muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13122, Karar No: 2014/18280, Tarih: 17.12.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/13122 E.  ,  2014/18280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çanakkale 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/07/2013

NUMARASI : 2012/271-2013/241

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hüküm süresi içinde davalılar M.. T.. vekili ve davalı M.N. tarafından temyiz edilmiş ise de; davalılar tarafından ayrı ayrı temyiz istemlerinden vazgeçtiklerinden Dairemizin 11.03.2014 gün 2013/18338 Esas-2014/4721 Karar sayılı ilamı ile davalıların temyiz istemlerinin reddine karar verilmiş, davalı M.. T.. vekilinin yargılama giderlerinin hatalı olduğu ve kararın tavzihine ilişkin talebi üzerine mahkemece verilen 21.05.2014 tarihli ek karar davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı yanca bonoya dayalı olarak davalılar hakkında girişilen ilamsız icra takibine vaki itirazın iptali istemine yönelik açılan davada yerel mahkemece davanın kabülü ile itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına karar verilmiş, hüküm davalılar M.. T.. vekili ve davalı M. N. tarafından temyiz edilmiş ise de; davalıların ayrı ayrı temyiz istemlerinden feragat ettiklerini bildirdiklerinden Dairemizin 11.03.2014 gün 2013/18338 Esas-2014/4721 Karar sayılı ilamı ile davalıların temyiz istemlerinin vazgeçme nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Bu kez davalı M.. T.. vekili tarafından 20.05.2014 tarihinde sunulan dilekçe ile yanlar arasındaki protokolde dava dosyası için talep edilecek tüm harç ve masrafların davacı tarafından karşılanacağının belirtildiğinden hükümde davalılar aleyhine hükmedilen nisbi karar ve ilam harcının davacıya yükletilmesini talep etmiş, mahkemece 21.05.2014 tarihli ek karar ile istem doğrultusunda nisbi karar ve ilam harcının davacıdan alınarak hazineye irad kaydına karar verilmiş, ek karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece davalı M. T. vekilinin talebi üzerine 21.05.2014 tarihli ek karar ile kesinleşmiş kararda hükmedilen nisbi karar ilam harcı davacı aleyhine değiştirilmiştir. Oysa mahkemece 10.07.2013 tarihinde esas hakkında karar verilmiş ve davalıların temyizden feragat etmeleri sonucu hüküm davalılar yönünden kesinleştiğinden davalı M.. T.. vekilinin 20.05.2014 tarihindeki istemi üzerine tekrar dosyanın ele alınarak ek karar ile hüküm fıkrasındaki nisbi karar ilam harcının davacı aleyhine değiştirilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 21.05.2014 tarihli ek kararın BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 17.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10432, Karar No: 2017/124, Tarih: 16.01.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/10432 E.  ,  2017/124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılara ait işyerinde 05.11.2008-30.04.2010 tarihleri arasında kışın ara verilen süreler haricinde Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, davalılara ait inşaat işyerinde aralık ve ocak aylarında ara verilen dönem hariç 05.11.2008 – 30.04.2010 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davalı ... ile diğer davalı şirket ...Tic.Ltd.Şti arasında 22.10.2008 noter tarihli “bedel karşılığı inşaat yapım sözleşmesi” bulunduğu, davacının tespiti istenen dönemde Kuruma bildirilen hizmeti bulunmadığı,bordro tanıklarının dinlendiği ancak bu tanıkların da davalı işverene karşı açılmış davası bulunduğu anlaşılmıştır.

Uyuşmazlık; somut olayda fiili çalışma olgusunun ispatı konusunda, mahkemece yapılan inceleme ve araştırmanın hükme yeterli bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

506 sayılı Yasanın 79/10. maddesinde bu tür hizmet tespit davalarının kanıtlanması yönünden özel bir yöntem öngörülmemiştir. Kimi ayrık durumlar dışında resmi belge ve yazılı delillerin bulunması sigortalı sayılması gereken sürelerin saptanmasında güçlü delil olmaları itibariyle sonuca etkili olurlar. Ne var ki bu tür kanıtların bulunmaması salt bu nedene dayalı istemin reddine neden olmaz. Somut bilgilere dayanması koşuluyla, bordro tanıkları veya iş ilişkisini bilen veya bilmesi gereken komşu işyerleri kayıtlı çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunları destekleyen kimi diğer kanıtlarla dahi sonuca gitmek mümkündür. Kamu düzenine dayalı bu tür davalarda hakim, görevi gereği doğrudan soruşturmayı genişleterek sigortalılık koşullarının oluşup oluşmadığını belirlemelidir. Bu yön Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527,30.6.1999 gün 1999/21-549-555,5.2.2003 gün 2003/21-35-64,15.10.2003 gün 2003/21-634-572,3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 10.11.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Yapılacak iş; öncelikle davalı ... ile ... Ltd. Şti. arasında kat karşılığı inşaat sözleşmesi yapılıp yapılmadığı tespit edilerek( kat karşılığı inşaat sözleşmesi veya anahtar teslimi şeklinde anlaşma yapılması durumunda davalı ... yönünden husumetten reddedilerek) davacının iddia ettiği çalışma olgusunun kimin yanında gerçekleştiğini,ücretini kimden aldığını net bir şekilde ortaya koyup gerçek işvereni belirlemek, kolluk ,vergi dairesi ve zabıta marifeti ile ve davalı Kurum'dan sorularak; talep edilen dönemde davalı işyerine komşu olan kişileri tespit ederek dinlemek ve bordro tanıklarının beyanları arasındaki çelişkiyi gidererek karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan Kurum haricindekilere iadesine

16.01.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9911, Karar No: 2008/5304, Tarih: 03.04.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/9911 E.  ,  2008/5304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Nevşehir 1.Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 22/03/2007
Yargıtay — Esas No: 2016/9812, Karar No: 2017/5061, Tarih: 13.06.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/9812 E.  ,  2017/5061 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, sakatlık nedeniyle yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.01.1988-17.05.1992 tarihleri arasında 1067 gün 506 sayılı Yasaya tabi hizmeti, 11.05.1992-16.12.2009 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında zorunlu sigortalılığı bulunan davacının, 10.07.2012 ve 12.02.2013 tarihli tahsis taleplerine, davalı Kurum tarafından, en az %60 oranında maluliyet bulunmaması nedeniyle olumsuz cevap verildiği, yine sonraki bir yazıyla da 5510 sayılı Yasanın 28. maddesi gereğince çalışma gücü kayıp oranının %24 (sonraki irdelemede ise %31) olması nedeniyle maluliyet aylığı bağlanamayacağı yönünde cevabi yazı yazıldığı, mahkemece yargılama safhasında Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu’ndan alınan raporda, davacının çalışma gücü ve meslekte kazanma gücü kaybı oranı tespit işlemleri yönetmeliği çerçevesinde beden çalışma gücünün en az %60’ını kaybetmemiş olduğu belirtildiğinden, 5510 sayılı Yasanın 25. maddesinde aranan şartın maluliyet oranı yönünden gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, söz konusu hüküm eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirmeye dayalıdır.

Davada öncelikle çözülmesi gereken, davacı talebinin, malullük aylığına mı yoksa yaşlılık aylığına mı yönelik olduğu hususu olup, gerek tahsis talebi gerekse de dava dilekçesi dikkate alındığında, talebin yaşlılık aylığına yönelik olduğunun kabulü gerekmekle, davanın yasal dayanağı, 506 sayılı Yasa'nın 79. maddesi, 5510 sayılı Yasa'nın 28, geçici 10. maddesi ve 506 sayılı Yasa'nın 60/c-b bendi ve geçici 87. maddeleridir.

1-506 sayılı Kanunun malullük ve engellilik hükümlerine ilişkin geçiş hükümlerini düzenleyen 5510 sayılı Yasa'nın geçici 10. maddesinde ise; '' 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında olup bu Kanunun yürürlük tarihinden önce ilk defa sigortalı olanlardan, sigortalı olarak ilk defa çalışmaya başladığı tarihten önce 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun mülga 53 üncü maddesine göre malûl sayılmayı gerektirecek derecede hastalık veya engeli bulunan ve bu nedenle malullük aylığından yararlanamayan sigortalılar, yaşları ne olursa olsun en az onbeş yıldan beri sigortalı bulunmak ve en az 3600 gün malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi ödemiş olmak şartıyla yaşlılık aylığından yararlanırlar.

(Değişik ikinci fıkra: 17/4/2008-5754/71 md.) Bu Kanunun yürürlük tarihinden önce sigortalı olup bu Kanunun yürürlük tarihinden önce veya sonra engelliliği nedeniyle vergi indiriminden yararlanmaya hak kazanmış durumda olan sigortalılar hakkında, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun mülga 60 ıncı maddesinin (c) bendinin (b) alt bendi ve geçici 87 nci maddesine göre işlem yapılır.

Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten önce engelliliği nedeniyle vergi indiriminden yararlananlardan yaşlılık aylığı bağlananların aylıklarının kesilmesi ve tekrar bağlanmasında bu Kanunun yürürlük tarihinden önceki hükümler geçerlidir. '' hükmü öngörülmüştür.

193 sayılı Gelir Vergisi Kanununun “İndirim Hadleri” başlıklı 31. maddesinde, çalışma gücünün asgari %80'ini kaybetmiş bulunan hizmet erbabının birinci derecede sakat, asgari %60'ını kaybetmiş bulunan hizmet erbabının ikinci derece sakat, asgari %40'ını kaybetmiş bulunan hizmet erbabının ise üçüncü derece sakat sayılacağı ve belirtilen sakatlık indiriminden faydalanacağı açıklanmış, 01.01.2004 günü yürürlüğe giren 4842 sayılı Kanunun 3. maddesiyle, anılan madde başlığı “Sakatlık indirimi '' olarak değiştirilip, derecelendirmeye ilişkin düzenleme korunmuştur.

Yukarıda açıklanan yasal mevzuat ışığında dava değerlendirildiğinde; 193 sayılı Kanuna dayanılarak hazırlanan sakatlık indiriminden Yararlanacak Hizmet Erbabının Sakatlık Derecelerinin Tespit Şekli İle Uygulanması Hakkında Yönetmelik, Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik, Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırılması Ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik hükümleri kapsamında çalışma gücü kayıp oranı ile sakatlık derecesinin saptanması için yetkili organ konumundaki dava dışı idari makamlara başvuru yapabilmesi amacıyla davacıya uygun süre tanınmalı, söz konusu belirleme sonrasında 5510 sayılı geçici 10 ve 506 sayılı Yasa'nın 60/c-b ve geçici 87. maddeleri irdelenerek elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

2- 5510 sayılı Yasa'nın 28. maddesinde; '' ... Sigortalı olarak ilk defa çalışmaya başladığı tarihten önce 25 inci maddenin ikinci fıkrasına göre malûl sayılmayı gerektirecek derecede hastalığı veya engelliliği bulunan ve bu nedenle malûllük aylığından yararlanamayan sigortalılara, en az onbeş yıldan beri sigortalı bulunmak ve en az 3960 gün malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi bildirilmiş olmak şartıyla yaşlılık aylığı bağlanır.

Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmet sunucularının sağlık kurullarınca usûlüne uygun düzenlenecek raporlar ve dayanağı tıbbî belgelerin incelenmesi sonucu, Kurum Sağlık Kurulunca çalışma gücündeki kayıp oranının;

a) % 50 ilâ % 59 arasında olduğu anlaşılan sigortalılar, en az 16 yıldan beri sigortalı olmaları ve 4320 gün,

Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmet sunucularının sağlık kurullarınca usûlüne uygun düzenlenecek raporlar ve dayanağı tıbbî belgelerin incelenmesi sonucu, Kurum Sağlık Kurulunca çalışma gücündeki kayıp oranının;

a) % 50 ilâ % 59 arasında olduğu anlaşılan sigortalılar, en az 16 yıldan beri sigortalı olmaları ve 4320 gün,

b) % 40 ilâ % 49 arasında olduğu anlaşılan sigortalılar, en az 18 yıldan beri sigortalı olmaları ve 4680 gün, malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi bildirilmiş olmak şartıyla ikinci fıkranın (a) bendindeki yaş şartları aranmaksızın yaşlılık aylığına hak kazanırlar. Bunlar 94 üncü madde hükümlerine göre kontrol muayenesine tâbi tutulabilirler. ... değişik sekizinci fıkra: 17/4/2008-5754/16 md.) Yukarıdaki fıkralarda belirtilen yaşlılık aylıklarından yararlanabilmek için, 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendinde belirtilen sigortalının çalıştığı işten ayrıldıktan, (b) bendinde belirtilen sigortalının sigortalılığa esas faaliyete son verip vermeyeceğini beyan ettikten sonra yazılı istekte bulunmaları, 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (c) bendinde belirtilen sigortalıların ise

istekleri üzerine yetkili makamdan emekliye sevk onayı alındıktan sonra ilişiklerinin kesilmesi şarttır.'' hükmü öngörülmektedir.

5510 sayılı geçici 10 ve 506 sayılı Yasa'nın 60/c-b ve geçici 87. maddeleri gereğince yaşlılık aylığı koşullarının sağlanamaması durumunda; 5510 sayılı Yasanın yukarıda belirtilen 28. maddesi çerçevesinde, yaşlılık aylığı tahsisini gerektirecek düzeyde malul sayılmayı gerektirecek hastalık veya özrünün bulunup bulunmadığının tespiti için, 5510 sayılı Yasanın 95. maddesinde öngörülen prosedür çerçevesinde, Sosyal Sigortalar Yüksek Sağlık Kurulundan çalışma gücü kayıp oranı (bu konudaki tüm mevzuat kapsamında ayrı ayrı değerlendirme yapılmak suretiyle) belirlenmeli, anılan Kurul raporlarının Kurum açısından bağlayıcı olduğu gözetilmeli, davacının rapora itirazı halinde, Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas dairesinden aynı hususlara dikkate edilerek rapor alınmalı, raporlar arası çelişkinin bulunması halinde ise, Adli Tıp Genel Kurulundan çelişkileri giderecek şekilde yine bu konudaki tüm mevzuat kapsamında ayrı ayrı değerlendirilmek suretiyle yeniden rapor alınarak, tahsis talep tarihindeki çalışma gücü kayıp oranı tereddüde yer vermeyecek şekilde belirlenmeli, bu aşamadan sonra, davacının yukarıda zikredilen 28. maddenin 4 ve 5 fıkraları çerçevesinde tahsis talep tarihinde yaşlılık aylığı şartlarına haiz olup olmadığı ayrı ayrı irdelenip gerektiğinde aylık bağlama şartlarından prim borcu bulunup bulunmadığı hususu da araştırılıp sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/883, Karar No: 2012/32299, Tarih: 01.10.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/883 E.  ,  2012/32299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Diğer itirazların reddine, ancak;

a) Sanığın eylemi sonucu mağdurun yaşamsal tehlike geçirmekle birlikte vücudunda kemik kırığı da meydana gelmiş olmasına göre, 5237 sayılı TCK'nin 44. maddesi gereğince daha ağır cezayı gerektiren yaşamsal tehlike oluşturacak şekilde yaralama eyleminden ceza hükmü tesisi ile yetinilmesi gerekirken yazılı şekilde tayin olunan cezada meydana gelen kemik kırığından dolayı ayrıca 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesi ile artırıma gidilmiş olması,

b) TCK’nin 87/1-d-son maddesi uyarınca eylemin eşe karşı işlenmesi halinde verilecek cezanın 5 yıldan az olamayacağının değerlendirilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı CMUK’un 326/son maddesi gözetilerek BOZULMASINA, 01.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/715, Karar No: 2015/14173, Tarih: 30.09.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/715 E.  ,  2015/14173 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/191416

Mahkemesi : Marmaris 3. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 26/02/2014

Numarası : 2012/292 - 2014/133

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre katılan vekilinin, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

2863 sayılı Kanunun 7. maddesinde 6498 sayılı Kanun ile getirilen değişikliğin amacının, korunması gerekli taşınmaz kültür ve tabiat varlığı ya da sit alanı olarak tescil kararlarının, ilgililerince öğrenilmesini sağlamak olduğu, başka bir deyişle, tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları yönünden tebliğ; sit alanları yönünden Resmi Gazete'de yayım ve internet üzerinden duyuru kurallarının, kişilerin, sahip oldukları taşınmazların durumunu bilmelerini ve ona göre hareket etmelerini sağlama amacı taşıdığı, belirtilen kuralların, 2863 sayılı Kanunun 65. maddesinde düzenlenen suçun oluşumu için şekil şartı niteliği bulunmayıp, aksi yöndeki kabulün 6498 sayılı Kanunun amacına da ters düşeceği;

Diğer yandan, 6498 sayılı Kanun ile değişik 2863 sayılı Kanunun 7. maddesinde öngörülen "maliklere tebliğ" usulünün, bölge bazındaki tescil işlemlerinde değil, tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları ile korunma alanlarının tescili söz konusu olduğunda uygulanacağı, başka bir deyişle, bir bölgenin sit alanı olarak belirlenip tescil edilmesi halinde, o bölgede yaşayan tüm vatandaşlara tebligat yapılmak suretiyle tescil kararının duyurulması şeklinde bir yöntem izlenmeyeceği, karar Resmi Gazete'de yayımlanıp Bakanlığın internet sayfasında bir ay süre ile duyurularak, bölge halkının sit tescilinden haberdar olmasının sağlanacağı;

Sözü edilen değişiklik öncesinde yapılan tescil işlemleri bakımından ise, tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları ile korunma alanlarına ilişkin olarak, taşınmaza ait tapu kaydının beyanlar hanesinde tescil şerhi bulunup bulunmadığına; sit alanları, tabiat varlıkları ve tek yapı ölçeğinde tescil edilen taşınmazlar da dâhil olmak üzere malikleri idarece tespit edilemeyen taşınmazlara ilişkin olarak, tescil kararının mahallinde mutat vasıtalarla ilan edilip edilmediğine bakılması gerektiği;

Bu bilgiler ışığında; İzmir 2 Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 14/02/1996 gün, 5576 sayılı kararı ile tescilli 1. ve 2. derece doğal sit alanı içerisinde, aynı Kurul'un 03/12/1997 gün, 7248 sayılı kararı ile uygun bulunan Turizm Tesis Alanın da bulunan Muğla ili, Marmaris ilçesi, Turgut köyü, ... mevkii, 1915 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki otel işleteni tarafından izinsiz olarak kıyının doldurulduğu, yat yanaşma iskelesi yapıldığı, doğal sit alanı içinde topağrafyanın değiştirildiği, ağaç dikildiği ve orman alanına istinat duvarı inşa edildiğinin tespit edildiği, bölgenin doğal sit alanı olarak tesciline ilişkin ilgili Koruma Kurulu kararının sanığa tebliğ edilmediği ve Resmi Gazete'de yayınlanmadığı gerekçe gösterilerek sanığın beraatine dair yazılı şekilde hüküm kurulmuş olmasına karşın, somut olayda, 6498 sayılı kanun ile yapılan değişikliklerde dikkate alındığında, böyle bir zorunluluğun bulunmadığı, dosya kapsamı itibariyle tescil kararının dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde ilan edilip, edilmediği araştırılmamış ve beyanlar hanesinde doğal sit alanında kaldığı hususunda şerh konulup konulmadığının anlaşılması bakımından suça konu taşınmazın tapu kaydının bir örneği dosyaya getirtilmemiş ise de, aynı taşınmaz üzerinde izinsiz yapılan farklı uygulamalara ilişkin 2007 yılında işlem yapılmış olması, ayrıca dava konusu uygulamaları da kapsayacak şekilde tespit tarihinden önce Muğla Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu'na müracaat edilmiş olması hususları dikkate alındığında, sanığın dava konusu bölgenin doğal sit alanında kaldığını bildiğinin tüm dosya kapsamı itibariyle sabit olduğu anlaşılmakla birlikte;

Muğla Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu'nu 21/07/2011 gün, 7379 sayı ve 23/06/2011 gün, 7241 sayılı kararları incelendiğinde, dava konusu uygulamalarıda kapsayacak şekilde Koruma Kurulu'ndan izin talebinde bulunulduğu görülmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 13/03/1995 tarih ve 1995/9-41-64 sayılı kararın da belirttiği üzere, suç tarihinden sonra sunulan projelerin Kurul'un sözü edilen kararları ile uygun olduğuna karar verilmesi halinde, sanığın üzerlerine atılı suçun manevi unsurunun oluşmayacağı, bu kapsamda, suç tarihinden sonra dava konusu uygulamaları da kapsar ilgili Koruma Kurulu tarafından onaylanmış bir proje veya verilen bir izin olup olmadığı hususu araştırılıp, böyle bir karar bulunmadığının anlaşılması halinde ise, keşifte görevlendirilen inşaat mühendisi bilirkişisinden, dava konusu uygulamalar neticesinde, doğal topoğrafyanın değiştirilip, değiştirilmediği, bu sebeple sit alanına geri dönüşümü mümkün olmayacak derecede zarar verilip verilmediği hususunda rapor alınıp, taşınmazın bu nitelikte bir zarar gördüğünün tespiti durumunda, sanığın, 6498 sayılı Kanun ile değişik 2863 sayılı Kanun'un 65/1-1.cümlesi uyarınca cezalandırılması, bu nitelikte bir zararın mevcut olmadığının, ancak yapılan uygulamanın ruhsata tabi inşai ve fiziki müdahale kapsamında olduğunun belirlenip, ayrıca dava konusu taşınmazın, suç tarihi itibariyle, İl Özel İdaresi bünyesinde kurulan Koruma Uygulama ve Denetim Bürosunun sorumluluk alanında bulunmadığının anlaşılması halinde 6498 sayılı Kanun ile değişik 65/1-2.cümlesi uyarınca cezalandırılması, Koruma Uygulama ve Denetim Bürosu'nun sorumluluk alanında bulunduğunun anlaşılması halinde ise 6498 sayılı Kanun ile değişik 2863 sayılı Kanunun 65/4. maddesi ile cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin, eksik araştırma sonucu, 6498 sayılı Kanun ile 2863 sayılı Kanun'da yapılan değişikliklere de yanlış anlam yüklenip, sanığın beraatine dair yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 30/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.