muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/17304, Karar No: 2013/4618, Tarih: 11.03.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/17304 E.  ,  2013/4618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 12.07.2012 tarih ve 2010/218-2012/490 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin taşımacılık işlemi nedeniyle düzenlenen faturalar ve protokole dayalı alacağın tahsili için ... .... İcra Müdürlüğü'nün 2010/14228 E sayılı dosyasında ilamsız icra takibi başlattığını, davalının haksız itirazı üzerine takibin durduğunu ileri sürerek itirazın iptaline, takibin devamına, davalı şirketin %40'dan aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatı ödemesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin bankalara ait ATM'lerin taşıma işini yaptığını, eski ortak ...tarafından davacı şirketin kurulduğunu, davalı şirket çalışanı ... isimli kişilerin davacı şirkette ortak olarak gösterildiğini, hileli işlemler ile müvekkili şirketin borç batağına düşürüldüğünü, fahiş faturalar düzenlendiğini savunarak davanın reddini, davacı şirketin %40'dan aşağı olmamak üzere kötü niyet tazminatı ödemesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davalının ticari defter ve kayıtlarında davacının dayanmış olduğu faturaların kayıtlı olduğu, davalı tarafın, basiretli bir tacir olarak fahiş olduğunu savunduğu faturayı ticari defterlerine kayıt etmiş olması, davalı şirket çalışanlarına atfedilen kusurdan bağımsız bir tüzel kişilik olan davacı şirketin sorumlu olması ve alacak hakkını talep etmesinin engellenmesinin hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4.467,20 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 11.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/598, Karar No: 2025/1273, Tarih: 26.03.2025

**6. Hukuk Dairesi         2024/598 E.  ,  2025/1273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1827 E., 2023/1283 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 5. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2020/160 E., 2020/369 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 5. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2020/160 E., 2020/369 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili ve davalı şirket arasında akdedilen PVC Doğrama Satın Alım Sözleşmesi gereği, müvekkili tarafından tüm işlerin eksiksiz ve ayıpsız olarak yapıldığını, davalı tarafından 24.07.2019 tarihli ihtarname ile müvekkili şirketin işlerinde eksik ve ayıp olduğu yönündeki ihtarı üzerine, inşaat sahasında davalının talepleri doğrultusunda tekraren yapmış olduğu işlerin elden geçirilerek teslim edildiğini, davalının ikinci kez 14.01.2020 tarihli ihtarname ile müvekkili şirket tarafından yapılan kapı ve pencerelerin yağmurda su alması nedeniyle ihtarname gönderdiğini, ancak oluşan durumun projenin bulunduğu Arnavutköy'ün konumu sebebiyle fırtına ve sağanak yağışın bölgede daha etkili olmasından kaynaklandığını, dairelerin su almasına sebep olan genel manada çatı cephe ve izolasyon problemlerinin bulunduğunu, oluşan durum sonrasında davalı ile 20.01.2020 tarihinde uzlaşma tutanağı imzalandığını ve müvekkilinin uzlaşma tutanağı gereğince iyileştirmeler yaptığını ve iyileştirmeler neticesinde doğramaların su almadığının 05.02.2020 tarihli ihtarname ile davalıya bildirildiğini, ancak davalının halen su girişi olduğu iddiası ile işi teslim almadığını, müvekkilinin Gaziosmanpaşa 2. Sulh Hukuk Mahkemesi 2020/15 D.İş sayılı dosyası marifetiyle delil tespiti talebinde bulunduğunu ve sonuçta müvekkilinin doğramaları sözleşme ve uzlaşma tutanağına uygun şekilde yaptığının ve soruna davalının çatı, izolasyon ve mermer kırıklarının sebep olduğunun tespit edildiğini, ancak davalının uzlaşma tutanağı ile sorunun çözülmemesi halinde ödeneceği kararlaştırılan tutar yönünden İstanbul 33. İcra Müdürlüğü'nün 2020/4529 Esas sayılı dosyası ile müvekkili adına icra takibi başlattığını, uzlaşma tutanağında hakem olarak esas işveren olan dava dışı kooperatifin belirlendiğini, ancak kabul işleminin taraflar açısından objektifliğinin nasıl sağlanacağının belirlenmediğini, kabul işleminin taraflarca kabul edilebilir nitelikte objektif mahkemeler vasıtası ile alınacak tespit raporuna dayandırılması gerektiğini, bu doğrultuda müvekkilinin tespit için mahkemeye başvurduğunu ve davalıya bildirdiğini, davalının ise bu bildirime rağmen icra takibi başlattığını beyan ederek, davalı tarafından müvekkili aleyhinde başlatılan İstanbul 33. İcra Müdürlüğü'nün 2020/4529 Esas sayılı takip dosyasında takibe konu alacaktan dolayı borçlu bulunmadığının tespitine, icra takibinin iptaline karar verilmesini, kötüniyetli icra takibi nedeniyle davalı aleyhine % 20 den aşağı olmamak üzere tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin dava dışı kooperatifin inşa edeceği yaklaşık 500 konutun ana yüklenicisi olduğunu, davacının ise yaklaşık 200 konutun yer aldığı inşaatın PVC doğramalarının alt yüklenicisi olduğunu, davacının yaptığı doğramaların ilk olarak 2019 yılı yaz aylarında daire içlerine su aldığını ve bu durumun 26.07.2019 tarihli ihtarname ile davacıya bildirildiğini, davacının gerekli önlemleri aldıklarını ve değişiklikleri yaptığını müvekkiline bildirdiğini, ancak sonraki Ocak ayında müvekkili tarafından yapılan incelemelerde doğramalardan daire içlerine yine ve daha fazla su aldığı, dairelere zarar verdiği ve halen de su almakta olduğunun tespit edildiğini, bunun üzerine müvekkilince davacıya 14.01.2020 tarihli ihtarname gönderilerek işin başkasına yaptıracağının bildirildiğini, bu ihtarnameden sonra taraflar arasında 20.01.2020 tarihinde 1136 sayılı Kanun'nun 35/A maddesi kapsamında Uzlaşma Tutanağının imzalandığını, davacının uzlaşma tutanağına göre su alma sorununu çözeceğini kabul ve beyan ettiğini, ancak sorunun çözülmediğini, su alma sorununun devam ettiğin, uzlaşma tutanağına göre sorunun çözülüp çözülmediğine esas işveren kooperatif tarafından karar verileceğinin belirlendiğini ve 04.02.2020 tarihinde esas yüklenici tarafından davacının da katılımıyla yapılan testlerde su alma sorunun çözülmediğinin görüldüğünü ve esas yükümlülüklerini yerine getirmediğinin tespit edildiğini, müvekkilinin talebi ile Gaziosmanpaşa 4. Sulh Hukuk Mahkemesi 2020/2 D.İş sayılı dosyasında alınan bilirkişi raporunda dairelerin doğramalardan kaynaklı su aldığının tespit edildiğini, davacının başvurusu ile Gaziosmanpaşa 2. Sulh Hukuk Mahkemesi 2020/15 D.İş sayılı dosyasında alınan bilirkişi tespit raporunun ise bilimsellikten uzak ve görsel test yöntemine dayandığını, bilirkişilere su almayan pencerelerin gösterildiğini, sorunun çözülmemesi nedeniyle uzlaşma tutanağı ile belirlenen bedelin tahsili için açılan icra takibi gereği davacının borçlu olduğunu, icra veznesine yatan paranın alacaklıya ödenmemesi konusunda verilen ihtiyati tedbir kararının kaldırılması gerektiğini beyan ederek davanın reddine ve %20 den aşağı olmamak üzere davacı aleyhine tazminata hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı ile davalı arasında akdedilen eser sözleşmesi kapsamında davacının yüklendiği edimi ayıpsız olarak teslim etmediği, taraflar arasında düzenlenen 20.01.2020 tarihli uzlaşma tutanağı kapsamında davacının yapmış olduğu onarımların sorunu gidermemesi durumunda davacının davalıya 700.000,00 TL ödemeyi taahhüt ettiği, davalının davacı hakkında İstanbul 33. İcra Müdürlüğü'nün 2020/4529 Esas Sayılı dosyası ile 700.000,00TL üzerinden icra takibi başlattığı, davacının taahhüdü ve sorunun giderilememiş olması dikkate alındığında, davalının icra takibi yapmakta haklı olduğu gerekçesiyle davacının davasının reddine, mahkemece verilmiş olan tedbir kararı uygulanmış olduğundan, İcra İflas Kanunu'nun 72/4. maddesi uyarınca % 20 tazminatın davacıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının menfi tespit davasının konusu olan İstanbul 33. İcra Müdürlüğü'nün 2020/4529 Esas sayılı dosyasındaki takip iptal edildiğinden ve buna ilişkin karar kesinleştiğinden davanın konusuz kaldığı, konusuz kalan dava ile ilgili karar verilmesine yer olmadığına dair hüküm kurulması gerekirken mahkemece davanın reddine karar verilmesinin yerinde olmadığı gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf talebinin kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde; müvekkili aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğunu, müvekkili tarafından yargılamaya sebebiyet verilmediğini, davanın kabul edilmesi gerektiğini, esastan verilecek kararın taraflar arasındaki uygulamaya ışık tutacağını, uzlaşma tutanağında müvekkilinin revize ve güçlendirmeyi kabul ettiğini, bunun ayıp giderme işlemi olmadığını, davalının bölge koşullarına uygun sipariş vermemesi nedeniyle oluşan sorunların giderilmeye çalışıldığını, İlk derece mahkemesince uzlaşmadan önceki Gaziosmanpaşa 4. Sulh Hukuk Mahkemesi tespit raporuna göre karar verilmesinin kabul edilemez olduğunu, uzlaşma sonrası raporların müvekkilinin yükümlülüklerini yerine getirdiğini tespit ettiğini, bilirkişi raporlarındaki test usulünün bilimsel olmadığının bilirkişilerce de kabul edildiğini, uzlaşma tutanağı nedeniyle icra tehdidi altında olduklarını, tutanağın iptaline karar verilmediğini beyan etmektedir.

2.Davalı vekili temyiz dilekçesinde; taraflar arasındaki uzlaşma tutanağında gönderilen ilk ihtarname sonrasında doğramaların hatalı yapıldığının davacı tarafından kabul edildiğini, uzlaşma tutanağında sorunun çözümü için verilen süre sonunda, asıl iş sahibinin kontrol açısından hakem olarak kararlaştırıldığını ve hakemin yaptığı kontrolde de sorunun çözülmediğinin tespit edildiğini, davacı tarafından yaptırılan tespit raporunun kabul edilmez olduğunu ve itiraz edildiğini, diğer bilirkişi raporlarının ise su alma sorununun çözülmediğini tespit ettiğini ve raporların birbirini desteklediğini, davacının bir kısım iyileştirmeler yapmış ise de sorunun çözülmediğinin raporlar ile tespit edildiğini, PVC nin su almamasının eserin lüzumlu ve zorunlu vasfı olduğunu, su almasının ayıbı gösterdiğini, davacının müvekkilinin projesini inceleyerek teklif verdiğini ve sözleşme imzalandığını, müvekkilinin sipariş üzere iş yaptırmadığını, davacı kusurlu olduğunu, işin teknik boyutuna davacı tarafından vakıf olunduğundan bölge koşullarına uygun performanslı ürünün davacı tarafından teklif edilmesi gerektiğini, projeye uygun teklif vermeyen davacının sorumlu olacağını, taraflar arasındaki uzlaşma tutanağının ilam niteliğinde olduğunu, kabul edilmese dahi sözleşme olarak geçerli olup davacının ayıp giderim taahhüdünü yerine getirmediğini, belirtilen nedenlerle davacının müvekkiline 700.000,00 TL ödemek zorunda olduğunu beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki eser sözleşmesi sonrasında, 1136 sayılı Kanun'un 35/A maddesi kapsamında düzenlenen 20.01.2020 tarihli uzlaşma tutanağı ile belirlenen tutarın tahsili için başlatılan ilamlı icra takibi nedeniyle menfi tespit istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere özellikle açılan menfi tespit davasının 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 35/A maddesi gereğince uzlaşma tutanağında belirlenen borç nedeniyle başlatılan somut bir icra takibinden dolayı başlatılmış ve takibin iptaline karar verilerek, takibin iptali kararının kesinleşmiş olması nedeniyle ortada derdest bir icra takibinin bulunmamasına göre usul ve kanuna uygun olup, davacı ve davalı vekilinin temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1. maddesi hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1. maddesi hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.03.2025 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

(Muhalif) (Muhalif)

KARŞI OY YAZISI

Her ne kadar menfi tespit davasına konu icra takibinin iptal edilmiş olması nedeniyle konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş ise de, davacı vekili dava dilekçesinde icra takibinden bahsetmekle beraber genel hükümlere göre talep edilen alacaktan dolayı borçlu olmadığının tespitini talep etmiştir. Dolayısıyla uyuşmazlığa konu hukuki ihtilaftan kaynaklı bu borcun olup olmadığının genel hükümlere göre tespiti gerekir.

Yukarıdaki gerekçeyle kararın bozulması gerektiği görüşünde olduğumuzdan hükmün onanması yönünde oluşan değerli çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2018/6862, Karar No: 2020/2143, Tarih: 04.03.2020

**11. Ceza Dairesi         2018/6862 E.  ,  2020/2143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhteviyatı İtibariyle Yanıltıcı Belge Düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanıklar hakkında 2008 yılı içerisinde farklı dönemlerde yetkilisi oldukları şirketin“gerek ithal edilen, gerekse satın alınan baz yağları herhangi bir üretim sürecine sokmadan, bir kısmını ambalajlamak, bir kısmını ise, malı rafineriden alan araç ile doğrudan alıcıya sevk etmek suretiyle sattıkları, bahse konu malların satışına ilişkin olarak tanzim olunan faturalarda söz konusu emtiaların alış faturalarında yer alan baz yağ isimlerine yer verilmeyip farklı emtia isimlerine yer verilmesi suretiyle düzenlenen faturaların mahiyet ve miktar itibariyle gerçeğe aykırı düzenlendikleri iddiasıyla açılan kamu davasında; iddiaya ilişkin vergi suçu raporunda, tanzim olunan faturalarda söz konusu emtiaların alış faturalarında da yer alan baz yağ isimlerine yer verilmeyip, farklı emtia isimlerine yer verilmesi nedeniyle düzenlenen faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 359/a-2. maddesinde tanımlanan “muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge” olarak nitelendirildiği; yargılama sürecinde mahkemece alınan ve gerekçede bahsedilen bilirkişi raporunda ise; yağ üretiminde kullanılan muhtelif katkı maddelerinin alındığına dair belgelere rastlanılmadığından, satın alınan baz yağların aynı gün içinde alıcı firmalara devredilmiş olmasından, düzenlenen faturaların muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge sayıldıklarından, kiralandığı söylenen ... firmasına ait madeni yağ tesisinde 2008 yılı için sadece 09.10.2008 tarihli kapasite raporuna göre 2 ay 21 gün üretim yapılabilmesi mümkün olduğundan, 2008 yılından önce Savcı ...’ın Maliye Bakanlığı’na yazdığı yazıda ... firmasının merkezinde yapılan tespitte burada üretim yapılamayacak

durumda olduğundan bahsedilmiş olması nedeniyle Torbalı Vergi Dairesinin ... firmasının 2008 yılı işlemlerini incelemesi sonucu muhteviyatı itibariyle sahte belge düzenlediklerine, ... Petrol ve Madeni Yağ ürünleri….Ltd. Şti.’nin madeni yağ üretimi yapmadığı yönündeki kanaatin belirtildiği,

Muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/a-2. maddesinde düzenlenmiş olup, "Gerçek bir muamele veya duruma dayanmakla birlikte bu muamele veya durumu mahiyet veya miktar itibariyle gerçeğe aykırı şekilde yansıtan belge, muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belgedir." şeklinde tanımlanmış, Dairemiz kararlarında da VUK'nin 359/a-2. maddesi "Gerçek bir muamelenin miktar itibariyle gerçeğe aykırı şekilde belgeye yansıtılması, belge konusunun adet, miktar, fiyat veya tutar yönlerinden eksik veya fazla gösterilmesidir." şeklinde açıklanmıştır.

Yine 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b-1. maddesinde sahte belgenin tanımı yapılmıştır. Buna göre; gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi düzenlenen belge, sahte belgedir. Satın alınmayan mal veya hizmet için alınmış gibi fatura düzenlenmesi faaliyeti sahtecilik, düzenlenen fatura da sahte belgedir.

CMK'nin 225/2. maddesi gereğince, mahkemenin fiilin nitelendirmesinde sevk maddesi ve iddia ile bağlı olmadan, fiilin nitelendirmesini serbestçe yapabileceği; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 11.07.2014 tarihli 2012/11-1512 Esas ve 2014/366 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, "sahte fatura düzenlemek" ve "muhteviyatı itibarıyla sahte fatura düzenlemek" suçlarının nitelikleri farklı olsa da birbirine dönüşebileceği; nitelik değişikliğinde yeniden mütalaa alınmasına gerek olmadığı; somut olayda vergi suçu raporunda, muhteviyatı itibariyle sahte belge düzenlemeden bahsedildiği, mütalanın bu suça ilişkin verildiği, davanın da bu suçtan açılmış olduğu, yargılama sırasında alınan bilirkişi raporunun sonuç bölümündeki anlatımda ise eylemin madeni yağ üretimi yapılmadan yapılmış gibi belge düzenlendiğinden bahsedildiği, Mahkeme gerekçesinde ise birbiri ile çelişir mahiyette olan bilirkişi raporu ve vergi suçu raporundan alıntılar yaparak hangisine ne şekilde üstünlük tanıdığını da karar yerinde tartışıp değerlendirmeden yetersiz ve çelişkiler içeren gerekçe ile hüküm kurulduğunun anlaşılması,

2- 08.02.2008 tarihli ve 26781 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun'un 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/a-2. maddesindeki 1 yıldan 3 yıla kadar olan hapis cezasının alt sınırının, 03.07.2009 tarih ve 27277 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5904 sayılı Kanun'un 23. maddesiyle “18 ay” olarak değiştirildiği; somut olayda, “Muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenlemek” suçunun suç tarihinin “2008” olması karşısında, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun'un 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/a-2. maddesinde öngörülen “1 yıldan 3 yıla“ kadar olan hapis cezasının sanık lehine bulunduğu, uygulamada hapis cezasının alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle tayin edildiğine dair bir gerekçenin bulunmaması da dikkate alındığında; suçun işlendiği tarihte temel cezanın alt sınırının "1 yıl" hapis olduğu gözetilmeden yazılı şekilde "18 ay" üzerinden uygulama yapılmak suretiyle fazla ceza tayini, yasaya aykırı;

3- 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3- 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafii ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 04.03.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4152, Karar No: 2012/7915, Tarih: 15.06.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/4152 E.  ,  2012/7915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Tereke hukukuna ilişkin olarak açılan davada Kastamonu Sulh Hukuk ile Tosya Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, tereke hukukuna ilişkindir.

Dosya kapsamından, Kastamonu Sulh Hukuk Mahkemesinin 13.07.2011 günlü ve Tosya Sulh Hukuk Mahkemesinin 04.08.2011 günlü kararlarının müteveffa ...'ın mirasçıları ... ... ve ...'ya tebliğe çıkartılıp kesinleşme şerhi verilmeden gönderildiği anlaşılmaktadır.

Türk Medeni Kanununun 589. maddesinde "miras bırakanın yerleşim yeri Sulh Hakimi, istem üzerine veya re’sen tereke mallarının korunması ve hak sahiplerine geçmesini sağlamak üzere gerekli olan bütün önlemleri alır.", aynı Yasanın 19. maddesinde de "Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyeti ile oturduğu yerdir" hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, müteveffa ...'ın adrese dayalı nüfus kayıt sisteminde yerleşim yeri olan " ... Mahallesi, ... Caddesi, No:33/B ../ ... " adresinin Kastamonu Huzurevinin adresi olduğunun anlaşılması ve nüfusa kayıtlı olunan yerin karine olarak yerleşim yeri sayılacağına ilişkin hükmün de yürürlükten kaldırılmış bulunması, ölüm belgesinde ikamet adresinin "... Köyü, .../..." olması ve murisin mirasçılarının Tosya ilçesinde ikamet etmeleri nedenleriyle uyuşmazlığın, Tosya Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nun 25 ve 26.) maddeleri gereğince Tosya Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 15.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/38107, Karar No: 2017/34002, Tarih: 24.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/38107 E.  ,  2017/34002 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/02/2017 tarihinde karar verildi.