muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/12022, Karar No: 2012/860, Tarih: 26.01.2012

**6. Hukuk Dairesi         2011/12022 E.  ,  2012/860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, süre bitimi nedeni ile kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında 1.8.1986 başlangıç tarihli bir yıl süreli yazılı kira sözleşmesi konusunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı 2886 sayılı yasanın 75. Maddesi gereğince süre bitimi nedeni ile kiralananın tahliyesini istemiştir. Taraflar arasındaki kira sözleşmesi 14.8.2009 tarihinden itibaren bir yıl süreyle yenilenmiştir. Bu durumda kira süresi bitmeden 21.07.2010 tarihinde açılan dava süresinde değildir. Mahkemece davacı Özel İdare Müdürlüğü'nün 2886 sayılı yasanın 75. Maddesinden yararlanma hakkı bulunmadığından söz edilerek davanın reddine karar verilmiş ise de; 5302 sayılı İl Özel İdare Kanunun 7. Maddesinde 1/7/2006 tarihinde yapılan değişiklikle davacı kurum taşınmazları da 2886 sayılı yasanın 75. maddesi kapsamına alınmıştır. Bu nedenle mahkemece davanın süresinde açılmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile reddi doğru değil ise de hüküm sonucu itibariyle redde ilişkin bulunduğundan hükmün yukarıda yazılı gerekçe ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nun 438/son maddesi gereğince bu değiştirilmiş gerekçe ile ONANMASINA ve aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına, 26.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10354, Karar No: 2017/12095, Tarih: 02.05.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/10354 E.  ,  2017/12095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin, ağaç bedelenin tespiti ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin, ağaç bedelenin tespiti ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece, kamulaştırmasız el atma davasının konusuz kaldığından bahisle karar verilmesine yer olmadığına, ağaç bedeli ve ecrmisil yönünden davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu Karakoyunlu ilçesi, Merkez Mahallesi, 3119 parsel sayılı arsa niteliğindeki taşınmazın ecrimisil bedeli belirlenirken taşınmazın bulunduğu bölgedeki diğer arsaların dava tarihinden geriye doğru ecrimisil istenen süre içinde kiraya verilip verilmedikleri, veriliyorsa nasıl ve ne şekilde kiralandıklarının taraflardan delilleri sorulmak suretiyle tespit edilmesi, davacı tarafa emsal kira sözleşmeleri ibraz etmesi için süre verilmesi, emsal kira sözleşmelerinin ibrazı halinde ecrimisil bedelinin tespiti gerekirken, varsayıma dayanarak hesaplama yapan bilirkişi raporu esas alınarak karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 02/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1607, Karar No: 2020/207, Tarih: 15.01.2020

**10. Ceza Dairesi         2018/1607 E.  ,  2020/207 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İNEGÖL Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığın uyuşturucu madde sattığına ilişkin edinilen bilgiler üzerine, alıcı görevlilerin 16/03/2014 tarihinde sanıktan iki kez esrar satın aldıkları, alıcı görevlilerin birden çok kez satın alma işlemlerinin suçu ve failini belirleyerek suç delillerini elde etmeye yönelik çalışmalar kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, 21/03/2014 tarihinde ele geçirilen uyuşturucu maddelerin ise suçun delili niteliğinde olduğu, dolayısıyla alıcı görevlilere yapılan uyuşturucu madde satışlarında zincirleme suç hükümlerinin uyulanamayacağı, sanığın hareketlerinin bütünüyle 5237 sayılı TCK'nın 188/3. maddesinde açıklanan “satmak için uyuşturucu madde bulundurma" ve "uyuşturucu maddeyi satışa arz etme” seçimlik hareketlerini oluşturduğu gözetilmeden, değişik zamanlarda aynı suçun birden fazla işlendiği düşüncesiyle sanık hakkında zincirleme suçla ilgili TCK'nın 43. maddesinin uygulanması,

2- Hükümden sonra, 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 15/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7277, Karar No: 2022/13183, Tarih: 22.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/7277 E.  ,  2022/13183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan açılan davada, sanığın eyleminin 5809 sayılı Kanun'a aykırılık suçunu oluşturduğu belirtilip, değişen suç vasfına göre 5809 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan beraatine karar verildiği anlaşılarak yapılan incelemede;

5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı on milyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun’un 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa yüklenen suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nin 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükmünün 1412 sayılı CMUK'nin 305/2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı anlaşılmakla, katılan vekilinin temyiz talebinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 22.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8316, Karar No: 2019/7741, Tarih: 26.06.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/8316 E.  ,  2019/7741 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması

Hüküm : TCK'nın 133/2, 137/1-b, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

A) Katılan ... adına vekili tarafından yapılan temyiz isteminin incelenmesinde;

Katılan ...’in, hükümden sonra temyiz aşamasında, 14.01.2019 hâkim havale tarihli dilekçe ile şikayetinden ve temyiz talebinden vazgeçtiğini belirtmiş olması karşısında, katılan ... açısından TEMYİZ İNCELEMESİNE YER OLMADIĞINA, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

B) Sanık müdafiinin ve katılanlar ...., ...., ...., .... vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin ve katılanlar ..., ..., ..., ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Şikayet dilekçesinin içeriğine ve iddianamedeki anlatıma göre; 09.09.2013-16.04.2014 olan suçun işlendiği tarihlerin, gerekçeli karar başlığına, 09/09/2013 olarak eksik yazılması suretiyle CMK’nın 232/2-c madde, fıkra ve bendine uyulmaması,

2- 5560 sayılı Kanunun 24. maddesi ile değişik CMK'nın 253/1-a madde, fıkra ve bendi gereğince uzlaşma kapsamında olan kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan dolayı soruşturma evresinde CMK'nın 253. maddesi uyarınca sanıkla şikayetçiler arasında uzlaştırma işlemleri gerçekleştirilmeden dava açıldığı, kovuşturma evresinde de aynı Kanun'un 254. maddesi uyarınca bu eksikliğin giderilmediği anlaşılmakla, mahkemece CMK'nın uzlaşma başlıklı 253 ve 254. madde hükümleri uygulanmak suretiyle sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, uzlaştırma işlemleri tamamlanmadan yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- Kabul ve uygulamaya göre de:

3- Kabul ve uygulamaya göre de:

a) Şikayetçilerden ...’in genel müdür ve yönetim kurulu başkanı, ...’nın ürün müdürü, ...’ın muhasebe müdürü, ...’ın pazarlama müdürü ve hüküm tarihinden sonra şikayetinden vazgeçen ...’in teknik servis müdürü olduğu.... Ticaret A.Ş. adlı şirkette elektronik sistemler teknisyeni olarak çalışan sanık ...’in, 09.09.2013-16.04.2014 tarihleri arasında, teknik serviste yaşananları ve şikayetçilerin konuşmalarını, gizli kamerayla kaydedip, elde ettiği 5 adet video kaydını, hafta sonu tatilinde zorla çalıştırıldığına, fazla mesai yapmasına rağmen çalışma ücretinin ödenmediğine, iş yerinde onur kırıcı davranışlara maruz kaldığına ilişkin iddialarına delil olarak, iş mahkemesinde açtığı 02.05.2014 tarihli dava dosyasına sunmasının ardından, şikayetçiler vekili tarafından şikayette bulunulması üzerine başlatılan adli soruşturma sonunda, izinsiz kayıt yapan sanığın TCK’nın 133/1. madde ve fıkrasındaki kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenebilmesi, suç vasfına ve suçun unsurlarının oluşup oluşmadığına ilişkin tereddütlerin giderilmesi amacıyla; şikayete konu 5 adet video kaydının denetime olanacak verecek şekilde ayrı ayrı çözümü yaptırılarak, kaydedilen konuşmaların kimler arasında geçtiği, içeriği, sanığın konuşmaların tarafı mı dinleyici konumunda mı olduğu, kayda alınan konuşmaların özel bir gayret gösterilmeksizin başkaları tarafından da duyulabilen aleni konuşmalar olup olmadığı hususları açıklığa kavuşturularak, toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilip, sanığın hukuka aykırı hareket etme bilinciyle davranıp davranmadığı da irdelenmek suretiyle hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeksizin, “...Sanığın görüntü ve ses kaydı yapılan alanda çalışan ve dolayısıyla bu konuşmaların tarafı olan bir kişi olduğu...” biçimindeki yetersiz gerekçelere ve eksik incelemeye dayalı olarak sanık hakkında TCK’nın 133/2. madde ve fıkrasındaki kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan dolayı mahkumiyet kararı verilmesi,

b) Sanığın, şikayetçilerin aleni olmayan konuşmalarını, biri hareketli cihazdan, diğer dördü sabit noktadan olmak üzere gizlice kaydettiği tespit ve kabul edilmesine rağmen sanık hakkında TCK’nın 43/1. madde ve fıkrasındaki zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılmaması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin ve katılanlar ..., ..., ..., ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 26.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16813, Karar No: 2014/23126, Tarih: 02.10.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/16813 E.  ,  2014/23126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akçaabat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/07/2013

NUMARASI : 2012/186-2013/248

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların irtifak hakkı karşılığı ve pilon yeri bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların irtifak hakkı karşılığı ve pilon yeri bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

1) Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirleyen 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bilirkişi kurulu raporunda emsal alınan taşınmazın satış tarihi 15.07.1990 olup değerlendirme tarihinden yaklaşık 23 sene öncesine ait satış işlemi olduğu anlaşıldığından, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın mahalden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Başvurma harcının davacı üzerinde bırakılması ve iadesine karar verilen peşin ve ıslah harcının yargılama giderlerine dahil edilerek davalı idareden tahsiline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 02.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13832, Karar No: 2012/7565, Tarih: 19.06.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/13832 E.  ,  2012/7565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TERKİN

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacı, davalılar adına tapuda kayıtlı olan 953 ada 43 parsel sayılı taşınmazın 3050 m²'lik bölümünün kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürerek, kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan bölümün tapu kaydının iptali ile terkinine karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

Bir kısım davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili ve bir kısım davalılar vekilince süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 19.06.2012 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı ... vd. vekili Avukat ... ile diğer temyiz eden vekili Avukat Ulviye Sarp geldiler, davetiye tebliğine rağmen diğer temyiz eden davalı ... vd. vekili Avukat ve davalı ... vd. vekili Avukat ile diğer davalılar gelmediler, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Davacı Hazine vekilinin belgelendirilmiş feragat beyanı nedeniyle temyiz dilekçesinin ferağat nedeniyle reddine karar verilerek davalıların temyizi nedeniyle işin esasının incelenmesine geçildi:

Dava ve birleşen dava, taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesiyle tapusunun iptali isteğine ilişkin olup, toplanan deliller ve tüm dosya içeriğinden çekişme konusu taşınmazın 28.11.1997 tarih 5/3 Sayılı İnançları Birleştirme Kararında öngörüldüğü şekilde yapılan inceleme ile belirlenen kıyı kenar çizgisi içerisine göre kıyıda kaldığı dikkate alınarak hüküm kurulmasında bir isabetsizlik yoktur.

Ancak; 19.1.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 Sayılı Yasa ile 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 36.maddesine eklenen 36/A maddesinde aynen;"kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali ile Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekalet ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunmaz" hükmü derpiş edilmiştir.

Ancak; 19.1.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 Sayılı Yasa ile 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 36.maddesine eklenen 36/A maddesinde aynen;"kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali ile Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekalet ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunmaz" hükmü derpiş edilmiştir.

O halde Hazine lehine Avukatlık ücretine ve yargılama giderlerine hükmedilmiş olması doğru değil ise de; anılan bu husus yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden; hükmün (3) nolu fıkrasının hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine " davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına" ibaresinin eklenmesine; hükmün (2 ve 4) nolu fıkralarının hükümden çıkartılmasına, sair temyiz itirazları yerinde olmadığından reddi ile hükmün bu şekliyle, 6100 sayılı H.M.K.'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nın 438/7. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, alının peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.12.2011 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden taraf vekilleri için 900.00.'er-TL. duruşma avukatlık parasının karşılıklı olarak alınıp birbirlerine verilmesine, 19.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1059, Karar No: 2021/8301, Tarih: 12.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/1059 E.  ,  2021/8301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte belge düzenleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Ayrıntısı Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 18.06.2013 tarih 54/307 Esas-Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; sanığın celsede savunması tespit edilirken adli sicil kaydı yüzüne karşı okunduğu ve herhangi bir itirazda bulunmadığı anlaşıldığından ayrıca ek savunma alınmadan tekerrür hükümlerinin uygulanmasında sanığın savunma hakkının kısıtlanmadığı ve CMK'nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendiren Mahkemenin takdir ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bu hususlara yönelik bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş, aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Tekerrüre esas alınan Konya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/674 Esas ve 2012/249 Karar sayılı ilamının, ''2011 takvim yılında sahte belge düzenleme'' suçu yönünden, suç tarihinden sonra kesinleşmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden, her iki takvim yılından kurulan hükümlerle ilgili olarak TCK'nin 58/6. maddesinin uygulanması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, 5237 sayılı TCK'nin 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmasına yönelik fıkraya ''2012 takvim yılında sahte belge düzenleme suçundan kurulan hüküm yönünden'' cümlesinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26488, Karar No: 2014/9017, Tarih: 31.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/26488 E.  ,  2014/9017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalılardan ... vd. ... vekillerince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 10.01.2012 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorularak,

Alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 31.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.