muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9793, Karar No: 2013/11662, Tarih: 17.09.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/9793 E.  ,  2013/11662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece hükme dayanak yapılan bilirkişi kurulu raporu yeterli değildir.

Şöyle ki;

Bilirkişi kurulunca somut emsal alınan İmbatlı Mah. 25642 ada 2 parselin dava konusu taşınmazla karşılaştırılması sonucunda; dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan daha az değerli olduğu kabul edilmek suretiyle değerlendirme yapılmış ve mahkemece de bu rapora dayalı olarak hüküm kurulmuştur.

2942 Sayılı Yasanın 11. maddesinin (d) bendi gereğince emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmaz ile emsalin karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Bu itibarla dava konusu taşınmazın ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin oranı ile bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişki giderilmelidir. Dosyaya getirtilen kayıtlara göre; dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas asgari m² değeri 157,87 TL, emsal alınan taşınmazın asgari m² değeri ise 65,43 TL dir. Emlak vergi değerleri bakımından dava konusu taşınmazın değeri, emsal olarak alınan taşınmazdan daha fazla olduğunu göstermektedir. Buna göre dava konusu taşınmazın emsal taşınmazın %75'i oranında değerde olduğu kabul edilerek vergi değerlerine ters düşecek şekilde yeterli, inandırıcı ve somut gerekçelere de dayandırılmayan rapora dayanılarak hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Mahkemece yeniden araştırma yapılarak dava konusu taşınmaz ile karşılaştırmaya uygun farklı bir emsal tespit edilip tapu kayıtları, imar durumları ve emlak vergisi yönünden yukarıdaki açıklanan ilkeye uygun olarak bilirkişi kurulundan ek rapor alınıp oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davacı tarafa iadesine, 17.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18673, Karar No: 2013/19935, Tarih: 12.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/18673 E.  ,  2013/19935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın kendi bahçesinde izinsiz bir şekilde define aradığı sırada sınır komşusu olan katılana ait bir adet erik ağacının altını kazıp testere ile ikiye böldüğü, iki adet fındık ağacının ise dallarını kestiği, yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporuna göre ağaçların 343 ada 4 nolu parselde bulundukları, ekli tapu kaydına göre de söz konusu parselin sanığın babasına ve onun kardeşlerine ait olduğunun anlaşıldığı somut olayda;

1- Soruşturması ve kovuşturması şikayete bağlı olmayan suç bakımından kesilen ağaçların sahip ya da sahiplerinin araştırılarak olaya ilişkin beyanları alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve tespiti gerekirken, katılanın şikayet hakkının bulunmadığı şeklindeki eksik ve hatalı gerekçe ile hüküm kurulması,

2-Sanık hakkında 2863 sayılı Kanunun 74/2 maddesi gereğince izinsiz define arama suçundan kamu davası açılmasına rağmen kısa kararda hangi suç için verildiği anlaşılamayacak şekilde sanığın üzerine atılı suçu işlemediğinin sabit olması nedeniyle CMK'nın 223/2-b maddesi gereğince beraatine karar verildiği, gerekçeli kararda ise kısa kararda mala zarar verme suçu açısından sanığın üzerine atılı suçu işlemediğinin sabit olduğu, izinsiz define arama suçun bakımından ise sehven hüküm kurulmadığı belirtildikten sonra bu suç açısından da mahkumiyete yeterli delil bulunmadığı gerekçesi ile beraat kararı verildiği, ardından ise kısa kararda verilen beraat kararının her iki hükmü kapsadığı belirtilerek hükmün karıştırılması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcılarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2557, Karar No: 2024/4702, Tarih: 26.09.2024

**12. Ceza Dairesi         2023/2557 E.  ,  2024/4702 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Mahkumiyet

Sanık hakkında Dairemizin bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; sanık müdafi ve katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62, 63 maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, kararın sanık müdafi ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizce bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğinden bozma kararı verildiği, mahkemece bozma ilamına uyularak sanığın taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/3, 62, 53/1, 54, 63 maddeleri uyarınca 5 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, müsadereye ve mahsuba karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz sebebi; az ceza verildiğine ilişkindir.

Sanık müdafinin temyiz isteği; sanığın kusuru olmadığına, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; Olay tarihinde müteveffa ... ile sanık ... ve tanıklar ..., ..., ...'ın köy merkezinden uzak "Dinamo" denilen bir bağ evine gittikleri, beraber alkol aldıkları, müteveffanın erken ayrılacağını beyan etmesi üzerine gece yağmurlu bir havada diğerlerinin yanından ayrıldığı, sanığın müteveffayı uğurlamaya çıktığı, müteveffanın yaya olarak evden uzaklaştığı, daha sonra yağmur dolayısıyla geri dönmeye karar verdiği, bu esnada dışarda olan sanığın ruhsatsız tabanca ile bir el ateş ettiği ve müteveffayı vurduğunu anladığı, müteveffanın yanına gittiği, müteveffanın yaralı vaziyette hastaneye kaldırıldığı, ancak kurtarılamayarak vefat ettiği anlaşılmıştır.

Sanığın aşamalardaki savunmalarında müteveffaya domuza benzettiği için ateş ettiğini, müteveffanın kendisine "Mükremin abi ben vuruldum" dediğini, kendisinin de "Şaka yapma" diye karşılık verdiğini, "Şaka yapmıyorum ben vuruldum" diye yanıt verdiğini beyan etmesi, olay yerinde bulunan tanıklar ... , ... ve ...'ın aşamalardaki beyanlarında birbirlerine paralel şekilde dışarıya çıktıklarında köprünün karşısında müteveffayı yerde yatar vaziyette gördüklerini, yanında da sanığı gördüklerini, sanığın “araç getirin” diye bağırdığını, hep beraber müteveffayı yaralı vaziyette hastaneye kaldırdıklarını beyan etmeleri, Jandarma Genel Komutanlığı’nın 06.06.2014 tarihli Uzmanlık Raporu ile sanığa ait svaplar üzerinde atış atığına rastlanılmadığının, yapılan atışın “uzak atış” olduğunun tespit edilmesi, tanık ...'nun aşamalardaki beyanlarında '... Arabaya binerken saat 20:30 sıralarında ... beni cep telefonu ile aradı ... ben vuruldum, Mükremin kaza ile beni vurdu dedi...” şeklinde beyanda bulunması, olay tarihinde Polatlı İlçe Jandarma Komutanı olan ... ve yardımcısı olarak görev yapan ...’ın Cumhuriyet Başsavcılığında alınan ifadelerinde ... hastanesine silahla yaralanmış bir vatandaşın getirildiği ihbarı üzerine hastaneye 21:20 sıralarında gittiklerini, müdahale eden doktor ...’un 1-2 dakika süre ile yaralı ile konuşmalarına müsaade ettiğini ve müteveffanın sanığın şaka ile kendisini vurduğunu söylediği şeklinde beyanda bulunmaları, müteveffaya ilk müdahaleyi yapan ... Hastanesi doktoru ...’un kollukta verdiği ifadesinde müteveffanın içeri giren Jandarma karakol komutanlarına “Mükremin beni şaka ile vurdu” dediğini duyduğunu beyan etmesi, sanığın müteveffayı kasten öldürdüğüne dair önceye dayalı aralarında bir husumet bulunmaması ve olayın gelişimine göre de sanığın bir el karanlığa doğru ateş ettiğinin ve müteveffayı vurduğunun sabit olması hususu birlikte değerlendirildiğinde; müteveffanın sanık tarafından kasten vurulduğuna dair her türlü şüpheden uzak delil bulunmadığı, fakat sanığın müteveffa evden ayrıldıktan kısa bir süre sonra müteveffanın uzaklaştığı istikamete doğru gece karanlığında hayvan sesi duyması üzerine ateş etmesi sonucu müteveffayı vurması karşısında eylemin bilinçli taksirle ölüme sebebiyet vermek olduğu, sanığın 5237 Sayılı TCK' nın 85/1. maddesi ve 22/3. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Dosya kapsamında gerekli incelemeler yapılmış olup eylemin bilinçli taksirle öldürme olarak vasıflandırılmasında bir isabetsizlik görülmemekle tebliğnamede bu yönden bozma isteyen görüşlere iştirak edilmemiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Dosya kapsamında gerekli incelemeler yapılmış olup eylemin bilinçli taksirle öldürme olarak vasıflandırılmasında bir isabetsizlik görülmemekle tebliğnamede bu yönden bozma isteyen görüşlere iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanık müdafi ve katılanlar vekilinin diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1.5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulanma olanağı bulunmadığı gözetilmeden, taksirle yaralama suçundan hüküm kurulurken anılan madde ile sanık hakkında hak yoksunluğuna hükmedilmesi,

2.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.03.2020 tarihli ve 2018/12-399 Esas-2020/154 Karar sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saiki" ve (f) bendinde yer alan ''failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı'' gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

3.TCK'nın 54. maddesi hükmüne göre, müsaderenin ancak kasıtlı bir suçun işlenmesinde kullanılan veya suçun işlenmesine tahsis edilen eşya hakkında hükmedilmesinin mümkün olduğu gözetilmeden, adli emanetin 2014/57 sırasına kayıtlı eşyanın 5237 sayılı TCK'nın 54.maddesi gereğince müsaderesine karar verilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafinin ve katılanlar vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hükmün birinci bendinde yer alan "failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı, failin güttüğü amaç ve saiki" ibaresinin çıkarılması, hak yoksunluğunun uygulandığı 6.bendinin ve müsaderenin uygulandığı 9.bendin çıkarılması suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/39644, Karar No: 2023/15763, Tarih: 07.03.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/39644 E.  ,  2023/15763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hakaret

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Bölge Adliye Mahkemesi Dairesi'nin kararının, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci, 232 nci maddesinin altıncı fıkrası gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, aynı Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklinde, 295 inci maddesinin birinci fıkrasında ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." biçiminde düzenlemeler bulunması, kararda temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimin yer almadığının anlaşılması karşısında; sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük sürede, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmıştır.

Söz konusu eksikliğin giderilmesi amacıyla inceleme konusu gerekçeli kararın ihtarlı olarak sanığa tebliğ edilmesi, buna ilişkin tebligat parçasının dosyaya eklenmesi, sanık tarafından nedenlerini içeren temyiz dilekçesi verildiği taktirde bu hususta ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının geri yollanılmak kaydıyla ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 07.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2454, Karar No: 2009/3876, Tarih: 30.03.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/2454 E.  ,  2009/3876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : VAKFIKEBİR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 19/10/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalılar adına tapuda kayıtlı bulunan 363 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürerek, kıyıda kalan kısmın tapusunun iptaline karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar, oturumlara katılmamışlardır.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazın bir bölümünün kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar H.ve Y.K. tarafından süresinde duruşma istemli temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ..raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, duruşma istemi değerden reddedilerek, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, çekişmeli taşınmazın kıyı-kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı iddiasına dayalı tapu iptal ve sicilin kütükten terkini isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğine ve toplanan delillere göre; çekişme konusu taşınmazın kadastro tespitinin 28.12.1984 tarihinde yapıldığı, 20.3. 1986 tarihinde kesinleştiği ve davanın 22.6.2005 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Her ne kadar nizalı taşınmazın kıyı- kenar çizgisi içinde kalan bölümü devletin hüküm ve tasarrufu altında ve kamu malı niteliğinde özel mülkiyete konu olamayacak ( Anayasanın 43, 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 16/C maddesi gereğince ) yerlerden olduğu keşfen saptanmış ise de; 25.2.2009 tarihinde kabul edilip 14.3.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasanın 2. maddesi ile 3402 Sayılı Yasanın 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen " bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır" ve 3. maddesi ile eklenen geçici 10. maddesinin " bu kanunun 12. maddesinin 3. fıkrası hükmü devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır" şeklindeki hükmü gözetildiğinde kadastro tespitinin kesinleştiği tarih olan 10.12.1952 ile davanın açıldığı tarih arasında 3402 Sayılı Yasanın 12. maddesinde sözü edilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu sabittir.

Hal böyle olunca, karardan sonra yürürlüğe giren yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler gereğince davanın hak düşürücü süreden dolayı reddine dair karar verilmek üzere karar bozulmalıdır. Bir kısım davalıların temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK.'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 30.3.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31460, Karar No: 2017/15410, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/31460 E.  ,  2017/15410 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/27477, Karar No: 2016/26590, Tarih: 08.12.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/27477 E.  ,  2016/26590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ... İşletmeleri Genel Müdürlüğünde çalıştığını ve taraflar arasında imzalanan toplu iş sözleşmesinden yararlandığını, toplu iş sözleşmesinde düzenlenen çalışma sürelerine uyulmayıp fazla çalıştırıldığını ileri sürerek, fazla çalışma ücretlerinin hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı kurum vekili, davacının günlük aktif olarak yedi buçuk saat çalıştığını ve yaptığı fazla çalışmaların karşılığının ödendiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

...-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davalının savunma hakkının kısıtlanıp kısıtlanmadığı hususu uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, davacının ıslah dilekçesinin davalı vekiline tebliğ edilmediği ve davalının ıslaha karşı beyan ve def'ilerini sunma hakkını kısıtlar şekilde karar verildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacının ıslah dilekçesi davalı vekiline tebliğ edilmeli ve ıslaha karşı somut itiraz ve def'ilerini sunması için kanuni iki haftalık süre verilerek oluşacak sonuca göre dava konusu alacak yeniden değerlendirilmelidir. Bu yön gözetilmeden sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı işçinin fazla çalışma alacağının hesaplanması hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

3-Davacı işçinin fazla çalışma alacağının hesaplanması hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda; davacının fazla çalışma talebi tanık anlatımlarına göre hesaplanıp hüküm altına alınmıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, günlük on iki saatlik çalışma dilimi içerisinde davacının iki saat ara dinlenmesi kullandığı ve buna göre de haftada on beş saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Dairemizce incelemesi yapılan 2016/13416 esas sayılı dosyadaki işçi de davacı ile aynı işyerinde aynı işi yapmış olup, davacının diğer işçilerden farklı bir çalışma düzeni ile çalıştığı da iddia ve ispat olunmadığına göre; davacının fazla çalışma alacağı emsal dosyada hesaplandığı şekilde davacının yaz aylarında günlük fiilen dokuz saat yirmi dakika, kış aylarında ise sekiz saat yirmi dakika çalıştığı, buna göre yaz aylarında haftalık on bir saat, kış aylarında ise haftalık beş saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplanmalı ve yapılan fazla çalışma ödemeleri de hesaplanan alacaktan mahsup edilmelidir. Dosya kapsamına ve davacının çalışma düzenine uygun olayan bilirkişi raporuna itibarla sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4-Emsal işçilere ait.. incelemesinden geçen dosyalarda davalı tarafından yapılan yıpranma tazminatı ödemelerinin mahsubuna dair kararların onanarak kesinleştiği anlaşılmış olup uygulamada birliğin sağlanması açısından, varsa davacıya ödenen yıpranma tazminatının da fazla çalışma ücretinin toplamından mahsup edilmesi gerektiğinden mahkemece verilen karar bu yönden de bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.