muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12632, Karar No: 2021/18592, Tarih: 27.12.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/12632 E.  ,  2021/18592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56’ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak, REDDİNE, 27/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12100, Karar No: 2017/25873, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/12100 E.  ,  2017/25873 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7028, Karar No: 2015/2180, Tarih: 02.04.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/7028 E.  ,  2015/2180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arsa sahipleri arasında 07.09.2006 tarihinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, sözleşmeye konu 514 nolu parselin davalı ..., 515 nolu parselin ise davalı ... ile ... ve dava dışı...adına kayıtlı bulunduğunu, sözleşmede parseller tevhid edildikten sonra oluşacak yeni parsel üzerinde imar durumuna göre inşaat yapılacağının kararlaştırıldığını, bu nedenle davalıların 515 nolu parseldeki hisseli durumun sona erdirilmesi amacıyla, parselde 1/3 paya sahip olan dava dışı ...'na şufa davası açtıklarını, bu dava sonucunda iktisap edecekleri pay için müvekkili şirket yetkilisi ile 30.10.2006 tarihli taşınmaz satış vaaadi sözleşmesini imzaladıklarını ve ayrıca şufa davası haklarını da müvekkili şirket yetkilisine devir ve temlik ettiklerini, şufa davasının harçlarının müvekkili şirket yetkilisi tarafından ödendiğini, müvekkilince bu davanın sonuçlandırılması beklenirken, davalıların sözleşme konusu taşınmazları satışa çıkardıklarını ve şufa davasından feragat ettiklerini, sözleşme hükümlerine bu suretle aykırı davranarak sözleşmenin ifasının imkansız hale gelmesine sebep olan davalıların, sözleşmenin 19. maddesinde kararlaştırılan 100.000 USD ceza-i şart bedelini ödemeleri gerektiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 100.000 USD'nin dava tarihindeki kur karşılığı olan 153.760,00 TL'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, ..... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/364 E. sayılı davasında taraflar arasındaki sözleşmenin feshine karar verildiğini, artık bu sözleşmeye dayalı olarak ceza-i şart istenemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalılar vekili, ..... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/364 E. sayılı davasında taraflar arasındaki sözleşmenin feshine karar verildiğini, artık bu sözleşmeye dayalı olarak ceza-i şart istenemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 106.876,00 TL'nin davalılardan tahsiline dair verilen karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine, Dairemizin 27.05.2013 tarih ve 3199 E., 3533 K. sayılı ilamıyla, 05.04.2012 tarihli duruşmada hazır bulunan taraf vekillerine "HMK'nın 186. maddesi uyarınca sözlü yargılama için duruşma gününü bildirir davetiye tebliğine" karar verilmiş ise de, duruşmada hazır bulunan taraf vekillerine sözlü olarak bu bildirim yapılmadığı ve bu husus tutanağa geçirilmediği ve altı imzalatılmadığı gibi, kalem notunda bir davetiye gönderildiği belirtilmiş ise de tebligat parçası dosyada bulunmadığından kime gönderildiği ve meşruhatlı olup olmadığının anlaşılamadığı, bu durumda, sözlü yargılama için taraflara duruşma günü verilmesine ve duruşma gününün tebliğine ilişkin ara karar gerekleri HMK'nın 186. maddesine uygun olarak yerine getirilmeden, yargılamaya devam edilip karar verilmesinin doğru olmadığı belirtilerek bozulmuş, bozma ilamına

..../....

S.2

uyularak yapılan yargılama sonucunda, bozma ilamında belirtilen usuli eksiklik giderilerek, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, 515 nolu parselin 1/3 hissesi için açılan şufa davası kabul edildiği halde, temyiz aşamasında davadan feragat edildiği, bu nedenle dava dışı Yusuf Koyuncuoğlu taşınmazda hissedar olarak kalmaya devam ettiğinden taraflar arasındaki sözleşmenin uygulanamaz hale geldiği, davalı tarafın kusuruyla sözleşmeyi kasten ve bilerek uygulanamaz hale getirdiği, sözleşmenin 19. maddesinde taraflardan birinin sözleşmeyi haksız olarak feshetmesi veya herhangi bir tarafın yükümlülüklerini yerine getirmemesi halinde diğer tarafa 100.000 USD ceza-i şart ödeyeceğinin kararlaştırıldığını, davalıların açıklanan nedenlerle kararlaştırılan bu ceza-i şarttan sorumlu oldukları, ancak tacir olmadıklardan BK'nın 161/son maddesi uyarınca fahiş görülen ceza-i şarttan %30 oranında indirim yapılmasının hakkaniyete uygun olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 106.876,00 TL'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, taraflar arasındaki 07.09.2006 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı ceza-i şart alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, taraflar arasındaki 07.09.2006 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı ceza-i şart alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Taraflar arasındaki sözleşmenin 19. maddesi; "Bu sözleşmenin tarafların birince haksız olarak feshedilmesi veya herhangi bir tarafın yükümlülüklerini yerine getirmemesi durumunda ilgili taraf diğer tarafa 100.000 USD ceza-i şart ödemeyi ve cezai şartın fahiş olduğunu iddia etmemeyi peşinen kabul etmiştir. Ceza-i şarta hak kazanan tarafın ayrıca bütün tazminat hakları saklıdır. Şu kadar ki yüklenici inşaat ruhsatı alınana kadar işbu sözleşmeyi tek taraflı olarak fesih hakkına sahiptir. Bu durumda fesih anına kadar yapılan masraflar tarafların üzerinde kalacak ve tarafların birbirlerinden müspet ve menfi zarar talep hakları olmayacaktır." hükmünü içermektedir.

Dosya kapsamından, davalı arsa sahipleri tarafından, 07.05.2012 tarihinde, 07.09.2006 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ile 30.10.2006 tarihli düzenleme şeklindeki taşınmaz satış vaadi sözleşmesinin feshi istemiyle dava açıldığı, Bodrum 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 10.10.2013 tarih ve 2012/364 E., 2013/879 K. sayılı ilamıyla, anılan sözleşmelerin feshine karar verildiği, hükmün davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 18.03.2014 tarih ve 2013/9217 E., 2014/2057 K. sayılı ilamıyla, 515 parselin diğer maliki olan Acar Toker'den payını devir alan Yusuf Koyuncuoğlu ile sözleşme yapılmadığı gibi sözleşmeye katılımı veya muvafakatinin de sağlanmadığı, bu durumda, mahkemece geçersiz olan 07.09.2006 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin geçersizliğinin tespitine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken feshine karar verilmesinin doğru olmadığı belirtilerek hükmün gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanmasına karar verildiği, karar düzeltme isteminin de Dairemizin 29.12.2014 tarih ve 6225 E., 8588 K. sayılı ilamıyla reddildiği anlaşılmıştır.

Bu durumda mahkemece, Dairemizin 27.05.2013 tarih ve 3199 E., 3533 K. sayılı bozma ilamından sonra, 07.09.2006 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin feshi için açılan diğer davanın, bu davanın sonucunu etkileyeceği gözetilerek, bekletici mesele yapılması ve yukarıda açıklanan sonucuna göre, geçersizliğinin tespitine karar verilen sözleşmeye dayalı olarak ceza-i şart isteminde bulunulamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yanılgılı gerekçeye dayalı olarak karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edenlere iadesine kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 02.04.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4578, Karar No: 2017/2268, Tarih: 28.03.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/4578 E.  ,  2017/2268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanık hakkında "2005-2006-2007-2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak" suçlarından açılan kamu davasında sanığın üzerine atılı suçlamaları kabul etmemesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen şirketler hakkında karşıt inceleme raporları düzenlenip düzenlenmediği, bu faturaları düzenleyen şirket yetkilileri hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde birleştirilmesi, mümkün olmadığı takdirde, dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına alınması, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoku olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması ile sanığın sunduğu ödeme makbuzlarının da dikkate alınarak incelenmesinden sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

a)Sanık hakkında "2005-2006-2007-2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak " suçlarından kamu davası açılmış olup, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında açıklandığı üzere sahte fatura kullanma suçunun her takvim yılı için kendi içinde zincirleme ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, her iki takvim yılı için ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden tek hüküm kurulması,

b)5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, sanığın ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 28.03.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/37085, Karar No: 2013/36000, Tarih: 22.10.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/37085 E.  ,  2013/36000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanmasına dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

5271 sayılı CMK'nin 231/5. maddesi uyarınca açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanması ile ilgili olarak, sanığın duruşmadan haberdar edilerek savunması tespit edildikten sonra yasal ve kabul edilebilir bir mazereti olmaksızın denetim süresi içerisinde denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere uymadığının sabit olması halinde 5271 sayılı CMK'nin 231/11. maddesi gereğince hükmün açıklanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, sanığın savunması alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 22.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3287, Karar No: 2020/5611, Tarih: 02.06.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/3287 E.  ,  2020/5611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, bıçak veya diğer aletleri izinsiz olarak satma, satın alma, taşıma veya bulundurma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Suça sürüklenen çocuk hakkında bıçak veya diğer aletleri izinsiz olarak satma, satın alma, taşıma veya bulundurma suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelen temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.02.2009 gün 2009/13-12 sayılı Kararı uyarınca, sanık hakkında verilen 5271 sayılı CMK'nin 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, CMK'nin 231/12. maddesi uyarınca itirazı kabil olup, temyizi mümkün bulunmadığından, itiraz mercii tarafından tetkik edilmek üzere, dosyanın temyizen incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE,

2) Suça sürüklenen çocuk hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 02.06.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21640, Karar No: 2013/19140, Tarih: 28.10.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/21640 E.  ,  2013/19140 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, davalılar Kurum ve ... Kağıt Ürünleri ve Basım San. Tic. AŞ. hakkında açılan davanın kısmen kabulüne, diğer davalılar hakkında açılan davanın reddine karar vermiştir.

Hükmü, davalılardan Kurum avukatının temyiz etmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 7. maddesi uyarınca davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesidir. Anılan Kanunun 6. maddesinde ifade edildiği üzere, “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamaz ve vazgeçilemez.” Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur.Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır. “Prim Belgeleri” başlığını taşıyan 79. maddenin 10. fıkrasına göre; yönetmelikle belirlenen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları, Kurumca saptanamayan sigortalıların, çalıştıklarını, hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak beş yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilâm ile kanıtlayabildikleri takdirde, bunların mahkeme kararında belirtilen aylık kazanç toplamları ile prim ödeme gün sayılarının dikkate alınacağı açıklanmıştır. Anlaşılacağı üzere, çalışmanın tespiti istemiyle hak arama yönünden kanun ile getirilen süre, doğrudan doğruya hakkın özünü etkileyen hak düşürücü niteliktedir ve dolması ile hakkın özü bir daha canlanmamak üzere ortadan kalkmaktadır. Söz konusu Kanunun kabul edilip yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla beş yıl olarak öngörülen süre, 09.07.1987 tarihinde yürürlüğe giren 3395 sayılı Kanunun 5. maddesiyle on yıla çıkarılmış, daha sonra 07.06.1994 tarihinde yürürlüğe giren 3995 sayılı Kanunun 3. maddesiyle yeniden beş yıl olarak düzenlenmiş olup, halen geçerliliğini korumaktadır. Buna göre; sigortalıya ilişkin olarak işe giriş bildirgesi, dönem bordrosu gibi yönetmelikte belirtilen belgelerin Kuruma verilmesi yada çalışmaların Kurumca tespit edilmesi halinde; Kurumca öğrenilen ve sonrasında kesintisiz biçimde devam eden çalışmalar bakımından hak düşürücü sürenin geçtiğinden söz edilemez. Ne var ki; sigortalının Kuruma bildiriminin işe giriş tarihinden sonra yapılması, bir başka ifade ile sigortalının hizmet süresinin başlangıçtaki bir bölümünün Kuruma bildirilmeyerek sonrasının bildirilmesi ve Kuruma bildirimin yapıldığı tarihten önceki çalışmaların, bildirgelerin verildiği tarihide kapsar biçimde kesintisiz devam etmiş olması halinde, Kuruma bildirilmeyen çalışma süresi yönünden hak düşürücü sürenin hesaplanmasında; bildirim dışı tutulan sürenin sonu değil, kesintisiz olarak geçen çalışmaların sona erdiği yılın sonu başlangıç alınmalıdır.

Öte yandan, 222 sayılı İlköğretim ve Eğitim Kanunu'nun 3. maddesine göre, mecburi ilköğretim yaşı, çocuğun 14 yaşına girdiği yılın öğretim yılı sonunda biter. Yine dava konusu dönemde yürürlükte olan 1475 sayılı Kanun'un 78. maddesine göre, 16 yaşını doldurmamış çocuklar ağır ve tehlikeli işlerde çalıştırılamazlar.

Açıklanan yasal düzenlemeler çerçevesinde eldeki davada; hakalanlarını ilgilendirdiği için asıl işveren ve taşerona karşı birlikte dava açılması gerektiği dikkate alınarak, 17.05.2000 – 23.05.2005 tarihleri arasında geçen davacı çalışmalarının Kuruma bildirildiği 21055571 sicil nolu işyeri işverininin kim olduğu, davalı işverenlerle arasında organik/hukuki bir bağ bulunup bulunmadığı, davalı işverenler arasında organik/hukuki bağ olup olmadığı araştırılarak; işverenler arasında organik/hukuki bağ bulunması, başka bir deyişle kesintisiz çalışma söz konusu olması durumunda ilk işe giriş bildirgesi verilmesinden önceki davacı çalışmaları yönünden hakdüşürücü sürenin, çalışmanın sona erdiği yılın sonundan başlayacağı gözetilerek hakdüşürücü süre irdelemesi yapılmalı; hakdüşürücü süre olmadığı kanaatine varılırsa; 09.06.1976 tarihinde doğan davacının, yukarıda belirtilen yasal düzenlemelerde açıklanan dönemde; çalışmasının gerçekliği ve şekli ile süresinin ne olduğunun tespiti için, ilgili okul/okullardan araştırma yapılarak devam süresi belirlenmeli, gerektiğinde işverenin bordrolarında çalışmaları olan ve konu hakkında ayrıntılı bilgileri olan tanıklar dinlenmek suretiyle, dava konusu husus kuşku ve duraksamaya yer verilmeyecek şekilde araştırılarak deliller hep birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar verilmelidir.

Kabule göre; davacı, askerlik dönüşü işe başladığı tarihi 25.03.1998 olarak belirtmesine karşın, bu talebin aşılarak 20.03.1998 tarihinden itibaren çalışma tespitine karar verilmiş olması; harcın hangi davalıdan alınması gerektiği belirtilmeyerek infazda tereddüt oluşturulması ve 506 sayılı Kanun'un 78. maddesine aykırı olarak davaya konu bir kısım dönemlerde sigorta primine esas kazanç tutarları ve dönemlerinin yazılı şekilde hatalı yazılmış olması isabetsizdir.

O hâlde, davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1614, Karar No: 2025/734, Tarih: 13.02.2025

**7. Hukuk Dairesi         2024/1614 E.  ,  2025/734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 22.03.2024

SAYISI : 2022/798 E., 2024/109 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 15. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/406 E., 2022/29 K.

Taraflar arasındaki ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 22.03.2024 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 22.03.2024 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar 55.449,62 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 22.03.2024 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.02.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.