muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1068, Karar No: 2019/4652, Tarih: 19.03.2019

**4. Ceza Dairesi         2019/1068 E.  ,  2019/4652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1)Sanığın, katılanlara karşı tehdit eylemini elindeki bıçağı göstererek gerçekleştirdiğinin iddia ve kabul edilmesi, sanığın soruşturma aşamasında olay sırasında elinde bıçak olduğunu ikrar etmesi, kolluk kuvvetlerince düzenlenen olay tutanağında da olay yerine intikal edildiğinde sanığın elinde bıçak olduğu hususunun belirtilmesi karşısında, kanıtlar tartışılıp değerlendirilerek eylemin TCK'nın 106/2-a maddesinde tanımlanan silahla tehdit suçunu oluşturacağı gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek, anılan Kanun maddesinin birinci fıkrasının ilk cümlesi uyarınca hüküm kurulması,

2)Kabule göre de;

a)02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçlarının uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

b)Anayasa Mahkemesi'nin karar tarihinden sonra 24.11.2015 günü, Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, bir numaralı bölüm hariç diğer yönleri incelenmeksizin HÜKMÜN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 19/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26555, Karar No: 2013/19370, Tarih: 09.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/26555 E.  ,  2013/19370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 02/02/2006 tarihinde anlaşmalı olarak eşinden boşandığı, ancak boşandığı eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6668, Karar No: 2015/11983, Tarih: 22.10.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/6668 E.  ,  2015/11983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İscehisar Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/01/2014

NUMARASI : 2012/191-2014/17

Davacı A.. İ.. vekili Avukat Hatice tarafından, davalı H.. A.. aleyhine 25/12/2012 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 30/01/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davacının diğer temyiz itirazına gelince; dava haksız eyleme dayalı maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, Bostanlı- Selimiye- Alanyurt güzergahında bulunan köy yolunun davalı tarafından işletilen ve Alanyurt'ta bulunan maden ocağından yük taşıyan ağır tonajlı kamyonlar nedeniyle büyük hasar gördüğünü, hasarın mahkeme aracılığıyla tespit edildiğini belirterek bu nedenle uğramış olduğu zararın tazminini istemiştir.

Davalı, dava konusu yerdeki maden ruhsatlarından bazılarının dava dışı kimselere devredildiği, bazılarının ise kiralandığını ayrıca kendilerine ait kamyon olmadığını ve madene gelen kamyonların maden alıcısı kişilere ait olduğunu dolayısıyla yola vermiş oldukları bir zarar bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, ilçe sınırları içerisinde davalıya ait araçlara ağır tonajlı yük taşınması nedeniyle ceza kesilmediği dolayısıyla davalının kusurunun kanıtlanmadığı ayrıca söz konusu yolların herkesin kullanımına açık olduğu, çevrede çok sayıda maden ocağı bulunduğu için zararın bunlar tarafından verilmesinin mümkün olduğu, ağır kış şartlarının da yolların bozulmasına sebebiyet verdiği gerekçesiyle istem reddedilmiştir.

Mahkemece, ilçe sınırları içerisinde davalıya ait araçlara ağır tonajlı yük taşınması nedeniyle ceza kesilmediği dolayısıyla davalının kusurunun kanıtlanmadığı ayrıca söz konusu yolların herkesin kullanımına açık olduğu, çevrede çok sayıda maden ocağı bulunduğu için zararın bunlar tarafından verilmesinin mümkün olduğu, ağır kış şartlarının da yolların bozulmasına sebebiyet verdiği gerekçesiyle istem reddedilmiştir.

Dosya kapsamından; davalı şirkete ait araçlara İscehisar dışındaki yerlerde yükleme kapasitesinin üzerinde yük taşınması nedeniyle idari para cezası uygulandığı anlaşılmaktadır. Bu araçların taşıdığı yüklerin dava konusu maden ocağından götürüldüğü yönünde bir araştırma ise yapılmamıştır. Öncelikle davalı şirketin işletmekte olduğu başka maden ocakları olup olmadığı, idari para cezası verilen araçların dava konusu maden ocağından taşıma yapıp yapmadığı araştırılmalıdır. Bunun yanı sıra davacı tarafından dosyaya sunulan maden satış formları da değerlendirilerek davalının kusurlu olup olmadığı saptanmalıdır. Davalının kusurlu olduğunun tespiti halinde ise; mahkeme kararının gerekçesinde belirtilen yolun başka kişilerce kullanılması, ağır kış şartları gibi olguların 818 sayılı Borçlar Kanunu m. 43, 44 (6098 s. TBK m.51, 52) gereği ancak tazminat miktarından indirim yapılmasını gerektirebilecek nedenler oldukları dikkate alınarak zarar miktarı belirlenmeli ve hüküm altına alınmalıdır. Mahkemece eksik inceleme ile karar verilmiş olması doğru görülmemiş ve hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3476, Karar No: 2016/1338, Tarih: 09.02.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/3476 E.  ,  2016/1338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, görev yönünden dava dilekçesinin reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkili olan davacının davalı şirketin elektrik abonesi olduğunu, davalı kurum tarafından davacıya tahakkuk ettirilen faturalarda kullanılan enerji bedelinin dışında kayıp kaçak bedeli adı altında bedeller yansıtılarak bu bedellerin davacıdan tahsil edildiğini, davalı kurum tarafından tahsil edilen bu bedelin tamamen haksız olduğunu belirterek, davacının 2003 yılı Haziran ayı faturasına davalı kurum tarafından yansıtılarak davacıdan haksız olarak tahsil edilen kayıp kaçak bedelinden fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak üzere şimdilik 10.000 TL'nin ödeme tarihi olan 15.07.2003'ten itibaren işleyecek yasal faizi ile taraflarına iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece;dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde Elektrik Piyasası Kanunu'nun 6352 sayılı yasa ile değişik 12.maddesine göre taraflar arasındaki ihtilafın idari yargının görev alanına girdiği gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, haksız olarak davalı şirketin davacı hakkında tanzim edilen 2003 yılı Haziran ayı faturasına kaçak kullanım bedeli olarak yansıttığı ve davacıdan tahsil edilen bedelin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsili istemine ilişkindir.

Dava yersiz tahsil edildiği iddia edilen elektrik faturalarına yansıtılan kaçak kullanım bedeli adı altında haksız tahsil edildiği iddia edilen bedelin istirdadına ilişkin olup, uyuşmazlık özel hukuk ilişkisinden kaynaklanmaktadır. Dava da; EPDK kararlarının kanuna aykırı olduğu iddia edilerek, iptali istenmediğine göre davaya bakmaya Adli Yargı görevlidir.

Bu durumda mahkemece, davacı ve davalının tüm delilleri toplanarak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2591, Karar No: 2024/1944, Tarih: 20.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/2591 E.  ,  2024/1944 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2023/436 E., 2023/518 K.

DAVA TARİHİ : 26.04.2016

KARAR : Kısmen kabul

MADDİ HATA DÜZELTME

TALEP EDEN : İlk Derece Mahkemesi

Taraflar arasındaki karşılıklı olarak açılan boşanma davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı-davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı-davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairenin 17.02.2020 tarihli ve 2019/4038 Esas, 2020/1133 Karar sayılı kararı ile kararın ortak çocuk yararına hükmedilen iştirak nafakasının miktarı yönünden bozulmasına karar verilmiş, bozma üzerine İlk Derece Mahkemesince direnme kararı verilmiş ve bu kararın davalı-davacı kadın vekili tarafından temyizi üzerine Dairece bozma kararı yerinde bulunarak dosya Hukuk Genel Kuruluna gönderilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 06.12.2022 tarihli ve 2022/2-1025 Esas 2022/1669 Karar sayılı kararı ile, İlk Derece Mahkemesinin direnme olarak adlandırdığı temyize konu kararın usul hukuku anlamında gerçek bir direnme kararı olmadığı, ilk kararda tartışılıp değerlendirilmemiş yeni bir gerekçeye dayalı yeni hüküm niteliğinde olduğu ve bu yeni hükmün temyizen inceleme görevinin Özel Daireye ait olduğu gerekçesi ile dosya Daireye gönderilmiştir.

Dairenin 23.03.2023 tarihli ve 2023/1491 Esas, 2023/1260 Karar sayılı kararı ile, kararın ortak çocuk yararına hükmedilen iştirak nafakasının miktarı yönünden bozulmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalan temyize konu hükümlerin onanmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozma kararına uyularak karar verilmiş ve kararın davalı-davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairenin 29.11.2023 tarihli ve 2023/8609 Esas, 2023/5782 Karar sayılı kararı ile kararın onanmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince Dairenin 29.11.2023 tarihli kararında mahkeme adının hatalı yazıldığı gerekçesi ile maddî hatanın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Dosyanın tetkikinde, Dairenin 29.11.2023 tarihli ve 2023/8609 Esas, 2023/5782 Karar sayılı kararının "VI. KARAR" başlıklı bölümünde, temyizen incelenen karar İlk Derece Mahkemesi kararı olduğu halde, sehven "Bölge Adliye Mahkemesi" ifadesinin yazıldığı anlaşılmıştır. Bu durumda maddi hata düzeltme talebinin kabulü ile ilgili bölümdeki mahkeme adının "İlk Derece Mahkemesi" olacak şekilde düzeltilmesine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın tetkikinde, Dairenin 29.11.2023 tarihli ve 2023/8609 Esas, 2023/5782 Karar sayılı kararının "VI. KARAR" başlıklı bölümünde, temyizen incelenen karar İlk Derece Mahkemesi kararı olduğu halde, sehven "Bölge Adliye Mahkemesi" ifadesinin yazıldığı anlaşılmıştır. Bu durumda maddi hata düzeltme talebinin kabulü ile ilgili bölümdeki mahkeme adının "İlk Derece Mahkemesi" olacak şekilde düzeltilmesine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Maddi hata düzeltme isteminin kabulüne, Dairenin 29.11.2023 tarihli ve 2023/8609 Esas 2023/5782 Karar sayılı kararının "VI KARAR" başlığı altındaki "Bölge Adliye Mahkemesi" ifadesinin "İlk Derece Mahkemesi" olarak düzeltilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

20.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6466, Karar No: 2014/12372, Tarih: 30.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/6466 E.  ,  2014/12372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 04/11/2013 tarih ve 2011/14-2013/276 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili asıl davada, mülkiyeti müvekkili bankaya ait olan, protokol gereği işletme hakkı davalıya verilen fabrikanın, protokol hükümlerine uyulmaması nedeni ile boşaltması için ihtar çektiklerini, bu ihtara rağmen davalı şirketin borçlarını ödemediği gibi protokol gereğince taşınmazı bankaya teslim etmediğini ileri sürerek, fabrikanın üzerindeki makine, alet ve eşyalar ile birlikte müvekkili bankaya teslimine ve davalının fabrika üzerindeki haksız kullanımının önlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davalarda davacı vekili, dava konusu fabrikanın haksız kullanımı nedeniyle belirtilen dönemlere ilişkin haksız kullanım bedelinin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, asıl davada, davalının ödemeleri aksatması nedeniyle taraflar arasındaki protokol gereği davalının fabrika üzerinde haksız kullanımının başladığı, fabrikayı boşaltması ve kendisine protokol eki tutanakla teslim edilen makine ve teçhizatı bankaya teslim yükümlülüğün doğduğu, davaya konu fabrika binası ve 22/10/2012 tarihli teslim tutanağından belirtilen makina ve teçhizat dava tarihinden sonra teslim edildiğinden bunlar yönünden davanın konusunun kalmadığı, eksik teslim edilen makine ve teçhizatın davacıya teslimi gerektiği, birleşen davalar yönünden ise, hesaplanan haksız kullanım bedellerinin davalıdan tahsili gerektiği, belirlenen haksız kullanım bedellerinin tahakkuk dönemi sonu itibarıyla yasal faiz yürütülebileceği gerekçesiyle, asıl davada, teslim edilen fabrika, makine ve teçhizat yönünden konusu kalmayan davanın esasına dair karar verilmesine yer olmadığına, eksik teslim edildiği anlaşılan makine ve teçhizatın davacıya teslimine, birleşen davaların kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve karar başlığında birleşen davaların esas numaralarının hatalı yazılmasının maddi hataya müstenit olup mahallinde her zaman düzeltilebilecek olmasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve karar başlığında birleşen davaların esas numaralarının hatalı yazılmasının maddi hataya müstenit olup mahallinde her zaman düzeltilebilecek olmasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Ancak, dava bankacılık işleminden kaynaklanmakta olup taraflar tacirdir. Bu nedenle mahkemece, davacının talep ettiği faiz oranlarını geçmemek koşuluyla avans faizine hükmedilmesi gerekirken, yasal faize hükmedilmesi doğru olmamış ve kararın bu nedenle bozulması gerekmiş ise de, anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, Birleşen İstanbul 12.ATM 2005/1065 Esas, Birleşen İstanbul 3. ATM 2009/31 Esas, Birleşen İstanbul 7. ATM 2007/283 Esas, Birleşen .... ATM 2008/324 Esas, Birleşen İstanbul 34. ATM 2011/401 Esas sayılı davalarda hüküm fıkralarının 1. bentlerinde yer alan ''...yasal faiz yürütülerek...'' ibarelerinin hüküm fıkralarından çıkarılarak yerlerine ''...davacının talep ettiği faiz oranlarını geçmemek koşuluyla avans faizi yürütülerek...'' ibarelerinin eklenmek suretiyle kararın DÜZELTİLEREK ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 30/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.