muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1859, Karar No: 2022/3904, Tarih: 23.05.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/1859 E.  ,  2022/3904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Konya 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 01.12.2020 tarih ve 2020/451 E. - 2020/980 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2010 yılından beri okul öncesi eğitim alanında faaliyet gösteren bir kurumu olduğunu, dava dışı ... isimli şahsın müvekkili eğitim kurumunda 5 yaş grubu öğrencilerin sorumlusu olarak görev yaptığını, sözleşmesinin 31/05/2015 tarihinde sona erdiğini, müvekkili ile ...'nün sözleşmeleri devam ederken davalı şirket ile ...'nün 2015-2016 eğitim yılı için anlaştıklarını, davalı şirketin müvekkili ile sözleşmesi devam eden ...'yü reklam amacıyla ilan panolarında fotoğrafını yayınlayarak anaokulu öğretmeni olarak lanse ettiğini, davalı şirketin ... ile aralarında sözleşme olmasına rağmen reklam yaptığını, yapılan reklamın haksız rekabete ve müvekkilinin itibarının zedelenmesine sebep olduğunu, davalının ilanı üzerine öğrenci velilerinin öğretmenin okuldan ayrıldığını düşündüklerini belirterek 80.000,00 TL manevi tazminatın 04/03/2015 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, tazminata ek olarak fiilin kınanmasına ve bu kararın basın yolu ile ilanına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın görevsizlik nedeniyle reddinin gerektiğini, davacının sözleşmenin bitimini bekleyerek sözleşmenin tarafı olmayan müvekkilinden tazminat talep ettiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın görevsizlik nedeniyle reddinin gerektiğini, davacının sözleşmenin bitimini bekleyerek sözleşmenin tarafı olmayan müvekkilinden tazminat talep ettiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre; dava dışı ...'nün öğretmen olarak 2014-2015 eğitim öğretim yılında davacı okulda çalıştığı, öğretmenin gelecek dönem için de aynı şehirde faaliyet gösteren davalıya ait okullarda çalışmak için anlaştığı, davalı şirketin de 2015 yılı Mayıs ayında erken kayıt avantajlarını tanıttığı panolarda anaokulu öğretmenin ismini kullanarak reklam yaptığı, davalı şirketin 2015-2016 eğitim-öğretim dönemi için davacının dava dışı çalışanı ile anlaşmasının her ne kadar tek başına haksız rekabet teşkil etmese de, gelecek sezon için ana okulu öğretmeni ...'nün davalı okullarında çalışacağını bildirerek erken kayıt dönemi için reklam yapmasının, davacı şirketin gelecek eğitim öğretim yılına ilişkin ticari faaliyetini etkileyen ve 6102 sayılı TTK 55. maddede yerini bulan dürüstlük kuralına aykırı reklam ve satış yöntemi olduğu bu bağlamda haksız rekabet teşkil eden bir fiil olarak nitelenebileceği, bu fiilin piyasaya ve davacıya etkisi tanık beyanları ile de sabit olduğundan haksız rekabetin şartlarının oluştuğu, eylemin niteliği, tarafların dosyaya yansıyan sosyal ve ekonomik durumları, paranın alım gücü ve hakkaniyet gereği manevi tazminat miktarı takdir edilerek davanın kısmen kabulüne, 40.000,00 TL manevi tazminatın 04/03/2015 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2.049,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 23/05/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3999, Karar No: 2019/9865, Tarih: 27.05.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/3999 E.  ,  2019/9865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi,

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın eşi ....'yi evde bıçakla tehdit etmesi üzerine müştekinin oğlu olan diğer müşteki ... ile evin bir odasına girip kapıyı kilitledikleri, aradan 1-2 saat kadar bir süre geçtikten sonra ...'ın ihtiyacı için dışarı çıktığını gören sanığın bu kere müşteki ...'ı bıçakla tehdit etmesi şeklinde gelişen olayda, sanığın tehdit eylemlerini kısa zaman aralığı içinde ve aynı kast altında gerçekleştirmesi nedeniyle, sanık hakkında tehdit suçundan verilecek cezanın TCK'nın 43. maddesi gereğince artırılması gerektiği halde müşteki sayısınca hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, sanık ...'in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 27/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11946, Karar No: 2017/25971, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/11946 E.  ,  2017/25971 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16142, Karar No: 2020/404, Tarih: 23.01.2020

**1. Hukuk Dairesi         2016/16142 E.  ,  2020/404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davacılardan ... yönünden karar verilmesine yer olmadığına, diğer davacılar yönünden davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 23.01.2020 Perşembe günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılar vekili Avukat ... ile temyiz edilen davacılar vekili Avukat ... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Asıl ve birleştirilen davada davacılar, mirasbırakan ...’nin, ... ada ..., ..., ... ve ... parsel sayılı taşınmazlarını davalı oğullarına satış suretiyle devrettiğini, temliklerin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı, bedelsiz ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, mirasbırakanın sabit bir geliri olmayıp zaman zaman taşınmazlarını sattığını, elde ettiği para ile dava dışı ... parsel sayılı taşınmazdaki camiyi yaptırdığını, satış işlemlerinin gerçek olduğunu, mirasbırakanın diğer çocuklarına da taşınmazlar verdiğini, ayrıca para yardımında bulunduğunu, mal kaçırma amacının bulunmadığını belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davacılardan ... yönünden vazgeçme nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına, diğer davacılar yönünden muvazaa olgusunun sabit olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’nin maliki olduğu ... ada ... parsel sayılı taşınmazdaki 45/7747’şer payı 15.10.1976, ... ada ... parsel sayılı taşınmazdaki 45/8120’şer payı 13.10.1976 tarihinde davalı oğullarına satış suretiyle temlik ettiği, ifraz ve tevhit işlemleri sonucu çekişmeli ... ada ..., ..., ... ve ... parsel sayılı taşınmazların 1/2’şer payla davalılar adına tescil edildiği, 1904 doğumlu mirasbırakan Abbas’ın 20.01.1992 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak taraflar ile birlikte başkaca mirasçıların kaldıkları anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olayda; mirasbırakanın temlik tarihinden önce ve sonra bir çok taşınmazını elden çıkardığı, özellikle dinlenen tanık beyanlarından temliklerin gerçek satış olduğu sonucuna varılmakta olup, bunun aksinin TMK'nın 6, HMK'nın 190. maddeleri uyarınca davacılar tarafından usulünce kanıtlanamadığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken delillerin taktirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Kabule göre de, Türk Medeni Kanunu'nun 28. maddesinde düzenlendiği üzere kişilik ölümle sona erdiğinden, yargılama sırasında ölen davacı ... adına tescil kararı verilmesi de isabetsizdir.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken delillerin taktirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Kabule göre de, Türk Medeni Kanunu'nun 28. maddesinde düzenlendiği üzere kişilik ölümle sona erdiğinden, yargılama sırasında ölen davacı ... adına tescil kararı verilmesi de isabetsizdir.

Davalıların yerinde bulunan temyiz itirazının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.01.2020 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden davalılar vekili için 2.540.00. TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilen davacı ve birleştirilen davacılardan alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 23.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9123, Karar No: 2023/162, Tarih: 10.01.2023

**7. Ceza Dairesi         2019/9123 E.  ,  2023/162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/324 E., 2015/691 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na Muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak eşyaların müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzelterek Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2015/324 Esas, 2015/691 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kaçakçılık suçundan 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrası yollaması ile aynı maddenin beşinci fıkrası, aynı maddenin onuncu fıkrası ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, eşya müsaderesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebebi hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Kolluk görevlilerince kaçakçılık suçlarına yönelik olarak yapılan çalışmalarda Suriye uyruklu olan sanık ...'nin işletmekte olduğu tütüncü dükkanında kaçak sigara satmakta olduğu ve bir kısım kaçak sigaraları ise ikametinde depolamakta olduğu bilgisi alınması üzerine, kolluk görevlilerinin gerekli araştırmalar için sanığa ait ikametin olduğu yere gittikleri sırada sanığın kolluk görevlilerini fark ederek ikametinin balkonundan aşağıya poşet ve kutularda bulunan kaçak sigaraları attığı, bunun üzerine Cumhuriyet savcısının gecikmesinde sakınca bulunan hâl nedeniyle verdiği yazılı arama emri ile yapılan aramada sanığa ait iş yerinde masanın altında ve çekmecelerde 101 paket, sanığın ikametinden aşağıya attığı poşet ve kutularda 590 paket olmak üzere toplam 691 paket kaçak sigaranın ele geçirildiği anlaşılmıştır.

2. Kaçak eşyaya mahsus tespit varakası dava dosyasında bulunmaktadır

4. Sanığın üzerine atılı suçu tevil yoluyla ikrar ettiği belirlenmiştir

IV. GEREKÇE

2. Kaçak eşyaya mahsus tespit varakası dava dosyasında bulunmaktadır

4. Sanığın üzerine atılı suçu tevil yoluyla ikrar ettiği belirlenmiştir

IV. GEREKÇE

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2.10.12.2022 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanıp, aynı gün yürürlüğe giren 7423 sayılı Kanun'nun 8 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasının “23 üncü” fıkra olarak değiştirildiği gözetilerek, hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasına eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içerdiği, yine aynı kanunun 62 nci maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmıştır. 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12 nci maddenin ikinci fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının mahkemesince saptanması ve sonucuna göre uygulama yapılmasında zorunluluk bulunmaktadır.

3.Dava konusu eşyanın müsaderesi sırasında uygulama maddesi olan 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası yerine aynı kanunun 54 üncü maddesinin gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına muhalefet edilmesi,

4.5271 sayılı Kanun'un 324 üncü maddesinin beşinci fıkrasında "Türkçe bilmeyen ya da engelli olan şüpheli, sanık, mağdur veya tanık için görevlendirilen tercümanın giderleri, yargılama gideri sayılmaz ve

bu giderler Devlet Hazinesince karşılanır." şeklindeki düzenlemeye yer verilmiştir. Bu düzenlemeye karşın tercüman ücretlerinin yargılama giderlerine dâhil edilmesi,

Hususları hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2015/324 Esas, 2015/691 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/434, Karar No: 2021/5753, Tarih: 26.05.2021

**19. Ceza Dairesi         2021/434 E.  ,  2021/5753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvuruların süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılan vekilinin temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, REDDİNE, 26/05/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16614, Karar No: 2014/5319, Tarih: 19.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/16614 E.  ,  2014/5319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 9. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/07/2013

NUMARASI : 2010/663-2013/372

Taraflar arasında görülen davada Ankara 9. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11/07/2013 tarih ve 2010/663-2013/372 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili nezdinde inşaat sigorta poliçesi ile sigortalı bulunan inşaatta meydana gelen hırsızlık olayı nedeniyle sigortalısına 25.957,51 TL ödendiğini, hırsızlık olayının meydana gelmesinde sigortalı inşaatı koruyan davalı şirketin kusuru bulunduğunu, sigortalıya ödenen miktarın davalıdan tahsili için başlatılan icra takibine davalı tarafın haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, husumet itirazında bulunarak, kusurlarının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, hırsızlık olayının gerçekleşmesinde, davacıya sigortalı bulunan bina inşaatını koruyan davalı şirketin %35 oranında kusurlu olduğu, geriye kalan kusurun sigortalıya ait bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davalının kusuruna tekabül eden 9.085,13 TL asıl alacak ve 619,53 TL işlemiş faiz olmak üzere 9.704,66 TL yönünden itirazın kaldırılmasına ve icra takibinin bu miktar üzerinden devamına, asıl alacağa takip tarihinden itibaren avans faizi uygulanmasına, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; dava, davacı nezdinde inşaat sigorta poliçesi ile sigortalı bulunan ve güvenliğinden davalının sorumlu olduğu inşaatta meydana gelen hırsızlık nedeniyle sigortalıya ödenen miktarın rücuan tahsili için başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, hırsızlık olayının meydana geldiği yerin çok geniş bir inşaat sahası olduğu ve olay anında sadece 1 güvenlik görevlisinin bulunduğu, oysa bu yerin en az 4 güvenlik görevlisi ile korunması gerektiği, buna rağmen davacı sigortalısının bunun ¼ kadar elemanla iş gördürmek istemesinin muhtemel riskleri kabul ettiği anlamına geldiği gerekçesiyle davacı sigortalısının %65 kusurlu olduğu mütalaa edilmiştir. Ancak dosya kapsamından olay anında inşaat alanında