muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12890, Karar No: 2016/17699, Tarih: 27.10.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/12890 E.  ,  2016/17699 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

7. Hukuk Dairesi

Mahkemesi :İş Mahkemesi

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, feshin geçersizliğinin tespiti ile davacının işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davaya cevap vermedikleri gibi duruşmalara da katılmamışlardır.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı Belediyeye yapılan tebligatların usulsüz olup olmadığı ihtilaf konusudur.

Dosya içeriğine göre somut olayda, taraflar kararı temyiz etmeyince mahkemece karara “21.10.2015 tarihinde kesinleştiği” yönünde kesinleşme şerhi verilmiştir. Kesinleşme şerhinden sonra 14.01.2016 tarihinde, davalı Belediyece gerekçeli karar temyiz edilmiştir. Mahkemece, davalı Belediyenin temyizi süresinde olmadığından ek karar ile temyiz talebinin reddine karar verilmiştir. Davalı Belediye, bu kez ek kararı temyiz etmiştir. Davalı Belediye vekili, temyizinde, baştan itibaren dava dilekçesi, bilirkişi raporu ve gerekçeli karar olmak üzere yapılan tüm tebliğlerin usulsüz olduğunu, süreçten haberdar olunamadığını ve dolayısıyla savunma hakkının kısıtlandığını iddia etmektedir.

Dosya içerisinde bulunan tebliğ mazbatalarına göre, dava dilekçesi, duruşma günü, ve bilirkişi raporu davalı Belediyenin Ulaşım dairesi Başkanlığı çalışanlarına; gerekçeli karar ise “işyerinde daimi çalışana” tebliğ edilmiş olup tebliğ mazbatalarında başkaca bir açıklamaya yer verilmediği görülmektedir.

Dosya içerisinde bulunan tebliğ mazbatalarına göre, dava dilekçesi, duruşma günü, ve bilirkişi raporu davalı Belediyenin Ulaşım dairesi Başkanlığı çalışanlarına; gerekçeli karar ise “işyerinde daimi çalışana” tebliğ edilmiş olup tebliğ mazbatalarında başkaca bir açıklamaya yer verilmediği görülmektedir.

Buna göre, gerek 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun “Hükmi şahısların memur ve müstahdemlerine tebligat” başlıklı 13. maddesi, gerek bu Kanun’un uygulanmasına dair Yönetmelik(madde 20) ve Tüzük(madde 17 ve 18) hükümleri ile gerekse HGK’nun belediyelerde tebligat usulüne ilişkin 2009/12-563 E.- 2009/600 K. sayılı kararı gereği davalı Belediyeye yapılan tüm tebligatların usulsüz olduğu anlaşılmaktadır. Zira, sözü edilen yasal düzenlemeler ve HGK kararı içeriğine göre, tebligatı yapan memurun, öncelikle 5393 sayılı Belediyeler Kanunu’nun 37. ve 38/c maddeleri gereğince belediye tüzel kişiliğinin yetkili temsilcisi olan Belediye Başkanına, olmadığı takdirde usulüne uygun şekilde yetkili kılınan Hukuk İşleri Müdürü ya da belediye avukatlarından birine tebliğ evrakını tebliğ etmesi, bunlar yoksa veya tebligatı alamayacak durumda iseler bu durumu tebliğ evrakına şerh ederek hazır bulunan memur veya müstahdemlerinden birine tebligatı yapması, kendisine tebliğ yapılacak memur veya müstahdemin belediyenin teşkilatı veya personeli içinde vazife itibariyle tebligatın muhatabı olan hükmi şahsın mümessilinden sonra gelen bir kimse veya evrak müdürü gibi esasen bu kabil işlerle görevlendirilmiş kimse olması gereğini göz önüne alması ve bunların da bulunmadığı halde ancak o yerdeki diğer bir memur veya müstahdeme tebligatı yapması gerekmektedir. Daha da önemlisi, tebliğ memuru, tebligatı yetkili temsilciye yapmama ve sıralı kişilere yapma nedenlerini de açıkça ve ayrıntılı olarak tebligat mazbatasına yazması gerekmektedir. Somut olayda, bu gerekliliklere uyulmadığı ve yapılan tüm tebliğlerin usulsüz olduğu görülmektedir.

Davalı Belediye vekili, gerekçeli kararı temyiz dilekçesinde, usulsüz tebligatı yeni öğrendiğinden, ek kararı temyiz dilekçesinde ise geç öğrendiğinden bahisle temyiz dilekçesi düzenlemiş; her ikisinde de dilekçe tarihinde temyiz harcını da yatırmıştır. Usule aykırı tebliğin hükmü, 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 32. maddesinde düzenlenmiş olup; tebliğ usulüne aykırı yapılmış olsa bile, muhatabı tebliğe muttali olmuş ise geçerli sayılıp, muhatabın beyan ettiği tarihin tebliğ tarihi olarak kabul edileceği belirtilmiştir. O halde, davalı Belediye vekilinin beyan ettiği tarihler(dilekçe tarihleri olan 14.01.2016 ve 15.03.2016) tebligatın geçerli olarak yapıldığı tarih kabul edilmelidir.

Bu durumda, davalı Belediye vekilinin temyizinin süresinde olduğu görülmektedir.

Davalı Belediye, davaya cevap vermediği gibi duruşmalara temsilci de göndermemiştir. Dolayısıyla, davalı Belediye vekilinin savunma hakkının kısıtlandığı yönündeki temyiz itirazları yerindedir.

Bu durumda, davalı Belediye vekilinin temyizinin süresinde olduğu görülmektedir.

Davalı Belediye, davaya cevap vermediği gibi duruşmalara temsilci de göndermemiştir. Dolayısıyla, davalı Belediye vekilinin savunma hakkının kısıtlandığı yönündeki temyiz itirazları yerindedir.

Tüm bu nedenlerle; mahkeme kararındaki kesinleşme şerhinin ve davalı Belediyeye yapılan gerekçeli kararın tebliğine dair işlemin usule aykırı olduğu anlaşılmakla 2014/252 Esas ve 2015/725 Karar sayılı ek kararın kaldırılmasına karar verilerek dosyanın yeniden yapılan incelenmesinde; davalı Belediyeye, dava dilekçesi, duruşma günü ve bilirkişi raporunun tebliği usulsüz olup; mahkemece yeni bir duruşma günü tayin edilerek davalı Belediye vekiline dava dilekçesi ve ekleri, duruşma günü ve bilirkişi raporunun usulüne uygun tebliği ile davalı Belediye vekiline cevap hakkı tanınması, delillerini sunması için süre verilerek hukuki dinlenilme ve savunma hakkının temini gerekmektedir. Tebliğe ilişkin işlemler tamamlandıktan sonra dosya kapsamındaki beyan, bilgi ve belgeler ile davalı Belediye vekilinin sunacağı beyan, bilgi ve belgeler birlikte birlikte değerlendirildikten sonra çıkacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı ... iadesine, 27/10/2016 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4417, Karar No: 2014/20576, Tarih: 01.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/4417 E.  ,  2014/20576 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/34217

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/11/2012

NUMARASI : 2012/308 (E) ve 2012/2246 (K)

SUÇ : Mühür bozma

1- Sanığın çalıştırdığı işyerinin, ruhsatı bulunmadığından bahisle mühürlenmesine rağmen yapılan denetimde mührün kırılarak bozulduğunun iddia olunması, sanığın temyiz dilekçesinde Avcılar Belediye Başkanı Yardımcısı A. A..'ün yazılı emrine binaen işyerini çalıştırdığını, kendisine 15 günlük süre verildiğini, bu süre bitmeden 19.01.2012 tarihli tutanağın tutulduğunu beyan etmesi ve buna ilişkin “eksiklikleri tamamlaması için 15 gün süreyle açık kalması uygundur” ibaresini içeren fotokopiden ibaret bir belge sunması, UYAP üzerinden yapılan sorgulamada sanık hakkında mühür bozma suçundan Küçükçekmece 12. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/272 esasına kayıtlı bir davanın olduğunun anlaşılması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi ve sanığın suç kastının tespiti bakımından, sanığın temyiz dilekçesi ve ekinde belirttiği hususların doğrulu araştırılarak, katılan belediye başkanlığınca sanığa, ruhsat işlemlerinin tamamlanmasına kadar işyerini işletebileceği konusunda izin verilip verilmediğinin saptanması, gerektiğinde adı geçen A. A..'ün tanık olarak beyanının alınması, zincirleme suç ve mükerrer dava hükümlerinin tartışılması yönünden, yukarıda anılan dava dosyası getirtilip incelenerek özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin denetime olanak verecek biçimde dosyaya intikalinin sağlanması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinden zorunluluk bulunması bozmayı gerektirmiş,

2- Kabul ve uygulamaya göre de; tekerrüre esas alınan Küçükçekmece 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 24.02.2009 gün ve 2007/501 E. 2009/133 K. sayılı ilamına konu hapisten çevrili adli para cezasının 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu 305/1-son maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu ve aynı maddenin son fıkrası uyarınca tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12471, Karar No: 2022/4859, Tarih: 14.03.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12471 E.  ,  2022/4859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100,00 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000,00 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılanın temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak, REDDİNE, 14/03/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/293, Karar No: 2011/6497, Tarih: 11.05.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/293 E.  ,  2011/6497 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ihtiyati hacze itirazının incelenmesi sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı itirazın kabulüne yönelik olarak verilen kararın süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

İhtiyati haciz isteyen vekili, Finansal Kiralama Sözleşmesinin kefili olan müvekkilinin Finansal Kiralama şirketinin ihtarı üzerine borcu ödemek zorunda kaldığını belirterek, aynı sözleşmenin müteselsil kefili olan borçlular hakkında kefaletten dolayı hisseleri oranında sorumlu oldukları borç için ihtiyati haciz talebinde bulunmuştur. Mahkemece, Finansal Kiralama Sözleşmesi, ihtarname ve Kefalet Sözleşmesi rücu belgesine istinaden ihtiyati haciz kararı verilmiştir.

İhtiyati hacze itiraz edenler vekili, mahkemenin yetkili olmadığını, borcu ödeyen kefilin diğer kefiller hakkında ihtiyati haciz talep edemeyeceğini belirterek ihtiyati haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece, ihtiyati haciz talep eden şirketin yerleşim yerinin mahkemenin yargı çevresinde olması nedeniyle yetki itirazının yerinde olmadığı, rücu hakkının olup olmadığı veya rücu hakkı mevcutsa hangi oranda olduğunun ancak yargılama sonucunda anlaşılacağı, müteselsil kefillerin azaltılarak diğer kefillerin durumunun ağırlaştırıldığı gibi borcun miktarına ve varlığına etki eden olguların mahkemece değerlendirilemeyeceği belirtilerek ihtiyati haczin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık kefalet borcunu ödeyen kefilin, diğer kefillere rücu etmesinden kaynaklanan ihtiyati haciz istemine ilişkindir. Taraflar arasında kefilin kefile rücu etmesine ilişkin bir sözleşme bulunmadığı uyuşmazlık konusu değildir. Nitekim ihtiyati haciz talebinde bulunan vekili, isteminin hukukî sebebi olarak BK’nun 487 ve 488. maddelerine dayanmıştır. Bu durumda sözleşmeden kaynaklanan para alacaklarına ilişkin BK’nun 73. maddesinin somut olaya uygulanması mümkün olmadığından, alacaklının kendi yerleşim yerinde ihtiyati haciz talep edebileceği gerekçesiyle muteriz vekilinin yetki itirazının reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle muteriz vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre ihtiyati haciz isteyen vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 11.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10284, Karar No: 2012/21938, Tarih: 26.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/10284 E.  ,  2012/21938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava konusu taşınmaza ilişkin keşif yapılarak tecavüz edilen yerin bir kısmının kıyı kenar çizgisi içinde kalıp kalmadığının tespiti ile taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar mevzuatı kapsamına girip girmediği belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184. ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırmayla yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 26.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/33281, Karar No: 2017/34117, Tarih: 24.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/33281 E.  ,  2017/34117 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3385, Karar No: 2023/13156, Tarih: 09.10.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/3385 E.  ,  2023/13156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/1113 E., 2015/735 K.

SUÇLAR : Silahla tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında silahla tehdit ve hakaret suçlarından kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/67648 soruşturma numaralı ve 24.12.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında silahla tehdit ve hakaret suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi; hakaret suçundan aynı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü, 54 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. ... 21 Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.10.2015 tarihli ve 2014/1113 Esas, 2015/735 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında; silahla tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrası (a) bendi, 62, 54, 58 inci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; hakaret suçundan 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 62 nci, 58 inci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 ay 27 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II.TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebepleri

1. Kararın usul ve yasaya aykırılığına,

2. Vesaire,

İlişkindir.

III.OLAY ve OLGULAR

1. Katılan ile sanığın gayri resmi olarak birlikte yaşadıkları, müşterek bir çocuklarının bulunduğu, sanığın suç tarihinden bir süre önce tutuklanarak ceza evine girdiği, bunun üzerine katılanın sanıktan ayrıldığı, o tarihten itibaren ayrı yaşadıkları, sanığın cezaevinden çıktıktan sonra katılanı sürekli aramaya başladığı, suç tarihinde sanığın katılanın çalıştığı iş yerine gittiği, katılana "o..pu, kahpe, fahişe, seni öldüreceğim, kızlarını sinkaf edeceğim, sana bu dünyayı dar edeceğim" dediği, ardından gömleğinin altından adli emanetin 2014/10565 sırasında kayıtlı bıçağı çıkararak "seni öldüreceğim" dediği, katılanın korkarak sanığı iteklemesi sonucu bıçağın yere düştüğü, katılanın bıçağı alıp kaçtığı, daha sonra da polis merkezine giderek bıçağı teslim ettiği maddi vakıa olarak kabul edilmiştir.

2. Katılan aşamalarda istikrarlı beyanlarda bulunmuştur.

2. Katılan aşamalarda istikrarlı beyanlarda bulunmuştur.

3. Sanık aşamalarda atılı suçlamaları kabul etmemiştir.

4. Kolluğun 13.10.2014 tarihli muhafaza altına alma tutanağı mevcuttur.

IV.GEREKÇE

1. Katılanın aşamalarda değişmeyen beyanları ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın katılanı olay tarihinde silahtan sayılan bıçak göstermek suretiyle tehdit ettiği, o..pu, kahpe, fahişe sözleri ile markette alenen hakaret ettiği anlaşıldığından, sanığın ileri sürdüğü temyiz sebepleri bakımından hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımların dogru biçimde belirlendigi anlaşıldığından sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 21 Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.10.2015 tarihli ve 2014/1113 Esas, 2015/735 Karar sayılı kararında, sanığın öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

09.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2069, Karar No: 2023/3991, Tarih: 06.06.2023

**12. Hukuk Dairesi         2023/2069 E.  ,  2023/3991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/1039 E., 2022/26 K.

SUÇ : Alacaklısını zarara sokmak maksadıyla mevcudunu eksiltmek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Müştekinin 27.04.2015 havale tarihli dilekçesi ile; sanığın alacaklıdan kredi kullanarak borçlandığını, borcundan kaynaklı sanık hakkında ... 4. İcra Müdürlüğü'nün 2014/2755 Esas sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığını, sanığın Abdullah Yağmur kuaför dükkanının sahibi olduğunu, bu nedenle 12.03.2015 tarihinde ...Bulvarı, ... Apartmanı altı, No:81, Çukurova/... adresinde hacze gidildiğini, hacze gidilen dükkanın Ziyapaşa Vergi Dairesi'nin 22118117586 numarası ile sanık adına kayıtlı olduğunun tespit edildiğini, fiili haciz işlemi yapılarak haczedilen malların yediemin olarak ...'a bırakıldığını, aynı kredi borcunun taksitinden kaynaklanan ... 7. İcra Dairesi'nin 2015/1955 Esas sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığını, bu dosyadan da aynı adrese

hacze gidildiğini, dükkanın Ziyapaşa Vergi Dairesi'nin 5110207535 numaralı ... adına kayıtlı olduğunun tespit edildiğini, adres girişinde sanık ...'ın tabelasının bulunduğunu, sanık adına su faturası ve kartvizitlerin bulunduğunu, sanığın dükkanı başkasına devrettiğini ve kendisinin dükkanda çalıştığını beyan ettiğini, bu durumun haciz tutanağına geçirildiğini, sanığın mal kaçırma maksadıyla dükkanı devrettiğini belirterek, sanık hakkında alacaklısını zarara sokmak maksadıyla mevcudunu eksiltmek suçundan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun (2004 sayılı Kanun) 331 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince cezalandırılması için dava açılmıştır.

2. ... Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 15.07.2015 tarihli iddianamesi ile; sanık hakkında alacaklısını zarara sokmak maksadıyla mevcudunu eksiltmek suçundan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun (2004 sayılı Kanun) 331 inci maddesinin birinci fıkrası ile TCK'nun 53 üncü maddesi gereğince cezalandırılması için kamu davası açılmıştır.

3. ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.02.2016 tarihli kararı ile; sanık hakkında alacaklısını zarara sokmak maksadıyla mevcudunu eksiltmek suçunun unsurları oluşmadığından beraatine, karar verilmiştir.