muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/5163, Karar No: 2019/7015, Tarih: 28.11.2019

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2019/5163 E.  ,  2019/7015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne, duruşma isteminin değerden reddine karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Çekişmeli ... ili, ... ilçesi, ... mahallesinde bulunan 193 ada 70 parsel sayılı 5.990,87 m² yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliğinde 1/2'şer pay ile davalılar ... ve ... adına tapuda kayıtlıdır.

Davacı ... Yönetimi ... ilçesi, ... mahallesi 193 ada 70 parsel sayılı taşınmazın dava dilekçesi ekinde sunulan haritada belirtilen kısmının orman sınırları dahilinde kaldığını beyanla, orman niteliğinde olan kısımlarının davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 11/05/2016 havale tarihli ıslah dilekçesi ile taşınmazın tamamının orman olduğunun anlaşıldığını beyanla 193 ada 70 sayılı parselin tamamının tapusunun orman vasfıyla Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesini talep etmiştir. Yargılama sonunda mahkemece; taşınmazın tamamının orman sayılan yerlerden olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile ... ilçesi, ... mahallesi 193 ada 70 sayılı parselin, davalılar adına oluşturulan tapu kaydının iptali ile orman vasfı altında Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Taşınmazın bulunduğu yörede 1962 yılında arazi kadastrosu, 2011 yılında 3402 sayılı Kanun gereği yenileme kadastrosu, 2013 yılında 6831 sayılı Kanuna göre orman kadastrosu yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişisi tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada çekişmeli taşınmazın kısmen orman tahdidi içinde kalan yerlerden olduğu, kalan kısmının ise 1954 yılı hava fotoğraflarında ağaçlarla kaplı olduğu, bu ağaçların kültür fındık ağaçları olmadığı, boylu, geniş yapraklı orman ağaçları olduğunu, bu ormanların çevre ormanlarla aynı özellikte ve bitişik halde olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm

kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A maddesi gereğince davalıdan onama harcı alınmasına yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde iadesine

28/11/2019günü oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A maddesi gereğince davalıdan onama harcı alınmasına yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde iadesine

28/11/2019günü oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

... ili, ... ilçesi, ... mahallesinde bulunan 193 ada 70 parsel sayılı 5.990,87 m² yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliğinde 1/2'şer pay ile davalılar ... ve ... adına tapuda kayıtlıdır. Davacı ... Yönetimi çekişmeli 193 ada 70 parsel sayılı taşınmazın dava dilekçesi ekinde sunulan haritada belirtilen kısmının orman sınırları dahilinde kaldığını belirterek orman niteliğinde olan kısımlarının davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 11/05/2016 havale tarihli ıslah dilekçesi ile taşınmazın tamamının orman olduğunun anlaşıldığından 193 ada 70 sayılı parselin tamamının tapusunun iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece; taşınmazın tamamının orman sayılan yerlerden olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile ... ilçesi, ... mahallesi 193 ada 70 sayılı parselin, davalılar adına oluşturulan tapu kaydının iptali ile orman vasfı altında Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, orman iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir. Taşınmazın bulunduğu yörede 1962 yılında arazi kadastrosu, 2011 yılında 3402 sayılı Kanun gereği yenileme kadastrosu, 2013 yılında 6831 sayılı Kanuna göre orman kadastrosu yapılmıştır.

Dava, orman iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir. Taşınmazın bulunduğu yörede 1962 yılında arazi kadastrosu, 2011 yılında 3402 sayılı Kanun gereği yenileme kadastrosu, 2013 yılında 6831 sayılı Kanuna göre orman kadastrosu yapılmıştır.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın kesinleşen orman tahdidi içinde kalan bölümleri ile öncesi orman ya da eylemli orman olan bölümleri ayrı ayrı belirlenmek suretiyle tahdit içinde kalan bölümler yönünden davanın kabulüne tahdit dışında kalan bölümler yönünden ise davanın reddine karar verilmesi gerektiği kanaatinde olduğumdan, sayın Çoğunluğun “çekişmeli taşınmazın kısmen orman tahdidi içinde kalan yerlerden olduğu, kalan kısmının ise 1954 yılı hava fotoğraflarında ağaçlarla kaplı olduğu, bu ağaçların kültür fındık ağaçları olmadığı, boylu, geniş yapraklı orman ağaçları olduğunu, bu ormanların çevre ormanlarla aynı özellikte ve bitişik halde olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığı” gerekçesine dayalı onama kararına katılmıyorum. Zira; Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2006/20-619 E. - 2006/665 K. sayılı kararında “ ...Orman kadastrosunun kesinleştiği hallerde bir yerin orman sayılan yerlerden olup olmadığı ve hukuki niteliği, orman kadastro tutanak ve haritalarının uygulanması suretiyle belirlenir...” denilmektedir. Dairemizin de bu konuda "Kural olarak, tahdidin kesinleştiği yerlerde, bir yerin orman olup olmadığı kesinleşmiş tahdit haritasının uygulanmasıyla çözümlenir" şeklinde yerleşik içtihatları mevcuttur. Ayrıca 26.04.2012 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6292 sayılı Kanun ile değişik 6831 sayılı Kanunun 12. maddesinde (Ek fıkra: 19/4/2012 - 6292/13 md.) “Orman kadastrosu yapılıp kesinleşen yerlerde, orman idaresince başka bir değerlendirme yapılmaksızın kesinleşen orman kadastrosuna göre işlem yapılır.” düzenlemesi yer almaktadır. Orman olmayan ve 1962 yılında yapılan genel arazi kadastrosunun kesinleşmesi ile özel mülk olarak tapuya kaydedilen, 2013 tarihinde yapılıp kesinleşen orman kadastrosunda ise tahdit dışında bırakılan bir yerin, sonradan çevreden gelen tohumlar yolu ile ormanlaşmasının taşınmazı kamu malı orman haline getirmeyeceği de nazara alınmalıdır. Yukarıda açıklanan yasal nedenler ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun yasal değişiklikleri yansıtan kararları ışığında tahdit hangi kanuna göre yapılmış olursa olsun Orman İdaresince başka bir değerlendirme yapılmaksızın kesinleşen orman kadastrosuna göre işlem yapılması gerekmekle Orman Yönetimince “eylemli orman veya öncesi orman “ iddiasına dayanılarak açılan dava dinlenemeyecek olup tahdit dışında kalan bölümler yönünden davanın reddine karar verilmesi gerektiği kanaatindeyim. Mahkeme kararının bu gerekçe ile bozulması gerektiği düşüncesi ile Sayın çoğunluğun onama gerekçesine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2007/16028, Karar No: 2008/175, Tarih: 22.01.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/16028 E.  ,  2008/175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.01.2006 gününde verilen dilekçe ile meni müdahale-alacak istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 17.07.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacı, köyü temsilen vekil marifetiyle açılan dava ile, davalı şirketler tarafından köy tüzel kişiliği adına kayıtlı parsellerden izinsiz kum çakıl çıkarıldığı ileri sürülerek, kum çakıl bedeli olarak tazminat ve taşınmaza yapılan elatmanın önlenmesi istenmiştir. Mahkemece getirtilen son tapu kayıt örneklerine göre davaya konu parsellerin her ikisinin de mera cinsi ile sınırlandırılmış olduklarının anlaşılması üzerine davacı ... ile mülkiyet ilişkileri kesilmiş olan iş bu taşınmazlar hakkında köyün davacılık sıfatının kalmadığı kabul edilerek davanın redine karar verilmiş, hüküm davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davaya konu edilen 1513 ve 1604 parsel numaralı taşınmazlar, 15.12.2004 tarihi itibariyle tarla cinsiyle hükmen davacı ... adına kayıtlıdır. Bu taşınmazların dosyaya getirtilen son kaydına göre, ... Köyünde iki ayrı mekviide, mera cinsi ile sınırlandırılmış bulundukları anlaşılmaktadır. Son gelen kaydın neye göre oluştuğu mevcut belge ve bilgilere göre anlaşılmamakta ise de, her iki parselin de mera cinsiyle davacı köyde yer aldıkları açıktır. Tahsis suretiyle başka bir köy ya da belde adına kullanma hakları devredilmiş ise, her iki meranında ... Köyü Tüzel Kişiliği merası olduğunu kabul etmek gerekir. Hal böyle olunca köyün adı geçen meralardaki mutasarıflık hakları nazara alındığında bu meralara herhangibir nedenle yapılan elatmaların önlenmesi için dava haklarının varlığı da kabul edilmelidir. Meraların çıplak mülkiyeti hazineye ait bulunduğundan hayvan otlatma dışındaki yararlanma hakları da hazinede olacağından köy tüzel kişiliğinin çıkarılan kum ve çakıl karşılığı tazminat isteme hakkının olduğunu söylemek mümkün bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle davacı köyün davasının meraya yapılan elatmanın önlenmesi biçiminde yorumlanarak bir karar verilecek yerde sıfat yokluğundan davanın reddi doğru görülmemiş hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 22.01.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4797, Karar No: 2024/301, Tarih: 22.01.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/4797 E.  ,  2024/301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 17.07.2023

SAYISI : 2023/1027 E., 2023/939 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tortum Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/121 E., 2023/16 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf dilekçesinin miktar itibariyle reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 17.07.2023 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 17.07.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar 10.624,00 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin 17.07.2023 tarihli Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 17.07.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12088, Karar No: 2013/13047, Tarih: 07.10.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/12088 E.  ,  2013/13047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Dava konusu taşınmazla aynı köyde ve kamulaştırma kapsamında bulunan ve 2010 yılı itibariyle değerlendirilen bir başka taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti davasının Dairece yapılan temyiz incelemesinde (İnegöl Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/577 E. 2011/756 K. Dairenin 2013/3063 E-4277 K. sayılı) hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda sulu arazide münavebeye buğday, biber ve taze fasulye alınarak bedel tespit edilmesine karşın, dava konusu dosyada münavebe planında birinci yıl buğday ürününün yanında ikinci ürün olarak ıspanak ürününün alınması suretiyle kamulaştırma bedeli tespit edilmesi,

2-Dava konusu taşınmazın Bursa-Eskişehir otoyoluna bitişik olması, elde edilen ürünlerin pazarlanmasında ve ulaşımında bir problemin olmaması, sanayi merkezlerine ve soğuk hava depolarına yakın olması, ana arterlere yakınlığı nedeniyle sosyal ve kültürel etkinliklerden yararlanma imkanının olması gibi hususların objektif artış nedeni olamayacağı gözetilmeden % 25 oranında objektif değer artışı uygulayan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulmuş olması,

3-Mahkemece yapılan ikinci keşfin giderlerinin davalı tarafça yatırıldığı anlaşılmakla, davalı tarafından yapılan keşif giderlerinin davacıdan alınıp davalılara verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıdaki bentlerde belirtilen nedenlerden dolayı taraf vekillerinin temyiz itirazlarının yerinde olduğundan kabulü ile 6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 07.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11918, Karar No: 2010/8611, Tarih: 20.09.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/11918 E.  ,  2010/8611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 4 ay geç emekli olması nedeniyle alamadığı aylıkların yasal faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının Kurum tarafından 4 ay geç emekli edildiği gerekçesi ile 4 ay fazla ödediği prim ve 4 ay geç emekli olması nedeni ile alamadığı aylıkların tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, istemin kısmen kabulü ile davacının ilk talep tarihinden itibaren aylık bağlanması istemin reddine 30.01.2006 tarihinde 4 aylık prim borcu karşılığı yatırdığı 1.160,00 TL den 19 günlük prim borcu dışındaki 976,33 TL nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davacıya iadesine karar verilmiştir

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 06.01.1986 tarihli bildirgeye göre vergi kaydı nedeniyle 20.04.1982 tarihi itibariyle tescil edildiği, diş doktoru olarak 01.08.1978-30.08.1994 ile 01.03.1999 tarihinde başlayıp devam eden vergi kaydı, 23.06.1976 tarihinde başlayıp devam eden oda kaydı bulunduğu esnaf sicil kaydının bulunmadığı, prim borçlarını ödeyerek 30.09.2005 tarihinde Kuruma yaşlılık aylığı bağlanması için istemde bulunduğu, davacının 01.01.1977-30.12.1977 tarihleri arasında 1 yıl 3 ay Emekli Sandığı kapsamındaki çalışmaları ile 30.09.1976-30.01.1977 tarihleri arasında geçen ve Kuruma borçlandığı 5 aylık askerlik süresinden çakışan 30 günlük süre iptal edilerek, 8981 günlük sigortalılığı kabul edilip, 9000 gün prim ödeme koşulu gerçekleşmediği gerekçesi ile aylık isteminin ret edilerek 30.09.2005 tarihinde davacıya bildirildiği, davacı tarafından 31.12.2005 tarihine kadar olap prim borcu ve gecikme zammı toplamı olan 1.160,00 TL nin 30.01.2006 tarihinde Kuruma ödenerek 30.01.2006 tarihinde tekrar tahsis talebinde bulunulduğu ve 01.02.2006 tarihinden geçerli olmak üzere davacıya yaşlılık aylığı bağlandığı anlaşılmaktadır.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren, 1479 sayılı Yasa’nın 24. maddesi ilk şekliyle, sigortalılığın oluşumu için, kendi ad ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmesi yanında, ayrıca, kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu da aramıştır.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren, 1479 sayılı Yasa’nın 24. maddesi ilk şekliyle, sigortalılığın oluşumu için, kendi ad ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmesi yanında, ayrıca, kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu da aramıştır.

Bu kuruluşlara kayıt tarihi ise, sigortalılığın başlangıcı yönünden, yasal karine kabul edilmiştir. 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa, Bağ-Kur’lu olabilme yönünden, söz konusu 24. maddenin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu kaldırmış, sadece Yasa’nın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulunun gerçekleşmesi durumunda, sigortalılığın oluşacağını yeterli görmüştür. Buna karşın, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa bağımsız çalışanların sigortalı olabilmeleri yönünden vergi yükümlülüğünü öngörmüş, vergiden muaf olanların da kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olmaları durumunda yine sigortalı sayılacaklarını kabul etmiştir. 22.03.1985 yürürlük tarihli 3165 sayılı Yasa ise, sigortalılığa karine yönünden vergi kaydının, bu kaydın bulunmaması veya vergiden muaf olunması halinde, esnaf ve sanatkar sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarının esas alınacağını belirlemiştir. Anılan madde, 24.08.2000 tarihli ve 619 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile değiştirilmişse de, daha sonra söz konusu Kanun Hükmünde Kararname, Anayasa Mahkemesi’nin 26.10.2000 tarihli ve E: 2000/61, K: 2000/34 sayılı kararı ile iptal edilmiş ve iptal kararı 08.08.2001 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 24.07.2003 tarih ve 4956 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikte ise, bağımsız çalışanların Bağ-Kur sigortalısı sayılabilmeleri için, gelir vergisi mükellefi olmaları ile gelir vergisinden muaf olanlardan esnaf ve sanatkar sicili ile birlikte kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun olarak kayıtlı olmaları koşulu öngörülmüştür.

Somut olayda davacının 9000 gün prim ödeme koşulunu yerine getirmediği gerekçesi ile tekrar tahsis talebinde bulunduğu 30.01.2006 tarihine kadar olan sürede devam eden vergi kaydı ve Oda kaydı nedeni ile 1479 sayılı Yasa kapsamında Bağ-Kur sigortalılık koşullarını taşıdığından, bu döneme ait prim borçlarından da sorumlu olacağından davalı Kurum işlemi yerinde olup davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kısmen kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 20.09.2010 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8617, Karar No: 2014/15148, Tarih: 30.09.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/8617 E.  ,  2014/15148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇEŞME ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/01/2013

NUMARASI : 2007/314-2013/17

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil olmadığı taktirde tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 30.09.2014 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat A..Ü. geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen vekili Avukat gelmedi yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava; muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil olmadığı taktirde tenkis isteğine ilişkindir.

Davacı; temliki işlemin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmış, davalı ise; çekişmeli taşınmazı satın aldıklarını, murisin mali katkısı karşılığında intifa hakkı tanındığını, diğer çocuklarının yurtdışında yaşadığını, murisin ve eşinin ölünceye kadar tüm ihtiyaçlarının ve bakımlarının kendisi tarafından karşılandığını öne sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; mirasbırakan Y. A.'ın 12/09/2006 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak ikinci eşi Saime ve müşterek çocukları Çiçek, Süleyman ile ilk eşinden olma oğlu Necdet'i bıraktığı, murisin 21/07/1995 tarihinde satın aldığı, davaya konu 2088 ada, 10 parsel sayılı taşınmazda yer alan, 2 nolu bağımsız bölümün çıplak mülkiyetini, 25/07/1995 tarihli satış akdi ile kızı olan davalıya temlik ettiği, davacının murisin ilk eşinden olma oğlu Necdet, davalının ise murisin ikinci eşinden olma kızı Çicek olduğu anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.