muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16855, Karar No: 2014/24378, Tarih: 18.09.2014

Davalı vekili, zamanaşımı def'inde bulunduklarını, 6772 sayılı Kanunu'nun 4/2-f. maddesi hükmü ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 19/06/1991 tarihli 1991/137 karar sayılı ilave tediyeye esas aylık istihkakların hesabında primlerin asıl ücretten sayılamayacağı yönündeki kararının, toplu iş sözleşmesinin 40. ve 60/c., c. maddelerinde düzenlenen zamlı ücretlerin ücretin temeli niteliğinde değil eki niteliğinde olduğunu desteklediğini, toplu iş sözleşmesinin 59/c. maddesinde teşvik primi dahil farklı ücret ve primlerin esas ücret üzerinden ödenmesi gerektiğinin açıkça belirtildiğini, müvekkilince sendika üyelik aidatlarının zamsız ve primsiz çıplak ücret üzerinden kesildiğini, müvekkilinin ilave tediye ödemelerinde mühendis ve yüksek mühendis zamlarını zaten dikkate aldığını, sorunun bu zamların toplu iş sözleşmesinin 60. maddesinde yer alan yabancı dil bilgisi zammı, tehlike zammı ve verimliliği teşvik primi ödemelerinde de dikkate alınıp alınamayacağı ile ilgili olduğunu, toplu iş sözleşmesinin sistematiğine ve tarafların iradelerine göre mühendis ve yüksek mühendis zamlarının yabancı dil bilgisi zammı, tehlike zammı ve verimliliği teşvik primi ödemelerinde dikkate alınmaması, normal ücret dışında yalnız ilave tediye ve ikramiyelerde dikkate alınması gerektiğini, 40. maddede yer verilen mühendis ve yüksek mühendis zamlarının 60. maddede belirtilen zamlar açısından dikkate alınması gerektiği yönünde bir düzenleme bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı yıllık ücretli izin ödemesinin yabancı dil zammı eklenerek yapılması gerektiğini ancak bu husus dikkate alınmadan ödeme yapıldığını belirterek fark alacağın tahsilini istemiştir. İşyerinde uygulanmakta olan 22. Dönem İşletme toplu iş sözleşmesinin 60. maddesinin (c) bendinde, "Yabancı dil bilgisine ihtiyaç duyulan işlerde çalışan işçilerden ihtiyaç duyulan dil için yapılacak ÖSYM Kamu Personeli Dil Sınavı'na girip sınavda 100 üzeriden 70 ve daha fazla not alanların ücretleri %15 zamlı olarak ödenir." ve 59. maddesinin (ç) bendinde ise "60. maddenin c ve ç fıkralarında öngörülen farklı (zamlı) ücretler Ulusal Bayram, Genel, Hafta ve Akdi tatil ücretleri ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde de dikkate alınır." düzenlemeleri yer almaktadır. toplu iş sözleşmesinin sözkonusu düzenlemeleri dikkate alındığında davacının yıllık izin ücreti hesabında yabancı dil zammının uygulanamayacağı açık olup, buna rağmen yıllık izin ücreti hesabının zamlı ücret üzerinden yapılması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasındaki bir diğer uyuşmazlık ise davacının teşvik primi alacaklarının eksik ödenip ödenmediğine ilişkindir. İstek konusu dönem içinde işyerinde uygulanmış olan toplu iş sözleşmesinin 40. maddesinde "39. madde esaslarına göre işe alınan dört yıl ve daha fazla teknik öğrenim gören saat ücretli işçilerden Makina, İnşaat, Elektrik, Elektronik, Harita, Fizik, Jeofizik, Kimya, Femi, Uçak, Metalurji, Endüstri, Tekstil, Bilgisayar, İşletme, Uzay, Havacılık, Matematik, Mühendisleri ve Mimarlar kendi dalında çalışmaları kaydıyla ücretleri%25, Yüksek Mühendis ve Yüksek Mimarlar ile bunlardan doktora yapanların ücretleri %30 zamlı olarak ödenir. Bu maddede öngörülen zamlı ücretler ulusal bayram, genel, hafta, akdi tatil, ücretli izin ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde de dikkate alınır." düzenlemesi yer almakta olup, yukarıda belirtilen toplu iş sözleşmesinin 59 ve 60. maddelerindeki yabancı dil düzenlemesi dikkate alındığında teşvik primi hesabında %25 ve %15 yabancı dil zammının dikkate alınamayacağı açıktır. Bu düzenlemeler dikkate alınmadan davacının teşvik primi alacağının hüküm altına alınması da bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 18.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14346, Karar No: 2016/538, Tarih: 18.01.2016

**17. Hukuk Dairesi         2015/14346 E.  ,  2016/538 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı- karşı davalı ... ile davalı- karşı davacı ... aralarındaki dava hakkında ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 11.9.2014 gün ve 2013/549 Esas 2014/328 Karar sayılı hüküm Dairemizin 14.4.2015 gün, 2015/755 Esas ve 2015/5918 sayılı Kararı ile bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı-karşı davacı Maliye Bakanlığı ..., Kadifekale Vergi Dairesi Müdürlüğü vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dosya içeriğine, Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre 6100 Sayılı HMK.nin geçici 3.maddesinin 2.fıkrası delaletiyle 1086 Sayılı HUMK.nin 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 265,00 TL para cezasının davalı- karşı davacı Maliye Bakanlığı ..., .... Vergi Dairesi Müdürlüğü'nden alınarak Hazineye gelir kaydettirilmesine ve 492 Sayılı Harçlar Yasası'nın 13/J maddesi uyarınca davalı- karşı davacı Maliye Bakanlığı ..., .... Vergi Dairesi Müdürlüğü'nden harç alınmamasına 19/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14385, Karar No: 2014/173, Tarih: 14.01.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/14385 E.  ,  2014/173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : LAPSEKİ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/03/2013

NUMARASI : 2010/199-2013/83

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece, davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi . .raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece; davalının miras bırakanın işçisi olduğu, alım gücünün bulunmadığı, satış bedeli ile temlik tarihindeki gerçek değer arasında oransızlık olduğu, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı muvazaalı yapıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan tüm delillerden; mirasbırakan M. G.Ö.in kanser hastası olduğu, 24.12.2009 tarihinde çocuksuz öldüğü, geride mirasçı olarak eşi E.G., kardeşi Yaşar F. C.ve kendisinden önce ölen kardeşi G.Ö.in çocukları olan davacıların kaldıkları, miras bırakanın eşi E. G.'le birlikte paylı mülkiyet üzere malik olduğu 234 parsel sayılı taşınmazdaki ½ payını intifa hakkını üzerinde bırakarak çıplak mülkiyetini16.04.2009 tarihli akitle işçileri olan davalıya satış yoluyla temlik ettiği, E.G.'inde aynı tarihli akitle ½ payını intifa hakkını üzerinde bırakarak çıplak mülkiyetini davalının eşi olan dava dışı Sabri Muğlı'ya satış yoluyla temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Davacılar, miras bırakan M.t G. Ö.r'in davalıya yapmış olduğu temlikin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır.

Davalı tüm aşamalarda; miras bırakan ve eşine karşılıksız baktığını, tüm işlerini yaptığını bu sebeple de çekişmeli taşınmazdaki ½ payın adına temlikinin yapıldığını, murisin son arzusuna saygı duyulması gerektiğini, muvazaanın olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun 706., Türk Borçlar Kanunu'nun 237. (Borçlar Kanununun 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; tanık anlatımları ve dosya kapsamından miras bırakanın kendisine ve eşi E.G. ücretsiz bakılması karşılığında minnet duygularıyla temliki işlemi gerçekleştirdiği, davalının murisin ölümüne kadar bakımı ile ilgilendiği, bunun yanında kalp hastası olan eşine de baktığı, ayrıca miras bırakanın son 4 yılında kanser hastası olduğu anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, satışa konu edilen bir malın devrinin belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur. Semenin bir başka ifade ile malın bedelinin ise mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet veya bir emek de olabileceği kabul edilmelidir. Esasen yukarıda da değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 01.04.1974 tarih ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında miras bırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Bir başka ifade ile murisin iradesi önem taşımaktadır.

O halde, yukarıda değinilen somut olgular açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde, miras bırakanın yapmış olduğu temlikle ilgili olarak gerçek amaç ve iradesinin mirasçıdan mal kaçırmak olmadığı ve bu amaçla temlikin gerçekleştirilmediği kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü yönünde hüküm kurulmuş olması bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre de 234 parselin, 13.4.2009 tarihinde 2859 sayılı yasa uyarınca yapılan yenileme kadastrosu yoluyla 124 ada 34 parsel numarasını aldığı anlaşıldığı halde mahkemece infazda tereddüt oluşturacak şekilde kaydı kapatılan 234 parsel hakkında hüküm kurulması da doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 14.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29867, Karar No: 2015/655, Tarih: 21.01.2015

**22. Hukuk Dairesi         2013/29867 E.  ,  2015/655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, aile yardımı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 2006 yılından beri davalı işyerinde işçi olarak çalıştığını, davalı işyerinde yetkili sendikanın önce Belediye-İş sendikası iken daha sonra ... Sendikasının yetkili olduğunu, müvekkilinin her iki dönemde yetkili sendikanın üyesi olarak ve halen ... sendikasının üyesi olarak çalıştığını, her iki dönemde de yetkili sendika ile davalı belediye arasında imzalanan toplu iş sözleşmesinde sendika üyesi işçilere aile ve çocuk yardımı yapılması hususunda anlaşmaya varıldığını, her iki dönemi de kapsayan toplu iş sözleşmesinin ilgili maddesinde "toplu iş sözleşmesinden yararlanan evli işçilere devlet memurlarına yapılan esas ve usule göre belirlenen miktarda aile ve çocuk yardımı yapılır. Eşlerden her ikisi de çalışıyorsa bu yardım eşlerden sadece birisine yapılır" düzenleme yapıldığını, müvekkiline aile ve çocuk yardımının başlangıçta aylık ücretiyle birlikte ödendiğini ancak daha sonra haksız bir şekilde geri alma yoluna gidildiğini, davalının müvekkili hakkında eşinin çalıştığını bildirmediği ve hak etmediği halde aile ve çocuk yardımı almayı sürdürdüğü iddiasıyla disiplin işlemi başlattığını, müvekkilinin eşinin çalıştığını ancak bu yardımdan yararlanmadığını gösterir belgeyi de ibraz ederek itiraz ettiğini belirterek aile ve çocuk yardımı alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkil kurumda 2003 tarihinden itibaren işçi olarak çalıştığını, toplu iş sözleşmesi 30/C maddesinde söz konusu yardımların geçerli esas ve usule göre yapılabileceğinden eşi çalışan işçilere aile yardımının ödenmediğini, bu nedenle gerekli şartları taşımayan işçilere aile yardımının ödenmediğini, ödenmiş olan yardımlarında geri tahsil edildiğini, yapılan işlemlerde herhangi bir usulsüzlük bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının aile yardımından faydalanıp faydalanmayacağına ilişkindir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının aile yardımından faydalanıp faydalanmayacağına ilişkindir.

Davacı taraf davalı kurumun haksız olarak başlangıçta ödenen aile ve çocuk yardımının geri alınması yoluna gittiğini belirtmiştir. Davalı kurum ise Toplu İş sözleşmesinin 30/C maddesinde Devlet Memurları Kanun'un 202. maddesine atıf yapıldığını, ilgili kanun esas ve usulleri gereğince eşi çalışan işçilere aile yardımı ödenmeyeceğini, gerekli şartları taşımayan işçilere her nasılsa ödenen yardımların geri tahsil edildiğini beyan etmiştir.

Uyuşmazlık konusu alacağı ilişkin olarak Toplu İş Sözleşmesinin 30/C maddesinde, "Toplu İş Sözleşmesinden yararlanan evli işçilere Devlet Memurlarına yapılan esas ve usule göre belirlenen miktara göre aile çocuk yardımı yapılır. Eşlerden her ikisi de çalışıyorsa bu yardım eşlerden sadece birine yapılır." hükmü düzenlenmiştir. Son cümlede sözü edilen yardım çocuk yardımıdır.

Toplu iş sözleşmesinin atıf yaptığı ilgili 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 202. maddesinde ise "Evli bulunan Devlet memurlarına aile yardımı ödeneği verilir. Bu yardım memurun her ne şekilde olursa olsun menfaat karşılığı çalışmayan veya herhangi bir sosyal güvenlik kuruluşundan aylık almayan eş için 1500, çoçuklarından herbiri için de 250 gösterge rakamının (72. ay dahil olmak üzere 0-6 yaş grubunda yer alan çocuklar için bir kat artırımlı) katsayı ile çarpılması sonucu elde edilecek miktar üzerinden ödenir. Eşlerden birine iş sözleşmesi veya toplu sözleşme gereği çocukları için yapılan aile yardımı ödeneği daha düşük ise, yalnızca aradaki fark ödenir. Bu fıkrada yer alan gösterge rakamlarının üç katına kadar artırmaya Bakanlar Kurulu yetkilidir."hükmü düzenlenmiştir.

Dosya kapsamına göre davacının eşinin çalıştığı sabittir. Toplu iş sözleşmesinin ilgili maddesinin atıf yaptığı Devlet Memurları Kanunundaki düzenleme dikkate alındığında davacının talep ettiği aile yardımından yararlanamıyacağı anlaşılmakla bu gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi gerekli iken mahkemece yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 21.01.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10707, Karar No: 2006/13016, Tarih: 13.11.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/10707 E.  ,  2006/13016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 16.12.2005 gününde verilen dilekçe ile meni müdahale ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 29.05.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davalı ve müştereklerine ait 436 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki 24 adet meyveli ve meyvesiz ağacın, davacının 10/16 hissedar olduğu 437 numaralı parsele ve davacının bu parsel üzerinde yaptığı tarımsal faaliyete zarar verdiği gerekçesiyle kökünden kesilmesi istenmiş, davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

Dava, komşuluk hukukundan kaynaklanan zararlandırıcı eylemin giderilmesi istemine ilişkindir.

Kesilmesi istenen ve kesilmesine karar verilen toplam 22 adet ağaç davalı parselinin mütemmim cüzü niteliğindedir ve 436 parsel tapusu verasete iştirak şeklinde davacı ile birlikte 5 iştirakçı hissedara aittir. Davalı dışındaki hissadarlar davanın dışında kalmışlardır.

Elbirliği (iştirak) halinde mülkiyete işin özelliği gereği ortaklar arasında zorunlu dava arkadaşlığı vardır.

Bu nedenle mahkemece, iştirak halinde mülkiyet rejimine tabi 436 parsel üzerinde bulunan ve kesilmesine karar verilen ağaçların ortakların tümüne ait olduğu ve tüm ortakların davaya katılması gerektiği düşünülmeksizin, yalnızca davalı aleyhinde açılan davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davalının temyiz itirazlarının bu nedenle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek olmadığına, 13.11.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5696, Karar No: 2024/17455, Tarih: 03.04.2024

**10. Ceza Dairesi         2021/5696 E.  ,  2024/17455 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/473 E., 2015/639 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : 1. Cumhuriyet savcısı, 2. Sanık müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan sanık hakkında eylemine uyan suç için öngörülen cezanın türü ve yukarı sınırına göre, dava zamanaşımı süresinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 66 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereğince 5 yıl 4 ay olduğu, mahkûmiyet hükmünün verildiği 24.12.2015 tarihinden, temyiz incelemesinin yapıldığı tarihe kadar 5 yıl 4 aylık dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.12.2015 tarihli ve 2015/473 Esas, 2015/639 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısının ve sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA; bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.04.2024 tarihinde karar verildi.

...