muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/22660, Karar No: 2015/11636, Tarih: 11.06.2015

Ayrıca, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Yargılama ile ilgili bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını mahkemenin açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini içeren bu hakkın ve yargılamanın aleniliği ilkelerinin gerçekleşmesinin en önemli aracı duruşma yapılmasıdır.

Duruşma yapılmaksızın dosya üzerinden karar verilmesi ise istisna olup, ancak bu konuda kanuni dayanak bulunması halinde mümkündür. Eş deyişle; ancak hukukun izin verdiği “ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz, delil tespiti, İcra ve İflas Kanununun 17 ve 18’inci maddelerinde öngörülen şikâyet davaları” gibi durumlarda dosya üzerinden karar verilebilir. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320/1’inci maddesi hükmünün de bu çerçevede değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

Öte yandan; Hukuk Muhakemeleri Kanunu, hukuk yargılama usulüne önemli bir yenilik olarak “ön inceleme” müessesesini getirmiştir. Kanun gerekçesinden “...yargılamanın gecikme sebebi olarak gösterilen, mahkemelerce tam hazırlık yapılmadan tahkikata başlanılmasını” engellemek amacına yönelik olduğu anlaşılan bu müessese ile; tarafların iddia ve savunmalarına ilişkin dilekçelerin verilmesinin ardından, ancak tahkikat aşamasına geçilmeden önce, ama bu aşamaya hazırlık niteliğinde tarafların sulhe teşviki, delillerin toplanması ve sunulması için gerekli işlemlerin yapılması, tarafların anlaştıkları ya da uyuşmadıkları konuların tespiti ve dava şartları ile ilk itirazların değerlendirilerek sonuca bağlanması ön incelemenin kapsamını oluşturmaktadır. Bu nedenle mahkeme ön inceleme için bir gün tespit ederek taraflara tebliğ edecektir.

Açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulduğunda; eldeki davada, ön inceleme ve tahkikata ilişkin duruşma açılıp,karar verilmesi gerekmektedir.

2- Dosyanın incelenmesinde, dava konusu ödeme emirlerine ilişkin belgeler ile bunların tebliğine ilişkin tebliğ evraklarının dosya içerisinde bulunmadığı anlaşılmıştır.

3- Davaya konu iflas erteleme kararının davalı kuruma bildirilmemiş olduğu belirtilmiş ise de, davalı Kurumun söz konusu iflas erteleme kararına müdahil olup olmadığı araştırılmamıştır.

Yukarıda anlatılanlar ışığında, mahkemece, davaya konu ödeme emirleri ile tebliğlerine ilişkin evraklar getirtilmeli, davalı Kurumun iflas erteleme kararında

müdahil olup olmadığına göre karardan haberdar olup olmadığı değerlendirilmeli ve duruşma açılarak karar verilmesi gerekmektedir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine, 11.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8407, Karar No: 2010/9588, Tarih: 30.10.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/8407 E.  ,  2010/9588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKKEKÖY ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/02/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalı  adına  kayıtlı  213  ada  1  parsel  sayılı  taşınmazın  bir  kısmının  kıyı  kenar  çizgisi  içerisinde  kaldığını  ileri  sürerek, elatmanın  önlenmesi, yıkım ve  bu kısmın  kaydının  iptaline  karar  verilmesini  istemiştir.

Davalı, davanın  reddini  savunmuştur.

Mahkemece, hak  düşürücü  süre  nedeniyle  davanın  reddine  karar   verilmiştir.

Karar, davacı  vekili  tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çekişme konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı iddiasına dayalı tapu iptal ve yıkım isteklerine ilişkin olup, mahkemece; 3402 Sayılı Yasa’nın 12. maddesinde 5841 Sayılı Yasa ile yapılan değişiklik gözetilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine,

Ancak, hemen belirtilmelidir ki, bir taraf, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya da yeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinden sorumlu tutulmaz.

Anılan bu kural yasal ve yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır. (Baki Kuru, Hukuk Usulü Mahakemeleri 5. Cilt, sayfa 5338, dipnot 159; 10. H.D. 21.12.1976, 8770/8739 ve dipnot 160: 5. HD 12.09.1977, 5445/5655 dipnot 161: 10. HD 24.02.1976, 6296/1297)      Ayrıca, her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Öte yandan avukatlık ücreti 04.09.1957 tarih ve 4/16 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca yargılama giderlerinden sayılır. Davacı Hazine, temyiz dilekçesinde sair nedenlerden söz etmek suretiyle bu hususa değinmiştir.

Hal böyle olunca,  somut olayda mahkemece yapılan keşif sonucu çekişmeli bölümün kıyı kenar çizgisi içinde bulunduğu ve dava tarihinde davacı Hazine’nin haklı olduğu anlaşıldığına ve yargılama sırasında yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa gereğince dava reddedildiğine göre davalının tüm yargılama giderlerinden sorumlu tutulması gerekirken, aksine yazılı düşüncelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulması isabetsizdir.

Davacı Hazine’nin yukarıda değinilen yargılama giderleri  açısından temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlere hasren HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA,  30.9.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/777, Karar No: 2011/3373, Tarih: 17.11.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/777 E.  ,  2011/3373 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ... bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; reşit olmayan mağdure ile cinsi münasebette bulunma suçundan mahkûmiyetine, diğer suçtan beraatine dair Bandırma 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 27.10.2005 tarih ve 2005/487 Esas, 2005/527 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa isnat olunan reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun tâbi olduğu kanun maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibariyle 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 21.01.2003’den inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği, sanığa isnat olunan reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçunun tâbi olduğu kanun maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibariyle 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddesine göre 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi olup sanığın sorgusunun yapıldığı 22.04.2003 tarihinden itibaren zamanaşımını kesen bir işlemin olmadığı, inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nun 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında açılan kamu davalarının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 17.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15467, Karar No: 2017/26422, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/15467 E.  ,  2017/26422 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/26204, Karar No: 2012/15470, Tarih: 02.07.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/26204 E.  ,  2012/15470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kayıp eşyayı sahiplemek

...

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık ...'a atılı bulunmuş malı sahiplenmek suçunun gerektirdiği cezanın miktar ve nev'i itibariyle tabi olduğu 765 sayılı TCK'nın 102/4 maddesine göre hesaplanan 5 yıllık zamanaşımının savunmasının alındığı tarih olan 06.07.2005 ile sanık ...'a atılı bulunmuş malı sahiplenmek suçunun gerektirdiği cezanın miktar ve nev'i itibariyle tabi olduğu 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2 maddelerine göre hesaplanan 7 yıl 6 aylık zamanaşımının suç tarihi olan 14.12.2004 ve inceleme tarihleri arasında gerçekleştiği anlaşılmakla, hükmün BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık ... ve sanık ... hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 02.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6042, Karar No: 2023/735, Tarih: 09.03.2023

**12. Ceza Dairesi         2019/6042 E.  ,  2023/735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.10.2015 tarihli ve 2015/358 Esas, 2015/1028 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair hüküm tesis edilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mahkemenin Kabulü

"İddia, sanık savunması, keşif, bilirkişi raporu ve dosya kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde; sanığın uzun süredir yurt dışında yaşadığı ve suça konu bahçeyle ilgilendiğine dair dosyada delil bulunmamaktadır. Bu nedenle söz konusu ağaçların sanık tarafından dikildiğine dair delil bulunmaması nedeniyle sanığın beraatine karar verilecektir. Bir an sanığın kendisi ya da talimatıyla başkası tarafından dikildiği düşünülse dahi yukarıdaki bilgiler de dikkate alındığında idarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamayacağı, koruma kurullarının kararıyla höyük ve tümülüslerde toprağın sürülmesine izin verilmediği, yeni ağaç dikilmesine izin verilemeyeceğinin karar altına alındığı, idarece belirlenen bu hususlara uyulmaması halinde eylemin suç olarak düzenlendiği, bu hususun da TCK 2. maddesine aykırı olduğu, sanığın mülkiyet hakkına dayanarak zeytin fidanlarını diktiğinin kabulü gerektiği, suça konu yerin kazı çalışması yapılan yere uzak olduğu, tarihi eserlere ya da sit alanına zarar verme durumu olmadığı, sanığın suç işleme kastı bulunmadığının kabulü gerektiği, kaldı ki 2863 sayılı Kanunun 9. maddesinde fiziki müdahalenin tanımı yapıldığı, ağaç dikmenin fiziki müdahale olarak tanımlanmadığı, böylelikle sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmadığı ve suç kastı bulunmadığı kanaatine varılarak beraatine karar verilecektir. "

2. 26.06.2014 tarihli olay yeri görgü ve tespit tutanağı ile, ... ilçesi, Ortaklar Beldesi, Tekin Köyünde, tapunun 19 parsel numarasında kayıtlı taşınmaz üzerinde (8 x 12) sıra halinde toplam 96 adet zeytin ağacı ile zeytin ağaçlarının arasına karpuz dikilmiş olduğu, ağaçların bakımlı ve diplerinin çapalanmış olduğu tespit edilmiştir.

3. Sanık, 10.07.2014 tarihli hazırlık beyanında; dava konusu taşınmazın tapuda kendi adına kayıtlı bulunduğunu, 1973 yılından beri Almanya'da yaşadığını ve senede yalnızca bir aylığına Türkiye'ye geldiğini, bu sebeple bahçe ile ilgilenemediğini, iki yıl kadar önce ...ni Köyü'nde ikamet eden ... isimli şahıs ile bahçeyle ilgilenmesi ve mahsulün yarısını paylaşması konusunda anlaşmaya vardıklarını, o tarihten bu yana bahçe ile adı geçen şahsın ilgilendiğini, şahsın suça konu yerin sit alanı olduğunu ve üzerine ekim dikim yapılmaması gerektiğini bildiğini beyan etmiştir.

4. Sanık 15.10.2015 tarihli duruşmada alınan savunmasında; 19 no'lu parselin kendisine ait olduğunu, araziye zeytin fidanı dikmediğini, kimin diktiğini bilmediğini, yurtdışında yaşadığı için ilgilenen kimsenin bulunmadığını beyan ederek, 10.07.2014 tarihli hazırlık beyanını aynen tekrar ettiğini belirtmiştir.

5. Bilgi sahibi olarak ifadesi alınan ... 'ın 01.07.2014 tarihli hazırlık beyanında; dava konusu taşınmazın ... isimli şahsa (sanık ...'ın eşi) ait olduğunu, ...'ın Almanya'da ikamet ettiğini, bir önceki yıl araziye zeytin fidanları diktirdiğini, 19 parsel üzerinde halen zeytin fidanları ve karpuz bulunduğunu, kendisinin arazinin bakım ve hasadını yaptığını, çapa yaptığını, karpuzları suladığını, çıkan mahsulü yarı yarıya paylaştıklarını beyan etmiştir.

6. Dava konusu taşınmaz, ... II Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 10.04.1991 tarih ve 1943 sayılı kararı ile tescilli Magnesia Antik Kenti 1. derece arkeolojik sit alanında kalmaktadır.

7. Arkeolog bilirkişi tarafından dosyaya sunulan 02.10.2015 havale tarihli raporda, izinsiz ağaç dikimi sonucu sit alanına zarar verildiği tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Katılan Vekilinin, Sanığın Mahkumiyetine Dair Hüküm Tesis Edilmesi Gerektiğine Yönelik Temyiz İsteği Yönünden;

6. Dava konusu taşınmaz, ... II Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 10.04.1991 tarih ve 1943 sayılı kararı ile tescilli Magnesia Antik Kenti 1. derece arkeolojik sit alanında kalmaktadır.

7. Arkeolog bilirkişi tarafından dosyaya sunulan 02.10.2015 havale tarihli raporda, izinsiz ağaç dikimi sonucu sit alanına zarar verildiği tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Katılan Vekilinin, Sanığın Mahkumiyetine Dair Hüküm Tesis Edilmesi Gerektiğine Yönelik Temyiz İsteği Yönünden;

Sanığın, 10.07.2014 tarihli hazırlık beyanında; dava konusu taşınmazın tapuda kendi adına kayıtlı bulunduğunu, 1973 yılından beri Almanya'da yaşadığını ve senede yalnızca bir aylığına Türkiye'ye geldiğini, bu sebeple bahçe ile ilgilenemediğini, iki yıl kadar önce Gümüşyeni Köyü'nde ikamet eden ... isimli şahıs ile bahçeyle ilgilenmesi ve mahsulün yarısını paylaşması konusunda anlaşmaya vardıklarını, o tarihten bu yana bahçe ile adı geçen şahsın ilgilendiğini, şahsın suça konu yerin sit alanı olduğunu ve üzerine ekim dikim yapılmaması gerektiğini bildiğini beyan ettiğinin, bilgi sahibi olarak ifadesi alınan ... 'ın da benzer mahiyette beyanda bulunduğunun anlaşılması karşısında, Magnesia Antik Kenti 1. derece arkeolojik sit alanında kalan taşınmazda gerçekleştirilen suça konu eylemler nedeniyle, sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair hüküm tesisi yerine, yazılı şekilde beraat kararı verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden;

1. Mahallinde ... mühendisi bilirkişi refakatinde yeniden keşif icra edilerek, suça konu 96 adet zeytin ağacının hangi tarihte araziye dikildikleri tespit edilip, suç tarihinin tereddüte yer vermeyecek şekilde tespit edilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Hazırlık aşamasında bilgi sahibi olarak dinlenen ... 'ın tanık olarak duruşmaya çağrılıp olaya ilişkin beyanının alınmaması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (A) ve (B) bentlerinde açıklanan nedenlerle ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.10.2015 tarihli ve 2015/358 Esas, 2015/1028 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1583, Karar No: 2021/2459, Tarih: 22.03.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/1583 E.  ,  2021/2459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; onanmasına dair Dairemizin 25.01.2021 gün ve 2021/46 - 2021/510 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

İlk derece mahkemesince verilen 12.04.2018 tarihli hükmün davalı kadın tarafından istinaf edilmesi üzerine bölge adliye mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, bölge adliye mahkemesi kararının davalı kadın tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 13.01.2020 tarihli ilamıyla bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak ilk derece mahkemesinin kararı bozulmuş, dosya ilk derece mahkemesine gönderilmiştir. İlk derece mahkemesince bozmaya uyularak verilen 24.09.2020 tarihli karar Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 373/4 maddesine göre temyiz kanun yoluna tabi olduğundan karar davacı erkek tarafından temyiz edilmiş ve hükmün Dairemizin 25.01.2021 tarihli kararıyla onanmasına karar verilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince verilen kararların temyizi üzerine Yargıtayca verilen bozma ilamına uygun olarak ilk derece mahkemesince verilen kararların temyiz edilmesi neticesinde Yargıtay tarafından verilen karara karşı karar düzeltme kanun yolu bulunmadığından, davacı erkek vekilinin 18.02.2021 tarihli dilekçesi hakkında Dairemizce yapılacak bir işlem olmayıp, dosyanın ilk derece mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 22.03.2021 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2016/9390, Karar No: 2018/4200, Tarih: 10.04.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/9390 E.  ,  2018/4200 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 4. paragrafının “Sanığa verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 605 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 25 TL olarak hesabıyla 15.125 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” şeklinde değiştirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/38, Karar No: 2020/530, Tarih: 16.01.2020

**14. Hukuk Dairesi         2020/38 E.  ,  2020/530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Konya 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 18.05.2018 tarihinde verilen dilekçeyle yasal önalım hakkına dayalı tapu iptal ve tescil talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda: davanın reddine dair verilen 07.03.2019 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davacı vekili tarafından talep edilmiştir. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince istinaf talebinin usulden reddine dair verilen karar davacı tarafından temyiz edilmiştir. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'nce 21.11.2019 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin usulden reddine dair karar verilmiş olup, bu ek kararın davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı yasal önalım hakkına dayalı tapu iptali ve tescil talebinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece davanın reddine karar verilmiş, davacı istinaf talebinde bulunmuştur.

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'nce 10.10.2019 tarihinde davacının istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 341/2. maddesi uyarınca usulden reddine dair aynı kanunun 352. maddesi gereğince, kesin olmak üzere karar verilmiştir.

Davacının temyiz talebi üzerine, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'nce HMK'nın 362/1-a maddesi uyarınca, temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

Somut olayda; Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin 10.10.2019 tarihli kararıyla, yerel mahkeme kararının HMK'nın 341/2 ve 346. maddeleri gereğince kesin olarak karar verildiği anlaşılmaktadır. HMK 362/1-a maddesinde de açıkça belirtildiği üzere verilen karar kesin nitelikte olduğundan davacının temyiz talebinin ilgili bölge adliye mahkemesince reddedilmesine dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, 21.11.2019 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi 21.11.2019 tarihli ek kararının ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesince GÖNDERİLMESİNE, 16.01.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.