muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5401, Karar No: 2019/1691, Tarih: 21.03.2019

Dava dilekçesindeki açıklamalar ve zararın gerçekleşme biçimi gözetildiğinde davalı ... Belediyesine karşı açılan davada davanın, hizmet kusuruna dayalı tam yargı davası niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır. Davacı belediyenin imara aykırı olarak binanın yapımına

izin vermesi nedeniyle meydana gelen olayda kusuru olduğunu iddia etmiştir. Ruhsat verme kamu yasaları uyarınca belediyelere verilmiş bir görevdir. Kamu yasalarından kaynaklanan yükümlülük çerçevesinde binanın imara aykırı yapılmasından doğan zararlar, idari kararlardan doğan zarar niteliğindedir. Bu nedenle bu tür zararlar 11/02/1959 tarih 17/15 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının II. Bendi hükmünce tam yargı davasının konusunu oluştururlar. Bu davaların ise 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 2. maddesine göre idari yargı yerinde açılması gerekir. Bu durumda, dava dilekçesinin yargı yolu bakımından reddine karar verilmesi gerekirken, işin esası ile ilgili hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2-Davacıların davalılardan ... Genel Müdürlüğüne yönelik temyiz itirazı ve davalı ... Genel Müdürlüğünün temyiz itirazı yönünden;

Davanın ilk olarak açıldığı iş mahkemesinde görülen davada yargılama sırasında alınan Adli Tıp Kurulu 3. İhtisas Dairesinin raporunda %100 beden gücü kaybı belirtildiği halde, temyize konu dosyada mahkemece yapılan yargılama sırasında alınan ve hükme dayanak yapılan ... Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalının 02/12/2012 tarih ve 2532 sayılı raporunda beden gücü kayıp oranı %13,3 olarak belirtilmiştir. Bu durum çelişki olup mahkemece Adli Tıp Genel Kurulundan davacının beden gücü kayıp oranının belirlenmesi bakımından çelişkiyi giderici rapor alınıp, sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (1) nolu bentte gösterilen nedenle davacı ve davalılardan ... yararına; (2) nolu bentte gösterilen nedenle davacı yararına BOZULMASINA; bozma nedenine göre tarafların sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve taraflardan peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 21/03/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1702, Karar No: 2021/5253, Tarih: 12.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/1702 E.  ,  2021/5253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca DÜZELTİLEREK ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 12/11/2020 gün ve 2020/3747 Esas – 2020/9882 Karar sayılı ilama karşı davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkin olarak bozma ilamına uyularak mahkemece verilen karar, Dairemizce düzeltilerek onanmış, bu karara karşı davalılar vekillerince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere Yargıtay ilamında yazılı gerekçelere göre; davalılar vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair karar düzeltme istekleri HUMK’nun 440.maddesinde yazılı nedenlerden hiçbirisine uymadığından yerinde değildir. Ancak;

Dairemize intikal eden ve aynı amaçla kamulaştırılan dava konusu taşınmaza komşu 874 ada 2 parsel sayılı taşınmaza İstanbul Anadolu 20. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/780 E.- 2015/206 K. sayılı ve 874 ada 5 parsel sayılı taşınmaza İstanbul Anadolu 20. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/876 E.- 2015/134 K. sayılı dava dosyalarında Eylül ve Ekim 2012 tarihleri itibariyle 3.500,00 TL/m² değer biçilmiş, bu kararlar m² birim bedeli yönünden Dairemizce onanmıştır. Bu durumda, bilirkişi kurulundan yukarıda belirtilen dosyalardaki bilirkişi kurulundan ayrılma nedenleri konusunda ek rapor alınması gerektiği düşünülmeden, eksik inceleme sonucu karar verildiği bu sefer yapılan incelemede anlaşıldığından;

Davalılar vekillerinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 12/11/2020 tarih 2020/3747 E.– 2020/9882 K. sayılı düzeltilerek onama kararının kaldırılmasına karar verildikten sonra yapılan incelemede;

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma kararına uyularak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Her ne kadar, mahkemece bozma kararına uyulmuş ise de, bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki İstanbul İli, ... Mahallesi 874 ada 6 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Her ne kadar, mahkemece bozma kararına uyulmuş ise de, bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki İstanbul İli, ... Mahallesi 874 ada 6 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dairemize intikal eden ve aynı amaçla kamulaştırılan dava konusu taşınmaza komşu 874 ada 2 parsel sayılı taşınmaza İstanbul Anadolu 20. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/780 E.- 2015/206 K. sayılı ve 874 ada 5 parsel sayılı taşınmaza İstanbul Anadolu 20. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/876 E.-2015/134 K. sayılı dava dosyalarında Eylül ve Ekim 2012 tarihleri itibariyle 3.500,00 TL/m² değer biçilmiş, bu kararlar m² birim bedeli yönünden Dairemizce onanmıştır.Bu durumda, bilirkişi kurulundan yukarıda belirtilen dosyalardaki bilirkişi kurulundan ayrılma nedenleri konusunda ek rapor alınması gerektiği düşünülmeden, eksik inceleme ile karar verilmesi,

Doğru olmadığı gibi;

2-Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davalılar vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, peşin alınan temyiz ve karar düzeltme harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 12/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2409, Karar No: 2016/621, Tarih: 20.01.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/2409 E.  ,  2016/621 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişiler vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı gerçek kişi vekili 16/11/2009 hâkim havale tarihli dilekçe ile, B.. köyü 576 parsel sayılı taşınmazın, vekil edenler adına tapuda kayıtlı olduğunu, Beyşehir Asliye Hukuk Mahkemesinin ... E. - ... K. sayılı kararı ile taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesiyle 1309,41.-m²'lik kısmının tapusunun iptal edildiğini belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 8000.-TL tazminatın davalıdan alınarak davacılara verilmesini talep etmiştir.

Davalı H.. vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın zamanaşımı yönünden reddine karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişiler vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi gereğince tapu sicilinin tutulmasından kaynaklı tazminat davasıdır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; B.. köyü 576 parsel sayılı 4560 m² yüzölçümündeki taşınmazın yapılan tapulama sırasında çapa bağlanarak kişiler adına tespit edildiği, tapu sicilinde davacılar adına kayıtlı iken H.. tarafından açılan tapu iptal davasında Beyşehir Asliye Hukuk Mahkemesinin 16/05/2007 gün ve ... E. - ... K. sayılı kararıyla davanın kısmen kabulüne karar verilerek, taşınmazın 1309,41 m²'lik kısmının tapusunun iptaliyle tescil harici bırakılmasına karar verildiği, kararın Yargıtay denetiminden de geçerek 11/11/2008 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

4721 sayılı TMK'nın sorumluluk kenar başlığını taşıyan 1007. maddesi ''Tapu sicilinin tutulmasından doğan bütün zararlardan Devlet sorumludur.'' hükmünü içermekte olup, bu maddede düzenlenen sorumluluk, kusura dayanmayan (objektif) bir sorumluluk türü olup, tapu müdür ya da memurunun kusuru olsun ya da olmasın, sicilin tutulmasında, kişilerin malvarlığı çıkarlarını koruyan hukuk kurallarına aykırı davranılmış olması yeterlidir. Kusurun varlığı ya da yokluğu devletin sorumluluğu için önem taşımamakta, sadece, Devletin memuruna rücu halinde iç ilişkide etkili olmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 18.11.2009 gün ve 2009/4 - 383 E. - 2009/517 K.; 16.06.2010 gün ve 2010/4 - 349 E. - 2010/318 K. sayılı kararlarında da vurgulandığı gibi, tapu işlemleri kadastro tespit işlemlerinden başlayarak birbirini takip eden işlemler olduğundan ve tapu kütüğünün oluşumu aşamasındaki kadastro işlemleri ile tapu işlemleri bir bütün oluşturduğundan, bu kayıtlarda yapılan hatalardan TMK m. 1007 anlamında Devletin sorumlu olduğunun kabulü gerekir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 18.11.2009 gün ve 2009/4 - 383 E. - 2009/517 K.; 16.06.2010 gün ve 2010/4 - 349 E. - 2010/318 K. sayılı kararlarında da vurgulandığı gibi, tapu işlemleri kadastro tespit işlemlerinden başlayarak birbirini takip eden işlemler olduğundan ve tapu kütüğünün oluşumu aşamasındaki kadastro işlemleri ile tapu işlemleri bir bütün oluşturduğundan, bu kayıtlarda yapılan hatalardan TMK m. 1007 anlamında Devletin sorumlu olduğunun kabulü gerekir.

Bu bilgiler ışığında somut olaya bakıldığında, davacılara ait tapu kaydının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı gerekçesiyle kısmen iptal edildiği, her ne kadar kıyıların özel mülkiyete konu olması mümkün değil ise de, genel arazi kadastrosu sırasında taşınmaz hakkında kadastro tespit tutanağı düzenlenerek, tapu kütüğünün gerçek kişiler adına oluşturulduğu, daha sonra satış yoluyla davacılara intikal ettiği, tapunun kısmen iptal edilmesinde TMK'nın 1007. maddesi kapsamında Devletin kusursuz sorumluluğunun bulunduğu ve davacıların zararının tazmininin gerektiği kuşkusuzdur.

Açıklanan nedenlerle, TMK'nın 1007. maddesinde düzenlenen objektif (kusursuz) sorumluluk halinin, 6098 sayılı Borçlar Kanununun 41. ve devamı maddesinde düzenlenen haksız fiil sorumluluğu ile ilgisi bulunmadığından, aynı Kanunun 72. maddesindeki (818 sayılı Kanunun 66. maddesi) zamanaşımı kurallarının uygulanma imkanı olmadığı gibi, TMK'nın 1007. maddesine dayanılarak açılan davalar için de, ayrıca zamanaşımı süresi belirlenmemiştir. Bu itibarla, 6098 sayılı Borçlar Kanununun 146. maddesindeki (818 sayılı Kanunun 125. maddesi) 10 yıllık genel zamanaşımı süresinin uygulanması esas olup, iş bu dava da tapu iptaline ilişkin kararın kesinleştiği tarihten itibaren 10 yıllık zamanaşımı süresi içinde açıldığından, davanın esası hakkında karar verilmesi gerekirken zamanaşımı yönünden reddine karar verilmesi, doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı gerçek kişiler vekilinin temyiz itirazlarının kabulü hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde iadesine20/01/2016 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/819, Karar No: 2024/2429, Tarih: 25.03.2024

**1. Hukuk Dairesi         2022/819 E.  ,  2024/2429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2014/219 E., 2014/221 K.

HÜKÜM : Ret

Taraflar arasındaki yargılamanın yenilenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın dava şartı yokluğundan reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili; Manavgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 14.05.2007 tarih, 2007/500 Esas 2009/329 Karar sayılı kararının Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 09.02.2010 tarih ve 2009/6563 Esas, 2010/610 Karar sayılı kararıyla onandığını, akabinde başvurulan karar düzeltme talebinin reddine karar verildiğini, kararın kesinleştiğini, Mahkeme kararının gerekçesinde Manavgat 2. Kadastro Mahkemesinin 1982/672 Esas, 1988/232 Karar sayılı kararının esas alındığının belirtildiği ancak ilgili kararın bulunamadığı, aleyhlerine bir karar tesis edilmiş olduğunu, bulmak zorunluluğunda olunduğunu, Hazinenin hileli bir davranışta bulunduğunu araştırılmasını isteme hakkının olduğunu, 6100 sayılı Yasa'nın 375/h maddesine göre lehine karar verilen tarafın karara tesir eden hileli davranışta bulunmuş olmasının yargılamanın iadesi nedeni olduğunu, yeniden yargılama yapılarak Antalya ili ... ilçesi, ... köyünde kain 980 parsel nolu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile davacı adına tapuya tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davanın kesinleştiği, davanın tekrar görülemeyeceği, bu hususun dava şartı olduğu, HMK 138 inci maddesi uyarınca dosya üzerinden yapılan ön inceleme sonucunda aynı davanın önceden kesin hükme bağlanmış olması nedeniyle açılan davanın dava şartı yokluğundan reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmaz olan 980 parselin içinde bulunduğu 542 parselin 1963 yılında yapılan tapulama çalışmasında senetsizden kumluk niteliğiyle Hazine adına tespit gördüğünü, 1967 yılında açılan tapulama tespitine itiraz yargılamasında Manavgat 2.Tapulama Mahkemesinin 30.12.1986 tarih 1982/672 Esas, 1986/232 Karar sayılı kararıyla 542 parselin kumluk olarak tapulama dışı bırakılmasına karar verildiğini, Yargıtay 7.Hukuk Dairesinin 13.12.1988 tarih, 1987/11685 Esas, 1988/12599 Karar sayılı kararıyla hükmün onandığı, karar düzeltme isteminin Yargıtay 7.Hukuk Dairesinin 01.06.1990 tarih 1989/9190 Esas, 1990/6851 Karar sayılı kararıyla reddedilerek hükmün kesinleştiğini, davacı ve öncesinde davacının mülkiyeti devraldığı kişilerin bu davanın tarafı olmadıklarını, dolayısıyla davacı yönünden kesin hüküm oluşmadığını, çekişme konusu 980 parsel sayılı taşınmazın 03.03.1993 tarihinde Hazine adına idari yoldan tescil edildiğini, parsel üzerine Silkar Golf Turizm Yatırım İşletmeleri A.Ş. lehine 14.05.1998 tarihinden başlamak üzere 49 yıl süreli daimi üst hakkı tesisinin 02.05.2006 tarihinde tapuya tescil edildiğini, davacının çekişme konusu 980 parsel sayılı taşınmaz yönünden 21.09.2007 tarihinde Hazine aleyhine tapu iptal tescil davası açtığını, Manavgat 14.05.2009 tarih 2007/500 Esas, 2009/329 Karar sayılı kararıyla dava konusu parselin öncesinde Manavgat 2.Kadastro Mahkemesinin 1982/672 Esas, 1986/232 Karar sayılı kesinleşmiş kararıyla deniz kumluğu olarak tespit dışı bırakıldığını, dosyanın aramalara rağmen bulunamadığını, sadece dosyaya ait bir kısım fotokopilerin bulunabildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verildiğini, verilen kararın Yargıtay 8.Hukuk Dairesinin 09.02.2010 tarih, 2009/6563 Esas, 2010/610 Karar sayılı kararıyla onandığı, karar düzeltme isteminin de aynı Dairenin 14.10.2010 tarih, 2010/3404 Esas, 2010/4761 Karar sayılı kararıyla ret edilmek suretiyle kararın 14.10.2010 tarihinde kesinleştiğini, karara dayanak kök dosya bulunmadan karar verildiğini, yazışmalarda kök dosyanın Manavgat 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2000/347 Esas sayılı dosyası içerisinde olduğuna dair bilgi edinilerek yeniden yargılama yapılmasının talep edildiğini, Manavgat 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 21.06.2012 tarih 2011/579 Esas, 2012/517 sayılı kararıyla davanın reddedildiğini, kararın Yargıtay 8.Hukuk Dairesinin 2012/10983 Esas, 2013/5281 Karar sayılı kararıyla onandığı, aynı Dairenin 09.12.2013 tarih 2013/14909 Esas, 2013/18542 Karar sayılı kararıyla karar düzeltme talebinin reddine karar verilerek kararın 09.12.2013 tarihinde kesinleştiğini, taraflarınca kayıp dosyanın yeniden arandığını ve eldeki davanın açıldığını, aynı davanın daha önceden kesin hükme bağlanmış olması nedeniyle davanın reddedildiğini, kararın hukuka aykırı olduğunu, Manavgat 1

.Hukuk Dairesinin 2012/10983 Esas, 2013/5281 Karar sayılı kararıyla onandığı, aynı Dairenin 09.12.2013 tarih 2013/14909 Esas, 2013/18542 Karar sayılı kararıyla karar düzeltme talebinin reddine karar verilerek kararın 09.12.2013 tarihinde kesinleştiğini, taraflarınca kayıp dosyanın yeniden arandığını ve eldeki davanın açıldığını, aynı davanın daha önceden kesin hükme bağlanmış olması nedeniyle davanın reddedildiğini, kararın hukuka aykırı olduğunu, Manavgat 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/579 Esas sayılı dosyası ve aynı Mahkemenin 2014/219 Esas sayılı dosyasında maddi vakıaların aynı olmadığını, kesin hüküm nedeniyle davanın reddedilemeyeceğini, kök dosyanın bulunamadığını, buna rağmen karar verildiğini, dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgenin kıyı kenar çizgisinin Antalya Valiliği’nce oluşturulan Kıyı Kenar Çizgisi Tespit Komisyonu’nca 1996 yılında ilan edilerek kesinleştiğini, kumluk alanın kıyı çizgisi ile kıyı kenar çizgisi arasındaki yer olarak belirtildiğini, kıyı kenar çizgisinin belirlenmesiyle çekişme konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisinin dışında kaldığının anlaşıldığını, bölgede kıyı kenar çizgisinin tespitiyle aykırı olan tüm mahkeme kararlarının maddi hata içerdiğinin anlaşıldığını, maddi hataya dayalı kararların hukuki değerinin bulunmadığını, maddi hataya dayalı onama ve bozma kararlarının taraf lehine sonuç doğurmayacağının benimsendiğini, Manavgat 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/579 Esas, 2012/517 sayılı kararının maddi hata içerdiğini, bilirkişi kurulundan rapor alması gerektiğini, çekişme konusu taşınmazın idari ve adli yönden yapılan değerlendirmelerde deniz kumluğu olduğu yönünde rapor verilmediğini, kıyı kenar çizgisi dışında, tarla vasfında olduğunun belirtildiğini, bu hususun özel veya teknik bilgi gerektirdiğini, bölgedeki kıyı kenar çizgisinin tespitinin yasa ve yönetmelikle ilan edildiğini, bu hususta özel bilirkişiler kullanılmasının gerekli olmadığını, zemine uygulanmasının şart olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, HMK'nın 375 inci maddesi uyarınca yargılanmanın iadesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 190 ıncı ve 303 üncü ve 375 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı HMK’nın geçici 3/2 nci maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’un uygulanacağı davalar yönünden HUMK’un 428 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan nedenlerle

Davacı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 368,30 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.03.2024 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/19234, Karar No: 2024/5017, Tarih: 27.03.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/19234 E.  ,  2024/5017 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2236 E., 2022/867 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜM : Temyiz talebinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İade

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 24.10.2022 tarihli ve 2022/2236 Esas, 2022/867 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Van Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesince, İlk Derece Mahkemesinin sanığın istinaf başvurusunun yasal süresinden sonra yapıldığından bahisle vermiş olduğu 05.09.2022 tarihli ek karara yönelik istinaf talebinin reddine dair verilen 30.09.2022 tarihli karar sonrasında sanığın bu karara yönelik temyiz talebinde bulunması üzerine Van Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesince 24.10.2022 tarihinde temyiz talebinin reddine karar verildiği anlaşılmakla; sanığın temyiz isteminin reddine dair 24.10.2022 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Van 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Van Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.03.2024 gününde oy birliğiyle karar verildi.