muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/30184, Karar No: 2019/3836, Tarih: 21.03.2019

Hükme esas alınan S.M.M.M bilirkişi tarafından düzenlenen raporda; ... Belediye Başkanlığının alım işlemlerini mevzuata aykırı olarak yaptığı, Belediyenin alımı planlanan malzeme için herhangi bir ihtiyaç listesi ve gerek belediyece gerek davalı şirket tarafından malzemenin teslim ve tesellüm edildiğine dair herhangi bir tutanağın bulunmadığı, fatura muhteviyatının fiilen teslim edildiğini gösterir bir olguya rastlanmadığı,ancak belediyece eksik imzalı ve mevzuata aykırı olarak alım yapılmasının eksik ve kusurlu işlem yapan belediye yetkililerinin sorumluluğunda olduğu, satışı yapan davalı şirketin sorumluluğunda olmadığından belediye tarafından davalı şirkete 28/03/2014 tarih ve 128 sayılı yazı ile 43.249,33 TL alacağının olduğunun bildirilmiş olması, malzemenin belediyece teslim alınıp ilgili firmaya olan borcunu kabul ettiği şeklindeki kanaatini bildirmiş ve mahkemece ‘... belediye tarafından davalı şirkete 28/03/2014 tarih ve 128 sayılı yazı ile 43.249,33 TL alacağının olduğunun bildirildiği, faturalara konu malzemenin belediyece teslim alınıp ilgili firmaya olan borcunun kabul edildiği, ... Belediye Başkanlığı tarafından düzenlenmiş yazılı ödeme emri belgelerinin hilafına yazılı belge sunulmadığı, miktar itibariyle davanın tanıkla ispatının mümkün olmadığı, tüm bu nedenlerle davacının davasını ispat edemediği’ gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Her ne kadar icra takibinin konusunu oluşturan belediye başkanı ... Erünsal tarafından imzalanan 28/03/2014 tarih ve 128 sayılı yazı ile davalı şirketin 43.249,33 TL alacağının olduğu kabul edilmiş ise de; fatura muhteviyatında belirtilen alt yapı ve inşaat malzemelerinin belediyece alındığı ve malların belediyeye teslim edildiği hususlarının ispat edilemediği, 28/03/2014 tarihli yazıda borcun konusunun ne olduğunun açıkça belirtilmediği ve belediye kayıtlarıyla da muhasebeleştirilmediği, ödeme emirlerinde gerçekleştirme görevlisi ve harcama yetkilisinin imzası olmadan sadece aynı belediye başkanının imzasının bulunduğu, devredilen belediyenin kamu kurumu olduğu ve tüm ihale ve satın alma işlemlerinin 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu hükümlerince yapılmasının zorunlu olduğu ancak herhangi bir ihtiyaç listesi belirtilmeden ve Yasa hükümlerine uyulmadan belediye başkanı tarafından fatura muhteviyatındaki malların alındığı, idari soruşturma dosyası ile sahte evraklar ile kurumun borçlandırıldığının tespit edildiği ve Türkeli Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/385 soruşturma sayılı dosyasında Belediye Başkanı ... Erünsal hakkında Görevi kötüye kullanma ve zimmet suçlarından soruşturma yürütüldüğü anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, öncelikle söz konusu belediye Başkanı hakkında yürütülen Türkeli Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/385 soruşturma sayılı dosyası ile hakkında açılmış bir ceza mahkemesi dosyası varsa iş bu dosya arasına alınmalı,yasa gereği kapatılarak ... İl Özel İdaresine devredilen ... Belde Belediyesinin alacağın kaynağını oluşturan faturalara ilişkin tüm kayıtları getirtilmeli, fatura muhteviyatında belirtilen malların belediye tarafından alınıp alınmadığı ve malların belediyeye teslim edilip edilmediği, söz konusu faturaların gerçeğe aykırı düzenlenip düzenlenmediği ve alacağın varlığı hususları mahkemece titizlikle araştırıldıktan sonra hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/32, Karar No: 2011/7453, Tarih: 20.06.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/32 E.  ,  2011/7453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 30.09.2009 tarih ve 2009/298-2009/511 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi . tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili bankanın Hasköy Şubesi ile Hasan Sağlam İlköğretim Okulu arasında okul personelinin maaş ve diğer ödemelerinin banka aracılığıyla yapılması konusunda 02/01/2004 tarihli ve 3 yıl süreli protokol imzalandığını, anılan okulun Nisan-Mayıs 2005 tarihi itibarıyla protokol hükümlerine uymayarak maaş ve ödemelerini müvekkili banka aracılığıyla yapmadığını ileri sürerek, protokolün 25. maddesi gereğince 6.019 TL tazminatın temerrüt faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, okul müdürlüğünün sadece maaş ödemesi konusunda bankalar ile protokol yapabileceği, davalı idareyi bağlayacak cezai şartı içerir sözleşme yetkilerinin bulunmadığı, bu nedenle sözleşmenin cezai şarta ilişkin hükümlerinin davalı kurum yönünden geçerliliği bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 20.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4298, Karar No: 2016/4012, Tarih: 14.03.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/4298 E.  ,  2016/4012 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 62/1, 52/2-3-4, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan vekili ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin kusura, hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine, aracı işleten şirketin sorumluluğunun araştırılması gerektiğine, sanık müdafinin ise ceza miktarına ve eksik incelemeye ilişkin tüm temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca, işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde, maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında, hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, gündüz vakti, yerleşim yeri dışında, iki yönlü, stabilize, ıslak ve çamurlu, dik eğimli yolda, sanık sürücü ... idaresindeki vinç yüklü kamyon ile seyir halindeyken, olay mahalline geldiğinde; aracının sağ ön kısımları ile, önünde aynı istikamette seyir halinde bulunan sürücü ... idaresindeki kamyonetin sol arka kısımlarına çarpması sonucu, sürücü ... ve eşi ...'ın öldüğü, aynı araçta bulunan müşteki ...'ın ise basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde yaralandığı olayda, her ne kadar mahkemece hükme esas alınan adli tıp raporuna göre, sanığın savunması ve soruşturma aşamasında dinlenen tanık ...'in beyanlarından, olay sırasında fren arızası yaşandığı kabul edilerek, sanığın hızını aracının yükü, teknik özellikleri ve yol-zemin şartlarına göre ayarlamamış olması sebebiyle tali kusurlu olduğu kabul edilmiş ise de, kamyonda meydana geldiği belirtilen fren arızasına ilişkin herhangi bir tespit bulunmadığı gibi, fren arızası kabul edilse bile, sanığın vinç yüklü şekilde yol şartlarına göre hızını ayarlamaması sebebiyle, idaresindeki araçta fren mekanizmasının bozulduğu, iniş hızının da bu sebeple 120 km civarına ulaştığı, bu suretle idaresindeki kamyonda meydana geldiği ileri sürülen fren arızasının, sanığın yol, yük ve hız kurallarına uymamasından kaynaklandığının anlaşılması karşısında, tamamen kusurlu olarak kazaya sebebiyet verdiği ve iki kişinin öldüğü, bir kişinin de basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde yaralandığı gözetilerek, meydana gelen zararın ağırlığı ve sanığın kusur derecesi itibariyle alt sınırdan daha fazla uzaklaşılarak ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde az ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 14.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12973, Karar No: 2022/6498, Tarih: 04.04.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12973 E.  ,  2022/6498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, sanık müdafiinin temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak REDDİNE, 04/04/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5303, Karar No: 2022/7236, Tarih: 14.06.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/5303 E.  ,  2022/7236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu aleyhine adi kira sözleşmesine dayalı olarak genel haciz yoluyla ilamsız icra takibi başlatıldığı, örnek 7 ödeme emrinin tebliği üzerine borçlunun icra müdürlüğüne başvurarak borca itiraz ettiği, alacaklının itirazın kaldırılması istemi ile icra mahkemesine başvurduğu ve ilk derece Mahkemesi’nce şikayetin reddine hükmedildiği, taraflarca istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesi’nce tarafların istinaf başvurusunun ayrı ayrı esastan reddine karar verildiği, kararın alacaklı tarafından temyiz edildiği görülmüştür.

İİK'nun 68/1. maddesi gereğince, talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar ve noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı icra mahkemesinden itirazın kaldırılmasını isteyebilir. Ancak, borçlu, borç doğuran ilişkiyi kabul etmişse, alacaklının artık İİK'nun 68/1. maddesinde belirtilen belgelere dayanmasına gerek yoktur.

Borçlu tarafından imzası inkar edilmeyen kira sözleşmesinin, yerleşik Yargıtay içtihatlarına göre İİK'nun 68/1. maddesinde sayılan takibe itirazın kaldırılmasını sağlayan belgelerden olduğu (HGK’nun 22.06.2016 tarih ve 2014/6-1170 E. 2016/840 K. Sayılı kararı) kabul edilmektedir.

Somut olayda, kira sözleşmesindeki imzanın borçlu tarafından açıkça inkar edilmediği görülmüş, borçlunun 26.02.2020 havale tarihli cevap dilekçesinin 3. sayfasının 8 ve 9. bendinde " alacaklının 02.08.2019 tarihli ihtarnamesinde belirtildiği üzere banka kayıtları ile sabit olduğu üzere bugüne kadar kira ödemelerimizi banka üzerinden yatırmış bulunmaktayız…kiralar düzenli olarak bankaya yatırılmıştır, ödenmeyen kira borcu yoktur." şeklindeki beyan ile alacaklı ile aralarındaki hukuki ilişki kabul edilip ödeme olgusuna dayandırıldığına göre artık takip dayanağı belgenin İİK'nun 68/1. maddesindeki belgelerden olması aranmaz. Çünkü, anılan maddede yazılı belgelerle ispatlanacak olan hukuki ilişki borç olup, bu husus da kabul edildiğine göre ayrıca ispatına gerek bulunmamaktadır. Bu ilke HGK.nun 01/12/1985 tarih ve 1984/12-257 E.-984 K. sayılı kararında da aynen benimsenmiştir.

O halde, mahkemece borçlunun kabulünde olan ödeme olgusu ve yine ispat yükünün borçluya geçtiği, borçlunun ödeme iddiasını ispat etmesi gerektiği hususları dikkate alınarak, borçlunun sunduğu belge ve makbuzların İİK’nun 68/1. maddesinde belirtilen belgelerden olup olmadığı değerlendirilmek suretiyle itirazın kaldırılması istemi esastan incelenmek suretiyle oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, takip dayanağı belgelerin İİK'nun 68/1. maddesinde yazılı belgelerden olmadığından bahisle istemin reddi yönünde hüküm tesisi ve istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesi’nce, başvurunun esastan reddine karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz isteminin kabulü ile yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi'nin 03.03.2022 tarih ve 2020/2343 E. - 2022/657 K. sayılı kararının (KALDIRILMASINA), Mersin 4. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 03.09.2020 tarih ve 2020/61 E. - 2020/354 K. sayılı kararının (BOZULMASINA), peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 14/06/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/14093, Karar No: 2007/14223, Tarih: 09.07.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/14093 E.  ,  2007/14223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Mahkemesi

TARİHİ : 26/12/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

7201 sayılı Tebligat Kanununun 32. maddesi gereğince, (tebliğ usulüne aykırı yapılmış olsa bile, muhatabı tebliğe muttali olmuş ise muteber sayılır. Muhatabın beyan ettiği tarih tebliğ tarihi addolunur.) Borçlu adına gönderilen ödeme emrinin tebliğ işlemi aynı Kanununun 21. ve Tebligat Tüzüğünün 28. maddesine aykırı olup usulüne göre yapılmamıştır. Borçlu vekili icra mahkemesine sunduğu şikayet dilekçesinde tebliğ işleminden 25.7.2006 tarihinde haberdar olduklarını açıklamış ise de, İİK.nun 16. maddesinde öngörülen yedi günlük şikayet süresi geçirildikten sonra 28.11.2006 tarihinde icra mahkemesine  başvurulmuştur. Bu durumda şikayet süreden sonra olmakla tebliğ işlemi kesinleşmiştir. HGK.nun 5.6.1991 tarih ve 1991/12-258 esas ve 1991/344 karar sayılı ilamında da açıklandığı üzere (...usulsüz tebliğ işlemini öngören muhatabın, bu içeriği öğrendiği tarihten itibaren yedi gün içinde şikayet yok ise tebligatın usulsüzlüğünü tetkik merci önüne getirmesi gereklidir.

Somut olayda borçlu öğrenme tarihinden itibaren tebliğ tarihinin düzeltilmesi için yedi günlük şikayet süresini geçirdiğinden, şikayetin reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 09.07.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3680, Karar No: 2011/5103, Tarih: 28.04.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/3680 E.  ,  2011/5103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : HAKKARİ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/10/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 267 ada 8 parsel sayılı taşınmazı davalıların haksız kullandıklarını ileri sürerek elatmanın önlenmesine ve aylık 200,00. TL ecrimisilin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazı davalı N. ile yapılan sözlü kira sözleşmesine istinaden diğer davalıların kullandıkları, kira sözleşmesine dayalı tahliye istemine ilişkin davanın Sulh Hukuk Mahkemesinde görülmesi gerektiği gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz etmiş olmakla, tetkik hakimi . .raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, taraflar arasında kira sözleşmesi bulunduğu, davanın Sulh Hukuk Mahkemesinde görülmesi gerektiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; çekişme konusu 8 parsel sayılı taşınmazın kayden davacıya ait olduğu, davalıların kayıttan ve mülkiyetten kaynaklanan bir hakları bulunmadığı, bir kısım davalıların kiracılık savunmasında bulundukları anlaşılmaktadır.

Davacı, çekişmeli taşınmazı davalıların haksız kullandıklarını ileri sürerek eldeki davayı açmıştır. Başka bir ifade ile, davacı, Türk Medeni Yasasının 683. maddesinden kaynaklanan mülkiyet hakkına istinaden istekte bulunmuştur.

Hemen belirtilmelidir ki, taraflar arasında kira sözleşmesinin varlığının belirlenmesi halinde, davalıların dava konusu taşınmazdaki daireleri kullanımının haksız olduğu söylenemeyecektir.

Somut olayda ise, davacı bir kamu kuruluşu olup, davalı Necmi’den dava konusu taşınmazı 21.12.2000 tarihinde kamulaştırma suretiyle edindikten sonra, mevsimin kış olması nedeniyle Mayıs 2001 tarihine kadar anılan davalının taşınmazı kullanımına 12.12.2000 tarihli protokolde açıklandığı şekilde muvafakat ettiği, anılan sürenin bitiminde taşınmazın hiçbir ihtara gerek kalmadan hemen terk edileceğinin taraflar arasında aynı protokol ile kararlaştırıldığı, davalı N.nin de bir kısım kişilere taşınmazda bulunan 4 adet daireyi kullandırdığı görülmektedir.

Dosya kapsamı ile, davalı N. ile diğer davalılar arasında yukarıda açıklanan işleyiş tarzında bir an için kira ilişkisinin kurulduğu var sayılsa bile bu husus davacıyı bağlamayacaktır. Esasen, davacı bir kamu kuruluşu olup, taşınmazını kiraya vermesi özel koşul ve prosedüre bağlıdır. Somut olayda böyle bir yön izlenmiş de değildir.

Bu durumda, davacı yönünden kira sözleşmesinin varlığından söz edilemez.

Dosya kapsamı ile, davalı N. ile diğer davalılar arasında yukarıda açıklanan işleyiş tarzında bir an için kira ilişkisinin kurulduğu var sayılsa bile bu husus davacıyı bağlamayacaktır. Esasen, davacı bir kamu kuruluşu olup, taşınmazını kiraya vermesi özel koşul ve prosedüre bağlıdır. Somut olayda böyle bir yön izlenmiş de değildir.

Bu durumda, davacı yönünden kira sözleşmesinin varlığından söz edilemez.

Hal böyle olunca; mahkemece, işin esasına girilerek, keşfen dava konusu taşınmazdaki hangi davalının hangi daireyi kullandıklarının duraksamaya yer bırakmayacak şekilde saptanması, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA,28.04.2011  tarihinde  oybirliğiyle  karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10797, Karar No: 2015/8528, Tarih: 14.12.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/10797 E.  ,  2015/8528 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/12648

MAHKEMESİ : Adana 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/12/2012

NUMARASI : 2012/660 (E) ve 2012/1224 (K)

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanığın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 14.12.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Muhalefet Şerhi

Daire çoğunluğu ile aramızdaki görüş farklılığı;

1- 5846 sayılı Kanun'un 81. maddesi (ve 08.11.2001 tarih, 24577 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan ilgili Yönetmelik) hükümlerine göre oluşturulan İl Denetim Komisyonlarının suç soruşturmasına esas olacak şekilde denetim, arama ve el koymaya yetkili olup olmadığı, somut olayda İl Denetim Komisyonu tarafından usulüne uygun gerçekleştirilen bir denetimin bulunup bulunmadığı,

2- İl Denetim Komisyonları 5846 SK'na göre bandrol denetimi yaparken, anılan Kanun'un 81. maddesi kapsamında kalan bir suçun işlendiğini tespit etmesinden sonra nasıl hareket edilmesi gerektiği, bir başka ifadeyle genel hükümlere göre yapılması gereken arama ve el koyma işlemlerinin Kanunlara uygun yapılıp yapılmadığı, dolayısıyla ele geçirilen suç eşyasının hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş delil olup olmadığı,

3- Sanığın ikrar niteliğinde kabul edilebilecek beyanlarının bulunup bulunmadığı, ikrarının olduğu kabul edilse bile maddi delillerle desteklenmeyen ikrarına itibar edilip edilemeyeceği ve mahkumiyetine yeterli başkaca delil bulunup bulunmadığı,

4- Anayasa ve CMK'nun amir hükümleri karşısında, mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde delillerin tartışılarak değerlendirilmesinin yapılması ve hükme esas alınan ve reddedilen delillerin gösterilmesi gerekip gerekmediğine ilişkindir.