muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7456, Karar No: 2014/3419, Tarih: 18.02.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/7456 E.  ,  2014/3419 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/67767

MAHKEMESİ : Manavgat 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/07/2012

NUMARASI : 2012/405 (E) ve 2012/681 (K)

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

Sanıktan bir adet ruhsatsız tabanca ve bir adet yasak bıçak ele geçirilmiş olması karşısında eylemin tek suç olarak kabulü ile TCK’nun 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima kuralı uyarınca en ağır cezayı gerektiren fiilden hüküm kurulması, buna göre de 6136 sayılı Kanunun 13/1 madde ve fıkrasında tanımlanan ruhsatsız tabanca taşımak suçundan dolayı silah sayısı dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle ceza tayini gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında ayrıca 6136 sayılı Kanunun 15/1. madde ve fıkrasında tanımlanan yasak niteliği haiz bıçak taşımak suçundan da mahkumiyet kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan hükümlerin bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 18.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2850, Karar No: 2017/5175, Tarih: 09.10.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/2850 E.  ,  2017/5175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24/11/2015 tarih ve 2011/221-2015/201 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi asıl davada davalı birleşen davada davacı Cem Davetiyeleri ve Matbaacılık San. Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl davada davacı vekili, müvekkilinin düğün davetiyesi ürettiğini, tasarım ve faydalı modellerinin tescilli olduğunu, davalı şirket tarafından EGE, YAĞMUR katalogları adı altında ve www.cemdavetiyeleri. com internet sitesinde müvekkil ürünlerini taklit ile tasarımdan ve faydalı modelden doğan haklarına tecavüz ettiğini, haksız rekabete yol açtığını ve haksız kazanç elde ettiğini beyanla tasarımdan doğan haklara tecavüz fiillerinin durdurulmasına, müvekkilinin davetiye piyasasındaki itibarının zedelenmesinden dolayı 150.000,00 TL manevi tazminat, tasarımdan doğan haklara tecavüz edenin tasarımı kullanmakla elde ettiği kazanca göre 10.000 TL yoksun kalınan kazancın davalıdan tahsiline, mahkeme kararının Türkiye çapında yayın yapan 2 farklı gazetede yayınlanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiş, birleşen dava yönünden davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada davacı vekili, dava konusu 2010/01559, 2007/02889, 2010/02990, 2006/03017, 2008/04027, 2004/01736 tescil numaralı endüstriyel tasarımlar ve 2010/02637 tescil numaralı faydalı model belgesinin hükümsüzlüğünün gerektiği, endüstriyel tasarımları ve faydalı modelinin yenilik ve ayırt edicilik vasıflarını taşımadığı, birçok firma tarafından daha önceden kullanıldığı, topluma mal olduğunu ileri sürerek davalının faydalı model ve endürtriyel tasarımlarının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiş, asıl dava yönünden davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; asıl davanın, endüstriyel tasarım ve faydalı model hakkına tecavüzün meni ile maddi manevi tazminat istemi, karşı davanın endüstriyel tasarım ve faydalı modelin hükümsüzlüğü ile sicilden terkin istemine ilişkin olduğu, asıl dava yönünden, davacı Sedef Davetiyenin 2010/01559-5 nolu tescilli tasarım ile davalının 20416 kod nolu ürünü arasında bilgilenmiş kullanıcı gözünde belirgin benzerlik bulunduğu, yine faydalı model açısından davacının faydalı modeli ile davalının 20485 kodlu ürünü karşılaştırıldığında faydalı model kapsamında kaldığının anlaşıldığı, davalı kullanımlarının endüstriyel tasarım hakkına ve faydalı modele yönelik tecavüz fiilini oluşturduğu, diğer tasarımlar yönünden davalı kullanımlarının davacı tasarımı kapsamında kalmayıp bilgilenmiş kullanıcı gözünde farklı olduğundan herhangi bir tecavüz ve haksız rekabet durumu oluşmadığı, somut olayda mevcut kayıt ve belge ve defterlere göre, ürününün niteliği, davalı tarafın ürün satışları, B.K ve hakkaniyet gereği endüstriyel tasarım ve faydalı modele tecavüz nedeniyle 2.500,00 TL maddi tazminat ve 2

.K ve hakkaniyet gereği endüstriyel tasarım ve faydalı modele tecavüz nedeniyle 2.500,00 TL maddi tazminat ve 2.500,00 TL manevi tazminat takdir edildiği, bu nedenle tecavüzün tespiti ve menine, söz konusu ürünlerin piyasaya sürülmesinin, satışa sunulmasının engellenmesine, ürünlere el konulmasına ve imhasının ve kararın gazetede ilana karar verildiği, birleşen dava yönünden davacı tarafın sunduğu deliller dikkate alındığında dava konusu tasarımların koruma tarihinden evvel yenilik niteliklerinin bulunmadığını ispata elverişli olmadığı, sunulan bir kısım delillerin bilgilenmiş kullanıcı gözünde belirgin benzerlik arz etmediği, bilirkişiler tarafından resen yapılan araştırmada da yenilik giderici herhangi bir delile rastlanmadığı, bu nedenle endüstriyel tasarımların hükümsüzlüğü gerektiğinin ispat edilemediği, yine birleşen dava da faydalı modelin hükümsüzlüğü yönünden bilirkişi heyeti her ne kadar hayat tecrübelerine göre farklı yerlerde söz konusu buluşa yönelik yurtdışı firmalarında uzun yıllardan beri kullanılan ürünler olduğu belirtilmiş ise de bunun sadece kendi şahsi görüşlerini ifade eden değerlendirmeler olduğu, faydalı modelin hükümsüzlüğü için yeterli olmadığı, faydalı model belgesinin hükümsüzlüğü yönünden dosya içerisinde somut bir belge olmadığı, faydalı modelin hükümsüzlüğü talebinin reddi gerektiği, bu nedenle birleşen dava yönünden faydalı model ve endüstriyel tasarımın hükümsüzlüğü istemine yönelik davanın reddine, asıl dava yönünden davanın kısmen kabulü ile davalı kataloğundaki 21416 ve 20485 kodlu ürünün davacının endüstriyel tasarım ve faydalı modeline benzer olduğundan bu ürünler yönünden tecavüzün tespiti ve menine, piyasaya sürmesinin, satış yapmasının, katalogda tanıtım yapmasının engellenmesine, ürünlere el konulmasına, katalogdaki bu ürünlere ilişkin kısımların çıkarılmasına, el konulan ürünlerin masrafı davalıdan alınmak suretiyle imhasına, hüküm kesinleştikten sonra masrafı davalıdan alınmak suretiyle beş büyük gazeteden birinde ilanına, 2.500,00 TL maddi, 2.500 TL manevi tazminatın davalı taraftan tahsili ile davacıya ödenmesine, diğer tasarımlara yönelik davalının kullanımı benzer olmadığından davacı taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Kararı asıl ve birleşen dava yönünden davalı-davacı Cem Davetiyeleri ve Matbaacılık San. Tic. Ltd. Şti. vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve Türk Borçlar Yasası'nın 50. maddesine göre verilen maddi tazminatın ve buna bağlı olarak da belirlenen manevi tazminatın takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl dava da davalı- birleşen davada davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 09/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33420, Karar No: 2017/15717, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/33420 E.  ,  2017/15717 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18602, Karar No: 2014/12603, Tarih: 30.09.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/18602 E.  ,  2014/12603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Alanya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/02/2013

NUMARASI : 2012/165-2013/41

Davacı N.. K.. tarafından, davalı O.. K.. aleyhine 21/03/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 01/02/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı bir okulda hizmetli olarak çalışmakta olup davalının bu okula gelerek gıyabında okul yetkililerine "birkaç kadını motosikletle taciz eden, bir bayanı rahatsız etmesi sebebi ile yargılanan böyle bir şahsı okulda nasıl çalıştırıyorsunuz" şeklindeki hakaret içerikli söylemleri nedeni ile kişilik haklarının saldırıya uğradığını belirterek uğramış olduğu manevi zararının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, vatandaşlık görevi gereği okul yetkililerini uyarmak amacıyla söz konusu beyanları kullandığını belirtmiş ve davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davalının vatandaşlık hakkını kullandığı, davacı hakkında açılmış olan pek çok davanın bulunduğundan davalının beyanlarının saldırı niteliği taşımadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından; Alanya 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2011/361 Esas, 2012/143 Karar sayılı ilamı ile davalının davaya konu beyanlarından ötürü hakaret suçundan cezalandırılmasına karar verildiği, kararın kesin olduğu, ayrıca davalının iddia ettiği gibi davacı hakkında cinsel taciz suçlaması ile verilmiş bir karar ya da yürütülmekte olan kamu davasının da bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nun 53. maddesi uyarınca, ceza mahkemesince belirlenen maddi olgunun hukuk hakimini bağlayacağı kabul olunmaktadır. Mahkemece kesinleşmiş ceza mahkumiyetini dışlar biçimde ret kararı verilemez. Gerekçede yer alan hususlar ancak BK'nun 43. maddesi uyarınca indirim nedeni sayılabilir. Mahkemece uygun miktarda manevi tazminata karar verilmesi gerekirken davanın reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmemiş kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edillen kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 30/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5842, Karar No: 2012/11613, Tarih: 27.12.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/5842 E.  ,  2012/11613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeni ile Çardaklı Köyü çalışma alanı içinde bulunan 105 ada ve 106 ada 41 parsel sayılı 14268,93 ve 12487,78 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar davalı ..., 106 ada 55 ve 119 ada 1 parsel sayılı 11963,61 ve 1594,29 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar davalı ..., 121 ada 1 ve 153 ada 1 parsel sayılı 30475,41 ve 12961,81 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar davalı ..., 121 ada 8 ve 47 parsel sayılı 13870,88 ve 5812,27 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar davalı ..., 101 ada 1, 103 ada 1 ve 6 106 ada 9, 13, 15, 38, 51, 115 ada 2, 117 ada 4, 118 ada 3, 121 ada 19 ve 47, 122 ada 1, 140 ada 1 ve 147 ada 1 parsel sayılı 28368.31, 18845.53, 15086.23, 17641.85, 10601.54, 10599.50, 8487.18, 23332.16, 11236.77, 6871.04, 3735.97, 1517.23, 1426.37, 1564.29 ve 18387.90 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar sırası ile davalılar ..., ... ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... adlarına tespit edilmiştir. Davacı ..., miras yolu ile gelen hakka dayanarak taşınmazların babası ... ... adına tescili istemi ile dava açmış; yargılama sırasında tapu kaydına da dayanmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine, dava konusu taşınmazların tespit gibi tescillerine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiş, mahkemece temyiz süresinin geçirilmiş olması nedeni ile temyiz talebinin reddine karar verilmiş, ek karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Hükmü temyiz eden tarafa ilamın tebliğ edildiği 09.05.2012 tarihi ile temyiz dilekçesinin mahkemeye verildiği 25.05.2012 tarihi arasında yasada öngörülen temyiz süresi geçmiştir. Mahkemece bu yön saptanmak suretiyle verilen kararda bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Bu nedenlerle yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile temyiz isteminin reddine ilişkin hükmün ONANMASINA, 27.12.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/23871, Karar No: 2018/453, Tarih: 16.01.2018

**8. Ceza Dairesi         2017/23871 E.  ,  2018/453 K.**

**"İçtihat Metni"**

Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan sanık ... hakkında 09.03.2010 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kaldırılarak hükmün açıklanması sonucu verilen kararın Dairemizce bozulması üzerine TCK.nun 245/1. madde ve fıkrası uyarınca hükümlülüğüne dair; İNEGÖL 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.10.2017 gün ve 2017/174 esas, 2017/125 karar sayılı hükmünün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işleyen sanık hakkında açıklanan hükümde, CMK.nun 231/11. madde ve fıkrasına aykırı olarak, hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilmesi ve ayrıca suça konu kredi kartı ile ATM den para çektiği ve aynı zamanda bir işyerinden de harcama yaptığı anlaşılan sanık hakkında TCK.nun 245/1. maddesi uyarınca belirlenecek temel cezadan aynı Yasanın 43/1. maddesi uyarınca arttırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozmaya uyularak,yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, bir sebebe dayanmayan temyiz itirazı yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün ONANMASINA, 16.01.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6990, Karar No: 2019/7308, Tarih: 10.10.2019

**10. Hukuk Dairesi         2018/6990 E.  ,  2019/7308 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

No : 2018/979-2018/1320

Mahkemesi : Mersin 1. İş Mahkemesi

No : 2017/114-2018/65

Dava, itirazın iptali ile icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmiştir.

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı vekili özetle, davalının babasından ölüm aylığı almak için eşinden anlaşmalı olarak boşandığını, kurumu tarafından yapılan tespit sonucunda davalının aylığının kesilerek haksız olarak kurumdan alınan aylıkların tahsili amacıyla davalı hakkında başlatılan icra takibine itiraz ettiğini, davalı tarafın haksız ve kötüniyetli itirazının iptali ile asıl alacağın %20'sinden aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

II-CEVAP

Davalı vekili, davacının talebini kabul etmeyerek, muvazaalı bir boşanma söz konusu olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Mahkemece, davanın kabulü ile, Mersin 2. İcra Müdürlüğü'nün 2017/2691 esas sayılı dosyasına yapılan itirazın iptaline, asıl alacak olan 71.568,51 TL’nin %20’si icra inkar tazminatı olan 14.313,70 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI:

Özetle; tüm dosya kapsamına göre davalı ile boşanılan eşin birlikte yaşamadığı, kurum tutanağının aksinin sabit olduğu kanaati ile davalının istinaf talebinin kabulü ile ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı vekili kararın bozulmasını istemiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Dava, yersiz aylıkların tahsili amacıyla yapılan icra takibinde, itirazın iptali ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Hakkında verilen boşanma kararı 19.10.1998 tarihinde kesinleşen davalıya, yaşamını yitiren sigortalı üzerinden hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle, davacı Kurumca gerçekleştirilen işlemle kesildiği ve yersiz olarak ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuk ettirildiği anlaşılmaktadır.

Hakkında verilen boşanma kararı 19.10.1998 tarihinde kesinleşen davalıya, yaşamını yitiren sigortalı üzerinden hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle, davacı Kurumca gerçekleştirilen işlemle kesildiği ve yersiz olarak ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuk ettirildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 56. maddesinin ikinci fıkrasında; eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıklarının kesileceği, bu kişilere ödenmiş olan tutarların, 96. madde hükümlerine göre geri alınacağı yönünde düzenleme yapılmıştır. Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir.

İnceleme konusu davaya ilişkin olarak ise; davalının eski eşinden 19.10.1998 yılında boşanmasına rağmen 06.09.2012 tarihine kadar adreslerinin aynı olması, nüfus kayıtlarına göre davalının adresinin ... Mah. ... Sokak No:5/1, eski eşinin adresinin ise ... Mah. ... Sokak No:13/1’de ikamet etmesi karşısında 19.09.2012 tarihli kolluk tutanağına göre davalının ... Sokak No:13/1’de, eski eşinin ise ... Sokak No:5/1’de ikamet ettiğinin belirtilmesi, davalının 01.10.2010 tarihinden itibaren ... Sokak No:13 adresinde telefon aboneliğinin bulunması, eski eşin sağlık hizmet sunucularındaki adresinin davalının adresi ile aynı olması, ve bu kayıtlara telefon numarası olarak davalının ev telefon numarasının verilmesi, kurum denetmenleri tarafından eski eşin adresi olan ... Mah. ... Sokak No:13/1 adresine gidildiğinde davalı ve eski eşinin aynı ikamette birlikte yaşadıklarının tespit edilmesi, 14.06.2017 tarihli kolluk tutanağında 19.10.1998-22.06.2016 tarihleri arasında davalı ve eski eşinin ... Mah. ... Sokak No:5/1’de birlikte yaşadıklarının tespit edilmesi, kurum denetmen raporunda davalının eski eşinin adresi olan ... Sokak’ta 4 yıldır ikamet ettiğini, eski eşinin ise kızı ile birlikte yaşadığını beyan etmesi karşısında, eski eşinin 3-4 yıldır ... Sokak No:13/1’de yalnız yaşadığını, 2-3 aydır kendi adresinde davalının yaşadığını, kendisinin ise kızı ile yaşadığını beyan etmesi birlikte gözetildiğinde ve yine dosyada muhtar, kolluk ve tarafların beyanlarında ikamet edilen adreslere ilişkin beyanlarda çelişkiler olduğu açıktır. Ayrıca 5510 sayılı Kanunun 59/2. maddesi gereğince Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından düzenlenen tutanakların aksi sabit oluncaya kadar geçerli olup, aksinin ancak eş değer belgelerle ispatlanmasının gerektiği göz önünde bulundurularak, toplanan deliller birlikte değerlendirildiğinde, somut davada Kurum denetim raporunun aksinin ispat edilemediği ve bu nedenle davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun kabulüne ilişkin kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi kararının yukarıda açıklanan nedenlerle HMK’nın 373/2 maddesi gereği BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 10/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8868, Karar No: 2020/4932, Tarih: 09.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/8868 E.  ,  2020/4932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

İş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından doğrudan hükmolunan adli para cezalarının miktarları ve türlerine göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan ve 5237 sayılı TCK'nun 142/1-b, 31/3. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddelerinde öngörülen 7 yıl 12 aylık uzamış dava zamanaşımı süresinin, suç tarihi olan 07.05.2012 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 09.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.