muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/27716, Karar No: 2013/20871, Tarih: 24.12.2013

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 07/05/2008 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen, birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 24/12/2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2749, Karar No: 2015/2036, Tarih: 27.05.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/2749 E.  ,  2015/2036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, 21.12.2012 tarihli kamu davasının “Sanığın müdürlüğünü yaptığı ... Birlik Nak. İnş. Pet. Ürün. San. Tic. Ltd. Şti 'ne ait 2007 takvim yılı defter ve belgelerini gizleme” suçundan açıldığı, 213 sayılı Kanunun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan defterdarlık mütalaasının da "Sanığın sahibi ve müdürü olduğu ... Nakliye İnşaat San. Tur. Ve Tar. Ür. Tic. Ltd. Şti' ne ait 2007 takvim yılı defter ve belgelerini gizleme" suçundan verildiği, her mükellefiyet yönüyle işlenen eylemlerin ayrı ayrı suçları oluşturduğu gözetilmeden, dava konusu yapılmayan ''... Nakliye İnşaat San. Tur. Ve Tar. Ür. Tic. Ltd. Şti' ne ait 2007 takvim yılı defter ve belgelerini gizleme" suçundan yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 27.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13526, Karar No: 2012/3187, Tarih: 19.03.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/13526 E.  ,  2012/3187 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münabesebette bulunma ve rızası ile kaçırıp alıkoyma suçlarından sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'in; reşit olmayan mağdurenin rızası ile cinsi münasebette bulunma, rızası ile kaçırıp alıkoyma ve fuhuş için erkeğe kadın tedarik etme suçlarından sanık ...'ın; sarkıntılık ve reşit olmayan mağdureyi rızası ile kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...'in; reşit olmayan mağdureyi rızası ile kaçırıp alıkoyma ve ırz ve namusa tasaddide bulunma suçlarından sanık ...'un; reşit olmayan mağdureyi rızası ile kaçırıp alıkoyma suçundan sanık ...'ın; reşit olmayan mağdureyi rızası ile kaçırıp alıkoyma ve fuhuş için başkasına kadın tedarik etme suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; sanıklar ... ve ... hakkında cinsi münasebette bulunma suçundan açılan davaların şikâyet yokluğu nedeni ile düşürülmesine; sanık ...'in atılı suçlardan beraatine; sanık ...'ın fuhşa aracılık etme suçundan beraatine, reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan mahkûmiyetine; sanık ...'ın fuhuş için başkasına kadın tedarik etmek suçundan mahkûmiyetine; tüm sanıkların reşit olmayan mağdureyi rızası ile kaçırıp alıkoyma suçundan ayrı ayrı beraatlerine, sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...'in reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münabesebette bulunma suçundan şikâyetten vazgeçmesi nedeni ile açılan kamu davalarının düşürülmesine dair ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 14.01.2009 gün ve 2003/673 Esas, 2009/2 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi O Yer Cumhuriyet Savcısı, katılanlar vekili, sanıklar ..., ... ve ... müdafileri tarafından istenilmiş dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklara isnat olunan reşit olmayan mağdureyi rızası ile kaçırıp alıkoyma, reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münabesebette bulunma, sarkıntılık ve fuhuş için başkasına kadın tedarik etme suçlarına ilişkin 765 sayılı TCK.nın 430/2, 416/3, 421/2. cümle ve 436/1 maddelerinde öngörülen cezaların üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi oldukları, suç tarihi olan 16.09.2003’den inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca davaların zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 19.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8680, Karar No: 2024/6089, Tarih: 30.09.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/8680 E.  ,  2024/6089 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/432 E. 2022/967 K.

KATILANLAR : ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...

SUÇLAR : Kasten öldürmeye teşebbüs, silahla tehdit, cinsel taciz

HÜKÜMLER: İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi, mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret, Temyiz isteminin esastan reddi ile hükümlerin onanması

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 13.05.2022 tarihli ve 2022/432 Esas, 2022/967 Karar sayılı kararının, katılan ... vekili ve sanık ... tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

1. Katılan ... vekilinin yüzüne karşı 13.05.2022 tarihinde verilen karar, katılan vekili tarafından 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 291/1. maddesinde belirlenen kanunî süre içerisinde 16.05.2022 tarihli süre tutum dilekçesi ile temyiz edilmiş ise de bu temyiz dilekçesinde 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesi gereğince temyiz nedenlerinin gösterilmediği, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin kararında yalnızca 5271 sayılı Kanun'un 295. maddesi uyarınca temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 7 gün içinde ek dilekçe verilebileceğinin belirtildiği ancak aksi takdirde temyiz isteminin reddolacağı ihtarının bulunmadığı Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı, 06.07.2022 tarihinde katılan vekiline yapılan tebligatta da bu ihtarın bulunmadığı anlaşılmakla, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi tarafından katılan vekiline "gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295. maddesinde belirtilen 7 günlük yasal sürede gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içeren gerekçeli karar tebliğinin yapılması, süresi içerisinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte,

2. Sanık ...'in yüzüne karşı 13.05.2022 tarihinde verilen karara karşı sanık tarafından 5271 sayılı Kanun’un 291/1. maddesinde belirlenen kanunî süre içerisinde 16.05.2022 tarihli dilekçesi ile silahla tehdit suçuna yönelik temyiz talebinde bulunulmuş ise de bu temyiz dilekçesinde 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesi gereğince temyiz nedenlerinin gösterilmediği, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin kararında yalnızca 5271 sayılı Kanun'un 295. maddesi uyarınca temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 7 gün içinde ek dilekçe verilebileceğinin belirtildiği ancak aksi takdirde temyiz isteminin reddolacağı ihtarının bulunmadığı Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı, 23.05.2022 tarihinde sanığa yapılan tebligatta da bu ihtarın bulunmadığı anlaşılmakla, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi tarafından sanığa silahla tehdit suçu yönünden "gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295. maddesinde belirtilen 7 günlük yasal sürede gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içeren gerekçeli karar tebliğinin yapılması, süresi içerisinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte,

3. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 25.02.2020 tarihli ve 2017/3-1053 Esas,2020/131 Karar sayılı kararı uyarınca, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamede görüş bildirilmeyen bir hükümle ilgili olarak özel Dairece temyiz incelemesi yapılıp karar verilemeyeceği gözetilerek, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan Tebliğname içeriğinde, sanığın yüzüne karşı 13.05.2022 tarihinde kasten öldürmeye teşebbüs suçundan verilen karara karşı kanûni süresi içerisinde 16.05.2022 tarihinde süre tutum dilekçesi verdiği, gerekçeli kararın kendisine 23.05.2022 tarihinde tebliğini müteakip 26.05.2022 tarihli dilekçesi ile de gerekçeli temyiz talebinde bulunduğu halde sanığın kasten öldürmeye teşebbüs suçuna yönelik temyiz istemine ilişkin görüş bildirilmediği anlaşılmakla,Öncelikle (1 ve 2) numaralı paragrafta belirtilen tebligat eksikliklerinin giderilmesinin sağlanması ve sonrasında belirtilen hususlarda ek Tebliğname düzenlendikten sonra dava dosyasının geri gönderilmek kaydıyla, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 30.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10844, Karar No: 2015/25692, Tarih: 15.09.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/10844 E.  ,  2015/25692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Taraflar arasındaki, bakiye süre ücreti, aylık ücret alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde temyizen incelenmesi taraflar avukatlarınca istenilmesi ve davalı avukatı tarafından duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 08.09.2015 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü yapılan tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmediğinden incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra duruşmaya son verilerek ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işverenlikte 3 yıl belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışmaya başladığını ve bu sözleşme nedeniyle ...'dan ...'a taşındığını, işverenin sözleşmeyi 29/07/2010 tarihinde haksız olarak eylemli biçimde feshettiğini, 05/08/2010 tarihli ihtarname ile Temmuz 2010 dönem işlemiş 6.000,00 TL ve bakiye süre ücreti 174.000,00 TL talep ettiği halde işverence bir ödeme yapılmadığını, ileri sürerek, bakiye süre ücreti ve ödenmeyen aylık ücret alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının sözleşmeyi ailevi nedenlerle feshettiğini, davalı şirket tarafından, davacının ihtarnamesinden sonra bir yıl daha çalışmasının istendiğini, buna karşın davacının ücret zammı istediğini, henüz altı ay çalışmış olması nedeniyle bunun kabul edilmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının sözleşmenin belirli süreli olmasına itirazı olmaması nedeniyle bakiye süre ücretine ve davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı, bakiye süre ücretinden takdiri indirimin fazla yapıldığı, davalı ise davacının kendisinin ayrıldığı gerekçesi ile temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Uyuşmazlık taraflar arasındaki ilişkinin belirli süreli iş sözleşmesinin unsurlarını taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

Belirli süreli iş sözleşmesinden söz edilebilmesi için sözleşmenin açık veya örtülü olarak süreye bağlanması ve bunun için objektif nedenlerin varlığı gerekir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Uyuşmazlık taraflar arasındaki ilişkinin belirli süreli iş sözleşmesinin unsurlarını taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

Belirli süreli iş sözleşmesinden söz edilebilmesi için sözleşmenin açık veya örtülü olarak süreye bağlanması ve bunun için objektif nedenlerin varlığı gerekir.

Borçlar Kanununun 338 inci maddesinde, “Hizmet akdi, muayyen bir müddet için yapılmış yahut böyle bir müddet işin maksut olan gayesinden anlaşılmakta bulunmuş ise, hilafı mukavele edilmiş olmadıkça feshi ihbara hacet olmaksızın bu müddetin müruriyle, akit nihayet bulur” kuralı mevcuttur. Anılan hükme göre tarafların belirli süreli iş sözleşmesi yapma konusunda iradelerinin birleşmesi yeterli görüldüğü halde, 1475 sayılı Yasa uygulamasında, Yargıtay kararları doğrultusunda belirli süreli iş sözleşmelerine sınırlama getirilmiş ve sürekli yenilenen sözleşmeler bakımından ikiden fazla yenilenme halinde, sözleşmenin belirsiz süreli hale dönüşeceği kabul edilmiştir (Yargıtay 9. HD. 7.12.2005 gün 2005/12625 E, 2005/38754 K).

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde, esaslı nedenlerin varlığı yenilemeler için öngörülmüş ve on yıldan uzun süreli belirli süreli iş sözleşmesi yapılamayacağı kabul edilmiştir.

İş güvencesi hükümlerinin yürürlüğe girmesiyle belirli - belirsiz süreli iş sözleşmesi ayrımının önemi daha da artmıştır (Yargıtay 9. HD. 13.6.2008 gün 2007/19368 E, 2008/15558 K.). 4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde “İş ilişkisinin bir süreye bağlı olarak yapılmadığı halde sözleşme belirsiz süreli sayılır. Belirli süreli işlerde veya belli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak işveren ile işçi arasında yazılı şekilde yapılan iş sözleşmesi belirli süreli iş sözleşmesidir. Belirli süreli iş sözleşmesi, esaslı bir neden olmadıkça, birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamaz. Aksi halde iş sözleşmesi başlangıçtan itibaren belirsiz süreli kabul edilir. Esaslı nedene dayalı zincirleme iş sözleşmeleri, belirli süreli olma özelliğini korurlar” şeklinde düzenleme ile bu konudaki esaslar belirlenmiştir. Borçlar Kanunundaki düzenlemenin aksine iş ilişkisinin süreye bağlı olarak yapılmadığı hallerde sözleşmenin belirsiz süreli sayılacağı vurgulanarak ana kural ortaya konulmuştur.

Öte yandan değinilen 11 inci madde, 18 Mart 1999 tarihli 1999/70 EC Konsey Yönergesi ile birlikte ele alınmalıdır. Çerçeve sözleşmesinin 4 üncü maddesinde ayrım gözetmeme ilkesi vurgulanmıştır. Buna göre iş koşulları açısından, belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçilere yapılacak farklı muamele esaslı nedenlere dayandırılmadığı sürece, yalnızca belirli süreli iş sözleşmesi ve iş ilişkisi ile çalışmasından dolayı, emsal kadrolu işçilerden daha dezavantajlı davranılmayacaktır.

Öte yandan değinilen 11 inci madde, 18 Mart 1999 tarihli 1999/70 EC Konsey Yönergesi ile birlikte ele alınmalıdır. Çerçeve sözleşmesinin 4 üncü maddesinde ayrım gözetmeme ilkesi vurgulanmıştır. Buna göre iş koşulları açısından, belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçilere yapılacak farklı muamele esaslı nedenlere dayandırılmadığı sürece, yalnızca belirli süreli iş sözleşmesi ve iş ilişkisi ile çalışmasından dolayı, emsal kadrolu işçilerden daha dezavantajlı davranılmayacaktır.

Sözleşmenin 5 inci maddesinde ise kötü niyete karşı önlem konusu ele alınmıştır. Birbirini takip eden belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkisinden kaynaklanan istismarların önlenmesini amaçlayan yasal düzenlemelerin bulunmaması halinde; üye devletlerin, sosyal taraflara danıştıktan sonra uluslararası yasalar, toplu sözleşmeler veya uygulamaya göre belli başlı bazı sektörlerin ihtiyaçlarını da dikkate alarak, aşağıdaki tedbirlerden bazılarını alma zorunluluğu vardır.

1.(a) Bu türden akit veya istihdam ilişkilerinin yenilenmesini haklı kılacak nesnel gerekçeler tespit edilmesi,

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

Öte yandan 1999/70 sayılı Konsey Direktifinin önsözünde, Essen Konseyi sonuç bildirgesinde “çalışanların istemleri ve rekabetin gereklerini karşılayacak daha esnek bir iş örgütlenmesini özellikle göz önünde tutan istihdam yoğun büyüme” anlayışına uygun olarak alınması gerekli önlemler vurgulanmaktadır. 1999 yılı İstihdam Politikası Ana Hatları Hakkında 9 Şubat 1999 tarihli Konsey Tavsiye Kararı, “Sosyal tarafları işletmeleri daha verimli ve rekabetçi kılmak ve esneklik ile iş güvenliği arasında gereken dengeyi sağlayabilmek amacıyla, bulundukları her düzeyde esnek çalışma düzenlemeleri dahil, iş örgütlenmesinin modernize edilmesi için sözleşme görüşmeleri yapmaya” davet etmiştir. Ayrıca, Hizmet ilişkisine İşveren Tarafından Son Verilmesi Hakkında 158 sayılı Uluslararası Çalışma Sözleşmesine göre; bu sözleşmenin koruyucu hükümlerinden kaçınmak amacıyla belirli süreli iş sözleşmesi yapılmasına karşı yeterli güvenceler alınması gerektiği vurgulanmıştır (m 2/3).

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlamıştır. Başka bir anlatımla esnek çalışma modellerinin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.