muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7258, Karar No: 2012/12925, Tarih: 22.05.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/7258 E.  ,  2012/12925 K.**

* ALACAĞIN TAHSILI

* SEBEPSIZ ZENGINLEŞME

* HUSUMET

* İADE

* BORÇLAR KANUNU (818) Madde 63

* BORÇLAR KANUNU (818) Madde 61

**"İçtihat Metni"**

ÖZET: DAVACILARIN DAVA DIŞI YÜKLENİCİDEN KABA İNŞAAT OLARAK ALDIKLARI DAİRELERE MASRAF YAPARAK KULLANMAYA BAŞLA­DIKLARI, DAVALI ARSA SAHİPLERİNİN YÜKLENİCİ İLE İMZALADIKLARI SÖZ­LEŞMENİN FESHİ İLE TAŞINMAZLARIN ARSA SAHİPLERİNE AİT OLMASI NEDENİYLE DAVACILARIN YAPTIKLARI İMALAT BEDELİ KADAR ARSA SA­HİPLERİ ZENGİNLEŞMİŞ OLUP, KİME KARŞI ZENGİNLEŞME OLUŞTUYSA ONA KARŞI TALEPTE BULUNULMASI GEREKTİĞİNDEN DAVALI ARSA SAHİPLERİNE KARŞI DAVANIN YÖNELTİLMESİ İSABETLİDİR.

SEBEPSİZ ZENGİNLEŞME NEDENİYLE İADE İSTEMİNDE BULUNA­BİLMEK İÇİN BİR TARAFIN MALVARLIĞININ DİĞER TARAFIN MALVARLIĞI ALEYHİNE ÇOĞALMASI GEREKLİ OLUP, BU AZALMA VE ÇOĞALMANIN DAVA KONUSU TAŞINMAZIN DAVACILAR TARAFINDAN DAVALIYA TESLİM EDİLDİĞİ TARİHTE GERÇEKLEŞTİĞİNİN KABULÜ ZORUNLUDUR. BUNA GÖRE, GİDER­LERİN YAPILDIĞI TARİH İTİBARİYLE DEĞİL, TAŞINMAZIN FİİLEN DAVALIYA TESLİM EDİLDİĞİ GÜN İTİBARİYLE SEBEPSİZ ZENGİNLEŞME MİKTARI İADE ANINDAKİ DEĞERİ GÖZETİLEREK BELİRLENMELİDİR.

Dava dilekçesinde 10.000’er TL alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup, gereği düşünüldü.

Davacılar vekili dava dilekçesinde, davalı arsa sahipleri ile dava dışı yüklenici Beytullah arasında imzalanan kat karşılığı inşaat sözleşmesi ge­reğince yükleniciye düşen dairelerin harici sözleşme ile yükleniciden satın aldıklarını, yüklenicinin inşaatı yarım bırakması nedeniyle kat karşılığı inşaat sözleşmesinin feshedildiğini belirterek, satın aldıkları bağımsız bölümlere yap­tıkları imalat bedeli 10.000’er TL’nin davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar vekili cevabında, davacılar ile davalılar arasında hukuki ilişki olmadığını, davacıların aldıkları dairelerden çıkmadıklarını beyan etmiştir.

Mahkemece; davacıların davalarını anlaşma yaptıkları dava dışı yüklenici Beytullah’a karşı açmaları gerektiğinden bahisle husumetten davanın reddine karar verilmiş, hükmü davacılar ve davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosya kapsamından davalı arsa sahipleri ile dava dışı yüklenici arasında düzenlenen 10.07.1996 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince, yük­leniciye düşen dairelerden 1, 3, 4, 5, 7 nolu dairelerin yüklenici tarafından davacılara haricen satıldıkları, yüklenicinin inşaatı yarım bırakması nedeniyle 30.04.2003 tarihinde açılan dava sonucunda sözleşmenin feshedildiği ve mahkeme kararının Onbeşinci Hukuk Dairesi’nin onama ilamı ile 16.05.2008 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Davada, davacıların dava dışı yükleniciden haricen satın aldıkları ta­mamlanmamış dairelere yapılan imalat giderlerinin davalı arsa sahiplerinden tahsili talep edilmektedir.

Davada, davacıların dava dışı yükleniciden haricen satın aldıkları ta­mamlanmamış dairelere yapılan imalat giderlerinin davalı arsa sahiplerinden tahsili talep edilmektedir.

Sebepsiz zenginleşme, bir kimsenin malvarlığının geçerli (haklı) bir sebep olmaksızın diğer bir kimsenin malvarlığı aleyhine çoğalması (zen­ginleşmesi) demektir. Sebepsiz zenginleşmeye dayalı alacak talep edilebilmesi için borçlunun malvarlığından bir başkasının aleyhine olarak bir zenginleşme meydana gelmeli, zenginleşme ve zenginleştirici olay arasında illiyet bağı bulunmalı ve zenginleşme haklı bir sebebe dayanmamalıdır.

Davacıların dava dışı yükleniciden kaba inşaat olarak aldıkları dairelere masraf yaparak kullanmaya başladıkları, davalı arsa sahiplerinin yüklenici ile imzaladıkları sözleşmenin feshi ile taşınmazların arsa sahiplerine ait olması nedeniyle davacıların yaptıkları imalat bedeli kadar arsa sahiplerinin zen­ginleştiği tartışmasızdır. Sebepsiz zenginleşme kurumunun en önemli temel özelliği olan şahsilik prensibi gereğince kime karşı zenginleşme oluştuysa ona karşı talepte bulunulması gerektiğinden davalı arsa sahiplerine karşı davanın yöneltilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, mahkemece davanın husu­metten reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Ayrıca davada ikinci uyuşmazlık, dairenin, davacılar tarafından dava tarihine kadar kullanılıp kullanılmadığı ve iade borcunun kapsamı noktasında bulunmaktadır.

22.02.1991 gün, 1990/1 E.-1991/1 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı gibi; iade borcunun kapsamını belirlemede öncelikle fakirleşme ve zenginleşme zamanının tespit edilmesi gerekir. Uyuşmazlık konusu olayda olduğu gibi dava tarihinden çok önce yapılan ve davacı tarafından kullanılarak yararlanılan giderler nedeniyle, sebepsiz zenginleşme borçlusunun (davalının) bu giderlerin yapıldığı tarihte ekonomik açıdan zenginleştiği, yapanın ise o anda fakirleştiği kabul edilemez. Sebepsiz zen­ginleşme nedeniyle iade isteminde bulunabilmek için bir tarafın malvarlığının diğer tarafın malvarlığı aleyhine çoğalması gerekir. Bu azalma ve çoğalmanın dava konusu taşınmazın davacılar tarafından davalıya teslim edildiği tarihte gerçekleştiğinin kabulü zorunludur.

Buna göre, giderlerin yapıldığı tarih itibariyle değil, taşınmazın fiilen davalıya teslim edildiği gün itibariyle sebepsiz zenginleşme miktarı iade anındaki değeri gözetilerek belirlenmelidir.

Dava konusu olayda, davacıların taşınmazı halen kullanıp kullan­madıkları tam olarak anlaşılamamaktadır. Davacılar, taşınmazı iade etmeden yaptığı masrafları talep edemez.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş; yukarıda açıklanan ilke ve esaslar dikkate alınarak davacıların dava tarihinde taşınmazı halen kullanıp kul­lanmadığı tam olarak tespit edildikten sonra oluşacak sonuca göre taşınmazın iade edildiği tarih itibariyle sebepsiz zenginleşme miktarının uzman bilirkişi vasıtasıyla hesaplattırılarak karar verilmelidir.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş; yukarıda açıklanan ilke ve esaslar dikkate alınarak davacıların dava tarihinde taşınmazı halen kullanıp kul­lanmadığı tam olarak tespit edildikten sonra oluşacak sonuca göre taşınmazın iade edildiği tarih itibariyle sebepsiz zenginleşme miktarının uzman bilirkişi vasıtasıyla hesaplattırılarak karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK’nın 428. maddesi gereğince (BO­ZULMASINA) ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/19022, Karar No: 2011/44897, Tarih: 02.11.2011

**6. Ceza Dairesi         2007/19022 E.  ,  2011/44897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 511. maddesindeki kayıp eşyayı sahiplenmek suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık genel dava zamanaşımının suç tarihi olan 02.04.2004 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 02.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2016/11429, Karar No: 2017/569, Tarih: 09.02.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/11429 E.  ,  2017/569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet, sanıklar ........ ile ....müdafiin temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince verilen hükümler ile temyiz isteminin reddine dair Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... müdafiin temyiz isteminin reddine dair Ek kararın incelenmesinde;

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanık .....müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA,

Sanıklar ......ile....haklarında kurulan hükümler ile sanık ... müdafiin temyiz isteminin reddine dair Ek kararın temyiz incelemesine gelince;

Yapılan araştırmada, sanık ...'ın askerlik görevini ifa ettiği tarihlerde gerekçeli kararın sivil adresine tebliğ edildiğinin anlaşılması karşısında müdafiin temyiz isteminin reddine dair verilen Ek kararın .....yönünden hukuki dayanaktan yoksun olması ve sanık ......e yapılan tebligatın tebliğ tarihinden önce taşındığı adresine yapıldığının anlaşılması karşısında, sanıklar müdafilerinin temyiz istemlerinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümlerden sonra 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar...,..... müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümlerde yer alan TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümlerin çıkartılarak yerlerine “Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı da nazara alınmak kaydıyla sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkralarının uygulanmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/769, Karar No: 2015/1817, Tarih: 09.02.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/769 E.  ,  2015/1817 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, maluliyet aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1086 sayılı Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu'nda; yazılı, sözlü, basit ve seri olmak üzere dört yargılama usulü düzenlenmiş iken 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda yazılı ve basit yargılama usulleri düzenlenmiştir.

Bir davada hangi yargılama usulünün uygulanacağı uyuşmazlığın niteliği veya davanın görüleceği mahkemeye göre belirlenmektedir. Bu bağlamda; 5510 sayılı Kanunun 101’inci maddesinde, anılan Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili çıkan uyuşmazlıkların çözümlenmesinde İş Mahkemelerinin görevli olduğu belirtilmiş, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 7’nci maddesinde ise, İş Mahkemelerinde sözlü yargılama usulünün uygulanacağı hüküm altına alınmıştır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 447’nci maddesindeki diğer kanunların sözlü yahut seri yargılama usulüne atıf yaptığı hallerde bu Kanunu'nun basit yargılama usulü ile ilgili hükümlerinin uygulanacağına ilişkin hüküm karşısında; artık, iş mahkemelerinde basit yargılama usulünün uygulanması gerekecektir.

Yazılı yargılama usulü 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda ayrıntılı olarak düzenlenmiş, basit yargılama usulü ise temel özellikleriyle kaleme alınmış, 322/1’inci maddesinde basit yargılama usulü hakkında hüküm bulunmayan hâllerde, yazılı yargılama usulüne ilişkin hükümler uygulanacağı belirtilmiştir. (Hakan Pekcanıtez, Oğuz Atalay, Muhammet Özekeş, Medeni Usul Hukuku, 12. Baskı, Ankara 2011, s.586).

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 320’nci maddesinin birinci fıkrasında “mümkün olan hallerde” mahkemenin tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar verebileceği öngörülmüş, ancak “mümkün olan haller”in neler olduğu madde metninde sayılmamıştır.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 320’nci maddesinin birinci fıkrasında “mümkün olan hallerde” mahkemenin tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar verebileceği öngörülmüş, ancak “mümkün olan haller”in neler olduğu madde metninde sayılmamıştır.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun “Hukuki Dinlenilme” başlıklı 27’nci maddesi, T.C. Anayasası’nın hak arama hürriyetini düzenleyen 36’ncı maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin adil yargılanma hakkına ilişkin 6’ncı maddesi nazara alındığında “bir dava hakkında karar verilirken duruşma yapılması esastır.” Gerek Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin ve gerekse Yargıtay ve doktrinin kabulü de bu yöndedir. Duruşma yapılmasında amaç, tarafların iddia ve savunmalarını yazılı beyanlar dışında bir kez de sözlü olarak hâkime aktarmalarına imkân tanıyarak, hâkime de bu iddia ve savunmalarda açık olmayan, tereddüt oluşturan konularda soru sormasını sağlamaktır. Tecrübeler bu uygulamanın uyuşmazlıkların sağlıklı çözümü için büyük önem taşıdığını, taraflar ve hâkimin yüz yüze gelmesinin gerçeğe erişimi kolaylaştırdığını göstermektedir. (Ejder Yılmaz, Geçici Hukuki Himaye Tedbirleri, C1, Ankara 2001, s. 888) (Cenk Akil, Terazi Aylık Hukuk Dergisi, Kasım 2012, s.17).

Ayrıca, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler.

Yargılama ile ilgili bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını mahkemenin açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini içeren bu hakkın ve yargılamanın aleniliği ilkelerinin gerçekleşmesinin en önemli aracı duruşma yapılmasıdır.

Duruşma yapılmaksızın, dosya üzerinden karar verilmesi ise istisna olup, ancak bu konuda kanuni dayanak bulunması halinde mümkündür. Eş deyişle; ancak hukukun izin verdiği “ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz, delil tespiti, İcra ve İflas Kanunu'nun 17 ve 18’inci maddelerinde öngörülen şikâyet davaları” gibi durumlarda dosya üzerinden karar verilebilir. Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 320/1’inci maddesi hükmünün de bu çerçevede değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

Öte yandan; Hukuk Muhakemeleri Kanunu, hukuk yargılama usulüne önemli bir yenilik olarak “ön inceleme” müessesesini getirmiştir. Kanun gerekçesinden “...yargılamanın gecikme sebebi olarak gösterilen, mahkemelerce tam hazırlık yapılmadan tahkikata başlanılmasını” engellemek amacına yönelik olduğu anlaşılan bu müessese ile; tarafların iddia ve savunmalarına ilişkin dilekçelerin verilmesinin ardından, ancak tahkikat aşamasına geçilmeden önce, ama bu aşamaya hazırlık niteliğinde tarafların sulhe teşviki, delillerin toplanması ve sunulması için gerekli işlemlerin yapılması, tarafların anlaştıkları ya da uyuşmadıkları konuların tespiti ve dava şartları ile ilk itirazların değerlendirilerek sonuca bağlanması ön incelemenin kapsamını oluşturmaktadır. Bu nedenle mahkeme ön inceleme için bir gün tespit ederek taraflara tebliğ edecektir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulduğunda; eldeki davada, ön inceleme ve tahkikata ilişkin duruşma açılmaksızın dosya üzerinde karar verilmiş olması isabetsizdir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm sair yönleri incelenmeksizin bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine, 09.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15416, Karar No: 2016/13166, Tarih: 30.11.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/15416 E.  ,  2016/13166 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 62/1, 50/4-1.a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, kusura, teşdiden hüküm kurulmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, katılanlar vekilinin ise paraya çevirmeye ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi ve ayrıca sonuç cezanın 18.200 TL yerine 18.000 TL olarak eksik tayin edilmesi,

İsabetsiz olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususlarda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının 3. bendinin "Sanık hakkında hükmolunan cezanın taksirli suça ilişkin olduğu anlaşıldığından TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 910 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 18.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” şeklinde değiştirilmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA,30.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4147, Karar No: 2019/4209, Tarih: 28.03.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/4147 E.  ,  2019/4209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Ret, onama

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I)Suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezalarının miktarları ve türlerine göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... müdafilerinin temyiz istemlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca ayrı ayrı REDDİNE,

II)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık, suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuklar ... müdafii ve ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Çocuk Haklarına Dair Sözleşmeye göre, yargılama gideri olarak adli tıp ücretinin suça sürüklenen çocuktan alınmasına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... Çetindal müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hükümden yargılama giderlerine ilişkin kısmın çıkartılıp, yerine adli tıp gideri 100,00 TL'nin, 6183 sayılı Kanun'un 106/1. maddesi, ayrıca, 6352 sayılı Kanun'un 100. maddesi ile eklenen CMK'nun 324/4. maddesi uyarınca Devlet Hazinesi'ne yüklenmesine”, cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.