muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10062, Karar No: 2014/26436, Tarih: 11.09.2014

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

Öte yandan 1999/70 sayılı Konsey Direktifinin önsözünde, Essen Konseyi sonuç bildirgesinde “çalışanların istemleri ve rekabetin gereklerini karşılayacak daha esnek bir iş örgütlenmesini özellikle göz önünde tutan istihdam yoğun büyüme” anlayışına uygun olarak alınması gerekli önlemler vurgulanmaktadır. 1999 yılı İstihdam Politikası Ana Hatları Hakkında 9 Şubat 1999 tarihli Konsey Tavsiye Kararı, “Sosyal tarafları işletmeleri daha verimli ve rekabetçi kılmak ve esneklik ile iş güvenliği arasında gereken dengeyi sağlayabilmek amacıyla, bulundukları her düzeyde esnek çalışma düzenlemeleri dahil, iş örgütlenmesinin modernize edilmesi için sözleşme görüşmeleri yapmaya” davet etmiştir. Ayrıca, Hizmet ilişkisine İşveren Tarafından Son Verilmesi Hakkında 158 sayılı Uluslararası Çalışma Sözleşmesine göre; bu sözleşmenin koruyucu hükümlerinden kaçınmak amacıyla belirli süreli iş sözleşmesi yapılmasına karşı yeterli güvenceler alınması gerektiği vurgulanmıştır (m 2/3).

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlamıştır. Başka bir anlatımla esnek çalışma modellerinin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Sözü edilen normatif dayanaklar uyarınca, işçinin niteliğine göre sözleşmenin belirli ya da belirsiz süreli olarak değerlendirilmesi imkânı ortadan kalkmıştır. Buna karşın, yapılan işin niteliği belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilmesi için önem arzetmektedir. Belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak “belirli süreli iş sözleşmesi” yapılabilecektir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde ilk defa yapılacak olan sözleşmelerde objektif neden öngörülmemiş oluşu, önceki özel kanun olan İş Kanunu’nun 11 inci maddesindeki objektif nedenlerin varlığını ortadan kaldırmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanununun 23 üncü maddesinin birinci fırkasında; “bir üniversite biriminde açık bulunan yardımcı doçentlik, isteklilerin başvurması için rektörlükçe ilan edilir. Fakültelerde ve fakültelere bağlı kuruluşlarda dekan, rektörlüğe bağlı enstitü ve yüksekokullarda müdürler; biri o birimin yöneticisi, biri de o üniversite dışından olmak üzere üç profesör veya doçent tespit ederek bunlardan adayların her biri hakkında yazılı mütalaa isterler. Dekan veya ilgili müdür kendi yönetim kurullarının görüşünü de aldıktan sonra önerilerini rektöre sunar. Atama, rektör tarafından yapılır” kuralı öngörülmüş; aynı maddenin ikinci fıkrasında, yardımcı doçentlerin bir üniversitede her seferinde ikişer veya üçer yıllık süreler için en çok 12 yıla kadar atanabilecekleri, her atama süresi sonunda görevin kendiliğinden sona ereceği düzenlenmiştir. Kanunun daha sonra yürürlüğe giren geçici 47 nci maddesinin ikinci fıkrasında ise yardımcı doçentlik kadrosunda görev yapan öğretim elemanlarının çalışma sürelerindeki sınırlamanın kaldırıldığı belirtilmiştir. Buna göre 2547 sayılı Kanunda yardımcı doçentlerle belirli süreli sözleşme yapılması yolunda bağlayıcı bir düzenleme bulunmamaktadır. Kanunun 23 üncü maddesinde belirtilen ikişer veya üçer yıllık süreler, atama tasarrufu ile ilgili olup, vakıf üniversitelerinde çalışacak yardımcı doçentlerle iş sözleşmesinin belirsiz süreli olarak yapılmasına engel bir durum teşkil etmemektedir. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir (Yargıtay 9. HD. 23.2.2009 gün ve 2008/12778-2009/3194 sayılı kararı).

Somut olayda, Mahkemece, davacının iş akdinin belirli süreli oluğunun kabulü ile davanın reddine karar verilmiş ise de, yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda iş sözleşmenin süreye bağlanmış olması tek başına o iş sözleşmesinin belirli süreli olarak kabulü için yeterli değildir. Bir iş akdinin belirli süreli olarak kabulü için objektif ve esaslı nedenlerin varlığı gerekmektedir. İş sözleşmelerinin belirsiz süreli olması asıl, belirli süreli olması istisnadır. Davacı, davalı şirket nezninde Cilt Analiz Uzmanı olarak çalıştırılmak üzere istiham edilmiş olup, yaptığı iş dikkate alındığında iş akdinin belirli süreli olmasını gerektiren herhangi bir objektif ve esaslı neden bulunmadığı ortadadır. Davacının iş sözleşmesi baştan itibaren belirsiz sürelidir ve davacının iş güvencesi hükümlerinden yararlanması gerekmektedir.

Davalı işveren tarafından, belirli süreli iş sözleşmesinin süresinin sona ermesi nedeni ile iş akdi feshedilmişse de fesih sebebinin geçerli ve haklı nedene dayanmadığı dikkate alınarak davanın kabulü yerine reddine karar verilmesi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM :Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3. Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4. Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6. Davacının yaptığı 460.35 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7.Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak 11.09.2014 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6144, Karar No: 2018/13864, Tarih: 21.11.2018

**2. Ceza Dairesi         2018/6144 E.  ,  2018/13864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk ... ve suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz istemlerinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince isteme aykırı olarak REDDİNE,

II- Hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

1- Suça sürüklenen çocukların eylemlerinin hırsızlık suçunu oluşturması nedeniyle suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulduğu ancak suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan açılan davanın hırsızlık suçuna dönüşmeyeceği dikkate alınarak hırsızlık suçundan dolayı suç duyurusunda bulunulup, Cumhuriyet savcılığı tarafından kamu davası açılması sağlanarak ve her iki dava birleştirilerek suça sürüklenen çocukların hukuki durumlarının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- 5271 sayılı CMK'nın 225/1. maddesine göre, hükmün ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil hakkında kurulabileceğinin düzenlenmesi karşısında, hükmün konusunun iddianamede gösterilen eylemden ibaret olduğu, iddianamede dava konusu yapılan fiilin bir başka olaya dayalı olmadan bağımsız olarak açıklanıp belirtilmesinin gerektiği, aksine uygulamanın hangi eylemden dolayı dava açıldığı ve hangi iddiaya karşı savunma yapılacağı hususunda karışıklığa neden olacağı, bu itibarla suça sürüklenen çocuklar hakkında iddianame içeriğine göre iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan dolayı açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde suça sürüklenen çocukların cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... ve suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 21/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5970, Karar No: 2023/1603, Tarih: 22.03.2023

**8. Ceza Dairesi         2022/5970 E.  ,  2023/1603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/533 E., 2022/1689 K.

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun kabulüyle ilk derece mahkemesinin kararını kaldırıp verilen mahkumiyeti kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 01.06.2022 tarihli ve 2022/533 Esas, 2022/1689 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 293 üncü maddesinin ikinci fıkrasında yer ... ''Hüküm, temyiz eden Cumhuriyet savcısına veya ilgililere gerekçesiyle birlikte açıklanmamışsa; hükmün temyiz edildiğinin bölge adliye mahkemesince öğrenilmesinden itibaren gerekçe, yedi ... içinde tebliğ edilir.'' 5271 sayılı Kanunu'nun 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer ... "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve yine aynı kanunun 295 ... maddesinde yer ... "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi ... içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanığın yüzüne karşı verilen hükme yönelik 5271 sayılı Kanunu'nun 291 ... maddesinde belirtilen 15 günlük yasal süre içerisinde temyiz dilekçesi sunduğu ancak temyiz dilekçesinde gerekçe belirtilmediği, gerekçeli kararın ve tebligatın ihtarat içermediği anlaşıldığından, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarih ve 2019/9. MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanığın tebligatın yapıldığı tarihten itibaren aynı kanunun 295 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve sanığın süresi içerisinde Esas No : 2022/5970

gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dava dosyasının, geri iade edilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, Oy birliğiyle, 22.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/34303, Karar No: 2013/6629, Tarih: 18.03.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/34303 E.  ,  2013/6629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığındaki suç tarihinin Eylül 2007 yerine 05.12.2007 olarak yanlış yazılması yerinde düzeltilmesi olanaklı yazım hatası kabul edilmiş, sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 62. maddesi ile uygulama yapılırken hapis cezasının 6 ay 20 gün yerine, 6 ay 10 gün olarak belirlenmek suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi ve koşulları bulunmadığı halde 5237 sayılı TCK'nın 168/2 maddesi uyarınca verilen cezadan indirim yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında sonuç olarak verilen 6 ay 10 gün hapis cezasının, 5237 sayılı TCK’nın 50/1-c maddesi uyarınca “iki yıl süreyle, bir meslek veya sanat edinmeyi sağlamak amacıyla, gerektiğinde barınma imkanı da bulunan bir eğitim kurumuna devam etmesi” şeklinde tedbire çevrilmesi yerine, infazı kısıtlar şekilde “2 yıl süre ile İnegöl Çıraklık Eğitim Merkezinde marangozluk eğitimi almasına” karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “5237 sayılı TCK’nın 50/1-c maddesinin uygulanmasına” ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine ‘‘kısa süreli hapis cezasının iki yıl süreyle, bir meslek veya sanat edinmeyi sağlamak amacıyla, gerektiğinde barınma imkanı da bulunan bir eğitim kurumuna devam etmesi tedbirine çevrilmesine” cümlesinin eklenmesi suretiyle,

eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11316, Karar No: 2014/12890, Tarih: 14.05.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/11316 E.  ,  2014/12890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzincan 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/03/2013

NUMARASI : 2012/39-2013/163

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 14.05.2014 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Dava, bir kısım işçilik alacaklarının tahsili istemine yöneliktir.

Yerel mahkeme davayı kabul etmiş, yapılan temyiz üzerine karar, Dairemizce, oyçokluğu ile onanmıştır.Kanaatimce, yerel mahkeme kararı hatalıdır. Davacının fazla mesai alacağı yeterli ve inandırıcı kanıtlar ile ispatlanamadığı halde hüküm altına alınması isabetsizdir.

Davacı kargo teslimatı işi yapmıştır. Davacı tanıkları davacının sabah 08:00, akşam 22:00 saatleri arasında çalıştığını ifade etmişlerdir.

İşyerinin olduğu Erzincan ilinde kış aylarında saat 16:00 civarında havanın karardığı dikkate alındığında gece 22:00'ye kadar hangi işlerin yapıldığı belirsizdir.

Yapılan işin yoğun olup, olmadığı, fiilen hangi işlerin yapıldığı, yapılan işlerin ne kadar zaman alacağı değerlendirilmeden abartılı fazla mesai alacağının hüküm altına alınması hatalıdır.

Bu nedenle yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği kanısında olduğumdan sayın çoğunluğun onama görüşüne katılmıyorum.14.05.2014
Yargıtay — Esas No: 2024/2296, Karar No: 2024/9253, Tarih: 27.11.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/2296 E.  ,  2024/9253 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/3332 Esas, 2023/3367 Karar

DAVA TARİHİ : 03.10.2022

KARAR : Esastan ret/ Düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Nazilli 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/273 Esas, 2023/306 Karar

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan muhtesat bedelinin tahsili istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın dahili davalı ... yönünden pasif husumet yokluğundan reddine, davalı ... yönünden ise kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... dahili davalı idareler vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun dahili davalı ... yönünden esastan reddine, davalı ... yönünden ise kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak, düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı ... dahili davalı ... vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; Aydın ili,Yenipazar ilçesi, Donduran Mahallesi 4126 parsel sayılı mera vasfındaki taşınmazın üzerine bundan 60 yıl kadar önce iyiniyetle zeytin ağaçları diktiğini, ve geçen sürede bu zeytin ağaçlarını yetiştirdiğini, taşınmazın tamamını kapama zeytin bahçesi haline getirerek kullanmaktayken Aydın- Denizli otobanı yol çalışmaları kapsamında zeytin ağaçlarının tamamen kesilerek taşınmazın yol haline getirildiğini, davalı kurumun bölgedeki bir çok taşınmaz için acele kamulaştırma işlemi yapmasına rağmen tapuda kayıtlı olmayan taşınmazlara ilişkin zilyet araştırması yapmadığından müvekkilin 60 yıla yakındır dikip, yetiştirdiği zeytin ağaçlarının kamulaştırma yapılmaksızın söküldüğünü, kamulaştırma yapılmaksızın el atılan zeytin ağaçların bedelinin davalıdan alınarak davacıya verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... cevap dilekçesinde özetle; açılan davayı kabul etmediklerini, davayı görmekle idari yargı yolunun görevli olduğunu, mera vasfındaki taşınmazların yola terkini ve davalı idare adına tahsisi işlemlerinin İl Tarım ve Orman Müdürlüğü ile yapılacak yazışmalar neticesinde yapılabileceğini, davalının hak sahipliğini ispata yeter delil bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... cevap dilekçesinde özetle; açılan davayı kabul etmediklerini, davayı görmekle idari yargı yolunun görevli olduğunu, mera vasfındaki taşınmazların yola terkini ve davalı idare adına tahsisi işlemlerinin İl Tarım ve Orman Müdürlüğü ile yapılacak yazışmalar neticesinde yapılabileceğini, davalının hak sahipliğini ispata yeter delil bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

2.Dahili davalı ... cevap dilekçesinde özetle; ... aleyhine açılan davanın pasif husumet yokluğu nedeni ile reddi gerektiğini, meraların devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğunu, bu nedenle özel mülkiyete geçirilmesinin söz konusu olmadığını, tahsis amacı değiştirilmedikçe meralardan kanunda gösterilenden başka şekilde yararlanılamayacağını, meralar üzerinde sürdürülen zilyetlik süresi ne olursa olsun zilyetlikle kazanılamayacağını, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki, kamuya ait mera niteliğindeki taşınmazların özel mülkiyete konu olamayacağını, bu nitelikteki taşınmazlar üzerinde meydana getirilen muhdesatlara da hukuki değer verilemeyeceğini ileri sürmüştür.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın dahili davalı ... yönünden pasif husumet yokluğundan reddine, davalı ... yönünden ise kabulü ile muhdesat bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... dahili davalı idareler vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... dahili davalı idareler vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davalı ... vekili istinaf dilekçesinde özetle; davaya konu muhdesatların bulunduğu taşınmazın Aydın - Denizli otoyolu güzergahında kalması sebebiyle kamulaştırılmasına karar verildiğini, mera vasfında olan taşınmazların kamulaştırma koridorunda kalan kısımlarının idare adına tahsisi ve yola terkininin 4342 sayılı Mera Kanunu'nun 14 üncü maddesi uyarınca ilgili il tarım ve orman müdürlüğünce yapıldığını, söz konusu Kanun'un “Mera, Yaylak ve Kışlak İddiasının İspatı'' madde 21'e göre, bu kanuna göre tahsis yapılmış olan köy veya belediyelerde mera, yaylak ve kışlak alanları ile ilgili iddiaların ilgili tapu müdürlüğünde tutulan özel sicillerin tanziminden sonra ancak bu sicildeki kayda dayanılarak ispat edildiğini, tahsis kararlarında belirtilen haklara tahsis kararının kesinleştiği tarihten itibaren 5 yıl geçtikten sonra tespitlerden önceki hukuki sebeplere dayanılarak itiraz edilemeyeceğini ve bunlara karşı dava açılamayacağını, kanunda belirtilen sürenin hak düşürücü süre niteliğinde olduğunu, söz konusu taşınmazın tapu kaydında bu taşınmaz üzerindeki mevcut ağaçların mülkiyetinin davacıya ait olduğuna ilişkin şerh olmadığını, kaldı ki zeytin ağaçlarının kamu malı niteliğindeki mera alanında kaldığını, hem zeminin hem de muhdesatının özel mülkiyete ve zilyetlik hükümlerine göre iktisabının mümkün olmadığını, zilyet olunduğu iddia edilen zeytin ağaçlarının davacıya ait olduğuna dair herhangi bir bilgi belge bulunmadığını, açılan davanın haksız olduğunu ve reddi gerektiğini, kabul anlamına gelmemek üzere idari yargının görevli olduğunu ileri sürerek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

2. Dahili davalı ... vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın pasif husumet ehliyeti yokluğu nedeniyle reddine karar verildiği hâlde, lehlerine vekâlet ücretine hükmedilmemesinin hatalı olduğunu, muhdesat aidiyeti iddia edilen 4126 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin 04.10.1979 tarihinde yapıldığını ve 09.02.1981 tarihinde kesinleştiğini, bu tarihte taşınmazın boş olduğunun tapulama tutanağı ile sabit olduğunu, ayrıca kamulaştırma işlemi yapılan mera niteliğindeki taşınmazın davacıya ait olmadığını, taşınmazın içinde kaç tane zeytin ağacı olduğunun belli olmadığını, ağaçların ne zaman dikildiğinin ve yaşlarının belli olmadığını, ağaçların aidiyetine ilişkin hiçbir bilgi veya belge de bulunmadığını, taşınmazın mera olduğunu bile bile ağaç diken davacının korunacak meşru bir hakkının bulunmadığını, keşifte dinlenen tanık Ahmet Fidan’ın ağaçlar kesildikten sonra kerestelerini davacının götürdüğünü beyan ettiği hâlde muhdesat bedeli hesaplanırken bu hususun göz önünde bulundurulmadığını, davacının dava açmakta hukuki yararı olmadığını bu nedenle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç