muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/5278, Karar No: 2021/5808, Tarih: 27.05.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/5278 E.  ,  2021/5808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılanın temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 27/05/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14779, Karar No: 2015/20942, Tarih: 23.12.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/14779 E.  ,  2015/20942 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İZMİR 3. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/04/2015

NUMARASI : 2014/402-2015/234

Taraflar arasındaki nafakanın kaldırılması, azaltılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili ve davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların 2012 yılında boşandıklarını, müşterek çocuklar Burcu ve N... A...'in velayetinin davalı kadına bırakıldığını, davalı için aylık 500TL yoksulluk nafakasına, müşterek çocuklar için ayrı ayrı 350'şer TL iştirak nafakasına hükmedildiğini, müvekkilinin 1999 yılında beyin ameliyatı geçirdiğini, hastalığın olumsuz etkilerinin yıllar içinde ortaya çıktığını, işten ayrılmak zorunda kaldığını, davalının çalışmaya başladığını, müşterek çocuk Burcu' nun devlet okuluna gittiğini, müşterek çocuk N... A...'in 3 yaşında olup, özel masrafının bulunmadığını belirterek yoksulluk nafakasının kaldırılması, iştirak nafakasının ayrı ayrı 150'şer TL'ye indirilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; davacının ameliyat sonrası iyi olduğunu, halen sigortasız olarak çalışmaya devam ettiğini, anlaşmalı şekilde boşandıklarını, sürekli bir işte çalışmadığını, müşterek çocuk Burcu'nun kurs gideri, N... A...'in ise kreş gideri olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalının yoksulluk nafakası takdirine ilişkin karardan sonra ve dava tarihinden önce çalışmaya başladığı, çalışmakta olduğu işinden 01.08.2014 tarihinde istifa ettiği, dava tarihi itibariyle kendisini yoksulluktan kurtaracak düzeyde aylık gelir sahibi olduğu gerekçesiyle yoksulluk nafakasının kaldırılması talebinin kabulüne, davacının ekonomik durumunda iştirak nafakasının azaltılmasını gerektirecek ölçüde değişiklik olmadığı gerekçesiyle iştirak nafakasının indirilmesi talebinin reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekilleri tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin tüm, davalının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

TMK’nun 176/3.maddesi uyarınca; irat biçiminde ödenmesine karar verilen maddi tazminat veya nafaka, alacaklı tarafın yeniden evlenmesi ya da taraflardan birinin ölümü halinde kendiliğinden kalkar; alacaklı tarafın evlenme olmaksızın fiilen evliymiş gibi yaşaması, yoksulluğunun ortadan kalkması ya da haysiyetsiz hayat sürmesi halinde mahkeme kararıyla kaldırılır.

TMK’nun 176/3.maddesi uyarınca; irat biçiminde ödenmesine karar verilen maddi tazminat veya nafaka, alacaklı tarafın yeniden evlenmesi ya da taraflardan birinin ölümü halinde kendiliğinden kalkar; alacaklı tarafın evlenme olmaksızın fiilen evliymiş gibi yaşaması, yoksulluğunun ortadan kalkması ya da haysiyetsiz hayat sürmesi halinde mahkeme kararıyla kaldırılır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.10.1998 tarih ve 1998/2–656–688 sayılı kararında da kabul edildiği gibi yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanları yoksul kabul etmek gerekir.

Hemen belirtmek gerekir ki; Hukuk Genel Kurulu'nun yerleşik kararlarında "asgari ücret seviyesinde gelire sahip olunması" yoksulluk nafakası bağlanmasını olanaksız kılan bir olgu olarak kabul edilmediği gibi asgari ücretin üzerinde gelire sahip olunması da yoksulluk nafakası bağlanmasını olanaksız kılan bir olgu olarak kabul edilmemiştir. (HGK.07.10.1998 gün, 1998/2–656 E, 1998/688 K. 26.12.2001 gün 2001/2–1158–1185 sayılı ve 01.05.2002 gün 2002/2–397–339 sayılı kararları). Bu durumda ancak nafakanın miktarını tayinde etken olarak dikkate alınmalıdır.

Somut olayda; tarafların 21.06.2012 tarihinde kesinleşen mahkeme ilamı ile boşandıkları, bu davanın 10.06.2014 tarihinde açıldığı, davacının, otel işletmesi şeklindeki SGK aktif kaydının 11.09.2014' te sonlandığı, 46 yaşında olup, ailesine ait evde, annesi ile birlikte yaşadığı, 4 çocuğu olduğu, davalı kadının ise, özel bir sürücü kursunda direksiyon öğretmeni olarak, 900 TL maaş ile çalıştığı, 01.08.2014 tarihinde işten ayrıldığı, 700 TL kira gideri olduğu, 11.11.2014 tarihinde yeniden evlendiği, 43 yaşında, 2 çocuğu olduğu anlaşılmaktadır.

Dava tarihi itibariyle, nafaka alacaklısı kadının aldığı maaş, onu yoksulluktan kurtaracak mahiyette değildir. Davalının aldığı maaş, nafakanın kaldırılmasına değil, azaltılmasına etki edecek olgulardandır.

O halde, davalının evlenmesi ile yoksulluk nafakası kendiliğinden sona ermiş ise de, mahkemece; dava tarihi itibariyle, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, nafaka takdir edilirken taraflar arasında mevcut olan denge durumu da dikkate alınarak, nafakanın (çoğun içinde azı da vardır ilkesi gereğince) TMK'nın 4.maddesinde vurgulan hakkaniyet ilkesi gereğince, davalının evlendiği tarihe kadar uygun bir miktarda indirilmesine karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5855, Karar No: 2007/7330, Tarih: 04.06.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/5855 E.  ,  2007/7330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 19.12.2005 gün ve 2005/11413-15707 sayılı bozma kararında özetle: "Tarım uzmanı ziraat bilirkişi raporunda çekişmeli taşınmaz üzerinde muhtelif yaşlarda meyve ağaçları bulunduğu söylendiği halde Dairece aynı gün incelemesi yapılan diğer dava dosyalarında 107 ada 13, 16 ve 17 ve 101 ada 39 nolu parsellerin kısmen orman sayılan 107 ada 11 parsel ise, tamamının orman sayılan yerlerden olduğu uzman orman bilirkişi raporunda bildirilmiştir. Bu dosyalarda görüşüne başvurulan ziraat yüksek mühendisi ayrıntılı raporunda taşınmazlar üzerinde genel olarak 45-50, 70-89 yaşlarında ceviz, (20-25) yaşlarında kavak, (25, 30 ve 35 yaşlarında) kiraz, erik, armut ağaçları bulunduğu, eğimin % (2-3) (7-8) olduğu, orman bütünlüğünü bozmadığı açıklanmıştır. Uzman orman bilirkişi raporunda ise, taşınmazların 1957 tarihinde bütünlemesi yapılan memleket haritasında ve hava fotoğrafında kısmen yeşile boyalı orman alanı içerisinde kaldığı ve kısmen orman sayılan yerlerden olduğu söylenmiştir. Orman raporu ile ziraat raporu çelişmektedir. Bu nedenle, yeniden yapılacak keşifte hava fotoğraflarının çekim tarihinde tüm parseller üzerinde ne tür ağaçların bulunduğu, (geniş yapraklı meyve ya da dikenli yapraklı orman ağaçları v.s.) memleket haritasına yeşil olarak aktarılmasının nedeni, hangi rumuzlarla aktarıldığı ve işaretlendiği saptandıktan sonra bu hususun rapora tereddüte meydan vermeyecek biçimde yansıtılması, ziraat bilirkişi raporu ile olan çelişkinin giderilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın reddine ve dava konusu ... Köyü 124 ada 6 sayılı parselin davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tesbitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 04/06/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7654, Karar No: 2013/9683, Tarih: 04.06.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/7654 E.  ,  2013/9683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, 2547 sayılı Yasanın 35. maddesinden kaynaklanan mecburi hizmet yükümlülüğünün kaldırılması ile taahhüt ve kefalet senetlerinin iptali istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin ... Üniversitesi Mühendislik Fakültesi Metalurji Mühendisliği bölümünde Yrd. Doç. Dr. olarak görev yaptığını, 2002 yılı mart ayında davalı üniversite tarafından 2547 sayılı Yasanın 35. maddesi gereğince yüksek lisans eğitimi yapmak üzere geçici olarak Orta Doğu Teknik Üniversitesi Metalurji ve Malzeme Mühendisliği bölümünde görevlendirildiğini, görevlendirme yapılabilmesi için idare tarafından istenen taahhüt senetlerini imzaladığını, lisansüstü öğrenimini tamamlayarak taahhüt gereği davalı üniversitedeki görevine döndüğünü, 657 sayılı Yasanın ek 35. maddesi gereğince mecburi hizmet yükümlülüğünün kaldırılması gerektiğini, bu hususta davalı üniversiteye müracaatta bulunduğunu, ancak talebinin kabul edilmediğini belirterek taahhüt ve kefalet senedinin geçersizliği karşısında mecburi hizmet yükümlülüğü bulunmadığının tayin ve tespitine, 2547 sayılı Yasanın 35. maddesinden kaynaklanan mecburi hizmet yükümlülüğünün kaldırılmasına, davalıda bulunan taahhüt ve kefalet senetlerinin iadesine veya hükümsüzlüğüne karar verilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere, özellikle davacı tarafından verilen Eskişehir 1. Noterliğince 01.10.2002 tarihinde düzenlenen 22476 yevmiye nolu yüklenme ve kefalet senedinin 3. maddesinde, "... mecburi hizmetimi ifa etmek üzere göreve başladıktan sonra, mecburi hizmet bitmeden istifa ederek ayrılmam, çekilmiş sayılmam veya bir ceza nedeniyle memurluktan çıkarılmış olmam halinde bana yapılan ödemelerin tümünü eksik kalan mecburi hizmet süremle orantılı olarak yüzde elli fazlası ve yasal faizi ile birlikte ..." ödeyeceği belirtilmiştir.

Davacı sözü edilen bu taahhütnamenin imzalandığı ve davanın açıldığı tarihte yürürlükte bulunan 818 sayılı Türk Borçlar Kanununun 24. vd. maddeleri anlamında hata, hile veya tehdit altında kendisine imzalatıldığını ileri sürmemiştir. Davacının özgür iradesi ile davalı üniversiteye böyle bir yüklenme senedi vermesini yasaklayan bir yasal düzenleme olmadığı gibi, davacı Orta Doğu Teknik Üniversitesi Metalurji ve Malzeme Mühendisliği bölümüne kendi iradesi dışında da gönderilmiş değildir. O halde bu taahhütname davacıyı bağlar niteliktedir. Kaldı ki davalı üniversitece yükümlülükler yerine getirilmiş, davalı tarafından ise yerine getirilmemiştir. Davacının halen taahhütname gereğince mecburi hizmet yükümlülüğü devam ettiğine göre, adına tahakkuk edilen miktarı ödemekle sorumlu olup, ortada taahhütnameyi geçersiz kılan bir durum da bulunmamaktadır. Buna göre mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, 657 sayılı Kanunun ek 35. maddesi uyarınca davacının mecburi hizmet yükümlülüğü ve tazminat borcu bulunmadığı, bu suretle verilen taahhüt ve kefalet senedinin de hükümsüz hale geldiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 04.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7627, Karar No: 2018/2525, Tarih: 22.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/7627 E.  ,  2018/2525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanığın ikamet ettiği eve ait elektrik sayacının 23.11.2007 tarihinde sökülerek Isparta Sanayi ve Ticaret İl Müdürlüğüne gönderildiği ve yapılan tespitte cam kenarından sayaca müdahale edildiği tespit edilerek sanığın mühür bozma suçunu işlediğinin iddia olunduğu olayda; sanığın savunmalarında atılı suçu kabul etmediği, mahkemenin 08.04.2014 tarihli yazı ile sayaca ilişkin ilk mühürleme tutanağının Akdeniz Elektrik Dağıtım A.Ş tarafından gönderildiği ancak sayacın söküldüğü 23.11.2007 tarihinden öncesine ait mühürlemeye ilişkin dosyada bir tutanak bulunmadığının anlaşılması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından; söz konusu ikamette 23.11.2007 tarihinden önce sayacın mühürlendiğine ilişkin tutanak bulunup bulunmadığının araştırılarak dosyaya celbinin sağlanması, fiili olarak mühürleme yapılıp yapılmadığının tespiti için katılan kurumdan mühürlemeye ilişkin fotoğraf olup olmadığı sorulup, gerekirse mühürleme tutanağında imzası bulunan görevlilerin tanık olarak dinlenildikten sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tespiti yerine eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

2-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.03.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15565, Karar No: 2015/29654, Tarih: 26.10.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/15565 E.  ,  2015/29654 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/383182

MAHKEMESİ : Adana 6. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2013

NUMARASI : 2010/843 (E) ve 2013/682 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mahkemece, mağdurun haksız bir eylemi bulunmadığı gerekçesiyle sanık hakkında haksız tahrik hükümleri uygulanmamış ise de, tüm dosya kapsamına göre, sanığın olay tarihinde mağdur kocasının kaldığı eve geldiği, mağduru evde açık kimlik bilgileri tespit edilemeyen başka bir bayanla yakaladığı, söz konusu bayanı sokakta bıçakla kovaladığı sırada peşinden gelen ve kendisini engellemeye çalışan mağdur eşini bıçakla yaraladığı anlaşılmakla, sanığın eylemini mağdur kocasının sadakat yükümlülüğüne aykırı davranışının getirdiği hiddet ve şiddetli elemin etkisi altında gerçekleştirmesi nedeniyle sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi uyarınca haksız tahrik indirimi yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 26.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/42595, Karar No: 2017/17378, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/42595 E.  ,  2017/17378 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1448, Karar No: 2018/4521, Tarih: 23.10.2018

**(Kapatılan)20. Ceza Dairesi         2018/1448 E.  ,  2018/4521 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BAKIRKÖY 13. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Temyiz incelemesi, duruşmalı inceleme talebinde bulunan sanık müdafiinin yöntemine uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmemesi ve geçerli bir mazeret de bildirmemesi nedeniyle duruşmasız olarak yapılmıştır.

TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E.2014/140; K.2015/85 sayılı kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 23.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10059, Karar No: 2018/2631, Tarih: 11.04.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/10059 E.  ,  2018/2631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 04/05/2016 tarih ve 2014/449-2016/405 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin marinasında bulunan ... isimli teknenin 18/04/2012 tarihinde aynı marinada bulunan müvekkili şirketin sigortalısı olan teknenin üzerine devrilmesi sonucu müvekkiline sigortalı teknenin hasarlandığını, davalının ... isimli tekneyi gerektiği gibi karaya yerleştirilmesini sağlamaması sebebi ile meydana geldiğini, müvekkiline sigortalı tekne sahibine oluşan zarar sonucu 15.541,00 TL ödeme yaptığını, oluşan hasara davalı tarafın kusurlu sayılabilecek hareketinin sebep olduğunu ileri sürerek 15.541,00 TL'nin 19/07/2012 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu olayda meydana gelen zararın doğal afet sonucu meydana geldiğini, müvekkilinin mücbir sebep dolayısıyla meydana gelen zarardan ötürü sorumluluğunun bulunmadığını, davacının talebini dava dışı ... teknesinin maliki kusurlu 3. kişi ...'ye yöneltilmesi gerektiğini, müvekkilinin marinada park halinde bulunan teknelerin muhafazası ve güvenliği açısından tüm önlemleri eksiksiz biçimde aldığını savunarak davanın ...'ye ihbarı ile davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İhbar olunan ... vekili, ... isimli teknenin davalı şirkete yıllık kontratlı olarak sezonluk bakım ve güvenlik sözleşmesi ile teslim edildiğini ve bakım için karaya çekildiğini, davalıca önlem alınmaması sebebi ile teknesinin devrildiğini ve yanında bulunan tekne üzerine devrilerek onda da zarara neden olduğunu, ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesince düzenlenen bilirkişi raporunda davalının kusurlu olduğunun tespit edildiğini, müvekkilinin olayda sorumluluğunun bulunmadığını savunarak müvekkili açısından davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İhbar olunan ... Sigorta vekili, ...'ye ait ... isimli özel yatın müvekkili şirkete sigortalı olduğunu, ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi marifeti ile bilirkişi incelemesi yapıldığını, bilirkişi incelemesinde davalı marinanın kusuru olduğunu, müvekkilinin sigortalısı olan yatta meydana gelen zararın müvekkilince karşılandığını ve bunun davalı şirketten rücu davasının ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinde derdest olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.