muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/3093, Karar No: 2013/17315, Tarih: 12.11.2013

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 18.05.2009 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak boşandığı eşiyle aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek,dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında,bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,12.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9721, Karar No: 2021/11800, Tarih: 07.09.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/9721 E.  ,  2021/11800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın eylemi neticesinde katılandaki yaralanmanın, yüzde sabit ize neden olduğu ayrıca hayat fonksiyonlarını orta (2) derecede etkileyen kemik kırığının meydana geldiği olayda, birden fazla nitelikli hal ihlaline neden olan sanık hakkında TCK'nin 86/1. maddesince temel cezaya hükmedilirken meydana gelen zararın ağırlığı ve kastının yoğunluğu da dikkate alınarak TCK'nin 3. maddesindeki cezada orantılılık ilkesi ve TCK'nin 61. maddesindeki ölçütler dikkate alınarak sonuca etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 07/09/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21684, Karar No: 2015/8787, Tarih: 11.12.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/21684 E.  ,  2015/8787 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2015/352438

K A R A R

Hırsızlık suçundan, suça sürüklenen çocuk A.. K.. hakkında yapılan yargılama sonunda Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla Küçükçekmece 1. ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, Küçükçekmece 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/03/2015 tarihli ve 2014/328 Esas 2015/99 Karar sayılı kararını müteakip, Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin 19/06/2015 tarihli ve 2015/627-432 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen Küçükçekmece 1. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 13/07/2015 tarihli ve 2015/942 D.İş sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 19.10.2015 gün ve 2015/Esas 21262/67565 Karar sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11.11.2015 gün ve 2015/352438 sayılı tebliğnamesiyle Dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasasının 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesindeki" (1) Çocuk mahkemesi, Asliye Ceza Mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin ' görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin ' görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.

(4) Çocuklar hakkında açılan kamu davaları, Kanunun 17 nci maddesi hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Kanunla kurulan mahkemelerde görülür." yine aynı Kanun'un geçici 1, 2 ve 3. maddelerinde " (1) 2253 sayılı Kanun gereğince kurulan çocuk mahkemelerinde derdest bulunan ve bu Kanun ile kurulan çocuk mahkemesinin görevine giren dava ve işler, bu mahkemeler faaliyete geçtiğinde çocuk mahkemesine devredilir.

../...

(2) Genel ceza mahkemelerinde görülmekte olan ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar hakkındaki dava ve işler çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerine devredilmez.

(3) Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet Başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi..." hükümlerinin yer aldığı;

Merci Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 170 sayılı kararında derdest davaların yeni kurulan çocuk mahkemelerine devri yönünde hüküm bulunmadığı, 09/10/2013 tarihli ve 801 sayılı Yargı Çevresi Değişikliği konulu kararında ise derdest davaların kesinleşinceye kadar halen görüldükleri mahkemeleri tarafından bakılması gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle karar tesis edilmiş ise de; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun geçici 1. maddesinin 3. fıkrasında, çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, genel mahkemelerin kovuşturma görevinin, çocuk mahkemeleri kurulup göreve başlayıncaya kadar süreceği öngörülmüş olup, aynı Yasa'nın geçici 2. maddesinde yer alan derdest davaların devredilemeyeceğine dair hüküm, yasanın yürürlüğe girdiği tarihte onsekiz yaşını doldurmuş olan sanıklar yönünden geçerli olup, inceleme konusu görev uyuşmazlığı ile ilgisi bulunmadığından, Küçükçekmece 1. Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması gerekirken, Küçükçekmece 1. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görülmekle, (BAKIRKÖY) 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinden kesin olarak verilen 13.07.2015 gün ve 2015/942 D.İş sayılı kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (a) bendi uyarınca sonraki işlemlerin merciince yerine getirilmesine, 11.12.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20389, Karar No: 2015/879, Tarih: 03.02.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/20389 E.  ,  2015/879 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 10/07/2014

Numarası : 2013/741-2014/541

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi süresi içinde davalı vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 03.02.2015 günü belirlenen saatte temyiz eden davalı ............. Tekstil San. ve Tic.Ltd.Şti. vekili Av.M. T. ile karşı taraftan davacı K.. K.. vekili Av.V. S. geldiler. Gelenlerin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafların sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının davalı şirkette 14.02.2012-18.04.2012 tarihleri arasında çalıştığını, iş akdinin geçerli bir neden olmaksızın işvereni tarafından feshedildiğini, haksız fesih nedeniyle açılan davada İnegöl 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinin 2012/257 E.-2013/446 K. numaralı dosyası ile feshin geçersizliğine ve müvekkilinin işe iadesine karar verildiğini, bu kararın kesinleşmesine müteakip, davalı işverene işe iade amaçlı ihtarname keşide edilerek tebliğ edildiğini, bu ihtara/başvuruya rağmen davacı müvekkilinin işe davet edilmeyerek işe başlatılmadığını, iş akdinin feshi tarihinde müvekkilinin aylık net ücretinin 1.650,00 olduğunu, davacının, işverene ait ............deki mağazada sabah 11.00-23.00 saatleri arasında çalıştığını, çalıştığı dönemde işyeri yeni faaliyete geçmekte olduğundan bazı günler gece 00.00’dan sonra işten çıkabildiğini, hafta sonu ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışmasına rağmen ücretinin ödenmediğini iddia ederek ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, işe başlatmama tazminatı ve 4 aylık boşta geçen süre ücretinin tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece -gerekçesiz olarak- davacının davalı işveren tarafından süresinde işe başlatılmadığı kabul edilmiştir.

Mahkemece -gerekçesiz olarak- davacının davalı işveren tarafından süresinde işe başlatılmadığı kabul edilmiştir.

Dosya kapsamından, davacının işe iade kararının temyiz edilmeden kesinleşmesi üzerine, kararın tebliğinden itibaren 10 günlük yasal süre içinde davalı işverene ihtarname keşide ederek işe başlatılmasını talep ettiği, bu ihtarnamenin davalı şirkete 02.09.2013 tarihinde tebliğ edildiği, davalı işverenin 1 aylık yasal süre içinde 01.10.2013 tarihinde davacıyı fesihten önceki şartlar ve haklarla 7 gün içinde işe başlaması için davet ettiği, bu ihtarnamenin davacının noter aracılığıyla gönderdiği 28.08.2013 tarihli ihtarnamenin başlık kısmında isminin altında yazılı olan “.......... Mah. ........... Sitesi ........ Blok D:........ ......../Aydın” adresine gönderildiği, ihtarnamenin “verilen adrese gidilmiş, isim ve imzadan imtina eden komşunun beyanı üzerne mahalle muhtarına gidilmiş ve muhtarlıkta kaydının olmadığı ismen tanınmadığı anlaşılmış olup 04.10.2013 tarihinde mercine iade” şerhi ile iade edildiği, bunun üzerine davalı şirketin dava açılmasından sonra bu sefer aynı ihtarnamenin noter tarafından kimlik tespiti yapılan son kısmında yazılı olan “........ Mah. ............ Bulvarı ....../....... ........ Aydın” adresine 06.11.2013 tarihinde yine noter vasıtası ile tekrar işe başlatma yönünde iradesini içeren ihtarname keşide ettiği, bu ihtarnamenin de “verilen adreste M. T. 'na sorulmuş, muhatabı tanımadığı beyanı üzerine 08.11.2013 tarihinde merciine iade edilmiştir.“ şerhi ile iade edildiği ve tebliğ edilemediği anlaşılmıştır.

Davalı işveren yukarıda özetlenen süreç dikkate alındığında, davacının işe başlama yönündeki talebini kabul ederek davacıyı yasal 1 aylık süre dolmadan işe başlaması için kendisinin bildirdiği adreslere ihtarname göndererek davet etmiştir. İhtarname davacının bildirilen adreslerde oturmaması nedeni ile tebliğ edilememiştir. Bu hale göre davacı işe başlama konusunda samimi olmadığından davalı işverenin yaptığı ilk fesih geçerli hale gelmiştir. Bu nedenle davacının işe iadeden kaynaklanan işe başlatmama ve 4 aylık boşta geçen süre ücretine ilişkin taleplerinin reddi yerine kabulü hatalı olmuştur.

3-Davalı işverenin yaptığı fesih yukarıda özetlenen duruma göre geçerli hale geldiğinden, hizmet süresinin tespitinde işe iadeden kaynaklanan 4 ayın ilavesi mümkün değildir. Bu nedenle davacının ihbar tazminatı davalı şirket yanında çalıştığı 14.02.2012-18.04.2012 tarihleri arasındaki 2 ay 4 günlük süre dikkate alınarak 4857 sayılı Yasa'nın 17/1-a bendine göre 2 hafta üzerinden hesap edilmelidir. Yazılı şekilde ihbar önelinin 4 hafta olduğu tespitinden sonra 8 hafta üzerinden ihbar tazminatını hesap eden rapora göre karar verilmesi doğru olmamıştır.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına takdir olunan 1100,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 03.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10851, Karar No: 2016/7685, Tarih: 12.05.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/10851 E.  ,  2016/7685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen kayıp kaçak bedelinin iadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 422.30 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 12.05.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24449, Karar No: 2015/1237, Tarih: 29.01.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/24449 E.  ,  2015/1237 K.**

* KAMULAŞTIRMADAN ARTA KALAN BÖLÜMÜN BEDELİ

* ARSA

* KAMULAŞTIRMA KANUNU (2942) Madde 10

* KAMULAŞTIRMA KANUNU (2942) Madde 11

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki kamulaştırmadan arta kalan bölümün bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava kamulaştırmadan arta kalan bölümün bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

1) Dosyadaki bilgi ve belgelere göre, dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirleyen 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bilirkişi kurulu raporunda emsal alınan taşınmazın satış tarihi 15.07.1990 olup değerlendirme tarihinden yaklaşık 22 sene öncesine ait satış işlemi olduğudan, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın mahalden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2) Dava konusu taşınmazın ve bitişik parsel 33 ada 6 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma belgelerinin davalı idareden, davalı idareye satışlarına ilişkin satış akit tablolarının da ilgili Tapu Sicil Müdürlüğünden getirtilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi,

3-Davalı idare harçtan muaf olduğu halde aleyhine harca hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

2) Dava konusu taşınmazın ve bitişik parsel 33 ada 6 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma belgelerinin davalı idareden, davalı idareye satışlarına ilişkin satış akit tablolarının da ilgili Tapu Sicil Müdürlüğünden getirtilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi,

3-Davalı idare harçtan muaf olduğu halde aleyhine harca hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 29.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2821, Karar No: 2022/3908, Tarih: 23.05.2022

**11. Hukuk Dairesi         2022/2821 E.  ,  2022/3908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ünye 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 11.03.2021 tarih ve 2018/18 E. - 2021/81 K. sayılı kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nce verilen 07.12.2021 tarih ve 2021/717 E. - 2021/1518 K. sayılı kararın davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine verilen temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair 22.02.2022 tarihli ek kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Dava, kambiyo senedine dayalı icra takipleri nedeniyle borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, kararın davacılar vekilince istinaf edilmesi üzerine istinaf mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacılar vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuşsa da, istinaf mahkemesince verilen 22/02/2022 tarihli ek kararla temyiz talebinin süresinde yapılmadığı gerekçesiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair ek karar verilmiştir.

Bu kez temyiz isteminin reddine dair ek karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince temyiz isteminin süre yönünden reddine ilişkin olarak verilen ek kararda hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen temyiz isteminin süre yönünden reddine ilişkin kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, davacılardan temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 23/05/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/909, Karar No: 2020/2385, Tarih: 19.02.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/909 E.  ,  2020/2385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabul ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın savunmalarında, hırsızlık suçunun işlendiği saati kesin olarak belirten herhangi bir beyanda bulunmadığı, müştekinin de olay günü ikametinden saat 12.00 sıraları ayrıldığını, saat 21.00 sıraları ikametine geldiğinde, hırsızlık olayını anladığını ifade etmesi ve olay günü 5237 sayılı TCK’nun 6/1-e maddesine göre gece sayılan zaman diliminin saat 18.07 de başlaması karşısında, hırsızlık suçunun gece sayılan zaman diliminde işlendiğine ilişkin kanıtların nelerden ibaret olduğu karar yerinde gösterilip tartışılmadan, 5237 sayılı TCK’nun 143. maddesiyle artırım yapılması,

2-Sanığın bozma ilamı öncesi verdiği ilk temyiz dilekçesinde zararı giderdiğini ifade etmesi karşısında, zararını giderilip giderilmediğine ilişkin müşteki beyanı da alınarak, sonucuna göre, sanık hakkında, 5237 sayılı TCK’nun 168. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Lehe bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanığa yargılama gideri olarak yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 19.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.