muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/8038, Karar No: 2008/6899, Tarih: 31.10.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/8038 E.  ,  2008/6899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 128 ada 38 parsel sayılı 1.611,30 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz idarece tespiti yapılan kıyı kenar çizgi bulunmadığı belirtilerek DSİ'nin belirlediği ... Gölü'nün maksimum su kodu sınırının altında kalması nedeniyle davalı Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ..., yasal süresi içinde satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne ve çekişmeli parselin teknik bilirkişi raporunda (38B) harfi ile gösterilen kısmının davacı adına tesciline, (38A) harfi ile gösterilen kısmının ise kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı gerekçesiyle tescil harici bırakılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 31.10.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9180, Karar No: 2010/7880, Tarih: 01.11.2010

**5. Ceza Dairesi         2010/9180 E.  ,  2010/7880 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zorla kaçırıp alıkoyma ve ırza geçme suçlarından sanık ...’ın yapılan yargılanması sonunda; zorla kaçırıp alıkoyma suçundan beraetine, ırza geçme eyleminin ise reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunu oluşturduğunun kabulüyle mahkümiyetine dair, ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 19.04.2005 gün ve 2004/237 Esas, 2005/104 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık ve müdafii ile katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle zorla kaçırıp alıkoyma suçundan verilen beraet hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün tebliğname gibi ONANMASINA,

Sanık hakkında reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan kurulan hükmün yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya içeriğine uygun olarak oluşumu kabul edilen reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun yasa maddesinde öngörülen cezasının tür ve tutarına nazaran 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddesinde belirlenen 5 yıllık asli zamanaşımına tabi olduğu, hükmün verildiği 19.04.2005 tarihiyle inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından 5237 sayılı TCK.nun 7/2 ile 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında açılan kamu davasının aynı Yasanın 322 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 01.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4164, Karar No: 2014/5672, Tarih: 07.05.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/4164 E.  ,  2014/5672 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Göçmen kaçakçılığı

Hüküm : 1- Sanık ... hakkında;

TCK'nın 37. maddesi dilaletiyle 79/1-b, 35, 62, 52, 53, 58. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2- Sanık ... hakkında;

TCK'nın 37. maddesi delaletiyle 79/1-b, 35, 62, 52, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Temyiz edenler : 1- Sanık ..., 2- Sanık ... müdafii

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık ... ve sanık ... müdafiinin yerinde görülmeyen diğer itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 61/9. maddesindeki adli para cezasının alt sınırının suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az olamayacağına ilişkin düzenlemenin maddede seçimlik ceza öngörülmesi durumunda uygulanabileceği, TCK'nın 79. maddesinde ise adli para cezasının seçenek olarak öngörülmediği gözetilmeden, mahkemece cezanın asgari hadden tayin edileceğinin kabul edilmesine rağmen hükmedilen temel adli para cezasının TCK'nın 52/1. maddesi uyarınca 5 gün yerine TCK'nın 61/9. maddesine yanlış anlam verilerek 60 gün olarak fazla tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanığa verilen cezalardan gün adli para cezasının 5 gün olarak belirlenerek aynı Kanunun 35. maddesi gereğince 1/4 oranında indirim yapılıp 3 gün, 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 2 gün adli para cezası ve 52. maddesi gereğince de günlüğü 20.00 TL hesabı ile paraya çevrilerek sonuç adli para cezasının 40 TL'ye indirilmek suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4179, Karar No: 2011/5608, Tarih: 12.04.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/4179 E.  ,  2011/5608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 22.09.2006 gününde verilen dilekçe ile menfi zararın tazmini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 07.10.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, davalının işletmekte olduğu otelin su sporları bölümünü 13.04.2005 başlangıç tarihli sözleşmeyle kiraladığını, kiranın 2 yıl süreli olduğunu, ancak davalının 02.06.2006 tarihli ihtarı ile sözleşmeyi haksız feshettiğini, haksız fesih sebebiyle 100.000,-EURO kar kaybı zararının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, kira parasının kararlaştırılan ödeme planına uygun ödenmediğini, davacı kiracı hakkında icra takibine girişildiğini, sözleşme uyarınca davacının personel kimliklerini ve hazırlayacağı dosyayı otel idaresine vermediğini, çalışanların yemekhaneden yararlandıkları halde yemek bedellerini ödemediklerini, kira aktinin haklı olarak fesh edildiğini, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, kira sözleşmesi davacıdan kaynaklanan nedenlerle haklı olarak feshedildiğinden, dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Taraflar arasında 13.04.2005 başlangıç tarihli kira sözleşmesinin içeriğinde bir uyuşmazlık yoktur. Kira sözleşmesi bütünüyle incelendiğinde, hasılat kirasına ilişkin olduğu görülmektedir. Dolayısıyla uyuşmazlığın çözümünde, hasılat kirasına ilişkin Borçlar Kanununun 270 vd maddelerinin uygulanması gerekecektir.

Davalı, 02.06.2006 tarihli fesih ihbarında fesih nedenleri olarak kira parasının ödenmesindeki gecikmeleri ve sözleşmenin 4, 6, 7 ve 8.maddelerini göstermiştir. Davalının, sözleşmenin 4, 6, 7 ve 8.maddelerinin ihlaline ilişkin getirdiği bir delil bulunmamaktadır. O halde, çekişmenin giderilmesinde kira parasının ödenmesinde gecikme olup olmadığı hususu üzerinde durulması gerekmektedir. Dosya arasında mevcut bilgi ve belgelerden ve özellikle bilirkişi raporlarından, davacının kira parası ödemekte gecikmesi olduğu, hatta bir kısım kira parasını halen ödemediği sabittir.

Ne var ki, Borçlar Kanununun 288.maddesi gereğince kiracının, kira parasını ödemedeki temerrüdü sebebiyle kira aktinin feshedilebilmesi için kiralayanın, kiracıya 60 günlük bir süre vermesi, bu süre içinde birikmiş olan kira paraları ödenmediği takdirde mehlin sonunda akti feshedeceğini ihbar etmesi gerekir. Üstelik yapılacak fesih ihbarında, hangi aylara ait kira paralarının istendiğinin, istenilen kira paraları miktarının, ödemeler için verilen sürenin, verilen süre içinde kira parasının ödenmemesi halinde sözleşmenin feshedileceğinin ve tahliye davası açılacağının da yazılması gerekir. Davalının, yasanın emredici hükmüne uygun işlem basamaklarını yerine getirmeden yaptığı fesih hüküm ve sonuç doğurmaz. Dolayısıyla, fesihte davalı taraf kusurludur.

Burada ayrıca zarar kavramı üzerinde durulması da gerekecektir. Zarar; bir kimsenin malvarlığında iradesi dışında meydana gelen eksilmedir. Buna maddi zarar da denilir. Zarar, doktrinde çeşitli ayrımlara tabi tutulmaktadır. Bu ayrımlardan biri de, menfi zarar – müspet zarar ayrımıdır. Müspet zarar, o sözleşme nedeniyle mal varlığına girmesi gereken bir miktar paranın girmemiş olması nedeniyle meydana gelen zarardır. Bu niteliği gereği müspet (olumlu) zarar, daima ileriye dönük bir beklenti kaybıdır. Davada talep edilen kar kaybı ise, kardan mahrum kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Genelde de akti kusuruyla fesheden taraftan istenir. Aslında kar kaybı açısından onu talep edenin malvarlığında kusurlu fesihten önce ve sonra bir değişiklik yoktur. Fakat kar kaybı isteyen taraf, kusurlu fesih yüzünden mal varlığındaki ilerde meydan gelecek çoğalmadan mahrum kalmıştır. Bu açıklamalara göre bir tanımlama yapmak gerekirse “kar kaybı” bir tarafın edimini tam olarak ifa etmemesi halinde karşı tarafın malvarlığının olması gereken durumu ile eylemli durum arasındaki maddi değer kaybıdır. Bu niteliği gereği de kar kaybı, farazi bir hesaplamaya dayanır. Mamelekin, gelecekteki çoğalması ihtimali burada nazara alınır; Fesih hadisesi, bu çoğalmaya engel olmuştur.

Zarar, menfi – müspet zarar ve kar kaybı zararına ilişkin bu genel açıklamalardan sonra, mahkemece yapılması gereken iş; davalı, yasanın öngördüğü amir hükümlere uymadan sözleşmeyi feshetmekte kusurlu olduğundan, sözleşmenin feshedildiği tarihten sözleşme ifa ile sonuçlansaydı bu süreye kadar geçecek dönemi kapsayan davacının kar kaybı zararını yöntemince bilirkişilere hesaplatmak, istemi alınacak ayrıntılı ve gerekçeli raporun sonucuna uygun olarak hükme bağlamak olmalıdır.

Değinilen bütün bu yönler bir yana bırakılarak, davanın yazılı bazı gerekçelerle reddedilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 26.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16546, Karar No: 2017/173, Tarih: 19.01.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/16546 E.  ,  2017/173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş ise de dosyada davetiye gideri bulunmadığından duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı ve davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz nedenleri bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir.

Davalı vekilinin temyizine gelince;

Dava konusu taşınmazın acele el koyma dosyasında takdir edilen m² bedeli ile idare tarafından takdir edilen m² değerinin 725-TL olduğu anlaşılmakla, bozmadan önceki bilirkişi raporunda m² değerine 820 -TL, hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise m² değerine 410-TL değer biçilmiş olup, alınan raporlar arasında çelişki olduğundan inandırıcı olmayan bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden

sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Davalılardan Abdülaziz Görgün vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden, hükmün açıklanan nedenlerle HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine davacı idareden peşin alınan temyiz ve taraflardan peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 19/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3466, Karar No: 2019/13762, Tarih: 03.10.2019

**13. Ceza Dairesi         2019/3466 E.  ,  2019/13762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahukmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-)Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik incelemede:

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000. TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1500 TL ve 1000 TL adli para cezalarına ilişkin hükümlerin, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazlarının REDDİNE,

II-)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik incelemede:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III-)Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve hırsızlık suçlarından kurulan hükümlere yönelik incelemede:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Aynı suçu birlikte işleyen suça sürüklenen çocuklardan ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından alt sınırdan ceza tayin edildiği ve TCK’nın 143. maddesi uyarınca arttırım oranı 1/6 olarak belirlendiği halde, suça sürüklenen çocuklar ... ve .... hakkında aynı suçlardan temel ceza belirlenirken, yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle alt sınırdan uzaklaşılmak ve 143. madde uyarınca arttırım oranının da 1/4 olarak belirlenmek suretiyle yazılı şekilde hükümler kurulması,

2- İşyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümde temel uygulama maddesinin doğrudan TCK'nın 116/4. maddesi olarak uygulanması gerekirken, önce 116/2, sonra 116/4. maddeler esas alınarak uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 03/10/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14772, Karar No: 2023/11112, Tarih: 23.10.2023

**4. Hukuk Dairesi         2021/14772 E.  ,  2023/11112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 25.01.2021

SAYISI : 2019/815 E., 2020/1406 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Şanlıurfa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/670 E., 2018/936 K.

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 25.01.2021 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 25.01.2021 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Tasarrufun iptali davalarında dava değerini, takip konusu alacak ile dava konusu şeyin değerinden hangisi az ise o değer oluşturur. Dosya içeriğine göre davacının icra takibine konu kesinleşmiş alacak miktarı 68.689,21 TL olup, temyize konu edilen bu miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 72.070,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 25.01.2021 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23933, Karar No: 2017/14975, Tarih: 30.11.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/23933 E.  ,  2017/14975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkikinin alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçi borçlu, belediyelerine ait vergi, resim ve harçların toplandığı Halk Bankası ... Şubesi hesabı üzerine haciz konulduğunu, anılan banka hesabının kamu hizmetlerinde kullanılması nedeniyle haczedilemeyeceği ileri sürerek haczin kaldırılmasını talep ettiği, mahkemece; 18.04.2016 havale tarihli bilirkişi raporu dikkate alınarak şikayetin kabulü ile anılan hesap üzerindeki haczin kaldırılmasına karar verildiği görülmektedir.

5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim ve harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre, belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için, mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

Asıl olan, alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçlunun tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal bir düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin dar yorumlanması gerekir.

5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşullarının kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir paranın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. Bu konuda ispat yükü ise borçluya düşmektedir. Bir diğer anlatımla, haczedilen paraların vergi, resim, harç geliri olduğunu ya da fiilen kamu hizmetinde kullanıldığını borçlu belediye ispatlamalıdır. Bu nedenle hacizli banka hesabında olan paralar ile ilgili olarak kamuya tahsis kararının bulunmasının sonuca etkisi yoktur.

Buna göre, borçlu belediyeye ait taşınır ya da taşınmaz bir malın haczedilmezliği için o malın fiilen kamu hizmetinde kullanılmasının gerektiği tartışmasız olup, bir malın fiilen kamu hizmetinde kullanıldığının kabulü için ise, o malın kamu hizmetinin yürütülebilmesi amacına uygun bulunması gerekir.

Haciz konulan borçlu belediyenin banka hesaplarında vergi, resim ve harç gelirleri olduğu gibi haczi kabil paraların da bulunduğu durumda, haczedilen hesap havuz hesabı niteliğindedir. Hesabın sürekli işlem görüyor olması ve sürekli yatan ve çekilen paraların