muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/14288, Karar No: 2023/686, Tarih: 23.01.2023

F.Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılması Kararı Yönünden

5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesine objektif koşullar yönünden engel hali bulunmayan, aşamalarda alınan savunmalarında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesini talep eden suça sürüklenen çocuğa, dava konusu eşyanın ithalinde öngörülen gümrük vergileri ve diğer eş etkili vergiler ile mali yükler toplam tutarı olan miktarların kamu zararı olduğunun bildirilmesi ve sonucuna göre, gerektiğinde aynı maddenin dokuzuncu fıkrası da gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken, dava konusu eşyanın ithalinde öngörülen gümrük vergileri ve diğer eş etkili vergiler ile mali yükler toplam tutarı olan miktarların kamu zararı olduğu ve toplam tutarı bildirilmeden, zarar giderilmediği yönündeki gerekçe ile suça sürüklenen çocuk hakkında hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

G.Re'sen Tespit Edilen Hukuka Aykırılıklar Yönünden

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre suça sürüklenen çocuğun eyleminin 11.04.2013 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrası kapsamında kaldığı, ancak suç tarihinden sonra ise 28.06.2014 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrasının son cümlesi delaletiyle aynı maddenin beş ve onuncu fıkraları kapsamında bulunduğu nazara alınarak suç tarihinde yürürlükte olan 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrası ile 6545 ve 7242 sayılı Kanunlar ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun' un 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrasının son cümlesi delaletiyle aynı maddenin beş, on ve yirmiikinci fıkraları somut olaya uygulanarak belirlenen sonuç cezalar karşılaştırılmak suretiyle suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken karma uygulama yapılarak yazılı şekilde hüküm tesisi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (F) ve (G) bentlerinde açıklanan nedenlerle Ankara 1. Çocuk Mahkemesinin 10.06.2021 tarihli ve 2020/348 Esas, 2021/295 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekili ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13062, Karar No: 2022/8301, Tarih: 25.04.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/13062 E.  ,  2022/8301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100,00TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000,00TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılanın temyiz taleplerinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak REDDİNE, 25/04/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1625, Karar No: 2025/3085, Tarih: 25.03.2025

**2. Hukuk Dairesi         2025/1625 E.  ,  2025/3085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/335 E., 2024/1765 K.

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gölbaşı (Ankara) Aile Mahkemesi

SAYISI : 2023/342 E., 2023/244 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) öngördüğü yargılama sistemine göre ilk derece mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir. İstinaf başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince, başvuran tarafın istinaf başvurusunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir. Bu durumda bölge adliye mahkemesi kararına karşı, istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi hâlinde bölge adliye mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup bu hâlde ilk derece mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen karara karşı, davacı erkek tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur. Davacı erkeğin istinaf başvurusu esastan reddedilmiştir. Hâl böyle iken İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurmayan davalı kadının temyiz hakkı bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle; davalı kadın vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan nedenlerle;

Davalı kadın vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine

25.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4788, Karar No: 2016/22200, Tarih: 25.10.2016

**12. Hukuk Dairesi         2016/4788 E.  ,  2016/22200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu hakkında kambiyo senetlerine özgü haciz yolu ile başlatılan takipte borçlu icra mahkemesine başvurarak, iflasın ertelenmesi davasında verilen tedbir ara kararı nedeniyle takibin iptalini talep etmiş, mahkemece şikayetin kabulü ile takibin iptaline karar verilmiştir.

... 2.Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2015/636 E. sayılı dosyasında mahkemece verilen 13.07.2015 tarihli ara kararının 2. maddesinde; "davacının borçlarına kefil olanlar yönünden devam eden takipler ile İİK.m. 179/b-2 ve 3. fıkralarında yazılı istisnalara ilişkin hükümler hariç olmak kaydıyla 6183 sayılı Kanun ile yapılan takipler de dahil olmak üzere hangi nedene dayanırsa dayansın davacı hakkındaki her türlü ihtiyati haciz-ihtiyati tedbir ve muhafaza işlemleri de dahil tüm takip işlemlerinin ihtiyati tedbir yolu ile durdurulmasına," 3. maddesinde de; "yapılmış olan takiplerin mevcut durumları aynen korunarak bulundukları aşamada durdurulmaslarına" yönelik tedbir kararı verildiği anlaşılmıştır.

Somut olayda, kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla icra takibi, 03.09.2015 tarihinde başlatılmış olup, ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce, icra takiplerinin "durdurulması" ile sınırlı olarak tedbir kararı verildiği anlaşılmakla icra hakimi tarafından genel mahkemenin vermiş olduğu bu kararın yorumlanması mümkün değildir.

O halde, mahkemece şikayetin kısmen kabulü ile takibin durdurulmasına karar verilmesi gerekirken, takibin iptali yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre alacaklının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6415, Karar No: 2018/134, Tarih: 11.01.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/6415 E.  ,  2018/134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'nun raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava; muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı miras payı oranında tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları ...'in maliki olduğu 8971 parsel sayılı taşınmazda kayıtlı 3 nolu bağımsız bölümü 23/01/1997 tarihinde mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla muvazaalı olarak davalıya satış suretiyle devrettiğini ileri sürerek dava konusu taşınmazın tapu kaydının miras payları oranında iptali ile adlarına tapuya tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, dava dışı mirasçılardan İlyas Şimşek’in borçları nedeniyle mirasbırakanın taşınmazı satmaya karar verdiğini ancak dava konusu taşınmazın bulunduğu binanın aile apartmanı olması nedeniyle eşi olan dava dışı ...'ten kardeşi İlyas'ın tüm borçlarının ödenmesinin istendiğini, eşinin yaklaşık 1.010.000.000,00.-ETL gibi bir miktarı taksitler halinde babası Nurettin'e vererek İlyas'ın borçlarının ödendiğini, dava konusu taşınmazın da bu sebeple adına tescil edildiğini, taşınmazın satın alındığı tarihten itibaren kendi tasarrufu altında olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; ispatlandığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’in 05.06.2013 tarihinde öldüğü geride dava dışı çocukları...ve ... ile oğlu davacı ... ve kendisinden önce 2002 yılında ölen oğlu ...’n çocukları davacılar ... ve ...’in mirasçı olarak kaldıkları, davalının dava dışı mirasçı İbrahim’in eşi olduğu, mirasbırakanın maliki olduğu çekişme konusu 8971 parselde kayıtlı 3 nolu bağımsız bölümü 23.01.1997 tarihinde davalı ...’a satış suretiyle devrettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; davacı tanıklarının mirasbırakının mal satmaya ihtiyacının bulunmadığını, mirasbırakan, davalı ve davalının eşinin ekonomik durumunun iyi olduğunu, gelini olan davalıya taşınmaz satışından mirasbırakanın ölümü ile haberdar olduklarını, davalı tanıklarının ise; dava dışı mirasçı İlyas’ın tefeciye yüklü miktarda borcunun bulunduğunu ve borçlarını ödeyemeyince kaçtığını, mirasbırakanın İlyas’ın borçlarını ödemek için dava konusu taşınmazı satmaya karar verdiğini, dairenin bulunduğu 3 katlı apartmanda kendisi ve çocukları oturduğundan dairenin yabancı bir kişiye satılmasını önlemek amacıyla dava konusu taşınmazı İlyas’ın borçlarının ödenmesi karşılığında davalı ...’a sattığını beyan ettikleri anlaşılmaktadır.

Belirlenen tüm bu olgular yukarıda açıklanan ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde; mirasbırakanın gelinine yapmış olduğu temlikteki gerçek iradesinin satış olduğu, bedeli karşılığında devredildiği, mirasçıdan mal kaçırma kastı taşımadığı sonucuna varılmaktadır.

Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 11.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildBaşkan
Yargıtay — Esas No: 2017/5774, Karar No: 2018/441, Tarih: 01.02.2018

**16. Hukuk Dairesi         2017/5774 E.  ,  2018/441 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında ... Köyü çalışma alanında bulanan 104 ada 48 parsel sayılı 6.208,04 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro tutanağıının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı ve 1985 yılından beri ...'in fiili kullanımında bulunduğu ve taşınmaz üzerindeki incir ağaçlarının ...'e ait olduğu şerhi yazılarak tarla vasfıyla ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın müşterek muristen intikal ettiği, taksim nedeniyle kendi fiili kullanımında bulunduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazın ... adına tapuya tesciline, beyanlar hanesindeki taşınmazın 1985 yılından beri ...'in fiili kullanımında bulunduğu ve taşınmazın üzerindeki incir ağaçlarının ...'e ait olduğu şerhinin iptaline, beyanlar hanesine taşınmazın ... kızı ...'ın fiili kullanımında bulunduğu ve taşınmazın üzerindeki incir ağaçlarının ...'a ait olduğu şerhinin yazılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 01.02.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7325, Karar No: 2014/8778, Tarih: 02.06.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/7325 E.  ,  2014/8778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

13.04.2014 tarihli geri çevirme kararında incelenmesine gerek duyulan, ... İcra Müdürlüğünün 2011/1731 sayılı takip dosyasının aslının veya eksiksiz onaylı örneği istenilmesine rağmen taraflarla ilgisi olmayan ... İcra Müdürlüğünün 2011/1731 sayılı talimat dosyasının gönderildiği anlaşılmıştır. Mahkemelerin birincil görevinin yargılamanın en kısa sürede sonuçlandırıması ve gereksiz zaman kayıplarının önlenmesi olduğu dikkate alınarak zaman kaybedilmeden ve gerekli özen gösterilerek, gerektiğinde taraflardan dava dayanağı takip dosyasının teyidi de sağlanarak, ilgili icra müdürlüğünden istenilerek eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE 02.06.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13871, Karar No: 2010/18963, Tarih: 02.12.2010

**3. Ceza Dairesi         2009/13871 E.  ,  2010/18963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın beraatine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

Suça konu yerin kimler tarafından kullanıldığını bilebilecek durumdaki köy muhtarı, köy azaları varsa köy bekçisi ve suça konu yere yakın yerde arazileri bulunan şahıslar dinlenerek, sanıkların hazırlık aşamasında suça konu yerle ilgili olarak ihbarcı ... hakkında dava açıldığını belirtmeleri karşısında bir dava varsa araştırılıp bu davayla birleştirilmesi gerekirken eksik soruşturmayla yazılı biçimde beraat hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, müdahil idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 02.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11077, Karar No: 2024/4642, Tarih: 18.04.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/11077 E.  ,  2024/4642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/14 Esas, 2022/110 Karar

KARAR : Kabul

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkin davada verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 18. Hukuk Dairesince Mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

Davalı idarece karar düzeltme talebinde bulunulmuş, talep aynı Dairece reddedilmiş, karar 23.11.2015 tarihinde kesinleşmiştir.

Davacı vekilinin Anayasa Mahkemesine hak ihlali başvurusunda bulunması üzerine, Anayasa Mahkemesinin 2016/1107 başvuru numaralı kararı ile hak ihlali başvurusunun kabulü ile ihlalin sonuçları ortadan kaldırılmak üzere yeniden yargılama yapılması amacıyla dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar vermiştir.

İlk Derece Mahkemesince Anayasa Mahkemesi kararı gereğince yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı idare vekilince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince uyuşmazlığın Yargıtay ilgili dairesince çözülmesi gerektiğinden karar verilmesine yer olmadığına dosyanın Yargıtay 5. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere İlk Derece Mahkemesine iadesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı idare vekilince temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Anayasa Mahkemesince ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilk derece mahkemesine gönderilmiş olup İlk Derece Mahkemesince artık önceki kararlardan bağımsız olarak Anayasa Mahkemesinin ihlal kararı çerçevesinde yeni ve ayrı bir inceleme yapılacağından, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin 4 üncü fıkrasında “Yargıtay’ın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir" hükmü uygulanamaz. İlk Derece Mahkemesinin kararı, 6100 sayılı Kanun'un 341 inci maddesinin 1 inci fıkrası kapsamında İlk Derece Mahkemelerinden verilen nihai kararlar niteliğinde olup istinaf yoluna başvurulması gerekmektedir.

Dosya içeriğine göre İlk Derece Mahkemesince verilen karar, temyiz yoluna tabi olmayıp istinaf yoluna tabidir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Dosyanın Antalya Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere MAHKEMESİNE İADESİNE,

18.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12667, Karar No: 2022/8232, Tarih: 21.04.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12667 E.  ,  2022/8232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca "Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56'ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100,00 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000,00 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 21.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.