muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13256, Karar No: 2016/18338, Tarih: 24.10.2016

Davalı vekili, davalıya ait işyerindeki faaliyetlerin sona ermesi, işyerinin tamamının kapanması nedeni ile davacının iş akdinin feshinin İş Kanunu 18.md.ne uygun olarak geçerli fesih sebebi olduğunu savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının iş aktinin feshinin geçerli olmadığı gerekçesi ile fesih işleminin geçersizliği ile davacının işe iadesine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 21. maddesi uyarınca, mahkemece feshin geçersizliğine karar verildiğinde, işçinin başvurusu üzerine işveren tarafından bir ay içinde işe başlatılmaz ise, işçiye ödenmek üzere en az 4, en çok 8 aylık ücreti tutarında tazminatın belirlenmesi gerekir. Dairemizin yerleşik uygulaması gereği, iş güvencesi niteliğindeki bu tazminat işçinin kıdemi, fesih sebebi gibi olgular dikkate alınarak belirlenmelidir. Maddenin alt ve üst sınırları aşılamaz. Üst sınırın aşılmasının tek istisnası 2821 sayılı Sendikalar Kanunu’nun 31. maddesindeki sendikal nedenle yapılan fesihlerdir. Bu maddede sendikal neden halinde işe başlatmama tazminatının işçinin en az bir yıllık ücreti tutarında belirleneceği açıklanmıştır. Dairemizin uygulaması bu yöndedir. (08.04.2008 gün ve 2007/27773 Esas, 2008/7819 Karar sayılı ilamımız). Dairemiz yıllık ücretli izinle ilgili 53. maddedeki kıdem sürelerini dikkate alarak 6 ay ile 5 yıl arasında kıdemi olan işçi için 4, 5 yıl ile 15 yıl arasında kıdemi olan işçi için 5, 15 yıldan fazla kıdemi olan işçi için 6 aylık ücreti tutarında işe başlatmama tazminatın belirlenmesini öngörmekte, fesih sebebine göre bu miktarlarda azami sınır 8 aya kadar da çıkmaktadır. İşletme gerekleri ile fesihte emeklilik nedeninin gösterilmesi ve davacının emekliliğe hak kazanması halinde işe başlatmama tazminatı alt sınırdan belirlenmektedir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta davacı işçinin davalıya ait işyerinde 13 yıla yakın süre çalıştığı, davalı işverence gerçekleştirilen feshin geçerli nedene dayanmadığı anlaşıldığından feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesi isabetlidir. Ancak davacı işçinin kıdemine ve fesih nedenine göre mahkemece işe başlatmama tazminatının davacının 6 aylık ücreti tutarında belirlenmesi doğru bulunmamıştır. Bu tazminatın davacının 5 aylık ücreti oranında belirlenmesinin dosya içeriğine uygun düşecektir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3. Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 5 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3. Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 5 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4. Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6. Davacının yapmış olduğu 204.50 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre belirlenen 1.800 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak oybirliği ile 24.10.2016 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2400, Karar No: 2025/2172, Tarih: 24.02.2025

**5. Ceza Dairesi         2022/2400 E.  ,  2025/2172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin reddi, onama

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Kooperatif üyesi olan ...'ın 15.01.2015 tarihinde tebliğ edilen hükümleri bir haftalık yasal süreden sonra 27.01.2015 tarihinde temyiz ettiği, keza yargılama aşamasında sunduğu mazeret dilekçesinden davadan haberdar olduğu anlaşılan ... vekilinin duruşmalara katılmadığı ve katılma talebinde bulunmadığı, bu nedenle de hükümleri temyiz hakkı bulunmadığından; ...'ın ve ... vekilinin beraat hükümlerine ilişkin temyiz istemlerinin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi uyarınca ayrı ayrı REDDİNE, incelemenin katılan Hazine vekilinin temyiz itirazları ile sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle kurulan beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan Hazine vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA 24.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8565, Karar No: 2012/21415, Tarih: 21.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/8565 E.  ,  2012/21415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza narenciye bahçesi yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada ayrıntılı kroki bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa ayrıntılı kroki örneği getirtilerek gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişide alınarak keşif yapılıp taşınmazın niteliği, suça konu yerde bina niteliğinde yapı olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Mevzuatı kapsamına girip girmediği belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanunu'na göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre gerekirse Belediye Başkanlığı da davadan haberdar edilerek TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5230 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 21.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12813, Karar No: 2014/826, Tarih: 17.01.2014

**14. Hukuk Dairesi         2013/12813 E.  ,  2014/826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çanakkale 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/04/2013

NUMARASI : 2012/409-2013/107

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 08/08/2012 gününde verilen dilekçe ile komşuluk hukukundan kaynaklanan müdahalenin önlenmesi, kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davalı A.. P.. yönünden reddine, davalı F.. P.. yönünden kısmen kabul ve kısmen reddine dair verilen 12/04/2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı F.. P.. vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, komşuluk hukukundan kaynaklanan ve TMK'nın 737. maddesine göre çözümlenmesi gereken elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Davacılar, davalıların bahçe duvarının üzerine inşa edilen tel çite asma ve benzeri bitkiler sararak, ağaçlarda gerekli budamayı yapmayarak ve duvar örmek suretiyle manzaralarını kapattıklarını, kapının üzerine yakıt çıkış borusu inşa ederek kış aylarında yakıt dumanına maruz kalmalarına, evlerinin içinde ve dışında çok sayıda köpek ve kedi besleyerek teras ile balkonlarının kirlenmesine sebebiyet verdiklerini belirterek komşuluk hukukuna aykırılık nedeniyle elatmanın önlenmesine karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı F.. P.., duvarın belediye başkanlığından ruhsat alınarak örüldüğünü, kendisine ait bir köpeğinin bulunduğunu, sokakta başıboş gezen hayvanlara kış aylarında yemek verdiğini, ağaçların komşularının arazisine taşmadığını, zararlarının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı A.. P.., dava konusu taşınmazın eşi F. P. adına kayıtlı olduğunu belirterek husumet itirazında bulunmuş ve davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın davalı A.. P.. yönünden sıfat yokluğu nedeniyle reddine, davalı F.. P.. yönünden kısmen kabulüne, davalının yol tarafındaki cephe hattını oluşturan 10.70 metrelik 2.00 m. yüksekliğindeki kısım dışında kalan duvar bölümlerinin yüksekliğinin 0.50 cm haline getirilmesine, davalının taşınmazındaki bitki ve ağaçların davacıların deniz manzarasını kapatmayacak şekilde budanarak davalının elatmanın önlenmesine, davalının çok sayıda kedi ve köpeklerini besleyip önünde toplanmalarına sebebiyet vererek komşularının rahatsızlığına yol açacak şekildeki müdahalenin önlenmesine, kalorifer bacasının binanın çatısının mahya yüksekliğinin en yüksek noktasından en az 80 cm yukarıya çıkacak şekilde yapılmasına karar verilmiş hüküm, davalı F.. P.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK'nın 737. maddesi, taşınmaz maliki ya da kullananı, komşusuna zarar verecek her türlü davranışlardan kaçınmakla yükümlü tutulmuşlardır. Komşuların aralarındaki menfaatleri dengelemek için bazı davranışlardan kaçınma, bazılarına da katlanma ödevleri vardır.

TMK'nın 737. maddesi, taşınmaz maliki ya da kullananı, komşusuna zarar verecek her türlü davranışlardan kaçınmakla yükümlü tutulmuşlardır. Komşuların aralarındaki menfaatleri dengelemek için bazı davranışlardan kaçınma, bazılarına da katlanma ödevleri vardır.

Bilirkişi raporlarında, bir elatma bulunup bulunmadığı, bu elatmanın katlanılabilir sınırlar içerisinde mi kaldığı, yoksa taşkın kullanmanın mı söz konusu olduğu tüm detayları ile açıklanmalı, taraflar arasındaki zorunlu çıkar çatışmalarını denkleştirecek, en adil çözüm yolu veya yolları gerekçeli olarak gösterilmelidir. Davacının zararının önlenmesi esas olmakla birlikte, davalıya da en az zarar verecek veya külfet yükleyecek önlem veya önlemler belirtilmelidir.

Taşkın kullanma belirlendiği takdirde elatmanın tamamen ortadan kaldırılması veya tahammül sınırları içerisine çekilebilmesi için ne gibi önlemlerin alınması gerektiği bilirkişiler aracılığı ile tespit edilerek, tarafların yarar ve çıkar dengeleri de gözetilerek bunların en uygununa karar verilmelidir.

Somut olayda, davalının bahçesindeki ağaçlar ile bahçe yan duvarları ve parmaklıklardaki sarmaşıkların davacıların deniz manzarasını kapattığı gerekçesiyle budanmaları şeklinde elatmanın önlenmesine karar verilmiş ise de hangi ağaç ve bitkilerin ne kadar miktarda budanacağı yönünde hükümde ve bilirkişi raporunda bir açıklık bulunmamaktadır. Ayrıca, davalı tarafından dava konusu kedi ve köpeklerin beslenmesinin komşuluk hukukuyla bağdaşmadığı belirtilerek müdahalenin önlenmesine karar verilmiş ise de hüküm sonucunda müdahalenin ne şekilde önleneceği belirtilmemiştir.

Bu durumda açıklanan hususlarda Dairemizin yukarıda belirtilen ilkeleri doğrultusunda yeniden inceleme yapılarak bilirkişiden hüküm kurmaya yeterli ve infaza elverişli rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir. Mahkemece, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine 17.01.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1651, Karar No: 2020/2733, Tarih: 04.06.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/1651 E.  ,  2020/2733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki menfi tespit ve fatura iptaline ilişkin davanın mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, 132410 numaralı elektrik abonesi olduğunu, davalı tarafça 30/03/2012 tarih ve 491 sayılı yazısı ile, elektrik sayaç okuma işleminde yanlış çarpan kullanılması nedeniyle 5 yıllık eksik olarak alınan elektrik bedeli olan toplam 52.435,40 TL'nin ödenmesinin istendiğini, Elektrik pisayası müşteri hizmetleri yönetmeliğinin 23. maddesi gereğince, hatalı bildirimde bulunulması halinde eksik bedelin müşteriden tahsil edilebileceğini, ancak tahakkuka esas süre doğru bulgu ve belgelerin bulunması halinde 12 ay, bulunmaması halinde ise 90 günü aşamayacağını, bu nedenle tahakkuk ettirilen faturanın iptaline, bilirkişice tespit edilecek bir yıllık elektrik bedelini ödemelerine, bakiye kısım açısında borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacı kurumun şirket bünyesinde elektrik abonesi olduğunu, ... işletme şefliğince yapılan abonelik işlemleri sırasında yanlış sayaç çarpanı kullanmak nedeniyle yaklaşık 5 yıldır fatura bedelinin 14 kat eksik alındığı, eksik alınan elektrik bedelinin tahsili amacı ile fatura gönderildiği ancak davacı kurumun fatura bedeline ve borca itiraz ettiğini, ancak 25/09/2002 tarih ve 24887 sayııl Resmi Gazetede yayınlanan Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin hatalı bildirimde bulunulması başlıklı 23. maddesinde " hatalı sayaç okuma, yanlış tarife veya yanlış çarpım faktörü gibi nedenlerle eksik tahsil edilen kısım müşteriden tahsil edilir" şeklinde hüküm içerir. Bu nedenle davacının açmış olduğu davanın haksız olduğunu, davanın reddine yargılama giderleri ve vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiş, Dairemizin 11.03.2015 T. 2014/11081 E. 2015/3893 K. sayılı ilamında; “ ...Uyuşmazlık; davalı ... şirketinin, çarpan farkını yanlış uygulayarak hatalı ödeme bildiriminde bulunması nedeniyle, bu olayda kusuru bulunmadığı iddia edilen davacı abonenin tahakkuk ettirilen fatura bedelinden sorumlu tutulup tutulmayacağı noktasında olduğu ve davalı şirketin müterafik kusuru nedeniyle 818 sayılı BK. nun 98/2 maddesi delaletiyle 44. maddesi uyarınca (6098 sayılı TBK.nun 114/2 maddesi delaletiyle 52. maddesi) indirim yapılması suretiyle bir karar verilmesi yine davacı taraftan, kayıp-kaçak, dağıtım, iletim ve perakende satış hizmeti bedellerinin tahsil edilemeyeceği kabul edilip; bilirkişiden, açıklanan husus göz önüne alınıp, yeniden ek rapor düzenlemesinin sağlanması ve oluşacak sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekmektedir.” gerekçeleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile davacı şirket hakkında 30/03/2012 tarihli 491 sayılı yazı kapsamında 5 yıllık eksik alındığı ifade edilen 52.435,40 TL lik fatura borcundan dolayı bilirkişi ek raporundada kayıp kaçak, dağıtım, iletim, perakende satış hizmeti bedelleri düşüldükten sonra ortaya konan 45.844,35 TL den TBK 114/2,52. Maddeleri delaleti ile hakkaniyet ölçüsünde %10' oranında indirim yapılarak olarak davacının 41.259,915 TL lik kısmından borçlu olduğunun, 11.175,48 TL lik kısmından dolayı ise borçlu olmadığının tespitine, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, Dairemiz 08/03/2017 T. ve 2016/7123 E. - 2017/2774 K. sayılı ilamında; “...davacı tarafın tüm davalının müterafik kusur indirimi yapılmasına yönelik temyiz itirazlarının reddi ile karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.” gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde; davacının, davasının kısmen kabulü ile davacı kurumun (Maliye Hazinesine devrolan) davalı ...'a ... numaralı faturadan dolayı 5.243,54 TL'den borçlu olmadığının tespitine, fazlaya ilişkin istemlerin reddine, karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde; davacının, davasının kısmen kabulü ile davacı kurumun (Maliye Hazinesine devrolan) davalı ...'a ... numaralı faturadan dolayı 5.243,54 TL'den borçlu olmadığının tespitine, fazlaya ilişkin istemlerin reddine, karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava, çarpan hatasından kaynaklı yansıtılan borçun bir kısmından sorumlu olunmadığının tespitine ve yansıtılan faturanın iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, her ne kadar bozmaya uyma kararı verilmiş ise de; bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Kural olarak bozma kararına uyan mahkeme, artık bozma kararı gereğince işlem yapmak ve hüküm vermek zorundadır. Dairemizin 08/03/2017 T. ve 2016/7123 E. - 2017/2774 K. sayılı ilamında; Bilirkişiden alınan raporda kayıp kaçak bedellerinin dahil edilerek hesaplama yapılması gerektiği belirtilmiş, ancak alınan raporda bedellerin hesaplamaya eklenip eklenmediği hususu anlaşılamadığı gibi alınan raporda faturalara ilişkin döküme yer verilmediği gibi hesaplamanın hangi bilgiler baz alınarak yapıldığı tespit edilememiştir. Mahkemece hükme esas alınan Bilirkişi raporu Yargıtay denetimine elverişli olmalıdır. Bu sebeple Yargıtay denetimine elverişli Bilirkişi raporu alınarak bozma gereği de yerine getirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK. nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04.06.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/42793, Karar No: 2023/22122, Tarih: 05.10.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/42793 E.  ,  2023/22122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR SAYISI : 2020/588 E., 2021/472 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Temyiz talebinin süre yönünden reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Isparta 3. Asliye Ceza Mahkemesinin ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 1412 sayılı Kanun'un 315 inci maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz talebinin süre yönünden reddine" karar verilmiştir.

Sanığın yokluğunda verilip, 17.09.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen hükme karşı, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 08.11.2021 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, 1412 sayılı Kanun'un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın resen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun'un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; "Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder." şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

Açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin ek kararında sanık ... tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.10.2023 tarihinde karar verildi.