muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14386, Karar No: 2015/13022, Tarih: 25.06.2015

İş Kanununun 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 15.5.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5763 sayılı Yasanın 1 inci maddesiyle değiştirilmiş ve alt işverenin işyerini bildirim yükümü getirilmiştir. Alt işveren bu bildirimi asıl işverenle aralarında düzenlenmiş olan yazılı alt işverenlik sözleşmesi ve gerekli belgelerle birlikte yapmak durumundadır. Alt işverenlik sözleşmesi ilgili bölge müdürlüğü ile gerektiğinde iş müfettişleri tarafından incelenecek ve kurumca re’sen muvazaa araştırması yapılabilecektir.

Muvazaanın tespiti halinde bu yönde hazırlanan müfettiş raporu ilgililere bildirilir ve ilgililer 30 gün içinde yetkili iş mahkemesine itiraz edebilirler. İş Müfettişliği tarafından hazırlanan muvazaalı alt işverenlik ilişkisinin tespit edildiği rapora ilgililerin süresi içinde itiraz etmemesi ya da mahkemece muvazaalı işlemin varlığına dair hüküm kurulması ve verilen kararın kesinleşmesi halinde, alt işverenliğe dair tescil işlemi iptal edilir. Bu halde alt işveren işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçileri sayılır.

Asıl işveren alt işveren ilişkisi ve muvazaa konuları, 5763 sayılı Yasayla iş kanununda yapılan değişiklikler ve buna bağlı olarak çıkarılan Alt İşveren Yönetmeliğinin ardından farklı bir anlam kazanmıştır. Yönetmelikte “yazılı alt işverenlik sözleşmesi”nden söz edilmiş ve çeşitli tanımlara yer verilmiştir.

Alt İşveren Yönetmeliğinde;

1) İşyerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde uzmanlık gerektirmeyen işlerin alt işverene verilmesini,

2) Daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile kurulan alt işverenlik ilişkisini,

3) Asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak hakları kısıtlanmak suretiyle çalıştırılmaya devam ettirilmesini,

4) Kamusal yükümlülüklerden kaçınmak veya işçilerin iş sözleşmesi, toplu iş sözleşmesi yahut çalışma mevzuatından kaynaklanan haklarını kısıtlamak ya da ortadan kaldırmak gibi tarafların gerçek iradelerini gizlemeye yönelik işlemleri, ihtiva eden sözleşmeler muvazaalı olarak açıklanmıştır.

3) Asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak hakları kısıtlanmak suretiyle çalıştırılmaya devam ettirilmesini,

4) Kamusal yükümlülüklerden kaçınmak veya işçilerin iş sözleşmesi, toplu iş sözleşmesi yahut çalışma mevzuatından kaynaklanan haklarını kısıtlamak ya da ortadan kaldırmak gibi tarafların gerçek iradelerini gizlemeye yönelik işlemleri, ihtiva eden sözleşmeler muvazaalı olarak açıklanmıştır.

Somut olayda davacı dava dilekçesinde alt işverenler nezdinde otomasyon görevlisi adı altında asıl işin bir bölümü olan veri giriş, hasta kayıt, doktorlara ait tüm tıbbi kayıt ve veri işlemlerinde yardımcı olarak çalıştırıldığını, kayıt işlemlerini tutup röntgen ve kan tahlili işlemlerini yaptığını, röntgen teknisyenlerinin işini yaptığını, çekilen röntgenin çıktısının alınıp okutulması, doktorun uygulayacağı enjeksiyonun hazırlanması, ilaçların girilmesi, enjeksiyona çekilmesi, doktor hasta tanı giriş işleminin yapılması, doktor gözetiminde rapor yazılması ve okunması, bazı raporların teknisyenlerle birlikte hazırlanması, tansiyon ölçümü yapılması, raporlar ve sevk işlemlerinin medulaya girilmesi gibi hastanenin asıl işleri yaptığını iddia etmiş ise de davacının bu davasıyla birlikte seri olarak açılmış bulunan dava dosyalarında her bir davacının tam olarak hastanede ne iş yaptıkları açıklığa kavuşturulmamıştır. Otomosyon görevlisi olarak işe alınan davacıların her birinin hastanede fiilen ne iş yaptıkları otomasyon görevlisi olarak sadece veri girişi ve evrak kayıt işlemlerini mi yaptıkları yoksa davacının iddiası gibi asıl iş kapsamında yer alan işlerdemi çalıştırıldıkları hususu gerek işyeri belgeleri gerek davacıların her birinin görevlendirme belgeleri getirtilerek ve tanıkların da her bir davacı bakımından tek tek fiilen hangi işleri yaptıkları sorularak ayrıntılı beyanlarının tespiti suretiyle dinlenmesi ve bu şekilde davacıların her birinin ayrı ayrı fiilen ne iş yaptıkları açıklığa kavuşturarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle davanın reddine karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 25.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14299, Karar No: 2015/463, Tarih: 16.01.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/14299 E.  ,  2015/463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada..... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 24/06/2014 tarih ve 2013/100-2014/183 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi...... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında 30.03.2006 tarihli acentelik sözleşmesi imzalandığını, portföylerinde düşüş meydana geldiği gerekçesiyle sözleşmenin 21.01.2013 tarihinde feshedildiğini, davacının ağırlıklı müşterisinin...... firması olduğunu, davalının depo, yangın, nakliyat poliçeleri yapılmasını yasaklaması nedeniyle portföyde düşüş meydana geldiğini, anılan poliçeleri davalı kendilerine yasaklarken acentesi olan banka şubelerine yaptırdığını, bu nedenle iş kaybına uğradıklarını, yine bankalara acente olarak farklı prim uygulaması yaptığını, müşterilerin suçlamalarına maruz kaldıklarını ileri sürerek, 50.000 TL maddi ve 50.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıya yönelik davranışları bulunmadığını, acentenin portföyünde düşüş meydana geldiğini, müvekkilin bir kısım poliçelerden çıkma kararı aldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalının feshinin sözleşmeye ve kanunlara uygun olduğu, davacının zarar gördüğü iddiasını ispatlayamadığı, taraflar arasındaki hesap mutabakatı gereği alacakları olmadığı, sözleşmenin 29. maddesine göre davacının tazminat talep etme hakkı bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 16.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6542, Karar No: 2020/19602, Tarih: 14.12.2020

**19. Ceza Dairesi         2020/6542 E.  ,  2020/19602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı,

5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı anlaşılmakla,

O yer Cumhuriyet Savcısı ile Suçtan zarar gören kurum vekilinin temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, REDDİNE, 14.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3320, Karar No: 2020/7485, Tarih: 21.09.2020

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2020/3320 E.  ,  2020/7485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜMLER : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıklardan elde edilen bıçaklar ile mağdurun kesilen araç lastiği üzerine mukayeseli kriminal inceleme yapıldığı, düzenlenen rapora göre, sanıklardan elde edilen bıçaklar ile mağdurun araç lastiğinin kesildiğinin bilimsel olarak tespit edildiği, ayrıca mağdur ile sanıklar arasında önceye dayalı husumet bulunduğu, her ne kadar sanıklar alınan savunmalarında üzerlerine atılı suçu kabul etmeseler de, bu rapor içeriğine ve tanık ... ...'un karakol beyanlarında yaklaşık saat 22.50-23.00'e kadar birlikte parkta alkol aldıkları, daha sonra müştekinin aracının bulunduğu ... bulvarında sanık ... Hızlının kendisinin gitmesini istemesi nedeniyle sanıkların yanlarından ayrıldığını beyan etmesi, kolluğun tuttuğu görgü tespit tutanağında suçun 22.40 ile 22.50 arasında işlendiğin sabit olduğu birlikte değerlendirildiğinde sanıkların üzerlerine atılı mala zarar verme suçunu işlediklerinin sabit olmakla haklarında mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken beraatlerine karar veilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 21/09/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8677, Karar No: 2007/11369, Tarih: 26.11.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/8677 E.  ,  2007/11369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BODRUM 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/01/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakanı Ö.. Ö...in kendisinden mal kaçırmak amacıyla 1, 2, 3, 4, 5, nolu parsellerini oğlu olan davalı G..., 8, 9, 10, 11, 12 nolu parsellerini kızı olan davalı S...satış suretiyle temlik ettiğini, temliklerin muvazaalı olduğunu ileri sürerek, 1 nolu parselin değerinin tazmini, diğer parseller yönünden tapu iptal ve miras payı oranında tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, miras bırakanın tüm mirasçılarını kapsar biçimde paylaştırma yaptığını bildirip, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, miras bırakanın mirasın paylaştırılması amacıyla temliklerde bulunduğu gerekçesiyle,davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı  tapu iptal ve tescil ile tazminat isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; miras bırakan Ö...ın, maliki bulunduğu 1, 2, 3, 4, 5, sayılı parsellerini oğlu olan davalı G....8, 9, 10, 11, 12  sayılı parsellerini ise, kızı davalı S..a  05.08.2003 tarihinde satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Davacı, miras bırakanın yapmış olduğu temliklerin, terekeden mal kaçırma amaçlı ve muvazaa ile illetli olduğunu ileri sürerek, eldeki davayı açmıştır.

Mahkemece miras bırakanın sağlığında mamelekini mirasçıları arasında paylaştırma amacı taşıdığı gerekçe gösterilmek suretiyle, davanın reddine karar verilmiş ise de; toplanan deliller, dosyaya yansıyan bilgi ve belgelerden denkleştirme olgusunun gerçekleştiğini söyleyebilme olanağı yoktur.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda,  yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve 1-4-1974 tarih 1/2 Sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.  Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; toplanan deliller ve yapılan inceleme sonucu  miras bırakanın taşınmaz satmaya ihtiyacının olmadığı, akitteki değerler ile taşınmazların gerçek değerleri arasında fahiş fark bulunduğu, satış bedelinin miras bırakana ödendiğinin kanıtlanamadığı ayrıca, davalıların alım gücünün bulunmadığı, görülmektedir.

Öte yandan, miras bırakanın davacıya da, taşınır taşınmaz mal verdiğinin kayden doğrulanmadığı, miras bırakan tarafından üçüncü kişilere satılan taşınmazların bedellerinin davacıya verildiği kanıtlanmamıştır.

Ayrıca, miras bırakanın vekili olan davacı aracılığıyla yaptığı temliklerden dolayı, satış bedelinin ödenmediği  savunmasının ise, diğer mirasçılar tarafından ayrı bir davaya konu olabileceği de kuşkusuzdur.

Belirlenen bu olgular, yukarıda açıklanan ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde, miras bırakanın sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçılarını kapsar biçimde bir paylaştırma yapmadığı, temliklerin muvazaa ile illetli olduğu, özellikle taşınmazları temlikteki gerçek amacının, davacının yaşantısı nedeniyle bu durumu içine sindirememesi,  onu miras hakkından mahrum bırakmak amacıyla diğer çocukları olan davalıları tercih ederek onlara intikal ettirmek olduğu başka bir ifadeyle mirasçıdan mal kaçırmak amacıyla temlikleri gerçekleştirdiği kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Kabule göre de, dava dilekçesinde gösterilen ve itiraza uğramayan değer üzerinden davalı yararına avukatlık ücreti tayin ve takdir edilmesi gerekirken, keşfen belirlenen, ancak yargılama sürecinde harcı ikmal edilmeyen değer üzerinden davalı yararına fazla avukatlık ücreti tayin ve takdiri de isabetsizdir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  26.11.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15532, Karar No: 2013/15938, Tarih: 27.11.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/15532 E.  ,  2013/15938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklının, tahliye taahütnamesine dayanarak başlattığı icra takibine davalı-borçlu tarafından süresinde itiraz edilmesi üzerine, davacı itirazın kaldırılmasını ve kiralananın tahliyesini talep etmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı ile davalı-borçlu arasında imzalanan 01.08.2010 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli kira sözleşmesindeki imzalar inkar edilmemiştir. Davacı alacaklı 03.06.2013 tarihinde başlattığı icra takibinde, borçlunun ... 1. Noterliğinin 27541 yevmiye nolu 31.08.2010 tarihli düzenleme biçimindeki tahliye taahütnamesine dayanmış, borçlu yasal süresinde verdiği itiraz dilekçesinde “kira sözleşmesi yapılmadan önce tahliye taahütnamesinin yapıldığını, tahliye taahütnamesini geçerli kılmak amacıyla kira sözleşmesinin tanzim tarihinin gerçeğe aykırı olarak 01.08.2010 olarak sonradan doldurulduğunu, kira sözleşmesinin kurulmasından ve mecurun tesliminden önce baskı altında alınan tahliye taahütnamesinin geçersiz olduğunu” belirtmiştir. Mahkemece ödemelere ilişkin banka kayıtları dikkate alındığında tahliye taahhütnamesinin kira sözleşmesi ile aynı tarihte tanzim edilmesi sebebiyle geçersiz olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında imzalanan kira sözleşmesi 01.08.2010 başlangıç tarihli olup, aksi iddia geçerli delillerle ispat olunmamıştır. Kira ilişkisi başladıktan sonra 31.08.2010 tarihinde noter huzurunda düzenlenen taahütname ile davalı-kiracı kiralananı 30.5.2013 tarihinde tahliye edeceğini taahüt etmiş olup geçerli olan bu taahütnameye göre süresinde ve usulünce yapılan takip neticesinde mahkemece davanın kabulü ile kiralananın tahliyesine karar vermek gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 27.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2846, Karar No: 2014/5252, Tarih: 08.05.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/2846 E.  ,  2014/5252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 1975 yılında seri bazda yapıldığı anlaşılan orman kadastrosu ile 1988 yılında yapıldığı anlaşılan aplikasyon ve 2/B uygulamasına ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilân tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneklerinin ayrı ayrı dosyada yer alması,

2) Çekişmeli taşınmaza bitişik ya da yakın çevresinde yer alan taşınmazlarla ilgili olarak devam eden ya da karara bağlanmış tescil davalarının bulunup bulunmadığı hususu araştırılarak varsa bu dava dosyalarının dosyaya eklenmesi,

3) Daha sonra dava dosyasının, raporu hükme dayanak yapılan fen bilirkişisine verilerek, çekişmeli taşınmazın çevresinde yer alıp da davaya konu olan taşınmazların orijinal pafta üzerinde ve ortak krokide gösterilmesi, bu taşınmazlar üzerinde hangi davaya konu oldukları hususunun da belirtilmesi yolunda ek rapor alınması,

4) Yine raporu hükme esas alınan fen ve orman bilirkişilerinden ek rapor alınarak;

A) Keşif sırasında uygulandığı bildirilen orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritası, ayrıca 1960 - 1970'li yıllara ait memleket haritası ve hava fotoğraflarının (1/5000, 1/10000 ve 1/25000 ölçekli olarak ayrı ayrı) ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de bu haritaların ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar birbiri üzerine aplike edilerek düzenlenecek bu haritalarda komşu ve yakın komşu parsellerin birlikte gösterilmesi,

B) Değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde, dava konusu taşınmaz ile komşu taşınmazların, orijinal kadastro paftası, orijinal orman kadastro haritası ile aplikasyon ve 2/B madde uygulama haritasına göre konumu ve orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları bu haritalar ile paftaların tümü üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilip gösterilmesi,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 08/05/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25955, Karar No: 2014/34934, Tarih: 30.10.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/25955 E.  ,  2014/34934 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/58211

MAHKEMESİ : Tire(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/07/2012

NUMARASI : 2009/349 (E) ve 2012/1103 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Orman bilirkişisi tarafından hazırlanan raporda suça konu yerde incir, erik, zeytin gibi çeşitli türlerde meyve ağaçlarının dikili olduğu, bu ağaçların devamlı olarak bakımlarının yapıldığı belirtilmesine göre orman alanını işgal ve faydalanma suçu vuku bulduğu halde yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, 30.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.