muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/223, Karar No: 2019/491, Tarih: 18.04.2019

Dolayısıyla fazla çalışma yaptığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde izin kullanmadığını iddia eden işçi, kural olarak bu iddiasını ispat etmek zorundadır.

Fiili bir olgu söz konusu olduğundan, kural olarak, işçi, bu iddialarını her türlü delille ispat edebilir.

Bu kapsamda iş davalarında sıklıkla başvurulan delillerden biri olan tanık beyanı ile ispat mümkündür. Ayrıca iş yeri kayıtları, özellikle iş yerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, iddiaların bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışma yapılıp yapılamayacağı üzerinde durulmalıdır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacı vekili, müvekkilinin dini bayramların birinci günü dışındaki genel tatil ve ulusal bayram günlerinde çalıştığını, haftanın yedi günü 08.00-21.00 saatleri arasında çalışarak fazla mesai yaptığını ileri sürerek bu alacakların davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davacı tarafın bu iddialarını ispat etmek için dinlettiği tanıklardan ... davalı iş yerinde 2003-2011 yılları arasında çalıştığını, iş yerinde haftada bir gün herkesin hafta tatili kullandığını, davacının her gün sabah 08.00 gibi işe gelip akşam 20.00 civarında işi bıraktığını, dini bayramların son günü kışa gelmiş ise çalışıldığını, diğer dini bayramlarda çalışılmadığını beyan etmiştir. Diğer davacı tanığı ... ise iş yerinde 2006-2007 yıları arasında ara sıra çalıştığını, davacının haftanın altı günü işe gelip bir gün dinlendiğini, iş yerinin dini bayramların son günü açık olduğunu, davacının sabah 08.00 gibi işe gelip akşam 19.30 gibi çalışmaya son verdiğini belirtmiştir.

Davalı tanıklarından balıkçıların karşısında el arabası ile seyyar olarak sebze, meyve ve yeşillik sattığını belirten ..., davacının iş yerinde sürekli çalışmadığını, ayda en fazla üç kez balık indirme ve istifleme işi için piyasadan hamal olarak çağrılan ve her seferinde en fazla üç saat çalışan bir kişi olduğu; diğer davalı tanığı ... ise davacının davalı iş yerinde çalışmadığı yönünde açıklamalarda bulunmuşlardır.

Bilirkişi raporunda davacı tanık anlatımlarına göre davacının haftanın altı günü 08.00-20.00 saatleri arasında günlük bir buçuk saat ara dinlenme kullanarak çalıştığı ve haftada 18 (onsekiz) saat fazla çalışma yaptığı, ayrıca dini bayramların son günü çalıştığı belirtilerek alacaklar hesaplanmış, Mahkemece bilirkişinin bu tespitleri benimsenmiştir.

Bilirkişi raporunda davacı tanık anlatımlarına göre davacının haftanın altı günü 08.00-20.00 saatleri arasında günlük bir buçuk saat ara dinlenme kullanarak çalıştığı ve haftada 18 (onsekiz) saat fazla çalışma yaptığı, ayrıca dini bayramların son günü çalıştığı belirtilerek alacaklar hesaplanmış, Mahkemece bilirkişinin bu tespitleri benimsenmiştir.

Ne var ki, davacı ile davalı iş yerinde 2003-2011 yılları arasında çalıştığını beyan eden davacı tanığı Alpay'ın davalıya karşı Mahkemenin 2011/318 Esas sırasına kayden açtığı davada 01.09.2002-08.04.2011 tarihleri arasında çalıştığını ileri sürerek bir takım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep ettiği, ancak 11.05.2011 tarihli dilekçesinde iş yerinde 01.09.2002-08.04.2005 tarihleri arasında çalıştığını, dava dilekçesinde vekili tarafından çalışma süresinin yanlış yazıldığını belirterek davadan feragat ettiği, bunun üzerine 11.05.2011 tarihinde feragat nedeni ile davanın reddine karar verildiği görülmüştür.

Bu durumda davacı tanığı Alpay'ın, istek ve hesap dönemi olan 14.10.2006-27.03.2009 tarihleri arasında davalı iş yerinde çalıştığını kabul etmek mümkün olmadığından, fazla çalışma, ve genel tatil ücretleri bakımından davalı iş yerinde davacı ile birlikte 2006-2007 yılları arasında çalıştığını söyleyen diğer davacı tanığının beyanı bir değerlendirmeye tabi tutularak sonuca varılması gerekir.

Öte yandan direnme kararında, dava tarihinin 07.03.2012 olmasına rağmen 28.01.2015; davalının isminin sunulan vekaletname dikkate alındığında "İsmail Meriç Çiğerciler" olduğu hâlde, "..." olarak yazıldığı görülmüş ise de, bu hususların mahallinde her zaman düzeltilmesi mümkün maddi hata olduğu anlaşıldığından, bozma nedeni yapılmayarak sadece değinmekle yetinilmiştir.

Şu hâlde direnme kararı, davalı iş yerinde davacı ile 2006-2007 yılları arasında çalıştığını belirten davacı tanığı Gürhan'ın beyanının değerlendirmeye tabi tutularak davacının fazla çalışma, ve genel tatil günlerinde çalışma iddiaları bakımından sonuca varılması gerektiğinden bu değişik gerekçe ile bozulmalıdır.

S O N U Ç: 1-Yukarıda (I) numaralı bentte açıklanan nedenlerle direnme uygun olup, alacakların miktarına ve davalının sair temyiz itirazlarına ilişkin inceleme yapılmak üzere dosyanın 22. Hukuk Dairesine gönderilmesine oy çokluğuyla;

S O N U Ç: 1-Yukarıda (I) numaralı bentte açıklanan nedenlerle direnme uygun olup, alacakların miktarına ve davalının sair temyiz itirazlarına ilişkin inceleme yapılmak üzere dosyanın 22. Hukuk Dairesine gönderilmesine oy çokluğuyla;

2-Özel Daire bozma kararının "Dosyadaki bilgi ve belgeler ile mahkemece beyanlarına başvurulan şahitlerin ifadelerine göre işyerinde fazla çalışma ve genel tatil günleri çalışma yapıldığı hususu ispatlanmış değildir. Dolayısı ile davacının fazla mesai yaptığı ve genel tatillerde çalıştığı hususu sabit olmadığından fazla mesai ve genel tatil ücretine ilişkin taleplerinin usulden reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir..." kısmındaki "usulden" sözcüğünün alacak taleplerinin ispatlanmadığının ve sabit olmadığının belirtilmesi karşısında maddi hata sonucu yazıldığı sonucuna varılarak "usulden" sözcüğünün bozma kararından çıkarılmasına ve maddi hatanın bu şekilde düzeltilmesine oybirliğiyle;

3-Yukarıda (II) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının değişik gerekçe ile BOZULMASINA oy birliğiyle;

18.04.2019 tarihinde karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere ve kesin olarak karar verildi.

KARŞI OY

Hukuk Genel Kurulunun önüne gelen uyuşmazlık konusu, davacının kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacaklarını belirsiz alacak davası olarak açıp açamayacağına ilişkindir.

Alacaklı olduğunu ileri süren kişinin belirsiz alacak davası açabilmesi için talep sonucunu gerçekten belirlemesinin mümkün olmaması ya da bunun objektif olarak imkansız olması gerekmektedir.

Ayni olarak sağlanan yemek ve yol yardımlarının parasal değerinin de az bir araştırma ile belirlenebileceği, zaten bilirkişinin de hesap yaparken tahmini rakamlarla hesaplama yaptığı ve davacının belirttiği miktarların gerçeği yansıtmadığı davalı tarafça iddia ve ispat edilmediği ve davacının da iddialarını ispatladığı takdirde bilirkişi de belirtilen bu miktarları esas alarak hesap yapması gerektiği için sadece bu nedenle alacaklar belirsizdir denilemez.

Alacağın belirli olup olmadığı talep sonucunun belirlenmesine ilişkindir.

Yargılama sırasındaki ispat sorunlarının konuyla bir ilgisi bulunmamaktadır.

Belirsiz alacak davası, özel ve istisnai bir davadır, mümkün olduğunca dar uygulanması kabul edilmelidir.

Alacağın belirli olup olmadığı talep sonucunun belirlenmesine ilişkindir.

Yargılama sırasındaki ispat sorunlarının konuyla bir ilgisi bulunmamaktadır.

Belirsiz alacak davası, özel ve istisnai bir davadır, mümkün olduğunca dar uygulanması kabul edilmelidir.

Neredeyse bütün işçilik alacaklarına ilişkin davalarda bilirkişi raporu alınarak sonuca gidildiği, sırf bu nedenle ve hesap raporu alındığı için alacağın belirsiz olduğunu söylemek mümkün değildir. Genellikle hesap raporu alınan bilirkişiler avukat bilirkişileri olup dava konusu kıdem ve ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarını hesaplama bakımından davacı vekilinden bir farklarının olduğunu düşünmek de doğru değildir. Yani avukat bilirkişinin hesaplayabildiğini dosyasında somut verileri dikkate alarak davacı taraf rahatlıkla hesaplayabilir. Zaten kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarını hesaplayıp hesaplayamama belirsiz alacak davası açmak için bir gerekçe olamaz.

İşçi lehine yorum ilkesi bir maddi iş hukuku ilkesi olup, yargılama hukukunda uygulanmaz.

Yargı kararları ile işçinin ekonomik bakımdan zayıflığı ve kayıt dışılık gibi gerekçelerle kanunda öngörülenin dışında yeni bir yargılama usulü kabul edilmemelidir.

İşçilik alacakları kural olarak belirsiz değilse de, açıkça belirli de değildir. Bu bakımdan kısmi davaya konu edilmelerine bir engel bulunmamaktadır. Kısmi dava hakkını sınırlandıran ...m l09/2’nin yürürlükten kaldırılması bu noktadaki tereddütleri tamamen kaldırmış bulunmaktadır. Bu sebeple işçilik alacaklarının kısmi davaya konu edilemediğine ilişkin ileri sürülen gerekçelerde yerinde değildir.

Somut olaydaki uyuşmazlık kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacağının belirsiz alacak olarak açılıp açılamayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut olaydaki uyuşmazlık kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacağının belirsiz alacak olarak açılıp açılamayacağı noktasında toplanmaktadır.

Davacı, dava dilekçesinde 14.10.2006 – 27.03.2009 tarihleri arasında günlük 30TL ücretle çalıştığını iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarıyla beraber kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin alacaklarını da talep ve dava etmiştir. Davacının dava dilekçesinde yemek ve servis gibi sosyal hakları bulunduğu iddia edilmemiştir. Yargılama aşamasında alınan bilirkişi raporlarında da sadece günlük net 30TL ücret hesaplamaya esas alınarak kıdem ve ihbar tazminatları hesaplanmıştır. Davacı tarafın hesaplamaya bir itirazı olmamıştır. Davaya konu kıdem ve ihbar tazminatlarının hesaplaması bu verilerle mümkündür. İş yerinden sadır olacak belgeye ihtiyaç yoktur. Davacı günlük net 30TL ücretle çalıştığını iddia etmiş olup bu iddiasina göre de net kıdem ve ihbar tazminatı taleplerini belirleyebilecek durumdadır. Kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin net miktarlar üzerinden talep edilmesinde yasal olarak bir engel bulunmamaktadır. Bu nedenlerle davacının kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının hesabına esas çalışma süresi ve ücret bilindiğinden ve hesaplamaya esas başkaca bir unsur da bulunmadığından belirlenebilir alacaklardır ve belirsiz alacak davası olarak açılması açıkça yasal düzenlemeye aykırıdır.

Tüm bu nedenlerle Yargıtayın Özel Dairesinin bozma nedenleri yerinde olduğundan belirsiz alacak davası ile ilgili kısım yönünden Mahkeme direnme kararının onanmasına ilişkin saygıdeğer çoğunluğun görüşüne katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2016/16762, Karar No: 2017/26669, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/16762 E.  ,  2017/26669 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6044, Karar No: 2016/3985, Tarih: 04.04.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/6044 E.  ,  2016/3985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet (TCK'nın 158/1-a, 62, 52/2, 51/1-b-3-7 maddeleri uyarınca erteli 1 yıl 8 ay hapis ve 500 adli para cezası)

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdur ...'ın kamu davasına katılmadığı halde, gerekçeli karar başlığına katılan olarak yazılmasına ilişkin maddi hatanın mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

1- Sanığın, kovuşturma sürecinde vefaat ettiği anlaşılan diğer sanık ... ile birlikte mağdur ...'ın iş yerine giderek, katılanın yetkilisi olduğu talebe yurduna ait sahte makbuzları göstermek suretiyle kendilerini söz konusu yurt adına para toplamaya yetkili yurt görevlileri olarak tanıtmak ve yurda bağış adı altında 20 TL para almaktan ibaret eyleminin, TCK'nın 157. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfının tayininde hataya düşülerek yazılı şekilde dini duyguları istismar suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

2- Kabule göre de;

a) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 30 gün olarak tayin edilmesi,

b) Hükmolunan sonuç hapis cezasının kısa süreli olmaması nedeniyle, TCK.nın 53/4 maddesi uyarınca güvenlik tedbirlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7318, Karar No: 2010/11373, Tarih: 02.11.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/7318 E.  ,  2010/11373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SULTANHİSAR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/03/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakanların mal kaçırmak amacıyla 5 parça taşınmazı satış suretiyle kızları davalıya temlik ettiklerini, satışların gerçek olmadığını ileri sürüp, tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, iddiaların doğru olmadığını, murislerin davacılara da yer verdiklerini  belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazların davalıya temlikinin muvazaalı olmadığı, denkleştirmek amacıyla devirlerin yapıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar  verilmiştir.

Karar, davacılar tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 02.11.2010 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat A.. N..Ü.. ile temyiz edilen vekili Avukat A.. Z.. geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; miras bırakan H..’nin çekişme konusu 5307, 5047, 3752 ve 3757 parsel sayılı taşınmazları kızı davalı M..’ye satış suretiyle temlik ettiği, anılan davalının 939 parsel sayılı taşınmazı ise, 06.03.2008 tarihli akitle üçüncü kişi olan B..  A..’dan trampa suretiyle edindiği, muris A..’in dava konusu taşınmazlar bakımından davalıya bir temlikinin olmadığı, taşınmazların bulunduğu yerde yapılan toplulaştırma sonucu 3752 ve 3757 parselin 233 ada 1 parsel, 5047 ve 5307 parsellerin ise 286 ada 5 parsel olduğu anlaşılmaktadır.

Davacılar, anılan temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır.

Mahkemece, davalının dava konusu 939 parsel sayılı taşınmazı murislerden değil, üçüncü kişiden edindiği, bu tür temliklerde 1.4.1974 gün ve ½ sayılı İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı belirlenmek suretiyle davanın bu taşınmaz bakımından reddedilmiş olması doğrudur. Davacıların bu yönlere ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davacılar, anılan temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır.

Mahkemece, davalının dava konusu 939 parsel sayılı taşınmazı murislerden değil, üçüncü kişiden edindiği, bu tür temliklerde 1.4.1974 gün ve ½ sayılı İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı belirlenmek suretiyle davanın bu taşınmaz bakımından reddedilmiş olması doğrudur. Davacıların bu yönlere ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davacıların öteki temyiz itirazlarına gelince, bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda  yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; davalının murislerin birlikte oturdukları kızları olduğu, satış ihtiyacının bulunmadığı, satış bedeli ile gerçek bedeller arasında aşırı ve açık fark olduğu, işlemin bedelsiz bulunduğunun tarafların ve mahkemenin kabulünde olduğu görülmektedir.

Somut olaya gelince; davalının murislerin birlikte oturdukları kızları olduğu, satış ihtiyacının bulunmadığı, satış bedeli ile gerçek bedeller arasında aşırı ve açık fark olduğu, işlemin bedelsiz bulunduğunun tarafların ve mahkemenin kabulünde olduğu görülmektedir.

Öte yandan; denkleştirmeden söz edebilmek için her bir miras bırakandan her mirasçıya hak dengesini gözetir bir temlik ya da kazandırma yapılmasının gerektiği kuşkusuzdur. Somut olayda ise; bu nedenle denkleştirmeden söz etme olanağı yoktur.

Bu durumda, aslında bağış olduğu halde satış göstermek suretiyle çekişme konusu 233 ada 1 parsel (öncesi 3752 ve 3757 parsel) ve 286 ada 5 parsel (öncesi 5047 ve 5307 parsel)  sayılı taşınmazların davalıya temlik olunduğunun ve mirasçıdan mal kaçırmanın amaçlandığının kabulü gereklidir.

Hal böyle olunca; davanın anılan 2 parça (öncesi 4 parça) taşınmaz yönünden kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir. Davacıların bu yönlere ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24.12.2009 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 750.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına,  02.11.2010  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27888, Karar No: 2017/10210, Tarih: 28.11.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/27888 E.  ,  2017/10210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre;

1- Şikayetçi vekilinin temyizi yönünden yapılan incelemede,

Şikayetçi vekilinin, 16/10/2014 tarihinde tefhim olunan kararı, CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süreden sonra 24/11/2014 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

2- Sanık müdafinin temyizi yönünden yapılan incelemede,

İcra ve İflas Kanunu’nun 333/a maddesinde; “Ticaret şirketlerinde hukuken veya fiilen yönetim yetkisine sahip olanların; ticari işletmenin borcu ödeyebilecek ekonomik güce sahip olmasına karşın kasıtlı olarak ticari işletmenin borçlarını kısmen veya tamamen ödemeyerek alacaklıları zarara sokmaları ve ayrıca bu eylemlerinin başka bir suçu oluşturmaması halinde cezalandırılacaklarının” hükme bağlanmış olması karşısında, somut olayımızda borçlu şirketin ticari defterlerinin sanıktan temin edilememesi halinde kayıtlı olduğu vergi dairesinden muhasebecisi tespit edilip buradan veya zabıta marifetiyle araştırılıp şirketin defter ve belgeleri ile banka hesapları üzerinde bilirkişi marifetiyle inceleme yaptırılıp, diğer icra takip dosyalarındaki borçlarda pasife eklenmek suretiyle takibin kesinleştiği tarih itibariyle borcu ödeme gücüne sahip olup olmadığı belirlenerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdiri gerekirken, sadece 2012 yılı kurumlar vergi beyannamesi üzerinden hazırlanan yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak eksik araştırma ile yazılı şekilde sanık ... hakkında mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;