muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/158, Karar No: 2015/1242, Tarih: 22.04.2015

Oysa davalı EÜAŞ, özel hukuk hükümlerine tabi, norm kadro uygulaması bulunmayan kamu kuruluşuna bağlı bir iştiraktir. Zaten kanunda 2008 yılındaki düzenleme ile gerekli görülmesi halinde alt işveren uygulaması yolu ile hizmet alımına izin vermektedir. Gerekli görülme ve koşular ise 4857 sayılı İş Kanunu’nun getirdiği sınırlamalara göre belirlenmelidir.

Keza, davalının aynı zamanda 4857 sayılı İş Kanununa 5538 sayılı kanunla 2. Maddesine 8 ve 9. Fıkralar olarak eklenen kurallar gereği de asıl işi verebileceği, bu nedenle sınırlamalara tabi olmayacağı bozma gerekçesinde olmamasına rağmen belirtilmiştir. 8 ve 9 fıkralar, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 2. Maddesinin 6 ve 7 bentlerinden belirtilen sınırlamaları kaldırmamaktadır. Bu fıkralar malumun ilanından başka bir şey değildir. Bu maddelerin Anayasa’ya aykırılık iddiası, tamamlayıcı ve diğer sınırlamaları kaldırmadığı belirtilerek yetkisizlik gerekçesi ile reddedilmiştir. Yargıtay’ın emsal uygulaması da bu yukarda belirtilen içtihatlar ışığında bu yöndedir. Mahkemenin; “4628 sayılı Kanunun 15. Maddesine g fıkrası olarak eklenen hüküm, EÜAŞ tarafından işçi temin etmek maksadıyla yapılan hizmet alım sözleşmelerinin 4857 sayılı İş K. md.2 anlamında muvazaalı olmadığının dayanağı yapılamaz. Şöyle ki, davalı EÜAŞ bir kamu tüzel kişisidir ve işçi çalıştırmak dolayısıyla işveren sıfatına sahip olup, İş Kanunu ve ilgili mevzuatın öngördüğü kurallara tabidir. 4857 sayılı Kanunun 4. Maddesi istisnalara dair olup, EÜAŞ ve/veya gördüğü işler bu istisnalar arasında sayılmamıştır. O halde İş K. md.1/f.2’de belirtilen “Bu Kanun, 4 üncü Maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, bu işyerlerinin işverenleri ile işveren vekillerine ve işçilerine faaliyet konularına bakılmaksızın uygulanır” hükmü gereğince EÜAŞ da İş Kanunu ve bu Kanuna dayanılarak çıkarılan mevzuata tabidir. Bu itibarla İş Kanununun alt işverenlik ilişkilerini sınırlandıran ve muvazaa yaptırımına bağlayan 2. Maddesi hükmü koşulsuz bir şekilde EÜAŞ ile alt işverenler arasında kurulan ilişkilere de uygulanacaktır. Üstelik İş K. md.2’de alt işverenliğe ilişkin düzenlemeler, alt işverenlik ilişkilerini kamu işverenleri veya özel sektör işverenleri ile kurulanlar şeklinde bir ayrım yapmaya da imkan vermemektedir. Kamu ve özel sektör işverenleri ile kurulmuş olsun tüm alt işverenlik ilişkileri İş Kanununun işçiyi koruma amacı kapsamında belirli koşullara ve sınırlamalara tabi tutulmuştur.” gerekçesi yerindedir.

Asıl işin verilmesi için işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren bir neden olmalıdır. Davalı EÜAŞ asıl işin bölünerek verilmesi için teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren kriteri ortaya koyamamış, kısaca yasadaki “gerekli görülme halini” açıklayamamıştır. Alt işverenlik sözleşmesinde verilen birden fazla asıl işle ilgili dava dışı alt işverenin uzman olmadığı saptanmıştır. Zaten bu işlerin bir kısmının faaliyet alanına girmediği de anlaşılmaktadır.

Asıl işin verilmesi için işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren bir neden olmalıdır. Davalı EÜAŞ asıl işin bölünerek verilmesi için teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren kriteri ortaya koyamamış, kısaca yasadaki “gerekli görülme halini” açıklayamamıştır. Alt işverenlik sözleşmesinde verilen birden fazla asıl işle ilgili dava dışı alt işverenin uzman olmadığı saptanmıştır. Zaten bu işlerin bir kısmının faaliyet alanına girmediği de anlaşılmaktadır.

3. Bir an için yasa kapsamında verilen işin sınırlamalara tabi olmadığını varsayarsak; Belirtilen sınırlamaya tabi değil ise olayda 4857 sayılı İş Kanunu’nun 2/7 maddesi ile BK.’nun 19. Maddesindeki muvazaa kriterleri, davalının alt işverenlik sözleşmesinde var mıdır? Yok mudur?

Yüksek Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, asıl iş verilse bile 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin 7. fıkrası ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 19. maddesi çerçevesinde muvazaa denetimi yapılabileceğini bozma gerekçesinde belirtmiştir. Asıl veya yardımcı işin yasal kurallar kapsamında 4857 sayılı İş Kanunu’nun 2 ve belirtilen özel mevzuattaki düzenlemelere göre asıl işin verilebileceği durumlarda, bu denetimin yapıldığı yönündeki gerekçe doğrudur. Ancak yerel mahkemenin değerlendirmesi ve gerekçesi bu denetimi de yaptığını, alt işverenlik sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu ve Türk Borçlar Kanunu’nun 19. Maddesindeki genel muvazaa kriterlerine de aykırı olduğunu göstermektedir. Bu muvazaa ve işçilik teminin kriterleri gerekçe de açıkça belirtilmiştir. Mahkemenin bu yöndeki değerlendirmesine hiçbir gerekçe gösterilmemiş, emsal onanan dosyalardan sonra neden içtihat değiştirildiği de bozma gerekçesinde belirtilmemiştir.

Davalı şirkete asıl işi verebileceğine ilişki kural 2008 yılında, İş Kanunu’nun 2. Maddesinin 8 ve 9 fıkraları ise 2006 yılında yürürlüğe girmiştir. Ancak davacı ve diğer dava açanlar bu tarihten çok önce işe girmişler ve sürekli alt işverenleri değişmiştir. Zaten davacı bu yasalardan önce yukardaki normatif hükümler uyarınca başlangıçtan beri davalının asıl işçisi konumuna gelmiştir. Somut olarak bu tespit dahi alt işverenlik sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu’nun 2/7 maddesinde muvazaa karinesi olarak gösterilen “Asıl işverenin işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi suretiyle hakları kısıtlanamaz” kuralının ihlalidir. Zira davacı yasalardan önce asıl işveren işçisi olmuştur. Yasalar çıktıktan sonra, daha sonraki sözleşmelerle alt işveren işçisi olarak çalıştırılması, anılan hükme, aynı maddenin 9.b fıkrasına, Alt İşverenlik Yönetmeliği’nin 4,5 ve 12. Maddelerine aykırıdır.

4. 94 saylı BİR AMME TARAFINDAN YAPILAN MUKAVELELERE KONULACAK ÇALIŞMA ŞARTLARINA MÜTEALLİK SÖZLEŞME olan İLO Sözleşmesinin uyuşmazlıkta uygulanmalı mıdır? Uygulanmamalı mıdır?

Uyuşmazlığın görüşmeleri sırasında davacıların buna dayanmadıkları, muvazaa olgusuna dayandıkları, bu nedenle uygulanamayacağı çoğunluk görüşü olarak dile getirilmiştir.

4. 94 saylı BİR AMME TARAFINDAN YAPILAN MUKAVELELERE KONULACAK ÇALIŞMA ŞARTLARINA MÜTEALLİK SÖZLEŞME olan İLO Sözleşmesinin uyuşmazlıkta uygulanmalı mıdır? Uygulanmamalı mıdır?

Uyuşmazlığın görüşmeleri sırasında davacıların buna dayanmadıkları, muvazaa olgusuna dayandıkları, bu nedenle uygulanamayacağı çoğunluk görüşü olarak dile getirilmiştir.

Anılan sözleşmenin iç hukuk normu haline geldiği ve Anayasa’nın 90/son maddesi uyarınca Anayasa’ya uygun olduğu, ancak yukarda belirtilen kanunlara aykırılık taşıdığı sabittir. Bu uluslararası sözleşme hükümleri, ister asıl iş, ister yardımcı iş, isterse anahtar teslimi olsun, kamunun taraf olduğu hizmet ve mal alımı, yapım işlerinin taşeronlara verilmesi halinde, çalıştırılacak işçilerin ücretlerini güvence altına almış ve aynı iş kolunda sendika üyesi işçilere sendika üyesi olsun veya olmasın ücretlerin ödeneceği belirtilmiştir.

İç hukuk düzenlemesi haline gelen bu sözleşmenin HMK. 33. Maddesi uyarınca uygulanması gerekir. Yargıtay’ın yukarda belirtilen kararlarında açıkça belirtildiği gibi “maddi olayları açıklamak taraflara, ileri sürülen olayları hukuken nitelemek ve uygulanacak yasa hükümlerini tespit etmek ve uygulamak hakime ait bir görevdir. Bir uyuşmazlıkta hakların yarışması kapsamında birden fazla hukuk kuralının uygulanması sözkonusu olduğunda, tarafın en lehine olan hükmün uygulanması gerekir”. Davacı davalı asıl işverenin taraf olduğu sendikaya üye olmuş ve üyeliğini bildirmiştir. Asıl işte ve asıl işverenin sendika üyesi işçileri ile birlikte çalışmaktadır. Muvazaa iddia etmesi, bu hükümden yararlandırılmayacağı anlamına gelmez. Hukuki nitelendirme hakime aittir. Davacı toplu iş sözleşmesinden yararlandırılmalıdır.

Sonuç olarak yerel mahkeme kararı, belirtilen normatif düzenlemelere, Yargıtay emsal uygulamasına, doktrin görüşlerine ve en önemlisi 94 sayılı İLO Sözleşmesi hükümlerine uygundur. Bu nedenle direnme kararı yerinde olduğundan kararın onanması gerektiğini düşünüyoruz. Çoğunluğun bozma görüşüne bu nedenle katılmamaktayız.
Yargıtay — Esas No: 2023/21068, Karar No: 2024/3492, Tarih: 04.03.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/21068 E.  ,  2024/3492 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2022/4664 D.İş

ŞİKÂYETÇİ : Halk Bankası A.Ş.

ŞÜPHELİ : Meçhul

SUÇ : Hırsızlık

İNCELEME KONUSU

KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddi

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.07.2023 tarihli ve KYB-2023/61964 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"1-Halk Bankası A.Ş vekili tarafından, ilgili bankaya ait 25 yapraklı çek koçanının Aras kargo isimli firma tarafından irsaliyeli olarak taşınmasına rağmen teslim edilmediği ve söz konusu çeklerin bulunamadığı belirtilerek yapılmış olan müracaat üzerine başlatılan soruşturmada kolluk tarafından yapılan araştırmaya müteakip "...somut olayda hırsızlık eyleminin gerçekleştiğine dair delil elde edilemediği, olayda kayıp eşya durumunun söz konusu olabileceği, bu durumda da kayıp eşyanın bir başka kişi tarafından bulunup iade edilmeksizin veya yetkili merciler durumdan haberdar edilmeksizin malik gibi kullanıldığına dair herhangi bir delil bulunmadığı görüldüğünden atılı suçun unsurlarının oluşmadığı..." gerekçesiyle 07/06/2022 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın verildiği, soruşturma aşamasında müşteki bankaya yazılan müzekkere ile suça konu çek koçanlarının kullanılıp kullanılmadığının sorulduğu ancak bu müzekkerenin cevabı beklenmeksizin verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı müteakip gelen 18/07/2022 tarihli cevabi yazıda "7648695" seri numaralı çekin Akbank Silivri şubesine ibraz edildiğinin belirtildiği ve ibraz eden kişinin açık kimlik bilgileri ile ibraz edilen çekin görününtüsünün de bu cevabi yazıda yer aldığı, 07/06/2022 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın soruşturmayı sonuçlandırmış olması nedeniyle bu cevabi yazının yeni delil mahiyetinde olduğu kabul edilerek soruşturmanın yeniden açılması gerekirken, söz konusu yazının içeriğinde yer almamasına rağmen yazının kovuşturmaya yer olmadığına dair karara itiraz mahiyetinde olduğu değerlendirilerek, Sulh Ceza Hakimliğine itiraz incelemesine esas olmak üzere dosyanın gönderilmesi ve hakimlik tarafından hukuken mevcut olmayan bir talep üzerine, esastan değerlendirme yapılarak yazılı şekilde karar verilmesinde,

2-Kabule göre de;

2-Kabule göre de;

Müşteki banka vekili tarafından verilen 18/07/2022 tarihli dilekçenin kovuşturmaya yer olmadığına dair karara itiraz dilekçesi mahiyetinde olduğunun değerlendirilmesi halinde dahi, dilekçe içeriğinde suçun konusu ve unsurlarına ilişkin somut delillerin sunulmuş olması karşısında, söz konusu delillerin toplanarak sonucuna göre hukuki durumun takdir ve tayin edilmesi bakımından soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde,\* isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 172/1-2. maddesindeki, "(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir. (2) Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." şeklindeki düzenleme uyarınca dosya kapsamına göre, Halk Bankasına ait 25 yapraklı çek koçanının Aras kargo isimli firma tarafından irsaliyeli olarak taşınmasına rağmen teslim edilmediğinin ve söz konusu çeklerin daha sonra bulunamadığının belirtilmesi üzerine soruşturmaya başlanıldığı, soruşturma sonucunda "...hırsızlık eyleminin gerçekleştiğine dair delil elde edilemediği, olayda kayıp eşya durumunun söz konusu olabileceği, bu durumda da kayıp eşyanın bir başka kişi tarafından bulunup iade edilmeksizin veya yetkili merciler durumdan haberdar edilmeksizin malik gibi kullanıldığına dair herhangi bir delil bulunmadığı görüldüğünden atılı suçun unsurlarının oluşmadığı..." gerekçesiyle 07.06.2022 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın verildiği, soruşturma aşamasında şikâyetçi bankaya suça konu çek koçanlarının olaydan sonra kullanılıp kullanılmadığının sorulduğu, ancak müzekkere cevabı beklenmeden kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın verildiği, karardan sonra gelen 18.07.2022 tarihli cevabî yazıda "7648695" seri numaralı çekin Akbank Silivri şubesine 18.07.2022 tarihinde Esat Kaya isimli kişi tarafından ibraz edildiğinin belirtildiği, 07.06.2022 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın soruşturmayı sonuçlandırmış olması nedeniyle bu cevabî yazının yeni delil mahiyetinde olduğu kabul edilerek ve bu hususta sulh ceza hâkimliğinden bir karar alınarak soruşturmanın yeniden açılmasının gerektiği, bahse konu kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın şikâyetçiye 01.08

.07.2022 tarihinde Esat Kaya isimli kişi tarafından ibraz edildiğinin belirtildiği, 07.06.2022 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın soruşturmayı sonuçlandırmış olması nedeniyle bu cevabî yazının yeni delil mahiyetinde olduğu kabul edilerek ve bu hususta sulh ceza hâkimliğinden bir karar alınarak soruşturmanın yeniden açılmasının gerektiği, bahse konu kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın şikâyetçiye 01.08.2022 tarihinde tebliğ edildiği göz önüne alındığında, bahse konu dilekçenin itiraz mahiyetinde olmayıp dosyanın sonlandırılmadığı düşüncesiyle verilen ek bir belge olduğunun değerlendirilmesinin gerektiği, dilekçenin kovuşturmaya yer olmadığına dair karara itiraz mahiyetinde olduğu değerlendirilerek, Sulh Ceza Hâkimliğine itiraz incelemesine esas olmak üzere dosyanın gönderildiği ve Sulh Ceza Hâkimliği tarafından hukuken mevcut olmayan bir talep üzerine, dosyanın esasına girilmek suretiyle bir değerlendirme yapılarak yazılı şekilde karar verildiği; ancak verilen dilekçenin, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın tebliğinden önce öğrenilmesi üzerine verilen bir itiraz dilekçesi olarak kabul edilmesi durumunda da, suça konu çeklerden birisinin akıbeti hakkındaki delillerin sunulmuş olması karşısında, çeki ibraz eden kişinin ifadesi alınarak ve bu kişinin ifadesi ile ortaya çıkabilecek delillerin araştırılması yönünde soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, İstanbul 8. Sulh Ceza Hâkimliğinin 02.08.2022 tarihli ve 2022/4664 Değişik İş sayılı verilmekle kesin nitelikte bulunan kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca sonraki işlemlerin itiraz merciince yerine getirilmesine, dava dosyasının itiraz merciine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11705, Karar No: 2025/7856, Tarih: 10.04.2025

**7. Ceza Dairesi         2023/11705 E.  ,  2025/7856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/2541 E., 2022/494 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM :İlk Derece Mahkemesinin mahkûmiyet kararı kaldırılarak sanığın beraati, eşyanın iadesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 28.02.2022 tarihli ve 2021/2541 Esas, 2022/494 Karar sayılı kararının, katılan ... İdaresi vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2. maddesi, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34/2, 231/2, 232/6 ve 291. maddesinin (1). ve (2). fıkraları uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, merci, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve 5271 sayılı Kanun'un 294/1. maddesinde, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır'', aynı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295/1. maddesinde ise; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; 06.04.2022 tarihli dilekçesi ile hükmü temyiz eden katılan ... İdaresi vekiline, kararda 5271 sayılı Kanun'un 295/1. maddesi uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmediği gibi bu hususun gerekçeli kararın tebliğine ilişkin meşruhatlı tebligat ile de ihtar edilmediği, katılan ... İdaresi vekiline yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usulüne uygun şekilde ''5271 sayılı Kanun'un 295/1. maddesi uyarınca gerekçeli temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi için dava dosyasının, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1392, Karar No: 2019/11983, Tarih: 02.07.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/1392 E.  ,  2019/11983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Suça sürüklenen çocuğun suça konu iş yerinde saat 04:00 sıralarında yakalandığı, suç tarihinde yaz saati uygulaması da dikkate alınarak UYAP'tan alınan çizelgeye göre gece vaktinin saat 04.30'da bittiği ve eyleminin gece gerçekleştirildiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan cezada TCK'nın 143.maddesi gereğince artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 02.07.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2698, Karar No: 2013/14890, Tarih: 07.10.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/2698 E.  ,  2013/14890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurumu zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. iç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.