muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9807, Karar No: 2015/19041, Tarih: 01.06.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/9807 E.  ,  2015/19041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, bakiye süre ücret, yıllık izin ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı iş yerinde elektrik teknisyeni olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin hiçbir gerekçe gösterilmeden işverence işten çıkarıldığığnı ileri sürerek, kıdem tazminatı, bakiye süre ücret alacağı ve fazla çalışma alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın yersiz olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Davacının taleplerinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı ... davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının iş sözleşmesinin belirli süreli kabul edilip edilemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Belirli süreli iş sözleşmesinden söz edilebilmesi için sözleşmenin açık veya örtülü olarak süreye bağlanması ve bunun için objektif nedenlerin varlığı gerekir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 11. maddesinde, “İş ilişkisinin bir süreye bağlı olarak yapılmadığı halde sözleşme belirsiz süreli sayılır. Belirli süreli işlerde veya belli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak işveren ile işçi arasında yazılı şekilde yapılan iş sözleşmesi belirli süreli iş sözleşmesidir. Belirli süreli iş sözleşmesi, esaslı bir sebep olmadıkça, birden fazla üst üste (zincirleme)

yapılamaz. Aksi halde iş sözleşmesi başlangıçtan itibaren belirsiz süreli kabul edilir. Esaslı sebebe dayalı zincirleme iş sözleşmeleri, belirli süreli olma özelliğini korurlar” şeklinde düzenleme ile bu konudaki esaslar belirlenmiştir.

İş ilişkisinin süreye bağlı olarak yapılmadığı hallerde sözleşmenin belirsiz süreli sayılacağı vurgulanarak ana kural ortaya konulmuştur. İş sözleşmelerinin belirsiz süreli olması asıl, belirli süreli olması istisnadır. Yasada belirli süreli işlerle, belirli bir işin tamamlanması veya belli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilecektir.

İş ilişkisinin süreye bağlı olarak yapılmadığı hallerde sözleşmenin belirsiz süreli sayılacağı vurgulanarak ana kural ortaya konulmuştur. İş sözleşmelerinin belirsiz süreli olması asıl, belirli süreli olması istisnadır. Yasada belirli süreli işlerle, belirli bir işin tamamlanması veya belli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilecektir.

Belirli iş sözleşmesinin varlığının kabulü için hangi durumların objektif neden olarak kabul edilebileceği 4857 sayılı Kanun'un 11. maddesinde örnek kabilinden sayılmıştır: İşin niteliği gereği belirli bir süre devam etmesi, belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması, kanunda gösterilen bu nedenler tahdidi olarak değil; örnek kabilinden verilmiş; benzer hallerde belirli iş sözleşmesi kurulması imkanı açık tutulmuştur. Zira, söz konusu hükümde açık olarak “...gibi objektif koşullara bağlı olarak” ifadesine yer verilmiştir.

Türk Hukuk mevzuatında, belirli iş sözleşmelerinin yapılmasını zorunlu kılan veya buna imkan sağlayan düzenlemeler de bulunmaktadır. Örneğin, 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu’nun 9. maddesinin 1. fıkrasına göre, kurumlarda çalışan yönetici, öğretmen, uzman öğretici ve usta öğreticiler ile kurucu veya kurucu temsilcisi arasında yapılacak iş sözleşmesi, en az bir takvim yılı süreli olmak üzere yönetmelikle belirtilen esaslara göre yazılı olmak üzere belirli süreli yapılır. Böylece, iş sözleşmesinin özel okul öğretmenler, müdür ve diğer yöneticileri ile yapılacak iş sözleşmelerinin belirli süreli olması ve bir yıldan az süreli olmaması zorunludur.

4857 sayılı Kanun'un 11. maddesinin 2 ve 3. fıkralarında zincirleme yapılan belirli süreli iş sözleşmelerinin esaslı bir nedene dayanması halinde belirli süreli olma özelliğini koruyacağı; aksi takdirde belirsiz süreli iş sözleşmesi sayılacağı düzenlenmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılmasının objektif nedeni varsa ve bu neden devam ediyorsa veya yeni bir sebep ortaya çıkmışsa belirli süreli iş sözleşmeleri yenilenebilir şeklinde değerlendirilmelidir. Zincirleme iş sözleşmelerini belirli süreli niteliğini koruyabilmeleri için her birinde aranan objektif sebeplerin aynı olması da şart değildir.

Somut olayda, taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesi belirli bir zaman dilimi ile sınırlandırılmış ise de, davacının yaptığı iş dikkate alındığında iş sözleşmesinin belirli süreli olarak yapılmasında objektif bir sebep bulunmadığından, hükme dayanak bilirkişi raporunda iş sözleşmesinin belirli süreli olarak kabulü ile bakiye süre ücretinden davalının sorumlu tutulması isabetli görülmemiştir. İş sözleşmesinin belirsiz süreli olduğu hususu da göz önünde bulundurularak bakiye süre ücreti alacağının reddi yerine kabulü bozmayı gerektirmiştir.

Bu sebeple davacının bakiye süre ücret alacağı talebinin reddi yerine mahkemece yazılı gerekçe ile kabulü isabetli olmamıştır.

Bu sebeple davacının bakiye süre ücret alacağı talebinin reddi yerine mahkemece yazılı gerekçe ile kabulü isabetli olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 01.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8957, Karar No: 2021/786, Tarih: 04.02.2021

**16. Hukuk Dairesi         2020/8957 E.  ,  2021/786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

...

Dava, kadastro tepsinden sonra tapuda satın alınan payların adlarına tescili istemine ilişkindir. Yargıtay 8. Hukuk Dairesince talebin kadastro tespiti öncesine dayalı tapu iptali ve tescili istemi şeklinde yorumlamak suretiyle dairemize aidiyet kararı verilmiş ise de; Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 23.01.2020 tarih ve 2020/1 sayılı iş bölümü kararı ile 1. Hukuk Dairesi'nin görevine ilişkin düzenlemenin 1. maddesine göre "Taşınmaz mallara ilişkin, tapu kaydına ve mülkiyet hakkına dayalı tapu iptali ve tescil istemli davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar" olduğu açıklandıktan sonra hükmün istisnası olarak "Kadastro sonucu oluşan tapu kaydının, kadastro öncesi nedenlere dayalı iptal ve tescili (KK m.12) istemli davalar ile mükerrer kadastrodan kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararların temyiz inceleme görevi 16. Hukuk Dairesi'ne" ait olduğunun belirlenmesi nedeniyle getirilen bu istisnaya göre Dairemizin kadastro öncesi nedenlere dayalı olarak açılan davalara bakmakla görevli olduğu anlaşılmaktadır. Somut olayda ise çekişmeli 1 ve 2 parsel sayılı taşınmazların kadastro tespitlerinin 12.07.1960 tarihinde yapıldığı, davacı tarafın dayanmış olduğu tapu kayıtlarının Aralık 1967 tarih 3, 41, 42, 43, 44, 45 ve Aralık 1976 tarih 2 sıra nolu tapu kayıtları ile satın alınan paylara yönelik olduğu, davacının dava dilekçesinde çekişmeli taşınmazlardaki payların kadastro tespitinden sonra satın aldığı belirtildiğine, dayanak tapu kayıtlarının iktisabında da çekişmeli taşınmazların Kadastro Mahkemesinde itirazlı olduğu ve hukuki neticesini kabul ederek satın aldığı belirtildiğine göre; davanın kadastro tespiti sonrası nedenlere dayalı tapu iptali ve tescili istemine ilişkin olup; Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 23.01.2020 tarih ve 2020/1 sayılı iş bölümü kararı ile dosyanın temyiz incelemesi yapmakla görevli Yargıtay 1. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesi gerekirken, maddi hata sonucu Dairemize gönderildiği anlaşılmakla dosyanın temyiz incelemesi yapmakla görevli Yargıtay 1. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmek üzere Hukuk İş Bölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 04.02.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22413, Karar No: 2017/36337, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/22413 E.  ,  2017/36337 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2545, Karar No: 2018/4160, Tarih: 04.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/2545 E.  ,  2018/4160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tefecilik yapmak, Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanıklar ..., ... ve ... hakkında; beraat

Sanık ... ve ... hakkında Vergi Usul Kanunua muhalefet suçundan; mahkumiyet

I. Sanık ... hakkında tefecilik suçundan verilen beraat kararına karşı katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık ...’in birden fazla kişiye ait kredi kartlarını gerçekte mal veya hizmet satışı olmadığı halde, satış işlemi varmış gibi POS cihazında kullandığı iddiasıyla açılan kamu davasında, sanığın üzerine atılı eylemin, 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanununun 36. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu, ... Ltd. Şti’de işçi olarak çalışan sanığın suça iştirak ettiğine dair yeterli delil bulunmadığından, 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanununun 36. maddesinde düzenlenen suçtan 5271 sayılı CMK’nın 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmesi gerekirken, tefecilik suçunun unsurlarının bulunmadığından bahisle 5271 sayılı CMK’nın 223/2-a maddesi uyarınca beraatine hükmedilmiş ise de, sonuçta beraate hükmolunması isabetli bulunduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru olan hükmün istem gibi ONANMASINA,

II. Sanıklar ... ve ... hakkında sahte belge düzenlemek suçundan verilen kararlara karşı katılan vekili ile sanık ... müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, sanıklar ... ve ... hakkındaki kamu davalarının yalnızca tefecilik suçundan açıldığı, Karabük Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 16.08.2011 tarih, 2011/1059 esas sayılı iddianamesi ile 213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca kovuşturma şartı olan vergi dairesi başkanlığı mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu raporuna uygun olarak ... Ltd. Şti’nin müdürü olan sanık ... hakkında Vergi Usul Kanuna muhalefet suçundan kamu davası açıldığı, sanıklar ... ve ... hakkında “sahte belge düzenlemek" suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden, iddianame dışına çıkılarak dava konusu yapılmayan suçlardan yazılı şekilde hükümler kurulması,

III. Sanıklar ... ve ... hakkında tefecilik suçundan verilen beraat kararlarına karşı katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

III. Sanıklar ... ve ... hakkında tefecilik suçundan verilen beraat kararlarına karşı katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıkların işyerinde 24 ayar külçe altın satışı yapılmamasına rağmen, kendilerine kredi kartı borcunu ödeyemedikleri için başvuran kişilerin kredi kartı borcunu ödeyip, bu kredi kartları ile pos cihazı ile külçe altın satmış gibi işlem yapıp, gerçek olmayan bu alışveriş tutarından belirli bir komisyon elde etmekten ibaret eylemlerinin, hem TCK’nun 241. maddesinde düzenlenen tefecilik suçunu hem de 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunun 36. maddesinde düzenlenen gerçeğe aykırı olarak harcama belgesi düzenleme suçunu oluşturduğu anlaşılmakla, her iki suç için öngörülen cezaların aynı olması karşısında, 5237 sayılı TCK’nun 44. maddesi ve özel norm ilkesi önceliği gereğince sanıklar hakkında 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanununun 36. maddesinde düzenlenen zincirleme şekilde gerçeğe aykırı olarak harcama belgesi düzenleme suçundan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yanılgılı değerlendirme sonucu tefecilik suçundan beraat hükmü kurulması,

IV. Sanık ... hakkında sahte belge düzenleme suçundan verilen mahkumiyet kararına karşı sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1- Sahte fatura düzenlemek suçunun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki "Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır." şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu’nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında; kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı suretinin temin edilip incelenerek, yasada öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin belirlenmesi, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a-2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçunu işlediğine dair mütala ve vergi suçu raporu bulunulan sanık ... hakkında, mütalaaya uygun olarak 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte belge düzenleme suçlarını işlediği iddiasıyla kamu davası açılmasına karşın, her takvim yılında işlenen suçların zincirleme biçimde ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilmeden tek hüküm kurulması,

b- 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

b- 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ..., sanık ... müdafi ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanık ... hakkında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan hükümde ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 04.05.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12461, Karar No: 2022/4845, Tarih: 14.03.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/12461 E.  ,  2022/4845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nun 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK'nun 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100,00 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000,00 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, katılan vekilinin temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak, REDDİNE, 14/03/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20102, Karar No: 2016/9520, Tarih: 11.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/20102 E.  ,  2016/9520 K.**

**"İçtihat Metni"**

TARİHİ : 22/04/2015

NUMARASI : 2014/1234-2015/431

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Taşınmazın arsa niteliğinde kabulü doğrudur. Ancak;

1-Dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın zaruret olmadıkça yakın bölgelerden ve benzer yüzölçümlü olması ve dava konusu taşınmaz ile somut emsal olarak alınan taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerlerinin karşılaştırılarak değer biçilmesi gerekir. Bilirkişi kurulunca somut emsal alınan taşınmaz 822 m² dava konusu taşınmaz ise, 3746 m² yüzölçümlü olduğu gibi somut emsal olarak alınan taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m² değeri ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesi'nden araştırılmadan ve satış akit tablosu getirilmeden, yapılan karşılaştırma ile değer tespit edildiğinden alınan rapor inandırıcı bulunmamıştır.

Bu nedenle, taraflara emsal göstermesi için yeniden imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapıldıktan sonra, emlak vergi değerleri de karşılaştırılmak suretiyle değer belirlenmesi ve dava konusu persel ile emsal

taşınmazların Şehir halihazır haritasında konumları işaretlettirilerek, hem birbirlerine ve hem de en yakın yerleşim birimlerine, kamu kurum ve kuruluşlarına olan uzaklıkları belirlenip işarettirildikten sonra, hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Taşınmazda idarece yapılan Kıymet Takdir Komisyonu raporunda 20 adet, yaşları belirtilmeyen fıstık ve 2 adet badem ağaçlarının bulunduğu; mahkeme gözleminde ise taşınmazda (30 yaş üstü) badem ağaçları olduğu belirtilmiştir. Bu durumda çelişkinin nereden kaynakladığı mahallinde yeniden keşifte yapılmak suretiyle araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile fıstık ağaçlarının bulunduğunun kabulüyle bu şekilde değer biçilmesi,

Doğru görülmemiştir.

2-Taşınmazda idarece yapılan Kıymet Takdir Komisyonu raporunda 20 adet, yaşları belirtilmeyen fıstık ve 2 adet badem ağaçlarının bulunduğu; mahkeme gözleminde ise taşınmazda (30 yaş üstü) badem ağaçları olduğu belirtilmiştir. Bu durumda çelişkinin nereden kaynakladığı mahallinde yeniden keşifte yapılmak suretiyle araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile fıstık ağaçlarının bulunduğunun kabulüyle bu şekilde değer biçilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 11/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8566, Karar No: 2012/1118, Tarih: 25.01.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/8566 E.  ,  2012/1118 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile 1-... İnş. Ve Tic. A.Ş vekili avukat ..., 2-... vekili avukat ..., 3-... Bankası A.Ş vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... Tüketici Mahkemesinden verilen 11.3.2010 gün ve 651-153 sayılı hükmün Dairemizin 27.1.2011 tarih ve 11333-991 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı ... A.Ş avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Davacı, “ ... ... “ adıyla bilinen projede yer alan daireyi davalı ... adına vekaleten davalı ... A.Ş.’den “ Taşınmaz Satış Sözleşmesi” ile satın aldığını, davalıların satış sırasında reklamını yaptıkları projede müşterilerine satın alacakları daire/villa ile birlikte 1 milyon m2 arazi üzerinde, 450 bin m2 yeşil alan içerisinde 50.000 ağaçla çevrili, yüzme havuzları, yürüyüş, koşu ve bisiklet parkurları, buz pateni ve buz hokeyi pistleri, basketbol ve tenis kortları, İlköğretim okulu, ticaret merkezi, vb. beklentilerin üzerinde sosyal ve sportif imkanlar sunarak, kaliteli, sağlıklı, güvenli ve huzurlu bir yaşam alanı inşa ve teslim edileceğinin ilan edildiğini, ancak sitenin genel çevre duvarının ve demir parmaklıklarının dahi büyük ölçüde tamam olmadığını ve vaat edilen “ 24 saat özel güvenlik” sisteminin işlemediğini, site çevresinin 50.000 ağacın varlığı bir yana neredeyse çıplak bir görüntüye sahip olduğunu, site içinde site sakinlerine ait olacağı vurgulanan özel yaşam ve spor kompleksi vaat edilmesine rağmen vaad edilen spor kompleksinin ...’ye ait 518 nolu ada üzerinde kaldığını ve fiili durumu itibarıyla çevre duvarı ve güvenliğinin olmaması sebebiyle kamuya açık hale dönüştüğünü, davalıların yaptıkları reklam ve tanıtımlarla kendisini kasten yanılttıklarını ve ayıplı mal sattıklarını, bu nedenle dairede önemli bir değer kaybı bulunduğunu ileri sürerek, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000,00 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... İnşaat..A.Ş., davalı ...’ye vekaleten satış yaptıklarını, hukuken taraf olmadıklarını beyanla davanın husumetten reddi gerektiğini, esas yönden de satılan taşınmazda ayıp bulunmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Davalı ..., inşaatın onaylı projeye uygun yapıldığını, tanıtım ve reklam broşürlerine aynen uyulduğunu, süresinde ayıp ihbarında bulunulmadığını, 518 adadaki spor kompleksinin proje kapsamında bulunmadığını, her sitenin yüzme havuzlarının ve sosyal tesislerinin olduğunu, her sitenin demir parmaklıklı duvarının bulunduğunu, dışarıdan birinin kontrolsüz girişinin mümkün olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.