muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/17957, Karar No: 2015/26028, Tarih: 01.06.2015

özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS. madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse… aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına… saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 16/01/1998 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 16/01/1998 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 01/06/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/629, Karar No: 2013/5709, Tarih: 03.04.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/629 E.  ,  2013/5709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin ...-... Serbest Muhasebeci ve Mali Müşavirlik bürosunun ortağı olup, bu ortaklığın 31/01/2010 tarihinde sona erdirildiğini, ortaklığın sona ermesinden sonra kardeşlerinin davacının mükelleflerine ait evrak ve defterleri teslim etmediklerini, davalı ...'nın müvekkilini arayarak 20.500,00 TL getirmesi halinde evrak ve defterleri teslim edeceğini söylediğini, bunun üzerine mükelleflerine olan sorumluluğu karşısında müvekkilinin mecbur kalarak evrak ve defterleri alabilmek için davalı ...'ya 03/07/2010 tarihli senet teslim tutanağı düzenleyerek alacaklıları ...-... ortaklığı olan toplam 20.500,00 TL bedelli 6 adet bononun yanında çalışan ... ile gönderdiğini, buna karşılık davalı ...'nın da 03/07/2010 tarihli teslim tutanağı ile defterleri ... ile gönderdiğini ancak bazı belgelerin gönderilmediğini, eksik belgeleri istediğinde kendisinden 30.000,00 TL para istenildiğini, davalı ...'nın kendisini tehdit ettiğini, polislerin yanında da tehditlere devam ettiğini, müvekkilinin şikayetçi olması üzerine Antalya 10.Sulh Ceza Mahkemesinin 2010/1153 esas sayılı dosyasında dava açıldığını ileri sürerek dava konusu edilen 6 adet bono nedeniyle müvekkilinin davalılara borçlu olmadığının tespitine, bonoların müvekkiline iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkili İbrahim ...'na olan borcundan dolayı dava konusu 6 adet bononun davacı tarafından ciro edilerek verildiğini, Antalya 10. Sulh ceza Mahkemesindeki davanın senetlerin ciro yolu ile tesliminden iki ay sonra açıldığını ve bu dava ile ilgisinin bulunmadığını, defterleri teslim almak için senet verildiği iddiasının gerçek dışı olduğunu, zira defter sahiplerinin çalışmak istedikleri kişiye defterlerini vermekte özgür olduğunu, defterleri almak için senet verilmesine gerek olmadığını, müvekkilinin alacağının senede bağlı olup davalının borçlu olmadığı iddiasını yazılı delil ile kanıtlaması gerektiğini, dava konusu senetlerin 03.07.2010 tarihinde müvekkiline teslim edildiğini ve işbu davanın 5 ay sonra açıldığını, davacının borcu ödememek için bu davayı açtığını ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda toplanan delillere göre; incelenen Ceza Mahkemesi dosyası, hazırlık evrakı kapsamında alınan tüm beyanlarda ve mahkemece dinlenen tanıkların hiç birisi tarafından herhangi bir tehdit iddiasından bahsedilmediği, buna göre tehdit iddiası ispatlanamadığı gibi, defterlerin eski bürodan alınarak kendisine teslim edilmesi yükümlülüğü mükelleflere ait olduğundan, ispatlanamayan davanın reddine, davacı hakkındaki icra takipleri icra hukuk mahkemesince iptal edilmiş olduğundan, davalı vekilinin icra inkar tazminatı talebinin de reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 03.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10492, Karar No: 2016/10464, Tarih: 26.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/10492 E.  ,  2016/10464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Taşınmazın belediye mücavir alanı içinde bulunduğu anlaşılmış olup, dosya içindeki bilgi ve belgelere özellikle fotoğraflara göre, dava konusu taşınmaz arsa niteliğindedir.

Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tesbiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken taşınmazı tarım arazisi kabul ederek diğer belirlenen rapora göre hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 26/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13714, Karar No: 2013/21193, Tarih: 05.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/13714 E.  ,  2013/21193 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü.

Davacı, işyerinde pres bölümünde çalıştığını, sürekli ağır kaldırmasından dolayı belinde şiddetli ağrıların olduğunu, 23.11.2009-03.12.2009 tarihine kadar bel fıtığı teşhisi ile rapor verildiğini ve tekrar 21.12.2009-31.12.2009 tarihine kadar rapor verildiğini, bu raporları her seferinde işyerine bildirmeye çalıştığı ancak son defasında şirket yetkililerince kabul edilmediğini ve son raporun bitiş tarihinden kısa bir süre sonra 11.01.2010 tarihinde haksız olarak işine son verildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının 04-06.01.2010 tarihlerinde işe gelmediğini mazeretinin 11.01.2010 tarihli ihtarla sorulduğunu, işe gelmediği gibi keyfiyeti de işyerine bildirmediğini bu nedenle devamsızlık yapması nedeni ile iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, haklı nedenin işveren tarafından ispatlanmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir

İş sözleşmesinin, işçinin devamsızlıkta bulunması nedeniyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

İşverenin ücretli ya da ücretsiz olarak izin verdiği bir işçinin, izin süresince işyerine gitmesi beklenemeyeceğinden, bu durumda bir devamsızlıktan söz edilemez. Ancak yıllık izin zamanını belirlemek işverenin yönetim hakkı kapsamında olduğundan, işçinin kendiliğinden ayrılması söz konusu olamaz. İşçinin yıllık iznini kullandığını belirterek işyerine gelmemesi, işverence izinli sayılmadığı sürece devamsızlık halini oluşturur

İşçinin işe devamsızlığı, her durumda işverene haklı fesih imkanı vermez. Devamsızlığın haklı bir nedene dayanması halinde, işverenin derhal ve haklı nedenle fesih imkanı bulunmamaktadır İşçinin hastalığı, aile fertlerinden birinin ya da yakınlarının ölümü veya hastalığı, işçinin tanıklık ve bilirkişilik yapması gibi haller, işe devamsızlığı haklı kılan nedenlerdir. Mazeretin ispatı noktasında, sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadığı sürece özel sağlık kuruluşlarından alınan raporlara da değer verilmelidir.

Devamsızlık süresi, ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü ya da bir ayda üç işgünü olmadıkça, işverenin haklı fesih imkanı yoktur. Belirtilen işgünlerinde hiç çalışmamış olunması gerekir. Devamsızlık saatlerinin toplanması suretiyle belli bir gün sayısına ulaşılmasıyla işverenin haklı fesih imkanı doğmaz.

Devamsızlık, işçinin işine devam etmemesi halidir. İşyerine gittiği halde iş görme borcunu ifaya hiç başlamayan bir işçi devamsızlıkta bulunmuş sayılmamalıdır. İşçinin yapmakla yükümlü olduğu ödevleri hatırlatıldığı halde yapmamakta ısrar etmesi ayrı bir fesih nedeni olup, bu durumda 4857 sayılı Yasanın 25/II-h maddesi uyarınca değerlendirme yapılmalıdır.

Maddede geçen “bir ay” ifadesi takvim ayını değil ilk devamsızlıktan sonra geçecek olan bir ayı ifade eder. İlk devamsızlığın yapıldığı gün ayın kaçıncı günüyse takip eden ayın aynı günü bir aylık süre sona erer. Son ayda ilk devamsızlığının gerçekleştiği günün bulunmaması halinde son ayın son günü bir aylık süre dolmuş olur. Sonraki devamsızlıklar ise takip eden aylık dönemler içinde değerlendirilir.

İşgünü, işçi bakımından çalışılması gereken gün olarak anlaşılmalıdır. İş sözleşmesinde, genel tatil .../..

günlerinde çalışılacağına dair bir kural mevcutsa, bu taktirde söz konusu günlerde çalışılmaması da işverene haklı fesih imkanı tanır.

İşyerinde Cumartesi günü iş günü ise belirtilen günde devamsızlık da diğer koşulların varlığı halinde haklı fesih nedenini oluşturabilir.

Somut olayda davacı raporlu olduğu dönemden sonra işyerine alınmadığını, davalı ise davacının mazeretsiz olarak işe gelmediğini bu nedenle iş akdine son verildiğini savunmuştur. Davacının dosyada bulunan iş göremezlik belgelerine göre 23.11.2009-03.12.2009 ve 21.12.2009-31.12.2009 tarihleri arası rahatsızlığının olduğu sabittir. İşverenin iddiasına göre davacı (04-06).01.2010 tarihleri arası işe gelmemiş ve bu günlere ilişkin tutanak tutulmuş ve tutanak mümzileri tanık olarak dinletilmiş ve tutanak içeriğini doğrulamışlardır. Hal böyle olunca davacı (04-06).01.2010 tarihleri arasındaki devamsızlığı konusunda geçerli bir mazeret sunamadığından davalı işveren açısından iş sözleşmesini haklı nedenle tazminatsız olarak sonlandırma imkanı doğmuştur.

Mahkemece davacının kıdem ve ihbar tazminatı talebinin reddedilmesi gerekirken, davalı işverenin haklı nedeni ispatlayamadığı gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminatı talebinin kabul edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı tarafa iadesine, 05.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8553, Karar No: 2019/2741, Tarih: 05.03.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/8553 E.  ,  2019/2741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Onama

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuğun yüklenen suçların işlediğine dair hakkında suç duyurusunda bulunulan tanık Umut Duygun’un anlatımı bulunması karşısında; tanık Umut Duygun hakkında dava açılması sağlanıp dosyalar birleştirilerek sonucuna göre, suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... Yıldırımay müdafiinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 05.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/288, Karar No: 2018/351, Tarih: 05.02.2018

**19. Hukuk Dairesi         2018/288 E.  ,  2018/351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlığın, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak vs bedelinin istirdadı hakkında olup; daha önce 3. Hukuk Dairesi'nin bozması bulunmasına göre, kararın temyiz incelenmesi görevi Yargıtay Yüksek 3. Hukuk Dairesi' ne ait olup, 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21/2. maddesi ile değişik 2797 sayılı Kanun'un 60/3. maddesi gereğince dosyanın anılan Yüksek Daireye gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12879, Karar No: 2015/13058, Tarih: 17.09.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/12879 E.  ,  2015/13058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar dava dilekçesinde, kızları ...'nin .... olan doğum tarihinin 29.11.1997 olarak düzeltilmesini istemişlerdir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava dilekçesinde davacılar kızları ...'nin ... olan doğum tarihinin ... olarak düzeltilmesini istemiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Davacılar kızları ...'nin ... doğumuna ilişkin belgeleri de ekleyerek doğum tarihinin buna göre düzeltilmesini istemiştir. Dosya içinde mevcut ve Dairenin geri çevirme kararı üzerine ....nden gönderilen doğum belgelerine göre ...'un 29.11.1997 tarihinde canlı kız çocuk doğurduğu anlaşılmaktadır. Davacıların dava dilekçesindeki istemi, yargılama sırasındaki beyanı, bunu doğrulayan tanık anlatımları, dosyaya ibraz edilen doğum raporu aslı birlikte değerlendirilerek doğum tarihinin 29.11.1997 olarak düzeltilmesine karar verilmesi gerekirken, belirtilen belgelerle çelişir nitelikte ve yerinde olmayan gerekçe ile hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Ayrıca;

Doğum tarihinin düzeltilmesi istenilen ..., temyiz dilekçesine ekli belgelere göre 11.09.2003 tarihinde okula başlamış ve 8 yıllık öğretim süresini 17.06.2011 tarihinde bitirmiştir. Mevcut doğum tarihi itibariyle ...'nin 3 yaşında ilkokula başladığının kabulü yaşamın olağan akışına aykırıdır. Açıklanan bu hususlar da dikkate alınarak davanın kabulüne karar vermek gerektiğinin düşünülmemesi yerinde değildir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17956, Karar No: 2013/24950, Tarih: 03.07.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/17956 E.  ,  2013/24950 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2013/17956

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 26.04.2013 tarih, 2013/6301-15926 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair  karar düzeltme istemi yerinde değil ise de;

05.11.1998 tarihli İnegöl Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1998/572 D.iş sayılı ihtiyati haciz kararına dayalı olarak  genel  haciz yolu ile başlatılan icra takibinde, alacaklı tarafından  icra müdürlügünün 06.11.2012 - 09.11.2012 tarihli borçlunun aracının satışı ile borçlular hakkındaki haciz isteminin reddine ilişkin verilen memur işleminin şikayet edildiği, mahkemece şikayet konusu edilenlerden sadece satış talebine ilişkin hususun değerlendirilmesi yapılarak istemin  reddine karar verildiği  anlaşılmıştır.

Alacaklı taraf icra mahkemesine yaptığı başvuruda, satış talebi yanında haciz istemlerinin reddine ilişkin memur işlemini  de şikayet ettiğine  göre; mahkemece, alacaklının haciz talebi konusu  hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması isabetsiz olup kararın bu nedenle kısmen bozulması gerekirken, Dairemizce onandığı anlaşılmakla alacaklının karar düzeltme isteminin kısmen kabulü gerekmiştir.

SONUÇ  : Alacaklının karar düzeltme isteminin kısmen kabulü ile Dairemizin 26.04.2013 tarih ve 2013/6301 Esas – 15926 Karar sayılı onama ilamının  kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 03/07/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10445, Karar No: 2021/16687, Tarih: 27.12.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/10445 E.  ,  2021/16687 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilâmında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinde, davalı ... vekili tarafından cevap dilekçesi

Ek’inde sunulu, 01.08.1991 tarihli ... Vergi Dairesi Müdürlüğü’nün davalı işyerine yönelik yoklama tutanağında; davacı ...’ın ...’ın herhangi bir ücret (maaş) almaksızın, yalnız bahşiş alarak 01.07.1991 tarihinden itibaren işveren ...’a ait, Atik Valide Hamamında çalışmaya başladığının belirtildiği anlaşılmakla, anılan belgenin varlığının teyiti noktasında, ilgili Vergi Dairesinden sorulmak suretiyle, ilgili bilgi ve belgelerin celbi ile, varsa davalı işverenliğe ait, uyuşmazlık konusu dönem kapsamında, Vergi Dairesi nezdinde tutulan yoklama fişi tutanaklarının mevcut olup olmadığı sorularak, dosyaya celbi sağlandıktan sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.12.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.