muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/14150, Karar No: 2019/1099, Tarih: 30.01.2019

Dosya kapsamına göre, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasasının 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "İddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5187 sayılı Basın Kanununun 27. maddesinin 1. fıkrasında "Basılmış eserler yoluyla işlenen veya bu Kanunda öngörülen diğer suçlardan dolayı açılan davalardan, ağır ceza işlerinden olanlar ağır ceza mahkemelerinde, diğerleri asliye ceza mahkemelerinde görülür.", 2. fıkrasında ise "Bir yerde ağır ceza veya asliye ceza mahkemesinin birden fazla dairesi bulunması halinde bu davalar iki numaralı mahkemede görülür.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanunun 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi....." hükümlerinin yer aldığı,

.../...

-2-

.../...

-2-

Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu Birinci Dairesince, 11/07/2013 tarihli ve 1370 sayılı karar ile, “...Basın Kanununa dayalı olarak birleşen adliyelerde açılan ve birleşme sonrasında İstanbul Anadolu Adliyesi Asliye Ceza Mahkemelerinin farklı dairelerinde görülmeye devam edilen basın davalarının, kaldığı yerden devam edilmek üzere İstanbul Anadolu 2. Asliye Ceza Mahkemesine devredilmesine..." karar verildiği, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 04/11/2013 tarihli görüş yazısında ise devri gereken basın suçlarına ilişkin dava dosyalarının derdest dosyalar ile sınırlı olduğu, kesinleştirme ve infaz aşamalarının ilgili mahkemelerince yürütülmesi gerektiği belirtilmiş ve merci kararında bu hususlar dayanak gösterilmiş ise de, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin kanun hükümlerini yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği kaldı ki somut olayda sanık hakkında erteleme süresi içerisinde yeni bir suç işlemesi nedeniyle kovuşturmaya devam edildiği gözetilmeden İstanbul Anadolu 2. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen görevsizlik kararının kaldırılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 08/11/2018 gün ve 94660652-105-34-8518-2018-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdi kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 24/04/2018 tarihli ve 2018/1178 Değişik iş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin mercince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE, 30/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10987, Karar No: 2021/9450, Tarih: 28.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/10987 E.  ,  2021/9450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

S. SÜRÜKLENEN ÇOCUKLAR : ..., ...

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında müşteki ...'ye yönelik mala zarar verme suçundan dava açıldığı halde hüküm kurulmamış ise de, mahkemesince zamanaşımı süresi içerisinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

I- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ...'a yönelik iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk ...’in hırsızlık amacıyla katılan ...'a ait işyerine, işyerinin açık olduğu saatlerde girdiğinin anlaşılması karşısında, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun yasal unsurları oluşmadığından, kanun yararına bozma yoluna gidilmesi olanaklı görülmüştür.

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26.maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında müşteki ...'e yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocukların eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 141/1 ve 31/2. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddelerine göre hesaplanan 4 yıllık asli zamanaşımının, 03/12/2015 olan mahkumiyetin verildiği tarihten inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE,

III- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ... ve müşteki ...'ye yönelik hırsızlık suçlarından kurulan hükümler ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında müştekiler ... ve ...'a yönelik hırsızlık suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

III- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ... ve müşteki ...'ye yönelik hırsızlık suçlarından kurulan hükümler ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında müştekiler ... ve ...'a yönelik hırsızlık suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında müşteki ...'a yönelik hırsızlık suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin aynı Kanun'un 35. maddesinden sonra uygulanması suretiyle aynı Kanun'un 61/5. maddesine aykırı davranılmış ise de sonuç ceza değişmediği için bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 28/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/24489, Karar No: 2021/9764, Tarih: 06.12.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/24489 E.  ,  2021/9764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair Siverek 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 15.10.2020 gün ve 2020/48 Esas, 2020/80 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınıp, Dairemizin 2021/23063 esasında kayıtlı bağlantılı dosyayla birlikte ve 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi uyarınca takdiren duruşmasız yapılan incelemede gereği görüşüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiriyle anılan hükme yönelik Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurun aşamalardaki ifadeleri, düzenlenen cinsel muayene raporunda anal yoldan organ sokmaya ilişkin tıbbi bulguya rastlanılmayıp, konunun adli tahkikatla aydınlatılması gerektiğinin belirtilmesi, savunma, tanık anlatımları ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, ilk derece mahkemesince sanığın değişik tarihlerde dokuz yaşında olan mağdurun makatına cinsel organını sürtme şeklinde sübuta eren eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 103/1-c.1, 103/1-c.3, 43. maddelerinde düzenlenen on iki yaşından küçük mağdura karşı zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan hüküm kurulması karşısında, söz konusu karara yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi,

Kabule göre de;

2017/2018 öğretim yılında ilköğretim 3. sınıf öğrencisi olan mağdurun, soruşturma evresinde verdiği ifadesinde sanığın en son 2019 yılı Ocak - Şubat aylarında cinsel istismar eylemini gerçekleştiğini belirtmesine karşılık kovuşturma evresinde suçun işlendiği dönemde ilköğretim 3 veya 4. sınıf öğrencisi olduğunu bilmesi ve ilk istinaf incelemesinde kararın bozulmasının ardından gerçekleştirilen ikinci yargılamada ise tamamen farklı olarak adli makamlara intikalden yaklaşık üç ay sonraki döneme denk gelecek şekilde ilk öğretim okulu 4. sınıfın sonlarında cinsel istismar eyleminin gerçekleştiğini belirtmesi karşısında, ilk derece mahkemesince aynı zamanda olayın tek tanığı konumunda bulunan mağdurun son cinsel istismar eyleminin sanığın on sekiz yaşını doldurduğu 12.01.2018 tarihinden sonra gerçekleşip gerçekleşmediği hususuyla ilgili tekrar dinlenmesinden sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle söz konusu karara yönelik istinaf başvurusunun kabulü gerekirken esastan reddedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 10.02.2021 gün ve 2021/186 Esas, 2021/438 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmesine, 06.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1768, Karar No: 2012/4108, Tarih: 31.05.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/1768 E.  ,  2012/4108 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava ve temyiz konusu 112 ada 7 parsel sayılı 50017.52 m² yüzölçümündeki taşınmaz vergi kaydına ve kadim kullanıma dayanılarak mera niteliği ile sınırlandırılmak suretiyle tespit edilmiştir. Davacılar ... ve arkadaşları tapu ve vergi kaydına, miras yoluyla gelen hakka, bağışlamaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmışlardır. Mahkemece davanın kabulüne, 112 ada 7 parsel sayılı taşınmazın uzman bilirkişi tarafından düzenlenen 01.10.2010 tarihli rapor ve haritada (A) harfi ile işaretli 20640.54 m² yüzölçümünde olan bölümün eşit paylarla davacılar ..., ... ve ... adlarına tapuya tesciline, kalan bölümün tespit gibi mera niteliği ile sınırlandırılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava ve temyiz konusu taşınmaz bölümünün kamu malı niteliğinde mera olmadığı, tespit dayanağı 1937 tarih 64 tahrir sayılı vergi kaydının taşınmazı kapsamadığı, davacıların tutunduğu 22.11.1948 tarih 1 sayılı tapu kaydı ile 1937 tarih 67 sayılı vergi kaydının dava ve temyize konu taşınmazla davacılar adlarına tespit edilen 112 ada 9,10,11 ve 13 parsel sayılı taşınmazları kapsadığı, kayıtların miktarı ile geçerli olup miktarından fazla olarak davacılar adlarına tespitin yapıldığı, miktar fazlası üzerinde taşınmaz edinme koşullarının da davacılar yararına oluştuğu mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir.

Bu nedenler ve kararda gösterilen diğer gerekçelere göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davalı Hazine'nin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 31.05.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3231, Karar No: 2023/1913, Tarih: 14.06.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/3231 E.  ,  2023/1913 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/119 E., 2022/569 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen itirazın iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar 99.355,55 TL olup karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

14.06.2023 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

K A R Ş I O Y

Daire çoğunluğu ile aramızdaki uyuşmazlık, ilk derece mahkemesi tarafından verilen kararın verildiği tarih itibariyle miktar yönünden temyizen incelenmesinin mümkün olup olmadığı; kesinlik sınırının tespitinde HMK’nın 341/2 nci maddesinin mi yoksa HMK’nın 362/1-a maddesinin mi uygulanması gerektiği hususudur.

Hukuk Genel Kurulunun 24.6.2021 tarih 2021/4-307 E. 2021/833 sayılı Kararında da belirtildiği gibi, Bölge Adliye Mahkemeleri 20 Temmuz 2016 tarihinde faaliyete geçmiş olup, bu tarihten itibaren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) istinaf ve temyiz hükümleri uygulanmaya başlanmıştır.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun istinaf yoluna başvurulabilen kararları düzenleyen 341 inci maddesi;

“(1) İlk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabilir.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun istinaf yoluna başvurulabilen kararları düzenleyen 341 inci maddesi;

“(1) İlk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabilir.

(2) Miktar veya değeri üç bin Türk Lirasını geçmeyen mal varlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir (Ek cümle: 24/11/2016-6763/41 md.). Ancak manevi tazminat davalarında verilen kararlara karşı, miktar veya değere bakılmaksızın istinaf yoluna başvurulabilir…” düzenlemesini içermektedir.

İlk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 3.000 (yeniden değerleme oranlarına göre hesaplandığında 2018 yılı için 3.560TL) Türk Lirasını geçmeyen mal varlığına ilişkin davalardaki kararlar kesindir. Kesinlik sınırı bakımından manevi tazminat istemleri için bir istisna getirilmiş ve miktarı ne olursa olsun manevi tazminata ilişkin kararlara karşı istinaf yoluna başvurunun mümkün olduğu belirtilmiştir.

Aynı Kanun’un temyiz edilemeyen kararları düzenleyen 362 nci maddesinde;

“(1) Bölge adliye mahkemelerinin aşağıdaki kararları hakkında temyiz yoluna başvurulamaz:

a) Miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar…” şeklinde bir düzenlemeye yer verilmiştir. (Yeniden değerleme oranlarına göre hesaplandığında 2018 yılı için 47.530 TL)

Bir mahkeme kararının temyiz edilip edilemeyeceği belirlenirken, temyiz hakkının doğduğu (kararın verildiği) tarihteki hukuksal durum esas alınmalı; karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmü temyiz sınırı yönünden hangi düzenlemeyi içeriyor ise ona bağlı kalınmalıdır.

Kanunda ilk derece mahkemesince verilen kararların temyiz edilmesi hâlinde kesinlik sınırının tespitine dair açık bir hüküm bulunmamaktadır. HMK’nın sistematiğine bakıldığında “İlk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar ve bölge adliye mahkemelerinin kararları” şeklinde bir ayrıma gidildiği yani kanun yoluna göre değil mahkemeye göre bir kesinlik sınırı belirlendiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda hüküm, daha önce Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine karar verilmesi ve Yargıtay bozma kararı sonrası yeniden ilk derece mahkemesince yapılan yargılama sonucu verilmiştir. Bu nedenle temyiz olunan miktar hiçbir zaman istinaf kesinlik sınırının altına da düşmeyecektir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle ilk derece mahkemesince verilen karar temyiz edildiğinde HMK’nın 341/2 nci maddesindeki düzenlemenin dikkate alınması gerektiği düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum. 14.06.2023
Yargıtay — Esas No: 2008/296, Karar No: 2010/1461, Tarih: 11.03.2010

**1. Ceza Dairesi         2008/296 E.  ,  2010/1461 K.**

**"İçtihat Metni"**

...'ı bıçakla yaralamaktan sanık ..., müstakil faili belli olmayacak şekilde ...'ı bıçakla yaralamaktan sanıklar ... ile ...'ın yapılan yargılanmaları sonunda: Hükümlülüklerine ilişkin (ÜSKÜDAR) Üçüncü Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 20/12/2006 gün ve 460/337 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi C.Savcısı, sanıklar müdafii ile müdahil vekili taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle:incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Anayasa'nın 40/2, 1412 sayılı CMUK.nun halen yürürlükte olan 310 maddesi ile 5271 sayılı CMK.nun 34/2,231 ve 234 maddelerine aykırı şekilde hüküm fıkrasında yasa yoluna başvuru şeklinin gösterilmediği görülmekle;

Sanıktan şikayetçi olduğunu söyleyerek yazılı müdahale talebinde bulunan ve CMK.nun 260 maddesi uyarınca hükmü temyize yetkisi bulunan, mağdur ...'ın kendisine ve vekiline CMUK.nun 310 maddesi uyarınca hükmün tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe verilmesi veya zabıt katibine beyanda bulunulması suretiyle temyiz isteminde bulunulabileceğini gösteren meşruhatla birlikte gerekçeli kararın tebliği ile tebligatı gösteren belge ve verilirse temyiz dilekçesi ile bu durumda düzenlenecek ek tebliğname ile birlikte dosyanın Dairemize iadesi için incelenmeksizin mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 11.03.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3883, Karar No: 2012/11487, Tarih: 22.03.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/3883 E.  ,  2012/11487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, Ancak;

Orman bilirkişisi tarafından hazırlanan raporda, Denizli Kale ilçesinde, orman kadastro çalışmalarının yapıldığı, 24.09.1991 tarihinde askıya çıkarılarak ilan edildiği ve 24.03.1992 tarihinde kesinleştiği belirtilmesine göre, orman alanını işgal eden sanığın 6831 sayılı Orman Kanununun 93. maddesine göre mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

2-Kabule göre de;

Kıyı kanununa muhalefet nedeniyle gereğinin ifası yerine yazılı gerekçe ile beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin ve o yer C. Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 22.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11252, Karar No: 2020/3225, Tarih: 25.02.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/11252 E.  ,  2020/3225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

... Köyü 183 ada 24 parsel sayılı taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Aynı kamulaştırma kapsamında dairemizden geçen dosyalar ile Tapu Kadastro Genel Müdürlüğünün parsel sorgu sisteminde yapılan gözlem dikkate alındığında, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda aralarında 1,5 kat değer farkı olduğu halde; emsal alınan taşınmazı dava konusu taşınmazdan yaklaşık 2,8 kat değerli kabul eden rapor geçersizdir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.