muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6388, Karar No: 2015/4130, Tarih: 16.09.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/6388 E.  ,  2015/4130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet, ceza verilmesine yer olmadığına

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuğun, suç tarihinde müştekiye ait üç ağacı kesip götürdükten sonra geri dönerek üç ağacı daha kestiği anlaşılmakla 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanma şartları oluşmadığına ilişkin tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, hükümlerin isteme kısmen uygun kısmen aykırı olarak ONANMASINA, 16.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/32684, Karar No: 2016/1251, Tarih: 20.01.2016

**22. Hukuk Dairesi         2014/32684 E.  ,  2016/1251 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, ücret alacağı, kötü niyet tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili davacı işçinin davalıya ait işyerinde 07.02.2011-25.04.2013 tarihleri arasında aralıksız olarak çalıştığını, bu çalışmalarının karşılığında maaş ve buna ek olarak bahşiş aldığını, maaş olarak davacıya yazın 200,00 TL, kışın ise 300,00 TL ödendiğini, bahşişlerle birlikte davacının aylık gelirinin asgari ücretin altında kaldığını, çalışma süresi boyunda sadece dokuz günlük yıllık izin kullandığını, çalışma saatlerinin kışın 08.00-20.00 saatleri arasında, yazın da 07.45-21.00 saatleri arasında olduğunu, davacının araç dışı yıkama görevlisi olarak işe alınmasına rağmen görev tanımı dışındaki işlerde çalışmaya zorlandığını, kötü muamele ve hakaret nedeniyle davacının Alo 170 hattına başvurduğunu ve bunun üzerine teftiş için görevlendirilen ... isimli müfettişin diğer işçilerle birlikte davacının da ifadelerine başvurduğunu, davalı tarafça bu ifadelerden sonra davacının .... .... isimli şirkete çağrılarak hazırlanan ifade tutanaklarının imzalanmaya zorlandığını, teftiş incelemesinden sonra davalı şirket yetkilisinin davacıya kötü davranmaya başladığını, davacının kendi isteği ile işten ayrılmasına zorlandığını, davalı şirket yetkilisinin bu amaçlarını sağlamak için gerçeği aykırı tutanaklar tutarak diğer çalışanlara da bu tutanakları baskı ile imzalattığını, bu tutanaklara dayanılarak davacı işçinin hizmet sözleşmesinin haksız fesihle sona erdirildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının davalı şirkete ait işyerinde iki yıl kadar asgari ücretle yıkama görevlisi olarak çalıştığını, çalıştığı süre içerisinde işini sürekli yavaşlattığını, aldığı paraları zimmetine geçirdiğini, bunun üzerine davalı işverenin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesi uyarınca yazılı olarak davacıya çalışma şartlarının değiştiğini bildirdiğini, davacı işçinin de süresi içinde noter ihtarnamesi ile yeni koşulları kabul etmediğini bildirdiğini, davacının keyfi olarak izin günlerini belirlemeye çalıştığını, davacının asgari ücretle çalıştığını ve ücret bordrolarında imzasının bulunduğunu, davacının iş müfettişlerine altı gün çalışıp bir gün izin kullandığını ve günde bir saat ara dinlenmesi yaptığını beyan ettiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlıklar davacının fazla mesai yapıp yapmadığı ve fark ücret alacağının bulunup bulunmadığı noktalarındadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanık beyanlarına göre davacının 08:00-20:00 saatleri arasında bir saat ara dinlenme ile haftalık 21 saat fazla mesai yaptığı belirtilerek hesaplama yapılmıştır. Davacının 17.04.2013 tarihli davalı işverene karşı ihtarnamesinde mesai saatlerinin 08:00-18:00 olduğunu belirttiği anlaşılmaktadır. Davacının bu beyanı dikkate alınarak fazla mesai alacağının hesaplanması gerekli iken davacı tanık beyanlarına göre tespit edilmesi hatalıdır. Hal böyle olunca davacının haftanın altı günü 08:00-18:00 saatleri arasında davalı işyeride çalıştığı, buna göre haftalık dokuz saat fazla mesai yaptığının kabulü ile fazla mesai alacağının hüküm altına alınması gereklidir.

3-Davacının fark ücret alacağının bulunup bulunmadığı bir diğer uyuşmazlık noktasıdır. Davacı yazın 200,00 TL kış aylarında 300,00 TL ücret ödendiğini, bahşişlerle birlikte ödenen ücretin asgari ücretin altında kaldığını beyan etmiştir. Her ne kadar mahkemece davacının sekiz aylık döneme ilişkin bordrolarının imzasız olmakla birlikte diğer aylara ait bordroların imzalı olduğu, davacının iş müfettişi tarafından alınan ifadelerinde dönemlere ilişkin ücret farkından değil sadece fazla çalışmalar ile bayram tatillerindeki çalışmalarına ilişkin ücret alacaklarının ödenmediğine ilişkin beyanı gerekçesi ile fark ücret alacağı talebinin reddine karar verilmiş ise de;mahkemece kabul edilen müfettiş beyanına ilişkin davacının müfettişin beyanlarını değiştirdiği ve belgeleri okutmadan imzalattığı iddiası ile hakkında suç duyurusunda ve şikayette bulunduğu, şikayet üzerine müfettiş hakkında kurumu tarafından soruşturma açılmasına karar verildiği, davacının sonra gelen müfettişlere beyanında ücret alacağının bulunduğunu beyan ettiği anlaşılmaktadır. Davacı tanıklarıda davacıya asgari ücretin altında ücret ödendiğini beyan etmişlerdir. Hal böyle olunca mahkemece davacının imzası bulunmayan ücret bordroları bakımından davacının işyerinde aldığı ortalama bahşiş tespit edilmeli, bu miktar davacının ödendiğini beyan ettiği miktarlar ile toplanmalı ve varsa asgari ücretle arasındaki fark miktarının hüküm altına alınması gerekmektedir.

4-Kabule göre de davacının davalı şirketi temerrüde düşürdüğü anlaşıldığından temerrüde düşürülen alacaklar bakımından temerrüd tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerekli iken dava ve ıslah tarihlerinden faize hükmedilmesi hatalıdır.

4-Kabule göre de davacının davalı şirketi temerrüde düşürdüğü anlaşıldığından temerrüde düşürülen alacaklar bakımından temerrüd tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerekli iken dava ve ıslah tarihlerinden faize hükmedilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 20.01 2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17919, Karar No: 2022/2946, Tarih: 21.02.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/17919 E.  ,  2022/2946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tahkim davası hakkında, Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyeti tarafından verilen 2021/İHK-3103 sayılı kararın, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

6100 sayılı HMK m. 314/2 “(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve İlk Derece Mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince sulh doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı sulh hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” düzenlemesini içermektedir.

Dosyanın incelenmesinde; davacı (başvuran) vekili Av....’ün 28/10/2021 tarihli dilekçesi ile talebe konu ihtilafa ilişkin olarak, davalı ...Ş. aleyhine ikame dilen davada karşı tarafla sulh olunduğunu bildirdiği, davalı (karşı taraf) vekilinin de 01/11/2021 tarihli dilekçesiyle davacı taraf ile yürütülen sulh görüşmeleri sonucunda, uyuşmazlık konusu tazminat tutarı ve bunun fer’ileri üzerinde anlaşma sağlandığını ve hesaplanan tazminatın davacı vekili hesabına ödendiğini bildirdiği ancak, sulhe dair belgelerin taraflarca beyan dilekçelerine eklenmediği anlaşılmıştır.

Açıklanan nedenlerle, davalı taraf temyizinin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, İtiraz Hakem Heyetince tarafların sulh beyanına ilişkin olarak gerekli belgeler dosya içine alınarak, bu hususta ek karar verilebilmesi için dosyanın İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 9. Asliye Ticaret Mahkemesine İŞLEMSİZ İADESİNE 21/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8917, Karar No: 2022/4963, Tarih: 26.09.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/8917 E.  ,  2022/4963 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Yalova Ağır Ceza Mahkemesinin 16.05.2018 tarih ve 2017/752 - 2018/838 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Hükmedilen cezanın süresine göre koşulları bulunmadığından duruşmalı inceleme isteminin 5271 sayılı CMK'nın 299. maddesi uyarınca REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanığın Zaman Gazetesi abonesi olmasının ve çocuğunun örgüte müzahir okulda eğitim görmesinin müsnet suç yönünden delil ya da örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmanın temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği

ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü sebepler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Yalova Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8836, Karar No: 2021/5376, Tarih: 16.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/8836 E.  ,  2021/5376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme, defter ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan hükümlere yönelik sanığın temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen “2007 ve 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

II- 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçu ile defter ve belgeleri gizleme suçundan kurulan hükümlere yönelik sanığın temyiz nedenlerinin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1- Defter ve belge isteme yazısının içeriğine ilişkin belgeye dosya içerisinde rastlanamadığından, idareden buna dair belgenin aslı ya da onaylı örneği getirtilip incelenerek hangi takvim yıllarına ilişkin defterlerin talep edildiği, süresi içerisinde talep edilip edilmediği hususunun denetime olanak verecek biçimde tespiti gerektiğinin gözetilmemesi,

2- 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarında, suç tarihinin kesin olarak tespit edilmesi ile zamanaşımı bakımından değerlendirme yapılmasının zorunlu olması,

2- 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarında, suç tarihinin kesin olarak tespit edilmesi ile zamanaşımı bakımından değerlendirme yapılmasının zorunlu olması,

3- 2010 takvim yılında 2 adet ve toplam 6.139,00 TL tutarında sahte fatura düzenlendiği belirlenmesine karşın, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 18/06/2013 tarihli, 2012/15-1351 esas ve 2013/328 karar sayılı kararında da vurgulandığı üzere, kanun koyucu, cezanın kişiselleştirilmesinin sağlanması bakımından hâkime somut olayın özellikleri ve işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı bir şekilde gerekçesini de göstererek alt ve üst sınır arasında temel cezayı belirleme yetki ve görevini yüklemiştir. Ancak, hâkimin temel cezayı belirlerken dayandığı gerekçe, bu düzenlemelere uygun olarak; suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesinde kullanılan araçlar, suçun işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı, failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığı, güttüğü amaç ve saik ile dosya içeriğine yansıyan bilgi ve belgelerin isabetli biçimde değerlendirildiğini gösterir biçimde yasal ve yeterli olmalıdır. Sanığın atılı suçu işlediği iddiasına göre; somut olayın özellikleri gözetilerek TCK'nin 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde alt ve üst sınırlar arasında uygun bir belirleme yapılması gerekirken, TCK'nin 61. maddesinde sayılan cezanın bireyselleştirilmesindeki ölçütler somutlaştırılmadan hak ve nesafet kuralları ile orantılılık ilkesine aykırı olacak şekilde temel cezanın belirlenmiş olması, ayrıca 2 adet sahte fatura düzenlenmiş olmasına rağmen bu faturaların tarihleri tespit edilmeden ve farklı tarihlerde düzenlenmiş olup olmadığı belirlenmeden TCK’nin 43. maddesinin uygulanması yasaya aykırı,

4- -5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli, 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16/06/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7268, Karar No: 2021/9214, Tarih: 22.06.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/7268 E.  ,  2021/9214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 22/06/2021 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki ... ilçesi...Mahallesi 3341 parsel sayılı taşınmaz ile emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğru olduğu gibi; resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek üzerindeki yapıya değer biçilmesinde ve dava konusu taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan kısmın yüzölçümü, geometrik şekli ve kamulaştırma amacı gözetildiğinde, tamamının bedelinin tespit edilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1) Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle imar parseli, emsalin ise satış tarihi itibariyle kadastral parsel olduğu belirtilerek yapılan değer tespiti sırasında, dava konusu taşınmaz imar parseline dönüştürülürken hangi oranda kesinti yapılmış ise, bu oranın ilave edilmesinde bir yanlışlık olmamakla birlikte, ekleme yönteminin, dava konusu taşınmazdan yapılan kesinti oranının, tam bir sayıdan (1) çıkartılmak suretiyle bulunan oranın dava konusu taşınmazın emsal karşılaştırması sonucu bulunan m² birim bedeline bölünerek yapılması gerekirken, (örnek: dava konusu taşınmazdan yapılan kesinti % 16.55 ise, dava konusu taşınmazın emsal karşılaştırması sonucu bulunan m² bedelinin 0,8345 'ye bölünmesi gerekir) bu yönteme uyulmadan hesap yapan bilirkişi kurulu raporu doğrultusunda, yazılı şekilde hüküm kurulması,

2)Dava konusu taşınmazın tamamının bedeline hükmedildiği halde, kamulaştırmadan arta kalan 40.78 m2’lik kısmının tapusunun iptali ile idare adında tesciline karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

3) Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak, davanın niteliği gereği davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi,

3) Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak, davanın niteliği gereği davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi,

4) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 29. maddesi “10 uncu madde uyarınca mahkeme heyetinin harcırahları, 15 inci madde uyarınca mahkemece oluşturulan bilirkişilerin ve keşifte dinlenilen muhtarın mahkemece takdir edilecek ücretleri ile, tapu harçları ve bu Kanunun gerektirdiği diğer giderler kamulaştırmayı yapan idarece ödenir.” şeklinde düzenlenmiş olup, davanın niteliği gereği, yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru olmadığı gibi;

5) Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. Fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedelinin derhal ödenmesi gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 3.050,00-TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya, 3.050,00-TL vekalet ücretinin de davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 22/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/457, Karar No: 2023/3267, Tarih: 29.03.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/457 E.  ,  2023/3267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/684 E., 2022/2289 K.

DAVA TARİHİ : 20.07.2018

HÜKÜM/KARAR : Esastan red

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 37. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/254 E., 2022/9 K.

Taraflar arasındaki 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalılık tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının 16.05.1991 - 16.07.1991 tarihleri arası dönemdeki vergi mükellefiyet süreleri dikkate alınarak; 1479 sayılı Kanun kapsamında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti talep edilmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde;yetki süre husumet itirazında bulunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "mevcut duruma göre davacının yasa gereği davasını ıslah ile bağkur başlangıç tespitinden 16/5/1991-16/7/1991 dönemi vergi mükellefiyeti sebebiyle bağkurluluk tespiti olarak değiştirdiği, bu kapsamda yapılan değerlendirmede ise dosyadaki kayıtlar davacının zorunlu bağkurluluğunun 2/10/2000 de başlaması ve davacının bağkurluluğu ile ilgili kuruma 2/8/2003 den önce yaptığı başvurunun bulunması, İBS sigortalılığı zorunlu bağkurluluk için başvuru yerine geçmese de davacının 2002 yılında kuruma vergi kaydı sebebiyle bağkurluluk başvurusu yaptığı, dolayısıyla kurum bu başvuru sebebiyle davacının vergi mükellefi olduğundan haberdar olduğu, başvuru sırasında sonraki dönem vergi kaydından bahsedilmesinin sonucu değiştirmeyeceği anlaşılmakla dava dönemi için davacının bağkur sigortalısı olduğu" gerekçesiyle davacının davasının kabulü ile 16.05.1991-16.07.1991 dönemi 1479 sayılı Kanuna tabi sigortalı olduğunun tespitine, karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili, eksik araştırma ile karar verildiğini ileri sürmüş ve mahkeme kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı Kurum vekilinin istinaf isteminin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi nin 1 numaralı alt bendi gereğince esastan reddine, karar verilmiştir.

V. TEMYİZ