muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/12809, Karar No: 2011/12324, Tarih: 06.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/12809 E.  ,  2011/12324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AYVALIK ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/07/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakan annesi N. S.'ın maliki olduğu dava konusu taşınmazlarını tek mirasçı olması nedeniyle kendisinden mal kaçırmak amacıyla davalılara satış suretiyle muvazaalı temlik ettiğini, işlemler nedeniyle miras haklarının ihlal edildiğini ve maddi kayıplara uğradığını ileri sürerek, mahfuz hak ve hisselerinin lehine tescili isteğinde bulunmuştur.

Davalı A., davayı kabul etmiştir.

Diğer davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, miras bırakanın gerçek iradesinin davalı torunları A. ve B.' mal kaçırmak olduğu, bu davalılara yapılan temlikler yönünden tasarruf tenkisi gerektiği gerekçesiyle davalı A. ve B. yönünden davanın kısmen kabulüne, diğer davalılar ve fazlaya ilişkin istekler yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı ve davalılardan A. ile B. tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 06.12.2011 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı B.A. vd. vekili Avukat ...geldi, davetiye tebliğine rağmen diğer temyiz eden davalı vekili Avukat, temyiz eden davacı asil, temyiz edilen davalılar vekilleri ve davalı asiller gelmediler, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali, tescil ile tenkis isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın tenkis isteği yönünden kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, davacının miras bırakan N.S.’ın tek mirasçı olması nedeniyle kendisinden mal kaçırmak amacıyla dava konusu taşınmazlarını satış suretiyle davalılara devredildiğini, temliki işlemlerin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı yapıldığını ileri sürerek tapu iptali tescil olmazsa tenkis isteğinde bulunarak eldeki davayı açtığı anlaşılmaktadır.

Ne var ki, mahkemece davacı isteği sadece tenkise yönelik olarak değerlendirilerek sonuca gidilmiştir.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l–4–1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, miras bırakan tarafından sağlığında hak dengesini gözeten, kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapılmışsa, mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

O halde, davalılardan A.’ın davayı kabul beyanı da dikkate alınarak yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde tarafların bildirdiği delillerin inceleme ve değerlendirmeye tabi tutulması, ayrıca bir kısım taşınmazlar yönünden de son kayıt maliklerinin TMK 1023. maddesinin kuruculuğundan yararlanacak konumda olup olmadığının irdelenmesi, sonucuna göre öncelikle muris muvazaasına dayalı tapu iptali, tescil olmazsa tenkis isteği yönünden bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile sadece tenkis isteği yönünden yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Temyiz eden tarafların bu yönlere değinen itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 03.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz edenler vekili için 825.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 06.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12825, Karar No: 2008/1272, Tarih: 04.02.2008

**1. Hukuk Dairesi         2007/12825 E.  ,  2008/1272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KOCAELİ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/02/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalı adına tapuda kayıtlı 1864 parsel sayılı taşınmazın 3.052.06 m2’lik bölümünün kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürerek, kıyıda kalan kısmın tapusunun iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, taşınmazın bir bölümünün kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Karar, davalı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, duruşma isteği değer yönünden reddedilip, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Davacı Hazine, tapuda davalı adına kayıtlı 1864 parsel sayılı 11.030 m2 miktarlı taşınmazın 3.052.06 m2 lik bölümünün 3621 Sayılı Yasa uyarınca belirlenen kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, bu tür yerlerin devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu ileri sürüp, kıyı kenar çizgisi içinde kalan bölüm yönünden tapu kaydının iptalini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Toplanan delillerden, tüm dosya içeriğinden ve özellikle noksanın tamamlanması yolu ile getirtilen dosyalardan, 735 parsel nolu, 41.300 m2 miktarlı taşınmazın, 12 ile 17 nolu parsellere uygulanan tapu miktar fazlası olarak tapulamaca Hazine adına tespit edildiği, kişilerin tespite itirazı üzerine tapulama komisyonunun 26.9.1973 tarihinde 735 nolu parselin 4950 m2 lik bölümünün kumluk ve sazlık niteliği ile Hazine adına kalan bölümünde kişiler adına tespitine karar verdiği, bunun üzerine Hazine tarafından, tapu miktar fazlasının devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer ididası ile tespite itiraz davası açıldığı, Tapulama Mahkemesinin 1978/27-7 sayılı kararı ile çekişmeli taşınmazın denizin etkisinde kalan bir olmadığı, tarıma elverişli bulunduğu gerekçesiyle davanın reddedildiği ve kararın Yargıtay denetiminden geçmek suretiyle kesinleştiği ve o davada dava edilen taşınmazın ifrazı ile eldeki davanın konusu 11.030 m2 miktarlı 1864 nolu parselin oluştuğu anlaşılmaktadır.

Bilidiği üzere; HUMY'nın 237.maddesine göre maddi anlamda kesin hükümden sözedilebilmesi için, diğer bir anlatımla yeni açılan bir davaya karşı o davanın daha önce kesin hükme bağlanmış olduğunun söylenebilmesi için, birinci dava ile ikinci davanın konusunun, taraflarının dava sebeplerinin aynı olması gerekir.Bu unsurları taşıyan kesin bir hüküm bulunduğu hallerde, aynı taraflar arasında, aynı dava sebebine dayanılarak ve aynı konuda bir dava açılamaz, açılırsa bu dava dinlenemez, kesin hükmün olumsuz dava şartlarından olması ve kamu düzeniyle ilgili olması sebebiyle dava şartı yokluğundan reddedilir.

Somut olayda, davacı Hazine ile davalı arasında görülüp kesinleşen Tapulama Mahkememesinin 1978/27-7 sayılı davanın tarafları ve konusunun aynı olduğu kuşkusuzdur.

Somut olayda, davacı Hazine ile davalı arasında görülüp kesinleşen Tapulama Mahkememesinin 1978/27-7 sayılı davanın tarafları ve konusunun aynı olduğu kuşkusuzdur.

Dava nedenlerinin ayniyet taşıyıp taşımadığına gelince;

Öğretide ve kararlılık kazanmış yargısal uygulamada benimsendiği üzere kesin hüküm bakımından dava nedeni, hukuki neden değil davacının davasını dayandırdığı vakıalardır. Davacı, mahkemeye hukuki sebep bildirmek zorunda olmayıp, isteği yönünden haklı olduğunu tahmin ettiği vakıaları iler sürmek durumundadır. Buna karşılık, davanının bildirdiği bu vakıalara uygulanacak hukuk kuralını bulmak ve uygulamak, diğer bir anlatımla bu vakıaların hukuki mahiyetini, yanı hukuki sebebini tayin etmek yasaları re'sen uygulamakla yükümlü olan hakime düşen bir görevdir. Bu bakımdan, davacının bildirdiği hukuki bebep hakimi bağlamaz. Bağlayıcı olan ileri sürülen vakıalardır.

Davacı Hazine, tapulama mahkemesinde görülen davasında, iddiasını taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer diğer bir deyişle kazanılamayacak kamu malı olduğu özelliğine dayandırmıştır.

Eldeki davada ise çekişmeli parselin, 3621 Sayılı Yasa uyarınca belirlenen kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı iddiası ile tapunun iptalini istemiştir. Gerçekten de, kıyılar kamunun ortaklaşa yararlandığı yerler olup, özel mülkiyete konu teşkil etmezler. Yani üst kavram kapsamında kazanılamayacak kamu malı, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerdendir.

Ne varki, önceki davada davacı Hazinenin devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer iddiası kabul görmemiş, taşınmazın özel mülke konu olabilecek yerlerden olduğu benimsenmek suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hal böyle olunca, kesin hüküm oluştuğu gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin taktirinde yanılgıya düşülerek yazılı biçimde karar verilmesi doğru değildir.

Davalının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMY.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 4.2.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6085, Karar No: 2017/8263, Tarih: 15.03.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/6085 E.  ,  2017/8263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor hüküm kurumaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda incelenen emsal taşınmazlarla dava konusu taşınmazın kıyaslaması sonucu ayrı ayrı bulunan metrekare fiyatlarının ortalaması alınarak taşınmazın değerinin belirlenmesi doğru olmadığı gibi, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal olarak kabul edilen taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerlerinin karşılaştırılmasında; emsal taşınmazlar ile dava konusu taşınmaz aynı değerde olduğu halde dava konusu taşınmazın 6601 parsel numaralı emsalden değersiz, 6603 parsel numaralı emsalden ise daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerlerine ters düşecek şekilde yeterli, inandırıcı ve somut gerekçelere dayandırılmadan bilimsel olmayan yöntem ile değer biçilmesi doğru değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazların ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 15/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5293, Karar No: 2024/15748, Tarih: 24.10.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/5293 E.  ,  2024/15748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1425 E., 2021/406 K.

SUÇA SÜRÜKLENEN

ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER: İstinaf başvurusunun esastan reddi,düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret, onama

I. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hükme İlişkin Temyiz İstemi Yönünden

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli Suçundan Kurulan Hükme İlişkin Temyiz İstemi Yönünden

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 08.02.2021 tarihli ve 2020/1425 Esas, 2021/406 Karar sayılı kararının, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen beraat kararını temyiz etmekte hukukî yararı bulunmadığı gibi, hükmün gerekçesine yönelik bir temyiz itirazı da olmadığından, temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesi uyarınca Nazilli 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23866, Karar No: 2022/3608, Tarih: 23.02.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/23866 E.  ,  2022/3608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 6831 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : CMK'nun 280/2. maddesi gereğince ... Asliye Ceza Mahkemesince sanığın beraatine ilişkin olarak verilen 13/02/2018 tarih ve 2017/607 Esas ve 2018/98 Karar sayılı hükmün KALDIRILMASINA, hükümlülük

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Davanın dayanağını oluşturan, aksi sabit oluncaya kadar geçerli bulunan suç tutanağına göre, yangın ihbarı üzerine suça konu alana gidildiği, yangın sahasında yapılan incelemede yangın sahası ile sanığın zeytinliği arasında 9 adet ağacın kesilerek bir kısmının yakacak olarak doğrandığının görüldüğü, kesilen ağaçların sanığın zeytinliğine bitişik olduğu ve bu alana yer eklemek amacıyla sanığın önceden kesim yaparak yer açtığı kanaati ile görgüye dayalı bir tespit yer almayan suç tutanağının düzenlendiği, sanık hakkında ağaç kesme ve işgal suçlarından ihbar bulunmadığı ve sanığın tüm aşamalarda suçlamayı kabul etmediği anlaşılmakla; sanığın atılı suçları işlediğine dair mahkumiyetine yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilerek beraati yerine yazılı gerekçeyle sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5271 sayılı CMK'nun 302/2. maddesi gereğince BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nun 304. maddesi uyarınca dosyanın ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 23/02/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1575, Karar No: 2019/3235, Tarih: 19.06.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/1575 E.  ,  2019/3235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf isteminin reddi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Oluşa, dosya içeriğine ve Mahkemenin gerekçesine göre, sanık ...’in mağdur ...’a yönelik eyleminin kasten öldürmeye teşebbüs olarak nitelendirilmesinde isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki suç vasfına ilişen düşünce benimsenmemiştir.

Sanık ... hakkında; mağdur ...’a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin, sanık müdafiinin istinaf yoluna başvurması üzerine istinaf başvurusunun kabulü ile duruşmasız yapılan inceleme neticesinde; "İstinaf başvurusunun esastan reddine’’ dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 14.12.2018 gün ve 2018/3343 esas 2018/3085 karar sayılı kararında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, Cumhuriyet savcısının; sair hususlara yönelen temyiz incelemesinde, temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi 14.12.2018 gün ve 2018/3343 esas 2018/3085 karar ve 2016/9 esas 2016/26 karar sayılı kararında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz istemlerinin tebliğnamedeki düşünce gibi ESASTAN REDDİNE, sayın Üye ... ve sayın Üye ...'ın suç vasfının kasten yaralama olduğunun değerlendirilmesi gerektiği yönündeki karşı oyları ve oy çokluğu ile, 19/06/2019 gününde karar verildi.

KARŞI OY:

Oluşa ve dosya içeriğine göre; olay tarihinde sanığın ... Caddesinde faaliyet gösteren Adıyaman Çiğköfte isimli iş yerinin önünde oturuyorken yoldan geçmekte olan mağduru görünce onu yanına çağırdığı, mağdur ile sanığın aynı masada bir süre oturup konuştukları, tanık Sevda’nın sanığa mesaj gönderdiğinden bahisle aralarında tartışma çıktığı, tartışma üzerine sanığın üzerinde taşıdığı bıçakla mağdurun boynunun sol tarafına vurduğu, bıçak darbesi sonucunda mağdurun yaşamını tehlikeye sokmayacak ve basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralandığı olayda;

Olayın ani gelişimi sırasında sanığın bıçakla mağdura bir kez vurması, herhangi bir engel olmamasına rağmen eylemine devam etmemesi, elini yaralı kısma bastırarak gitmekte olan mağdurun arkasından 5-6 adım gittikten sonra takipten geri dönmesi, doktor raporu ve aralarında önceye dayalı öldürmeyi gerektirecek bir husumet olduğuna ilişkin ortaya delil konulmaması karşısında; dosyada mevcut delillere göre sanığın eyleminin kasten yaralama olarak değerlendirilmesi gerektiği düşüncesinde olduğumuzdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz.

... ...
Yargıtay — Esas No: 2017/7227, Karar No: 2019/2014, Tarih: 12.03.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/7227 E.  ,  2019/2014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Sanık ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan TCK’nın 158/1-d, 52, 53 ve 58. maddeleri, resmi belgede sahtecilik suçundan TCK’nın 204/1-3, 53 ve 58. maddeleri, Sanık ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan TCK’nın 158/1-d, 52 ve 53. maddeleri, resmi belgede sahtecilik suçundan TCK’nın 204/1-3 ve 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından, sanıklar hakkında verilen mahkumiyet hükümleri, sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Katılan ... adına kayıtlı olan 34 FF 9021 plakalı aracın, eşi katılan ... tarafından Ercan Karatepe sahte kimliğini kullanan meçhul şüpheli kişiye kiralandığı, ancak bu şahsın kira süresinin bitmesine rağmen aracı geri getirmediği, daha sonra suça konu aracı bir şekilde ele geçiren sanıkların, katılan ...’in adına düzenlenen ancak üzerinde sanık ...’ın fotoğrafı bulunan sahte nüfus cüzdanı ile suça konu aracı Bakırköy 33. Noterliği’nde düzenlenen 01/11/2011 tarihli satış sözleşmesi ile diğer katılan ...’ya sattıkları, bu surette sanıkların nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçunu işledikleri iddia ve kabul olunan somut olayda,

Dosya içerisinde onaysız örneği bulunan, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından hazırlanan 27/07/2012 tarihli iddianamede anlatılan 61 nolu eylem ile, sanıklar hakkında müştekisi ... olarak belirtilerek, inceleme konusu aynı eylem nedeniyle kamu davası açıldığı ve açılan bu kamu davasının da İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2012/472 E. sayılı dosyası üzerinden devam ettiğinin anlaşılması karşısında, mükerrer yargılamaya ve cezaya neden olmamak açısından, öncelikle İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2012/472 E. numaralı dosyasının akıbetinin araştırılarak mümkün olması halinde her iki dosyanın birleştirilmesi, birleştirmenin mümkün olmaması halinde ise onaylı karar suretinin dosya içerisine alınması ve mükerrer bir karar olup olmadığının tespiti ile sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.