muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7010, Karar No: 2013/14534, Tarih: 27.06.2013

./...

-2-

Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320’nci maddesinin birinci fıkrasında “mümkün olan hallerde” mahkemenin tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar verebileceği öngörülmüş, ancak “mümkün olan haller”in neler olduğu madde metninde sayılmamıştır.

Hukuk Muhakemeleri Kanununun “hukuki dinlenilme” başlıklı 27’nci maddesi, T.C. Anayasası’nın hak arama hürriyetini düzenleyen 36’ncı maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin adil yargılanma hakkına ilişkin 6’ncı maddesi nazara alındığında “bir dava hakkında karar verilirken duruşma yapılması esastır.” Gerek Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin ve gerekse Yargıtay ve doktrinin kabulü de bu yöndedir. Duruşma yapılmasında amaç, tarafların iddia ve savunmalarını yazılı beyanlar dışında bir kez de sözlü olarak hâkime aktarmalarına imkan tanıyarak, hâkime de bu iddia ve savunmalarda açık olmayan, tereddüt oluşturan konularda soru sormasını sağlamaktır. Tecrübeler bu uygulamanın uyuşmazlıkların sağlıklı çözümü için büyük önem taşıdığını, taraflar ve hâkimin yüzyüze gelmesinin gerçeğe erişimi kolaylaştırdığını göstermektedir.....

Ayrıca, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Yargılama ile ilgili bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını mahkemenin açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini içeren bu hakkın ve yargılamanın aleniliği ilkelerinin gerçekleşmesinin en önemli aracı duruşma yapılmasıdır.

Duruşma yapılmaksızın dosya üzerinden karar verilmesi ise istisna olup, ancak bu konuda kanuni dayanak bulunması halinde mümkündür. Eş deyişle; ancak hukukun izin verdiği “ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz, delil tespiti, İcra ve İflas Kanununun 17 ve 18’inci maddelerinde öngörülen şikâyet davaları” gibi durumlarda dosya üzerinden karar verilebilir. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320/1’inci maddesi hükmünün de bu çerçevede değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

Öte yandan; Hukuk Muhakemeleri Kanunu, hukuk yargılama usulüne önemli bir yenilik olarak “ön inceleme” müessesesini getirmiştir. Kanun gerekçesinden “...yargılamanın gecikme sebebi olarak gösterilen, mahkemelerce tam hazırlık yapılmadan tahkikata başlanılmasını” engellemek amacına yönelik olduğu anlaşılan bu müessese ile; tarafların iddia ve savunmalarına ilişkin dilekçelerin verilmesinin ardından, ancak tahkikat aşamasına geçilmeden önce, ama bu aşamaya hazırlık niteliğinde tarafların sulhe teşviki, delillerin toplanması ve sunulması için gerekli işlemlerin yapılması, tarafların anlaştıkları ya da uyuşamadıkları konuların tespiti ve dava şartları ile ilk itirazların değerlendirilerek sonuca bağlanması ön incelemenin kapsamını oluşturmaktadır. Bu nedenle mahkeme, ön inceleme için bir gün tespit ederek taraflara tebliğ edecektir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulduğunda; yurt dışında çalışmağa başlanılan 19.01.1988 tarihinin, ......’de sigorta başlangıcı olarak belirlenmesi ve borçlanma talebinin 5510 sayılı Yasanın 4/1-a maddesi kapsamında geçerliliği istemine ilişkin olan davada, ön

../...

-3-

inceleme ve tahkikata ilişkin duruşma açılıp, işin esasına girilerek çözümlenmesi gerekirken; Mahkemenin duruşma açılmaksızın dosya üzerinde karar vermiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2019/29853, Karar No: 2021/2981, Tarih: 15.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2019/29853 E.  ,  2021/2981 K.**

**"İçtihat Metni"**

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’na aykırı davranmak eyleminden dolayı kabahatli ... hakkında ... Trafik Denetleme Şube Müdürlüğü Sivil Trafik Ekipler Amirliğinin 04/11/2018 tarihli ve MA33736751 sayılı trafik idarî para cezası karar tutanağı ile anılan Kanun'un ek 2/3-A. maddesi gereğince uygulanan 5.010,00 Türk lirası idarî para cezasına yönelik başvurunun reddine dair Küçükçekmece 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 15/01/2019 tarihli ve 2018/8162 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Küçükçekmece 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 07/02/2019 tarihli ve 2019/801 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 22/04/2019 gün ve 4866 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07/05/2019 gün ve KYB-2019-46079 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun Ek 2/3. maddesinde yer alan "İlgili belediyeden izin veya ruhsat almaksızın, belediye sınırları dâhilinde ticari amaçlı yolcu taşıyan kişiye, (…)(1) bağlı bulunduğu durak, işyeri ve işletmelerin sorumlularına birinci fıkrada gösterilen idari para cezası üç kat olarak, fiilin işlendiği tarihten itibaren bir yıl içinde tekerrürü halinde ise beş kat olarak uygulanır. Ayrıca, araç her defasında altmış gün süre ile trafikten men edilir." şeklindeki düzenlemenin ticarî amaçlı korsan taşımacılığın engellenmesine yönelik olduğu,

Dosya kapsamına göre, kabahatli tarafından yapılan başvuru ile ... plaka sayılı aracın Teb Arval Araç Filo Kiralama Anonim Şirketi adına kayıtlı olduğunu ve olay günü kesinlikle korsan taşımacılık yapmadığını, olay anında bahse konu araç içerisinde bulunan ... ve kızının, ortak arkadaşları olan...'in ricası üzerine gidecekleri yere bırakmak amacı ile aracına aldığını belirttiği, ... ve ...'ün kabahatli beyanını doğrular nitelikte beyanlarını içerir dilekçeler sundukları, yine kabahatlinin başvuru dilekçesine ekli belgelerden de anlaşılacağı üzere, kendisinin ve eşinin sigortalı olarak çalıştıklarının anlaşıldığı, her ne kadar 04/11/2018 tarihli tutanak içeriğinde ...'ün söz konusu aracı korsan taksi olarak kullandığını belirtir ibareler yer almakta ise de, kendisi tarafından dosyaya ibraz edilen ve olayı ayrıntılı olarak anlattığı dilekçesinde söz konusu ifadeleri kendi özgür beyanı ile yazmadığını ifade ederek, bahse konu tutanak içeriğini kabul etmediği, olaya ilişkin bilgileri bulunan ... ile...'in beyanlarına da başvurulmadığı anlaşılmasına rağmen, başvurunun kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Küçükçekmece 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 07/02/2019 tarihli ve 2019/801 değişik iş sayılı kararının CMK'nin 309/4-a maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, 15/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22380, Karar No: 2013/68, Tarih: 07.01.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/22380 E.  ,  2013/68 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge kullanmak, sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Düşme

I-Katılan vekilinin “2002 takvim yılında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura kullanmak” suçundan açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine dair karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2002 takvim yılında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddesinde öngörülen asli dava zamanaşımının suç tarihinden iddianamenin düzenlendiği 07.01.2010 tarihine kadar gerçekleştiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin zamanaşımının gerçekleşmediğine ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Katılan vekilinin “2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan ceza verilmesine yer olmadığına dair karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen "2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunun yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden yazılı şekilde ceza tayinine yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeninden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 07.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/78, Karar No: 2006/3066, Tarih: 17.03.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/78 E.  ,  2006/3066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 6.1.2000 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine bozmaya uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine dair verilen 8.7.2004 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kiralanandan haksız tahliye nedeniyle uğranılan zararın giderilmesi istemi ile açılmıştır.

Mahkemece istem kısmen hüküm altına alınmış, kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerçekten hükmüne uyulan Yargıtay ilamında vurgulandığı üzere; 2886 sayılı Devlet İhale Kanununun 75.maddesi uyarınca mülki amirin işgal edilen taşınmazlardan tahliye yetkisi devletin özel milkiyetinde veya hüküm ve tasarrufu altında bulunan taşınmazlar içindir. Bu hükümden belediyelerin yararlanma olanağı bulunmadığından tahliye konusunda bir mahkeme kararı olmadan davalının mecurdan çıkarılması haksız tahliye olup, davacı tazminat talebinde bulunabilir.

Eldeki davada tüm sorun, müsbet zarar kapsamındaki kar kaybı zararı bulunurken izlenmesi gereken yolun ne olacağı noktasında toplanmaktadır. Belirtilmelidir ki, kar kaybı, kardan yoksun kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Burada davalı kiralayanın kusuru ile davacının mal varlığında ileride meydana gelecek çoğalmaya engel olunmuştur. Mal varlığındaki çoğalmanın gelecekteki durumu somut delillerle kanıtlanamayacağından kar kaybı zararı ancak varsayımlara dayalı olarak yapılabilir. Somut olayda da hükme dayanak alınan bilirkişi raporunda davacıya ait işletme hasılatı (aktifi) bulunmuş, ancak bulunan işletme hasılatından Borçlar Kanunununun 325.madde hükmü kıyasen uygulanarak davacının çalışmadığı dönemdeki yapması gerektiği halde yapmayarak tasarruf ettiği (işçilik, elektrik, su personel giderleri vs.) ve bo

kaldığı süre içerisinde başka işten sağlayarak veya sağlamaktan kasten kaçındığı değerlerin ne olabileceği hesaplanıp düşülmemiştir. Mahkemenin hukuki olan bu konuda bilirkişi raporuna bağlı kalması doğru değildir. Çünkü davacı kiracının talepte haklı olduğu kar kaybı zararı kiralanan işletmenin net karı olmalıdır. Diğer yandan Borçlar Kanunununun 42.maddesi uyarınca zararı isbat etmek bunu iddia eden tarafa düşer Ortada bir zarar varsa ve fakat bunun gerçek miktarı isbat edilemiyorsa hakimin duruma müdahale etmesi halin mutad cereyanına ve zarar gören tarafın aldığı tedbirlere nazaran zararı adelete uygun tayin etmesi gerekir. Mahkemenin anılan yasa hükmünden yararlanarak zararın adalete uygun saptanıp saptanmadığını denetlememesi de doğru olmamıştır. Bu durumda mahkemece yapılması gereken ... bilirkişiden ek rapor alınarak yukarıda söylendiği üzere davacı zararını kesinti yöntemi ile hesaplatmak, raporda anlatılanlara bakılarak olaya Borçlar Kanunu 42.madde hükmünün uygulanıp uygulanmayacağını düşünmek, hasıl olacak sonuca ve adalete uygun bir hükme varmak olmalıdır. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ. Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle, BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 17.3.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10603, Karar No: 2012/18249, Tarih: 29.05.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/10603 E.  ,  2012/18249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında devletin hüküm ve tasarrufu altında olan taşınmaza bar, su kayağı, fast food ve iskele yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; tecavüze konu taşınmazın pafta örneği getirtilerek gerektiğinde keşif yapılıp taşınmazın niteliği belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı, belediye görevlileri tarafından düzenlenen 07.10.2008 tarihli yapı tadil tutanağına ilişkin dosya ve ekleri de getirtilerek İmar Mevzuatı da gözetilip tesislerin yapım tarihi de araştırılmak suretiyle sonucuna göre TCK.nun 184. ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 29.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10826, Karar No: 2022/12344, Tarih: 24.11.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/10826 E.  ,  2022/12344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçinin 10.04.2018 tarihli 101 ada 13 parsel sayılı taşınmaz ihalesinin feshini talep ettiği, İlk Derece Mahkemesince verilen ilk kararla istemin kabulü ile ihalenin feshine karar verildiği, alacaklı tarafın istinaf talebi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddedildiği, kararın alacaklı yanca temyizi sonucunda Dairemizce; tapu kaydında taşınmazın 50 adet eklentisi olduğu, borçlunun itirazı üzerine mahkemece aldırılan bilirkişi raporunda eklentilerin hesaplamaya dahil edilmediği ancak bu hususun doğrudan ihalenin feshini gerektirmeyip mahkemece yeniden usulüne uygun icra müdürlüğünce yapılan kıymet takdiri tarihi itibarıyle kıymet takdiri yaptırılarak bulunan değerin ihale bedelinin üzerinde olması halinde ihalenin feshine, muhammen bedel kadar ya da altında olması halinde ise şikayetin reddine karar verilmesi gerektiğinden bahisle kararın bozulduğu, bozma üzerine İlk Derece Mahkemesince verilen son kararla kesin süre içerir duruşma zaptının tebliğine rağmen eksik gider avansı yatırılmadığı belirtilerek dosya kapsamında mevcut rapora göre şikayetin reddine karar verildiği görülmektedir.

6100 sayılı HMK'nun 114. maddesinin "g" bendinde, gider avansının yatırılmış olması dava şartları arasında sayılmış, anılan Kanun'un 115. maddesinin 1. fıkrasında ise, bu koşulun mevcut olup olmadığını mahkemenin kendiliğinden araştıracağı, ikinci fıkrasında bu şartın noksanlığı tespit edilirse, davanın usulden reddine karar verileceği öngörülmüştür. HMK'nun "Harç ve Avans Ödemesi" başlıklı 120. maddesinin birinci fıkrasında; harç ve avansların Bakanlıkça saptanacağı, dava açılırken mahkeme veznesine yatırılacağı, avansın yeterli olmadığının anlaşılması durumunda davacıya iki haftalık kesin süre verileceği düzenlenmiştir.

Delil ikamesi için avans başlıklı HMK'nun 324. maddesinin birinci fıkrasında; "Taraflardan her biri ikamesini talep ettiği delil için mahkemece belirlenen avansı, verilen kesin sürede yatırmak zorundadır. ..." hükmüne yer verildiği, ikinci fıkrasında ise, tarafların bu yükümlülüğü yerine getirmemesinin hukuki sonucu olarak delil ikamesinden vazgeçmiş sayılacaklarının belirtildiği, Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğinin 45/4. maddesinin de aynı doğrultuda hükümler içerdiği görülmüştür.

Görüldüğü üzere, HMK'nun 324. maddesinde düzenlenen delil ikamesi avansı, HMK'nun 114. maddesinin "g" bendinde belirtilen gider avansından hüküm ve sonuçları itibariyle farklı olup, dava şartı niteliğinde değildir.

Görüldüğü üzere, HMK'nun 324. maddesinde düzenlenen delil ikamesi avansı, HMK'nun 114. maddesinin "g" bendinde belirtilen gider avansından hüküm ve sonuçları itibariyle farklı olup, dava şartı niteliğinde değildir.

Somut olayda, mahkemece 09.02.2022 tarihli duruşma tutanağının 2 nolu bendi ile “Mahallinde yeniden, 11/03/2022 günü saat 11:00'den itibaren keşif icrasına, refakate bir fen, bir inşaat, bir ziraat, bir elektrik, bir makine mühendisi ve GDU bilirkişi alınmasına, bilirkişiler için ayrı ayrı 500,00'er TL ücret takdirine, bilirkişi ücretleri, keşif harcı ve araç giderinin davacı

tarafça karşılanmasına, keşif harç ve giderlerinin karşılanmadığı takdirde dosyanın mevcut hali ile karar verileceğinin ihtarına, ihtaratın iş bu duruşma zaptının tebliği ile yapılmış sayılmasına” şeklinde,

27.04.2022 tarihli duruşma tutanağının 1 nolu bendi ile “Davacı vekiline, bir fen, bir inşaat, bir ziraat, bir elektrik, bir makine mühendisi ve GDU bilirkişi alınmasına, bilirkişiler için ayrı ayrı 500,00'er TL'den 3.000,00 TL bilirkişi ücreti, 571,90 TL keşif harcı ve 300,00 TL araç gideri toplamda 3.871,90 TL keşif masrafı yatırması için HMK'nın 114/1-g maddesi uyarınca iki haftalık kesin süre verilmesine, keşif harç ve giderlerinin yatırılmaması halinde dosyaya mevcut hali ile karar verileceğinin ihtarına, ihtaratın iş bu duruşma zaptının tebliği ile yapılmış sayılmasına” denildiği,

2 nolu bendinde ise, “Mahallinde yeniden, 20/05/2022 günü saat 14:00'ten itibaren keşif icrasına, refakate bir fen, bir inşaat, bir ziraat, bir elektrik, bir makine mühendisi ve GDU bilirkişi alınmasına, bilirkişiler için ayrı ayrı 500,00'er TL ücret takdirine” şeklinde ara kararlar oluşturulmuştur.

Davanın 29.06.2022 tarihinde yapılan duruşmasında delil avansının yatırılmadığı, bu nedenle yeniden keşif icra edilemediği gerekçesiyle dosya kapsamında mevcut denetime elverişli olmayan 15.12.2021 tarihli rapora itibar edilerek şikayetin reddine karar verilmiştir.

09.02.2022 tarihli duruşmada verilen ara kararda sürenin “kesin” olduğunun belirtilmediği gibi yatırılması gereken tutarın net olarak belirtilmediği görülmüştür. 27.04.2022 tarihli celsede ara karar ile kesin süre verilmiş ve ara karar gereğinin yerine getirilmemesinin sonuçları açıklanmış ise de şikayetçinin yokluğunda verilen kesin süreye ilişkin duruşma tutanağının şikayetçiye tebliğ edildiği 21.05.2022 tarihi itibari ile ihtarda belirtilen keşif için belirlenen günün (20.05.2022) geçtiği görülmekle ihtarın usulüne uygun olmadığı anlaşılmıştır. Her ne kadar mahkemece keşif tarihinin 17.06.2022 günü yapılmasına dair erteleme tutanağı düzenlemiş ise de bu tutanağın da şikayetçi vekiline 28.05.2022 tarihinde tebliğ edildiği görülmekle sonuca etkili görülmemiştir. Kesin sürenin sonuç doğurabilmesi için usulünce ve eksiksiz olması gerekir (Hukuk Genel Kurulu'nun 12.12.2012 tarih ve 2012/9-1202-1218 E.- K. sayılı ilamı).

O halde, ilk derece mahkemesince, HMK'nun 324. maddesi kapsamında delil avansının yatırılması için (avansın hangi işlere ilişkin olduğunun, hangi iş için ne miktar avansın, nereye yatırılacağının açıkça belirtilerek ve kesin sürenin sonuçları hatırlatılarak) borçluya usulüne uygun süre verilerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe hüküm tesisi isabetsizdir.

Öte yandan, Dairemizin bozma ilamında icra müdürlüğünce yapılan kıymet takdiri tarihi itibariyle kıymet takdiri yapılması gerektiği şeklindeki değerlendirme maddi hataya müstenit olup, muhammen bedelin mahkeme keşif tarihi olan 17.02.2017 tarihi itibari ile belirlendiği görülmekle bu tarih itibari ile değerlendirme yapılması gerektiği anlaşıldığından kararın tüm bu sebeplerle yeniden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının yukarıda yazılı nedenlerle kabulü ile Kahramankazan İcra Hukuk Mahkemesinin 29.06.2022 tarih ve 2020/131 E.-2022/103K. sayılı kararının BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 24.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.