muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7253, Karar No: 2017/18022, Tarih: 13.11.2017

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı işçi haftanın 7 günü fazla çalışma yaptığını ve fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek istekte bulunurken, aynı zamanda hafta tatil ücreti de talep etmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık beyanlarına dayalı olarak davacının sezon zamanlarında yılda 60 gün haftanın 7 günü 08.00-20.00 saatleri arası 12 saat çalıştığı, günde 1,5 saat ara dinlenmesinin tenzili ile haftalık çalışmasının (10,5 saat x7 gün) 73,5 saat olduğu ve buna göre 45 saati aşan 28,5 saat fazla çalışmasının bulunduğu tespitine göre davacının fazla çalışmaları hüküm altına alınmış, diğer yandan hafta tatillerinde de çalıştığı, ancak karşılığının ödendiği gerekçesiyle bu talebin reddine karar verilmiştir.

Davacının hafta tatil ücreti ayrıca değerlendirildiğine göre, bu çalışmaya denk gelen güne ait 7,5 saatin fazla mesai hesabında dikkate alınmaması gerekir. Aksi halde mükerrer olarak alacağın hüküm altına alınması sözkonusu olacaktır. Mahkemece bu olgu dikkate alınmaksızın mükerrer tahsile yol açacak şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

3-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda bordrolarda tahakkuk ettirilerek davacıya ödenen fazla mesai alacakları yapılan hesaptan mahsup edilmiştir.

Davacının imzasını taşımayan ancak karşılığı banka hesabına yatan bordro tahakkuklarının yapılan hesaptan tenzili yerinde ise de, Dairemizin yerleşik içtihatları uyarınca, imzalı bordrolarda fazla mesai tahakkuku bulunan ayların fazla çalışma hesabından dışlanması gerekir. Bilirkişi raporu bu konuda denetime elverişli değildir. Buna göre bilirkişiden denetime elverişli rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken denetime elverişli bulunmayan hesaba göre hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 13/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12777, Karar No: 2024/13820, Tarih: 17.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/12777 E.  ,  2024/13820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki ücret tespitinin ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uygun olarak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

17.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29895, Karar No: 2013/19770, Tarih: 11.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/29895 E.  ,  2013/19770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 07.03.2008 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir

kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 11.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/60, Karar No: 2020/6762, Tarih: 11.11.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/60 E.  ,  2020/6762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

I. Suç tarihinde serbest muhasebeci ve mali müşavir olarak çalışan sanık ... ile diğer sanık ... hakkında, mükellef ...’un, 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme eylemine iştirak ettikleri iddiasıyla açılan kamu davasında; bozma ilamına uyulmasına, BA formu analizine göre bir çok şirket, mükellef ...’tan toplamda 746 belge karşılığı 4.286.879-TL tutarında mal veya hizmet aldığını beyan etmesine rağmen, suç konusu faturaları kullanan şirketler veya mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediği araştırılmadan, kullanıcılardan sadece ..... San Tic. Ltd. Şti. adına düzenlenen 8 adet faturayla sınırlı olarak inceleme yapılmak suretiyle hüküm kurulduğu anlaşılmakla, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından,

1- BA formu ile mükellef ...’tan mal veya hizmet aldığına dair bildirimde bulunan yani suça konu faturaları kullanan şirketler ve mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi, haklarında sahte fatura kullanma suçundan dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip, incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosya içine alınması,

2- Suç konusu faturaları kullanan şirketlerin veya mükelleflerin bağlı bulunduğu vergi dairelerinden karşıt incelemeler sonucu mükellef ... tarafından 2010 takvim yılında düzenlenen faturaların ele geçirilip geçirilmediği sorulmak suretiyle kanaat oluşturacak sayıdaki fatura asılları getirtilip, sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, gerektiğinde sanıkların mukayeseye esas imza ve yazı örnekleri temin edilerek faturalardaki yazı ve imzaların aidiyeti hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

3- Suç konusu faturaları kullanan şirket yetkilileri veya mükellefler tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanıkları tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

3- Suç konusu faturaları kullanan şirket yetkilileri veya mükellefler tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanıkları tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

4- Sanık ..., vergi denetmenlerine verdiği 03.01.2011 tarihli ifadesinde, ... tarafından alınan ve düzenlenen faturaların ... tarafından bürosuna getirildiğini, ...’un, mükellefiyetini terk etmesi üzerine defter ve belgeleri 03.12.2010 tarihli teslim tesellüm tutanağı ile ...’a iade ettiğini beyan etmesine ve ... adına imzalı teslim tutanağını sunmasına rağmen, 10.10.2017 tarihli celsede bütün belgeleri teslim tutanağı ile ...’e teslim ettiğini savunması, ...’in, Şirinyer Vergi Dairesinin 8150184153 numaralı vergi mükellefi olduğu ve hakkında kendi mükellefiyeti nedeniyle sahte fatura düzenleme suçundan vergi suçu raporu hazırlandığı, sorgusunda kendi mükellefiyeti ile ilgili açıklamalarda bulunduğu, suç konusu ... adına düzenlenen faturalarla ilgili savunmasının alınmadığı anlaşılmakla, sanığa ...’in idafesi okunarak, sanıktan açıkça Konak Vergi Dairesinin 9520509029 vergi kimlik numaralı mükellefi ... adına düzenlenen faturaları, diğer sanık ...’in bürosuna götürüp götürmediğinin sorulması,

Sonucuna göre, TCK'nin 37-39. maddeleri uyarınca, doğrudan doğruya birlikte işleyerek suça iştirak edilebileceği gibi azmettirmek veya yardım etmek suretiyle de iştirak edilebileceği dikkate alınıp, toplanan deliller birlikte değerlendirilerek, yüklenen suçların oluşumunda sanıkların rol ve sorumluluklarının bulunup bulunmadığı, sanık ...’in, 3568 sayılı Serbest Muhasebecilik, Serbest Muhasebeci Mali Müşavirlik ve Yeminli Mali Müşavirlik Kanunu uyarınca muhasebecilik mesleği gereği olarak verilen hizmet kapsamında mükellef ...’un beyannamelerini vermek dışında suç konu faturaların düzenlenmesine ne şekilde iştirak ettiği tartışılıp, sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulması,

II. Kabule göre de;

1- TCK'nin 37-39. maddeleri uyarınca suçu, doğrudan doğruya birlikte işleyerek iştirak edilebileceği gibi suça azmettirerek veya yardım etmek suretiyle de iştirak edilebileceğinden, sanık ... hakkında kurulan hükümde iştirakın niteliği belirlenmeden hüküm kurulması,

2- Mahkum olduğu uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık ... hakkında, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, aynı maddenin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun, kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından uygulanamayacağının gözetilmemesi,

2- Mahkum olduğu uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık ... hakkında, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, aynı maddenin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun, kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafii ile katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11113, Karar No: 2023/133, Tarih: 16.01.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/11113 E.  ,  2023/133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI :

Sanık ve suça sürüklenen çocuk haklarında bozma üzerine kurulan hükümlerin; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Siverek 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.10.2019 tarih ve 2019/109 Esas, 2019/39 Karar sayılı kararı ile

suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 12 yıl hapis cezası ile

cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Siverek 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.10.2020 tarih ve 2020/48 Esas, 2020/80 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 30 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Suça sürüklenen çocuk hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik suça sürüklenen çocuk müdafii, katılan Bakanlık vekili, katılan mağdur vekili ve O yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurularının Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 27.12.2019 tarih kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

4. Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafileri ve katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurularının Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 10.02.2021 tarih kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

4. Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafileri ve katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurularının Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 10.02.2021 tarih kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5. Gaziantep Bölge Adliyesi Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 27.12.2019 tarih ve 2019/2880 Esas, 2019/1623 Karar sayılı kararının, suça sürüklenen çocuk müdafii, katılan Bakanlık vekili ve katılan mağdur vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 06.12.2021 tarih ve 2021/23063 Esas, 2021/9763 Karar sayılı kararı ile ''Mağdurun aşamalardaki ifadeleri, düzenlenen cinsel muayene raporunda anal yoldan organ sokmaya ilişkin tıbbi bulguya rastlanılmayıp, konunun adli tahkikatla aydınlatılması gerektiğinin belirtilmesi, savunma, tanık anlatımları ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, ilk derece mahkemesince suça sürüklenen çocuğun değişik tarihlerde dokuz yaşında olan mağdurun makatına cinsel organını sürtme şeklinde sübuta eren eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 103/1-c.1, 103/1-c.3, 43. maddelerinde düzenlenen on iki yaşından küçük mağdura karşı zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan hüküm kurulması'' nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

6. Gaziantep Bölge Adliyesi Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 10.02.2021 tarih ve 2021/186 Esas, 2021/438 Karar sayılı kararının, sanık ile müdafii ve katılan Bakanlık vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 06.12.2021 tarih ve 2021/24489 Esas, 2021/9764 Karar sayılı kararı ile ''Mağdurun aşamalardaki ifadeleri, düzenlenen cinsel muayene raporunda anal yoldan organ sokmaya ilişkin tıbbi bulguya rastlanılmayıp, konunun adli tahkikatla aydınlatılması gerektiğinin belirtilmesi, savunma, tanık anlatımları ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, ilk derece mahkemesince suça sürüklenen çocuğun değişik tarihlerde dokuz yaşında olan mağdurun makatına cinsel organını sürtme

şeklinde sübuta eren eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 103/1-c.1, 103/1-c.3, 43. maddelerinde düzenlenen on iki yaşından küçük mağdura karşı zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunu

oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan hüküm kurulması ve 2017/2018 öğretim yılında ilköğretim 3. sınıf öğrencisi olan mağdurun,

şeklinde sübuta eren eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 103/1-c.1, 103/1-c.3, 43. maddelerinde düzenlenen on iki yaşından küçük mağdura karşı zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunu

oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan hüküm kurulması ve 2017/2018 öğretim yılında ilköğretim 3. sınıf öğrencisi olan mağdurun,

soruşturma evresinde verdiği ifadesinde sanığın en son 2019 yılı Ocak - Şubat aylarında cinsel istismar eylemini gerçekleştiğini belirtmesine karşılık kovuşturma evresinde suçun işlendiği dönemde ilköğretim 3 veya 4. sınıf öğrencisi olduğunu bilmesi ve ilk istinaf incelemesinde kararın bozulmasının ardından gerçekleştirilen ikinci yargılamada ise tamamen farklı olarak adli makamlara intikalden yaklaşık üç ay sonraki döneme denk gelecek şekilde ilk öğretim okulu 4. sınıfın sonlarında cinsel istismar eyleminin gerçekleştiğini belirtmesi karşısında, ilk derece mahkemesince aynı zamanda olayın tek tanığı konumunda bulunan mağdurun son cinsel istismar eyleminin sanığın on sekiz yaşını doldurduğu 12.01.2018 tarihinden sonra gerçekleşip gerçekleşmediği hususuyla ilgili tekrar dinlenmesi gerektiği'' nedenleriyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

7. Siverek 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.03.2022 tarih ve 2022/28 Esas, 2022/58 Karar sayılı kararı ile;

a) Suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 103 üncü maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ile üçüncü fıkrasının son cümlesi uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,

b) Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 103 üncü maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 22 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilerek dava dosyası 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca doğrudan temyiz merciine gönderilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ve Suça Sürüklenen Çocuk Müdafilerinin Temyiz Sebepleri