişkindir.

Davacı vekili, davacının kazada yaralandığını ve malul kaldığını açıklayıp tazminat talebinde bulunmuş, tazminat hesabına yönelik olarak alınan raporda davacının bakiye ömrünün tespitinde TRH 2010 tablosu ve teknik faiz olarak %1.8 uygulanmış, Hakem Heyetince anılan hesaplama karara esas alınarak karar verilmiştir. Tazminat hesabında TRH 2010 tablosunun kullanılmasında isabetsizlik yok ise de uygulanan teknik faiz yönünden; Anayasa Mahkemesi'nin 17/07/2020 tarih- 2019/40-2020/40 sayılı kararı ile; KTK'nun 90. maddesindeki "bu Kanun çerçevesinde hazırlanan genel şartlarda öngörülen usul ve esaslara tabidir" bölümündeki "bu Kanun çerçevesinde hazırlanan genel şartlarda" ibaresinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptaline karar verilmiştir. Bu nedenle; işgücü kaybı tazminatı hesabında, yeni ... Genel Şartları ekindeki cetvellerin kullanılması mümkün olmadığından ve %1,8 teknik faiz ile devre başı ödemeli belirli süreli rant formülü uygulaması anılan cetvellerle getirildiğinden, artık uygulanması mümkün değildir. Tazminat hesaplamasının, %1,8 teknik faiz uygulanmadan ve Yargıtay uygulamaları ile kabul edilen progresif rant yöntemi kullanılarak yapılması gereklidir.

Somut olayda; hakem heyeti tarafından karara esas kabul edilen aktüer raporunda; TRH 2010 Yaşam Tablosu'na göre ve %1,8 teknik faiz uygulanarak tazminat hesabı yapıldığı; hakem heyeti tarafından bu hesaba göre karar verildiği görülmektedir. Dairemizin içtihatları gereği, hesaplamada TRH 2010 Yaşam Tablosu'nun kullanılması yerinde olmakla birlikte %1,8 teknik faiz ve işleyecek devre bakımından "devre başı ödemeli belirli süreli rant" yöntemi kullanılması doğru olmamıştır.

Açıklanan nedenlerle; davacı için, TRH 2010 Tablosu'na göre muhtemel bakiye ömür süresinin belirlenmesi, %1,8 teknik faiz uygulanmadan ve işleyecek devre bakımından "progresif rant" formülü kullanılarak tazminat hesaplamasının yapılması gerektiği dikkate alınmak suretiyle, bilirkişiden ek rapor alınıp oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle, yazılı biçimde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 23/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.