muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/34682, Karar No: 2015/36302, Tarih: 11.12.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/34682 E.  ,  2015/36302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, maliki bulunduğu binayı ... Kentsel Dönüşüm Projesi Kanunu ve buna bağlı yönetmelik ve belediye meclis kararına dayanarak davalıya devrettiğini, 251 analiz numaralı kıymet taktir komisyonu raporunda bina, müştemilat ve ağaç bedelinin 10759 TL olarak belirlenmesine rağmen davalının tüm yapı bedelini değil sadece enkaz bedelini ödediğini, oysa tüm yapı bedelinin ödenmesi gerektiğini ileri sürerek 8195,40 TL bakiye bedelin tahsili için yaptığı icra takibine vaki itirazın iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne 8195,40 TL'ye yönelik itirazın iptaline karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Davacıya ait belgesiz ve tapusuz gecekondunun kentsel dönüşüm projesi kapsamında davalı belediyeye devri hususunda taraflar arasında sözleşme akdedildiği, davalı belediyenin elemanlarınca 251 analiz numaralı kıymet takdir raporu düzenlenerek davacının gecekondusu, müştemilat ve ağaçları için toplam 10759 TL yapı bedeli ile 2563,60 TL enkaz bedelinin belirlendiği, belirlenen bu bedellerden sadece enkaz bedelinin davacıya ödendiği, davacının kendisine enkaz bedeli değil tüm yapı bedelinin ödenmesi gerektiği iddiasıyla eldeki davayı açtığı, mahkemece de davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmakta olup, çözülmesi gereken sorun davacıya yapı bedelinin tamamının mı yoksa sadece enkaz bedelinin mi ödenmesi gerektiği hususudur.

5104 sayılı..Girişi Kentsel Dönüşüm Projesi Kanununun 5. maddesinin 2. fıkrasında "Gerçek kişilerin ve özel hukuk tüzel kişilerinin mülkiyetinde bulunan gayrimenkuller ile 24.02.1984 tarihli ve 2981 sayılı imar ve Gecekondu mevzuatına aykırı yapılara uygulanacak bazı işlemler ve 6785 sayılı imar Kanununun bir maddesinin değiştirilmesi hakkında kanuna göre hak sahibi olan kişilerin haklarına konu gayrimenkuller, malikler ve hak sahipleri ile yapılacak anlaşmalar çerçevesinde projede kullanılır. Bu anlaşmaların usul ve esasları yönetmelikle belirlenir" hükmü ile ... Girişi Kentsel Dönüşüm Projesi Yönetmeliğinin Belgesiz ve Kaçak Gecekondulara Uygulanacak Esaslar başlıklı 18. maddesinde; "Hak sahiplerine ait gecekondu, tesis, müştemilat ve ağaçlar için Belediyece oluşturulacak kıymet takdir komisyonunca belirlenecek kıymet takdir bedelinin %10'u enkaz bedeli olarak hesaplanır. Bu bedel, yapılacak sözleşme ile hak sahiplerine verilecek konuta ait inşaat maliyetinden düşülüp kalan bedel hak sahibi tarafından ödenir." hükmü yer almaktadır.

Öte yandan tarafların anılan mevzuat hükümleri çerçevesinde imzaladıkları taahhütnamede hak sahibinin alacağı belirlenirken arsa üzerindeki tesis ve müştemilata ait enkaz bedeli esas alınarak bakiye alacağın belirleneceğinin kararlaştırılmış olup, taraflar arasında düzenlenen bu taahhütname özel hukuk hükümlerine tabi ve geçerli olduğundan taraflar yönünden bağlayıcıdır.

Yukarıda belirtilen açıklamalar bir bütün olarak değerlendirildiğinde davacının sözleşme kapsamında davalıya devrettiği gecekondusu için sadece enkaz bedeli isteyebileceği, enkaz bedelinin de davacıya ödenmiş olması karşısında davalının başka bir şey talep edemeyeceği anlaşıldığından davanın tümüyle reddine karar verilmesi gerekir. Mahkemece değinilen bu yön gözardı edilerek yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ : Birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, İkinci bentte açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 11.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/20087, Karar No: 2023/19552, Tarih: 14.12.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/20087 E.  ,  2023/19552 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1459 E., 2023/2038 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 54. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/1055 E., 2023/216 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun öngördüğü yargılama sistemine göre ilk derece mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir. İstinaf başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince, başvuran tarafın istinaf başvurusunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir. Bu durumda bölge adliye mahkemesi kararına karşı, istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi hâlinde bölge adliye mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup bu hâlde ilk derece mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut dosyada İlk Derece Mahkemesince verilen davanın reddine dair karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuş, Bölge Adliye Mahkemesinin 12.10.2023 tarihli kararı ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Davalı vekili tarafından İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurulmadığı gibi davacının istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davalı aleyhine bir karar da verilmemiştir. Hâl böyle iken İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurmayan davalı vekilinin, istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz etmekte hukuki yararı bulunmamaktadır. Buna göre Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz hakkı bulunmayan davalı vekilinin isteminin reddine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,14.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/395, Karar No: 2022/14842, Tarih: 17.11.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/395 E.  ,  2022/14842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 10. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kurum zararı nedeniyle rücuen tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonunda; davanın kabulüne dair verilen 21.01.2020 günlü karara karşı davalı ... mirasçıları vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; istinaf isteminin kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm tesisi ile davanın kısmen kabulüne dair verilen 06.10.2020 günlü İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi kararının Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalı ... mirasçıları tarafından süresi içinde istenilmekle, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Davacı vekili; Seyit Şanlı Teknik ve Endüstri Meslek Lisesinde elektrik bölümü öğrencisi olan ...'in otomatik bahçe kapısında sıkışması sonucu hastaneye kaldırılarak vefat ettiğini, yakınları tarafından okul kapısında olması gereken güvenlik görevlisinin ve nöbetçi öğretmenin bulunmadığı, okul güvenliğinin öğrencilere bırakıldığı, ders saatleri içerisinde öğrencilerin rahatlıkla okuldan çıkabildikleri, kazaya neden olan kapının mevzuata aykırı yapıldığı, bir kurumdan izin alınmadığı, sürgülü kapının dışındaki öğrenci giriş çıkışları için yapılmış kapının kilitli bulunduğu, okul idaresinin kendi hazırladığı talimatlara aykırı davrandığı, idarenin ağır ihmale ve ağır hizmet kusurunda bulunduğu iddiası ile tazminat davası açıldığını, İzmir 4. İdare Mahkemesinin 2010/1497 Esas 2012/348 Karar sayılı ilamı doğrultusunda müvekkil kurum tarafından 08.08.2012 tarihinde ilgililere toplam 259.747,58 TL ödeme yapıldığını, davalıların ilgililere yapılan ödeme konusunda oluşan hazine zararına yol açtıklarını, davalılar okul müdürü ... ve memur ... hakkında yapılan soruşturma sonucunda İzmir 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/93 Esas 2012/558 Karar sayılı kararı ile ...'ün beraatine ve ...'ın cezalandırılmasına karar verildiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 259.747,58 TL'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... mirasçıları vekili; davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı ... mirasçıları vekili; davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince; alınan rapor doğrultusunda; olay günü istirahatlı, izinli ve okul dışı görevde bulunan nöbetçi öğretmen ve müdür yardımcılarının yerine görevlendirme yapmayan, okulda yayınlanan talimat ve önlemlere uyulup uyulmadığı konusunda gerekli denetimleri yapmayan davalı okul müdürü ...'ın kazanın meydana gelmesinde %80 oranında kusurlu, yayaların giriş çıkışı için kullanılan küçük servis kapısının kilitli tutulması konusunda kendi görev ve sorumluluk yetkisinde olmamasına rağmen nöbetçi öğrencilere talimat veren davalı ...'ün kazanın meydana gelmesinde %20 oranında kusurlu olduğu kabulü ile davanın kabulüne 259.747,58 TL'nin ödeme tarihi olan 08.08.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen ve müştereken alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı ... mirasçıları vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, olayın gerçekleşme şekli, zamanı, davalının görev dağılımı içerisinde tek görevinin kapı açma işi olmayıp başka görevlerinin de bulunduğu, kapıyı açma kapama işinin öğrencilerde olması ile 6098 Sayılı TBK un 52/2 inci fıkrası ile birlikte değerlendirildiğinde, davacı idarenin görevli personel temini, eğitimi, işleyişin düzeni ve denetimi konusundaki eksiğinin olayın gerçekleşmesinde etkili olduğu ve bu nedenle davalının sorumluluğundan bir miktar indirim yapılmasının hakkaniyete uygun olduğu, bu nedenle davalı ...’nin mirasçılarının %20 kusur oranına isabet eden miktardan %20 hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği gerekçesi ile davalı ... mirasçıları vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, kararın kaldırılmasına, esas hakkında yeniden hüküm kurulmasına, davanın ... terekesi bakımından kabulüne, davanın ... mirasçıları bakımından kısmen kabulüne; 259.747,58 TL'nin 218.187,98 TL bölümünden tek başına, 41.559,62 TL bölümünden davalı ... mirasçıları ile birlikte müşterek ve müteselsil sorumlu olacak şekilde ve ödeme tarihi olan 08.08.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ... terekesinden alınarak davacıya verilmesine, ... mirasçıları bakımından toplam borç olan 259.747,58 TL'den kusuruna göre sorumlu olduğu 41.559,62 TL’nin ... terekesi ile müşterek ve müteselsil sorumlu olacak şekilde ödeme tarihi olan 08.08.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte alınarak davacıya verilmesine, davalı ... mirasçıları bakımından fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili ile davalı ... mirasçıları vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyanın incelemesinde; davalı ...’ın müdür, davalı ...’ün ise hizmetli olarak görev yaptığı Bornova Seyit Şanlı Endüstri Meslek Lisesinde olay günü saat 10.00 sıralarında ana giriş kapısında bulunan küçük kapının kapalı tutulduğu, geçişlerin elektrik sistemi ile çalışan büyük sürgülü demir kapının açılıp kapanması şeklinde gerçekleştirildiği, kapıyı açma kapma işleminin nöbetçi öğrenciler tarafından gerçekleştirildiği, olay saatinde okulda öğrenci olan ... in okula girmek istediği sırada sürgülü kapının kapanması ve ...’in sıkışması sonucu ölüm olayının gerçekleştiği, ceza yargılaması sırasında alınan bilirkişi raporunda; okulda hizmetli olarak görev yapan davalı-sanık ...’ün okulun işleyiş şekli, kapının kullanılması, nöbet tutulması, okulda gerekli düzenin sağlanması, yönetimin nöbetçi öğrencilerin yetiştirilmesi, ana kapının kullanım şekilleri açık veya kapalı tutulması konusunda herhangi bir yetki ve görevinin olmadığı, olay günü nöbetçi öğrenciye küçük kapıyı açmamaları şeklindeki sözlerinin yetkili bir kişi olmaması nedeniyle bir değer taşımadığı, davalı-sanık ...’nin küçük kapının kullanılmaması şeklindeki sözleri söylediği sırada, ana kapının arızalı olduğu ve her an bir kazaya neden olacağı konusunda bir bilgisinin olmadığı, bu şekilde bir bilgisinin olmasının kendisinden beklenemeyeceği, üzerine atılabilecek bir kusur bulunmadığının bildirildiği, ceza mahkemesince olayın gerçekleşmesinde davalı-sanık ...’nin etki ve kusurunun mahkeme tarafından bilinebilir ve değerlendirilebilir nitelikte olduğu gerekçesi ile sanığın olayda üzerine atılı bir kusurunun bulunmadığı kabul edilerek karar verildiği, kararın temyiz incelemesinden geçerek kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Eldeki dosyada alınan 08.07.2019 tarihli bilirkişi raporunda ise; davalı ... yönünden yapılan kusur incelemesinde; yayaların giriş çıkışı için kullanılan küçük servis kapısının kilitli tutulması konusunda kendi görev ve sorumluluk yetkisinde olmamasına rağmen nöbetçi öğrencilere talimat veren davalı ...'ün kazanın meydana gelmesinde tali kusurlu olup kusur oranının %20 olduğu yönünde rapor düzenlendiği anlaşılmaktadır.

Eldeki dosyada alınan 08.07.2019 tarihli bilirkişi raporunda ise; davalı ... yönünden yapılan kusur incelemesinde; yayaların giriş çıkışı için kullanılan küçük servis kapısının kilitli tutulması konusunda kendi görev ve sorumluluk yetkisinde olmamasına rağmen nöbetçi öğrencilere talimat veren davalı ...'ün kazanın meydana gelmesinde tali kusurlu olup kusur oranının %20 olduğu yönünde rapor düzenlendiği anlaşılmaktadır.

Şu halde; dava konusu rücuen tazminat istemine ilişkin olarak yapılan ceza yargılamasında alınan bilirkişi raporunda, davalı ...’ün kusursuz olduğunun bildirildiği ceza mahkemesince de olayın gerçekleşmesinde davalı-sanık ...’ün olayda üzerine atılı bir kusurunun yer almadığı kabulü ile beraatine karar verildiği ve kararın Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiği, eldeki davada İlk Derece Mahkemesince alınan 08.07.2019 tarihli bilirkişi raporunda ise, davalı ...'ün kazanın meydana gelmesinde tali kusurlu olup kusur oranının %20 oranında olduğu belirtilerek Bölge Adliye Mahkemesince de hükmedilen tazminat miktarından davalının %20 kusur durumuna göre %20 hakkaniyet indirimi yapılarak hesaplama yapılmıştır. Bölge Adliye Mahkemesinin hükme esas aldığı bilirkişi raporu ile ceza dosyasında alınan bilirkişi raporu ve ceza mahkemesi kabulü arasında haksız eylemin kusur yönünden değerlendirilmesinde çelişkiler olduğu anlaşılmakta olup Bölge Adliye Mahkemesince raporlar arasındaki çelişki giderilmeden karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmemiştir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK’nın 371. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekili ile davalı ... mirasçıları vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ... Mirasçılarına geri verilmesine 17.11.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11492, Karar No: 2016/8446, Tarih: 29.09.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/11492 E.  ,  2016/8446 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar verme suçundan şüpheli .... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda ... Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 01/09/2015 tarihli ve 2015/26182 soruşturma, 2015/61638 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yapılan itirazın reddine dair ... 5. Sulh Ceza Mahkemesinin 13/11/2015 tarihli ve 2015/4246 değişik iş sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 26.04.2016 gün ve 742-2016 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.05.2016 gün ve 2016/207627 sayılı yazısıyla dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteminde;

Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 14/11/2007 tarihli ve 2007/9636 esas, 2007/9375 sayılı ilamında da belirtildiği üzere, 5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun '' Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir.

Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir. '' şeklindeki 172/1. maddesi nazara alındığında, dosyada mevcut deliller kapsamında müştekiye karşı suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluştuğu ancak şüphelinin kimliğinin tespit edilemediği somut olayda, eyleme uyan suç bakımından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 66. maddesinde düzenlenen dava zamanaşımı süresi doluncaya kadar şüphelinin araştırılması gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Şikayetçinin yöneticiliğini yaptığı... Apartmanında kapıcı olarak görev yapan şüpheli ...’nın, işine son verilmesi ve gönderilen noter ihtarnamesi üzerine, 11.10.2014 tarihinde kullanmakta olduğu daireyi tahliye ettiği, apartman yönetimi tarafından yapılan kontrollerde evin içinde bulunan diafon sistemine kabloların kopartılması suretiyle zarar verildiğinin tespit edildiği, şüphelinin ise üzerine atılı suçu işlemediğini savunduğu, şüphelinin zarar verdiğine dair görgü tanığının da bulunmadığı, ayrıca elektrik teknisyeni olan tanık İsmail Karakaya’nın düzenlemiş olduğu 29.01.2015 tarihli hasar tespit tutanağının, şüphelinin evi tahliye etmesinden yaklaşık 3,5 ay sonra düzenlendiği, dosyadaki delillere göre diafon sisteminin de eski olduğu ve hasarın kendiliğinden meydana gelmiş olabileceği, mala zarar verme suçunun sadece kasıtlı olarak işlenebilen suçlardan olduğu, taksirli olarak işlenebilmesinin mümkün olmadığı, bu nedenle eylemin şüpheli ... tarafından işlendiğine dair yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilemediği gibi kasıtlı olarak işlendiğine dair de yeterli delil bulunmadığı; ... 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 13.11.2015 tarih ve 2015/4246 D.İş sayılı kararının yerinde olduğu anlaşıldığından kanun yararına bozma isteminin CMK’nın 309. maddesi gereğince REDDİNE, 29/09/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1645, Karar No: 2009/2475, Tarih: 10.04.2009

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/1645 E.  ,  2009/2475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Çekişmeli taşınmazların bulunduğu bölgede kesinleşmiş orman tahdidinin bulunup bulunmadığının merciinden sorularak varsa orman tahdit harita ve mazbatalarının,

2- Çekişmeli taşınmazlar ile bu taşınmazlara en yakın ormanı bir arada gösterir birleşik krokinin,

3- Çekişmeli taşınmaza komşu 162 ada 26, 40, 48, 50 ve 51 sayılı parsellerin tespitlerinin kesinleşip kesinleşmediği de belirtilecek şekilde kadastro tutanaklarının onaylı örneklerinin, var ise dayanakları kayıtlar ve belgelerin celbi ile dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7376, Karar No: 2013/5164, Tarih: 15.05.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/7376 E.  ,  2013/5164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

İstanbul 2 numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu tarafından 10/06/1999 tarih ve 5200 sayılı Karar ile tescillenen ağaçların yer aldığı Tuzla ilçesi 40 pafta, 2994 parsel ile ilgili olarak, sanıkların üyesi oldukları İstanbul 5 Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunca alınan 10/10/2007 tarih ve 835 sayılı Kararda, sunulan teklif projenin İstanbul Üniversitesi Orman Fakültesi tarafından hazırlanacak ağaç revizyon planının iletilmesinden sonra değerlendirileceği belirtilmesine rağmen, kurulun aynı tarihli 836 sayılı Kararında ise böyle bir plan olmaksızın teklif projenin uygun bulunduğu ve yapılan inşai faaliyetler neticesinde parseldeki ağaçlara zarar verildiği iddiasıyla açılan kamu davasında, sanıkların suça konu eylemleri hakkında, mevzuata aykırılıkların bulunup bulunmadığı, bulunması durumunda ise, TCK'nın 257. maddesinde düzenlenen kişi mağduriyetine veya kamu zararına neden olma ya da kişilere haksız kazanç sağlama unsurlarının oluşup oluşmadığı hususlarında uzman bilirkişi kurulundan rapor alınıp tüm kanıtlar birlikle değerlendirilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle beraetlerine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.