muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/22551, Karar No: 2017/3075, Tarih: 01.06.2017

**1. Hukuk Dairesi         2014/22551 E.  ,  2017/3075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar taraflar vekillerince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... 'nin raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı miras payı oranında tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir

Davacılar, ortak mirasbırakanları ...’nın kocasından intikal eden dava konusu 669, 62, 356 ve 679 parsel sayılı taşınmazlardaki ¼ payını mirasçılarından mal kaçırmak amacıyla kardeşleri olan davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, satış bedelinin çok düşük gösterildiğini, mirasbırakanın mal satmayı gerektirecek bir ihtiyacı olmadığı gibi terekesinden de satış bedelinin çıkmadığını ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptali ile miras payı oranında adlarına tescilini istemişler, davacı ... hükümden sonra ölmüştür.

Davalı, babadan kalan taşınmazların bütün hisselerini dava dışı kardeşi ... ile birlikte bedellerini ödeyerek temlik aldıklarını, bu taşınmazlardan bazılarını istekleri üzerine davacı ... ile diğer kardeşlerine devrettiklerini, iddiaların doğru olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu 62 parsel sayılı taşınmaz tapuda davalı adına kayıtlı olmadığından bu parsele ilişkin davanın pasif husumet yokluğundan reddine, 669 parsel sayılı taşınmaz yönünden iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, diğer taşınmazlar yönünden ise, davalının aile mallarını korumak ve taşınmazları birarada toplamak amacıyla taşınmazları temlik aldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; tarafların mirasbırakanı ...'nın 05.07.2002 tarihinde kayden maliki olduğu dava konusu tarla niteliğindeki 10.075,00 m2 yüzölçümlü 669 parsel sayılı taşınmazın tamamını 3.000,00 TL bedelle; tarla niteliğindeki 13.600 m2 yüzölçümlü 356 parsel sayılı taşınmazda bulunan 1/4 payını 1.200,00 TL bedelle; 08.07.2002 tarihinde ise diğer, tarla niteliğindeki 21.400,00 m2 yüzölçümlü 62 parsel sayılı taşınmazda bulunan 7/28 payını 1.625,00 TL bedelle; zeytinlik niteliğindeki 53.700,00 m2 yüzölçümlü 679 parsel sayılı taşınmazın 7/28 payını 1.350,00 TL bedelle; yine 356 parsel sayılı taşınmazda bulunan ve kocasından intikalen gelen 1/16 payını da 250,00 TL bedelle davalıya satış suretiyle temlik ettiği, davacıların anılan işlemlerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, eldeki davayı açtığı, ...'nin 25.11.2009 tarihinde ölümüyle geriye mirasçı olarak davanın tarafları ile dava dışı ... ve ...'ın kaldığı, davalının dava konusu 62 parselde bulunan payının tamamını dava tarihinden önce 30.01.2008 tarihinde dava dışı ...'ya devrettiği anlaşılmaktadır.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, her ne kadar mahkemece dava kısmen kabul edilmişse de hükme yeterli bir araştırma yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur.

T.M.K.'nın 6. ve H.M.K.'nın 190. maddeleri uyarınca herkes iddiasını kanıtlamakla yükümlüdür.

Davada, iddia ve savunma doğrultusunda taraflar tanık deliline dayanarak isimlerini bildirmelerine rağmen, mahkemece tanıklar dinlenmeden ve tüm deliller değerlendirilmeden, kök mirasbırakan ...'nin terekesine ait protokoller esas alınarak yazılı şekilde karar verilmiştir.

Hâl böyle olunca, tarafların dinlenmeyen tanıklarının yukarıdaki ilkeler uyarınca dinlenmesi, dosya içerisinde yer alan tüm delillerin birlikte değerlendirilerek, mirasbırakanın gerçek irade ve amacının duraksamaya yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturulması ve varılacak sonuç çerçevesinde karar verilmesi gerekirken noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Hâl böyle olunca, tarafların dinlenmeyen tanıklarının yukarıdaki ilkeler uyarınca dinlenmesi, dosya içerisinde yer alan tüm delillerin birlikte değerlendirilerek, mirasbırakanın gerçek irade ve amacının duraksamaya yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturulması ve varılacak sonuç çerçevesinde karar verilmesi gerekirken noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerden ötürü yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 01.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/14002, Karar No: 2006/15328, Tarih: 19.12.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/14002 E.  ,  2006/15328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 20.5.2005 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 21.09.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, çapa dayalı tapulu taşınmaza elatmanın önlenmesi ve kal isteğine ilişkindir.

Davacı paydaşı olduğu çapa bağlı 559 parsel sayılı taşınmaza, komşu 558 parsel sayılı taşınmazın kullanıcısı davalının meyve ağaçları dikmek suretiyle elattığından söz ederek, müdahalesinin önlenmesini ve dikilen meyve ağaçlarının kal'ini istemiş, davalı 558 parsel sayılı taşınmazın kullanıcısı olduğunu, 559 parsel sayılı taşınmaza müdahalesinin bulunmadığını bildirerek davanın reddini dilemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanununun "mülkiyet hakkının içeriği" başlıklı 683.maddesi gereği birşeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma, tasarrufta bulunma ve o şeyi haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı her türlü haksız elatmanın önlenmesini isteme hakkına sahiptir.

Yine aynı Yasanın "ispat yükü" başlıklı 6. maddesi gereği kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olğuların varlığını ispatla yükümlüdür.

Somut uyuşmazlıkta, mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir. İddia ve savunmaya yönelik tüm deliller toplanıp değerlendirildikten sonra karar verilmesi yerine, sırf davacı ve yetersiz yerel bilirkişi beyanı ile yetirinelerek karar verilmesi doğru olmamıştır.

Hal böyle olunca mahkemece yapılması gereken iş,

Mahallinde yeniden keşif yapılarak, öncelikle davalı tarafından meyve ağaçları dikilerek elattıldığı ileri sürülen ve davanın konusunu teşkil eden bölüm zeminde belirlenmeli, yerel bilirkişi ve tarafların gösterecekleri tanıklar dinlenerek bu bölümün davalı tarafından ağaç dikmek sureti ile kullanıp kullanmadığı kuşkuya yer bırakmayacak şekilde açıklığa kavuşturulmalı, uzman ... elamanı bilirkişiden alınacak raporla davaya konu yerin davacı taşınmazı çapı kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu bölüm davacı taşınmazı kapsamında kalıyor ve davalı tarafından kullanılıyorsa şimdiki gibi davanın kabulüne, aksi halde reddine karar verilmelidir.

Eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması doğru olmamış, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 19.12.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2057, Karar No: 2018/4493, Tarih: 12.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/2057 E.  ,  2018/4493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın yetkilisi olduğu 3. kişi şirketin, borçlu şirkete borcu olduğu iddiası ile gönderilen 89/1 ihbarnamesinin 19/07/2014 tarihinde tebliğ edildiği, ihbarnameye 23.07.2014 tarihinde sanığın bizzat kaşe ve imzasıyla verdiği cevap nedeniyle İİK 338. maddesinde unsurları yazılı "gerçeğe aykırı beyanda bulunma" suçundan şikayet edilmesi karşısında;

Mahkemece, İİK 89/1. maddesine göre gönderilen haciz ihbarnamesinin 3. kişiye tebliği tarihi itibariyle, 3. kişi şirketle icra dosyasının borçlusu olan şirket arasındaki ticari borç - alacak ilişkisinin ortaya çıkartılması amacıyla, her iki şirkete ait defter ve belgeler ile varsa cari hesap ekstrelerinin, kesilen karşılıklı fatura ve ödeme belgelerinin üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine, devam eden cari hesap ekstreleri getirtilmeden, sadece 3. kişi şirketin kayıtlı bulunduğu Vergi Dairesinden vergi kayıtları ve ilgili beyannamelerin, 89/1 ihbarnamesi öncesi ve sonrasındaki tüm ticari defter ve kayıtlarının incelenmesi sonucunda, 2014 yılı sonu itibariyle 3. kişi şirketin icra takip dosyası borçlusu olan şirkete borçlu olduğu kanaatiyle sunulan bilirkişi raporuna göre sanık hakkında mahkumiyet hükmü verilmesi,

Kabule göre de;

1-) 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-) 1163 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 164/son maddesine göre müşteki vekili lehine hükmedilen vekalet ücretinin şikayetçi asil lehine verilmesi gerekirken, vekiline ödenmesine hükmedilmesi,

3-) Sanık hakkında hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK'nın 53. maddesinin uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine 12/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18469, Karar No: 2014/20798, Tarih: 13.11.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/18469 E.  ,  2014/20798 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Samsun 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 16/06/2014

Numarası : 2011/378-2014/464

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin, 11/08/1995 tarihinde A.. B..nda işçi olarak çalışmaya başladığını, muvazaalı olarak değişik şirketlerde çalışmış gibi gösterildiğini, davacının daha sonra Belediye işçisi olduğunu, davacının alt işveren işçisi olarak göründüğü yıllarda esasen Belediye bünyesinde çalıştığını, sürekli aynı işi yaptığını iddia ederek 11/08/1995 tarihinden itibaren Belediye işçisi olduğunun tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının tespit davası açmakta hukuki yararı bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamı nazara alındığında Mahkemece eksik araştırma ile karar verildiği anlaşılmaktadır. Öncelikle davacının yaptığı iş tam olarak belirlenmemiştir. Bu itibarla davacıya talebi açıklattırılarak istek dönemi içinde fiilen nerede hangi işi yaptığı sorularak beyanı alınmalıdır. Ayrıca dosya içinde davalı Belediye ile davacının kayden çalıştığı görünen şirketler arasında yapılan hizmet alım sözleşmeleri bulunmadığından bu sözleşmeler ilgili şirketlerden ya da davalı Belediye'den getirtilmelidir. Aynı taleple açılan ve Dairemizce temyiz incelemesine tabi tutulan Samsun 2. İş Mahkemesinin 2011/371 Esas sayılı dava dosyasına gönderildiği belirtilen Bölge Çalışma Müdürlüğü yazısı istenmelidir. Dava davacının kayden çalıştığı şirketlerin hak alanını ilgilendirdiğinden 6100 sayılı HMK'nun 124. maddesi uyarınca bu şirketlere yöneltilmeli, bu amaçla davacı tarafa süre verilmeli, bu şirketlerin gösterecekleri deliller de toplanarak, davacı ile istek dönemi içinde birlikte çalışan bordro tanıkları ile aynı yörede komşu veya benzeri işleri yapan başka işverenler ve bu işverenlerin bordrolara geçmiş çalışanları tespit edilerek bunların resen tanık olarak bilgisine başvurulmalı, gerekirse davacı tanıkları da yeniden dinlenerek çelişki giderilmeli, toplanmış deliller toplanacak deliller ile birlikte değerlendirilerek davalı Belediye'nin davacının kayıtlı çalışması bulunan şirketlere verdiği işin ne olduğu, bu işin istek dönemi itibari ile davalı Belediye'nin asıl işlerinden olup olmadığı, alt işverene verilmesini gerektiren zorunluluk bulunup bulunmadığı, davacının sözleşme ile şirkete bırakılan işte çalışıp çalışmadığı, fiilen ne iş yaptığı ve davalı Belediyenin yaptığı hizmet alım sözleşmelerinin muvazaalı olup olmadığı, yasaya uygun bir asıl-alt işveren ilişkisi kurulup kurulmadığı ve giderek davacının baştan beri Belediye işçisi sayılıp sayılmayacağı konusunda sonuca varılmalıdır. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olmuştur.

O halde davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 13.11.2014 gününde oybirliğiyle ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11066, Karar No: 2014/11161, Tarih: 25.03.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/11066 E.  ,  2014/11161 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/211450

MAHKEMESİ : İnegöl(Kapatılan) 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/02/2011

NUMARASI : 2009/889 (E) ve 2011/38 (K)

SUÇ : Suçtan elde edilen eşyanın satın alınması

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Her iki sanık hakkında tek bir eylemden bir kez hüküm kurulması gerektiği halde, tek eylemleri vasıf yönünden ikiye ayrılarak hırsızlık suçundan beraat verilip aynı eylemden dolayı suç eşyasının satın alınması suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

2-Mağdura ait cep telefonunun suç tarihinden dört gün sonra ilk kez sanık İ.. E..'nin adına kayıtlı hatla kullanıldığının tespit edilmesi üzerine sanık İ.. E..'nin telefonu kendisine sanık T.. E..'nin verdiğini belirtmesiyle dinlenen sanığın suç konusu telefonu hayvan pazarındaki samanlıkta oğlu olan tanık D.. E..'nin bularak kendisine verdiğini beyan ettiği, tanık sıfatıyla dinlenen Doğuş'un soruşturma aşamasında o güne kadar telefon bulmadığını babasına da vermediğini beyan ettiği, sanığın sonrasında kendine ait olduğunu söyleyerek suç eşyasının satın alınması suçundan beraat eden N.. Ö..'a telefonu sattığı ancak telefona çalıntı mesajı gelince N.. Ö..'ın telefonu geri sanığa iade ettiğinin anlaşılması karşısında, dosya içeriğine göre; sanık T.. E..'nin eyleminin hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suçun nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar İ.. E.. ve T.. E..'nin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 1412 Sayılı CMUK'un 326/son. maddesi uyarınca ceza süresi yönünden sanık T.. E..'nin kazanılmış hakkının gözetilmesine, 25.03.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16552, Karar No: 2015/30648, Tarih: 02.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/16552 E.  ,  2015/30648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 5. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/12/2013

NUMARASI : 2012/473-2013/692

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının davalı ,, Otomotiv San.ve Tic. Ltd. Şti. işyerinde 15/06/2007 tarihinde mekanik teknisyeni olarak çalışmaya başladığını, davalının davacının hak ettiği fazla mesai, genel tatil ve hafta tatili alacaklarını alamadığını, davacının 2010 tarihinden itibaren ortakları ve iştigal konusu aynı olan diğer davalı ,, Otomotiv San. ve Tic. Ltd. Şti'de çalışmaya devam ettiğini, sigorta primlerinin gerçek ücretler üzerinden gösterilmediğini, iş akdinin davacı tarafından 07/03/2012 tarihinde haklı nedenle sona erdirildiğini iddia ederek, kıdem tazminatı ile fazla çalışma, yıllık izin, hafta tatili ve genel tatil çalışma ücretlerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili; davacının davalı işyerinde 15/06/2007 tarihinden itibaren çalıştığını ve iş aktini hiç bir sebep göstermeden 23/01/2012 tarihli noter ihtarnamesi ile feshettiğini, davacının ihtarnamede dava dilekçesindeki iddialarına değinmediğini ve istifa iradesini ortaya koyduğunu, davacının başka firmada çalışmak için görüşme yapması sebebi ile işten ayrıldığını ve davacının iş görüşmesi yaparak görüştüğü firma ile anlaşamaması sebebi ile davalı işyeri ile irtibata geçerek davalı işyerinde tekrar çalışmak istediğini beyan ettiğini, istifa iradesini ortaya koyan davacının kıdem tazminatı alacağı olmadığını, davacının çalışma koşullarında değişiklik yapılmayarak işletmesel sebepler ile davalı işverenliğe ait grup şirketlerden bir diğerine geçişinin yapılmasının esaslı bir değişiklik olmadığından davacı iddialarının yerinde olmadığını, çalışanların maaşlarının ücret bordrolarında göründüğü şekilde ödendiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda avanın kabulü ile kıdem tazminatı ile fazla çalışma, yıllık izin, hafta tatili ve genel tatil ve milli bayram çalışma ücretlerinin davalıdan tahsiline hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Anayasa’nın 138 ve 141. maddeleri uyarınca Hakimler, Anayasaya, kanuna ve hukuka uygun olarak vicdanı kanaatlerine göre hüküm verirler ve bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır. Bu gerekçede hukuki esaslara ve kurallara dayanmalı, nedenleri açıklanmalıdır.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Anayasa’nın 138 ve 141. maddeleri uyarınca Hakimler, Anayasaya, kanuna ve hukuka uygun olarak vicdanı kanaatlerine göre hüküm verirler ve bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır. Bu gerekçede hukuki esaslara ve kurallara dayanmalı, nedenleri açıklanmalıdır.

Diğer taraftan 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 Sayılı HMK.’un 27. Maddesinde hukuki dinlenilme hakkı kurala bağlanmıştır. Hukukî dinlenilme hakkı, Anayasanın 36 ncı maddesinde ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6 ncı maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkının en önemli unsurudur. Hukuki Dinlenilme Hakkı” gereğince davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip olup, bu hakkın yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını, mahkemenin, açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesini içermektedir. Mahkemeler, kararlarını somut ve açık bir şekilde gerekçelendirmek zorundadırlar. Eksik, şeklî ve görünüşte gerekçe yazılması adil yargılanma hakkının (hukukî dinlenilme hakkının), ihlâlidir.

HMK.’un 297. maddesinde de, verilecek hükümde tarafların iddia ve savunmalarının özetinin, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususların, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delillerin, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesinin, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebeplerin yer alması gerektiği açıkça vurgulanmıştır. Kararın gerekçesinde maddi olay saptanmalı, hukuki niteliği ve uygulanacak hukuki kurallar belirlenmeli, bu konuda gerekli inceleme ve delillerden sözedilmeli, hukuk kuralları somut olaya uygulanmalı ve sonunda hüküm kurulmalıdır. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır.

Ayrıca hüküm fıkrasında taraflara tanınan hakların ve yükümlülüklerin gerekçeye uygun olarak açıkça belirtilmesi, birden fazla davalı var ise sorumluluklarının belirlenmesi gerekir. Aksi durum infazda tereddüte yol açacaktır.

Davacı taraf, davalı iki şirket aleyhine dava açmış, önce birinde işe girdiğini, daha sonra diğerinde çalışmaya devam ettiğini, şirketler arasında organik bağ olduğunu iddia etmiş, davalılar ise grup şirketleri arasında naklin esaslı değişiklik olmadığını savunmuş, Mahkemece, iki davalı bulunmasına rağmen sorumluluklarının ne şekilde olduğu gerekçelendirilmeden, hüküm altına alınan alacakların davalıdan tahsiline karar verilmiştir.