muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/13378, Karar No: 2018/15175, Tarih: 24.09.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/13378 E.  ,  2018/15175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava; kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan raporlar hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere göre dava konusu taşınmaz hakkında davalı idarece 1987 yılında kamulaştırma işlemlerine başlandığı, kamulaştırma işlemleri aşamasında dava konusu taşınmazın "itirazlı" olarak kayıtlı bulunduğu, ... Kadastro Mahkemesinin 1980/3 Esas 1995/286 Karar 08.02.2001 kesinleşme tarihli kararı ile davacıların ve bir kısım davacıların murislerinin de aralarında yer aldığı şahıslar adına dava konusu taşınmazın tesciline karar verildiği, taşınmaz maliklerine usulüne uygun olarak tebliğ edilmiş kamulaştırma işlemi bulunmadığı ve dava konusu taşınmaza 04.11.1983 tarihinden sonra el atıldığı anlaşıldığından dava konusu taşınmazın ilgili belediye başkanlığına müzekkere yazılarak dava tarihindeki niteliğinin belirlenip, elatılan kısmının zemin bedeline de hükmedilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalı idarece kamulaştırma işlemlerinin yapıldığı tarihte kıymet takdirinde belirlenen ve bloke edilen bedelin dava tarihi itibari ile döviz kuruna, TEFE oranlarına, bileşik faize ve en yüksek devlet memuru maaşına göre alım gücü belirlenerek, bu bedellerin ortalaması alınmak suretiyle değer tespit eden ve denetime elverişli olmayan rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Dava konusu taşınmazın 1/1000 ölçekli uygulama ve 1/5000 ölçekli Nazım İmar planı kapsamında olup olmadığı, etrafının meskun olup olmadığı, belediye ve mücavir alan sınırları içinde bulunup bulunmadığı ve belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı araştırılıp, değerlendirme tarihinde arsa mı arazi mi olduğu belirlenip sonucuna göre;

Arazi niteliğinde olduğu tespit edilirse Kamulaştırma Yasasının 11/1-f maddesi uyarınca; o yörede mutad olarak ekilen münavebeli ürünleri ve münavebeye alınan ürünlerin dekar başına verim miktarları Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı İlçe Tarım Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2012 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ilgili resmi kuruluşlardan sorulmasından sonra taşınmazın olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirine göre bedel belirlenerek, dava konusu taşınmazı etkileyen objektif değer unsurlarının gözetilmesi,

Arsa niteliğinde olduğu tespit edilirse taşınmazın niteliğine göre oluşturulacak bilirkişi eşliğinde mahallinde keşif yapılarak;

Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca yakın tarihte satışı yapılan emsallerle dava konusu taşınmazın üstün ve eksik yönleri belirtilmek suretiyle mukayese yapılarak değer biçilmelidir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmazlara yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazların, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazların; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin tespiti değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi doğru olmadığı gibi,

2-7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedel bakımından; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davalı idare vekilinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, 24/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9234, Karar No: 2014/6431, Tarih: 12.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/9234 E.  ,  2014/6431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cebir, tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma sanıklar için, kasten yaralama sanık ... için

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Sanık ...'in mağdurelerin babası olduğu ve olay tarihinde eşiyle boşanma davalarının devam ettiği, olay gününde (07.12.2007) katılan ...'ın torunu olan mağdureleri okula götürürken sanıkların araçla yanlarında durdukları ve sanık ... ile katılan ...'ın tartışmaya başladıkları, diğer sanık ...'in ise mağdureleri geldikleri araca bindirdiği, sonrasında katılan ...'ın sanık ...'ten kurtularak mağdureleri bindikleri araçtan aldığı olayda, dosya içerisine incelenmek üzere getirilen Vize Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/94 Esas, 128 Karar sayılı dava dosyasının incelenmesinde, 14.12.2007 tarihli celsede her ayın 2. Cumartesi günleri sabah 09.00 ile Pazar günleri 17.00 arasında müşterek çocuklarını sanık... arasında şahsi ilişki tesis edilmiş olduğunun anlaşılması karşısında, olay tarihinde velâyet yetkisi devam eden sanık ...'in ve eylemine iştirak eden sanık ...'in eylemleri kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurlarını oluşturmadığı gözetilmeden beraatleri yerine yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 12.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/28136, Karar No: 2017/34874, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/28136 E.  ,  2017/34874 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7352, Karar No: 2015/802, Tarih: 20.01.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/7352 E.  ,  2015/802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md. )Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...’nın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 28.02.2000 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıklarının iddia edildiği olayda; mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 20.01.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/17378, Karar No: 2023/144, Tarih: 10.01.2023

**9. Hukuk Dairesi         2022/17378 E.  ,  2023/144 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

SAYISI : 2022/108 E., 2022/608 K.

DAVA TARİHİ : 14.01.2015

KARAR : Davanın kısmen kabülü

Taraflar arasında görülen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalı işverene ait işyerinde 2001 yılı Ocak ayında ikinci el yedek parça ustası olarak çalışmaya başladığını, ... sözleşmesinin 17.01.2013 tarihinde haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini; ancak işçilik alacaklarının ödenmediğini, davacının fazla çalışma yaptığını, Sosyal Sigortalar Kurumuna gerçek ücreti üzerinden bildirim yapılmadığını, çalıştığı süre boyunca asgari geçim indiriminin de ödenmediğini, işten çıkartılırken baskı ile ibraname imzalatıldığını, bu ibranamenin geçersiz olduğunu ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile ödenmeyen ücret, yıllık izin, fazla çalışma, ... bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ile asgari geçim indirim ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde, dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının 09.....2004-27.12.2012 tarihleri arasında kesintili çalıştığını, kendi isteğiyle işten ayrıldığını, fazla çalışma yapmadığını, asgari geçim indirimi alacaklarının ücretine ilaveten ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 23.02.2016 tarihli ve 2016/208 Esas, 2016/66 Karar sayılı kararıyla; toplanan kanıtlara göre ve bilirkişi raporu doğrultusunda hafta tatili ücreti alacağının reddine diğer taleplerin kabulüne karar verilmek suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1.Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı vekili süresi içinde temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 25.04.2019 tarihli ve 2016711496 Esas, 2019/9720 Karar sayılı ilâmı ile; davalı vekilinin bildirdiği dosya numaraları araştırılarak davacı tanıklarının dinlendikleri sırada davalı işveren aleyhine aynı mahiyette dava açıp açmadıklarının tespit edilmesi ve davacının çalışma süresi boyunca izin kullanıp kullanmadığı konusunda beyanının alınması gerektiği, ayrıca kullanılmayan yıllık izin süresinin 130 gün yerine 160 gün esas alınarak hesaplanmasının hatalı olduğu gerekçesiyle Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Birinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 15.09.2020 tarihli ve 2019/343 Esas, 2020/324 Karar sayılı kararıyla; bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, toplanan kanıtlara göre ve bilirkişi raporu doğrultusunda hafta tatili ücreti alacağının reddine diğer taleplerin kabulüne karar verilmek suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı

1.Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı vekili süresi içinde temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 12.01.2021 tarihli ve 2020/8642 Esas, 2021/479 Karar sayılı kararıyla ilâmı ile; davacı tanığı H.Ş.'nin tanık olarak dinlendiği tarihte işverene karşı aynı mahiyette davasının bulunduğu, diğer davacı tanığı H.A.'nın davacı olduğu dosyada ise verilen kararın Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 19.02.2018 tarihli ve 2015/25719 Esas, 2018/3849 Karar sayılı ilâmı ile sadece ödenmeyen ücret alacağının miktarı yönünden bozulmasına karar verildiği, hüküm altına alınan fazla çalışma alacağı hakkında herhangi bir bozma sebebine yer verilmediği, söz konusu dosyada işçinin yaz döneminde 9 saat, kış döneminde ise 18 saat fazla çalışma yaptığı sonucuna ulaşılmış olmasına rağmen eldeki dava dosyasında yaz kış ayrımı yapılmaksızın davacının 15 saat fazla çalışma yaparak çalıştığının kabul edildiği, buna göre davacının fazla çalışma saatlerinin de yaz ve kış dönemleri yönünden ayrı ayrı belirlenmesi ve davacı tarafından hükmün temyiz edilmemesi nedeniyle oluşan usuli kazanılmış hakların gözetilmesi gerektiği gerekçesiyle Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

D. Mahkemece İkinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 12.10.2021 tarihli ve 2021/141 Esas, 2021/494 Karar sayılı kararıyla; bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonucunda, toplanan kanıtlara göre ve bilirkişi raporu doğrultusunda hafta tatili ücreti alacağının reddine diğer taleplerin kabulüne karar verilmek suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

E. Üçüncü Bozma Kararı

1.Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı vekili süresi içinde temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 17.01.2022 tarihli ve 2021/13087 Esas, 2022/481 Karar sayılı kararıyla ilâmı ile; Mahkemenin davanın kısmen kabulüne ilişkin 15.09.2020 tarihli kararında davacının yaz kış ayrımı olmaksızın haftada 15 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiş olup söz konusu karara karşı sadece davalı vekili tarafından temyiz başvurusunda bulunulduğu, buna göre bozma ilâmı sonrasında Mart-Ekim dönemi için davacının haftada 18 saat fazla çalışma yaptığının kabulü ile sonuca gidilmesinin bozma ilamı ile davalı lehine oluşan usuli kazanılmış hakkın ihlali mahiyetinde olduğu gerekçesiyle Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

F. Mahkemece Üçüncü Bozmaya Uyularak Verilen Karar

F. Mahkemece Üçüncü Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonucunda, toplanan kanıtlara göre ve bilirkişi raporu doğrultusunda hafta tatili ücreti alacağının reddine diğer taleplerin kabulüne karar verilmek suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; davacının fazla çalışma yapmadığını, sadece hafta içi 09.00-18.00 saatleri arasında çalıştığını, uzun süre ve her gün aynı saatlerde çalışma yapmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, gerek fazla çalışma gerek ... bayram ve genel tatil ücreti yönündeki kabulün işverene karşı aynı mahiyette davaları olan tanık beyanlarına dayandırıldığını, yıllık izin ücreti alacağının ödendiğini, davacının kesintili çalıştığının dikkate alınmadığını, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanılmadığını belirterek Mahkeme kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla çalışma alacağının hesabında usuli kazanılmış hak ilkesine uyulup uyulmadığı noktasındadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

10.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.