muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/4311, Karar No: 2009/44, Tarih: 19.01.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2008/4311 E.  ,  2009/44 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine dair verilen hükmün, süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkili şirkete kasko sigortalı araç ile davalının malik ve sürücüsü olduğu aracın çarpışması sonucu sigortalı araçta hasar meydana geldiğini, olayda davalının tam kusurlu olduğunu belirterek, sigortalısına ödediği 4.500.00 YTL tazminatın, ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili süresinde yetki itirazında bulunmuş, müvekkilinin ikametgahı ve kazanın meydana geldiği Mecitözü mahkemelerinin yetkili olduğunu bildirerek, yetkisizlik kararı verilmesini istemiştir.

Mahkemece, HUMK.’nun 9.ve 21.maddeleri uyarınca, haksız fiilin meydana geldiği yer ile davalının ikametgahı olan Mecitözü mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle, mahkemenin yetkisizliğine, karar kesinleştiğinde dosyanın görevli ve yetkili Mecitözü Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı vekilinin temyizi, müvekkili yararına vekalet ücretine hükmedilmemesinin doğru olmadığına ilişkindir.

Mahkemece, yetkisizlik kararı verildiği halde, yargılamada kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına A.A.Ü.T.’nin 7.maddesi uyarınca vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, bu konuda olumlu veya olumsuz bir karar verilmememsi doğru olmayıp, bozma nedeni ise de; bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden; hükmün, HUMK.nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının 4.bendinin sonuna "..hüküm tarihi itibariyle yürürlükte bulunan A.A.Ü.T. uyarınca 275.00.YTL maktu vekalet ücretinin davacıdan tahsili ile davalıya verilmesine," tümcesinin eklenmesine ve hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 19.1.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4617, Karar No: 2024/14706, Tarih: 04.12.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/4617 E.  ,  2024/14706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1768 E., 2023/1633 K.

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Esastan Ret

Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 03.12.2019 tarihli ve 2018/2881Esas, 2019/2422 Karar sayılı kararı ile; İzmir 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.05.2018 tarihli ve 2018/260 Esas,2018/446 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek, 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359/a-2 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62, 58 ve 53. maddeleri uyarınca 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi kararının sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.04.2022 tarihli ve 11-2020/21923 sayılı yazısı ile yasa değişikliği nedeniyle dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

3. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 16.05.2023 tarihli ve 2022/1768 Esas, 2023/1633 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan 7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile değişik 213 sayılı Kanun'un 359/a-2 ve 5237 sayılı Kanun'un 62, 58 ve 53. maddeleri uyarınca 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; suçsuz olduğuna, sorunun muhasebecilerden kaynaklandığına, ilişkindir.

III. GEREKÇE

Defter, kayıt ve belgeleri saklama ve istenildiğinde ibraz yükümlülüğünün sanığa ait olduğu gözetilerek sübuta ilişkin temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; suçsuz olduğuna, sorunun muhasebecilerden kaynaklandığına, ilişkindir.

III. GEREKÇE

Defter, kayıt ve belgeleri saklama ve istenildiğinde ibraz yükümlülüğünün sanığa ait olduğu gözetilerek sübuta ilişkin temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Defter, kayıt ve belgelerin ibraz edilmemesi hâlinde bir vergi ziyaı oluşmadığı gibi tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir cezanın da bulunmadığı, söz konusu eylemden dolayı 213 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının aynı Kanun'un 359 uncu ve 371 inci maddelerinde belirtilen tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir ceza olmadığı nazara alındığında; 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine 7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile eklenen "Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranından indirilir." şeklindeki hüküm uyarınca sanık hakkında, alt sınırdan tayin edilen temel ceza üzerinden 1/2 oranında indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuş, bu husus Yargıtay tarafından düzeltilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 16.05.2023 tarihli ve 2022/1768 Esas, 2023/1633 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, temel cezanın 18 ay hapis cezası olarak tayinine ilişkin paragraftan sonra gelmek üzere hüküm fıkrasına "7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile değişik 213 sayılı Kanun'un 359. maddesi uyarınca sanığın cezasından 1/2 oranında indirim yapılarak 9 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına" şeklinde yeni bir paragraf eklenmesi ve 5237 sayılı Kanun'un 62 inci maddesinin uygulandığı paragraftan "...15 ay..." ibaresinin çıkartılıp yerine "...7 ay 15 gün..." ibaresinin yazılması suretiyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İzmir 12. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14814, Karar No: 2017/13502, Tarih: 05.10.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/14814 E.  ,  2017/13502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Kayıp Kaçak Bedelinin İadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, konusuz kalması nedeniyle davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi. Başkan
Yargıtay — Esas No: 2021/9695, Karar No: 2021/11999, Tarih: 09.09.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/9695 E.  ,  2021/11999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, tehdit

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : O yer Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafii

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kabul ve uygulamaya göre de;

1) Katılan ...'nın olayın gerçekleştiği markette mağaza müdürü olarak sanık ...'in ise manav reyonundan sorumlu olarak çalıştıkları, olay günü katılanın sanığı reyondan meyve yememesi hususunda uyarması üzerine taraflar arasında tartışma çıktığı, sanığın reyonda bulunan meyve bıçağını alarak katılanın göğüs bölgesine vurması sonucu dosyada mevcut Adli Tıp Şube Müdürlüğünün raporuna göre, katılanın sol meme altında 1,5 cm. kesi, sağ femur iç yüzde 1,5 cm. kesi, sol akciğerde hemotoraks ve minimal perikardiyal efüzyon oluşması suretiyle katılanı yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olacak şekilde yaraladığı, katılanın kaçmaya başladığı, sanığın da elinde bıçak olduğu halde arkasından koşarak yakalamaya çalıştığı, bu sırada "öldüreceğim onu" şeklinde tehdit içerikli sözler söylediği, katılanın bir süre sonra yaralanmanın etkisiyle yere düşmesi üzerine sanığın katılanın üstüne çıkarak boğazına bıçak dayadığı, market çalışanlarının olaya müdahale ederek tarafları ayırdıkları olayda; katılan ve tanıkların aşamalardaki beyanları, suçta kullanılan aracın elverişliliği, isabet yerinden hareketle hedef alınan bölge, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alındığında sanığın eylemlerinin bütün olarak kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturup oluşturmayacağına dair delillerin takdir ve değerlendirmesinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi,

2) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 09.09.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4807, Karar No: 2012/33533, Tarih: 09.10.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/4807 E.  ,  2012/33533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Hükümde kısa süreli hapis cezası TCK'nin 50/1-f maddesindeki seçenek yaptırıma çevrilirken infazı kısıtlayıcı şekilde “ağaç dikme tedbirine” şeklinde seçenek yaptırıma çevrilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi gereğince hükmün 5. bendindeki “ağaç dikme tedbirine” ibaresi çıkartılarak yerine “kamuya yararlı bir işte çalışma” ibaresinin eklenmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2827, Karar No: 2012/22205, Tarih: 27.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/2827 E.  ,  2012/22205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın hazineye ait taşınmaza ev yaptığı tespit edilmekle; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişide alınarak yeniden keşif yapılıp taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar mevzuatı kapsamında kalıp kalmadığı belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanunu'na göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre gerekirse Belediye Başkanlığı'nın da şikayetçi sıfatıyla duruşmadan haberdar edilerek TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5230 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 27.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/240, Karar No: 2010/271, Tarih: 12.05.2010

**Hukuk Genel Kurulu         2010/9-240 E.  ,  2010/271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Amasya İş Mahkemesi

TARİHİ : 16.12.2009

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Amasya İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 18.12.2008 ve 2008/267 E.-327 K. sayılı kararın incelenmesinin davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 14.09.2009 gün ve 2009/16494 E.-22568 K. sayılı ilamı ile;

(“…Davacı davalı işyerinde TİS kapsamı dışında teknisyen yada tekniker olarak çalıştığını, Kapsam Dışı Personel Yönetmeliğine göre kendisine ödenen ilave tediye ve ikramiyenin kendi ücreti yerine düşük ücretten hesaplanıp ödendiğini belirterek fark ilave tediye ve ikramiye isteğinde bulunmuştur.

Davalı işveren davalı kurumun özelleştirilmesini temin için 2000 yılında kadrolu ve sözleşmeli statüde çalışanlardan isteyenlerin iş mevzuatına geçirildiğini, kimlerin kapsam içi ya da dışı olacaklarına ilişkin yürürlükteki TİS de açıklama olmadığından sendika ile 4.9.2000 de yapılan protokolle kapsam dışı ünvanların belirlendiğini kapsam dışı personelin ücretlerinin işveren tarafından belirleneceğini, TİS de sosyal yardımların ücretten ayrı ödendiğini kapsam dışı personel yönetmeliğindeki sosyal yardımların ise ücretin içinde değerlendirildiğini, aynı ünvanda kapsam içi ve dışı çalışanların toplam ödemelerinde fark olmaması için kapsam dışı personel yönetmeliğine 9.10.2001 de eklenen 15.m ile “kapsam içinde yer alan ünvanlarda bulunanlardan çalışma yer ve şartları nedeniyle kapsam dışı tutulan personelin ücrete bağlı olarak yapılan ödemelerinde kapsam içi aynı ünvan ve aynı kıdem dilimi için belirlenen çıplak ücret esas alınır”  şeklinde düzenlendiği davacıya da söz konusu alacakların bu madde hükmüne uygun olarak ödendiğini savunmuştur.

Mahkemece davacının anılan alacakları hüküm altına alınmıştır.

Davacının teknisyen yada tekniker ünvanı ile kapsam dışı personel olarak iş mevzuatına geçtiği, anılan alacaklarında kapsam dışı personel yönetmeliğinden kaynaklandığı ihtilafsızdır.

Davacı kamu kurumlarına nakil hakkını elinde tutarak bu protokolden sonra kendi rızası ile iş mevzuatına kapsam dışı personel olarak geçmiştir. İmzaladığı hizmet akdinde ücreti belirlenmiştir. Yine hizmet akdinde hakkında statüsü ile ilgili yönetmeliğin uygulanacağı yazılıdır.

Davacının statüsü ile ilgili yönetmeliğin 85 maddesinde dava konusu ilave tediye ve ikramiyenin çıplak ücreti üzerinden ödeneceği yazılı olmakla birlikte bu yönetmenliğin eki niteliğindeki iş mevzuatına tabi kapsam dışı personelin ücret ve fazla çalışma esaslarına ilişkin yönetmeliğin 15. maddesinde kapsam dışı personele ücrete bağlı olarak yapılan ödemelerde kapsam içi aynı unvan ve aynı kıdem dilimi için belirlenen aylık çıplak ücretin esas alınacağı yazılıdır.

Davacının statüsü ile ilgili yönetmeliğin 85 maddesinde dava konusu ilave tediye ve ikramiyenin çıplak ücreti üzerinden ödeneceği yazılı olmakla birlikte bu yönetmenliğin eki niteliğindeki iş mevzuatına tabi kapsam dışı personelin ücret ve fazla çalışma esaslarına ilişkin yönetmeliğin 15. maddesinde kapsam dışı personele ücrete bağlı olarak yapılan ödemelerde kapsam içi aynı unvan ve aynı kıdem dilimi için belirlenen aylık çıplak ücretin esas alınacağı yazılıdır.

Davacının 15 maddeye aykırı ödeme yapıldığına dair bir itirazı yoktur. İki yıldan fazla anılan ödemelerin bu şekilde itirazı kayıtsız almıştır. Yönetmeliğin 85 ve 15. madde birlikte yürürlükte olmakla davacıya yapılan ödeme yönetmeliklere uygundur.  Bu durumda tabi olduğu statüsü nedeniyle hakkında uygulanması gereken yönetmelik hükümlerine göre davacıya eksik ödenmiş ilave tediye ve ikramiye alacağı bulunmadığından davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Dairemizin kökleşmiş uygulaması ve 27.12.2007 gün ve 2007/41533 Esas 2007/ 39489 Sayılı kararı da aynı doğrultudadır…”)

Gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava; ilave tediye, ikramiye, fazla mesai ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Davacı, sözleşmeli statüde iken iş mevzuatına tabi statüye geçtiğini, kapsam dışı tabir edilen ve kapsam içi çalışanlara göre daha yüksek ücret öngören hizmet sözleşmesi imzaladığını, ücrete bağlı alacaklarının hesaplanmasında kapsam dışı çalışanlara ait ücretin esas alınması gerekirken hesaplamada kapsam içi çalışanlara ödenen daha düşük ücretin esas alındığını beyanla fark alacağın ödenmesini talep etmiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporuna itibar edilerek, davacının iş yasasına tabi kapsam dışı personel statüsüne geçtiği 15.10.2000 tarihinden sonra da, anılan ücretlerin 15.10.2001 tarihine kadar eksiksiz ödendiği, bu nedenle eksik ödenmeye başlanan 15.10.2001 tarihinden, Kapsam Dışı Personelin Ücret Ve Çalışma Esasları Yönetmeliğinin 15. maddesinin değiştirildiği 10.04.2007 tarihine kadar olan dönem için eksik ödeme yapıldığının kabulüyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Özel Dairece; yukarıda açıklanan gerekçeler ile hüküm bozulmuştur.

Yerel Mahkemece, önceki gerekçelerle ve ayrıca davacının eksik ödemeyi öğrendiği anda dava açtığı, Yönetmeliğin 15. maddesinin eksik ödemeye neden olan şeklinin davacının talebi gibi değiştirildiği ve ücretlerin azaltılamayacağı gerekçeleriyle önceki kararda direnilmiştir.

Özel Dairece; yukarıda açıklanan gerekçeler ile hüküm bozulmuştur.

Yerel Mahkemece, önceki gerekçelerle ve ayrıca davacının eksik ödemeyi öğrendiği anda dava açtığı, Yönetmeliğin 15. maddesinin eksik ödemeye neden olan şeklinin davacının talebi gibi değiştirildiği ve ücretlerin azaltılamayacağı gerekçeleriyle önceki kararda direnilmiştir.

Uyuşmazlık; 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararname kapsamında sözleşmeli personel iken, 4502 sayılı Kanunun Geçici 4. maddesi uyarınca, sosyal güvenliği T.C. Emekli Sandığına tabi olarak devam etmek şartıyla imzaladığı hizmet sözleşmesi ile kapsam dışı personel olarak iş mevzuatına geçen davacıya eksik ödenmeye başlanan tarih ile Kapsam Dışı Personelin Ücret Ve Çalışma Esasları Yönetmeliğinin 15. maddesinin değişikliğe uğradığı 10.04.2007 tarihleri arasında ücret dışı ödemelerin hesaplanmasında kapsam dışı çalışanlara ödenen ücretin esas alınması gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

4502 sayılı Yasa’nın Geçici 4. maddesinde yer verilen “Bu Kanun’un yürürlüğe girdiği tarihte Türk Telekom’da 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tabi olarak kadrolu veya sözleşmeli personel statüsünde çalışmakta olanlardan isteyenler iş mevzuatına tabi personel statüsüne geçirilir. İş mevzuatına tabi personel statüsüne geçmek istemeyenlerin mevcut statü, sosyal ve özlük haklarıyla istihdamlarına devam olunur.” hükmü ile iş mevzuatına geçmek istemeyen 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’ye tabi kadrolu veya sözleşmeli personelin statüleri, sosyal ve özlük hakları korunmak suretiyle ve görevde yükselmelerine de olanak sağlayacak biçimde düzenlenmiştir.

406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunun Değişik 1. maddesinin 7. fıkrasında, “Türk Telekom, bu Kanun ve Özel Kanun hükümlerine tabi bir anonim şirkettir. Bu Kanun hükümleri saklı kalmak üzere kamu iktisadi teşebbüsleri de dahil, sermayesinin yarısından fazlası kamuya ait olan kamu kurum, kuruluş ve ortaklıklarına uygulanan mevzuat Türk Telekom’a uygulanmaz” hükmüne yer verilerek Türk Telekom’a özgü farklı bir statü oluşturulmuştur.

Aynı Kanunun Ek 22. maddesinin, Değişik 1/a fıkrasında ise, “Personelin statüsü: (Ek ibare: 12.05.2001–4673/6 md.) Türk Telekom’daki kamu payı %50’nin altına düşünceye kadar, Türk Telekom Yönetim Kurulu üyeliklerine atanacaklarda Devlet memurluğuna atanabilme genel şartlarına sahip olma ve en az dört yıllık yüksek öğrenim görme şartları aranır. (Mülga ikinci ve üçüncü cümle: 16.6.2004–5189/12) Bunların dışında kalan personel iş mevzuatı uyarınca istihdam edilir. İş mevzuatına göre istihdam edilenlere ilişkin kayıt ve şartlar Yönetim Kurulu tarafından tayin olunur.” hükmü öngörülmüştür.