muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/31437, Karar No: 2017/8313, Tarih: 17.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/31437 E.  ,  2017/8313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen “ticareti usulüne aykırı terk etme” suçunun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi, bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesi gerekir.

Sanığın adres değişikliği yaparak başka bir yerde ticarete devam etmesi halinde ise İİK'nın 337/a maddesinde öngörülen suç oluşmayacaktır.

Bu nedenle borçlu şirketin ticareti terk edip etmediğinin tespiti hususunda Antalya Ticaret Sicil Memurluğundaki kayıtlı "...Mahallesi... Apartmanı No:...Kepez Antalya" adresinde ve gerektiğinde varsa diğer adreslerinde zabıta araştırması yaptırılması gerekirken, somut olayda ticaret sicildeki adresi dışında ... Sokak No... Kepez Antalya” adresinde yaptırılan zabıta araştırması sonucuna göre eksik kovuşturma ile yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine kararı verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6102 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 376. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 17/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1195, Karar No: 2016/6265, Tarih: 14.06.2016

**15. Ceza Dairesi         2016/1195 E.  ,  2016/6265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 158/1-h, 43/1, 62, 52/2 ve 53/1-2-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılanlar vekili ve sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

... Şti'de pazarlamacı olan sanık ...'nın, 2008 yılının 2. ayından itibaren şirket adına pazarlamacı olarak katılanların işyerlerine gelip gitmeye başladığı, katılanların başlangıçta çok fazla mal almadıkları, ancak 6. aydan itibaren sanık ...'un, nakit alışveriş yapmaları halinde ekstra bir iskonto uygulayacağını söylediği, katılanların bu teklifin cazip gelmesi üzerine mal almayı kabul ettikleri, sanık ...'un satmış olduğu elektronik eşyalar karşılığında sipariş fişleri düzenlediği, bu fişlere iskonto bedellerini yazarak bir nüshasını katılanlara verdiği, bedelini de nakit olarak tahsil ettiği, sanığın firmadan gizli yaptığı iskontonun anlaşılmaması için kendisinde kalan sipariş fişi nüshalarındaki iskonto miktarlarını ise karaladığı ve bu şekilde firmaya teslim ettiği, birkaç kez sanık ...'un kendi ekonomik sıkıntıları nedeniyle nakit ihtiyacını karşılamak amacıyla katılanlar ile aralarında oluşan güven ilişkisini ve şirket elemanı sıfatını kullanmak suretiyle, yetkisi ve firmanın bilgisi olmadan satış bedelinde ciddi miktarda iskonto yapacağını söyleyerek katılanları aldatarak nakit para tahsil ettiği, bir süre sonra sipariş fişindeki malların firmaca teslimi sonrası gönderilen faturaların iskontosuz bedelle düzenlenmiş olduğunu gördüklerinde katılanların sanık ... ile irtibata geçtikleri, ancak sanık ...'un bir ay sonra fark faturası düzenleneceğini söyleyerek hileli davranışlarına devam ettiği, katılanların bir süre sonra başka bir işyeri ile yaptıkları görüşme sonucu durumdan şüphelenerek firmayı aradıkları ve hesap ekstresini istedikleri, sanık ...'un bilgisayar çıktısı olan hesap ekstresi üzerinde katılanlara vaat ettiği iskonto bedelini hesaplayarak kalemle düzeltme yaptığı ve bu şekilde faks çektiği, katılanların kalemle yapılan bu değişiklikten şüphelendikleri ve firma ile yaptıkları telefon görüşmesinde firmadan 23.883 TL alacaklarının bulunduğu düşüncesinin aksine, 1.779 TL borçlarının olduğu bilgisini aldıkları, bu farkın sanık ...'un iskonto vaadi ile katılanlardan nakit para tahsil etmesinden ve tahsil ettiği bu paraları da firmaya yatırmamasından kaynaklandığı anlaşılmakla, eylemin TCK'nın 158/1-h ve 43/1. maddelerinde düzenlenen zincirleme şekilde nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılanlar vekilinin bir nedene dayanmayan; sanığın ise, atılı suçun oluşmadığına, eksik inceleme ile karar verildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 14/06/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12854, Karar No: 2021/13043, Tarih: 19.10.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/12854 E.  ,  2021/13043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, temyiz isteminin reddi (Ek Karar)

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan ... İdaresi vekilinin temyizinin dava konusu eşyanın müsaderesinin gerektiği ile sınırlı olduğu, ancak dava konusu eşyanın müsadere talebi hususunda mahkemece bir karar verilmediği, eşya yönüyle ortada temyize konu incelenecek bir karar bulunmadığı ve mahkemece mahallinde her zaman bir karar verilebileceği gözetilerek sanık ...'in 03/03/2017 tarihli ek karara yönelik temyiz istemi yönünden yapılan incelemede;

Sanık ...'in 27/10/2016 tarihinde tebliğ edilen hükmü CMUK.nun 310/1. maddesinde öngörülen 1 haftalık yasal süresinden sonra 15/11/2016 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla, mahkemenin temyiz isteminin reddine ilişkin 03/03/2017 tarihli ek kararı yasaya uygun bulunduğundan, sanık ...'in yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle redde dair ek kararın ONANMASINA,

19/10/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6471, Karar No: 2008/8001, Tarih: 03.07.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/6471 E.  ,  2008/8001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve irtifak hakkının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... ve davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Mahkemece hükme dayanak yapılan bilirkişi kurulu raporu yeterli değildir.

Şöyle ki;

Bilirkişi kurulunca somut emsal alınan ... Mah. 647 Ada 9 Parselin dava konusu taşınmazla karşılaştırılması sonucunda; emsalin dava konusu taşınmazdan daha değerli olduğu kabul edilmek suretiyle değerlendirme yapılmış ve mahkemece da bu rapora dayalı olarak hüküm kurulmuştur.

2942 Sayılı Yasanın 11. maddesinin (d) bendi gereğince emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmaz ile emsalin karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Bu itibarla dava konusu taşınmazın ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari m2 değerlerinin oranı ile bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişki giderilmelidir. Dosyaya getirtilen kayıtlara göre; dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas asgari m2 değeri 727,30 YTL, emsal alınan taşınmazın asgari m2 değeri ise 415,60 YTL.dir. Emlak vergi değerleri dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan daha değerli olduğunu göstermektedir. Buna göre dava konusu taşınmazın enaz emsal ile eşdeğer olduğunun tespiti gerekirken emsal taşınmazın dava konusu taşınmazdan daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerlerine ters düşecek şekilde yeterli, inandırıcı ve somut gerekçelere de dayandırılmayan rapora dayanılarak hüküm kurulmuş olması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece bilirkişi kurulundan yukarıdaki açıklanan ilkeye uygun olarak gerekirkse yeni emsal taşınmazların incelendiği ek rapor alınıp oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 3.7.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5627, Karar No: 2022/1611, Tarih: 28.02.2022

**3. Hukuk Dairesi         2021/5627 E.  ,  2022/1611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MERSİN 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen itirazın iptali davasının kısmen kabul, kısmen reddine dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; tarafların istinaf başvurularının kabulü ile düzelterek yeniden esas hakkında verdiği kararın, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ile 08.06.2009 tarihli avukatlık sözleşmesi imzalandığını, davalının verdiği vekaletname ile davalı eczacının birden fazla dosyasını takip ettiği ve ücrete hak kazandığı halde davalının Mersin 9.Noterliğinin 27.02.2017 tarih ve 5695 yevmiye sayılı azilnamesi ile kendisini azlettiğini, ancak vekalet ücretini ödemediğini ve bu sebeple kendisinin vekalet ücret alacaklarına ilişkin olarak Mersin 8. İcra Müdürlüğünün 2017/14654 E. sayılı icra takibi ile takip yaptığını, davalının bu takibe haksız olarak itiraz etmesi üzerine takibin durduğunu belirterek, icra takibine vaki itirazın iptali ile takibin devamına, alacağın % 40’ından az olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı, davacı avukatın tutuklandığını, avukatın ne zaman tahliye olacağı belli olmadığından haklı nedenle davacı avukatın azledildiğini savunarak davanın reddine hükmedilmesini dilemiştir.

Mahkemece, ’davanın kısmen kabulü ile davalının Mersin 8 İcra Müdürlüğünün 2017/14654 sayılı icra dosyasına yapmış olduğu itirazın 116.119,21 TL asıl alacak yönünden iptali ile takibin bu miktar üzerinden devamına, fazlaya ilişkin talebin reddine, davacının icra inkar tazminatı talebinin kabulü ile alacağın %20si olan 23.239,84 TL icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine’ karar verilmiş; karara karşı taraflar istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince ‘6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 353/1.b.2 maddesi uyarınca davacı ve davalı vekillerinin istinaf başvurusunun kabulü ile, Mersin 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 05.09.2019 tarih ve 2017/967 E.-2019/293 k. sayılı

kararının kaldırılmasına ve yeniden yargılama yapılması gerekmediğinden düzeltmek suretiyle yeniden hüküm kurulmasına, Mersin 8. İcra Müdürlüğünün 2017/14654 E. sayılı takip dosyasına vaki itirazın kabulü ile takibin 182.962,36 TL asıl alacak üzerinden devamına, alacağa takip tarihi olan 01.11.2017 tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmesine, alacak likit olmadığından icra inkar tazminatı isteğinin reddine’ karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

kararının kaldırılmasına ve yeniden yargılama yapılması gerekmediğinden düzeltmek suretiyle yeniden hüküm kurulmasına, Mersin 8. İcra Müdürlüğünün 2017/14654 E. sayılı takip dosyasına vaki itirazın kabulü ile takibin 182.962,36 TL asıl alacak üzerinden devamına, alacağa takip tarihi olan 01.11.2017 tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmesine, alacak likit olmadığından icra inkar tazminatı isteğinin reddine’ karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Davacı tarafından davalı aleyhine yapılan icra takibi ile vekalet ücreti alacağı nedeniyle 215.604,00 TL asıl alacak, 62.463,88 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 278.066,88 TL üzerinden 01.11.2017 tarihinde ilamsız takip yolu ile talepte bulunulmuş, davalının borca itiraz edilmesi üzerine takip durmuştur.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgeleri ile özellikle icra takip dayanağının incelenmesinde; İcra takip dayanağında birden fazla dava dosyasının bulunduğu ve alacağa ilişkin olarak her bir dava dosyasının esas numaraları ile talep edilen akdi ve karşı yan vekalet ücret alacakları ayrı ayrı miktar olarak belirtildiği anlaşılmaktadır.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından kararın gerekçesinde yapılan hesaplamada, dosya esas numaraları da gösterilerek ayrı ayrı akdi ve karşı yan vekalet ücreti hesaplaması yapılmış ise de; bir kısım dosyalar yönünden, talep edilmiş olan miktarlardan fazlasına hükmedilmiş olduğu anlaşılmıştır (mesela Mersin 1.İcra Dairesi nin 2009/6924 esas sayılı dosyası yönünden akdi olarak 36.894,96 TL hesaplama yapılarak karar verilmiş ise de, icra takip dosyasında talep edilen miktar bu dosya yönünden 35.604 TL dir )

6100 sayılı HMK. nun 26.maddesinin 1. fıkrasında; “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” hükmü yer almaktadır.

Mahkemece HMK'nun 26.maddesinde belirtilen taleple bağlılık ilkesi göz önünde bulundurulmadan, talep edilen miktarlardan fazlasına hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına

SONUÇ: Yukarıda birince bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi kararının yukarıda yazılı nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 28/02/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22466, Karar No: 2013/20226, Tarih: 27.12.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/22466 E.  ,  2013/20226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı ve davalı taraflarından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Şikayet eden borçlu ... vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, borçlunun Vakıfbank nezdindeki hesaplarına haciz konulduğunu, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’na 5999 sayılı Kanun ile eklenen Geçici 6. maddesi ve 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesine göre bu madde uyarınca ödenecek tazminatın tahsili için İdarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilmeyeceğini, öte yandan borçlu idarenin gördüğü hizmet kapsamında tüm mal hak ve alacaklarının nitelikleri gereği kamu hizmetinin sürdürülebilmesi için kamuya tahsisli olduğunu, ayrıca İİK'nun 82/1. maddesi kapsamında borçlu Kurum mallarının haczinin mümkün olmadığını, bu nedenlerle yapılan haciz işleminin yasaya aykırı olduğunu açıklayarak, haciz kararının kaldırılmasını istemiştir.

Mahkemece, takibin dayanağı olan ilamın karar tarihinin 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 5999 sayılı Kanun'un yürürlük tarihinden sonra olduğu, hüküm altına alınan kamulaştırmasız elatma nedeniyle tazminat alacaklarının tahsili için anılan maddeler gereği haciz yapılamayacağı gerekçesiyle şikayetin kabulüne karar verilmiştir. Hükmün esası, alacaklı vekili; yargılama giderlerine yönelik bölümü ise borçlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar

sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. Maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir. Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayımlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Bazı Kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanunu’nun 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11. fıkrasında bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Her ne kadar; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra, yani 22.08.2012 tarihinde yürürlüğe girmesine karar verilmiş ise de; Anayasa'nın 11. maddesinde, Anayasa'nın bağlayıcılığı ve üstünlüğü ilkesi düzenlenmiş, 138. maddesi ise hakimlere herşeyden önce Anayasa'ya uygun olarak hüküm verme yetkisi tanımıştır. Anayasa'nın 11. ve 138. maddeleri, hakime Anayasa'ya aykırılığı saptanmış, yasa hükmünü iptal kararı yürürlüğe girmemiş olsa bile uygulamama yetkisini hatta yükümlülüğünü vermektedir. Zira iptal edilen hükmün uygulanması, hak arama hürriyetinin içini boşaltma anlamına gelecek ve Hukuk Devleti ilkesi ihlal edilmiş olacaktır. Nitekim, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın iptal kararının yürürlüğe girmemiş olması halinde dahi Anayasa'ya aykırılığı saptanmış yasa hükümlerinin uygulanamayacağına işaret eden kararları vardır. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararını duyurması, iptal edilen yasanın uygulanmasını durdurucu bir tedbir niteliğine bürünmektedir. Karar gerekçelerinin yazımı ve yayımlanmasının uzun süre alması karşısında hiç olmazsa iptal kararının duyurulması, Anayasa'ya aykırı yasa hükmünün uygulanmasını engelleyecektir. (Turan Yıldırım Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi İd. Huk. Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi-Amme İdaresi Dergisi, cilt:26) İptal hükmünün Resmi Gazete'de yayımlanmasından 6 ay sonra yürürlüğe girecek olması Kanun Koyucuya Anayasa'ya uygun yeni yasa maddesi hazırlanması için verilmiş süre olup, bu süre iptal hükmünün uygulanmasını engellemeyeceğinden idarenin mal, hak ve alacakları haczedilebilir. Öte yandan 6111 sayılı Yasa’nın Geçici 2. maddesinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 01.11.2012 tarihli kararı sadece iptal tarihinden sonra konulan hacizler için değil, Anayasa'nın 153. maddesindeki geriye yürümeme ilkesinin kesinleşmiş yargı kararları için geçerli olması nedeniyle iptal tarihinden önce konulan hacizlerde de uygulanır.

Ayrıca 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değişik 2942 sayılı Yasa’nın Geçici 6. maddesinin son fıkrasında bu fıkra hükmünün bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanacağı düzenlemesinin İdare tarafından kamulaştırılmaksızın el konulan taşınmazlara ilişkin tazminat davaları ile kamulaştırma bedeli tespitine ilişkin davalar için geçerli olduğunun kabulü gerekir. Dava niteliği taşımayan İcra İflas Kanunu hükümlerine göre yapılan şikayet başvuruları bu kapsamda kalmamaktadır. Bu nedenlerdir ki haczedilmezlik şikayetleri para alacaklarına ilişkin olup doğrudan taşınmaza ilişkin dava olarak nitelendirilemez, anılan son fıkra kapsamında düşünülemez.

Tüm bu yasal düzenlemeler ve Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı değerlendirildiğinde; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan tazminatlara ilişkin ilamların, icra takibine konu edilmesi halinde, elatma tarihi 09.10.1956 tarih ile 04.11.1983 tarihi arasında ise; takibe konu ilamın 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden önce olması durumunda İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilebileceği, ilam tarihi 30.06.2010 tarihinden sonra ise İdarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

04.11.1983'den sonraki el koymalarda ise; 6111 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesi haciz yasağı getirmekle birlikte anılan Yasa maddesi Anayasa'ya aykırı görülerek 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş olmakla uygulanırlığı kalmamıştır. Bu durumda ilam tarihi yeniden haciz yasağının getirildiği 11.06.2013 tarihinden önce olması halinde haciz konulabileceğinden şikayetin reddi, ilam tarihi 11.06.2013 tarihinden sonra olması halinde ise haciz yasağı mevcut olduğundan şikayetin kabulü gerekir.

Somut olayda; takibe dayanak ilam tarihi 2012 yılı olup, 6487 sayılı Yasa’nın 21. maddesinin yürürlük tarihi olan 11.06.2013 tarihinden öncedir. Öte yandan, ilamda alacağın doğumuna sebep olan idare eyleminin 1983 yılından öncesine ait olduğuna ilişkin iddia ve bilgi bulunmadığından kamulaştırmasız elatmaya ilişkin eylemin 1983 yılından sonra olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda; eldeki takipte, borçlu İdare'nin haczi kabil mal varlığı üzerine haciz konulması mümkündür. Bu nedenlerle, Mahkemenin yazılı gerekçesi isabetli olmamıştır.