muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/741, Karar No: 2024/7130, Tarih: 26.09.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/741 E.  ,  2024/7130 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/345 E., 2017/189 K.

SUÇ : Muhafızın görevini kötüye kullanması

İNCELEME KONUSU

KARAR : Hükmün açıklanmasının geri bırakılması

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN :Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Milas 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.05.2017 tarihli ve 2016/345 Esas, 2017/189 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında muhafızın görevini kötüye kullanması suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 295 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ve anılan kararın itiraz edilmeksizin 13.06.2017 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 30.01.2023 tarihli ve 2022/23866 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.03.2023 tarihli ve KYB-2023/15065 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.03.2023 tarihli ve KYB-2023/15065 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 30.01.2023 tarihli ve 2022/23866 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.03.2023 tarihli ve KYB-2023/15065 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.03.2023 tarihli ve KYB-2023/15065 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre; sanık hakkında katılana karşı üzerine atılı suçu işlediğinden bahisle mahkûmiyetine karar verilmiş ise de, kendisi ile birlikte bahse konu suçu işlediği iddia olunan ve mahkûmiyetine karar verilen diğer sanık ... hakkındaki hükmün istinaf edilmesi üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 14/11/2017 tarihli ve 2017/2324 esas, 2017/2767 sayılı kararı ile; "....Bu açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde, sanık ...’ın ilaç ihtiyacı olan şüpheli ile birlikte diğer şüphelileri nezarethanenin bulunduğu kısımdan çıkartarak, karakolun üst katına alması ve burada çay ve sigara içilmesine izin vermesi eyleminde, şüphelilere serbest ve özgür iradelerine göre hareket edebilecekleri bir ortam yaratılmadığı, kolluk gücünün etkin olduğu alanda bulundukları,yasal ifade ile şüphelilerin bulundukları yerden uzaklaşmadıkları anlaşılmış olmakla, bu itibarla atılı suçun unsurlarının oluşmadığı anlaşıldığından, sanığın istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesinin mahkumiyet hükmünün kaldırılarak unsurları oluşmayan atılı suçtan sanığın beraatine.." şeklinde karar verilmiş olduğu; yine diğer sanık ... hakkında verilen kesin hükmün ise aynı gerekçe ile Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 2020/135135 esas 2022/729 karar sayılı ilamı ile kanun yararına bozulduğu anlaşılmakla, aynı suçtan dolayı mahkumiyetine karar verilen sanık yönünden de beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin;

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.”

şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin;

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.”

şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. İnceleme konusu dava dosyasında, Milas 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.05.2017 tarihli kararıyla hükümlü hakkında muhafızın görevini kötüye kullanması suçundan 5237 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği; ayrıca hükümlü ...'nun yanı sıra sonradan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 14.11.2017 tarihli kararıyla hakkında beraat kararı verilen inceleme dışı sanık ...'ın aynı nitelikteki eyleminden dolayı 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve yine sonradan Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 17.01.2022 tarihli kararıyla hakkında beraat kararı verilen inceleme dışı sanık ...'ın aynı nitelikteki eyleminden dolayı 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği belirlenmiştir.

3. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 17.01.2022 tarihli ve 2020/13515 Esas, 2022/729 Karar sayılı kararıyla inceleme dışı sanık ... hakkında muhafızın görevini kötüye kullanması suçundan kurulan mahkumiyet hükmü kaldırılarak sanığın beraatine ve sanık ... hakkında aynı sebeple kanun yararına bozma yoluna başvurulabileceğine; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 14.11.2017 tarihli ve 2017/2324 Esas, 2017/2767 Karar sayılı kararında da "sanık ...’ın ilaç ihtiyacı olan şüpheli ile birlikte diğer şüphelileri nezarethanenin bulunduğu kısımdan çıkartarak, karakolun üst katına alması ve burada çay ve sigara içilmesine izin vermesi eyleminde, şüphelilere serbest ve özgür iradelerine göre hareket edebilecekleri bir ortam yaratılmadığı, kolluk gücünün etkin olduğu alanda bulundukları,yasal ifade ile şüphelilerin bulundukları yerden uzaklaşmadıkları anlaşılmış olmakla,bu itibarla atılı suçun unsurlarının oluşmadığı anlaşıldığından, sanığın istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesinin mahkümiyet hükmünün kaldırılarak unsurları oluşmayan atılı suçtan sanığın beraatine karar vermek gerekmiştir." şeklindeki gerekçeyle inceleme dışı sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmü kaldırılarak sanığın beraatine karar verildiği, dolayısıyla aynı eylemi gerçekleştiren sanık ... hakkında da üzerine atılı muhafızın görevini kötüye kullanması suçundan beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Milas 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.05.2017 tarihli ve 2016/345 Esas, 2017/189 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca; "Suçun unsurları oluşmadığından sanık hakkında muhafızın görevini kötüye kullanılması suçundan hükmolunan CEZANIN KALDIRILMASINA"

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2201, Karar No: 2006/7929, Tarih: 15.05.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/2201 E.  ,  2006/7929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı ... ’ın vekili olarak takip ettiği davada, davalı ...’nın kendisinden habersiz olarak davalı belediye ile anlaştığını ve vekalet ücretini ödemediğini, davalıların yapılan icra takiplerine itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptalini istemiştir.

Davalı, belediye davacı ile arasında akdi ilişki bulunmadığını, diğer davalı ... ise sözleşmenin geçerli bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, 27.6.2000 tarihli ilk kararla tahsilde mükerrer olmamak kaydıyla davalıların itirazlarının 1.100.000.000 Tl. üzerinden iptaline karar verilmiş davalı belediyenin hükmü temyiz etmesi sonucu kararın Dairemizce davalı belediye lehine bozulması üzerine yapılan yargılama sonunda önceki kararın davalı ... yönünden kesinleştiği belirtilerek davalı belediyenin itirazının 76.030.000 Tl. üzerinden iptaline hükmedilmiş, mahkeme kararı davacı ile davalı belediye tarafından temyiz edilince mahkemenin 20.12.2005 tarihli ek kararıyla davacının temyiz talebinin reddine karar verilmiş mahkemenin 20.12.2005 tarihli kararı da davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemenin 27.6.2000 tarihli kararının temyiz eden davalı belediye yararına bozulmasından sonra mahkemece dairemiz bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davalı ... hakkında verilen kararın kesinleştiğinden bahsedilerek hüküm kısmında sadece belediye aleyhine hüküm kurulmuş olup, davacıda kararı yalnızca belediye yönünden temyiz etmiştir. Ne var ki mahkemece, mahkeme ilamının vefat

Mahkemenin 27.6.2000 tarihli kararının temyiz eden davalı belediye yararına bozulmasından sonra mahkemece dairemiz bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davalı ... hakkında verilen kararın kesinleştiğinden bahsedilerek hüküm kısmında sadece belediye aleyhine hüküm kurulmuş olup, davacıda kararı yalnızca belediye yönünden temyiz etmiştir. Ne var ki mahkemece, mahkeme ilamının vefat

eden davalı ... mirasçılarına tebliğinin sağlanması için davacıya muhtıra çıkartıldığı ve davacının muhtıra gereğini yerine getirmemesi nedeniyle davacının temyiz talebinin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır. oysaki mahkemenin hüküm gerekçesinde açıklandığı üzere davalı ... yönünden verilen karar temyiz edilmeyerek kesinleştiği gibi hüküm kısmında da davalı ... aleyhine bir hüküm tesis edilmemiştir. Bu itibarla kararı sadece davalı belediye yönünden temyiz eden davacıdan, ... mirasçılarına kararın tebliğinin sağlanması için muhtura çıkartılması doğru olmadığı gibi, mahkemenin 22.5.2001 tarihli son kararının davalı ...’ya da tebliğine gerek bulunmamaktadır. Mahkemece değinilen bu yön gözardı edilerek davacının temyiz talebinin reddine dair verdiği 20.12.2005 tarihli ek karar usul ve yasaya aykırı olduğundan mahkemenin 20.12.2005 tarihli ek kararının kaldırılarak davacı ve davalı belediye tarafından temyiz edilen 22.5.2001 tarihli kararın temyizen incelenmesi sonunda dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre her iki tarafında yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin harcın onama harcından çıkartılmasıyla arta kalan 1.00 YTl.nın davacıdan, 43.80 YTL.nın davalıdan alınmasına, 15.5.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/13175, Karar No: 2020/1925, Tarih: 27.02.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/13175 E.  ,  2020/1925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Men'i Müdahale Ve Kal

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup, hükmün davacı Hazine vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, davalının Bağla Koyunda Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan kıyıda ve deniz yüzeyinde beton dolgu, kıyı düzenlemesi yapmak, Ilgın Koyunda da kıyının beton duvarla çevrilerek önüne büyük beton iskele yapılmak ve kıyının da toprakla doldurulmak suretiyle işgal ettiğinin idarece yapılan denetimlerle tespit edildiğini belirterek davalının kıyıya ve deniz yüzeyine yönelik müdahalesinin men'i ve üzerindeki muhdesatların kâl'ine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı Hazine vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve kal istemine ilişkindir.

1. Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davacı Hazine vekilinin vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarına gelince; dava dilekçesinde belirtilen dava değerine itiraz edilmemişse; avukatlık ücretinin dilekçede belirtilen değer üzerinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre belirlenmesi, harç hesabında dava dilekçesindeki değerin dikkate alınması; dava dilekçesindeki dava değerine itiraz edilmişse ya da keşifte re'sen değer belirlenmişse bu takdirde ortaya çıkan yeni değer üzerinden karar tarihine kadar veya hakimin vereceği süre içerisinde noksan harç tamamlandıktan sonra saptanan bu değer üzerinden harç hesaplanıp avukatlık ücreti takdir edilmesi gerekmektedir. Ne var ki; somut olayda, davacı Hazine harçtan muaf olup keşfen belirlenen değer üzerinden avukatlık ücreti takdir edilmelidir.

Davanın kabul edilmesine rağmen karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13. maddesi gereğince; “Tarifenin İkinci Kısmının İkinci Bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için Tarifenin İkinci Kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (yedinci maddenin ikinci fıkrası, dokuzuncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile onuncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla) Tarifenin Üçüncü kısmına göre belirlenir. Ancak hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez.” hükmü gereğince nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, maktu vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının yerinde olduğundan kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının reddine, taraflarca HUMK'nun 440/1 maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 27.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4761, Karar No: 2015/16963, Tarih: 12.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/4761 E.  ,  2015/16963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çaykara Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/06/2014

NUMARASI : 2014/75-2014/220

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Davalılardan H.. U..'un davalı vekili N. A. 'a verilmiş usulüne uygun vekaletnameye dosya arasında rastlanılmamıştır. Adı geçen davalının vekile verdiği vekaletname var ise dosya arasına alındıktan;yok ise ,davalıya usulüne uygun gerekçeli karar ve temyiz dilekçesi tebliğ edilip temyiz süreside beklendikten,

2- Dava konusu taşınmazın, Çaykara Belediye Başkanlığının, 08.04.2014 tarihli cevabi yazısına göre imar planı sınırları ve belediye sınırları dışında olduğu, 14.04.2014 tarihli cevabi yazısına göre ise imar planı dışında olmakla birlikte belediye sınırları içinde bulunduğu bildirildiğinden taşınmazın, belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığının söz konusu cevabi yazılardaki çelişkiyi giderecek şekilde, Çaykara Belediye Başkanlığı'ndan sorulduktan,

3- Değerlendirme tarihi olan 2014 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen ışıklı mahallesi 425 ada 39 parsel sayılı taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenildikten,

4-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduklarının ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulduktan,

5-Bilirkişi kurulunca incelenen ve değer biçmeye esas emsal kabul edilen ışıklı mahallesi 425 ada 39 parsel sayılı taşınmazın, bilirkişi raporunda belirtilen tarihteki satışına ilişkin akit tablosunun, Tapu Müdürlüğünden istenilmesinden,

5- Dava konusu taşınmaz ile somut emsalin şehir halihazır haritasında konumları ,birbirlerine olan uzaklıkları ve Kaymakamlık, Belediye Binası, Adliye, ticari nitelikte olan yerlere olan mesafelerinin fen bilirkişisi tarafından işaretlettirildikten,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27103, Karar No: 2013/19299, Tarih: 05.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/27103 E.  ,  2013/19299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir.Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre;Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir.İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir.İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse … aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre,herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 14.07.1998 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak eşiyle aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.