muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/20103, Karar No: 2007/21821, Tarih: 05.07.2007

**9. Hukuk Dairesi         2007/20103 E.  ,  2007/21821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem, ihbar ve kötüniyet tazminatları ile fazla mesai alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının çalıştığı dönemde hastalık, izin mazeret gibi nedenlerle fazla çalışma yapmadığı günler bulunabileceği düşünülerek mahkemece fazla çalışma ücretinden takdiri bir indirime gidilmesi gerekirken tümüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.07.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7376, Karar No: 2023/7295, Tarih: 07.12.2023

**1. Hukuk Dairesi         2022/7376 E.  ,  2023/7295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/142 E., 2021/656 K.

HÜKÜM : Kısmen Kabul

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi, kal, ecrimisil ve tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 8. Hukuk Dairesince kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme kararı davacı Hazine vekili, davalı ... vekili, davalılar ... ve ... tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı Hazine temsilcisi dava dilekçesinde; davalılar adına kayıtlı 83 ada 27 parsel sayılı taşınmazın 97,93 m2'lik kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını, üzerindeki binanın bir kısmının da bu alanda kaldığını ileri sürerek davalıların elatmasının önlenmesine, bu kısımda kalan muhdesatın kal'ine, haksız kullanım nedeniyle belirlenecek ecrimisil ile eski hale getirme için gerekli olan masrafların davalılardan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuş; diğer davalılar davaya cevap vermemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Pazar 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 09.05.2014 tarihli ve 2008/307 E. 2014/485 K. sayılı kararıyla; davanın kısmen kabulüne, davalılarca 83 ada 27 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan 186,15 m2'lik kısmına yapılan müdahalenin menine, taşınmaz üzerinde bulunan yapının tecavüzlü kısmının kal'i ile taşınmazın eski haline getirilmesine, 1.573,76 TL ecrimisilin davalılardan alınarak davacı Hazine'ye verilmesine, taşınmazın kal'i ile eski hale getirilmesi için gerekli masraf şu anda bilinemediğinden davacının tazminat talebi konusunda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Hazine temsilcisi ile davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 13.06.2016 tarihli 2016/10580E. 2016/10373 K. sayılı kararıyla; "...tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

IV BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Hazine temsilcisi ile davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 13.06.2016 tarihli 2016/10580E. 2016/10373 K. sayılı kararıyla; "...tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

Bir tapu kaydı iptal edilinceye kadar geçerli olup tapu kayıt maliklerinin kullanımının kural olarak iyiniyetli olduğu kabul edilmelidir. 83 ada 27 parsel sayılı taşınmaz 2001 yılında yapılan kadastro çalışması sırasında 21.01.1974 tarih ve 27 sıra nolu tapu kaydına dayalı olarak 365,04 m2 yüzölçümüyle davalıların mirasbırakanı ... adına tespit görmüş, Hazine'nin kadastro tespitine itirazı üzerine Pazar Kadastro Mahkemesi'nin 2008/217 esas ve 2009/180 karar sayılı ilamıyla taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan 186,15 m2'lik kısmının kadastro tespitinin iptaline karar verilmiş, kararın 22.03.2012 tarihinde kesinleşmesiyle 83 ada 27 parsel sayılı taşınmaz 2012 yılında 178,89 m2 yüzölçümüyle davalılar adına tescil edilmiştir. Dolayısıyla davalılar Mahkeme kararının kesinleştiği 22.03.2012 tarihinden itibaren işgalci durumuna düşmüşlerdir. Bu nedenle de ecrimisil hesaplanırken kararın kesinleşme tarihinden itibaren hesaplama yapılmalıdır. Bu tarihten önceki süreler yönünden davalılar ecrimisilden sorumlu tutulamaz.

3- 6100 sayılı HMK'nın 26 ncı maddesi gereğince hakim tarafların talep sonuçlarıyla bağlı olup ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Davacı Hazine vekili tarafından 97,93 m2'lik taşınmaz yönünden davalıların müdahalesinin menine karar verilmesi talep edilmesine ve ıslah isteği de bulunmamasına rağmen Mahkemece talep aşılarak ve 83 ada 27 parselin kadastro sırasındaki yüzölçümü ile sınırları dikkate alınarak 186,15 m2'lik kısım yönünden müdahalenin menine karar verilmesi doğru olmamıştır.

4- Davacı Hazine vekili, diğer istekler yanında dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan kısmındaki muhdesatın kal'i ve taşınmazın eski haline getirilmesi için gerekli olan masraflar yönünden tazminat talebinde bulunmuş, Mahkemece yıkım ve eski hale getirme için gerekli masrafların miktarının şu anda belli olmadığı gerekçesiyle bu talep hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. Hakim, tarafların talebiyle bağlı olup talep konusunun her biri hakkında verilen hükmü kararında göstermek zorundadır. Durum böyle iken Mahkemece tazminat talebinin esası hakkında olumlu ya da olumsuz bir hüküm kurulmamış olması da doğru değildir." gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne, Rize ili, Ardeşen ilçesi, Müftü Mahallesi 83 ada 27 nolu parselde kayıtlı bulunan taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan 97,93 m2 lik kısmına davalılar tarafından yapılan müdahalenin menine, masrafı davalı tarafa ait olmak üzere taşınmaz üzerinde bulunan yapının tecavüzlü olan kısmının kal i ile taşınmazın eski haline getirilmesine, eski hale getirme ve kal masraflarının infaz aşamasında dikkate alınmasına, ecrimisil talebinin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Hazine vekili, davalı ... vekili, davalılar ... ve ... temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı Hazine vekili temyiz dilekçesinde özetle; Mahkemece ecrimisil talebinin reddine karar verilmiş olmasının hatalı olduğunu, davalıların fuzuli şagil olduklarının sabit olduğunu, ayrıca kıyı kenar çizgisi içinde kalan kısmın 97,93 m2 değil 186,15 m2 olduğunu, hükmedilen vekalet ücretinin düşük hesaplandığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalı ... vekili ile davalılar ... ve ... birlikte sundukları temyiz dilekçesinde özetle; yıkımına karar verilen binanın ruhsatlı olduğunu, ayrıca yıkımının fahiş bir zarar doğuracağını, kararın infazı kabil olmadığını zira 97,93 m2 lik kısmın neresi olduğunun belli olmadığını, davalıların taşınmazı iyiniyetle ruhsatını alarak yaptıklarını, davacı tarafça davalıların zararına ilişkin bedel depo edilmeden yıkım kararı verilmesinin hatalı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'na dayalı elatmanın önlenmesi, kal, ecrimisil ve tazminat isteklerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

T.C. Anayasası'nın 43 üncü maddesi, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 5 inci ve 6 ncı maddeleri ile 28.11.1997 tarihli ve 1996/5 E., 1997/3 K. sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı HMK'nın geçici 3/2 nci maddesinin yollamasıyla uygulanması gereken 1086 sayılı HUMK'un 428 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı Hazine vekili, davalı ... vekili, davalılar ... ve ...'nın yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı Hazine vekili, davalı ... vekili, davalılar ... ve ...'nın yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

492 sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 13 üncü maddesinin j bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Aşağıda yazılı 9.374,25 TL bakiye onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

07.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10340, Karar No: 2024/12408, Tarih: 25.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/10340 E.  ,  2024/12408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/612 E., 2024/256 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250.00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre 01.01.2023-31.12.2024 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2023 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

25.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31628, Karar No: 2013/19991, Tarih: 12.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/31628 E.  ,  2013/19991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... Saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 03/12/2008 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 12/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7257, Karar No: 2012/41559, Tarih: 18.09.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/7257 E.  ,  2012/41559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı Olmayan Yere Tecavüz Etme, Dikili Ağaç Fidan veya Bağ Çubuğuna Zarar Verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; Sanıkların savunmalarında suça konu ağaçların bulunduğu yerin kendilerine ait olduğunu ve bu konuda tapu iptal ve tescil davası açtıklarını belirtmeleri karşısında gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından tapu iptali ve tescili davasına konu dosya getirtilerek incelenmesi ile sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun taktir ve tayin edilmesi, sanıkların hak iddialarının mesnetsiz olduğu anlaşıldığı taktirde de sanıkların katılana ait bahçe içerisinde bulunan dört adet ağacı faydalanmak amacıyla keserek götürmeleri şeklindeki eylemin hırsızlık suçunu oluşturacağı gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek "hakkı olmayan yere tecavüz etme" ve "dikili ağaç fidan veya bağ çubuğuna zarar verme" suçlarından her iki sanık hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

1-Sanıkların eylemlerinin bütün halinde mala zarar verme suçunu oluşturduğu gözetilmeden ayrıca yasal unsurları oluşmayan hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan da ayrıca yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Hakkı olmayan yere tecavüz suçundan hüküm kurulurken, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünden bir zorunluluk bulunmamakta ise de, bunun gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin de yasal olması ve dosya içeriğiyle örtüşmesi gerektiği halde mahkemece hapis cezası alt sınırdan tayin edilmesine rağmen, adli para cezasının gerekçe gösterilmeksizin alt sınırın üzerinde 6 gün olarak tayin edilmesi suretiyle 5237 sayılı TCK.nun 61.maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/783, Karar No: 2024/5876, Tarih: 24.09.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/783 E.  ,  2024/5876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 15.11.2023

SAYISI : 2023/1591 E., 2023/1693 K.

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

EK KARAR : Temyiz isteminin reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanması

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi tarafından verilen 15.11.2023 tarihli ve 2023/1591 Esas, 2023/1693 Karar sayılı ek kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık hakkında, Ankara 34. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.07.2023 tarihli ve 2022/324 Esas, 2023/166 Karar sayılı kararı ile kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 87/1-son, 29, 62. maddeleri uyarınca kurulan “3 yıl 1 ay 15 gün” hapis cezası ile mahkûmiyet hükmüne konu cezanın türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi tarafından verilen 15.11.2023 tarihli ve 2023/1591 Esas, 2023/1693 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Ankara 34. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.09.2024 tarihinde karar verildi.