muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/2773, Karar No: 2020/13061, Tarih: 17.11.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/2773 E.  ,  2020/13061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan verilen karara ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın, 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraza tabi olduğu, bu kararın temyizinin mümkün olmadığı, suça sürüklenen çocuk müdafiinin dilekçesi üzerine itiraz mercii olan ... 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 29/12/2015 tarihli, 2015/1175 D. İş sayılı kararıyla incelenerek itirazın reddine karar verildiği anlaşıldığından, dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

3- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde, TCK'nın 142/2-h, 143 ve 31/2. maddeleri uyarınca belirlenen 3 yıl 9 ay hapis cezasından, aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılması sırasında 3 yıl 1 ay 15 gün yerine hesap hatası sonucu 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 17.11.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/16721, Karar No: 2024/402, Tarih: 15.01.2024

**4. Ceza Dairesi         2023/16721 E.  ,  2024/402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/120 E., 2023/728 K.

SUÇ : Hakaret

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN :Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Hakaret suçundan sanık ... hakkında basit yargılama usulü uygulanmak suretiyle yapılan yargılama sonunda, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrası ve 43 üncü maddesi, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci ve 52 nci maddeleri gereğince 1.400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Aydın 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 10.12.2020 tarihli ve 2020/899 Esas, 2020/1346 Karar sayılı kararının 24.02.2021 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde 06.07.2021 tarihinde işlediği kasıtlı suçtan mahkûm olduğunun ihbarı üzerine, hükmün açıklanması ile adı geçen sanığın 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci fıkrası ve 43 üncü maddesi, 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci ve 52 nci maddeleri gereğince 1.400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Aydın 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 14.04.2023 tarihli ve 2023/120 Esas, 2023/728 Karar sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.12.2023 gün ve 2023/116707 sayılı Tebliğname'si ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin;

“5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "Basit yargılama usulü" başlıklı 251/3 üncü maddesinin; "Beyan ve savunma için verilen süre dolduktan sonra mahkemece duruşma yapılmaksızın ve Cumhuriyet savcısının görüşü alınmaksızın, Türk Ceza Kanununun 61 inci maddesi dikkate alınmak suretiyle, 223 üncü maddede belirtilen kararlardan birine hükmedilebilir. Mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklinde olduğu,

“5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "Basit yargılama usulü" başlıklı 251/3 üncü maddesinin; "Beyan ve savunma için verilen süre dolduktan sonra mahkemece duruşma yapılmaksızın ve Cumhuriyet savcısının görüşü alınmaksızın, Türk Ceza Kanununun 61 inci maddesi dikkate alınmak suretiyle, 223 üncü maddede belirtilen kararlardan birine hükmedilebilir. Mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklinde olduğu,

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 125/1 ve 43/1 inci maddeleri uyarınca 112 gün olarak belirlenen adli para cezasını müteakip, 5271 sayılı Kanun'un 251/3 üncü maddesi gereğince 1/4 oranında indirim yapılması sonucu tespit edilen 84 gün adli para cezasından, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak belirlenen 70 gün adli para cezasının aynı Kanun'un 52/2 nci maddesi gereğince 1.400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, halbuki 5237 sayılı Kanun'un 125/1, 43/1 ve 62 nci maddeleri uygulanarak tespit edilen 93 gün adli para cezasından, 5271 sayılı Kanun'un 251/3 üncü maddesi gereğince 1/4 oranında indirim yapılarak 69 gün karşılığı adli para cezası belirlenmesi gerektiği hususu gözetilmeyerek yazılı şekilde fazla ceza tayininde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 61 nci maddesinin beşinci fıkrasında "...Yukarıdaki fıkralara göre belirlenen ceza üzerinden sırasıyla teşebbüs, iştirak, zincirleme suç, haksız tahrik, yaş küçüklüğü, akıl hastalığı ve cezada indirim yapılmasını gerektiren şahsi sebeplere ilişkin hükümler ile takdiri indirim nedenleri uygulanarak sonuç ceza belirlenir.." şeklindeki düzenleme ile sonuç cezanın nasıl belirleneceği düzenlenmiştir.

5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasında; "Beyan ve savunma için verilen süre dolduktan sonra mahkemece duruşma yapılmaksızın ve Cumhuriyet savcısının görüşü alınmaksızın, Türk Ceza Kanunu'nun 61 inci maddesi dikkate alınmak suretiyle, 223 üncü maddede belirtilen kararlardan birine hükmedilebilir. Mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenlemede öngörülen ve takdiri olmayan indirim oranının sonuç ceza belirlendikten sonra uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda; Yerel Mahkemece sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü ve 62 nci maddeleri uyarınca sonuç ceza belirlendikten sonra, 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca dörtte bir oranı üzerinden indirim yapılması gerekirken, cezanın uygulamasında usul hatası yapılarak 69 gün adli para cezası yerine 70 gün adli para cezası belirlenmesi suretiyle sonuç ceza olarak 1.380,00 TL adli para cezası yerine 1.400,00 TL adli para cezasına hükmedilerek fazla ceza tayin edilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Aydın 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.04.2023 tarihli 2023/120 Esas ve 2023/728 Karar sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. Karardaki hukuka aykırılık 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendine göre, sanığa daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle; hüküm fıkrasında yer alan "1.400,00 TL adli para cezası ile cezalandırımlasına" kısmı hükümden çıkartılarak, yerine "1.380,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresi eklenmek suretiyle hukuka aykırılığın giderilmesine, infazın buna göre yapılmasına,

4. Kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2603, Karar No: 2009/3891, Tarih: 07.04.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/2603 E.  ,  2009/3891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bozma ilamına uyulmuşsa da gereği tam olarak yerine getirilmemiştir.

Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Yasasının 15. maddesinin son fıkrasında, bilirkişilerce -aynı yasanın 11. maddesinin (f) bendi hükmü gözetilerek- yapılacak değer tespitinde, idarece belgelerin mahkemeye verildiği günün (dava tarihi) esas tutulacağı öngörülmüştür. Buna göre dava tarihi olan 2005 yılına ait veriler esas alınarak kamulaştırma bedelinin saptanması gerekirken 2006 yılı verilerine göre değer belirlenmesi,

2-Dava konusu 42 Ada 10 Parsel numaralı taşınmazla ilgili olarak düzenlenen tespit raporundan taşınmaz üzerinde muhtelif cins ve yaşta meyve ağaçları ile meyve fidanları ve meyvesiz ağaçlar bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu ağaçların normal sıklıkta dikilmesi halinde taşınmazın ne kadarına kapama bahçe niteliği vereceği araştırılmadan bozma sonrası düzenlenen ek raporda taşınmazın tamamı açık tarım arazisi kabul edilerek kamulaştırma bedeli saptanması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7031, Karar No: 2019/5778, Tarih: 03.10.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/7031 E.  ,  2019/5778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ...(...) Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

A)Davacı Vekili dava dilekçesinde özetle;

Davacının, 01/09/1999 - 22/09/2015 tarihleri arasında davalıya ait odun-kömür deposunda işçi olarak çalıştığının ve bu tarihler arasında sigortaya bildirilmeyen sürelerin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı cevabı :

Davalı ... vekili, davanın haksız ve yersiz olduğunu, davacının haksız kazanç sağlama peşinde olduğunu beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Fer'i Müdahil vekili, 5 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğini, çalışanların çalışma süreleri ile aldıkları ücret miktarlarını gösterir bordroların işyerlerinde asılı bulundurulmasının yasa gereği olduğunu, davacının bu bordroları tetkik ederek çalışmalarının kuruma bildirilip bildirilmediğini veya ne miktar bildirildiğini tespit etme imkanı bulunduğunu beyanla davanın reddini talep etmiştir.

C)İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti :

Mahkemece yapılan yargılama sonunda "Davanın KISMEN KABUL KISMEN REDDİNE,Davacının 01/11/2000- 22/09/2015 tarihleri arasında 5.000 gün ve 99.560,40 TL prime esas kazançla davalı yanında gösterilmeyen hizmet akdine dayalı çalışmaların TESPİTİNE, (28.08.2014 ila 27.08.2015 arası 237 gün 14.315,85 TL prime esas kazançla tespit edilen çalışmalar ile mükerrerlik arz etmemek kaydıyla)" karar verilmiştir.

D) Bölge Adliye Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı :

Davalı işyerinin ... sicil nolu olup 28.08.2014 tarihi itibariyle denetmen raporu doğrultusunda kapsama alındığı, ancak işyerinin 01.11.1999 tarihinde açılmış olduğu, Gelir İdaresi Başkanlığından gelen yazı cevabında da işe başlama tarihinin 01.06.1973, terk tarihinin 17.11.2015 olduğunun bildirildiği, bordro tanığı ...'ın beyanı doğrultusunda davacının 01.11.2000 tarihinde işe başladığı ve 22.09.2015 tarihine kadar aralıksız çalıştığı, blok çalışma nedeniyle hak düşürücü sürenin söz konusu olmadığı, denetmen raporu gereğince bildirimi yapılan 28.08.2014 - 27.08.2015 aralığındaki çalışma süresinin dışlanması gerektiği hususunun gözetilmesi karşısında, İlk derece mahkeme kararının yerinde olduğu,

... (...) Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi'nden verilen 17/01/2017 tarih, 2015/711 Esas ve 2017/19 Karar sayılı kararına yönelik davalı vekili ile Fer'i müdahil SGK vekilinin istinaf başvurularının Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan REDDİNE,karar verilmiştir.

E)Temyiz: Davalı işveren ve Fer’i Müdahil Sosyal Güvenlik Kurumu davanın reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek kararı temyiz etmiştir.

F)Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe :

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasa’nın 79/10. ve 5510 sayılı yasanın 86/9. maddeleridir.

E)Temyiz: Davalı işveren ve Fer’i Müdahil Sosyal Güvenlik Kurumu davanın reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek kararı temyiz etmiştir.

F)Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe :

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasa’nın 79/10. ve 5510 sayılı yasanın 86/9. maddeleridir.

Bu tür davalarda, öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin, işveren, tarafından verilip verilmediği, ya da çalıştıklarının Kurumca tespit edilip edilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu yasal koşul oluşmuşsa işyerinin o dönemde gerçekten var olup olmadığı, Yasanın kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma iddiasının gerçeğe uygunluğu özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır.

Çalışma olgusu her türlü delille ispatlanabilirse de, çalışmasının konusu, sürekli, kesintili, mevsimlik mi olduğu, başlangıç ve bitiş tarihleri ve alınan ücret konularında tanıkların sözleri değerlendirilirken bunların inandırıcılığı üzerinde durulmalı, verdikleri bilgilere nasıl vakıf oldukları, işveren ve işçiyle, işyeriyle ilişkileri, bazen uzun yılları kapsayan bilgilerin insan hafızasında yıllarca eksiksiz nasıl taşınabileceği düşünülmeli ve tanıklar buna göre isticvap olunmalı, işyerinin kapsam kapasite ve niteliği ile bu beyanlar kontrol edilmeli, mümkün oldukça işyerinin müdür, amir, şef, ustabaşı ve postabaşı gibi görevlileri ve o işyerinde çalışan öteki kişiler ile o işyerine komşu ve yakın işyerlerinde bu yeri bilen ve tanıyanlar dahi dinlenerek tanık beyanlarının sağlığı denetlenmeli ve çalışma olgusu böylece hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak sağlıklı bir biçimde belirlendikten sonra ücret konusu üzerinde durulmalı tespiti istenilen sürenin evvelinde ve sonrasında beyyine başlangıç sayılabilecek ödeme belgeleri ve sair bu nitelikte bir belge yoksa Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu madde 288’de yazılı sınırları taşan ücret alma iddialarında yazılı delil aranmalı bu sınırlar altında kalan ücret alma iddialarında ücret miktarları tanıklardan sorulmalı 506 sayılı Yasa’nın madde 3 B ve D’de olduğu gibi ücretin sigortalı sayılmanın koşulu olan durumlarda ücret alma olgusunun var olup olmadığı özellikle saptanmalıdır. Bu davalarda işverenin kabulünün tek başına hukuki bir sonuç doğurmayacağı göz önünde tutulmalıdır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının davalı işyerinde kışın mevsimlik olarak kömür işleri yaptığı, yazın davalının çeltik tarlalarında işçi olarak çalıştığının tanıklar tarafından beyan edildiği , davacının sigortasız çalıştırıldığına dair Sosyal Güvenlik Kurumu’na yaptığı şikayet sonrasında 28/08/2014 ila 27/08/2015 tarihleri arasındaki çalışmalarının bildirildiği, davalı işyerinin 01/04/1983 -10/05/2000 tarihleri arasında yasa kapsamında olduğu, vergi kayıtlarının 01/06/1973 tarihinden itibaren varolduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davacının iddia ettiği çalışma süresinin çok uzun bir süreyi kapsadığı, bu süredeki bir çalışmanın ispatlanması açısından tanıkların tüm süreyi hatırlayarak beyanda bulunmalarının hayatın olağan akışında mümkün olamayacağı, ayrıca tanık beyanlarında davacının davalıya ait çeltik tarlalarında yaz sezonunda da çalışmaya devam ettiği belirtilmişken; mahkemece davalıya ait çeltik tarlalarının var olup olmadığı araştırılmadan, bu tarlaların yakınında bulunan komşu işyeri tanıklarını belirlenip dinlenmeden, davacının çalışmasının tüm yıl devamlı mı yoksa sadece odun-kömür işi ile sınırlı şekilde mevsimlik olup olmadığı ortaya konulmadan yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir

Mahkemece yapılacak iş; ilgili tapu müdürlüğüne yazılarak davalıya ait çeltik tarlalarının var olup olmadığını ve komşu parsellerde kayıtlı maliklerini veya Sosyal Güvenlik Kurumu,zabıta aracılığyla komşu işyerleri var ise işyeri sahiplerini ya da çalışanlarını tespit ederek tanık olarak dinlemek, davacının çalışmalarının yaz-kış devamlı olup olmadığını araştırıp davacının bu işyerindeki çalışmasının kapsamını belirlemek ve sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Davalı işveren vekilinin ve Fer’i Müdahil Kurum vekilinin istinaf başvurularının kabulü ile yeniden hüküm kurulması gerekirken, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğundan temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı ORTADAN KALDIRILMASI gerekmiştir.

G)SONUÇ :

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA), ilk derece mahkemesi kararının yukarıda belirtilen nedenle (BOZULMASINA), dosyanın ilk derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine

03/10/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12785, Karar No: 2010/6189, Tarih: 13.07.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/12785 E.  ,  2010/6189 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme, reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma, evlenmenin akdi olmaksızın evlenmenin dini merasimini yaptırmak suçlarından sanık ... ile evlenmenin akdi olmaksızın evlenmenin dini merasimini yaptırmak suçundan sanıklar ... ve ...’ün yapılan yargılanmaları sonunda; sanıklar ... ve ...’ün atılı suçtan beraetlerine, sanık ...’ın evlenmenin akdi olmaksızın evlenmenin dini merasimini yaptırmak suçundan beraetine, reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunmak suçundan mahkümiyetine dair, Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 17.11.2005 gün ve 2005/235 Esas, 2005/379 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık ... müdafii ve katılan ... vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi;

Mağdure hakkında alınmış bir koruma kararının bulunmaması nedeniyle katılan ... vekilinin hükmü temyize yetkisinin bulunmadığı anlaşılmakla temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, incelemenin sanık ... hakkında reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunmak suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazları ile sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Anayasa Mahkemesinin 23.11.2005 günlü 2005/103-89 sayılı kararı ile 5237 sayılı Yasanın 104/2. maddesinin iptal edilmesi karşısında, reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma eyleminin aynı Yasanın 104. maddesinin 1. fıkrasına temas ettiği, şikayete bağlı bulunan bu suçun uzlaşma kapsamında kaldığı ve uzlaşmanın bir kovuşturma şartı olduğu nazara alınarak 5271 sayılı CMK.nun 253 ve 254. maddeleri gereğince uzlaşma girişiminde bulunulması; sonuçsuz kalması halinde 5728 sayılı Kanunla değişik CMK.nun 231. maddesi uyarınca mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının karar yerinde tartışılması lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan esası incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.07.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18958, Karar No: 2012/42891, Tarih: 12.12.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/18958 E.  ,  2012/42891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığa 5271 sayılı CMK'nin 150/1., 2., 3. maddeleri gereğince zorunlu müdafii atanması için kanunda öngörülen cezasının alt sınırının 5 yıldan fazla olması gerektiğinden tebliğnamenin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanığın tartıştığı Hasan'ı bıçakla yaraladığı sırada olaya müdahale edip tarafları ayırmak isteyen babası mağdur ...'ı yaraladığı olayda, aynı ortamda bulunan kişilerin isabet alıp yaralanabileceğini öngörmesine rağmen bıçağı sallamaya devam edip, mağduru yaralaması eyleminde olası kastla hareket ettiğinin kabulü ile 5237 sayılı TCK'nin 21/2. maddesinin uygulanması gerekirken, yazılı şekilde kasten yaralamadan hüküm kurulması,

2) Kabule göre de,

a) Sanığın 5237 sayılı TCK'nin 6/1-f-4. maddesi kapsamında silahtan sayılan bıçakla babası mağduru hayati tehlike oluşturacak şekilde yaralama eyleminde, 5237 sayılı TCK'nin 86/3. fıkrasında gösterilen yaralama suçunun nitelikli hallerinin birden fazla olması durumunda TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca cezanın alt sınırdan uzaklaşarak belirlenmesi ve 86/3. maddesiyle bir kez artırımın yapılması, tayin edilen cezanın TCK'nin 87/1-d. maddesi ile bir kat artırılması ve bu şekilde belirlenen hapis cezası (5) yıldan az ise TCK'nin 87/1-son. maddesinin ikinci cümlesine göre (5) yıl hapis cezasına yükseltilmesi gerekirken yazılı şekilde uygulama yapılmak suretiyle TCK'nin 61. ve 5271 Sayılı CMK'nin 232/6. maddelerine aykırı davranılması,

b) 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesi iddianamede gösterilmediği halde ek savunma hakkı verilmeden sanık hakkında bu fıkra uygulanmak suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 226 maddesine aykırı davranılması,

c) Tayin olunan hapis cezasının kanunı sonucu olarak, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 12/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.