muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/4101, Karar No: 2013/3530, Tarih: 14.02.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/4101 E.  ,  2013/3530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

KARAR

Dava, abonenin elektrik faturasına yansıtılan kaçak kayıp bedeli ile ilgili olarak Tüketici sorunları Hakem Heyitince verilen karara itirazı ilişkindir.

9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 21.01.2013 günlü ve 2013/1 sayılı kararı uyarınca işbu davada temyizen incelenme görevi 1.2.2013 tarihinden itibaren Yargıtay 3.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 3.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 14.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9743, Karar No: 2019/4258, Tarih: 01.07.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/9743 E.  ,  2019/4258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TENKİS-TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, tenkis, tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davanın tapu iptali, tescil ve tenkis yönünden reddine, tazminat talebinin kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... ...'nın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil, olmadığı takdirde tenkis, olmazsa tazminat istemine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan babası...’ın 1534 ve 1535 parsel sayılı taşınmazlarını davalılara satış suretiyle temlik ettiğini, mirasbırakanın işlem tarihinde çok yaşlı olduğunu ve tasarruf ehliyeti bulunmadığını, ayrıca devir işlemlerinin diğer mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptali ile mirasbırakan adına tapuya tescilini, olmadığı takdirde tenkisini, olmazsa tazminata hükmedilmesini istemiş, aşamada 1535 parsel yönünden davayı geri aldığını bildirmiştir.

Davalılar, mirasbırakandan sadece 1534 parsel sayılı taşınmazı satın aldıklarını, mirasbırakan temlik tarihinde 66 yaşında ve ehliyetli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu 1535 parsel sayılı taşınmaz hakkında davanın geri alınması nedeni ile karar verilmesine yer olmadığına, 1534 parsel sayılı taşınmaz yönünden muvazaa iddiası ispat edildiği gerekçesiyle tazminat isteminin kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan İbrahim'in 19.06.2005 tarihinde ölümü ile geriye davacı oğlu Hızır, davalı oğulları ... ve ... ile dava dışı çocukları .... ve eşi Karanfile'nin kaldığı, oğlu ...ile eşi Karanfile'nin kendisinden sonra öldükleri, mirasbırakanın 1534 parsel sayılı taşınmazını 18.12.1975 tarihinde 137/273 pay ile davalı ..., 136/273 pay ile de davalı ...'a satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 190.maddesinde, "ispat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir."; 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 6.maddesinde, "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." şeklinde yer alan hükümlerle, açılmış bir davada ispat yükünün kural olarak davacıya yüklendiği tartışmasızdır.

Somut olaya gelince, dinlenen davacı tanıklarının beyanları ile mirasbırakanın temlikleri mirasçılardan mal kaçırma amacıyla yaptığı hususunun usulünce ispatlanamadığı, taşınmazların küçük yaşlardan beri mirasbırakanla beraber pazarcılık yapan davalıların emeği karşılığı verildiği, muvazaanın varlığına dair somut olguların ortaya konulamadığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalıların yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 01.07.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13189, Karar No: 2010/377, Tarih: 21.02.2010

**1. Hukuk Dairesi         2009/13189 E.  ,  2010/377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANTALYA 7. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 30/12/2008

Taraflar arasında görülen davada; Davacı, davalı idare adına tapuda kayıtlı 64 parsel sayılı taşınmazın kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığını özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek tapu iptali, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın tamamının belirlenen kıyı-kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çekişmeli taşınmazın kıyı-kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı iddiasına dayalı tapu iptali, sicilin kütükten terkini ve elatmanın önlenmesi-yıkım isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu taşınmazın kadastro tespitinin 15.06.1971 tarihinde kesinleştiği ve davanın 20.07.2007 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Her nekadar, çekişmeli taşınmaz belirlenen kıyı-kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı ve devletin hüküm ve tasarrufu altında ve kamu malı niteliğinde özel mülkiyete konu olamayacak (Anayasanın 43, 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 16/C maddesi gereğince) yerlerden olduğu keşfen saptanmış ise de; 25.2.2009 tarihinde kabul edilip, 14.3.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasanın 2. maddesi ile 3402 Sayılı Yasanın 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen "bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dâhil tarafların sıfatına bakılmasızın uygulanır" ve 3. maddesi ile eklenen geçici 10. maddesinin " bu kanunun 12. maddesinin 3. fıkrası hükmü devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır" şeklindeki hükmü gözetildiğinde kadastro tespitinin kesinleştiği tarih olan 15.06.1971 ile davaların açıldığı 01/10/2007 tarihler arasında 3402 Sayılı Yasanın 12.maddesinde sözü edilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu ve davanın anılan yasa hükmüne tabi olduğu anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki; kural olarak sonradan yürürlüğe giren yasa hükümlerinin ve İçtihadı Birleştirme Kararlarının kazanılmış hak (usulü müktesep hak) ilkesinin 28.6.1960 tarih, 21/9 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince istisnai niteliği gereği kesin hüküm halini almamış eldeki davalarda da gözetilmesi ve uygulanması gerekeceği tartışmasızdır.

Hemen belirtilmelidir ki; kural olarak sonradan yürürlüğe giren yasa hükümlerinin ve İçtihadı Birleştirme Kararlarının kazanılmış hak (usulü müktesep hak) ilkesinin 28.6.1960 tarih, 21/9 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince istisnai niteliği gereği kesin hüküm halini almamış eldeki davalarda da gözetilmesi ve uygulanması gerekeceği tartışmasızdır.

Öte yandan, her davanın açıldığı tarihteki koşullara tabi olacağı ve 28.11.1997 tarih, 5/3 sayılı İçtihadı birleştirme kararı gereğince belirlenen kıyı kenar çizgisine göre davacının dava tarihi itibariyle davasında haklı olduğu gözetilerek yargılama giderlerinden ve bu giderlerden sayılan avukatlık ücreti ile harçtan davalının sorumlu tutulması gerekeceği izahtan varestedir.Hal böyle olunca, yukarıda belirtilen ilke ve yasal düzenlemeler gözetilerek davanın hak düşürücü süreden dolayı reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazlarının açıklanan nedene hasren kabulü ile hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.01.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1435, Karar No: 2019/6063, Tarih: 02.10.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/1435 E.  ,  2019/6063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 7. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 18/03/2015 gün ve 2014/419 - 2015/184 sayılı kararı bozan Daire'nin 23/11/2017 gün ve 2016/4335 - 2017/6533 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket yöneticileri olan davalıların şirket kaynaklarını ticari teamüllere aykırı bir şekilde ve basiretsiz davranmaları sonucu grup içi şirketlere, değersiz aktiflere ve çeşitli masraf unsurlarına yönelik kullanmaları nedeniyle şirketi zarara uğrattıklarını, denetim kurulu üyeleri olan davalıların da kanunun kendilerine yüklediği kontrol ve uyarı görevini yerine getirmediklerini, şirketi zarara uğratan yöneticilerin ve üzerlerine düşen denetim görevini yerine getirmeyen denetçilerin oluşan zarardan sorumlu olduklarını ileri sürerek, fazlaya ilişkin dava ve talep hakları saklı tutularak açılan davada yargılama sırasında yapılan ıslah ile tespit edilen ortaklık zararı olan 3.804.293,51 TL’nin zararın doğumu tarihinden itibaren işletilecek avans faiziyle davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili bir kısım davalılar, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez davacı vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

1-Davacı vekili, dava dilekçesinde 3.804.293.51 TL'nin zararın doğumu tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Mahkemece dava kabul edilerek hükmün gerekçe kısmında 3.804.293,51 TL'nin tahsili yönünde gerekçe oluşturulmasına rağmen, hüküm fıkrasında 3.804.253.51 TL'na hükmedilmesi maddi hataya müstenit bulunduğundan ve her zaman mahallinde düzeltilebilecek nitelikte olduğundan davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile maddi hatanın bozma nedeni yapılmasına ilişkin Dairenin 23.11.2017 tarih 2016/4335 esas ve 2017/6533 karar sayılı bozma ilamının kaldırılarak davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, hüküm fıkrasında 3.804.293.51 TL'na hükmedilmesi gerekirken 3.804.253.51 TL'na hükmedilmesinin mahallinde her zaman düzeltilebilir maddi hata niteliğinde bulunmasına göre davacı vekilinin aşağıda yazılı bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, hüküm fıkrasında 3.804.293.51 TL'na hükmedilmesi gerekirken 3.804.253.51 TL'na hükmedilmesinin mahallinde her zaman düzeltilebilir maddi hata niteliğinde bulunmasına göre davacı vekilinin aşağıda yazılı bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

3-Dava, anonim şirket yönetim ve denetim kurulu üyelerinin şirkete verdikleri zararlardan sorumlu tutulması istemine ilişkin olup, dava dilekçesinde zarar tarihinden itibaren avans faizine hükmedilmesi istenmiş, mahkemece gerekçe gösterilmeksizin avans faizine dava tarihinden itibaren hükmedilmiştir.

Dosya içeriğinden şirket zararının 2001, 2002 ve 2003 yıllarından oluştuğu saptanmış olup, hükmolunan zararın, hangi kısmının hangi tarihlerde gerçekleştiğinin belirlenerek faize bu tarihten itibaren hükmolunması gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru görülmemiş, kararın mümeyyiz davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenle davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairenin 23.11.2017 gün 2016/4335 esas ve 2017/6533 karar sayılı bozma ilamının kaldırılmasına, (2) nolu bentte açıklanan nedenle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (3) nolu bentte açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, 02/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22786, Karar No: 2014/10029, Tarih: 11.03.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/22786 E.  ,  2014/10029 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/118788

MAHKEMESİ : Kilis Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/03/2012

NUMARASI : 2012/17 (E) ve 2012/213 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mağdur B.. Ö.. ile mağdur sanıkların olayın oluşumu hususunda ve kimin sopa kimin bıçak kullandığında ilişkin ayrıntılı bir şekilde beyanları alınarak mağdurlara ait adli muayene raporlarındaki tespitlere göre, 5237 sayılı TCK’nin 6/1-f. maddesi uyarınca silahtan sayılan bıçak ve sopa ile işlenen basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikteki kasten yaralama suçlarının TCK’nin 86/3-e-son maddesi uyarınca şikayete tabi olmadığı gözetilerek sanıkların hukuki durumlarının tayini gerekirken eksik kovuşturma ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca  talebe uygun olarak BOZULMASINA, 11/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/40905, Karar No: 2017/17091, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/40905 E.  ,  2017/17091 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8140, Karar No: 2023/737, Tarih: 21.02.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/8140 E.  ,  2023/737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... Cumhuriyet Başsavcılığının 03.07.2015 tarihli ve 2015/9607 Esas, 2015/8926 İddianame numaralı iddianamesi ile sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h ve 35. maddeleri; iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan 116/2-4. maddesi ve mala zarar verme suçundan 151/1. maddesi gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davaları açılmıştır.

2.... Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.06.2016 tarihli ve 2015/500 Esas, 2016/395 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 35 ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Kanun'un 53/1 maddesi uyarınca hak yoksunluklarına; iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/2, 62, 52/2 ve 52/4 maddeleri gereğince 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının ikişer ay arayla 4 eşit taksitte tahsiline; mala zarar verme suçundan da 5237 sayılı Kanun'un 151/1, 62, 52/2 ve 52/4 maddeleri gereğince 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının ikişer ay arayla 4 eşit taksitte tahsiline karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; verilen gerekçe ve kararın uygun olmadığı düşüncesi ile hükümleri temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; verilen gerekçe ve kararın uygun olmadığı düşüncesi ile hükümleri temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay günü saat 11.00 sıralarında, sanığın mağdurun işyerinin deposunun demir doğrama kapısının alt tarafında bulunan sacı keserek içeriye girip hırszılık yapmaya çalışırken mağdur tarafından görülüp yakalandığı ve böylece hırsızlık eylemini tamamlayamadığı, içeriye girmek için verdiği zararı karşılamadığı, işyerinin kapısı bağımsız olup depo girişi apartman içinden yapıldığından ve sanığın da depo kapısına zarar vererek içeriye girdiğinden ve işyerinin eklentisi niteliğindeki depoda iken yakalandığından sanığın mala zarar verme, hırsızlığa teşebbüs suçunun yanı sıra işyeri dokunulmazlığının ihlâli suçunu da işlediği; sanık her ne kadar ıslandığı için depoya girdiğini belirtmiş ise de, deponun kapısı kilitli olup içeriye girmek için de alt tarafındaki sacı keserek, beyanında belirttiği gibi anlık yağmurdan kurtulmak için sanki kapı açıkmışcasına depo içine girdiğini gösterir bir hal bulunmadığı ve mağdur beyanında depodaki eşyaların yerlerinden alınarak ortada toparlanmış, götürülmeye hazır hale getirilmiş olduğu belirtildiğinden, sanığın savunmasının hayatın olağan akışına uygun düşmediği kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli ve Mala Zarar Verme Suçları Yönünden

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından, mahkemece sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan doğrudan hükmedilen 3.000,00 TL adli para cezasına ve mala zarar verme suçundan doğrudan hükmedilen 2.000,00 TL adli para cezasına ilişkin hükümlere yönelik sanığın temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Hırsızlık Suçu Yönünden

5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

A. İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli ve Mala Zarar Verme Suçları Yönünden

V. KARAR

A. İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli ve Mala Zarar Verme Suçları Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenlerle ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.06.2016 tarihli ve 2015/500 Esas, 2016/395 Karar sayılı kararında işyeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik sanığın temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE,

B. Hırsızlık Suçu Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.06.2016 tarihli ve 2015/500 Esas, 2016/395 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.