muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16858, Karar No: 2014/24381, Tarih: 18.09.2014

Davalı vekili, zamanaşımı def'inde bulunduklarını, 6772 sayılı Kanunu'nun 4/2-f. maddesi hükmü ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 19/06/1991 tarihli 1991/137 karar sayılı ilave tediyeye esas aylık istihkakların hesabında primlerin asıl ücretten sayılamayacağı yönündeki kararının, toplu iş sözleşmesinin 40. ve 60/c., c. maddelerinde düzenlenen zamlı ücretlerin ücretin temeli niteliğinde değil eki niteliğinde olduğunu desteklediğini, toplu iş sözleşmesinin 59/c. maddesinde teşvik primi dahil farklı ücret ve primlerin esas ücret üzerinden ödenmesi gerektiğinin açıkça belirtildiğini, müvekkilince sendika üyelik aidatlarının zamsız ve primsiz çıplak ücret üzerinden kesildiğini, müvekkilinin ilave tediye ödemelerinde mühendis ve yüksek mühendis zamlarını zaten dikkate aldığını, sorunun bu zamların toplu iş sözleşmesinin 60. maddesinde yer alan yabancı dil bilgisi zammı, tehlike zammı ve verimliliği teşvik primi ödemelerinde de dikkate alınıp alınamayacağı ile ilgili olduğunu, toplu iş sözleşmesinin sistematiğine ve tarafların iradelerine göre mühendis ve yüksek mühendis zamlarının yabancı dil bilgisi zammı, tehlike zammı ve verimliliği teşvik primi ödemelerinde dikkate alınmaması, normal ücret dışında yalnız ilave tediye ve ikramiyelerde dikkate alınması gerektiğini, 40. maddede yer verilen mühendis ve yüksek mühendis zamlarının 60. maddede belirtilen zamlar açısından dikkate alınması gerektiği yönünde bir düzenleme bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı yıllık ücretli izin ödemesinin yabancı dil zammı eklenerek yapılması gerektiğini ancak bu husus dikkate alınmadan ödeme yapıldığını belirterek fark alacağın tahsilini istemiştir. İşyerinde uygulanmakta olan 22. Dönem İşletme toplu iş sözleşmesinin 60. maddesinin (c) bendinde, "Yabancı dil bilgisine ihtiyaç duyulan işlerde çalışan işçilerden ihtiyaç duyulan dil için yapılacak ÖSYM Kamu Personeli Dil Sınavı'na girip sınavda 100 üzeriden 70 ve daha fazla not alanların ücretleri %15 zamlı olarak ödenir." ve 59. maddesinin (ç) bendinde ise "60. maddenin c ve ç fıkralarında öngörülen farklı (zamlı) ücretler Ulusal Bayram, Genel, Hafta ve Akdi tatil ücretleri ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde de dikkate alınır." düzenlemeleri yer almaktadır. toplu iş sözleşmesinin sözkonusu düzenlemeleri dikkate alındığında davacının yıllık izin ücreti hesabında yabancı dil zammının uygulanamayacağı açık olup, buna rağmen yıllık izin ücreti hesabının zamlı ücret üzerinden yapılması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasındaki bir diğer uyuşmazlık ise davacının teşvik primi alacaklarının eksik ödenip ödenmediğine ilişkindir. İstek konusu dönem içinde işyerinde uygulanmış olan toplu iş sözleşmesinin 40. maddesinde "39. madde esaslarına göre işe alınan dört yıl ve daha fazla teknik öğrenim gören saat ücretli işçilerden Makina, İnşaat, Elektrik, Elektronik, Harita, Fizik, Jeofizik, Kimya, Femi, Uçak, Metalurji, Endüstri, Tekstil, Bilgisayar, İşletme, Uzay, Havacılık, Matematik, Mühendisleri ve Mimarlar kendi dalında çalışmaları kaydıyla ücretleri%25, Yüksek Mühendis ve Yüksek Mimarlar ile bunlardan doktora yapanların ücretleri %30 zamlı olarak ödenir. Bu maddede öngörülen zamlı ücretler ulusal bayram, genel, hafta, akdi tatil, ücretli izin ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde de dikkate alınır." düzenlemesi yer almakta olup, yukarıda belirtilen toplu iş sözleşmesinin 59 ve 60. maddelerindeki yabancı dil düzenlemesi dikkate alındığında teşvik primi hesabında %25 ve %15 yabancı dil zammının dikkate alınamayacağı açıktır. Bu düzenlemeler dikkate alınmadan davacının teşvik primi alacağının hüküm altına alınması da bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 18.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14867, Karar No: 2022/7264, Tarih: 11.04.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/14867 E.  ,  2022/7264 K.**

**"İçtihat Metni"**

5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanunu’na aykırı davranmak eyleminden kabahatli ... Gıda Anonim Şirketi hakkında anılan Kanun'un 29/2. maddesi delaletiyle 41/a maddesi gereğince 3 kez 8.526,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair ... Valiliği İl ... Müdürlüğünün 10/01/2020 tarihli ve GY/04 sıra sayılı, GY/05 sıra sayılı ve GY/06 sıra sayılı idari para cezası karar tutanaklarına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin ... Sulh Ceza Hâkimliğinin 11/05/2020 tarihli ve 2020/536 değişik iş sayılı kararına karşı kabahatli ve kurum vekilleri tarafından yapılan itirazlar üzerine, kararına itiraz edilen kuruma vekalet ücreti tayin edilmesine ilişkin itirazın kabulüne, kabahatli vekilinin itirazının reddine dair mercii ... Sulh Ceza Hâkimliğinin 05/06/2020 tarihli ve 2020/1512 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 09/11/2020 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28/12/2020 tarihli ve KYB. 2020/106846 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 15/2. maddesindeki “Aynı kabahatin birden fazla işlenmesi halinde her bir kabahatle ilgili olarak ayrı ayrı idarî para cezası verilir. Kesintisiz fiille işlenebilen kabahatlerde, bu nedenle idarî yaptırım kararı verilinceye kadar fiil tek sayılır.”, 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanunu’nun 29/2. maddesindeki “Birincil üretim yapanlar, perakende işyerleri ile gıda ve yem işletmecileri, kendi kontrolleri altındaki faaliyet alanı ile ilgili Bakanlıkça belirlenen genel ve özel hijyen esaslarına uymak zorundadır.” ve anılan Kanunun 41/a maddesindeki “29'uncu maddenin ikinci fıkrası gereğince Bakanlık tarafından belirlenen hijyen esaslarına aykırı hareket eden birincil üretim yapanlara bin Türk Lirası, perakende işyerlerine ikibin Türk Lirası, diğer işyerlerine beşbin Türk Lirası idarî para cezası, üçüncü fıkrasında belirtilen esaslara uymayan yem ve gıda işletmecilerine ikibin Türk Lirası idarî para cezası verilir.” şeklindeki düzenlemeler karşısında,

Somut olayda, makarna ve irmik üretimi yapan kabahatli şirketin sahibi olduğu işletmede 13/11/2019 tarihinde yapılan denetimde farklı kapalı ambalajlı ürünlerde böceklenme olduğunun tespit edilmesi üzerine 10/01/2020 tarihli 3 ayrı idari para cezası düzenlendiği anlaşılmakla, kabahatli şirketin belirtilen eylemi nedeniyle kabahatlinin eyleminin tek kabul edilerek tek tutanak düzenlenip bir kez idarî yaptırım kararı verilmesi gerekirken, her bir tespit için ayrı idarî para cezası verilemeyeceği hususu gözetilmeksizin, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

İhbarnamede belirtilen idari para cezası miktarları ile denetim yapılan alanın muteriz firmanın işletmesi olduğuna dair anlatımların maddi hata olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriğindeki hususlar yerinde görüldüğünden ... Valiliği İl ... Müdürlüğü' nün 10.01.2020 tarih, 2020/GY/05 sayılı ve 10.01.2020 tarih, 2020/GY/06 sayılı idari yaptırım kararları ile uygulanan idari para cezalarına ilişkin kısmı bakımından ... Sulh Ceza Hakimliği'nin 05/06/2020 tarihli ve 2020/1512 değişik iş sayılı kararının CMK'nun 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre muteriz hakkında; ... Valiliği İl ... Müdürlüğü'nün 10.01.2020 tarih, 2020/GY/05 sayılı ve 10.01.2020 tarih, 2020/GY/06 sayılı idari yaptırım kararları ile uygulanan idari para cezalarının KALDIRILMASINA; ... Sulh Ceza Hakimliği'nin 05/06/2020 tarihli ve 2020/1512 değişik iş sayılı kararının ... Valiliği İl ... Müdürlüğü' nün 10.01.2020 tarih 2020/GY/04 sayılı idari yaptırım kararı ile uygulanan idari para cezasına ilişkin kısmının ise aynen muhafazasına, 11.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14051, Karar No: 2017/2732, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/14051 E.  ,  2017/2732 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6304, Karar No: 2013/14082, Tarih: 26.12.2013

**14. Ceza Dairesi         2013/6304 E.  ,  2013/14082 K.**

**"İçtihat Metni"**

Fuhuş için başkasına kadın tedarik etme suçundan sanık ..., fuhuş için başkasına kadın tedarik etme ve reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarından sanık ..., ırza geçme suçundan sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...'in yapılan yargılamaları sonunda; sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ..'in atılı suçlardan beraatlerine, sanıklar ... ve ...'in atılı suçlardan mahkûmiyetlerine, sanık ... ...'nin ölümü nedeniyle, sanıklar .. ile ...'ın atılı suçlardan, sanıklar ...ve ...l'ın ise ırza geçme eylemlerinin reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunu oluşturduğunun kabulü ile açılan kamu davalarının zamanaşımı süresinin dolması nedeniyle düşmesine, sanıklar Kadir ve Savaş hakkında atılı suçlardan ceza verilmesine yer olmadığına dair Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 17.01.2012 gün ve 2003/141 Esas, 2012/7 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar ... ve...müdafileri, katılan vekili ve O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Sanıklar ... ve ... müdafilerinin sanıklara tayin olunan ceza miktarına göre ve ayrıca süresinden sonra vaki duruşmalı inceleme istemlerinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanıklar ... ve ... hakkında tayin olunan cezanın tür ve miktarına göre, 765 sayılı TCK.nın 31 ve 33. maddelerinin uygulanmaması infazda nazara alınması mümkün görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan sanıklar ... ve ... hakkında verilen mahkûmiyet hükümleri ile delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle,

verilen beraat ve düşme hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan, yerinde görülmeyen katılan vekili, sanıklar müdafileri ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 26.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/23988, Karar No: 2012/8980, Tarih: 21.03.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/23988 E.  ,  2012/8980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kadıköy 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/08/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu ödeme emri tebligatının usulsüzlüğünü ileri sürmüş olup, ödeme emri tebliğ tarihinin düzeltilmesi istemi, memur işlemini şikayet niteliğindedir. Borçlu vekilinin geçerli bir mazeret bildirmemiş ve duruşmaya gelmemiş olması, HUMK'nun 409/1. maddesine göre dosyanın işlemden kaldırılmasını ve sonuçta aynı yasanın 5.fıkrası uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesini gerektirmez. İİK' nun 18/3. maddesine göre, taraflar gelmeseler bile inceleme yapılıp şikayetin sonuçlandırılması gerekirken olayda uygulama yeri olmayan HUMK'nun 409. maddesine göre davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 21/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5786, Karar No: 2022/7059, Tarih: 27.09.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/5786 E.  ,  2022/7059 K.**

**"İçtihat Metni"**

İSTANBUL ANADOLU 15. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen menfi tespit davasının reddine dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacı tarafın istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak, yeniden davanın kabulüne yönelik olarak verilen kararın, davalı vekili tarafından temyiz edildiği, sulh hakkında ek karar verilmek üzere dosyanın bölge adliye mahkemesine iadesi üzerine; bölge adliye mahkemesince 06/07/2022 tarihli ek karar ile sulh hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilerek dosyanın Dairemize gönderildiği görüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyanın incelenmesinde; taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen menfi tespit davasının reddine dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda, davacı tarafın istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden davanın kabulüne yönelik olarak verilen kararın davalı vekili tarafından temyiz edildiği, Dairece verilen 24/03/2022 tarihli ve 2021/8634 E. - 2022/2743 K. sayılı kararla; davalı vekili tarafından temyiz aşamasında ibraz edilen dilekçe ile tarafların “sulh” olduklarının ve bu hususta sulh protokolünün düzenlendiğinin bildirildiği, temyiz incelemesi aşamasında ortaya çıkan sulh hakkında karar verme yetkisinin hükmü veren mahkemeye ait olduğundan bahisle sulh hususunda ek karar verilmek üzere dosyanın bölge adliye mahkemesine geri çevrilmesine karar verildiği, bölge adliye mahkemesince 06/07/2022 tarihli ek karar ile sulh protokolünün davacı tarafından kabul edilmediği gerekçesiyle, sulh konusunda karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği ve dosyanın temyiz incelemesi için Daireye gönderildiği; ne var ki 06/07/2022 tarihli ek kararın taraflara tebliğ edilmediği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; bölge adliye mahkemesince, 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümlerine uygun şekilde 06/07/2022 tarihli ek kararın tebliği sağlanarak yasal temyiz süresinin dolması beklenildikten sonra dosyanın Dairemize gönderilmesi için bölge adliye mahkemesine İADESİNE, 27/09/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26248, Karar No: 2015/46447, Tarih: 24.12.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/26248 E.  ,  2015/46447 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2012/32675

MAHKEMESİ : Balıkesir 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/09/2011

NUMARASI : 2011/62 (E) ve 2011/170 (K)

SUÇ : Yağma, kasten yaralama, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve hakaret suçlarından kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Sanık hakkında CMK.nın 231/5. maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın temyiz olanağı bulunmayıp, aynı Kanunun 5560 sayılı Kanun ile değişik 231/12. maddesine göre itiraza tabi olduğu, eylemin vasfına yönelik nitelendirmenin hükmün bir parçası olması nedeniyle asıl hükmün tabi olduğu yasa yoluna tabi bulunacağı, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce de benimsenen 22/01/2013 tarih ve 2012/10-534 esas, 2013/15 sayılı kararında da açıklandığı üzere itirazın hem maddi hem hukuki yönden ele alınması ve her yönden hukuka uygunluğunun denetlenmesi gerektiği gözetilerek bu hususta itiraz merciince bir karar verilmesi için incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

II- Kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre, katılan H.. Ç.. vekilinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA,

III-Yağma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesine gelince;

Sanık ile müştekinin aralarında olay tarihi öncesinde duygusal bir ilişki olup, bir süre sonra bu ilişkinin ilerlemesi üzerine nişanlandıkları, bu kapsamda müdahilin vefat eden annesinden kalan yüzüğü sanığın söz yüzüğü olarak müdahile taktığı, ancak ilişkinin devamı sırasında zaman zaman aralarında tartışmalar olup, bir süre sonra tartışmaların artması üzerine müdahilin sanıkla olan ilişkisini bitirmek istediği, ancak sanığın ise bu ilişkinin bitmesini istemediği, olay günü de sanığın katılanda kalan flash belleğini almak için buluştukları, katılanın sanığın arabasına bindikten sonra, sanık tarafından darp edildiği, araçla bir süre gittikten sonra, bir otoparka aracı sanığın park ettiği, park halinde iken sanığın katılanın parmağında bulunan katılanın ölen annesinden hatıra olarak kalan yüzüğü istediği, katılanın yüzüğün çıkmadığını söylemesi üzerine, sanığın katılanın parmağını zorlayarak yüzüğü alması şeklinde gelişen olayda; eylem yağma suçunu oluşturduğu halde, yerinde olmayan gerekçe ile beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan H.. Ç.. vekilinin temyiz itirazı ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, 24.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5010, Karar No: 2014/4811, Tarih: 04.03.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/5010 E.  ,  2014/4811 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2013/5010

KARAR NO : 2014/4811

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 7. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/11/2012

NUMARASI : 2007/41-2012/450

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tecsil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istemli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 04.03.2014 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat A.N.K.. ile temyiz edilenler vekili Avukat A. E.geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece;temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı muvazaalı yapıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan tüm delillerden; kök mirasbırakan Servet'in 23.11.2003 tarihinde öldüğü,geriye mirasçı olarak ilk eşi Ayşe'den olma çocukları davalı oğlu Sabri ile davacılar mirasbırakanı Fatma'yı ve ikinci eşi Huriye ile ondan olma çocukları Sevgi,Sevda ve Sevim'i bıraktığı,murisin kızı Fatma'nın da mirasbırakandan sonra 17.05.2006 tarihinde öldüğü,geriye davacı eşi ve yine davacı çocuklarının kaldığı;mirasbırakanın adına kayıtlı 4010 parseldeki 194/502 payından 40/502'şer payına isabet eden 9 ve 10 nolu bağımsız bölümleri davalı oğluna 24.02.1997 tarihinde satış suretiyle devrettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere;uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun 706., Türk Borçlar Kanunu'nun 237. (Borçlar Kanununun 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Bilindiği ve Türk Medeni Kanunu'nun 6.maddesinde düzenlendiği üzere "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olayların varlığını ispatla yükümlüdür." Yine 6100 sayılı HMK'nun 190/1.maddesi gereğince "ispat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.

Somut olayda;davacılar iddialarını ispat edecek delliller ortaya koymamışlar, aksine davalı tanıkları,özellikle mirasbırakanın ikinci eşi olan ve davanın kabulü halinde mirasçı sıfatı ile taşınmazda pay sahibi olabilecek Huriye, davalının taşınmazı bedeli karşılığında satın aldığını beyan etmiş, mirasbırakanın davalı oğlunu tercih etmesini gerektirir somut bir belge ve bilgi sunulamamıştır.

Açıklanan bu olgular, yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde; mirasbırakanın satış akdiyle yaptığı pay temlikinin gerçek iradesini yansıttığı, dava konusu taşınmazların davalıya temlikinin muvazaalı olmayıp gerçek satış olduğu davacıların iddialarını HMK 190/1 TMK 6.maddesi uyarınca kanıtlayamadıkları sonucuna varılmaktadır.

Akitte gösterilen bedel akit tarihindeki gerçek bedelden düşük ise de, salt bedeller arasındaki oransızlığın tek başına muvazaanın delili olamıyacağı açıktır.

Hâl böyle olunca;davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 28.12.2013 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 1.100.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenlerden alınmasına, 04.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.