muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/25521, Karar No: 2013/18614, Tarih: 27.11.2013

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir.İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir.Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 31.05.1996 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de;

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir

kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 27.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2721, Karar No: 2021/5896, Tarih: 24.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/2721 E.  ,  2021/5896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

I-Sanık hakkında "2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik sanık müdafinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde:

Sanığa yüklenen "2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun Kanun'daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen zamanaşımı süresinin, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun'un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

II-Sanık hakkında "2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından verilen mahkumiyet kararlarına yönelik sanık müdafinin temyiz nedenlerinin incelenmesine gelince;

II-Sanık hakkında "2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından verilen mahkumiyet kararlarına yönelik sanık müdafinin temyiz nedenlerinin incelenmesine gelince;

1- Cer Temizlik ... ... Ltd. Şti'.nin ortağı ve yetkili olan sanık hakkında 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, suçlamayı kabul etmeyerek 30.06.2005 tarihi itibariyle faaliyetine son verdiğini, yanında çalışan Mehmet isimli çalışanın 2003 yılında bütün boş faturaları ve malzemelerini çalarak kaçtığını, sahte fatura düzenlemediğini ifade etmesi, dosyanın incelenmesinde, mükellef şirketin inşaat işleri faaliyetinde bulunmak üzere 1997 yılında kurulduğu, şirketin bir faaliyetinin bulunmaması nedeniyle 30.06.2005 tarihinde resen terkin edildiği, 2008 ve 2011 yıllarında belge basımına rastlanmadığı, Ba bildirimlerine göre yüksek tutarda fatura düzenlemesine rağmen herhangi bir mal alışının bulunmadığı, şirketin anılan takvim yıllarında KDV, KV, geçici vergi ve muhtasar beyannamelerinin verilmediği ve UYAP üzerinden yapılan araştırmada sanığın 17.02.2011 tarihinden itibaren cezaevinde hükümlü olarak bulunmasına rağmen 2011/4. ayında 10.000 TL tutarında 2 adet sahte fatura düzenlendiğinin anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi bakımından, suça konu faturalardan her takvim yılı için kanaat oluşturacak kadar asılları veya onaylı suretlerinin araştırılıp getirtilmesi; sanığın yetkilisi olduğu şirketten mal alındığına dair Ba formu ile bildirimde bulunan yani suç konusu faturaları kullanan mükellef veya şirketler hakkında sahte fatura kullanma suçundan karşıt inceleme raporları düzenlenip düzenlenmediği araştırılarak, ilgili şirket yetkilileri veya mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığı sorulup, açıldığının tespiti halinde söz konusu dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi; suç konusu faturalardaki yazı ve imzaların sanığa aidiyeti yönünden uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması ve Ba ile bildirimi yapılan faturaların bilgileri araştırılarak anlaşmalı matbaaya bastırılıp bastırılmadığı belirlendikten sonra, gerekteğinde suç konusu faturaları kullanan şirket yetkililerinin faturaları kimden, hangi ticari ilişkiye dayanarak aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları konusunda beyanları da alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 24.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23936, Karar No: 2015/6540, Tarih: 20.03.2015

**8. Hukuk Dairesi         2013/23936 E.  ,  2015/6540 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Mal rejiminden kaynaklanan alacak

... ile ..... aralarındaki mal rejiminden kaynaklanan alacak davasının reddine dair .... Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 26.09.2013 gün ve 298/470 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı .... vekili, tarafların 06.12.2012 tarihinde anlaşmalı olarak boşandıklarını, boşanma davası sırasında boşanma protokolünü davacının ikrah altında imzaladığını, iradesinin sakatlanması nedeniyle boşanma protokolündeki taahhütlerin ve feragatlerin geçerli olmadığını açıklayarak, .....Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi'nin 2012/298 Esas sayılı dosyasındaki boşanma protokolündeki 4.maddede yer alan taahhütler ile 6. ve 7. maddelerde yer alan feragatlerin davacı yönünden iptaline, takiben mal rejiminin tasfiyesi ile dava konusu taşınmaz, tekne ve motosiklet ile ilgili olarak davacının katkı payı ve artık değere katılma alacağı nedeniyle fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 15.000,00-TL katkı payı alacağının dava tarihinden itibaren ve 15.000,00-TL katılma alacağının tasfiye tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı .... vekili, davalının davacıya anlaşmalı boşanma sürecinde herhangi bir baskı yapmadığını, her iki tarafın rızası ile boşanmanın gerçekleştiğini, davacının iradesini mahkeme huzurunda da özgürce açıkladığını ve beyanını imzaladığını, iddiaların doğru olmadığını, davacının herhangi bir katkısı söz konusu olmadığını açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, mal rejiminden kaynaklanan alacak isteğine ilişkindir.

Davacı yan, boşanma davası sırasında taraflarca düzenlenen boşanma protokolünün korkutma (ikrah) (TBK md.37) hukuki sebebine dayalı olarak sakat olduğunu iddia ederek bu davayı açmış ve delillerini bildirmiştir. Mahkemece; mahkeme huzurunda tarafların hür iradeleri ile protokolü düzenledikleri gerekçesiyle öninceleme duruşması ile birleştirilen tahkikat duruşmasında dava reddedilmişse de; tarafların konuya ilişkin delilleri toplanmamış, davacıya davasını kanıtlama imkanı tanınmamıştır. Bu husus, adil yargılanma hakkı kapsamındaki hukuki dinlenilme hakkına (HMK md.27) aykırıdır. Bu itibarla, taraf delillerinin usulüne uygun şekilde toplanarak korkutma (ikrah) olgusunun araştırılıp değerlendirilmesi, belirlenecek sonuca göre terditli talep hakkında taraf delilleri toplanarak bir karar verilmesi gerekirken sadece mahkeme huzurundaki beyanlar gözetilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Davacı vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile usul ve kanuna aykırı görülen hükmün 6100 sayılı 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 24,30 TL peşin harcın istek halinde temyiz davacıya iadesine, 20.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12351, Karar No: 2012/26290, Tarih: 21.06.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/12351 E.  ,  2012/26290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1-Sanığın sabıkasında belirtilen ilamlardan hangisinin tekerrüre esas alındığının kararda gösterilmemesi,

2-Bilrikişi raporunda dava konusu yerde 145 meyve ağacı bulunduğu yazılı olmasına rağmen 45 ağacın müsaderesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 21.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7240, Karar No: 2010/8994, Tarih: 20.09.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/7240 E.  ,  2010/8994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAŞ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/07/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 1444 parsel sayılı taşınmazın tahminen 1273 m² lik kısmının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, kıyıların devletin hüküm ve tasarrufu altında olup, tescile tabi olmayan alanlar olduğunu ileri sürerek, taşınmazın kıyı kenar çizgisi kapsamında kalan bölümünün tapu kaydının iptali ile terkinine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 3402 Sayılı Yasa’nın 5841 Sayılı Yasa ile değişik 12/son maddesi uyarınca hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan iptal, sicil kaydının kütükten terkini isteğine ilişkindir.

Mahkemece, hak düşürücü süre nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 1444 parselin ifrazen oluştuğu, geldisi olan 39 ve 134 parsel sayılı taşınmazların, kadastro tespitinin tapu kaydına istinaden 1973 yılında yapıldığı, 134 parselin tutanağının 18.12.1973 tarihinde, 39 parselin tutanağının ise 18.7.1976 tarihinde kesinleştiği, eldeki davanın 9.6.2005 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, 14 Mart 2009 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa’nın 2. maddesi ile 3402 Sayılı Kadastro Yasası’nın 12. maddesinin üçüncü fıkrasına “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dâhil, tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır.” cümlesi ve aynı Yasa’nın 3. maddesi ile de 3402 Sayılı Yasa’ya “Bu Kanunun 12 nci maddesinin üçüncü fıkrası hükmü, Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır.” şeklindeki geçici 10. madde eklenmiştir.

Hak düşürücü süre kamu düzeni ile ilgili olup, mahkemece davanın her aşamasında re'sen gözetilmesi gerekli olumsuz dava şartlarındandır.

Ancak hemen belirtilmelidir ki, her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Bir taraf dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihada göre davasında haklı olduğu halde dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya da İnançları Birleştirme Kararı nedeniyle davayı kaybederse, yargılama giderlerinden sorumlu tutulamaz.

Hak düşürücü süre kamu düzeni ile ilgili olup, mahkemece davanın her aşamasında re'sen gözetilmesi gerekli olumsuz dava şartlarındandır.

Ancak hemen belirtilmelidir ki, her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Bir taraf dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihada göre davasında haklı olduğu halde dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya da İnançları Birleştirme Kararı nedeniyle davayı kaybederse, yargılama giderlerinden sorumlu tutulamaz.

Anılan bu kural yasal ve yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır.(Baki Kuru, Hukuk Usulü Muhakemeleri 5. cilt, sayfa 5338, dipnot 159; 10. H.D. 21/12/1976, 8770/8739 ve dipnot 160: 5. HD 12/09/1977, 5445/5655 dipnot 161: 10.HD 24/02/1976, 6296/1297) Bunun yanında, avukatlık ücreti de yargılama giderlerinden sayılır. (29.5.1957 tarih ve 4/16 sayılı İnançları Birleştirme Kararı) Davacı Hazine, temyiz dilekçesinde sair nedenlerden söz etmek suretiyle bu hususa da değinmiştir.

Hazinenin davasında haklı olup olmadığını belirlemek amacıyla dava konusu taşınmazın 3621 Sayılı Yasa uyarınca kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kalıp kalmadığının saptanmasında zorunluluk vardır. Oysa, 21.12.2006 tarihinde yapılan keşif sonucu düzenlenen rapordan da anlaşılacağı üzere yalnızca daha önce idarece tespit edilen kıyı kenar çizgisinin esas alındığı; usulüne ve yasal düzenlemelere 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına uygun bir kıyı kenar çizgisinin belirlenmediği anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar karşısında, taşınmazın belirlenecek kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kalması halinde davacı Hazine'nin dava tarihinde davasında haklı olacağı dikkate alındığında ve yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa nedeniyle haksız duruma düştüğü gözetildiğinde davalının tüm yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretiyle maktu harçtan sorumlu tutulması gerekeceğinde kuşku yoktur.

Öyle ise, kadastro tespiti sırasında çekişmeli taşınmazın tutanağında belirtilen tapu kaydının ilk tesisinden itibaren getirtilerek, bir tescil ilamına dayalı olup-olmadığının saptanması, tescil ilamına dayanıyor ise anılan tescil ilamında Hazine taraf ise, ilamın Hazineyi bağlayacağının gözetilmesi ve tescil ilamının dayanağı haritanın uygulanması, uygulama neticesinde harita kapsamı içinde kalıyor ise, davacı Hazinenin dava tarihinde davasında haklı olmayacağı ve yargılama giderlerinden sorumlu tutulacağı, yok eğer bir tescil ilamı bulunmuyor ve taşınmazın tamamı veya bir kısmı tanımı 3621 Sayılı Yasanın 4.maddesinde yapılan kıyıda kalıyor ise, davacı Hazinenin davasında haklı olduğu ve yargılama giderleriyle avukatlık ücretinden sorumlu tutulmayacağı, aksine diğer tarafın sorumlu olacağı gözetilerek, tarafların haklılık durumları da dikkate alınmak suretiyle karar verilmesi gerekirken, değinilen hususlar gözardı edilerek, yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacının, bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedene hasren HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 20.9.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15078, Karar No: 2011/26418, Tarih: 21.12.2011

**7. Ceza Dairesi         2009/15078 E.  ,  2011/26418 K.**

**"İçtihat Metni"**

Haksız rekabet etmek suçundan sanıklar ..., ..., ... ve... haklarında yapılan yargılama sonunda mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Bakırköy 2. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesine dair Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.10.2007 tarihli ve 2007/80-334 sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulüne dair Bakırköy 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.01.2008 tarihli ve 2008/325 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 03.07.2009 gün ve 35200 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 29.07.2009 gün ve KYB. 2009-176178 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16.07.2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilamında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasasının 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tabi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142.maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 3/1.maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir." 4/1.maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında resen karar verebilir. 6.madde hükmü saklıdır." 5/1.maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir." 5187 sayılı Basın Kanununun 27.maddesinin 1.fıkrasında "Basılmış eserler yoluyla işlenen veya bu kanunda öngörülen diğer suçlardan dolayı açılan davalardan, ağır ceza işlerinden olanlar ağır ceza mahkemelerinde, diğerleri asliye ceza mahkemelerinde görülür." 2. fıkrasında ise "Bir yerde ağır ceza veya asliye ceza mahkemesinin birden fazla dairesi bulunması halinde bu davalar iki numaralı mahkemede görülür." 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8.maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 307/1.maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur." Anılan Kanunun 308.maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi ...." hükümlerinin yer aldığı;

Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca, 12.07.2007 tarihli, 302 ve 16.07.2007 tarihli, 309 sayı ile, Bağcılar Adliyesinin Bakırköy Adliyesiyle birleştirilmek üzere kapatılmasına ve Bağcılar 2. Asliye Ceza Mahkemesinden devren gelen işlerin Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesinin esasına kaydı ile bu mahkemede görülmesine karar verildiği, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin yasa hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, birleştirilen iki adliyenin mahkeme ve iş sayısı ile dosya dağılımını düzenlemeye yönelik olduğu ve mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Bakırköy 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.01.2008 tarih ve 2008/325 Değişik iş sayılı kararının CMK.nın 309/4-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince düşünülmesine, 21.12.2011 günü oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Kanun yararına bozma yolu olağanüstü bir kanun yolu olup meselenin bir başka şekilde çözümlenmesi mümkün ise bu yola başvurulamaz.

Görevsizlik konusunda uyuşmazlık olduğundan bu konunun çözümü müşterek yüksek mahkemece yada uyuşmazlık mahkemesince çözülebilir. Mahkemece yanlış görevsizlik kararı verilipte müşterek yüksek mahkemece bu konu kabul gördüğünde dahi dava Yargıtay`a ve Danaştay`a geldiğinde yanlışın düzeltilmesi mümkündür.

İzah edilen nedenlerle kanun yararına bozma talebinin reddi gerektiği düşüncesiyle çoğunluğun kabul kararına katılmıyorum.