muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/21713, Karar No: 2017/3913, Tarih: 06.07.2017

Kabule göre de; davaların birleştirilmesi hâlinde, birleşen davalar birlikte görülmekle birlikte ayrı dava olma özelliğini koruduklarından her bir dava hakkında ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiğinde kuşku bulunmadığı halde birleştirilen dava konusu 172 ada 4 sayılı parseldeki 21 numaralı bağımsız bölüm yönünden asıl davada hüküm kurulmuş olması da soğru görülmemiştir.

Davacıların (asıl-birleştirilen) temyiz itirazları değinilen yönden yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 06.07.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7046, Karar No: 2011/11960, Tarih: 19.09.2011

**3. Ceza Dairesi         2011/7046 E.  ,  2011/11960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine, cezasının teciline dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, Ancak;

1- Mahallinde yapılan keşif neticesi düzenlenen orman bilirkişi raporunda bilirkişi imzasının bulunmadığı nazara alınmaksızın hüküm tesisi,

2- Sanık tarafından dikiliden kesildiği kabul edilen ağaçların fidan niteliğinde olup olmadıklarının belirlenebilmesi için konusunda uzman orman ve ağaç tekniğinden anlayan orman mühendisi bilirkişi ile, belirlenen kökler üzerinde keşif yapılıp ağaçların bulundukları yerler, yaşlar ve cinslerine göre Orman Bakanlığının ormancılık terimlerinin açıklanması ile ilgili 03.09.1964 tarih ve 1950-138 nolu sözlükte tarif edildiği şekilde fidan vasfından olup olmadıkları şüpeye yer bırakmayacak şekilde tespitinden sonra sanık hakkında Orman Kanununun 91/2.maddesinin tetbik edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3- 5320 sayılı yasanın 5347 sayılı yasa ile değişik geçici 1.maddesi gereğince yasanın yürürlüğe girdiği 01.....2005 tarihinden önce ceza mahkemelerine açılmış bulunan davalardaki şahsi hak taleplerinin, bu mahkemelerce sonuçlandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi,

4- Hükmün açıklanmasının geri bırakılması hususunda CMK'nın 231.maddesinde belirtilen objektif ve subjektif şartlar denetime imkan verecek şekildi tartışılmadan ve sanığın eyleminden dolayı kamunun uğradığı zarar varsa tespit edilip, giderip gidermeyeceği sanığa sorulmadan 5271 sayılı CMK'nun 231.maddesinin uygulamanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve müdahil idarenin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 19.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16854, Karar No: 2016/21282, Tarih: 29.09.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/16854 E.  ,  2016/21282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyma kararı verilerek yapılan yargılama sonucunda, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta, mahkemece uyulmasına karar verilen bozma ilamında, davacı asilin duruşmaya çağrılarak, dosyaya sunulmuş belgelerin, yabancı dilde hazırlanan ibranameler ve ödeme belgelerinin değerlendirmeye tabi tutulması gerektiği belirtilmiş, ayrıca yurt dışı işyerinde çalışmış davacının brüt ücretinin tespitinde araştırılması ve değerlendirilmesi gereken yönler ayrıntılarıyla açıklanmıştır. Mahkemece, bozma ilamına uyma kararı verilmesine rağmen, davacı asil duruşmaya çağrılmadığı gibi, brüt ücretin tespiti noktasında da bir araştırma ve değerlendirme yapılmamıştır. Bozma kararına uyulmasına rağmen, bozma kararı gereklerinin yerine getirilmemesi hatalıdır. Anılan sebeple, bozma kararı gerekleri yerine getirilerek, dava konusu alacaklar değerlendirmeye tabi tutulmalıdır.

Öte yandan, yabancı dili bildiği ispatlanmayan işçi tarafından, yabancı dilde düzenlenmiş belgenin anlaşılabilmesi ve değerlendirilebilmesi mümkün değildir. Anılan sebeple, davacının duruşmaya çağrılması, yabancı dilde hazırlanmış belgelerde yazılı ödemelerin kabul edilmemesi halinde, işçinin ücret ödemelerinin yapıldığı banka hesap dökümleri celp edilerek değerlendirilmeli ve ödemenin banka aracılığıyla yapıldığı hususunun ispatlanmaması durumunda, yabancı dilde hazırlanmış belgelere itibar edilmemelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29.09.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15398, Karar No: 2013/23331, Tarih: 25.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/15398 E.  ,  2013/23331 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

vekili Av....

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalıya ait işyerinde 17.09.2008-31.05.2010 tarihleri arasında muhasebe elemanı olarak çalıştığını, son aylık brüt ücretinin 1.131,44 TL olduğunu, Cumhuriyet Bayramı dışında tüm resmi tatillerde ve dini bayramların 1. günü dışında tüm dini bayramlarda çalıştığını, haftanın 6 günü olmak üzere yaz aylarında 08:00-19:30, kış aylarında 08:00-19:00 saatleri arasında çalıştığını ileri sürerek fazla mesai ücreti ile ulusal bayram genel tatil ücretinin ödetilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacıya işçilikten doğan tüm haklarının ödendiğini, tüm bordroların imzalı olduğunu, işçinin kendi insiyatifiyle işlerini bitirmek için yaptığı çalışmanın fazla çalışma sayılmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının fazla mesai alacağına hak kazanıp kazanamadığı uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, yıllık ikiyüzyetmiş saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Somut olayda; taraflar arasında imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinin 3-b maddesinde fazla çalışma ücretlerinin ücrete dahil olduğunun kararlaştırıldığı anlaşılmış olmakla yukarıda açıklanan ilke kararı gereğince davacının fazla çalışma ücreti hesabında yıllık 270 saatle sınırlı olarak iş sözleşmesinin geçerli kabul edilmesi, varsa 270 saatin üzerinde kalan çalışmalarının hesaplanması gerekirken söz konusu iş sözleşmesi hükmü dikkate alınmadan yapılan hesaplamaya itibarla sonuca varılması hatalı olup bozma nedenidir.

3-Davacı vekili dava dilekçesinde açıkça davacının Cumhuriyet Bayramı dışında tüm resmi tatillerde ve dini bayramların 1. günü dışında tüm dini bayramlarda çalıştığını belirterek ulusal bayram genel tatil ücreti talep etmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise davacının dini bayram günleri hariç diğer ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı kabul edilerek ulusal bayram genel tatil ücreti hesap edilmiş ve mahkeme bu miktarı hüküm altına almıştır.

Davacı vekili dava dilekçesinde ulusal bayram genel tatil ücretine ilişkin talebini Cumhuriyet Bayramı dışındaki genel tatil günleriyle sınırlandırdığı halde 6100 sayılı HMK'nun 26. maddesine aykırı biçimde talep aşılarak yapılan hesaba itibarla ulusal bayram genel tatil ücretine hükmedilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönlere ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

Davacı vekili dava dilekçesinde ulusal bayram genel tatil ücretine ilişkin talebini Cumhuriyet Bayramı dışındaki genel tatil günleriyle sınırlandırdığı halde 6100 sayılı HMK'nun 26. maddesine aykırı biçimde talep aşılarak yapılan hesaba itibarla ulusal bayram genel tatil ücretine hükmedilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönlere ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 25.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9271, Karar No: 2025/856, Tarih: 20.01.2025

**7. Ceza Dairesi         2023/9271 E.  ,  2025/856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2021/4338 D.İş

KABAHAT : 1593 sayılı Kanun'a muhalefet

Kabahatli hakkında, 1593 sayılı Kanun'a muhalefet kabahatinden 3.150,00 TL idari para cezası uygulanmasına karar verilmiştir.

Kabahatli tarafından bu karara karşı başvuruda bulunulduğu, Ceyhan Sulh Ceza Hâkimliğinin 11.08.2021 tarihli ve 2021/3042 D.İş sayılı kararı ile başvurunun kabulü ile idari para cezasının iptaline karar verildiği, idarenin bu karara itirazı üzerine de Osmaniye 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 10.12.2021 tarihli ve 2021/4338 D.İş sayılı kararıyla itirazın kabulü ile başvurunun usulden reddine karar verildiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 24.03.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.04.2023 tarihli ve KYB - 2023/38864 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28.04.2023 tarihli ve KYB - 2023/38864 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “5326 sayılı Kanun’un 27/3. maddesinde yer alan "Başvuru, bizzat kanunî temsilci veya avukat tarafından sulh ceza mahkemesine verilecek bir dilekçe ile yapılır." şeklindeki düzenleme

dikkate alındığında, kendisi hakkında uygulanan idari para cezasına itiraz etme hakkının şahsa sıkı sıkıya

bağlı olan haklardan olduğu ve bizzat kullanmasına engel bir düzenleme bulunmadığı cihetle, itirazın usulden kabulü ile esas yönünden değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

dikkate alındığında, kendisi hakkında uygulanan idari para cezasına itiraz etme hakkının şahsa sıkı sıkıya

bağlı olan haklardan olduğu ve bizzat kullanmasına engel bir düzenleme bulunmadığı cihetle, itirazın usulden kabulü ile esas yönünden değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Her ne kadar kabahatli hakkında COVID-19 pandemisi kapsamında alınan tedbirlere riayet etmemesi nedeniyle 1593 sayılı Kanun'a muhalefet kabahatinden uygulanan idari para cezasına karşı başvurusuna yönelik verilen kararın kanun yararına bozulması talep edilmiş ise de; 09.11.2022 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7420 sayılı Kanun'un Geçici 4. maddesi ile "24/4/1930 tarihli ve 1593 sayılı Umumi Hıfzıssıhha Kanunu ile 30/3/2005 tarihli ve 5326 sayılı Kabahatler Kanunu kapsamında COVID-19 salgın hastalığının ülkemizde yayılmasını önlemek amacıyla 11/3/2020 tarihinden itibaren bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar verilen ve bu Kanunun yayımlandığı tarih itibarıyla ilgilisine tebliğ edilmemiş olan idari para cezaları tebliğ edilmez, tebliğ edilmiş olanların tahsilinden vazgeçilir. Bu maddenin yürürlük tarihinden önce işlenen söz konusu kabahatler için idari para cezası verilmez, tahsil edilmiş olan idari para cezaları iade edilmez." şeklinde düzenleme getirildiği, bilahare Anayasa Mahkemesinin 05.04.2023 tarihli ve 2023/44 Esas, 2023/71 Karar sayılı kararı ile son cümledeki "... tahsil edilmiş olan idari para cezaları iade edilmez.." ibaresinin iptal edilmesi üzerine, bu kez 15.07.2023 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 7456 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 7420 sayılı Kanun'un Geçici 4. maddesine "Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce tahsil edilen idari para cezaları, 31/12/2024 tarihine kadar tahsilatı yapan idari birime yapılacak başvuru üzerine Hazine ve Maliye Bakanlığınca belirlenecek usul ve esaslara göre iade edilir." şeklinde bir fıkra eklendiği, bu düzenlemeler ile COVID-19 pandemisi kapsamında alınan tebirlere riayet etmemek fiilleri ile ilgili olarak 5326 ve 1593 sayılı Kanun'lar uyarınca idari para cezası verilmemesinin, verilen idari para cezalarının ilgilisine tebliğ edilmemesinin, tebliğ edilmiş olanların tahsilinden vazgeçilmesinin, tahsil edilenlerin ise ilgilinin başvurusu halinde iade edilmesinin öngörüldüğü cihetle, kanun yararına bozma müessesinin ülke sathında uygulama birliğini sağlamak ve farklı uygulamalar sebebiyle oluşabilecek kayıpların önlenmesi açısından kabul edilmiş bir olağanüstü kanun yolu olduğu da gözetildiğinde, isteme konu kararın kanun yararına bozulmasında bir hukuki fayda kalmadığı anlaşılmıştır.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13888, Karar No: 2018/7485, Tarih: 16.04.2018

**4. Ceza Dairesi         2014/13888 E.  ,  2018/7485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Birden fazla kişi ile birlikte tehdit, gece vakti konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1)Müşteki Özlem Gülmez kovuşturma aşamasındaki beyanı ile çelişki oluşturacak şekilde, soruşturma aşamasında ikametine gelip eylemleri gerçekleştiren kişilerin, ... ile kılıç oteli çalıştıran Gökhan olarak bildiği kişiler olduğunu beyan etmesine rağmen, beyanlar arasında çelişkinin giderilmediğinin anlaşılması karşısında; çelişkinin giderilerek ve gerekirse sanıklar ile müşteki yüzleştirilerek olayı gecesi müştekinin ikametine gelen faillerin kimler olduğu açıkça tespit edildikten ve ayrıca sanık ...'ın savunmasında eylemin gerçekleştiği evin müştekinin çalıştığı gazinoya ait olduğunu ve kendisinin de bu evde kaldığını belirtmesi nedeniyle, bu hususun araştırılarak suç tarihinde söz konusun evin kimler tarafından konut olarak kullanıldığının açıklığa kavuşturulmasından sonra, toplanan deliller birlikte değerlendirilerek sanıkların hukuki durumlarının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeyerek, eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile hükümler kurulması;

2)Kabule göre de; Anayasa Mahkemesi'nin karar tarihinden sonra 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...'ın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 16/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3397, Karar No: 2024/5802, Tarih: 30.10.2024

**12. Ceza Dairesi         2024/3397 E.  ,  2024/5802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2024/5 E., 2024/235 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

KARAR : Direnme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî ret, kısmî bozma

İstanbul Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.04.2024 tarihli ve 2024/5 Esas, 2024/235 Karar sayılı kararı ile Dairemizin 13.12.2023 tarihli ve 2023/6319 Esas, 2023/5590 Karar sayılı bozma kararına karşı verilen direnme kararının, suça sürüklenen çocuk müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Katılanlar vekilinin yüzüne karşı verilip 17.04.2024 tarihinde tefhim edilen kararı, 5271 sayılı CMK'nın 291/1. maddesinde belirlenen 15 günlük kanunî sürede 22.04.2024 tarihli temyiz nedeni içermeyen süre tutum dilekçesi ile temyiz ettiği, katılanlar vekiline gerekçeli kararın 25.05.2024 tarihinde ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin gerekçeli temyiz dilekçesinin 18.06.2024 tarihinde elektronik yolla tebliğ edilmesi üzerine, katılanlar vekilince direnme kararının yerinde olması ve karşı tarafın iddialarının hukuki zemininin bulunmaması nedeniyle direnme kararının onanması istemli ve temyize cevap niteliğindeki 02.07.2024 tarihli dilekçenin dosyaya sunulduğu, ancak direnme kararında ya da katılanlar vekiline yapılan tebligatlarda, 5271 sayılı CMK'nın 295/1. maddesi uyarınca temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 7 günlük ek süre içerisinde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe sunabileceğinin, bu süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz sebebi bildirmemesi hâlinde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceğinin ihtar edilmediği anlaşıldığından, söz konusu eksikliğin giderilmesi için Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.10.2023 tarihli ve 2023/6-93 Esas, 2023/549 Karar sayılı kararına göre katılanlar vekiline yapılacak meşruhatlı tebligatla 5271 sayılı CMK'nın 295/1. maddesi uyarınca tebliğden itibaren 7 günlük ek süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz sebebi bildirilmesi gerektiği, aksi hâlde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedilebileceği ihtarı ile usûlüne uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile tebliğ - tebellüğ evrakının ve verilmesi durumunda gerekçeli temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi, verilmemesi durumunda mevcut hâliyle süre tutum dilekçesine dayalı olarak inceleme yapılması amacıyla dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, Oy birliğiyle, 30.10.2024 tarihinde karar verildi.