muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1490, Karar No: 2023/5791, Tarih: 23.10.2023

II. GEREKÇE

Suça sürüklenen çocukların birlikte şikâyetçinin soruşturma aşamasındaki beyanına göre, yapımı devam eden inşaattan hurda elektrik kablosu çalması nedeniyle iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan mahkûmiyetlerine karar verilmiş ise de; dosya kapsamına ve şikâyetçinin beyanına göre, hırsızlığın yapımı devam eden geri dönüşüm fabrikasına ait inşaat alanındaki depodan gerçekleştirildiğinin anlaşıldığı, bahse konu yerde herhangi bir ticari faaliyetin yapılmadığının, iş yeri olarak kullanılmadığının anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilerek, beraat kararı yerine yazılı şekilde iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan mahkûmiyet ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, suça sürüklenen çocuklar ... Demirdöven ve ... Al hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan ... 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 21.01.2015 tarihli ve 2014/299 Esas, 2015/60 Karar sayılı kararı ile verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.09.2020 tarihli ve 2020/517 Esas, 2020/165 Karar sayılı verilmekle kesin nitelikte olan kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendinin verdiği yetkiyle, suça sürüklenen çocukların unsurları oluşmayan iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan BERAATLERİNE, tayin olunan cezaların çektirilmemesine, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3579, Karar No: 2010/6997, Tarih: 07.12.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/3579 E.  ,  2010/6997 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün BOZULMASINA ilişkin olarak Daireden verilen 16.02.2010 gün ve 2009/7112 E, 2010/706 K. sayılı ilamın tashihi karar yoluyla incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, dosyadaki belgeler okundu. Gereği görüşüldü:

1-Karar düzeltme nedeni olarak ileri sürülen sair yönler daire kararında gerekçesi gösterilmek suretiyle karşılanmıştır. Düzeltilmesi istenilen karar, dosya içeriğine usul ve kanuna uygundur. Bu nedenlerle davacının yerinde olmayan Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440. maddesi hükmüne uymayan sair karar düzeltme itirazlarının REDDİ gerekmiştir.

2-Davacının değer kaybının reddi gerektiğine ilişkin Dairemiz kararına yönelik karar düzeltme itirazlarına gelince; mahkemece Dairemizin önceki bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda bilirkişi raporu doğrultusunda birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, bu yeni hükmün davalı tarafça temyizi üzerine Dairemizce davacının değer kaybı isteminin reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek hüküm yeniden bozulmuştur. Haksız fiilden kaynaklanan tazminat davalarında kural olarak gerçek zarar ilkesi geçerli olup; maddi zarar, malvarlığının aktifinde bir azalma veya pasifinde bir çoğalmayı ifade eder. Zararı doğuran fiil malvarlığının çoğalmasına engel olmuş ise, bir başka deyişle fiil meydana gelmese idi gelecekte malvarlığının çoğalması söz konusu ise zarardan söz edilebilir. Değer kaybı da gerçek zarar kapsamındadır. Mahkemece önceki bozmadan sonra alınan bilirkişi raporu değer kaybı yönünden bozma kararında açıklanan hususları karşılar nitelik ve yeterlilikte olup, hükmün Dairemizce değer kaybı yönünden yeniden zuhûle dayalı olarak bozulduğu anlaşıldığından, davacının bu yöne ilişkin karar düzeltme itirazlarının kabulü gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacının sair karar düzeltme itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı tarafın karar düzeltme itirazının kabulü ile Dairemizce verilen 16.02.2010 gün ve 2009/7112 E, 2010/706 K. sayılı bozma ilamının ORTADAN KALDIRILMASINA, yerel mahkeme kararının değer kaybı yönünden de ONANMASINA, davacı tarafından peşin ödenen 35,50 TL karar düzeltme harcının istek halinde davacıya iadesine, 07.12.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2065, Karar No: 2021/16468, Tarih: 27.10.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/2065 E.  ,  2021/16468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin mağdurlara yönelik eylem nedeniyle kurulan mahkumiyet kararına yönelik olduğu, hükmün B bendinde kurulan mahkumiyet kararı ile sınırlı inceleme yapılması gerektiği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, mağdurların iştirak halinde malik oldukları murislerinden intikal eden arazi üzerindeki iki ağacı kesmek suretiyle dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar vermesi şeklinde gerçekleştiği iddia ve kabul edilen eylemin zincirleme suç hükümleri kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilmeksizin, 5237 sayılı TCK’nın 43/1. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 27.10.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11880, Karar No: 2013/18447, Tarih: 19.11.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/11880 E.  ,  2013/18447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirkete ait dizel otomobile davalı şirket pompacısının mazot yerine benzin koyması nedeniyle aracın arızalandığını belirterek tamir bedeli için 6,363,82 TL, aracın değer kaybı için şimdilik 1.000,00 TL ve aracın 23 gün kullanılamaması nedeniyle şimdilik 1.000,00 TL'nin olay tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, mahkemenin yetkisiz olduğunu, pompacının otomobile mazot doldurmak istediğini, ancak aracı kullanan sürücünün ısrarla benzin koyulmasını talep etmesi üzerine araca benzin koyulduğunu, yanlış akaryakıt doldurulması halinde kısa bir süre sonra araçta arıza ortaya çıkacağını, oysa davacı şirket elamanının 120-130 km mesafe kat ederek İnegöl'e gittiğini, davalı şirkete durumu hemen bildirmediğini, tamir bedelinin fazla olduğunu, değer kaybı ve aracın kullanılmamasının söz konusu olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre; davacı şirkete ait dizel yakıtla çalışan otomobile davalı şirket çalışanınca yanlış yakıt konulması sebebiyle aracın bazı parçalarının hasarlandığı ve hasarlanan parçaların değişimi nedeniyle davacının belli bir süre araçtan yararlanamadığı, bilirkişi raporuna göre aracın tamiri için 6.363,62 TL masraf yapıldığı, davacının 630,00 TL tutarında mahrumiyet kaybının bulunduğu, araçta hangi yakıtla çalıştığına dair ibarenin bulunduğu ve davalı işleticinin istihdam ettiği personelini bu konularda eğitmesi gerektiği halde eğitmediği, oluşan zarardan sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabul, kısmen reddiyle toplam 6.993,84 TL maddi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 19.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4354, Karar No: 2014/21955, Tarih: 17.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/4354 E.  ,  2014/21955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak, defter ve belgeleri ibraz etmemek

HÜKÜM : Sahte fatura kullanmak suçundan: Mahkumiyet Defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan: Beraat

I-Sanık hakkında 2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan hükme yönelik sanığın ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının incelenmesinde:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

II-Sanık hakkında defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosyada mevcut vergi raporlarına göre, sanığa 2004 takvim yılı defter ve belgelerini ibraz etmesi için 11.02.2009 tarihinde tebligat yapıldığı, sanığın bir kısım defter ve belgelerini ibraz ettiği ancak varlığı noter kayıtları ile sabit 2004 takvim yılı yevmiye ve kebir defterlerini ibraz etmediğinin belirtildiği ve sanığın bir kısım defterleri ibraz edemediğine ilişen savunmasının 213 sayılı VUK’nun 13. maddesinde belirtilen mücbir sebeplere veya kastı kaldıran diğer nedenlerden birine dayanmadığından defter ve belgeleri saklama ve ibraz etme zorunluluğunu ortadan kaldırmayacağı cihetle; atılı suçun unsurları itibariyle oluştuğu gözetilmeden mahkumiyeti yerine vergi mahkemesi kararına dayanarak yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1556, Karar No: 2021/2123, Tarih: 08.03.2021

**11. Hukuk Dairesi         2021/1556 E.  ,  2021/2123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 14. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce bozmaya uyularak verilen 01.07.2020 tarih ve 2020/873 E. - 2020/639 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiş, Bölge Adliye Mahkemesinin 25.12.2020 tarih ve aynı sayılı ek kararı ile, temyiz isteminin süresinden sonra yapıldığı gerekçesiyle temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş olup bu kez ek kararın davacı vekilince temyiz edildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Dava, şirket müdürü olan davalının şirketi zarara uğrattığından bahisle tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, kararın davacı vekilince istinaf edilmesi üzerine istinaf mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuşsa da, istinaf mahkemesince verilen 25/12/2020 tarihli ek kararla temyiz talebinin süresinde yapılmadığı gerekçesiyle temyiz isteminin süreden reddine karar verilmiştir.

Bu kez temyiz isteminin reddine dair ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince temyiz isteminin süre yönünden reddine ilişkin olarak verilen ek kararda hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen temyiz isteminin süre yönünden reddine ilişkin kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine, kararın bir örneğinin İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 08.03.2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1928, Karar No: 2013/232, Tarih: 13.02.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2012/6-1928 E.  ,  2013/232 K.**

* KİRA SÖZLEŞMESİ

* KİRA ALACAĞINDAN DOLAYI YAPILAN İCRA TAKİBİ

* 6098 SAYILI KANUNUN 346.MADDESİNİN UYGULAMA ALANI

* İCRA VE İFLAS KANUNU (2004) Madde 269

* İCRA VE İFLAS KANUNU (2004) Madde 68

* TÜRK BORÇLAR KANUNU (6098) Madde 346

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davadan dolayı, bozma üzerine direnme yoluyla; Ankara 6.İcra Hukuk Mahkemesi’nden verilen 13.10.2011 gün ve 2011/851 E.-2011/964 K.sayılı kararın bozulmasını kapsayan ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’ndan çıkan 10.10.2012 gün, 2012/6-410 Esas, 2012/695 Karar sayılı ilamın, karar düzeltilmesi yoluyla incelenmesi davalı/borçlular vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca dilekçe, düzeltilmesi istenen ilam ve dosyadaki ilgili bütün kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 68 ve devamı maddelerine dayalı itirazın kaldırılması istemine ilişkindir.

Davacı/alacaklı/kiralayan vekili dava dilekçesinde özetle; davacının, davalı/borçlular hakkında kira alacağından dolayı yaptığı icra takibinin, davalı/borçluların borca haksız itirazı üzerine durduğunu, davalı/borçluların kefillik sıfatına, depozito bedeline, faize ve muacceliyet şartına yönelik itirazlarının yerinde olmadığını belirterek, itirazın 27.500 TL’lik kısım üzerinden kaldırılması, bu miktara takip tarihinden itibaren faiz tahakkuk ettirilmesi ile itirazın kaldırılması istenen miktar üzerinden icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı/borçlular, yargılama sırasında yazılı veya sözlü beyanda bulunmamıştır.

Yerel Mahkemece, genel haciz yolu ile başlatılmış olan takipte, takip talepnamesinde sözlü akde dayanılması nedeniyle, itirazın kaldırılması aşamasında, yazılı akde ve bu akitteki muacceliyet şartına dayanılamayacağı gerekçesiyle, davalı/borçluların itiraz etmediği Ekim ayı kira bedeli yönünden davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davacı/alacaklı vekilinin temyizi üzerine, Özel Daire tarafından yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuş, Yerel Mahkeme, önceki gerekçesi yanında, takipte dayanılmayan yazılı kira akdinin yargılama aşamasında ileri sürülmesinin 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 2.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 29.maddelerinde yer alan dürüstlük kurallarına aykırı olduğunu da belirterek, gerekçesini güçlendirmek suretiyle ilk kararında direnmiştir.

Direnme hükmü, davacı/alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu’nca, Özel Daire kararında da yer alan, “icra takibi nedeniyle düzenlenen takip talepnamesinden davacının, taraflar arasında düzenlenen 01.09.2010 başlangıç tarihli kira sözleşmesine dayandığı ve bu sözleşme uyarınca takip yapıldığının kabulünün icap ettiği” gerekçesiyle direnme kararı oybirliği ile bozulmuş; davalı/borçlular vekili karar düzeltme isteminde bulunarak, direnme kararının onanmasını istemiştir.

Direnme hükmü, davacı/alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu’nca, Özel Daire kararında da yer alan, “icra takibi nedeniyle düzenlenen takip talepnamesinden davacının, taraflar arasında düzenlenen 01.09.2010 başlangıç tarihli kira sözleşmesine dayandığı ve bu sözleşme uyarınca takip yapıldığının kabulünün icap ettiği” gerekçesiyle direnme kararı oybirliği ile bozulmuş; davalı/borçlular vekili karar düzeltme isteminde bulunarak, direnme kararının onanmasını istemiştir.

Uyuşmazlık, davacı/alacaklının takip talebinde dayandığı kira akdinin sözlü mü yoksa yazılı mı olduğu, buradan varılacak sonuca göre takip talebinde sözlü akde dayanan alacaklının itirazın kaldırılması davasında yazılı kira akdine dayanıp dayanamayacağı noktalarında toplanmaktadır.

Davanın yasal dayanağı 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu (İİK)’nun 68.maddesidir.

İİK’nun 68.maddesinde itirazın kesin olarak kaldırılması, 62 ve 63.maddelerinde ise itiraz süresi, şekli ve sebepleri düzenlenmiştir.

İİK’nun “İtirazın kesin olarak kaldırılması” başlıklı 4949 sayılı Kanun ile değişik 68.maddesinin ilk üç fıkrasında;

“Talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmî dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenitse, alacaklı itirazın kendisine tebliği tarihinden itibaren altı ay içinde itirazın kaldırılmasını isteyebilir. Bu süre içerisinde itirazın kaldırılması istenilmediği takdirde yeniden ilâmsız takip yapılamaz.

Borçlu itirazını varit gösterecek hiçbir belge ibraz edemezse tetkik mercii itirazın kaldırılmasına karar verir.

İtiraz birinci fıkrada gösterilen senet veya makbuz yahut belgeye müstenit ise itirazın kaldırılması talebi reddolunur.”

Hükmü yer almaktadır.

Yine, aynı Kanunun  “Kira akdi dışındaki itirazlar ve tahliye” başlıklı 269/c maddesinde;

"Borçlu akdi reddetmeyip kiranın ödendiğini veya sair bir sebeple istenemiyeceğini bildirerek itiraz etmiş veya takas istemişse, itiraz sebeplerini ve isteğini noterlikçe re'sen tanzim veya imzası tasdik edilmiş veya alacaklı tarafından ikrar olunmuş bir belge yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya vesika ile ispat etmeğe mecburdur.

Senet veya makbuzun alacaklı tarafından inkarı halinde 68'inci madde  hükmü kıyasen uygulanır.”

Hükmüne yer verilmiştir.

Görüldüğü üzere, Kanunun 269/c maddesine göre borçlu akdi reddetmeyip kiranın ödendiğini veya sair bir sebeple istenemeyeceğini bildirerek itiraz etmiş ise, itiraz sebeplerini açıkça bildirmek ve ödeme konusundaki itirazını noterlikçe re'sen tanzim veya imzası tasdik edilmiş veya alacaklı tarafından ikrar olunmuş bir belge ile yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya vesika ile ispat etmeye mecburdur.

Bu açık hükümler gözetilerek somut olay ele alındığında;

Bu açık hükümler gözetilerek somut olay ele alındığında;

Davacı/alacaklı, davalı/borçlular aleyhine başlatmış olduğu genel haciz yolu ile icra takibinde borcun sebebi olarak, gerek takip talebinde gerekse ödeme emrinde “Borçlunun 13.07.2010 tarihinde anlaşarak 01.09.2010 tarihinde kiracılığını başlattığı işyerinde bir aylık kirasının zamanında ödenmemesi durumunda kiraların muacceliyet kesbedeceği anlaşması gereğince yapılan takip” açıklaması ile oniki aylık kira alacağının tahsili talebinde bulunmaktadır.

İtirazın kaldırılması aşamasında ibraz edilen yazılı kira sözleşmesinin incelenmesinde, 13.10.2010 tarihinde 01.09.2010 başlangıç tarihli olarak düzenlendiği anlaşılmaktadır.

Görüldüğü üzere, davacı/alacaklı takip talebinde ve ödeme emrinde, yargılama aşamasında ibraz ettiği yazılı kira sözleşmesine ait unsurlardan bahsetmiştir. Bu durumda takipte yazılı kira sözleşmesine dayanıldığının kabulü gerekmektedir.

Davalı/borçlular ise itiraz dilekçelerinde, davalılardan Ş. Öztürk’ün borca kefil olması nedeniyle sorumluluğunun ancak asıl borçluya yapılan takipten sonra başlayacağı; Eylül ve Ekim ayları kira bedelleri süresinde ödendiğinden bu aylara ait borç ve faizin yasal olmadığını ve taşınmazın üçüncü kişinin tehdidi nedeniyle mücbir sebepten tahliye edildiğini ileri sürerek, itirazlarını bildirmişlerdir.

İtiraz sebepleri incelendiğinde, davalı/borçluların takip talebinde dayanılan kira sözleşmesinin varlığına karşı çıkmadığı anlaşılmaktadır.

Taraflar sözleşmeyi inkar etmediğinden, kira sözleşmesinin İİK’nun 269/b-1 maddesi uyarınca kanıtlanmasına da gerek bulunmamaktadır.

Öte yandan, 04.02.2011 tarih ve 27836 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun “Kiracı aleyhine düzenleme yasağı” başlıklı 346.maddesinde:

“Kiracıya, kira bedeli ve yan giderler dışında başka bir ödeme yükümlülüğü getirilemez. Özellikle, kira bedelinin zamanında ödenmemesi hâlinde ceza koşulu ödeneceğine veya sonraki kira bedellerinin muaccel olacağına ilişkin anlaşmalar geçersizdir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Kiracıyı korumak amacıyla getirilen bu düzenlemenin somut uyuşmazlıkta uygulama yeri bulunup bulunmadığı hususu da açıklığa kavuşturulmalıdır.

Bilindiği üzere, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu hükümlerinin uygulanma şekli, 04.02.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü Ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun ile düzenlenmiştir.

6101 sayılı Kanunun “Geçmişe etkili Olmama” başlıklı 1.maddesinde: