muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/3936, Karar No: 2012/1595, Tarih: 08.03.2012

Dava ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan HUMK.'nun 163. maddesine göre kanunda gösterilen veya hakim tarafından verilen kesin süre içinde yapılmasına karar verilen usül işlemi yapılmazsa ilgili tarafın o işlemi yapma hakkı düşer ve bu durumda karşı taraf yararına usuli kazanılmış hak doğar. Kesin süre geçtikten sonra artık karşı taraf yararına doğan usuli kazanılmış hakkı zedeleyecek biçimde hüküm verilemez. Bu maddenin kabul edilmesindeki amaç, yargılama aşamasında verilen ara kararlarının ciddiyet ve özenle yerine getirilmesini sağlamak, bu yolla davaların uzun süre elde kalmasını önlemektir. Hakim tarafından verilen kesin süre içinde ara kararı gereğini yapmayan veya gereken giderleri vermeyen taraf, sadece ara kararına konu edilen iş veya işlemin yapılması isteminden vazgeçmiş sayılır. Davadaki bütün istemlerinden vazgeçmiş sayılamaz. Bu olgunun sonucu olarak kesin süre içinde gereğinin yapılmaması halinde ara kararında belirtilen işlemin niteliği ve davanın sonucuna etkisi gözetilerek mevcut delillere göre karar verilir. Kesin süre gereği yerine getirilmediği gerekçesiyle doğrudan davanın reddine karar verilemez. Kesin süreye uyulmamasının doğurduğu bu ağır sonuç gözetildiğinde, taraflara bir iş veya işlemin yapılması konusunda kesin süre verilebilmesi ve kesin süre gereğinin yerine getirilmemesi nedeniyle kesin süre sonuçlarının uygulanabilmesi için öncelikle yapılması istenilen iş veya işlemin tarafların yükümlülüğünde olan belirli bir iş veya işleme ilişkin olması, kesin süre verilmesine ilişkin ara kararında yapılması gereken iş ve işlemlerin neler olduğunun açıkça ve ayrıntılı olarak belirtilmesi, gider için kesin süre veriliyorsa ara kararında hangi iş için, nereye ve ne kadar gider yatırılması gerektiğinin de açıkça ve ayrıntılı olarak gösterilmesi, verilen sürenin yapılması istenilen iş veya işlemin yerine getirilebilmesine yetecek uzunlukta olması, kesin süre gereğinin yerine getirilmemesinin sonuçlarının taraflara açıklanması ve tarafların bu konuda açıkça uyarılmış olması zorunludur.

Somut olaya gelince, iptali istenilen Mersin 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 1992/207-239 esas ve karar sayılı, 19.02.1992 günlü mirasçılık belgesinde ... ... ... ve ... ...’dan olma 1277 doğumlu miras bırakan ... ... ... ... (... ...-... ...)’nın 1939 yılında bekar olarak ölümü ile geride mirasçı olarak gayrıresmi eşi ...’den olma çocukları ..., ... ve ... ... ile yine gayrıresmi eşi ...’dan olma çocukları ... ..., ... ... ve ... ... ...’u bıraktığı, miras bırakanın çocuklarından ...’in bekar olarak 31.12.1942 tarihinde ölümü ile geride mirasçı olarak ana-baba bir kardeşleri ... ve ... ...’un kaldığı, ... ...’un 1986 yılında ölümü ile geride mirasçı olarak çocukları ... ... ve ... ...’ın kaldığı, ... ... ...’un 25.10.1957 tarihinde ölümü ile geride mirasçı olarak eşi ... ... ile bu eşinden olma çocukları ..., ... ve ... ... ... ile ...’dan olma çocukları ..., ... ve ... ..., ...’dan olma çocukları ... ve ... ...’un kaldığı, ... ... ...’un çocuklarından ... ...’un 31.08.1979 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak eşi ... ile çocukları ..., ..., ... ve ... ...’u bıraktığı, ... ...’un da 03.12.1999 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak eşi ... ... ile ... ve ... ...’u bıraktığı, miras bırakanın çocuklarından ... ...’nun 09.11.1970 tarihinde ölümü ile geride mirasçı olarak eşi ... ile çocukları ..., ..., ... ve ... ... ...’nun kaldığı, ...’in eşi ...’ın da 22.10.1983 tarihinde öldüğü ve geride mirasçı olarak ...’ten olma çocuklarını bıraktığı, miras bırakanın çocuklarından ... ...’ın 23.12.1975 tarihinde ölümü ile geride mirasçı olarak ..., ..., ... ve ... ...’ın kaldığı, ... mirasçılarından ... ...’ın 14.10.1989 tarihinde ölümü ile geride mirasçı olarak eşi ... ... ile çocukları ..., ... ve ... ...’ı bıraktığı, miras bırakanın bunlardan başka mirasçısının bulunmadığı kabul edilerek mirasın bunlar arasında paylaştırıldığı anlaşılmaktadır.

Davacı ... annesi ...’nin miras bırakanın çocuklarından ... ...’ın kızı olduğunu, mirasçı olduğu halde mirasçılık belgesinde annesinin ve kendisinin gösterilmediğini ve pay verilmediğini öne sürerek anılan mirasçılık belgesinin iptali ile yenisinin verilmesini istemiyle görülen davayı açmıştır. Dosya içeriğinde mevcut nüfus kayıtlarından davacının annesi olduğunu öne sürdüğü miras bırakanın çocuklarından ... ...’ın kızı ...’nin ...’den önce 28.02.1953 tarihinde bekar olarak öldüğü, buna rağmen davacı ... tarafından Tarsus Sulh Hukuk Mahkemesinin 1976/752-913 esas ve karar sayılı 22.07.1976 tarihli mirasçılık belgesinde ... ...’ın 23.12.1975 tarihinde dul olarak ölümü ile geride mirasçı olarak çocukları ..., ..., ... ve ... ile kendisinden önce ölen kızı ...’nin çocukları Kadriye ve ...’yi bıraktığı kabul edilerek 8 pay kabul edilen mirasın bunlar arasında paylaştırıldığı, dosya içerisinde mevcut diğer mirasçılık belgelerinden de iptali istenilen mirasçılık belgesinde kendisine pay verilen miras bırakanın çocuklarından ... ...’un 23.01.1995 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak oğlu ... ... ...’un kaldığı, ... ... ...’un eşi ... ...’un 11.05.1993 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak çocukları ..., ... ve ... ... ...’u bıraktığı, ... ...’un 15.11.2002 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak eşi ... ... ile çocukları ... ve ... ...’u bıraktığı, ... ...’un 03.11.1995 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak eşi ... ... ile çocukları ...(...’dan olma), ..., ..., ... ..., ..., ... ...’u bıraktığı, ... ...’un çocuklarından ... ... ...’un 08.12.2002 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak annesi ... ... ile kardeşleri ... ... (...), ... ..., ... ..., ... ...,(...) ve ... ...’u bıraktığı, ... ... ...’un çocuklarından ... ...’un eşi ... ...’un 03.10.2004 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak ... ..., ... ..., ... ... ile kendisinden sonra ölen kızı ...’in kızı ... ...’ı bıraktığı, ... ...’un kızı ... ...’un 17.12.2005 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak kızı ... ...’ı bıraktığı, ... ...’nun çocuklarından ... ...’nun 05.05.2002 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak eşi ... ... ile çocukları ... ve ... ...’nu bıraktığı, ... ...’nun da 12.06.1997 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak çocukları ..., ... ..., ... ... ...’nu bıraktığı, ... ...’ın çocuklarından ... ...’ın 25.03.1996 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak eşi ... ... ile çocukları ... ..., ..., ... ve ... ...’ı bıraktığı, ... ...(...)'ın 04.07.1993 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak eşi ... ... ile oğlu ... ...’i bıraktığı, ... ...’ın 04.12.1999 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak çocukları ..., ..., ..., ... ile ölü Hüseyin’den olma torunu ... ...’ı bıraktığı, bunların tümünün davadan önce öldükleri belirlenmiştir.

Bu ve az yukarıda açıklanan hukuksal olgular gözetildiğinde dava tarihi itibarıyla mirasçı sıfatı bulunan miras bırakanın oğlu ... ...’un çocuğu ... ... ..., ... ...’un çocukları ... ..., ... ..., ... ...’ın mirasçılarından ...’nin eşi ... ... ile ...’nin çocuğu ... ..., ...’in çocukları ... ..., ... ..., ... ...,... ..., torunu ... ..., ...’in eşi ... ..., çocukları ... ... ..., ... ..., ... ..., ... ..., ...’in eşi ... ..., çocukları ... ..., ... ..., ... ..., ... ...’nun çocukları ... ..., ... ... ... ile ölü ...’in eşi ... ..., çocukları ... ..., ... ..., ölü ...’ın çocukları ... ..., ... ... ..., ... ... ..., ... ... ...’un çocukları ... ..., ... ... ..., ... ..., ... ..., ölü ... eşi ... ..., çocukları ... ..., ... ..., ölü ... ... çocukları ... ..., ... ..., ... ..., torunu ... ..., ölü ... eşi ... ..., çocukları ... ..., ... ..., ölü ... eşi ... ..., çocukları ... ...(...), ... ..., ... ..., ... ...(...) ve ... ...’un davada taraf olmaları gerektiği kuşkusuzdur. Ne var ki, davacı taraf dava ve dahili dava dilekçesinde ölü oldukları ve bu nedenle davada taraf ehliyetleri bulunmadığı halde ... ..., ... ..., ... ..., ... ..., ... ... ..., ... ... ve ... ...’nu gereksiz yere davada taraf olarak göstermiş, davada taraf olması gereken ... eşi ... ..., ... eşi ... ... ile çocukları ... ..., ... ... ve ... kızı ... ...’ı ise davada taraf olarak göstermemiştir.

Mahkemece yapılan 16.04.2009 günlü duruşmada davacı vekiline ölü oldukları belirlenen ... ... ve diğer bir kısım mirasçıların mirasçılık belgelerinin alınması için dava açmak üzere 20 gün, belirlenecek mirasçıların davaya dahil edilmesi için de yine mirasçılık belgelerinin verildiği tarihten başlamak üzere 20 gün kesin süre verilmiştir. Dava ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK’nun 8/II-6 maddesine göre mirasçılık belgesinin iptali davaları gibi mirasçılık belgesi verilmesi davaları da Sulh Hukuk Mahkemelerinin görevine girmektedir. Bu ve az yukarıda açıklanan hukuksal olgu birlikte değerlendirildiğinde mirasçılık belgesi verilmesi istemine ilişkin davalara da bakmakla da görevli olan mahkemenin ölü mirasçıların mirasçılık belgelerinin alınması için dava açmak üzere davacı tarafa kesin süre veremeyeceği, henüz kim oldukları belli olmayan mirasçıların davaya dahil edilmesini de isteyemeyeceği kuşkusuzdur. Kendi görevine giren bu konuyu önsorun yapıp öncelikle nüfus aile kayıtlarını getirttikten sonra ilgili kişilerin mirasçılarının kimler olduğunu belirlemesi, daha sonra da belirlenecek mirasçıların dahili dava edilmesi için davacıya kesin süre vermesi gerekir. Usul ve yasaya aykırı olarak verilen böyle bir ara kararına dayanarak kesin süre sonuçları uygulanamaz ve davanın reddine karar verilemez.

Hal böyle olunca mahkemece öncelikle Tarsus Sulh Hukuk Mahkemesinin 1976/752-913 esas ve karar sayılı dosyasının ve davacı ve annesinin nüfus kayıtları getirtilerek davacının gerçekten miras bırakanın mirasçısı olup olmadığının belirlenmesi, ara kararı üzerine istenilen mirasçılık belgelerinin büyük çoğunluğunun davacı vekilince dosya içine sunulduğu gözetilerek mirasçılık belgesi bulunmadığı kabul edilen ... ...’un ölüm tarihini ve tüm mirasçılarını gösterir nüfus aile kayıtlarının ilgili nüfus idaresinden getirtilerek dosya içine alınması, getirtilen kayıtların incelenerek ... ...’un mirasçılarının da belirlenmesi, gerekirse bu amaçla açıldığı anlaşılan Mersin 4. Sulh Hukuk Mahkemesindeki dava sonucunun beklenmesi, daha sonra mirasçı olduğu halde dava ve dahili dava edilmemiş olan tüm mirasçıların belirlenerek davaya dahil edilmesi ve adlarına tebligat çıkartılması için gereken giderleri vermesi konusunda davacı vekiline yöntemine uygun şekilde kesin süre verilmesi, davaya dahil edilecek bu mirasçılardan da davaya karşı diyeceklerinin, delillerinin sorulup saptanması, gösterecekleri delillerin toplanması, daha sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir.

Mahkemece açıklanan bu olgular gözardı edilerek, usul ve yasaya aykırı olarak verilen kesin süreye uyulmadığı gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı tarafın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davacı tarafa iadesine, 08.03.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10995, Karar No: 2010/11592, Tarih: 04.11.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/10995 E.  ,  2010/11592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE YIKIM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, davalının kayden maliki olduğu çekişmeli 1513 ada 18 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürerek, bu kısmın kaydının iptali ile yıkım isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine ilişkin olarak verilen kararın, Dairece onanmasından sonra davacının karar düzeltme isteği üzerine bu kez Dairece;"kıyı-kenar çizgisinin belirlenmesi, taşınmazın kıyıda kalıp-kalmadığının tespiti, buna göre yargılama giderlerinin hüküm altına alınması gerektiği" gerekçeleri ile bozulmuş, mahkemece hükmüne uyulan bozma ilamı doğrultusunda yapılan yargılama sonucunda davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla;Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu,düşüncesi alındı.Dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davacının, temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 04.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/758, Karar No: 2012/15259, Tarih: 20.09.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/758 E.  ,  2012/15259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, tedavi giderinin kurumdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava; sigortalıya takılan ilaçlı stent bedelinin, yasal faizi ile Kurumdan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Davacıya, kalp rahatsızlığı nedeniyle yapılan tedavide ilaç salınımlı stent kullanıldığı ve bu malzemenin ortez niteliğinde olduğu uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık, davacının bu tedavi giderini Kurum'dan isteyip isteyemeyeceği noktasındadır.

Davanın yasal dayanağı 506 Sayılı Yasa'nın 32. ve devamındaki maddelerdir. Anılan Yasa'nın 34/son maddesinde Kurum'un, sigortalının iyileşmesine yarayacak, yahut iş göremezliğini az çok gidermesi için gerekli görülecek protez, araç ve gereçleri, maddede belirtilen süreler ile bağlı olmaksızın sağlamak, onarmak ve tespit edilen süre ve şartlarla yenilemekle yükümlü olduğu belirtilmiştir. Görüldüğü gibi; protez araç ve gereçlerin temini konusunda yasa iki şart öngörmüş ve bunu “sigortalının iyileşmesine yarayacak” olma veya “iş göremezliği az çok giderecek” olma ifadeleri ile belirtmiştir. Aynı hüküm Yasanın Ek 32. maddesinde de yer almaktadır. Söz konusu hükümlerle, sigortalının iyileşmesine ya da iş göremezlik derecesine olumlu yönde katkısı olmayacak, hayati önemi haiz olmayan veya kişinin hayatını idame ettirmesi için zorunlu olmayan, protez, araç ve gereçlerin Kurum'ca karşılanmasının mümkün olmadığı ifade edilmekle, yapılacak sağlık yardımlarının kapsamı ve amacı bu şekilde belirlenmiş olmaktadır.

T.C. Sağlık Bakanlığı Tedavi Hizmetleri Genel Müdürlüğü'nün 13.4.2009 tarih, 14918 sayılı duyurusunda; "ilaçlı stent kullanımı ve geri ödenmesine ilişkin 11.3.2009 tarihinde yapılan bilimsel komisyon toplantısında, kullanım açısından ilaçlı stentlerin ilaçsız stentlerle karşılaştırıldığında, halen mutlak bir endükasyonu olmadığı bilimsel konularda konunun araştırma konusu olduğu ve yeni gelişmelere göre konunun tekrar değerlendirilebileceği" yönünde karar verilmiştir.SGK Başkanlığı Sağlık işleri Genel Müdürlüğü Tedavi Hizmetleri ve Maluliyet Daire Başkanlığı'nın benzer bir olay nedeniyle verdiği 19.1.2006 tarih, 2329 sayılı mütalaasında; "daha önceki benzer başvurular nedeniyleilaçlı stentler konusunda bilimsel bir komisyon oluşturularak gerekli değerlendirmelerin yapıldığı, bilimsel gelişmelerin yakından incelenerek, günümüz şartlarında uzun dönem sonuçlarının beklenmesi gerektiği, tıp dünyasında konu ile ilgili yapılan çalışmalar neticesinde; yaygın kullanımı geçerli kılabilecek, kabul edilebilir yeterli veri sonuçları olmaması nedeniyle ilaçlı stentlerin kullanımının uygun olmadığı kanaatine varıldığı" belirtilmiştir.

Avrupa Kardiyoloji Derneğinin kardiyologlarının güncel önerisinin, "Klinik araştırmalar ışığında ilaçlı stentlerin daha üstün olduğu durumların (on-lable indications) stabil veya unstable angina pektoris, tek damar, çap 2.5-3.75 mm ve uzunluğu >28 mm'e kadar ve geniş bir alanın beslediği damarda (örneğin sol ön inen arterin başlangıç bölgesi) uygulanmasına ilişkin olduğu," şeklinde olduğu tespit edilmiştir.

2008 yılı itibariyle, kliniklerce yapılan geniş çaplı araştırmalarda; ilaç salınımı yapan stentlerin diğerlerine göre uzun dönem ölüm veya kalp krizi (infarktüs) riskini daha çok azalttığına ilişkin veri bulunmamaktadır.

Uygulamada ilaç salınımı yapmayan stentlerde uzun yıllar girişim yapılmasını gerektirecek bir darlık tespit edilmediği, dolayısıyla ilaçlı stentlerin kullanımında halen zorunlu bir durumun söz konusu olmadığı, ilaç salınımı yapmayan stentlere göre bazı avantajlarından (uzun süre ikili anti-trombositer tedavi (Aspirin+Clopidogrel) tedavisi) dolayı tercih sebebi olabildiği, mevcut durum nedeniyle birçok Avrupa Birliği ülkesinde de zorunlu uygulamalar kapsamında olmadığı bilinmektedir.

Hatta ilaçlı stent takılan hastaların bazı ilaçlara daha uzun süre muhtaç olması, bu ilaçlara bir kaç gün ara vermek istenildiğinde stentin ani tıkanması ve ölümcül kalp krizi açısından büyük risk doğması gibi dezavantajları da vardır.

Görüldüğü gibi ilaçlı stentlerin, "hastanın iyileşmesine yarayacak olma" veya “iş göremezliği az çok giderecek olma” konusunda tıp dünyasında olumlu veya olumsuz bir görüş birliğinin henüz oluşmadığı, bazı avantajları olduğu gibi bazı dezavantajlarının da olduğu, her hastada aynı sonucu doğurmadığı, bazı özel durumlarda faydalarının olabileceği anlaşılmaktadır.

Görüldüğü gibi ilaçlı stentlerin, "hastanın iyileşmesine yarayacak olma" veya “iş göremezliği az çok giderecek olma” konusunda tıp dünyasında olumlu veya olumsuz bir görüş birliğinin henüz oluşmadığı, bazı avantajları olduğu gibi bazı dezavantajlarının da olduğu, her hastada aynı sonucu doğurmadığı, bazı özel durumlarda faydalarının olabileceği anlaşılmaktadır.

Somut olayda; davacının göğüs ağrıları şikayeti sonucu, Elazığ ... Hastahanesi'ne başvurusu üzerine Koroner Arter Hastalığı teşhisi konulduğu ve ilaçlı stent takıldığı, davacıya takılan stentlerin; "iyileşmesine yarayacağı veya iş göremezliğini az çok gidereceğine" ilişkin Avukat, eczacı ve Kardiyoloji uzmanından alınan 17/09/2009 tarihli rapor ile 19/10/2010 tarihli Hacettepe Üniversitesi Kalp Damar cerrahisi anabilim dalı profösörlerinden alınan raporlarda bildirilen görüşlerin birbiriyle çelişik olduğu ve bu çelişkinin giderilmediği anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş; davacının tüm tedavi evraklarının, tedavi gördüğü sağlık kuruluşlarından getirtilerek Adli Tıp Kurumunun ilgili ihtisas dairesine gönderilmesi,

Adli Tıp İhtisas Kurulunca;

a) Davacının durumunun saptanması, (damarının ince yapılı olması, darlığın uzun olması, ... hastalığı varlığı, tekrar daralma ihtimalinin yüksek ve aynı zamanda tehlikeli olacağı, çok kritik noktalarda darlıklar olması gibi bazı özel durumların olup olmadığının tespiti)

b) Buna göre ilaçlı stentlerin, hastanın iyileşmesine yarayacak veya iş göremezliğini az çok giderecek nitelikte olup olmadığının tespit ettirilmesi,

c) Rapora itiraz olması halinde Adli Tıp Genel Kurulundan rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesinden ibarettir. Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine 20/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8295, Karar No: 2012/29783, Tarih: 13.09.2012

**3. Ceza Dairesi         2012/8295 E.  ,  2012/29783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Müsaderesine karar verilen fındık ağaçlarının değerleri üzerinden nisbi vekalet ücreti tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve katılan idarenin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamaı gerektirmediğinden, CMUK'un 322. maddesi gereğince karara "müsaderesine karar verilen fındık ağaçlarının değerleri üzerinden 550,00 lira nisbi vekalet ücretinin sanıktan tahsili ile katılan idareye verilmesine" cümlesinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20886, Karar No: 2017/7367, Tarih: 07.06.2017

**18. Ceza Dairesi         2015/20886 E.  ,  2017/7367 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1- Sanığın hakaret suçundan kurulan hükme yönelik temyiz talebi üzerine yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Adli sicil kaydında tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık ... hakkında, TCK’nın 58. maddesi uygulanmamış ise de, karşı temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Anlaşıldığından, sanık ...'in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Sanığın görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükmü temyizine gelince; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Sanığın inkara yönelik savunması, müşteki ....'in mahkemedeki beyanında sanık ...'in müşteki ....'a bıçakla saldırdığını beyan ettiği, müşteki ....'in hazırlıkta alınan beyanında bıçaktan bahsetmediği, mahkemece bu çelişkinin giderilmediği, ayrıca diğer müşteki .... ve tanıkların bıçaktan hiç bahsetmemesi karşısında, müştekilerin anlatımları ile tanık anlatımları arasındaki çelişkilerin giderilmeye çalışılması, giderilemediği takdirde yöntemince irdelenip hangi anlatıma hangi nedenle üstünlük tanındığı ve sanığın eylemi somut olarak açıklanıp tartışılarak, sonucuna göre sanığın hukuksal durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeyerek eksik incelemeyle sanık hakkında TCK'nın 265/4 maddesine göre artırım yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken aleyhe temyiz olmadığından, 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07.06.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.