muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/8189, Karar No: 2018/5075, Tarih: 28.05.2018

IV-)Sanık hakkında “2006 takvim yılında Bakanlık ile anlaşması olunmadığı halde basılan belgeleri kullanmak" suçundan dolayı kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1-)Sanığın Bakanlık ile anlaşması bulunmadığı halde basılan belgeleri iş yerinde kullanmak suretiyle üzerine atılı suçu işlediğinin iddia ve kabul olunduğu somut olayda; sanığın üzerine atılı suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması; suç konusu faturaların dosya içinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; suça konu faturalardan, kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi, taşıdığının tespiti halinde maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; faturalar sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylediği takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması, sahte olduğu iddia olunan faturaları kullanan kişi veya şirketler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı tespit edilerek, yapılmış ise haklarında düzenlenen vergi inceleme ve sair raporların onaylı suretleri getirtilerek incelenmesi, kamu davası açılıp açılmadığının sorulması, açıldığının tespiti halinde dava dosyasına intikali sağlanarak ayrıntılı özetinin tutanağa geçirilmesi ve bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin alınarak dosyaya konulması, gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıkları da sorularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-)Kabule göre de;

a-)Suç tarihinin son fatura tarihi olan 05.10.2006 tarihi olduğu gözetilmeksizin gerekçeli karar başlığına 20.03.2004 şeklinde yanlış yazılmış olması,

b-)Hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

b-)Hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükmün istem gibi BOZULMASINA, 28.05.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/39925, Karar No: 2017/297, Tarih: 09.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/39925 E.  ,  2017/297 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 09/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7672, Karar No: 2019/496, Tarih: 21.01.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/7672 E.  ,  2019/496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : .... Tekstil San. İth. İhr. Ltd. Şti.

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

İncelemeye konu Ticareti Usulüne Aykırı Terk Etmek suçu aynı ticari işletmenin faaliyetine konu iş yeri için ancak bir kez işlenebilen bir suçtur. Zira aynı ticari işletmenin faaliyetine konu iş yerini Kanunda belirtilen yükümlülüklere riayet etmeksizin birden fazla terk etmek mümkün değildir.

Somut olayımızda; bölünmesi, parçalara ayrılması mümkün olmayan ve ancak bir kez işlenmesi mümkün olan Ticareti Usulüne Aykırı Terk Etmek suçunda gerek zincirleme suçun gerekse fikri içtimanın olmazsa olmazını teşkil eden suç çokluğundan söz edilemeyeceği hususunda herhangi bir duraksamanın bulunmaması, sanık hakkında aynı suçtan yerel Mahkeme’nin 2015/280, 2015/282, 2015/284, 2016/58, 2016/60, 2016/61 Esas sayılı tarafları aynı olan davalarında kurulan beraat ve mahkumiyet hükümlerinin Dairemizin 2018/7670, 2018/7671, 2018/7673, 2018/7674, 2018/7679, 2018/7680 Esas sayılı dosyalarında kayıtlı olup aynı gün incelenerek bozulmasına karar verildiği anlaşılmakla anılan dosyalar getirtilip, şikayetlerin aynı ticari işletmenin faaliyetine konu iş yerine ait olması halinde birleştirilerek hüküm kurulmasında zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

./..

./..

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, tebliğnameye uygun olarak 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 21/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5507, Karar No: 2012/1768, Tarih: 13.03.2012

**8. Hukuk Dairesi         2011/5507 E.  ,  2012/1768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ile Hazine aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair Nurhak Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 27.06.2011 gün ve 2/52 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı, miras yolu ile intikal ve kazanmayı sağlayan eklemeli zilyetlik hukuksal nedenleriyle dava konusu 177 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının kısmen iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine temsilcisi, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı yararına kazanma koşulları oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne; 177 ada 1 parsel sayılı taşınmazda teknik bilirkişilerin 30.03.2011 tarihli krokisinde A harfi ile gösterilen 638,61 m2'lik kısmının tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmiştir. Hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş ise de, mahkemenin bu görüşüne katılma olanağı bulunmamaktadır. Şöyle ki; dava konusu 177 ada 1 parsel sayılı taşınmaz 12.10.2004 tarihinde yapılan kadastro çalışmaları sırasında "ham toprak" niteliğiyle Hazine adına belgesizden tespit edilmiş ve kadastro tutanağının 25.03.2005 tarihinde kesinleşmesiyle tapu kaydı oluşmuştur. Mahkemece yapılan keşiflerde dinlenilen yerel bilirkişi ve tanıklar öncesinde dava konusu taşınmazın nizalı kısmında davacının miras bırakanı olan eşinin 1966 yılında ev yaptığını ve davacı ve çocukları ile birlikte yaşadığını, eşinin ölümünden sonra 1987 yılında Elbistan ilçesine göç edene kadar davacının çocukları ile birlikte bu evde yaşamaya devam ettiğini, sonrasında 1993 yılında evin kerestesinin satılması sonucu yıkıldığını ve nizalı yerin o tarihten itibaren kullanılmadığını açıklamışlardır. Davacı, yerel bilirkişi ve tanıkların açıklamalarını doğrulamıştır. 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 ve TMK. nun 713. maddesi uyarınca bir taşınmazın zilyetlik yoluyla edinilmesi için davasız, aralıksız, malik sıfatıyla en az 20 yıl süreyle ekonomik amacına uygun olarak zilyet ve tasarruf edilmesi gerekir. Somut olayda, davacı tarafından tespit tarihinden geriye doğru 11 yıl önce dava konusu yer terk edilmiş olup, bu süre içerisinde davacının herhangi bir kullanımı olmamıştır. Bu açıklamalara göre,taşınmazın iradi olarak terkedildiği bu şekilde davacı lehine kazanma koşulları gerçekleşmediği gözetilerek ayrıca, salt bina inşa etmenin de ekonomik amaca uygun zilyetlik olarak kabul edilemeyeceğinden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerindedir. Kabulü ile yerel mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.03.2012 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Dava, kadastrodan önceki kazanmayı sağlayan zilyetlik hukuki sebebine dayalı olarak TMK.nun 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi gereğince açılan mülkiyetin aktarılmasına ilişkin tapu iptali ve tescil davasıdır.

Teknik bilirkişiler, ... ve ... tarafından dosyaya sunulan 30.3.2010 tarihli rapora ekli krokide A harfiyle gösterilen 638,61 m2 yüzölçümlü yer bakımından Hazine adına tapuda kayıtlı bulunan 177 ada 1 sayılı parselin tapu kaydının iptaliyle belirtilen taşınmaz bölümünün davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesi ve hükmün Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yüksek Daire çoğunluğunca, “ … somut olayda davacı tarafından tespit tarihinden geriye doğru onbir yıl önce dava konusu yeri terk ettiği ve bu süre içerisinde davacının herhangi bir kullanımının olmadığı, iradi terkin olayda gerçekleştiği ve bu şekilde davacı yararına kazanma koşullarının oluşmadığı gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabulüne karar verilmiş olmasının usule aykırı olduğu gerekçesiyle bozma sevk edilmiştir.”

Uyuşmazlık konusu, 177 ada 1 sayılı parsel 12.10.2004 tarihinde yapılan kadastro çalışmaları sırasında “ham toprak” niteliğiyle Hazine adına tespit edilmiş ve kadastro tutanağının 25.3.2005 tarihinde kesinleşmesiyle tapu kaydı oluşmuştur.

Yapılan keşiflerde, dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklar; 177 ada 1 sayılı parsel içerisinde gösterilen ve teknik bilirkişice ölçülen taşınmaz bölümünün davacının eşinden kaldığını, gösterdikleri yerin davacıya ait olduğunu, önceden bu taşınmaz bölümü üzerinde taş evin yer aldığını, en az otuz yıldan beri davacı ve kocası tarafından bu evin kullanıldığını, kocasının 1981 yılında öldüğünü, ölümünden itibaren on yılı aşkın bir süre ile davacı ve çocuklarının söz konusu evde oturduklarını, daha sonra Elbistan’a göç ettiklerini, davacı ve oğlu İsmail’in evin yapımında kullanılan tahtaları sattıktan sonra satın alınanlar tarafından evin yıktırıldığını, yıkımın 10-15 yıl önce yapıldığını, keresteleri toplayıp götürdüklerini açıklamışlardır.Dosyadaki bilgi ve belgelere göre, evin 1993 yılında yıktırıldığı ve kerestelerinin götürüldüğü anlaşılmaktadır. Aynı bilirkişiler ve tanıklarca, çocuklarının okulu için davacı ve çocuklarının Elbistan’a göç ettikleri ifade edilmiştir. Davacı da her iki keşifte alınan beyanlarında; açık bir biçimde, eşi olmadığı için çocuklarını yalnız büyütmek zorunda kaldığını ve yaşadıkları yerin küçük olması nedeniyle çocuklarını okula göndermek amacıyla Elbistan’a göç ettiğini beyan etmiştir. Beyanında samimi olduğu sonucuna varılmıştır.

Saptanan bu somut ve hukuki olgular ile keşif tutanaklarına geçen tüm beyanlar, dosya kapsamında yer alan tüm bilgi ve belgeler birlikte değerlendirildiğinde dava konusu taşınmazın davacının eşinden kaldığı ve 1981 yılında eşinin öldüğü konusunda bir duruksama söz konusu değildir. Davacı dışında, oğlu İsmail ile başka mirasçıların da olduğu anlaşılmaktadır. Bu durum karşısında 1981 yılı itibarıyla ölen murisin terekesi TMK.nun 701 ve 702.maddeleri gereğince elbirliği mülkiyet hükümlerine tabidir. Davacı dava dilekçesinde taşınmazın satış, bağış ya da terekenin paylaşımı sonucu kendisine düştüğünü açıklamadığı gibi keşiflerde dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklar da bu konuda herhangi bir açıklamada bulunmamışlardır. Öncelikle, murisin veraset belgesinin alınması, taşınmazın satış, bağış ya da terekenin paylaşımı sonucu davacıya düşmüş ise, davanın bulunduğu bu haliyle yürütülmesi ve onbir yıllık gibi kısa bir süreyle taşınmazın kullanılmaması iradi terk niteliğinde bulunmadığının göz önünde tutulması, davacının eşinin ölmesi nedeniyle zorunlu olarak çocuklarını okutmak amacıyla köyünü ve taşınmazını terk ederek Elbistan’a göç ettiği düşünüldüğünde, somut olayda, iradi terkden söz edilmesinin olanaksız bulunduğunun düşünülmesi ve kazanmayı sağlayan zilyetlik, imar ve ihya ile taşınmaz edinme koşullarının davacı yararına oluştuğu gerekçesiyle şimdiki gibi davanın kabulüne karar verilmesi gerekmektedir. Zira taşınmaz eski bir ev yeri olup, evin kapsadığı alan ile kullanım alanının köy içinde yerleşim alanında bulunması nedeniyle arsaya dönüştüğünün kabulü gerekir. Bu bakımdan bütün yerler üzerinde ekonomik amaca uygun zilyetlik aranmaz.

Dava konusu ve krokide A harfiyle gösterilen yerin satış, bağış ya da terekenin paylaşımı suretiyle davacıya düşmediğinin saptanması halinde, TMK.nun 701 ve 702. maddelerindeki ilkeler göz önünde tutularak elbirliği mülkiyetine tabi bir taşınmaz için bir veya birkaç mirasçının tek başına üçüncü kişilere karşı dava açma sıfat ve hukuki ehliyetlerinin bulunmadığı göz önünde tutularak ve davacı da sadece kendi adına iptal ve tescile karar verilmesi istediği hususu gözetilerek davanın reddine karar verilmesi düşünülmelidir. Çünkü, TMK.nun 702. maddesinde, elbirliği mülkiyetine tabi taşınmazlarda, tasarrufi işlemlerde oybirliği aranır. Yani, tüm mirasçıların birlikte üçüncü kişilere karşı dava açma ilkesi geçerlidir. Dava da bir tasarrufi işlem olup tüm mirasçıların birlikte hareket etmesiyle davayı açmaları zorunludur.

Saptanan bu somut olgular karşısında, olayda iradi terkin gerçekleşmediği ve yukarıda açıklamalar doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılması gerektiği görüşüyle hükmün bozulması gerekirken öncelikle dava koşulu göz ardı edilerek ve somut olayda iradi terkin gerçekleştiği sonucuna varılarak davanın reddine karar verilmesi için hükmün bozulması biçiminde gerçekleşen Sayın çoğunluğun görüşlerine açıklanan nedenlerle katılmıyorum. 13.03.2012
Yargıtay — Esas No: 2013/30875, Karar No: 2013/19478, Tarih: 09.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/30875 E.  ,  2013/19478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ün vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 24.08.2001 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,09/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.