muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1160, Karar No: 2023/3709, Tarih: 13.12.2023

IV.İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde asıl davada davalı, birleşen davada davacı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Asıl davada davalı, birleşen davada davacı Kurum vekili; önceki beyanlarını tekrarla, sözleşmede belirtilen parçaların süresinde eksiksiz teslim edilmediğini, sözleşmede veya Kamu İhale Sözleşmeleri Kanununda, yükleniciye cezalı süre verilmesine dair bir hükmün olmadığını, sözlemenin imzalandığı tarihte teslim edilmeyen malın ... Şirketi tarafından üretiminin yapılıp yapılmadığının malın tedariki için şirketçe ne zaman talepte bulunduğunun irdelenmediğini, teslim edilmeyen parçanın ne olduğunun sözleşmenin feshinde bir öneminin bulunmadığını, sözleşmede tedariki yasaklanan malzemeler çıkartılarak güncelleme yapıldığını, malzemenin üretici firma tarafından satışının yasaklandığının 450 günlük malın teslim süresi içerisinde ne zaman dile getirildiğinin bilinmediğini, davacı tarafın üzerine düşen yükümlülüğü başta yapmayıp yasal sürenin bitiminde talepte bulunduğunu, davacının kötü niyetli ve kusurlu oladuğundan sözleşmenin feshininin ve güncelleme bedeli talebinin de hukuka uygun olduğunu, bilirkişi raporunun yeterli olmadığı bilirkişilerin hesap dışında hukuki mütaalada bulunduğunu, faize hükmedilmesinin yerinde olmadığını belirterek kararın kaldırılmasına, asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; hükme esas alınan bilirkişi raporunun yeterli, denetime ve somut olayın özelliklerine uygun olduğu, bir adet parçanın teslimindeki gecikmenin yükleniciye kusur atfedilemeyecek sebeplerle gerçekleştiğinden, talep edilen 151 günlük sürenin verilmesi gerektiği, bunun idarenin lehine olduğu, sözleşmenin feshi ile teminatın irat kaydının, yine güncelleme farkı bedelinin talep edilmesi, şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle, asıl davada davalı, birleşen davada davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde asıl davada davalı, birleşen davada davacı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Asıl davada davalı, birleşen davada davacı Kurum vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebeplerle kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, asıl dava yedek parça mal alımına dair sözleşmenin haksız feshedildiği iddiasına dayalı gelir kaydedilen kesin teminat mektubu tutarının iadesi, birleşen dava ise gelir kaydedilen kesin teminatın güncelleme farkının tahsili, isteğine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

4735 sayılı Kamu İhale Sözleşmeleri Kanunu'nun 20 nci ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, asıl dava yedek parça mal alımına dair sözleşmenin haksız feshedildiği iddiasına dayalı gelir kaydedilen kesin teminat mektubu tutarının iadesi, birleşen dava ise gelir kaydedilen kesin teminatın güncelleme farkının tahsili, isteğine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

4735 sayılı Kamu İhale Sözleşmeleri Kanunu'nun 20 nci ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme

Temyizen incelenen Bölge Adliye Mahkemesi kararında; belirtilen gerekçelere ve özellikle, bir adet parçanın teslimindeki gecikmenin yükleniciye kusur atfedilemeyecek sebeplerle gerçekleştiğinin tespit edildiğinin ve dava şartları ve hukukun uygulanması bakımından da hükmün bozulmasını gerektirir bir neden bulunmadığının anlaşılmasına göre, asıl davada davalı, birleşen davada davacı Kurum vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3539, Karar No: 2023/2782, Tarih: 12.09.2023

**12. Ceza Dairesi         2023/3539 E.  ,  2023/2782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/560 E., 2023/4 K.

SUÇ : Taksirle yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Karşıyaka 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.12.2021 tarihli ve 2020/681 Esas, 2021/826 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin (c) fıkrası uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 17.01.2023 tarihli ve 2022/560 Esas, 2023/4 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 89. maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası gereğince neticeten 125 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası gereğince 5 ay süre ile ehliyetinin geri alınmasına karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 08.04.2023 tarihli ve 2023/22787 sayılı, ''hükmün temyiz edilemez olduğu'' gerekçesiyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi gereğince temyiz talebinin reddi görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi;

Sanığın kusuru bulunmadığına, raporlar arasındaki çelişkinin giderilmediğine, Adli Tıp Kurumu Genişletilmiş Uzmanlar Komisyonu'ndan rapor alınması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi;

Sanığın kusuru bulunmadığına, raporlar arasındaki çelişkinin giderilmediğine, Adli Tıp Kurumu Genişletilmiş Uzmanlar Komisyonu'ndan rapor alınması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Olay günü saat 17:15 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki otomobil ile meskun mahalde, tek yönlü yolda seyir halindeyken sağa doğru manevra yaptığı sırada aracının sağ yan kısımları ile aynı istikamette gerisinden gelerek kendisini aynı şeritte sağından geçmek isteyen katılanın sevk ve idaresindeki motosikletin sol yan kısımlarına çarptığı, kaza nedeniyle katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilemez şekilde yaralandığı olayda; mahkemece;

''... Sanığın araçla seyir halindeyken olay yerine geldiğinde bir anda kasis gördüğü sebebiyle kasisten kurtulmak için direksiyonu kırdığı ve aracını sağa doğru yanaştırarak kasisten kurtulduğu, ancak aynı anda arkasından motosikletiyle seyir halinde bulunan müştekinin güvenli mesafe bırakmaksızın takip ettiği için ve aynı anda sanığın aracının sağından kendisini geçmeye çalıştığı için sanık direksiyon kırdığı anda aracın sağıyla motosikletin çarpışması olayının gerçekleştiği ve bu olayda sadece bir aracın geçebileceği yolda sanığın manevra yapması kendisinin kusurlu olduğunu göstermez. Yani olayda kusursuzdur. Kazanın oluşumundaki kusur tamamen girmemesi gereken otomobilin sağındaki boşluğa dalan katılanındır...'' gerekçesiyle beraat kararı verilmiştir.

2. Katılan sanıktan şikayetçi olduğunu beyan etmiştir.

3. Sanık kusuru bulunmadığını savunmuştur.

4. Kaza tespit tutanağında, keşfe binaen tanzim edilen bilirkişi raporunda kazanın meydana gelmesinde sanığın asli ve tam kusurlu olduğu kanaati bildirilmiştir.

5. Adli Tıp Kurumu raporunda;

''...A- Sanık sürücü ... idaresindeki otomobil ile seyri sırasında sağa manevra yaptığı sırada geriden gelen ve kendisini seyir halinde olduğu şerit içerisinde sağından geçmek isteyen motosiklete çarptığı olayda, olayın oluş şekli itibariyle atfı kabil bir kusuru yoktur.

B- Müşteki sürücü ... idaresindeki motosiklet ile ön ilerisinde kendisi ile aynı şerit içerisinde seyir halinde olan otomobili dikkate alarak seyrini bu otomobilin gerisinde güvenli mesafe bırakarak sürdürmesi gerekirken bu hususa riayet etmediği, nizamlara aykırı bir şekilde aynı şerit içerisinde önünde bulunan aracı sağından geçmek istediği sırada bahsi geçen sanık idaresindeki aracın sağa manevra yapması sonucu çarpıştıkları kazada dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı davranışı ile asli kusurludur.'' kanaati bildirilmiştir.

6. Bölge adliye Mahkemesince Karayolları Fen Heyetin'den alınan raporda özetle; sanığın dikiz aynası ve yan aynalar ile de gerisindeki trafiği kontrol ettikten sonra sinyal verip sağ şeride doğru doğrultu degiştirmesi gerekirken, bu tedbirlere riayet etmemesi neticesinde; arkadan yolun orta çizgisine yakın bir mesafeden gelen katılan motosiklet sürücünün seyir şeridine aniden fren ve intikal mesafesi içerisinde geçmesi nedeniyle kazanın meydana geldiği, olayda sanığın asli ve tam kusurlu olduğu, katılanın olayı önleyecek yeterli zamanının olmadığından kusurunun bulunmadığı kanaati bildirilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

''Keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda sanığın asli ve tam kusurlu olduğunun rapor edildiği, itiraz üzerine alınan Adli Tıp Kurumu kusur raporunda ise meydana gelen kazada sanığın kusursuz, müşteki motosiklet sürücüsünün ise asli ve tam kusurlu olduğu rapor edildiği halde katılan tarafın itirazına rağmen raporlar arasında çelişki giderilmeden sanığın beraatine dair hüküm kurulmuş olması nedeniyle katılan vekilinin istinaf talebinin duruşmalı olarak incelenmesine karar verilmiş... Kaza tespit tutanağı, yerel mahkemece düzenlenen keşif sonucu alınan kusur raporu, Karayolları Trafik Fen Heyetinden alınan bilirkişi raporu ile doğrulanmış olmakla Adli Tıp Kurumu kusur raporu ile aradaki çelişkinin giderildiği, hükme esas alınan kusur raporlarının oluşa ve tüm dosya kapsamındaki delillere uygun olduğu anlaşılmakla katılan vekilinin istinaf taleplerinin kabulü ile yerel mahkeme beraat hükmünün kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir...''

IV. GEREKÇE

Bölge Adliye Mahkemesinin kabul ve uygulamasında hukuka aykırılık görülmemiştir.

1. Tebliğname Yönünden;

5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi:

''Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve E.:2018/71 K.:2018/118 sayılı Kararı ile iptal; Yeniden Düzenleme: 20/2/2019-7165/7 md.) İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları''nın temyiz edilemez olduğunu düzenlemesi karşısında, ilk kez Bölge Adliye Mahkemesince mahkumiyet kararı verildiği, karar tarihinin iptal kararından sonra oluşu birlikte değerlendirildiğinde hükmün temyiz edilebilir olduğu anlaşılmıştır.

2. Sanık Müdafiinin temyiz istemi yönünden;

A. Kaza tespit tutanağı, yerel mahkemece düzenlenen keşif sonucu alınan kusur raporu, Bölge Adliye Mahkemesince Karayolları Trafik Fen Heyetinden alınan bilirkişi raporu ile doğrulanmış olmakla Adli Tıp Kurumu kusur raporu ile aradaki çelişkinin giderildiği anlaşılarak hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanık Müdafiinin temyiz istemi yönünden;

A. Kaza tespit tutanağı, yerel mahkemece düzenlenen keşif sonucu alınan kusur raporu, Bölge Adliye Mahkemesince Karayolları Trafik Fen Heyetinden alınan bilirkişi raporu ile doğrulanmış olmakla Adli Tıp Kurumu kusur raporu ile aradaki çelişkinin giderildiği anlaşılarak hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 17.01.2023 tarihli ve 2022/560 Esas, 2023/4 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Karşıyaka 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3897, Karar No: 2021/7530, Tarih: 02.11.2021

**12. Ceza Dairesi         2021/3897 E.  ,  2021/7530 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hoca ... İlköğretim okulu altıncı sınıf öğrencisi olan mağdur ...’ün olay günü saat 10:00 sıralarında zümre toplantısı nedeniyle boş olan dersten iki arkadaşıyla birlikte kaçmaya karar verdiği, okulun arka bahçesindeki duvara arkadaşının yardımıyla çıktığı, yaklaşık 5 metre yükseklikten, sarmaşıkların sarılması için koyulan demirin üzerine düşmesi sonucu delici cisim yaralanmasına bağlı kalp laserasyonundan gelişen iç kanama sonucu öldüğü olayda, sanıklar ... ve ...'in okul duvarının bir kişinin yardım almadan çıkmasına engel olacak yükseklikte yapılmasını sağladıkları gözetildiğinde mahkemece kusurlarının bulunmadığından beraatlerine, sanık ...'nin ise dosya kapsamında cezalandırılmasına yeterli her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmadığından bahisle yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığından bahisle beraatine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre katılanlar vekilinin kusur durumuna ve sanıklar hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 02/11/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17963, Karar No: 2015/23062, Tarih: 21.12.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/17963 E.  ,  2015/23062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/11/2014

NUMARASI : 2012/174-2014/651

Davacı, iş kazası sonucu meslekte kazanma gücü kayıp oranının yeniden tespiti ile yükseltilmesine ve buna bağlı olarak sürekli iş göremezlik gelirinin de yükseltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davaılardan Kurum vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 21/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18032, Karar No: 2015/21614, Tarih: 08.12.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/18032 E.  ,  2015/21614 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

.

Dava, iş kazasında sürekli işgöremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirin, 506 sayılı Kanunun 92. maddesinin uygulanması sonucu fiili ödemeye dönüşen miktarı sebebiyle oluşan fark kurum zararının, anılan Kanunun 26. maddesince tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dairemizin 2010/ 2420 – 2011/ 9016 sayılı onama ilamı ile kesinleşen ilk davada,15.6.2001 tarihinde gerçekleşen iş kazasının meydana gelmesinde davalı işverenin %60, kazalının %40 oranında kusurlu bulundukları, talebin ve hükmedilen miktarın Kurum zararının %60'ına ilişkin olduğu anlaşılmaktadır. İşbu ek davada, sigortalıya yaşlılık aylığı bağlanması sebebiyle, 506 sayılı Kanunun 92. maddesinin uygulanması sebebiyle, 01.02 2013 tarihinden itibaren sürekli işgöremezlik gelirinin yarıya indirildiği belirtilerek, bağlanan gelirin peşin sermaye değeri ile 01.02.2013 tarihine dek yapılan fiili ödeme miktarı toplamının kusur karşılığından, ilk davada hükmedilen miktarın düşülmesi suretiyle elde edilen bakiye Kurum zararı istenilmekte ise de;

Kurumun, sigortalıya bağladığı ilk peşin sermaye değerli gelirden fazlasını isteme hakkı bulunmadığı gibi; bağlanan gelirin kesildiği veya kesilmesi gereğinin, yargılama sürecinde ortaya çıktığı durumlarda; Kurumun ödemediği veya ödemeyecek olduğu gelir kesimini rücuan isteyemeyeceği yönü de, tazmine yönelik davada gözetilmesi gereken genel ilkeler arasında bulunmaktadır.

Dava konusu edilen gelirlerin, 506 sayılı Yasanın 92. maddesi (5510 sayılı Yasa’nın 54. maddesi) uyarınca indirildiğinin anlaşılması halinde; davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarı, gelirin başladığı

tarih itibariyle 506 sayılı Yasanın 92. maddesi (5510 sayılı Yasa’nın 54. maddesi) uyarınca indirilmiş hali üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli gelir miktarına, indirme tarihine kadar yapılan fark (yarı) fiili ödeme miktarının da eklenmesi suretiyle belirlenecek miktar ile bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin karşılaştırılması suretiyle belirlenmeli; anılan hesaplama sonucu ortaya çıkan miktar ilk peşin değerli gelirin altında ise bu miktar, üzerinde ise ilk peşin değer esas alınarak kusur karşılığına hükmedilmelidir.

Somut olayda, sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin değerinin kusur karşılığının ilk davada hüküm altına alınmasıyla, Kurumun tüm zararının karşılanmış olduğunun gözetilmemesi isabetsizdir.

Somut olayda, sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin değerinin kusur karşılığının ilk davada hüküm altına alınmasıyla, Kurumun tüm zararının karşılanmış olduğunun gözetilmemesi isabetsizdir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, davanın reddi yerine, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 08.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17543, Karar No: 2017/26794, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/17543 E.  ,  2017/26794 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10533, Karar No: 2013/14517, Tarih: 24.10.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/10533 E.  ,  2013/14517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SALİHLİ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/02/2013

Yanlar arasında görülen elatmanın önlenmesi davası sonunda yerel mahkemece davanın  kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacı ve davalı  tarafından yasal süresi içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu,açıklamaarı dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece; keşfen belirlenen muhdesat bedeli üzerinden hapis hakkı tanınmak suretiyle davalı M.bakımından elatmanın önlenmesi davasının kabulüne, diğer davalılar bakımından ise herhangi bir müdahale saptanamadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiş, hüküm  davacı ve davalılardan M. N. tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden;3606 ve 3608 parsel sayılı taşınmazlarda davacının, komşu  3537 parsel sayılı taşınmazda davalı M.N.'nın bağımsız malik oldukları,  3537 parsel maliki davalı M. N.'nın davacıya ait 3606 parsel sayılı taşınmazın 11.900 m²'lik bölümüne mülkiyetten ve kişisel haktan kaynaklı üstün bir hakkı olmaksızın “nar ağacı dikmek ve damlama sistemi yaptırmak” suretiyle müdahale ettiğinin keşfen saptandığı anlaşılmaktadır.

Davacı dava dilekçesinde; kayden maliki bulunduğu 3606 ve 3608 parsel sayılı taşınmazlara komşu parsel maliki davalıların haklı ve geçerli bir neden olmaksızın “ağaç dikmek ve damlama sistemi kurmak” suretiyle müdahale ettiklerini ileri sürerek eldeki davayı açmış, davalı M. N.ise; kendi kadastral parsel sınırları içerisinde olduğu düşüncesiyle ağaçlandırarak sulama sistemi yaptığını, iyiniyetli olduğunu, tecavüzün saptanması halinde ağaçların ve yer altı-yer üstü sulama sisteminin taşınmaza kattığı değer ile muhdesat bedelinin tazmini, mümkün olmadığı taktirde temliken tescili gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuş, mahkemece savunmaya itibar edilerek hüküm kurulmuştur.

Hemen belirtilmelidir ki; Türk Medeni Kanunu'nun 683. maddesi uyarınca şey üzerinde mülkiyet hakkı sahibi, hukuk düzeninin sınırları içerisinde kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkilerine sahip olup malını haksız olarak elinde bulunduran kişiye karşı her türlü elatmanın önlenmesi davası açılabilir.