muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/7593, Karar No: 2011/1024, Tarih: 22.02.2011

**15. Hukuk Dairesi         2010/7593 E.  ,  2011/1024 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık; davacı iş sahibinin davalı yüklenici tarafından imâl ve kurulduğu ileri sürülen çadırın hatalı yapımı sebebiyle çökmesiyle oluşan zararın tahsili isteminden kaynaklanmış olup, mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesi davalıya usulüne uygun bir biçimde tebliğ edilmiş, davalı davaya cevap vermemiştir. Bu suretle davayı inkâr etmiş sayıldığından ve esasen temyiz dilekçesinde de davacı ile akdî ilişkinin bulunmadığı, çadır yapım ve montesinin dava dışı şirket tarafından gerçekleştirildiğini ileri sürüp tespit raporuna da bu yolla itiraz ettiğini belirttiğinden davacı akdî ilişkinin varlığını HUMK'nın 288 ve devamı maddelerine göre senet ile ispat etmek zorundadır. Muvafakat olmadığından şahit de dinlenemeyeceğinden davacı iddiasını ispat zımnında dosyaya belge sunmadığından kural olarak akdî ilişkiyi ispat edememiş sayılır. Ancak dava dilekçesinin deliller bölümünde her türlü delil demek suretiyle yemin hakkına dayanmış sayılacağından mahkemece davacının davalıya yemin teklifine hakkı olduğu hatırlatılıp yemin sonucunda akdî ilişki inkâr edildiği takdirde davanın reddine karar verilmeli, akdî ilişki ispatlandığı takdirde davacının ıslah talebiyle ilgili olarak davalıya tebligat yapılıp bu konuda cevap ve delilleri toplandıktan sonra, gerektiğinde yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılarak dava sonuçlandırılmalıdır.

Kabule göre de hüküm altına alınan tüm alacağa daha öncesi temerrüt ihtarı bulunmadığından dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi doğru olmamıştır.

Karar belirtilen sebeplerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 22.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3302, Karar No: 2009/11154, Tarih: 26.05.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/3302 E.  ,  2009/11154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/11/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Vergi Kanunlarının Yeni Türk Lirasına Uyumu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında 1.1.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5281 Sayılı Kanunun 8.maddesi ile 488 sayılı Damga Vergisi Kanununun, damga vergisinden istisna edilen işlemleri kapsayan (2) sayılı tablosuna 35 numaralı fıkra eklenmiştir. Bu fıkraya göre; “5422 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (12) numaralı bendi kapsamındaki işlemler nedeniyle düzenlenen kâğıtlar,” damga vergisinden istisna tutulmuştur.

5422 sayılı Kanun, 21.06.2006 tarih ve 26205 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 13.06.2006 tarihli 5520 sayılı "Kurumlar Vergisi Kanunu"nun 36. maddesi gereği yürürlükten kaldırılmış ise de, 21.06.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun Geçici 1/5.maddesindeki; “Diğer kanunlarla 5422 sayılı Kanuna yapılmış olan atıflar, ilgili olduğu maddeler itibarıyla bu Kanuna yapılmış sayılır” düzenlemesi karşısında, 488 sayılı Kanuna ekli (2) sayılı tablonun 35. fıkrasına yapılan atfın, 5520 sayılı Kanunun 5.maddesine yapıldığının kabulü gerekir.

5520 Sayılı Kanunun 5/1-f maddesi gereğince; “Bankalara borçları nedeniyle kanunî takibe alınmış veya Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna borçlu durumda olan kurumlar ile bunların kefillerinin ve ipotek verenlerin sahip oldukları taşınmazlar, iştirak hisseleri, kurucu senetleri ve intifa senetleri ile rüçhan haklarının, bu borçlara karşılık bankalara veya bu Fona devri….”, istisna kapsamında sayıldığına göre, bankaların yalnızca kredi sözleşmesinden kaynaklanan değil, her türlü alacaklarının tahsili için yaptıkları icra takibi nedeniyle yapılan ihale sonucu taşınmazı alacaklarına mahsuben almaları halinde, anılan işlemin damga vergisinden müstesna olduğunun kabulü gerekmektedir.

O halde alacaklı bankanın damga vergisine yönelik şikayetinin kabulü yerine reddi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 26.05.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3452, Karar No: 2014/5733, Tarih: 27.03.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/3452 E.  ,  2014/5733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dairemizin 21.11.2013 tarihli geri çevirme kararı sonrasında davacı kurum tarafından dosyaya sunulan 31.01.2014 havale tarihli dilekçe ile dava konusu taşınmaz kamulaştırma dışı bırakıldığından, ödemiş oldukları bedelin kendilerine iade edilmesinin istenildiği belirtildiğine göre, Kamulaştırma Yasası hükümleri doğrultusunda alınmış bir kamulaştırmadan vazgeçme kararı varsa buna ilişkin tüm bilgi ve belgelerin davacı idareden temini ile dosyaya konulmasından,

2-Belediye başkanlığının dosyada mevcut yazılarında dava konusu taşınmazın yapım aşamasında bulunan imar planında ve belediye sınırları içinde olduğu belirtilmiş ancak taşınmazın tüm belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı, etrafının meskûn olup olmadığı gibi hususlara yeterince açık cevap verilmemiştir. Bu nedenle dava konusu taşınmazın belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber tüm belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca (nazım imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan içine alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, sınırları ve mücavir alan içinde yer aldığı belediyenin nüfus ve yapılaşma yoğunluğu, genişleme hızı, taşınmazın altyapı hizmetlerine yakınlığı, ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma imkanları, bu verilere göre taşınmazın nazım planının hazırlanma amacı olan uygulama imar planı kapsamına alınmasının yakın bir olasılık olması vs. hususlarının belediye başkanlığından sorulup, alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/308, Karar No: 2023/2461, Tarih: 01.09.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/308 E.  ,  2023/2461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/304 E., 2016/363 K.

SUÇLAR : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 25. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.06.2016 tarihli ve 2014/304 Esas, 2016/363 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 17.12.2020 tarihli ve 2016/334070 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Katılan vekilinin temyiz isteği;

1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2. Eksik inceleme ile karar verildiğine,

3. Sanıkların suçu işlediğine dair yeterli delil bulunduğuna,

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. Yerel Mahkemenin Kabulü;

1. "Alınan heyet raporunda; davaya konu olan yapının keşif günkü durumunda, onaylı rölöve ve restorasyon projesine aykırı bulunmadığının bildirildiği görüldü. İncelenen tüm dosya kapsamına göre; her ne kadar Sanıklar hakkında 2863 sayılı Yasaya muhalefet suçundan kamu davası açılmış ise de sanıkların alınan savunmaları, olay yerinde yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanıkların yüklenen suçu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden varsayımlara dayalı mahkumiyet hükmü kurulamayacağından, şüpheden sanık yararlanacağından yüklenen suçun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığı anlaşıldığından sanıkların yüklenen suçtan beraatine karar vermek gerekmiş olup aşağıdaki hüküm kurulmuştur." denilmektedir.

2. Müşteki ... savcılıktaki beyanında; "Cumhuriyet Başsavcılığınıza vermiş olduğum şikayet dilekçem doğrudur. Aynen tekrar ederim. Altındaki imza bana aittir. Dilekçemde beyan ettiğim gibi Sultanahmet Cankurtaran Dalbastı Sokak N:16 sayılı yerde bulunan Aşkın Otel isimli işyeri tarihi bir binadır, bu binayı işleten kişi veya kişiler Kültür ve Turizm Bakanlığı Tabiat Varlıkları Koruma Bölge Kurulunun ekte sunduğum belgesine rağmen ve yine ekte sunduğum resimlerden de anlaşılacağı üzere çıkma kat ve imar olmamasına rağmen çamaşırhane eklemiş ve yine yan cephede bulunan pencerelerin kapatılması gerekmesine rağmen bu pencereleri açık bırakarak 2863 sayılı Yasaya muhalefet etmektedirler. Bu nedenle otel yetkilileri hakkında davacı ve şikayetçiyim." demiştir.

3. Sanık ... savunmasında; "dava konusu yerin maliki ben ve kardeşim Necmettindir. 1993 yılında kardeşim, annem beraber burayı satın aldık. Burası şuanda bir oteldir. Annem 2013 de vefat etti. Şuanda burayı kardeşim Necmettin ile birlikte ben işletiyorum. 2009 yılında yapıldığı iddia edilen müdahaleler bizim tarafımızdan yapılmadı. Bu belirtilen müdahaleler 1993 yılında biz satın aldığımızda da vardı. Biz satın aldıktan sonra bu yerde herhangi bir değişiklik yapmadık. Kardeşim de yapmadı. Suçlamaları kabul etmiyorum. Ben 3-4 senedir bu binayı işletiyorum. Öncesinde annem vardı. Ben buranın Kültür Tabiat Varlıkları korumasında olup olmadığını daha önce bir evrakta okumuştum ancak ne zaman okuduğunu tam hatırlamıyorum. Kardeşim Almanya da yaşar. Otelin ortağıdır. Ancak geldiğinde senede bir ay otelle ilgili bilgi sahibi olmaktadır. Bunun haricinde Almanya da çalışır. Temmuz ayında gelecektir." demiştir.

4. Sanık ... savunmasında; " Dava konusu yer bana ve kardeşim Şerafettine annemden miras olarak kaldı. Annem 2013 de vefat etti. O tarihe kadar burası annemin mülküdür. Burayı annem işletiyordu. Ben 1979 da yılından beri Almanyada çalıştum. 2012 yılının sonlarında Türkiye ye gelip gitmeye başladım. Şuan da Türkiyedeyim. Daha konusu binadaki otelin işletmesiyle ilgim yoktur. Çünkü belirtilen iddialar 2012 yılı öncesine aittir. Ben o tarihte Türkiye de değildim. Bildiğim kadarıyla yasaya aykırı olarak yapılan bir işlem yoktur. Yan tarafta inşaat yapıldı. Annem onları kaçak olduğu için şikayet etti. Onlar açısından en üst katın yıkılmasına dair karar çıktı. Bizim binamızda herhangi bir usulsüzlük yoktur. Suçlamaları kabul etmiyorum." demiştir.

5. Mahkemece mahallinde icra edilen keşif neticesinde alınan bilirkişi heyeti raporunda; dava konusu yapının kentsel ve arkeolojik sit alanı içerisinde, korunması gerekli kültür varlığı olarak tescilli yapı olduğu, dava konusu pencerelerin tescil tarihinde ve yapının özgün durumunda da var olduğu, otel yapısının terasında kaçak kat yapıldığına ilişkin alanın taş, tuğla, beton malzemeden oluşmayan hafif doğrama malzemesi ve cam ile, otel terasında oturan müşterilerin yağmurdan ve rüzgardan korunmasını amaçlayan ve yanları tamamen açılır kapanabilir durumda alan olduğu, bu alanın 5237 sayılı Kanun'un 184. maddesi kapsamında kalmadığını, yapının onaylı projesine aykırı olmadığı belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Dava konusu kentsel ve arkeolojik sit alanı içerisindeki, korunması gerekli kültür varlığı olarak tescilli binada, kurul kararına rağmen aykırı eylemlerin giderilmediği ve aykırı uygulamalara devam edildiğine ilişkin açılan kamu davası kapsamında, sanıkların üzerlerine atılı suçlamayı kabul etmedikleri, projeye aykırı herhangi bir eylemde bulunmadıklarını belirttikleri, mahkemece mahallinde icra edilen keşif neticesinde alınan bilirkişi raporu ile dava konusu yapının mevcut halinin onaylı rölöve ve restorasyon projesine uygun olduğunun tespit edildiği anlaşılmakla, mahkemece sanıkların beraatine dair hüküm tesisinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 25. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.06.2016 tarihli ve 2014/304 Esas, 2016/363 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9298, Karar No: 2022/2826, Tarih: 29.03.2022

**3. Hukuk Dairesi         2021/9298 E.  ,  2022/2826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen cezai şart, reçete bedeli ve uyarı cezasının iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesi üzerine, ilk derece mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Davacı vekilinin temyiz istemi yönünden;

6100 sayılı HMK’nın “Bozmaya uyma veya direnme” başlıklı 373. maddesinin birinci fıkrası; “Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.” hükmünü,

Aynı maddenin dördüncü fıkrası ise; “Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesi tarafından, Yargıtay’ın bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi halinde, davanın taraflarına, karara karşı sadece temyiz yoluna başvuru olanağı tanındığı anlaşılmaktadır.

Bu halde ise; ilk derece mahkemesince verilen kararın, HMK’nın 362. maddesinde bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararlar için öngörülen temyiz kesinlik sınırına tabi olacağı tartışmasızdır.

6763 sayılı kanun ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen ek 1. madde uyarınca; aynı Kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01.01.2021 tarihinden itibaren 78.630 TL’ye çıkartılmıştır.

Bozmaya uyularak verilen karar, karar tarihi itibariyle yargılama gideri ve vekalet ücreti bakımından kesin niteliktedir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, kesin olan karar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin miktar itibariyle reddi gerekmektedir.

2-Davalı vekilinin temyiz istemi yönünden;

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan ilk derece mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK’nın 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin miktar itibariyle reddi gerekmektedir.

2-Davalı vekilinin temyiz istemi yönünden;

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan ilk derece mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK’nın 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle ilk derece mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine,
Yargıtay — Esas No: 2016/12217, Karar No: 2016/13735, Tarih: 14.11.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/12217 E.  ,  2016/13735 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hak sahibi sıfatıyla davacıya ödenen ölüm aylığının 5510 sayılı Kanun hükümleri gereğince kesilmesine yönelik kurum işleminin iptali ile yeniden aylık bağlanması, davalı kuruma borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı .....avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakında verilen boşanma kararı 05.05.2005 tarihinde kesinleşen davacıya, yaşamını yitiren sigortalı üzerinden hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle talep konusu dönemde fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle, davalı ...... kesildiği ve 17.10.2008-16.10.2011 döneminde yersiz olarak ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuk ettirildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, ilk kez verilen kabule ilişkin kararın Dairemizin 10.12.2013 tarih, .... Esas, ...... Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmiş; Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de bozma ilamında “...Mahkemece hiçbir araştırma yapmadan sadece davacı tanık beyanları ile verilen hüküm eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır. Mahkemece, yukarıda belirtildiği şekilde araştırma yapılarak, komşu, yönetici muhtar ve azaların beyanına başvurulmalı, zabıta araştırması yapılmalı, Ağır Ceza Mahkemesi dosyası getirtilmeli, tüm deliller toplandıktan sonra hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi...” belirtilmesine rağmen bozma gereği tam olarak yerine getirilmeksizin karar verilmesi yerinde görülmemiştir.

İnceleme konusu davada; 17.11.2011 tarihli kontrol memuru raporunda davacı ve boşandığı eşinin fiili denetimde birlikte yaşarlarken tespit edildiğinin belirtilmesi, 26.01.2012 tarihli kontrol memuru raporunda da davacı ile boşandığı eşin birlikte yaşadıklarının tespit edilmesi, davacı ve boşandığı eşinin 28.05.2012 tarihine kadar aynı adreste ikamet etmeleri, 28.05.2012 tarihinden sonra davacı adresini değiştirmiş ise de dosya içerisinde bulunan ........ Ağır Ceza Mahkemesinin ilgili

dosyasında davacının eski adresi olan boşandığı eşi ile birlikte ikamet ettikleri “.... Mah...... Sokak No:/ adresine çıkartılan davetiyenin bizzat davacıya tebliğ edilmesi hususları dikkate alınmalı, ayrıca davacının Halkalı Merkez Mahallesi ile yeniden aylık bağlanması talebi de göz önünde bulundurulduğunda 28.05.2012 tarihinden sonra ikamet ettiği Barış Mahallesi adresindeki komşuları resen belirlenerek tanık olarak dinlenmeli ve böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 14.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.