muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3899, Karar No: 2018/7796, Tarih: 10.10.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/3899 E.  ,  2018/7796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

... İletişim Elektronik ..Ltd. Şti yetkilisi olan sanıkların 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenledikleri iddia ve kabul edilen kamu davasında sanıkların suçlamaları kabul etmedikleri ve dosyada suça konu sahte fatura örneklerinin bulunmadığı anlaşılmakla gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından her takvim yılına ait suça konu fatura asılları ya da onaylı örneklerinden kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi; faturaları kullanan şirketler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı araştırılıp, yapılmış ise düzenlenen vergi inceleme ve sair raporların onaylı suretlerinin getirtilerek incelenmesi, kamu davası açılıp açılmadığının sorulması, açıldığının tespiti halinde dava dosyalarının intikalinin sağlanarak ayrıntılı özetinin tutanağa geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin alınarak dosyaya konulması; faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin araştırılarak getirtilip incelenmesi ve dosya arasına konulması, 2007 takvim yılı yönünden şirketin 27/11/2006 tarihinde sanıklarca devredildiği ve 24/04/2007 tarihinde şirket müdürlüğüne Engin İkiz'in getirilmiş olduğu da nazara alınarak 2007 takvim yılında sahte olarak düzenlenen fatura tarihleri tespit edilerek gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler tanık olarak dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları ve sanıkları tanıyıp tanımadıklarının sorulmasından sonra sonucuna göre tüm deliller tartışılarak sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.10.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9510, Karar No: 2018/3023, Tarih: 19.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/9510 E.  ,  2018/3023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca temyiz sebeplerinin reddi,

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre ise;

1-Hükmün esasını oluşturan kısa kararda temel ceza belirlenirken sanık hakkında sadece hapis cezasına hükmedilmesine karşın, gerekçeli kararın hüküm kısmında hem hapis hem de adli para cezasına hükmedilmek sureti ile kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulması,

2-Temel ceza tayininde, hapis cezasının alt sınırdan belirlenmesine karşın, aynı gerekçe ile adli para cezası belirlenmesinde teşdit uygulanması,

3-Daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı adli sicil kaydı bulunmadığı anlaşılan sanık hakkında, TCK'nın 50. maddesinin uygulanma imkanının bulunup bulunmadığı karar yerinde tartışılmadığı gibi, TCK'nın 51/1-b maddesi gereğince "suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemede bir kanaat oluşup oluşmadığı" hususu değerlendirilmeden, “yasal şartlar oluşmadığından” biçimindeki kanuni ve yeterli olmayan gerekçeyle hapis cezasının ertelenmesine yer olmadığı karar verilmesi,

4-Kasıtlı suçtan hapse mahkûmiyetin kanuni sonucu olmasına karşın, TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının karar yerinde gösterilmemesi,

5-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin ''07.03.2014'' yerine ''20.12.2013'' olarak gösterilmesi,

4-Kasıtlı suçtan hapse mahkûmiyetin kanuni sonucu olmasına karşın, TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının karar yerinde gösterilmemesi,

5-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin ''07.03.2014'' yerine ''20.12.2013'' olarak gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 19/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14892, Karar No: 2014/7953, Tarih: 17.06.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/14892 E.  ,  2014/7953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 11. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/05/2013

NUMARASI : 2012/688-2013/566

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı maddi ve manevi tazminat davasına dair karar, davalı ve davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiracı tarafından kiralayan aleyhine açılan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece, manevi tazminat isteminin reddine, maddi tazminat talebinin kısmen kabulüne,4.251,15 TL alacağın davalıdan tahsiline,fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmesi üzerine hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Davacı vekili katılma yoluyla temyiz isteminde bulunmuştur.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekilinin maddi tazminata ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Davacı vekili, dava dilekçesinde, taraflar arasında 20/09/2010 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi düzenlendiğini,aylık kira parasının 675 TL olduğunu,davalının aynı zamanda bu yerin müteahhidi olup, binanın yeni inşa edilip davacının ilk kiracı olduğunu, bazı eksikliklerden dolayı davacının taşınmaza 20/10/2010 tarihinde taşındığını, taşınmaza taşındıktan sonra ıslanma, nemlenme, küflenme ve rutubet oluşmaya başladığını, bu kusurların 7 ay devam ettiğini, bu eksiklik ve kusur nedeniyle tarafların anlaşıp Mart 2011 ayından itibaren kira bedelinden 275 TL düşülerek 5 ay boyunca, Temmuz 2011 ayına kadar kira bedelinin aylık 400 TL olarak ödendiğini, Ağustos ayından itibaren kira bedelinin tam olarak ödenmeye başlandığını, davalının taşınmazdaki ayıpları giderilmesi için davalıya 17/11/2011 tarihli ihtar gönderilmesine rağmen ayıpların giderilmemesi üzerine mahkeme kanalı ile tespit yaptırıldığını ve davacının taşınmazı 20/04/2012 tarihinde tahliye etmek zorunda kaldığını, bu tahliye nedeniyle komisyoncuya ücret ödediğini, ihtarname çekip tespit yaptırdığını, iki kanepenin küflenmeden dolayı kullanılamaz hale geldiğini, ayrıca kiralanan yerdeki ayıplar nedeniyle fazla doğalgaz ve elektrik tüketimi yapmak zorunda kaldığını belirterek, zorunlu taşınma nedeniyle 1.541,60 TL, davalıya gönderilen ihtarnameler ile delil tespiti dosyasına yapılan harcamalar nedeniyle 935,15 TL, kullanılamaz hale gelen kanepeler nedeniyle 1.500 TL ve normal tüketimden fazla olarak ödenen 909,22 TL doğalgaz ve 224,60 TL elektrik tüketim bedeli olmak üzere taşınmazın gereği gibi kullanılamamasından dolayı haksız olarak ödenen kira bedelleri toplamı olarak 5.000 TL ,davacı ve aile bireylerinin nem ve küf nedeniyle uğradıkları sağlık sorunları, sıkıntı vs nedeniyle 5.000 TL de manevi tazminat olmak üzere toplam 13.976,75 TL nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davalı vekili,sözleşmede kiralananın tam ve eksiksiz olarak davacıya teslim edildiğinin yazıldığını,davacı ilk kiracı olup,sözleşmenin 1

.000 TL ,davacı ve aile bireylerinin nem ve küf nedeniyle uğradıkları sağlık sorunları, sıkıntı vs nedeniyle 5.000 TL de manevi tazminat olmak üzere toplam 13.976,75 TL nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davalı vekili,sözleşmede kiralananın tam ve eksiksiz olarak davacıya teslim edildiğinin yazıldığını,davacı ilk kiracı olup,sözleşmenin 1.maddesinde kiracının kendi malı gibi kullanmasının kararlaştırıldığını,meydana gelen eksikliliklerden davalının sorumlu tutulamayacağını,davacının kötü ve hor kullanımdan kaynaklanan hasarlar sözkonusu olduğunu,sözleşmenin yapıldığı tarihten tahliye tarihine kadar davacının kiralananı yaklaşık 19 ay kullandığını, davacı iddiası doğru olsa bu kadar süre kiralananı kullanamayacağını,5+1 oda evin bir kısmını kullanması davacı insiyatifinde olup,kanepelerin ne şekilde kullanıldığı yağmurda ıslatılması sonucu hasar görüp görmediğinin bilinmediğini,davacının ısınma ve elektrik harcamalarından davalının sorumlu tutulamayacağını,davacının anlaşarak kira paralarının eksiklikler nedeniyle eksik yatırıldığı iddiasının yerinde olmadığını, kira parasını eksik yatırması nedeniyle davacıya ihtarname çekildiğini, davacının yaptırdığı tespite itiraz edildiğini,manevi tazminat talebinin yerinde olmadığını belirterek davanın reddini savunmuş, Mahkemece,bilirkişi raporu doğrultusunda elektrik aboneliği için yapılan masraf, ihtarlar, noter emanet tutanağı ve tespit dosyası giderleri,2 adet kanepe gideri, kiralananın eksik kullanım nedeniyle fazladan kira bedelinden oluşan toplam 4.251,15 TL'nin tahsiline karar verilmiştir.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 20.9.2010 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kiralananın hiç kullanılmamış, boya ve badanası yapılmış olarak davacıya kiralandığı,kira sözleşmesinin 1.maddesinde "...kiracının kiralananı kendi malı gibi kullanacağı ve bozulmamasına ve evsaf ve meziyetlerini kaybetmesine meydan vermeyeceği..." kararlaştırıldığı görülmüştür. Davacı, sonradan ortaya çıkan ayıplar nedeniyle kiralananın bir kısmının kullanılamaz hale geldiğini,davalı kiralayana yapılan bildirimlere(ayıp ihbarı) rağmen davalının bunları gidermemesi üzerine taşınmazın 20.4.2012 de tahliye edilip anahtarın Ankara 35.Noterliğine emanet teslim tutanağı ile teslim edildiği,kiralanandaki ayıp nedeniyle davacı kiracının maddi zararlarının tahsili isteminde bulunduğu anlaşılmaktadır.

Kural olarak BK'nun 249/1 maddesine göre(6098 sayılı TBK'nun 301.md.) kiralayan, taşınmazı sözleşme ile amaçlanan kullanıma uygun bir halde teslim ve sözleşme süresince bu halde bulundurmakla yükümlüdür. Kira,sürekli bir akit olduğundan hem akdin kurulmasından önce mevcut hem de akdin devamı süresince kiracının bir kusuru olmaksızın ortaya çıkan ayıplar kiralayanın tekeffülü altındadır.Diğer bir anlatımla kiralayan sözleşme süresince kiralananda meydana gelen bozuklukları ve eksikleri kiracının bir kusuru yoksa gidermekle yükümlüdür. Ayrıca BK'nun 251/2 maddesi gereğince kiracı bazı koşulların varlığı halinde(esaslı olmayan ufak tefek ayıplar) kiralayanın hesabına eksiklikleri gidermekte izinlidir.Sonradan ortaya çıkan ayıplar nedeniyle kiralananın tamir ve bakım gereksinimi doğarsa kiracı bozuklukların önemine ve niteliğine göre kiraya verene bu durumu bildirmek ve tamiri konusunda uygun bir süre vermekle yükümlüdür. Kiracının onarımı kiraya verenin hesabına yaptırabilmesi BK. 97/1 maddesi (6098 sayılı TBK.’nun 113/1 md.) uyarınca hakimden izin alma koşuluna bağlı tutulmuştur.

BK'nun 249/2 maddeleri(6098 sayılı TBK'nun 305 vd.md.) Kiralanan sonradan ayıplı duruma gelirse kiracı,kiraya verenden ayıpların giderilmesini veya kira bedelinden ayıpla orantılı bir indirim yapılmasını ya da zararın giderilmesini isteyebilir. Ancak,zararın giderilmesi istemi diğer seçimlik hakların kullanılmasını önlemez.Önemli ayıp durumunda kiracının sözleşmeyi fesih hakkı saklıdır.Ancak kiracının ayıpların ortaya çıkmasından sonra kiralanandaki ayıbı,eksikliği derhal ya da münasip bir zamanda kiralayana bildirmesi gerekir.

Somut olayda, dava konusu kiralananda ıslanma, nemlenme, küflenme ve rutubet oluşması nedeniyle kiralananın bazı kısımlarının kullanılamadağı,kiracıya ait eşyaların zarar gördüğü,kiralananın ayıplı olduğu ,eksikliklerin giderilmesi gerektiğine ilişkin davalı kiralayana 17.11.2011 tarihinde bildirim yapıldığı, daha sonra kiralayanın kiralanandaki ayıpları gidermemesi üzerine 20.4.2012 tarihli ihtar ile akdin feshedildiği görülmüştür. Bu durumda davacı kiracı BK'nun 249 vd.maddeleri(6098 sayılı TBK'nun 306 vd.) gereğince seçimlik hakkını kullanmış ve akdi feshedip taşınmazı tahliye ettiğine göre artık geriye dönük olarak kira parasının indirilmesi talebinde bulunamaz.

Davacı kiracının, kiralanandaki bu ayıpları(ıslanma, nemlenme, küflenme ve rutubet) kendisinin gidermeye çalıştığına yada bu konuda hakimden izin alma talebinde bulunduğuna ilişkin delil yada savunması bulunmamaktadır.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda kiralananda sonradan çıkan bu ayıpların önemli ve esaslı ayıp olup olmadıkları, kiracı tarafından giderilebilecek nitelikte olup olmadıkları hususunda bir tespit bulunmamaktadır. Ayrıca raporda 20.9.2010 tarihinde başlayan kiracılık sonrası davacı kiracı yaklaşık 12-13 ay sonra 17.11.2011 de ayıpların giderilmesi ihtarında bulunmuş olup, bu süre zarfında yani ayıpların ortaya çıkması ile kiracının bu yerde oturmaya devam etmesi nedeniyle geçen bu süre zarfında ayıpların artmasına sebep olup olmadığı hususunda da açıklık bulunmamaktadır. Mahkemece gerektiğinde yeniden uzman bilirkişi yada bilirkişilerden rapor alınarak kiralananda sonradan çıkan bu ayıpların önemli ve esaslı ayıp olup olmadıkları ,kiracı tarafından giderilebilecek nitelikte olup olmadıkları ,ayıpların ve davacı zararının artmasında davacı kiracının kusuru bulunup bulunmadığı araştırılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 2.bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 17/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9030, Karar No: 2023/4618, Tarih: 09.05.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/9030 E.  ,  2023/4618 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki çekişmeli taşınmazın kıyı kenar tahdidi içinde kalması nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 1007 nci maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verilmiştir.

Davacı vekilince temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasının istenilmesi üzerine, işin duruşmaya tâbi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 09.05.2023 günü tayin edilerek taraflara tebligat gönderilmiştir.

Duruşma günü davalı ... vekili Avukat ... gelmiş, davacı vekili duruşmaya katılmamıştır.

Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verildi.

Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; dava konusu ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 135 ada 2 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından uğramış olduğu zararın değerlendirme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Hazineden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; 3621 sayılı Kıyı Kanunu’na (3621 sayılı Kanun) göre kıyıların devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğunu, kıyı kenar çizgisinin tespitinin bu Kanun'un 9 uncu maddesi hükümlerine göre yapılacağını ve sonrasında taşınmazın kıyı kenarda kaldığından bahisle tapu kaydının iptali ile sicilden terkinini istemeye yetkili tarafın Hazinenin bizzat kendisi olduğunu, bu nedenle açılan davanın taraf sıfatı yokluğundan reddinin gerektiğini, adli yargının görevsiz olduğunu, taşınmazın kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığı gerekçesiyle tazminat talebinden bahsedilebilmesi için taşınmaza ait tapu kaydının iptal edilerek tapudan terkin edilmesi ve hak sahibinin mülkiyet hakkını tamamen yitirmiş olması gerektiğini, tapu kaydının davacı ... kayıtlı olduğunu, zarar meydana gelmediğinden davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne, bedelin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacını bir dahli ve kusura olmadığı hâlde aleyhlerine olacak şekilde vekâlet ücreti ve mahkeme masraflarına hükmedilmesinin adil yargılanma hakkını açık ihlali olduğu, Kıyı Kanunu ile davacıya verilen gerçek zararın hesaplanması gerektiğini, bilirkişilerin ise taşınmazın kıyıda kalması nedeniyle değeri olmadığı mantığı üzerinden hareket ettiklerini, bu yaklaşımın hukuka aykırı olduğunu, taşınmazın bulunduğu mevkide imara açık arazilerin m² değerinin 1.500,00 TL'nin üzerinde olduğunu, karşılaştırma tablosunun keyfi bir şekilde düzenlendiğini, gördüğü talep kriterinin %50 olarak alınmasının hatalı olduğunu, ilave % 6 oranında düzenleme ortaklık payı düşülmek suretiyle metrekare birim fiyatının düşük belirlenmesinin ve arta kalan kısmın bedeline hükmedilmemesinin hukuka ve yargı uygulamasına aykırı olduğunu, yatırılmış harçların faizsiz olarak iade edilmesinin mülkiyet hakkını ihlal ettiğini, ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

2. Davalı ... vekili istinaf dilekçesinde özetle; kıyıların Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olup özel mülkiyete konu olamayacağından tazminat talep edilemeyeceğini, idari yargının görevli olduğunu, davacı tarafından dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı bilinerek alındığını, taşınmazdaki hukukî ayıbı bilen davacının kötü niyetli olduğunun kabulü ile devletin kusursuz sorumluluğu ilkesinin uygulamayacağını, davacı tarafın tazminat talep edebilmesi için tapu kaydının iptal edilmesi gerektiğini, kıyı kenar çizgisi belirlendikten sonra buna göre dava açma ve kıyı kenarda kalan taşınmazların Hazine adına tescilini talep etme yetkisinin idarede olduğunu; ancak tapusu iptal edildikten sonra taşınmaz sahibinin tazminat davası açabileceğini, 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesinden kaynaklanan davalarda tazminat hesabı yapılırken 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nda (2942 sayılı Kanun) belirtilen ilkelerin uygulanamayacağını, açılan davada davacı vekilleri yararına nispi değil maktu vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğini, ayrıca yargılama giderlerinin de davacı üzerinde bırakılmasını, 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi gereği açılacak davaların değerlendirme tarihinin tapunun iptal edildiği tarih olduğunu, tapu henüz iptal edilmediği için zararın doğmadığını, davanın reddine karar verilmeyecekse Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarında olduğu gibi tazminatın denkleştirilmesi suretiyle hakkaniyete uygun bir çözüm bulunması gerektiğini, bilirkişi raporunda emsal alınan taşınmazın bütün tazminat davalarında uzak olsun yakın olsun aynı emsalin kullanılmasının kabul edilebilir olmadığını, dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kalması olgusunun taşınmazın değerine olumlu-olumsuz etkilerinin değerlendirilmesi gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu taşınmazın arsa niteliğinde olduğu kabul edilerek, emsalin üstün ve eksik yönleri kıyaslanarak değerinin tespit edilmesinin ve tespit edilen bedelin dava konusu taşınmazın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Hazineden tahsiline karar verilmesinin doğru olduğunu, mahkeme kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığından taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri