muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/259, Karar No: 2023/299, Tarih: 24.05.2023

Kolluk tarafından düzenlenen 06.12.2015 tarihli olay araştırma ve yakalama tutanağında sanığın gerçek kimliğinin nasıl tespit edildiği hususunun tam olarak açıklanmadığı, bu konuda dosyada herhangi bir bilgi de bulunmadığı ve suça konu sürücü belgesi üzerinde yer alan mağdura ait fotoğraf ile karşılaştırılması bakımından sanığa ait teşhise elverişli bir fotoğrafın dosya arasında yer almadığı anlaşılmakta ise de UYAP sorgulamasında Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 2019/14878 Esas sayılı dosyasının kolluk kuvveti ihbar evrakı bölümünde sanığa ait nüfus cüzdan fotokopisinin bulunduğu ve olayın üzerinden uzun bir süre geçmesi nedeniyle de sanığın gerçek kimlik bilgilerinin nasıl tespit edildiği hususunda tutanak düzenleyicilerin dinlenilmelerinin, mevcut olan diğer delillerin hüküm kurmaya elverişli olduğu hususu da nazara alındığında yargılamaya konu dosyaya herhangi bir katkı sağlamayacağı, belirtilen nedenle usul ekonomisine aykırı bu durumun yargılamanın uzaması sonucunu doğuracağı değerlendirildiğinden sanık hakkında eksik araştırma ile hüküm kurulmadığı kabul edilmelidir.

B. Sanığın Eyleminin Nitelendirilmesi

1. İlgili Mevzuat ve Öğretide Uyuşmazlık Konusuna İlişkin Görüşler

Uyuşmazlığın isabetli bir biçimde çözümlenebilmesi için TCK'nın 268. maddesinde düzenlenen başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçu ve aynı Kanun’un 206. maddesinde düzenlenen resmî belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçu ile 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 40. maddesinde düzenlenen kimliği bildirmeme kabahati üzerinde ayrı ayrı durulması gerekmektedir.

Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçu TCK'nın 268. maddesinde; "İşlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla, başkasına ait kimliği veya kimlik bilgilerini kullanan kimse, iftira suçuna ilişkin hükümlere göre cezalandırılır." şeklinde, atıf yapılan iftira suçu ise aynı Kanun'un 267. maddesinde; "Yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak ya da basın ve yayın yoluyla, işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat eden kişi, bir yıldan dört yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır..." biçiminde düzenlenmiştir.

TCK'nın 268. maddesinin gerekçesinde de; "Madde metninde iftira suçunun özel bir işleniş biçimi hakkında düzenleme yapılmıştır." hususu vurgulanmıştır.

Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçunun iftira suçunun özel bir şekli olduğu madde sıralamasından da anlaşılmaktadır. TCK'nın 267. maddesinde iftira suçunun düzenlenmesinin ardından 268. madde kaleme alınmış, daha sonra iftira suçundaki etkin pişmanlık hükmünü içeren 269. maddeye yer verilmiştir.

TCK'nın 268. maddesinin gerekçesinde de; "Madde metninde iftira suçunun özel bir işleniş biçimi hakkında düzenleme yapılmıştır." hususu vurgulanmıştır.

Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçunun iftira suçunun özel bir şekli olduğu madde sıralamasından da anlaşılmaktadır. TCK'nın 267. maddesinde iftira suçunun düzenlenmesinin ardından 268. madde kaleme alınmış, daha sonra iftira suçundaki etkin pişmanlık hükmünü içeren 269. maddeye yer verilmiştir.

Bu aşamada TCK'nın 269. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin, aynı Kanun'un 268. maddesinde hüküm altına alınan başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suç bakımından da uygulanıp uygulanmayacağı hususuna değinilmesinde fayda bulunmaktadır.

TCK'nın 268. maddesinde yer alan "..., iftira suçuna ilişkin hükümlere göre cezalandırılır." biçimindeki ifade ile iftira suçunun cezalandırılmasına ilişkin bütün hükümlere atıf yapılmış olması ve bu hükümlerin içerisinde cezayı azaltan etkin pişmanlık hükümlerinin de bulunması karşısında başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçu bakımından da TCK'nın 269. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerekmektedir (Hasan Tahsin Gökcan-Mustafa Artuç, Yorumlu-Uygulamalı Türk Ceza Kanunu Şerhi, 6. Cilt, Adalet Yayınevi, Ankara 2021, s. 8947; Yener Ünver, TCK'da Düzenlenen Adliyeye Karşı Suçlar, 5. Baskı, Seçkin Yayınevi, Ankara, 2019, s. 157.). Anayasa Mahkemesinin 22.05.2014 tarihli ve 3-95 sayılı kararında da bu husus; "Diğer taraftan kuralla başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçunun cezasının iftira suçuna ilişkin hükümlere göre belirleneceğinin ifade edilmesi, temel ceza yanında artırım nedenleri, zamanaşımı ile etkin pişmanlık açısından da iftira suçunun esas alınacağı anlamına gelmektedir. Başka bir anlatımla 'iftira suçuna ilişkin hükümlere göre cezalandırılır.' biçimindeki ibareyle, cezalandırmayla ilgili bütün hükümler yönünden iftira suçuna gönderme yapılmaktadır. Dolayısıyla cezayı ağırlaştıran ve azaltan hâller de cezalandırmayla ilgili hükümler kapsamında olduğundan iftira suçu için geçerli olan nitelikli hâller ile etkin pişmanlık hükümlerinin başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçu yönünden de uygulanacağında bir tereddüt bulunmamaktadır." şeklinde açıklanmıştır.

Diğer taraftan TCK'nın "Etkin pişmanlık" başlıklı 269. maddesinin 1. fıkrası; "İftira edenin, mağdur hakkında adlî veya idari soruşturma başlamadan önce, iftirasından dönmesi halinde, hakkında iftira suçundan dolayı verilecek cezanın beşte dördü indirilir." biçiminde düzenlenmiştir. "Soruşturma" deyimi CMK'nın 2. maddesine göre "Kanuna göre yetkili mercilerce suç şüphesinin öğrenilmesinden iddianamenin kabulüne kadar geçen evreyi" ifade etmektedir. Bu anlamda iftira suçu bakımından etkin pişmanlık hükümlerine ilişkin anılan fıkranın fail hakkında uygulanabilmesi için yetkili mercilerce suç şüphesinin öğrenilmesinden sonra ve herhangi bir soruşturma işlemi yapılmadan önce iftira eden failin iftirasından dönmesi gerekmektedir. Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçu bakımından ise suç şüphesinin öğrenilmesinden sonra ve kimliği veya kimlik bilgileri kullanılan kişi hakkında herhangi bir soruşturma işlemi yapılmadan önce iftiradan dönülmesi hâlinde bu fıkra uygulanabilecektir.

Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçu ile korunan hukuki yarar iftira suçuna benzer niteliktedir. Birden çok hukuki yararı koruduğu kabul edilen bu suç ile toplumu oluşturan bireylerin adil yargılanma haklarını güvenceye alan yargı organının işleyiş düzeni ile kimliği kullanılan kişinin şeref, saygınlık, hürriyet ve haksız yere yargılanmama hakları korunmaktadır (Gökcan-Artuç, s. 8940.).

Anılan suçun hareket öğesini başkasına ait kimliği veya kimlik bilgilerini kullanma fiili oluşturmaktadır. Başkasına ait kimliğin kullanılması, başka bir kişi adına düzenlenen kimlik belgesinin kendisini başka bir kişi gibi tanıtacak biçimde yetkili kişi, makam veya mercilere ibraz edilmesidir. Bu amaçla başka bir kişi adına düzenlenen nüfus cüzdanı, pasaport veya evlilik cüzdanı kullanılmış olabilir. Kimlik bilgilerinin kullanılması ise resmî bir belge ibraz edilmese bile başkasına ait kimlik bilgilerinin kendisine aitmiş gibi açıklanmasıdır. Bunun için ad ve soyad, doğum yeri ve tarihi, anne ve baba adları gibi bir kişiyi diğerinden ayırt etmeye yarayacak bir şekilde bilgilerin verilmesi gerekmektedir.

Suçun oluşması, herhangi bir zararın varlığını gerektirmemektedir. Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma biçimindeki davranışın icra edilmesi ile suç tamamlanmaktadır. Bu bakımdan zarar suçu değil tehlike suçu söz konusudur. Kanun koyucu tipik fiilin icrası ile tehlikenin gerçekleştiğini kabul edip ayrıca tehlikenin varlığının araştırılmasını istemediğinden, suç aynı zamanda soyut tehlike suçu niteliğindedir.(Gökcan-Artuç, s. 8940).

Suçun oluşması, herhangi bir zararın varlığını gerektirmemektedir. Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma biçimindeki davranışın icra edilmesi ile suç tamamlanmaktadır. Bu bakımdan zarar suçu değil tehlike suçu söz konusudur. Kanun koyucu tipik fiilin icrası ile tehlikenin gerçekleştiğini kabul edip ayrıca tehlikenin varlığının araştırılmasını istemediğinden, suç aynı zamanda soyut tehlike suçu niteliğindedir.(Gökcan-Artuç, s. 8940).

Bu suçta failin amacı yapılan soruşturma ve kovuşturmayı kendi üzerinden uzaklaştırmaktır. Başka bir ifade ile fail eylemini, hakkında başlayacak soruşturmayı başka bir kişi üzerinden yapılmasına neden olabilecek şekilde gerçekleştirmelidir. Bunun için de suçsuz bir kişinin kimliği veya kimlik bilgileri kullanılarak soruşturmanın bu kişi aleyhine yürütülmesi tehlikesine neden olunmalıdır. Açıklanan nedenle de iftiraya ilişkin ceza hükümlerine atıf yapılmıştır. Fakat eylemin bu sonucu yaratması diğer bir ifade ile soruşturmanın fiilen başkasına yönelmiş olması şart olmayıp sadece bu olasılığın varlığı yeterlidir (Gökcan-Artuç, s. 8943-8944.).

Öte yandan başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçunda, failin kullandığı kimlik veya kimlik bilgilerinin gerçekte var olan bir kimseye ait olması gerekmektedir. Bu sebeple, fail tarafından kullanılan kimlik veya kimlik bilgileri hukuki anlamda sonuç doğuracak nitelikte olmalıdır. Örneğin; bir kamu kurumuna ait binaya zarar verirken yakalanan sanığın, kolluk görevlilerine kendi kimliği yerine başka bir kişinin yalnızca adını vermesi hâlinde, adı kullanılan kişi hakkında soruşturma yapılması mümkün değildir. Böyle bir durumda, hukuki anlamda sonuç doğurmayacak ve bu nedenle de kimlik bilgileri kapsamında değerlendirilmesi mümkün olmayan bir bilgi verildiğinden, anılan suç oluşmayacaktır.

Uyuşmazlık konusu ile ilgili bir diğer suç olan resmî belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçu TCK’nın "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümündeki 206. maddede; "Bir resmî belgeyi düzenlemek yetkisine sahip olan kamu görevlisine yalan beyanda bulunan kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır." biçiminde düzenlenmiştir.

Maddenin gerekçesinde;

Uyuşmazlık konusu ile ilgili bir diğer suç olan resmî belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçu TCK’nın "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümündeki 206. maddede; "Bir resmî belgeyi düzenlemek yetkisine sahip olan kamu görevlisine yalan beyanda bulunan kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır." biçiminde düzenlenmiştir.

Maddenin gerekçesinde;

"Madde, doktrinde 'fikrî sahtecilik' olarak adlandırılan bir suç tipini düzenlemektedir. Kişi, kendi beyanıyla, sahte bir resmî belgenin düzenlenmesine neden olmak hakkına sahip değildir. Kişinin açıklamaları üzerine düzenlenen resmî belgenin bu beyanın doğruluğunu ispat edici bir güce sahip olması suçun oluşması için gereklidir. Aksi takdirde düzenlenen belge, yapılan beyanın doğruluğunu ispat edemeyeceğinden, kişi kendi beyanı ile böyle bir belgenin düzenlenmesine etmen olmuş sayılamaz ve kendisinin bu madde uyarınca cezalandırılmasının neden ve hikmeti kalmaz. O hâlde bakılacak husus şudur: Beyanın doğruluğu düzenlenen resmî belgeyle ispat edilecek ise, madde uygulanacaktır; buna karşılık beyanı alan memur, beyanın doğruluğunu tahkik edip, buna kanaat getirdikten sonra resmî belgeyi düzenlemek durumunda ise yani resmî belge sadece kişinin beyanı üzerine değil de, memurca yapılacak inceleme sonucuna göre meydana getirilmekte ise, bu maddedeki suç oluşmaz. Nitekim, kişiyi çok geniş bir surette 'doğruyu söylemek'le yükümleyen İtalyan Ceza Kanununun 483 üncü maddesi de aynı esası kabul etmiş ve İtalyan Yargıtayının yerleşmiş içtihadı da bu yönde olmuştur.

Bu nedenle, gümrük muayene memuruna, belirli bir malı ithal veya ihraç edeceği yolunda yalan beyanda bulunan kişi, bu maddedeki suçu işlemiş olmaz; zira beyanı alan gümrük muayene memuru sırf bu beyanla yetinmeyip, beyanın doğruluğunu incelemekle yükümlüdür.

Resmî belge ile doğruluğu ispat edilecek olayların ne olduğu, belgenin niteliğine göre belirir.

Hâkime, değişik olaylar karşısında, yalan beyanın niteliğine göre temel cezayı belirlemek bakımından takdir yetkisi sağlamak maksadıyla maddedeki ceza üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası olarak saptanmıştır." açıklamalarına yer verilmiştir.

Bu suçun oluşabilmesi için, yalan beyanın resmî belge düzenleme yetkisine sahip kamu görevlisine yapılmış olması gerekmektedir. Resmî bir belgenin düzenlenmesi sırasında beyanda bulunacak kişinin gerçeği söyleme zorunluluğu vardır. Kişinin beyanı üzerine düzenlenen resmî belgenin, bu beyanın doğruluğunu ispatlayıcı nitelikte olması, bir başka ifadeyle beyanın doğruluğunun kamu görevlisi tarafından araştırılmasının zorunlu olmaması şarttır. Kişinin beyanı yeterli olmayıp bu beyanın doğruluğunun kamu görevlisi tarafından araştırılması zorunluysa ve bu araştırma sonunda bildirimin gerçeğe uygun olmadığı belirlenirse, kişinin beyanına itibar edilemeyeceğinden ve kişinin beyanını içeren belge, ispat aracı olarak kullanılamayacağından, anılan maddedeki suç oluşmayacaktır.

Bununla birlikte suçun oluşması için kişinin beyanda bulunması yeterli olmayıp bu beyan üzerine kamu görevlisi tarafından bir belgenin de düzenlenmesi gerekmektedir.

Yargısal kararlarda ve öğretide; kişinin beyanı üzerine düzenlenen resmî belgenin, bu beyanın doğruluğunu ispatlayıcı nitelikte olduğu, bir başka anlatımla beyanın doğruluğunun kamu görevlisi tarafından araştırılmasının zorunlu olmayıp TCK'nın 206. maddesindeki suçun oluştuğu durumlara; kişinin, İl Çevre Müdürlüğünce verilen idari para cezasının tahsilini engellemek için düzenlenen idari para ceza tutanağında adresini gerçeğe aykırı şekilde belirtmesi, borçlu kişinin, haciz tutanağında kendisine ait malları üçüncü kişiye ait gibi beyan etmesi, hakkında trafik ceza tutanağı düzenlenecek kişinin, kendisine benzeyen başka bir kimsenin fotoğrafı bulunan sürücü belgesini trafik polisine göstermesi, belgedeki fotoğrafın kişiye benzemesi nedeniyle bu beyanın doğruluğunu araştırma zorunluluğu bulunmayan trafik görevlisince sürücü belgesi sahibi adına trafik ceza tutanağı tanzim edilmesi örnek olarak sayılmıştır.

Öğretideki görüşlere ve konuya ilişkin yargısal kararlara göre, bu suçta temel alınan husus; kamu görevlisi tarafından delil aranmaksızın, başkaca herhangi bir araştırma, inceleme ve işlem yapılmaksızın, doğrudan doğruya hukuki sonuç doğuracak ve ispat aracı oluşturacak nitelikte resmî belgenin düzenlenmesine dayanak alınan beyanlardır. Yalan beyanın doğrudan hukuki sonuç doğurmadığı, delil aracı oluşturmadığı hâllerde ya da kamu görevlisinin görevi gereği bu beyanın gerçeğe uygunluğunu araştırıp, doğruluğuna kanaat getirdiği takdirde resmî belgeyi düzenlemesi, aksi durumda beyanı reddetmesi gerekiyorsa anılan suç oluşmayacaktır.

TCK'nın 206. maddesinde düzenlenen resmî belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunma suçunu aynı Kanun'un 268. maddesinde düzenlenen başkalarına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçundan ayıran en önemli özellik, 268. maddede sanık bir suçtan kurtulmak amacıyla gerçek bir kişinin kimlik bilgilerini vererek gerçek kişi hakkında iftira sonucunu doğuran eylemiyle soruşturma ve kovuşturma yapılmasına neden olabilmekteyken, 206. maddede sanık, kamu görevlisine kimliği hakkında yalan beyanda bulunmakla bir başkası hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasına neden olmamaktadır. Örneğin; hakkında hırsızlık suçundan kamu davası devam eden ve yakalama kararı çıkarılan A'nın rutin bir kontrolde gerçek kişi B'nin kimlik bilgilerini kullanması durumunda, kendisi hakkında yapılan kovuşturmayı engellemediğinden ve A'nın eylemi nedeniyle de B hakkında bir soruşturma ve kovuşturma yapılma ihtimali bulunmadığından, A'nın eylemi TCK'nın 268. maddesinde düzenlenen başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçunu da oluşturmayacaktır.

Kimliği bildirmeme kabahati ise 5326 sayılı Kanun’un 40/1. maddesinde; "Görevle bağlantılı olarak sorulması halinde kamu görevlisine kimliği veya adresiyle ilgili bilgi vermekten kaçınan veya gerçeğe aykırı beyanda bulunan kişiye, bu görevli tarafından elli Türk Lirası idarî para cezası verilir." şeklinde düzenlenmiştir.

Anılan madde gerekçesinde ise; "Kamu görevinin gereği gibi ifa edilebilmesi için, herhangi bir kamu göreviyle ilişkili olarak, kişiler gerektiğinde kimlik ve adresleriyle ilgili bilgileri kamu görevlilerine vermekle yükümlüdür. Bu bilgileri vermekten kaçınan ya da bu konularda gerçeğe aykırı bilgi verenler hakkında, bilgiyi soran kamu görevlisi tarafından idari para cezasına karar verilecektir." açıklamalarına yer verilmiştir.

Kimliği bildirmeme kabahati seçimlik hareketli bir kabahat olup kabahati oluşturan seçimlik hareketler; kimliğiyle ve/veya adresiyle ilgili bilgi vermekten kaçınma, kimliği ve/veya adresiyle ilgili gerçeğe aykırı beyanda bulunmaktır. Bilgi vermekten kaçınma veya gerçeğe aykırı beyanın kamu göreviyle bağlantılı olarak sorulması sırasında olması yeterli olup resmî belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçundan farklı olarak resmî bir belgenin düzenlenmesi esnasında olması şart değildir.

Kişinin kimliği veya adresiyle ilgili bilgi vermekten kaçınması veya gerçeğe aykırı bilgi vermesinin kabahat oluşturabilmesi için bilgiyi soranın kamu görevlisi olması ve onun da kanunen bunu sormaya yetkili olup göreviyle bağlantılı olarak bu bilgiyi sormuş olması gerekir. Bu nedenle kamu görevlisi olmayan kişilerin kanunen kimlik sorma yetkileri olsa bile bu kişilere bilgi verilmemesi veya gerçeğe aykırı bilgi verilmesi kabahat oluşturmayacaktır. Aynı şekilde kamu görevlisi olsa bile kanunen kimlik sorma yetkisi yoksa veya böyle bir yetkisi olsa dahi bilgiyi göreviyle bağlantılı olarak sormamışsa bilgi verilmemesi veya gerçeğe aykırı bilgi verilmesi kabahat oluşturmaz.

Mevzuatımızda kamu görevlilerinin kimlik sorma yetkisine ilişkin hükümler bulunmaktadır. Örneğin; 2559 sayılı Polis Vazife ve Salâhiyetleri Kanunu’nun 4/A ve Jandarma Teşkilat, Görev ve Yetkileri Yönetmeliği’nin 46. maddeleri uyarınca polis ve jandarmanın suç işlenmesini önlemek ve işlenmiş suçların faillerini ele geçirmek için veya diğer kanuni yetkilerini kullanırlarken kendilerinin polis veya jandarma olduğunu belirleyen belgeyi gösterdikten sonra, kişilere kimliklerini sorabilecekleri belirtilmiştir.

Kimliği bildirmeme kabahati, bilgi vermekten kaçınma veya gerçeğe aykırı beyanda bulunma ile işlenmiş sayılır. Diğer bir anlatımla kimliği bildirmeme kabahatinin oluşabilmesi için fiilin yapılması yeterli olup kişinin kimliğinin belirlenememesi, kamu görevinin aksaması gibi bir neticenin gerçekleşmesi gerekli veya zorunlu değildir.

Kimliği bildirmeme kabahati, bilgi vermekten kaçınma veya gerçeğe aykırı beyanda bulunma ile işlenmiş sayılır. Diğer bir anlatımla kimliği bildirmeme kabahatinin oluşabilmesi için fiilin yapılması yeterli olup kişinin kimliğinin belirlenememesi, kamu görevinin aksaması gibi bir neticenin gerçekleşmesi gerekli veya zorunlu değildir.

Kişinin kimliği veya adresiyle ilgili bilgi vermekten çekinmesi ve özellikle de gerçeğe aykırı beyanda bulunması resmî belgede sahtecilik, resmî belgenin düzenlenmesinde yalan beyan, başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması, gerçek kimliğini saklamak suretiyle bir başkasıyla evlenme işlemi yaptırma gibi TCK'da yer verilen suçları oluşturabilir. Benzer şekilde söz konusu fiillerin 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu’nun 67. maddesinin birinci fıkrasına muhalefet ve 2935 sayılı Olağanüstü Hal Kanunu’nun 25. maddesine muhalefet gibi özel kanunlarda ihdas edilmiş suçları da oluşturması mümkündür. Ayrıca şahsın kimliği veya adresiyle ilgili bilgi vermekten çekinmesi veya gerçeğe aykırı beyanda bulunması 5326 sayılı Kanun’un 40/1. maddesinde düzenlenen kimliği bildirmeme kabahatini de oluşturabilir. Bir fiil, hem kabahat hem de suç olarak tanımlanmış ise 5326 sayılı Kanun'un 15/3. maddesi uyarınca sadece suçtan dolayı yaptırım tatbik edilecek ancak suçtan dolayı yaptırım uygulanamayan hâllerde kabahat dolayısıyla müeyyide uygulanabilecektir.

2. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

Ön sorun değerlendirilirken anlatıldığı şekilde gerçekleşen olayda;

2. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

Ön sorun değerlendirilirken anlatıldığı şekilde gerçekleşen olayda;

İşlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla başkasına ait kimliğin kullanılması fiilinin TCK'nın 268. maddesinde düzenlenen başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçunun hareket unsurlarından birisini oluşturması, bahse konu suçun tehlike suçu olarak düzenlenmesi nedeniyle failin bu eylemini, hakkında başlayacak soruşturmanın başka bir kişi aleyhine yürütülmesi tehlikesine neden olabilecek şekilde gerçekleştirmesinin suçun oluşumu için yeterli olması, suçun oluşması bakımından soruşturmanın kimliği veya kimlik bilgileri kullanılan kişiye fiilen yönelmiş olmasının diğer bir ifade ile kimliği veya kimlik bilgileri kullanılan kişi adına evrak düzenlenmek suretiyle bu kişi hakkında soruşturmaya başlamasının gerekmemesi, aksi düşüncenin TCK'nın "Etkin pişmanlık" başlıklı 269. maddesinin 1. fıkrasının bu suç bakımından uygulanamayacağı sonucunu doğurması, somut olayda kolluk tarafından düzenlenen 06.12.2015 tarihli olay araştırma ve yakalama tutanağına göre kimliği sorulduğunda mağdur adına düzenlenmiş sürücü belgesini ibraz eden sanığın eşkâli ile anılan belgedeki fotoğrafın farklılık göstermesinin yanı sıra tedirgin ve çelişkili beyanlarda bulunması nedeniyle oluşan şüphe üzerine yapılan araştırma neticesinde sanığın gerçek kimliğinin tespit edilebilmesi, Ceza Genel Kurulunca Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 2019/14878 Esas sayılı dosyasının UYAP üzerinden incelenmesi sonucunda da sanığın fotoğrafı ile mağdurun fotoğrafı arasında gerçek kimliğin tespiti hususunda tüm şüpheleri ortadan kaldıracak bariz bir farklılığın bulunmadığının belirlenmesi hususları birlikte değerlendirildiğinde; TCK'nın 268. maddesinde düzenlenen suçun kanuni tanımında da belirtildiği gibi işlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla mağdurun sürücü belgesini kullanan sanığın bu eylemi ile mağdur hakkında hırsızlık suçundan soruşturma yapılması tehlikesine neden olduğu, bu bağlamda da suçun icrasına elverişli hareketlerle başladığı anlaşılan sanığın eyleminin başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçunu oluşturduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının bu uyuşmazlık konusu bakımından reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan altı Ceza Genel Kurulu Üyesi; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmesi gerektiği görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.