muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7170, Karar No: 2013/1427, Tarih: 01.03.2013

yapması gereken çalışmalar ve göstermesi gereken davranışlar; daha sonra da olay içinde gerçekleşen davranış ve tutumların belirlenmesi gerekir. Az yukarıda açıklandığı gibi; Borçlar Kanunu’nun 149 ve 150. maddeleri hükümleri çerçevesinde değerlendirildiğinde; sözleşmenin yürürlüğe girmemesinde davalı idarenin kusurlu olmadığı açıklıkla ortaya çıkmaktadır. Kaldı ki, ihale dökümanındaki teklif isteme şartnamesinin “Finansman Kaynağı” başlıklı A3 maddesinde, işin tümünün maliyetinin finanse edilmesi için gereken ve ihale bedeline eşit tutarın eksik kısmı (tamamlama kredisi) teklif sahipleri tarafından karşılanacağı; tamamlama kredisinin şartlarının Hazine Müsteşarlığı’nın limitine uygun olacağı; her teklif sahibinin yabancı para tamamlama kredisi için lüzumlu gördüğü gerekli garanti şartını, açık şekilde tarif edeceği açıklanmıştır. Davalı idarenin, sözü edilen kredinin davacılara sağlanabilmesine yönelik tutum ve davranışları, “kusur” olarak nitelendirilemez. Çünkü davalı buna ilişkin bir edim yüklenmemiştir. İşin yapımına ilişkin davalı idarenin ekonomik olanağının yeterli olup olmadığı, tarafların kusur durumlarının değerlendirilmesine etkisi kabul edilemez. Tüm bu sebeplerle, somut olayda sözleşmenin yürürlüğe girmemesinde davalı idarenin kusurundan sözedilemez. Sonuç olarak; sözleşmenin yürürlüğe girmesinden önceki aşamada, davacı tarafın yaptığı giderlerden ötürü 818 Sayılı Kanun’un 96. maddesi hükmü gereğince de davalının sorumluluğu kabul edilemez. Çünkü, anılan Yasa hükmü gereğince akdî sorumluluk koşullarının gerçekleşebilmesi için; a)geçerli bir borç ilişkisinin varlığı, b)borcun tamamının ya da kısmen ifa edilmemiş olması, c)borcun ifa edilmemiş olması sebebiyle alacaklının zarar görmesi, d)zarar ile borcun ifa edilmemesi arasında uygun illiyet bağının bulunması, e)borçlu edimini ifa etmemede kusurlu olması koşullarının birlikte gerçekleşmesi zorunludur. Oysa belirtilen bu koşullar gerçekleşmemiştir.

Açıklanan tüm bu sebeplerle, davacılar tarafından 14.10.1998 tarihinde .....Bankası’nda yapılan havale ile ödendiği iddia edilen 20.000,00 TL ile 17.09.1998 tarihinde Vakıflar Bankası’ndan yapılan havale ile ödendiği ileri sürülen 20.000,00 TL’nin toplamının yarısı olan 20.000,00 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmesinin gerekip gerekmediğinin araştırılması; iadesi gerekirse bu miktarın ve 818 Sayılı Kanun’un 413 ve izleyen maddeleri hükümleri gereğince ve vekâletsiz iş görme kuralları uyarınca davacılar tarafından yapılan ve davalı İdarece de kabul edilen işler varsa ve bedelleri de dava konusu edilmiş ise, işlerin yapıldığı zamandaki serbest piyasa fiyatlarına göre uzman bilirkişi ya da bilirkişi kurulu aracılığıyla yerinde keşif ve inceleme yapılmak suretiyle bedellerinin belirlenmesiyle, taleple de bağlı kalınarak, bu nitelikteki işlerin bedelinin tahsiline karar verilmesi gerekir.

Davacı tarafından davalıya teslim olunan banka teminat mektubunun iadesi zamanı, erteleyici koşulun gerçekleşmediği tarih olduğuna göre; belirlenecek bu istenebilirlik tarihinden sonra teminat mektubunun iadesi için temerrüt ihtarı davalıya gönderilmiş ise, bu tarihten itibaren davacının teminat mektubuyla ilgili giderleri gözetilebilir. Ancak, teminat mektubunun davacıya iadesine karar verilmesi isabetli olmuştur. Yukarıda açıklanan hususlara ilişkin araştırma ve inceleme yapılarak varılacak sonuca göre hüküm kurulması ve fazlaya ilişkin tüm taleplerin reddine karar verilmesi gerekmektedir.

Diğer yandan, 1086 Sayılı HUMK’nın 417. maddesi hükmüne aykırı olarak; yargılama giderlerinin red ve kabul oranı yerine, tarafların kabul edilen kusur oranlarına göre paylaştırılması da kabul şekli bakımından doğru değildir.

Açıklanan sebeplerle hakem kurulu kararı, davalı yararına bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte belirtilen nedenlerle Erzurum 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2009/20 D.İş Esas ve 2009/21 sayılı Kararının “Hakem kararındaki davacının vekilinin mahkememize yapılmış usulüne uygun bir talebi bulunmadığından talep yönünden esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına” içerikli 1. bendinin hüküm fıkrasından çıkarılmasına ve yerine “HUMK’nın 536. maddesi hükmünde öngörülen koşullar gerçekleşmediğinden 01.12.2008 tarih ve 14947/JHN sayılı Hakem Kurulu Kararının onanmasına ilişkin talebin reddine” cümlesinin yazılmasına ve kararın gerekçesinin de değiştirilerek düzeltilmiş bu şekliyle kararın ONANMASINA, yukarıda 2.a bendinde belirtilen nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine; 2.b maddesinde açıklanan sebeplerle davalının sair temyiz itirazlarının kabulüne ve Hakem Kurulu Kararının davalı yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 28.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6775, Karar No: 2021/12114, Tarih: 25.11.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/6775 E.  ,  2021/12114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak davasında verilen davanın kısmen kabulüne dair hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; ek kararla kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmiştir. Verilen ek kararı davacı tarafın temyiz etmesi üzerine, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; sebepsiz zenginleşmeye dayalı alacak davasıdır.

Bölge Adliye Mahkemesince; davacının istinaf talebinin esastan reddine yönelik hükmünün davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz harç ve giderlerinin süresinde yatırılmaması nedeniyle 25/01/2021 tarihli ek kararla, kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmiş, ek karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun "Kıyas yoluyla uygulanacak hükümler başlıklı 366' ıncı maddesi atfıyla "Harç ve giderlerin yatırılması" başlıklı 344 üncü maddesinde "(1) İstinaf dilekçesi verilirken, istinaf kanun yoluna başvuru için gerekli harçlar ve tebliğ giderleri de dâhil olmak üzere tüm giderler ödenir. Bunların hiç ödenmediği veya eksik ödenmiş olduğu sonradan anlaşılırsa, kararı veren mahkeme tarafından verilecek bir haftalık kesin süre içinde tamamlanması, aksi hâlde başvurudan vazgeçmiş sayılacağı hususu başvurana yazılı olarak bildirilir. Verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme

başvurunun yapılmamış sayılmasına karar verir. Bu karara karşı istinaf yoluna başvurulması hâlinde, 346 ncı maddenin ikinci fıkrası hükmü kıyas yoluyla uygulanır." hükmü yer almaktadır.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen kesin süre içerisinde harç ve giderler tamamlanmadığından, kararın temyiz edilmemiş sayılmasına ilişkin ek karar usul ve yasaya uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; yasaya uygun bulunan kararın temyiz edilmemiş sayılmasına ve temyiz dilekçesinin reddine dair ek kararının ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 25/11/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2136, Karar No: 2024/7027, Tarih: 24.09.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/2136 E.  ,  2024/7027 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/3175 E. 2022/2059 K.

SUÇ : Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığının 14.04.2022 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca kamu davası açılmıştır.

2. Tarsus 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.11.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Kanunu’nun 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 43 üncü maddesi, 52 nci maddesinin ikinci, dördüncü fıkrası, 53 üncü maddesi, 58 nci maddesi ve 63 üncü maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

3. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 28.12.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteği;

Tanıkların kolluk beyanlarının mahkeme huzurunda alınan ifadelerinden üstün tutulmasının hukuka aykırı olduğuna, ele geçen uyuşturucunun kişisel kullanım sınırında olduğuna, hassas terazilerin uyuşturucu satışında kullanıldığına dair delil bulunmadığına, suçun unsurları itibariyle oluşmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

1. Dava konusu olay, sanığın, uyuşturucu madde ticareti yaptığı iddiasına ilişkindir.

2. Adana Bölge Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 23.02.2022, 01.03.2022, 01.03.2022 tarihli raporlarına göre; ele geçirilen maddelerin Metamfetamin maddesi olduğunun tespit edildiği belirlenmiştir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

1. Dava konusu olay, sanığın, uyuşturucu madde ticareti yaptığı iddiasına ilişkindir.

2. Adana Bölge Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 23.02.2022, 01.03.2022, 01.03.2022 tarihli raporlarına göre; ele geçirilen maddelerin Metamfetamin maddesi olduğunun tespit edildiği belirlenmiştir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık ... aşamalarda alınan savunmalarında uyuşturucu madde kullanıcısı olduğunu ancak uyuşturucu madde satışı yapmadığını, kendisine iftira atıldığını savunmuş ise de; sanığın ikametinden iki adet hassas terazi ve net 6,2 gram metamfetamin maddesi ve net 0,5 gram ağırlığında kubar esrar maddesi ele geçirilmiş olması, tanıklar ..., ... ve ...'ın mahkemece üstünlük tanınan soruşturma aşamasındaki beyanları, teşhis tutanakları uyarınca tanıklar ..., ... ve ...'ın sanığı kesin ve net olarak teşhis etmiş olmaları, sanığın tanıklar ile arasında husumet bulunmadığını beyan etmiş olması da dikkate alındığında tanıkların sanığa suç isnadında bulunmalarını gerektirecek dosya kapsamına yansıyan herhangi bir hususun bulunmaması, fiziki takip tutanakları içerikleri, tutanak mümzi tanıkların mahkeme huzurunda alınan beyanlarında fiziki takip tutanakları içeriklerini doğrulamış olmaları, tanıklardan ele geçirilen maddeler ile sanığın ikametinde ele geçirilen maddelerin metamfetamin maddesi olması, her ne kadar sanık soruşturma aşamasında tanık ...'i tanımadığını beyan etmiş ise de; rızaen telefon inceleme tutanağı içeriğine göre sanığın 24.02.2022-25.02.2022 tarihlerinde tanık ... ile aralarında arama kayıtlarının tespit edilmiş olması, 26.01.2022 tarihli tespit tutanağı uyarınca sanığın ikametinde ele geçirilen şeffaf poşetin tanık ...'den ele geçirilen uyuşturucu maddenin sarılı olduğu şeffaf poşetin devamı niteliğinde olduğunun tespit edilmiş olması, aylık ortalama gelirinin 4.000,00 TL olduğunu beyan eden sanığın ikametinde ele geçirilen uyuşturucu maddelerin ortalama piyasa değerinin 3.206,00 TL olduğunun tespit edilmiş olması ve sanığın savunmasında uyuşturucu maddeye aylık ortalama 6.000,00 TL verdiğini beyan ettiği dikkate alındığında gelirinin çok üzerinde değerde olan uyuşturucu maddeyi kişisel kullanımı için almasının hayatın olağan akışına aykırı olması, yine her ne kadar sanık savunmasında ikametinde ele geçirilen hassas terazilerden birinin tanık ...'a ait olduğunu, diğer hassas teraziyi ise ikametinin bahçesinde temizlik yaparken bulduğunu beyan etmiş ise de sanığın bu savunmasının hayatın olağan akışına aykırı olması birlikte değerlendirildiğinde; sanığın suçtan kurtulmaya yönelik olduğu değerlendirilen savunmalarına mahkemece itibar edilmeyerek sanığın tanıklar A.A., İ.Z. ve F.Y'ye uyuşturucu madde satmak suretiyle üzerine atılı uyuşturucu madde ticareti suçunu işlediği, sanığın uyuşturucu madde satışına ilişkin eylemlerini birden fazla kez gerçekleştirmesi nedeniyle zincirleme olarak işlediği gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye mahkemesince, İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda isabetsizlik görülmediği, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği belirtilerek sanık müdafinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, delillerin değerlendirilmesine, eylemin kanunda öngörülen suç tipine uymasına ve cezanın kanuni bağlamda uygulanmış olmasına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dava dosyası kapsamına göre usul ve kanuna uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 28.12.2022 tarihli ve 2022/3175 Esas, 2022/2059 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tarsus 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.09.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2016/11918, Karar No: 2017/25935, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/11918 E.  ,  2017/25935 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12802, Karar No: 2021/18743, Tarih: 29.12.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/12802 E.  ,  2021/18743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat, müsadereye yer olmadığına

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle,

O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 29/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7044, Karar No: 2013/9690, Tarih: 10.06.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/7044 E.  ,  2013/9690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Beraat

Gerekçeli karar başlığında yanlış yazılan suç tarihlerinin 31.12.2003, 31.12.2004 ve en son 2005/Aralık döneminde KDV beyannamesi verilmesi nedeniyle 31.12.2005 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

1- Sanık hakkında "2003 ve 2004 takvim yıllarına ilişkin kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suç tarihlerinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

2- Sanık hakkında 2005 takvim yılına ilişkin kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

2- Sanık hakkında 2005 takvim yılına ilişkin kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

17.09.2003 tarihinden itibaren gerçek bir ticari faaliyeti bulunmayan sanığın komisyon karşılığında sahte fatura düzenlediğinin iddia olunması, sanığın sahte fatura düzenlemediğini, matbaada çalıştığını, patronu ...'in isteği üzerine işyerinin kendisi adına açıldığı ve faturaların sahte olup olmadığını bilmediğini savunması ve 05.04.2006 ve VDNR 2006-V-263/16 sayılı vergi tekniği raporunda "03.10.2003 tarihli açılış yoklamasında iş yerinin 30 metre kare olduğu, işyerinde çalışan işçisinin bulunmadığı, işyerine ait depo, ambar, şube v.b. hususların bulunmadığı, 13.03.2006 tarihli İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığının talebi üzerine başlatılan incelemede mükellef sanığın işyeri ve ikametgah adresinde bulunmadığı ve tanınmadığı, buna rağmen 2005/Aralık dönemine kadar yüksek matrahlı KDV beyannamesi verdiği, matrahlarının yüksek olmasına rağmen ya sonraki döneme devreden vergiler olduğu yada çok küçük miktarlarda ödenecek vergilerin çıktığı ve bu vergilerin hiç birinin ödenmediğinin tespit edilmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi için, sanık hakkında vergi incelemesi başlatılmasına esas olan Eron Kağ. Matb. Rek. Pro. Org. San Tic. Ltd. Şti.'nin yetkilileri dinlenerek raporda sözü edilen 4 adet faturayı kimden ve hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları, bunlarla ilgili belgeler olup olmadığı, sanığı tanıyıp tanımadıkları saptanarak hiçbir mal girişi veya faaliyeti bulunmayan sanığın toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 10.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11761, Karar No: 2016/9151, Tarih: 27.10.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/11761 E.  ,  2016/9151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu hizmetine tahsis edilen eşya hakkında hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : 1-TCK'nın 142/1-a, 143, 35, 62/1, 53 maddelerine göre 2 yıl 9 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına

2-Sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan: Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıkların kentsel dönüşüm alanı içerisinde bulunan trafodan kablo çalmak istedikleri, bir adet elektrik kablosunu kestikleri, yapılan ihbar üzerine olay yerine gelen güvenlik görevlilerinin sanıkları araç içerisinde alkol alırken yakaladıkları, yaptıkları kontrolde araç içerisinde bıçak, eldiven, demir kesme testeresi, maket bıçağı gibi malzemelerin ele geçirildiği, bu şekilde sanıkların hırsızlığa teşebbüs ve mala zarar verme suçlarını işledikleri iddia kabul olunan somut olayda;

Mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 27/10/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.