muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/42518, Karar No: 2013/29976, Tarih: 20.11.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/42518 E.  ,  2013/29976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... MAHKEMESİ (KADIKÖY1....)

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, maaş alacağı ile sigorta prim alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı firmalardan MTG isimli şirketin Kazakistan’daki şantiyesinde aylık net 1.000 USD maaşla 22.11.2003 tarihinde işe başladığını, işten çıkarıldığı 15.08.2005 tarihine kadar aralıksız çalıştığını, işten çıkarıldığında hiçbir yasal hakkının ödenmediğini, ihtarname çekilerek yasal haklarının istendiğini, fakat herhangi bir ödeme ya da cevap alınamadığını, davacının MTG isimli şirkette işe başlamasına rağmen diğer davalı Arı Yapı isimli şirketten maaşlarının ödenmeye başlandığını, ancak her iki şirketin de sahiplerinin aynı olduğunu, bu değişikliğin tamamen davalıların kendi bünyelerinde yaptıkları bir değişiklik olduğunu, davacının bir kısım maaşını alamadığını, Kasım Aralık 2004 ile Ocak, Şubat, Mart, Ağustos 2005 aylarından kalan toplam 3.300 USD karşılığının ihtar tarihi itibariyle 4.455 TL olduğunu, ödenmediğini, davacıya çalıştığı dönemde maaş zammı yapılmadığını, maaş zammı yerine geçmek üzere sigorta prim paralarını maaş zammı şeklinde ödeme teklif edilerek eline daha çok para geçeceğinin söylendiğini, davacı bunu kabul etmesine rağmen sigorta primleri karşılığı olan toplam 2.637 USD’nin ödenmediğini iddia ederek kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, maaş ve sigorta primleri alacaklarının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı ... firması vekili, davacının işvereninin müvekkili şirket olmadığını savunmuştur.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti.

Mahkemece incelenen dosya kapsamına göre; davacının hizmet cetvelinde davalılar yanında çalıştığını iddia ettiği döneme ilişkin bir sigorta kaydının bulunmadığı, dosyada tanık olarak davalı tanığı ... ile sadece davacı tanığı Mehmet Güngörmez'in beyanlarının alınabildiği, tanık Mehmet Güngörmez'in beyanında, davacının davalı ... şirketinin Kazakistan’daki işyerinde Kasım 2003'de çalışmaya başladığını, kendisinin 2004 yılı sonunda işten ayrıldığı, davacının ise çalışmasını sürdürdüğü, aylık 1.200 USD ücretle çalıştığını, bu dönemde Arı Yapı diye bir şirket olmadığını beyan ettiği, davalı tanığının ise davacının davalı ...’de çalıştığına dair hiç bir delilin bulunmadığını beyan ettiği, davacı tarafça 2005 yılından itibaren ücretinin diğer davalı Arı Yapı şirketince

ödendiği iddia edilmişse de, davacının bu şirkette çalıştığına dair hiçbir delilin bulunmadığı, her iki davalı şirket arasında bir bağın da tespit edilemediği, her iki şirketin de iddiaları kabul etmediği, sonuç olarak davacının iddiasıyla ilgili dosya içeriğinde delil olarak sadece davacı tanığının beyanının bulunduğu, bu beyanın başka hiçbir belge ya da delille desteklenmediği, sadece bu beyana göre davanın kabulünün mümkün görülmediği gerekçesiyle kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

Davacı tanığı Mehmet Güngörmez mahkeme huzurunda, MTG Mühendislik Limited Şirketinin Kazakistan’daki işyerinde harita teknisyeni olarak 2003 yılı 9. ayında çalışmaya başladığını, davacının kendisinden sonra 2003 yılı Kasım ayında ambar memuru olarak geldiğini ve çalışmaya başladığını, çalışmasının kendisinin çalışmasının sürdüğü 2004 yılı sonlarına kadar sürdüğünü, kendisinin o tarihte işten ayrıldığını, davacının çalışmasını sürdürdüğünü, bildiği kadarıyla 1.200 USD ücret aldığını, kendisinin çalıştığı dönemde Arı Yapı Limited Şirketinin olmadığını, orada çalışıp çalışmadığını bilmediğini, işten çıkarıldığını kendi beyanından bildiğini, giderken sigortalarının yapılacağının belirtildiğini, ancak çalıştıkları süre içinde sigortalarının yatmadığını öğrendiklerini, sigorta primlerinin maaşlarına eklenerek ödeneceğinin söylendiğini, ancak bu hususun da yapılmadığını, sigorta primlerinin ödenmediğini beyan etmiştir.

Arı Yapı Taahhüt Turizm ve Ticaret Limited Şirketi tarafından davacıya gönderilen cevabi ihtarnamede, muhatabın şirketlerinin Kazakistan’daki şantiyesinde 01.04.2005 tarihinde işe başladığını, 14.08.2005 tarihinde emirlere riayet etmemesinden dolayı haklı nedenle işten çıkarıldığını, şirket kayıtları incelendiğinde muhataba çalıştığı dönem içerisinde tüm hak ve alacaklarının verildiğini, iddiaların aksine maaş ya da başkaca bir hak ya da alacağı olmadığını beyan etmiştir.

Tanık beyanı ve Arı şirketinin cevabi ihtarnamesi karşısında, davacının Arı şirketi işçisi kabul edilip, Arı şirketi ile diğer davalı arasındaki ilişki araştırılıp tartışılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile davanın reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.11.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24559, Karar No: 2013/19425, Tarih: 09.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/24559 E.  ,  2013/19425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ... ...’ın, 1997 yılında vefat eden babasının maaşını alabilmek için eşi ...’den 26.06.2007 tarihinde muvazaalı olarak boşandıktan sonra aynı evde yaşamaya devam ettiği, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilmiş ise de;

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin de bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu hususları gözetilerek, mahkemece verilen beraat kararında, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler çerçevesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3812, Karar No: 2013/8317, Tarih: 21.05.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/3812 E.  ,  2013/8317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Katılan vekilinin temyizinin sadece "2008 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçuna ilişkin olduğu belirlenerek bu isteme hasren yapılan incelemede;

Sanık hakkında 05.11.2009 tarihli iddianame ile “2008 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan açılan kamu davası nedeniyle mahallinde her zaman bir karar verilmesi mümkün olup bu suçtan temyiz davasına konu olabilecek bir hüküm kurulmadığından katılan vekilinin bu konudaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 21.05.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3919, Karar No: 2021/2622, Tarih: 03.03.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/3919 E.  ,  2021/2622 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

...

Dava, 23/05/1988 tarihinde başlayan oda kaydı veya 26/08/1993 tarihli vergi kaydına istinaden Bağ-kur sigortalılığının başlatılması ve devamında 26/08/1993-04/10/2000 tarihleri arasındaki bağkur hizmetlerinin tespitini istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı, Bağ-Kur hizmetlerinin davalı Kurum tarafından 04/10/2000 tarihinde başlatıldığını, 23/05/1988 tarihinde esnaf odası kaydının, 26/08/1993 tarihinde vergi kaydının, 3165 sayılı Kanun ve yargı kararı gereğince oda ve vergi kayıtları dikkate alınarak 23/05/1988 tarihinde Bağ-Kur sigortalılığının başlatılması ve devamında 26/08/1993-04/10/2000 tarihleri arasındaki bağkur hizmetlerinin tespitini dava ve talep etmiştir.

II-CEVAP:

SGK vekili, davanın haksız ve yasal dayanaktan yoksun olması nedeni ile reddi gerektiğini, davacının 619 sayılı KHK ve 1479 sayılı Kanunun geçici 18. maddesi ve 5510 sayılı Kanuna göre borçlanma başvurusu yapmadığı, ödenmiş prim ya da giriş bidirgesi olmadığını beyanla, davanın reddini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

"Davanın kabulü ile;

Davacının 23/05/1988 - 03/10/2000 (Dahil) dönemlerinde 1479 sayılı Yasaya tabi zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine"karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

"İstanbul Anadolu 21. İş Mahkemesi'nin 28/12/2017 tarihli, 2016/491 Esas - 2017/547 Karar sayılı kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Yasanın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine" karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı SGK vekili, eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Davacının 03.08.2011 tarihinde kuruma intikal eden bağ-kur giriş bildirgesine istinaden 04.10.2000 tarihinde Bağ-Kur tescilinin başlatıldığı, 26.08.1993- devam eden karayolu yolcu taşımacılığı faaliyetinden dolayı vergi kaydının bulunduğu, 23.05.1988 tarihinden itibaren devam eden Esenler Kamyon, Kamyonet, Otomobil, Minibüs, Şoförler Esnaf Odası kaydı bulunduğu, oda kayıt başlangıç tarihinden itibaren 1479 sayılı Kanuna tabi sigortalı olduğunun tespiti talepli eldeki davanın açıldığı, yapılan yargılama neticesinde davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Davanın yasal dayanağı; 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 7. maddesindeki; “Bu Kanunun yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanunun geçici 20. maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler.” düzenlemesi ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı gereği 1479 sayılı Kanunun 24 ve 25 maddeleridir.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanunun 24 ve 25. maddelerinde “...kendi adına ve hesabına çalışanlar olarak nitelendirilen bağımsız çalışanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına yazılı olan gerçek kişiler...”, “meslek kuruluşuna yazılarak çalışmaya başladıkları tarihten itibaren” zorunlu Bağ-Kur sigortalısı sayılmışken, anılan maddelerde 19.04.1979 gün ve 2229 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik ile meslek kuruluş kaydı zorunluluğu kaldırılarak, “kendi adına ve hesabına” çalışma koşulu ve belirtilen nitelikte çalışmaya başlama tarihi sigortalılık niteliğini kazanmak için yeterli kabul edilmiştir. 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanun ile yapılan düzenlemede, kendi adına ve hesabına çalışma koşuluna ek olarak “gerçek ve götürü usulde gelir vergisi mükellefi olanlar” için mükellefiyetin başlangıç tarihinden, “kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmakla beraber gelir vergisinden muaf olanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına usulüne uygun olarak kayıtlı olanlar” kayıtlı oldukları tarihten itibaren sigortalı sayılmaktadır.

22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikte ise, bu kez, kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan; “gerçek ve götürü usûlde gelir vergisi mükellefi olanlar, Esnaf ve Sanatkarlar Siciline kayıtlı bulunanlar veya kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun kayıtlı bulunanlardan” gelir vergisi mükellefi olanlar, mükellefiyetin başlangıç tarihinden, gelir vergisinden muaf olanlar ile vergi kaydı bulunmayanlar da Esnaf ve Sanatkarlar Siciline veya kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıt oldukları tarihten itibaren kendiliğinden sigortalı sayılmışlardır.

02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemede de; kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan; “gelir vergisi mükellefi olanlar ile, gelir vergisinden muaf olanlardan Esnaf ve Sanatkar Sicili ile birlikte kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun olarak kayıt olanlar” sigortalı sayılmışlardır.

02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemede de; kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan; “gelir vergisi mükellefi olanlar ile, gelir vergisinden muaf olanlardan Esnaf ve Sanatkar Sicili ile birlikte kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun olarak kayıt olanlar” sigortalı sayılmışlardır.

Yukarıda açıklanan tüm bu Kanunlarla yapılan değişiklikler; önceki mevzuatın öngördüğü koşullara sahip olan sigortalıların, sigortalılık niteliklerine son vermemekte, değişikliklerin yürürlüğe girdiği tarihten sonra Bağ-Kur sigortalılık niteliğini kazananlar yönünden yeni düzenlemeler içermektedir. Tersinin kabulü, kazanılmış hakları ortadan kaldırmak olur ki, bu durumun kabulüne yasaca ve hukukça olanak olmadığı açıktır.

Davacının, talebine konu dönemde yukarıda açıklanan 3165 sayılı Kanun ile getirilmiş şekli yürürlüktedir ve sigortalılık niteliğinin varlığı sorunu da, anılan düzenleme doğrultusunda çözümlenmelidir. Belirtmek gerekirse anılan düzenlemenin açıkça değindiği üzere, sigortalılığın oluşumu yönünden “kendi adına ve hesabına bağımsız çalışma” olgusunun varlığı zorunlu ve asli unsur olup, vergi dairesine ve meslek kuruluşuna kayıtlı olmak; anılan çalışmayı doğrulayan bir şekil şartından ibaret olduğu cihetle aksinin kanıtlanması olanaklıdır. Diğer bir anlatımla, bu gibi kişilerin mesleki faaliyetlerine son verdiklerinin kanıtlanması halinde, artık somut bir çalışmaya dayanmayan, soyut ve sadece evrak üzerindeki oda ve vergi kaydına itibar edilerek kişiyi sigortalı saymak, Kanunun amacına aykırı olacağı açıktır.

Bu bağlamda, davacının vergi kaydının bulunduğu 26.08.1993- 04.10.2000 arası döneme ilişkin kabul kararı isabetli olmakla beraber vergi kaydı dışındaki 23.05.1988- 25.08.1993 arasına ilişkin olarak oda-sicil kaydı yönünden faaliyet araştırması yapılmaması hatalı olup, 1479 sayılı Kanunun 26. maddesinde düzenlenen, “sosyal güvenliğin vazgeçilmez ve kaçınılamaz” kamusal yapısı gereği yöntemince ve re’sen araştırma yapılarak, davacının, kendi nam ve hesabına çalışıp çalışmadığının tespiti için, davacıya maddi delilleri olup olmadığı sorularak, varsa bunları mahkemeye sunmak üzere davacıya önel verilmeli, davacının kendi nam ve hesabına bağımsız çalışmasının nasıl olduğu, davacının işyerine ilişkin emniyet, trafik sicili, zabıta, maliye, muhtarlık vs. marifetiyle araştırılmalı, oda aidatı ödeyip ödemediği, davacı adına düzenlenen dava konusu döneme ilişkin varsa trafik cezası tutanaklarının celbi, vergi kayıtlarına ilişkin işe başlama ve yoklama kayıtları celp edilerek, vergi ve odadaki kaydın gerçek bir çalışmaya ilişkin olup olmadığı; hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya konularak, yine davacının af kanunları kapsamında geçmişe yönelik prim ödemeleri araştırılıp, sigortalı olarak kabul edilmesi gereken süre/süreler kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek biçimde ortaya konarak yapılacak değerlendirme sonucuna göre karar verilmelidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak, İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak, temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine ve kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 03.03.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11487, Karar No: 2013/12205, Tarih: 01.07.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/11487 E.  ,  2013/12205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanık ...’ın, katılana ait söğüt ağaçlarına traktörün demiriyle vurarak zarar verdiğinin iddia edildiği olayda; sanığın savunmalarında, kendi tarlasını traktörle sürerken ağaçlara yanlışlıkla zarar verdiğini söylemesi, katılanın beyanlarının da bu yönde olması, olay yeri tespit tutanağında da arazinin dönüş kısımlarının dar olmasından ötürü sanığa ait traktörün çift demirinin, söğüt ağaçlarına değmesi nedeniyle kabuklarında aşınma yoluyla oluşan yıpranmanın zarar boyutuna ulaşmadığının belirtilmesi hususları gözetilerek, kasten işlenebilen mala zarar verme suçuna ilişkin sanığın eyleminin taksir düzeyinde olduğu, suç işleme kastıyla hareket etmediği gerekçesiyle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 01.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.