muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/14884, Karar No: 2025/606, Tarih: 16.01.2025

**9. Hukuk Dairesi         2024/14884 E.  ,  2025/606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/31 E., 2024/297 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda Dairece, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341/2 hükmü uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre 01.01.2023-31.12.2024 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2023 tarihi itibarıyla kesildiği; bu nedenle somut davadaki ücret tespitinin, hükmün temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373/4 hükmü uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple,

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

16.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10452, Karar No: 2012/11090, Tarih: 09.11.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/10452 E.  ,  2012/11090 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayanla cinsel ilişki ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından sanık ...'nin yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair İnegöl 1. Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 04.02.2009 gün ve 2007/50 Esas, 2009/23 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükmün ONANMASINA,

Reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan verilen hükme yönelik temyize gelince;

Sanığa, TCK.nın 104/1. maddesi gereğince belirlenen 1 yıl 6 ay temel hapis cezasının TCK.nın 43. maddesi uyarınca 1/2 oranında artırılması sonunda, 1 yıl 15 ay yerine 2 yıl 3 ay hapis cezası belirlenmek suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu cihetin yeniden yargılama yapılmaksızın düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanarak, hükümde yer alan "2 yıl 3 ay hapis cezası" ibaresinin "1 yıl 15 ay hapis cezası" olarak değiştirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8921, Karar No: 2019/9849, Tarih: 07.10.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/8921 E.  ,  2019/9849 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK‘nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin, eksik inceleme ile karar verildiğine, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelik temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan Kanun maddesinin (50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince) gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi;

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 3. ve 4. fıkralarının hükümden çıkarılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 705 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 14100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1805, Karar No: 2012/6942, Tarih: 30.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/1805 E.  ,  2012/6942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : 1-2002 yılında işlendiği iddia edilen suç yönünden;düşme kararı.

2-2003 yılında işlendiği iddia edilen suç yönünden; 213 sayılıVUK.nun359/1-b, 765 sayılı TCK.nun 80. maddeleri gereğince 2 yıl 4 ay hapis cezası.

Gerekçeli karar başlığındaki suç tarihlerinin 2002 takvim yılında işlenen suça ilişkin 26.01.2003, 2003 takvim yılında işlenen suça ilişkin 26.03.2003 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 26.01.2003 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleşmediği, yargılamaya devamla hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, suç tarihinin belirlenmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması, yasaya aykırı,

Sanığa yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 26.03.2003 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekili ve sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davalarının 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 30.04.201 2 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14120, Karar No: 2024/6834, Tarih: 30.04.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/14120 E.  ,  2024/6834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

KARAR TARİHİ : 02.06.2020

EK KARAR TARİHİ : 23.03.2022

EK KARAR SAYISI : 2020/39 E., 2020/1018 K.

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 23.03.2022 tarihli ve 2020/39 Esas, 2020/1018 Karar sayılı ek kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 23.03.2022 tarihli ve 2020/39 Esas, 2020/1018 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Gaziosmanpaşa 10. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8841, Karar No: 2009/11653, Tarih: 09.11.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/8841 E.  ,  2009/11653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKŞEHİR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/12/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, dava konusu 1975 parsel sayılı taşınmazın Akşehir Gölü kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığını, kıyıların devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup, özel mülke konu olamayacağını ileri sürerek, tapunun iptal ve terkinini istemiştir.

Bir kısım davalıların, yargılama devam ederken vefat ettikleri, bir kısım paydaşlarında dava tarihinden önce vefat ettikleri, diğer davalılar ise, aleyhlerine açılan davayı kabul ettiklerini beyan etmişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, tapu iptal ve terkin isteğine ilişkindir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; çekişmeli 1975 parsel sayılı taşınmazın davalılar ve miras bırakanları adına kadastroca tespit edilerek kadastro tutanağının 11.04.1978 tarihinde kesinleştiği, davanın ise 10.02.2000 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın tamamının kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığı keşfen saptanmak suretiyle ve davalıların kabul beyanları gözetilerek davanın kabulüne karar verilmişse de, 25.02.2009 tarihinde kabul edilip, 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasanın 2.maddesi ile 3402 Sayılı Yasanın 12.maddesinin 3.fıkrasına eklenen "bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır" ve 3.maddesi ile eklenen geçici 10.maddesinin "bu kanunun 12.maddesinin 3.fıkrası hükmü devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır" şeklindeki hükmü gözetildiğinde kadastro tespitinin kesinleştiği tarih olan 11.04.1978 ile davanın açıldığı tarih arasında 3402 Sayılı Yasanın 12.maddesinde sözü edilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu sabittir. Öte yandan, eldeki davada, davalıların davayı kabul beyanları bulunduğu, hususuda çekişmesizdir.

Bilindiği üzere; HUMK'nun 92.maddesinde "kabul iki taraftan birinin diğerinin netice-i talebine muvafakat etmesidir" biçiminde açıklanmış olup, davalılar davayı kabul tarihinde yürürlükte olan yasaya göre iyiniyetlerini ortaya koyarak iradelerini belirlediklerine göre davalıların kabulünün ve haklarının kapsamının o tarihte yürürlükte bulunan yasa ile sınırlı olduğunun kabulünde zorunluluk vardır.

Aksi düşünce, kişiyi dürüst davranışından dolayı adeta cezalandırılması durumuna düşürür ki, bu durum Anayasanın 10.maddesinde yer alan eşitlik ilkesine aykırılık teşkil eder. Böyle bir sonucun yasa koyucunun amacı olamayacağı gibi kanun ve hukuka uygun hüküm verilmesi amacınada aykırı olacağı kuşkusuzdur.

Aksi düşünce, kişiyi dürüst davranışından dolayı adeta cezalandırılması durumuna düşürür ki, bu durum Anayasanın 10.maddesinde yer alan eşitlik ilkesine aykırılık teşkil eder. Böyle bir sonucun yasa koyucunun amacı olamayacağı gibi kanun ve hukuka uygun hüküm verilmesi amacınada aykırı olacağı kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, davalıların davayı kabul beyanlarının gelecekteki yasalardan doğacak haklarını yok edecek nitelikte ve içerikte bir irade beyanı olamayacağı gözetilerek karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasa hükümlerinin ve İçtihadı Birleştirme Kararlarının kazanılmış hak (usulü müktesep hak) ilkesinin 28.06.1960 tarih 21/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince istisnai niteliği gereği kesin hüküm halini almamış eldeki davalarda da uygulanması gerekeceği dikkate alınarak, davanın hak düşürücü süreden dolayı reddine karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 09.11.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7473, Karar No: 2012/8410, Tarih: 27.11.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/7473 E.  ,  2012/8410 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dava, abonelik sözleşmesine dayalı kayıp kaçak bedeli ve PSHS okuma bedeli ile ilgili muarazanın giderilmesi istemine ilişkindir.

Hal böyle olunca davanın niteliği, tarafların sıfatı, temyizin kapsamı dikkate alındığında 6110 sayılı Kanunla değişik Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi hükmüne göre Başkanlar Kurulu tarafından hazırlanan ve Büyük Genel Kurul'ca kabul edilerek yürürlüğe giren işbölümü kararına göre yerel mahkemece verilen hükmün temyiz incelemesini yapma görevi Yüksek (13). Hukuk Dairesine ait olmakla birlikte anılan Dairece de aidiyet kararı verilerek dosya Dairemize gönderilmiş olmakla temyiz inceleme yerinin belirlenmesi için dosyanın Yüksek Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu'na SUNULMASINA, 27.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5546, Karar No: 2015/1839, Tarih: 21.01.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/5546 E.  ,  2015/1839 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/17416

MAHKEMESİ : Kula Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/06/2010

NUMARASI : 2009/336 (E) ve 2010/171 (K)

SUÇLAR : Tehdit, konut dokunulmazlığının ihlali

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A-Sanık Özgür hakkında tehdit suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara karşı; yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu,

Anlaşıldığından, sanık Ö.. S..’in tebliğnameye uygun olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,

B-Sanık Fırat hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçuna ilişkin kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, karar tarihi itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık F.. K..’nın tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

C- Diğer hükümlere yönelik temyizlere gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanık hakkında yapılan incelemede;

1-Sanık F.. K..'ya yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Tehdit suçunun ‘‘birden fazla kişi tarafından birlikte” işlendiğinin kabul edilmesi karşısında, TCK’nın 106/2-c maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmemiş ise de, karşı temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Anlaşıldığından, sanık F.. K..’nın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2-Sanık Ö.. S.. hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümle ilgili olarak ileri sürülen başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a-Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği halde, konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükümde CMK'nın 231/5. maddesi uygulanmayarak çelişki oluşturulması,

b-Konut dokunulmazlığın ihlâli suçunun, birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin kabul edilmesi karşısında, TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Ancak;

a-Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği halde, konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükümde CMK'nın 231/5. maddesi uygulanmayarak çelişki oluşturulması,

b-Konut dokunulmazlığın ihlâli suçunun, birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin kabul edilmesi karşısında, TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık Ö.. S..’in temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15244, Karar No: 2016/15850, Tarih: 21.11.2016

**8. Hukuk Dairesi         2016/15244 E.  ,  2016/15850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesat Tespiti

... ve müşterekleri ile ... aralarındaki muhdesatın tespiti davasının kısmen kabulüne dair ..... Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen ....01.2014 gün ve 66/... sayılı hükmün ...'ca incelenmesi davacılar vekili ve davalı vekili taraflarından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili; 314 ada ... parsel ve 330 ada 135 parsel sayılı taşınmazlarda bulunan muhdesatların müvekkiline ait olduğuna karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, iki adet incir ağacı dışındaki muhdesatların aidiyetinin reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 314 ada ... parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan ...-... yaşlarında 98 adet zeytin, ...-... yaşlarında ... adet zeytin, ...-... yaşlarında ... adet zeytin, ...-... yaşlarında ... adet dut, ...-... yaşlarında ... adet badem ve ...-... yaşlarında ... adet incir ağacı ile aynı yer 330 ada 135 parsel üzerinde bulunan ...-... yaşlarında 28 adet zeytin, ...-... yaşlarında ... adet zeytin, ...-... yaşlarında ... adet dut, ...-... yaşlarında ... adet ceviz, ...-... yaşlarında ... adet ceviz, ...-... yaşlarında ... adet incir, ...-... yaşlarında ... adet armut, ...-... yaşlarında ... adet ayva, ...-... yaşlarında ... adet nar, ...-... yaşlarında ... adet karaçam, ...-... yaşlarında ... adet muşmula ağacının davacılara ait olduğunun tespitine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacılar vekili ve davalı vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

...) Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacılar vekili ile davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

...) Dava; muhdesatın tespiti isteğine ilişkindir.

...) Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacılar vekili ile davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

...) Dava; muhdesatın tespiti isteğine ilişkindir.

Bir şeye malik olan kimse, o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olur (4721 s.lı TMK 684/... m). Arazi üzerindeki mülkiyet, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsar. Bu mülkiyet kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer (TMK 718 m). ........1995 tarih ve .../... sayılı ... İçtihadı Birleştirme Kararında da vurgulandığı gibi Eşya Hukuku'nda, muhdesattan, bir arazi üzerinde yapı ve tesisler ile bağ ve bahçe şeklinde dikilen ağaçları anlamak gerekir. Muhdesat, sahibine arazi mülkiyetinden ayrı, bağımsız bir mülkiyet veya sınırlı bir ayni hak bahşetmez. Muhdesat sahibinin hakkı, sadece şahsi bir haktır (TMK 722, 724, 729 m.ler). Taşınmaz üzerindeki bina, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez. Açıklanan ilke ve esaslara göre, kural olarak muhdesatın arz malikinden başkasına aidiyetinin tespiti istenemez.

Ne var ki; çoğun içinde az da vardır kuralı gereğince, muhdesatın mülkiyetinin aidiyetinin tespiti isteğinin, muhdesatı meydana getirenin tespitini de kapsadığı kabul edilmelidir. Muhdesatın aidiyeti isteğiyle açılan bu tür davalarda, güncel hukuki yararın mevcut olması ve iddianın kanıtlanması durumunda muhdesatın davacı tarafça meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesi gerekir.

Somut olayda; dosyanın içeriğine, toplanan delillere, tanık beyanlarına göre, dava konusu taşınmazlar üzerinde bulunan ağaçların davacılar tarafından dikilip yetiştirildiği sabit olmuştur. Mahkemece muhdesatın davacılar tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, muhdesatın davacılara ait olduğunun tespitine karar verilmesi doğru değil ise de; bu husus yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden bozma nedeni yapılmamış, hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (...) nolu bentte açıklanan nedenlerle, muhdesatın tespitine ilişkin yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden hükmün .... fıkrasındaki ''.... davacılara ait olduğunun ...'' ifadelerinin hüküm yerinden çıkartılmasına, bunun yerine ''...davacılar tarafından meydana getirildiğinin...'' ibarelerinin eklenmesine, hükmün bu kısmının 6100 sayılı HMK'nın Geçici .... maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'un 438/.... fıkrası gereğince düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, davacılar vekilinin ve davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının (...) nolu bentte yazılı nedenlerle reddine, taraflarca HUMK’nun 440/.... maddesi gereğince ... Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı ... gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 72,... TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya, ...,... TL peşin harcın ise istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, .../.../2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.