muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8419, Karar No: 2014/8852, Tarih: 06.05.2014

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'ün sanık ... ile resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 07/02/2000 tarihinde anlaşmalı olarak boşandıkları, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 06/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8238, Karar No: 2013/15722, Tarih: 11.06.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/8238 E.  ,  2013/15722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ablası tarafından aleyhine Karşıyaka 3. İcra Müdürlüğü' nün 2011/3273 esas sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığını, davalıya borçlu olmadığını belirterek açmış olduğu menfi tespit davasının kabulüne karar verilmesin talep etmiştir.

Davalı, davacı kardeşinin cafe açmak istemesi nedeniyle kendisinden kredi çekmesini istediğini, Halk Bankası'ndan aylık 570 TL ödemeli, 5 yıl süreli, 25.000 TL bedelli tüketici kredisini çekip parayı davacı kardeşine verdiğini, taksitleri davacı ödeyecekken ödemede bulunmaması üzerine dva konusu icra takibini başlattığını, davanın bu nedenle reddine ve davacı aleyhine %40 tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dışı bankadan davalı tarafından çekilen tüketici kredisinin davalıya borç olarak verildiğine dair taraflar arasında sözleşme yoktur. Uyuşmazlık, davalı tarafından kullanılan tüketici kredisi nedeniyle bankadan alınan paranın davacıya verilip verilmediği, bu kredinin taksitlerinin davacı tarafından ödenmesi gerekip gerekmediği noktalarında toplanmakta olup, davalı adına çekilen bu kredinin davacının talebi üzerine çekildiğini ve ona borç olarak verildiğini ispat yükü davalının üzerindedir. Davalı, bankadan çektiği krediyi davacıya verdiğini ispat etmelidir. Taraflar kardeş olduklarından, davalı iddiasını tanık dahil her türlü delil ile ispat edebilir. Mahkemece dinlenen tanıklar, çekilen paranın davacıya verildiğine dair görgüye dayalı bir beyanda bulunmadıkları gibi, davalı bu iddiasını başkaca bir delille de kanıtlayamamıştır. Ne var ki, davalı delil listesinde "diğer tüm yasal deliller" yemin deliline de dayanmıştır. Bu 2013/8238-15722

durumda davalıya, davacıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, ispat yükü davacıda kabul edilip yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle temyiz edilen kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 11.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3670, Karar No: 2009/7051, Tarih: 02.11.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/3670 E.  ,  2009/7051 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

-Y A R G I T A Y İ L A M I –

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalıya ait, müvekkili şirkete trafik sigortalı aracın, dava dışı alkollü sürücünün kullanımında iken meydana gelen trafik kazası sonucu, hasar gören araçların maliklerine tam kusura göre ve poliçe kapsamında 5.500.00 YTL tazminat ödendiğini belirterek, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları B.4.d maddesi uyarınca, bu miktarın ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, sürücünün alkollü olmadığını ve kazanın salt alkolün etkisiyle meydana gelmediğini bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, olay sırasında sigortalı araç sürücüsünün 0,71 promil alkollü olduğu, alkolün etkisi ile güvenli sürme yeteneğini kaybetmesi sonucu kazanın meydana geldiği, Trafik Sigortası Genel Şartları B.4.d maddesi uyarınca, davacı sigortacının, zarar gören üçüncü kişilere ödediği miktarı davalı sigortalısından rücu edebileceği anlaşılmakla, davanın kısmen kabulüne, 2.834.99 YTL’nın 22.04.2004 ödeme tarihinden, 2.664.96 YTL’nın 27.04.2004

../...

- 2 -

2009/3670

2009/7051

ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazla istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, trafik sigortası poliçesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

2918 sayılı KTK'nun 48. maddesinde; alkollü içki alması nedeniyle güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu ifade edilmiştir.

Karayolları Trafik Yönetmeliği’nin "Uyuşturucu ve Keyif Verici Maddeler ile İçkilerin Etkisinde Araç Sürme Yasağı" başlıklı 97. Maddesinde, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli sürme yeteneğini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu açıklandıktan sonra, konu ile ilgili olan "b-2" bendinde "alkollü içki almış olarak kandaki alkol miktarına göre araç sürme yasağı kenar başlığı altında; alkollü içki almış olarak araç kullandığı tespit edilen diğer araç sürücülerinden kandaki alkol miktarı 0.50 promil üstünde olanların araç kullanamayacakları açıklanmıştır.

Ayrıca, Zorunlu Mali Mesuliyet Sorumluluk Genel Şartlarının B.4.d maddesinde; tazminatı gerektiren olay işletenin veya eylemlerinden sorumlu olduğu kişilerin veya motorlu aracın hatır için karşılıksız olarak kendilerine verilen kişilerin uyuşturucu veya keyif verici maddeler almış olarak aracı sevk ve idare etmeleri esnasında meydana gelmiş veya olay yukarıda sayılan kişilerin alkollü içki almış olmaları nedeniyle aracı güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş bulunmalarından ileri geliyorsa, sigortacının sigorta ettirene rücu hakkı olduğu açıklanmıştır.

Bununla birlikte, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartlarının B.4.d maddesinin dayanağını teşkil eden KTK'nun 48. Maddesinin yasaklamayı düzenleyen ilk fıkrasında, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli araç sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmeleri yasaklanmış olup, aynı maddenin 2. fıkrasındaki yönetmelik düzenlenmesine olanak tanıyan hükümde, yasaklama yetkisi yönetmeliğe bırakılmış olmadığından, Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 97. maddesinde, yukarıda anılan yasa hükmü tekrarlandıktan ve müteakip, uyuşturucu veya keyif verici maddeler ile alkollü içkilerin oranlarının ne şekilde saptana-

../...

- 3 -

2009/3670

2009/7051

cağı belirlendikten sonra, yasada yer alan hükmü dikkate almadan salt 0.50 promilin üstünde alınan alkol miktarına göre araç kullanma yasağı getirilmesinin yasal dayanağı bulunmadığından geçersiz bulunmaktadır. Geçersiz yönetmelik hükümlerinin yasaya aykırı bir şekilde genel şart olarak kabulü de mümkün değildir.

O halde, hasarın teminat dışı kalabilmesi için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla, sürücünün alkollü olması tek başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Üstelik, böyle bir durumda hasarın teminat dışı kaldığının ispat yükü TTK'nun 1281. maddesi hükmü gereğince sigortacıya düşmektedir.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurların da olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin saptanması durumunda, oluşan hasar poliçe teminatı dışında kalacağından davanın reddine aksi halinde kabulüne karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir. (Bkz.YHGK 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840; YHGK 7.4.2004 gün ve 2004/11-257-212; YHGK 2.3.2005 gün ve 2005/11-81-18; YHGK 14.12.2005 gün 2005/11-624-713 sayılı ilamları)

Somut olayda; yargılama sırasında, içlerinde nörolog bilirkişinin de bulunduğu bilirkişi kurulundan alınan 24.04.2006 tarihli raporda “olay anındaki alkol durumunu belirleyen doktor raporundaki belirsizliğin giderilmesi gerektiği” belirtilmiş, 22.11.2006 tarihli bilirkişi kurulu ek raporunda; sürücünün kaza anında 0.71 promil alkollü olduğu tespit edilerek, ”bu alkol düzeyinin kusurlu davranışa neden olabileceği” şeklinde kanaat belirtilmiştir. 20.10.2008 tarihli raporu düzenleyen bilirkişi ise uzman olmadığından, alınan bilirkişi raporları hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu durumda mahkemece, aynı olaydan dolayı davacı .... Şti.’nin davalı ... Sigorta A.Ş. aleyhi-

../...

- 4 -

2009/3670

2009/7051

ne ihtiyari mali sorumluluk sigorta poliçesi nedeniyle açmış olduğu rücu davasına ilişkin Burdur 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2005/402 Esas sayılı dava dosyası da dosya içerisine konularak, mevcut kaza tespit tutanağı, tanık beyanları, alkol raporu, hastane kayıtları, oluş şekli ve dosyada mevcut tüm deliller birlikte değerlendirilmek üzere, ikisi nöroloji uzmanı, biri de İstanbul Teknik Üniversitesi Trafik Kürsüsü ya da Karayolları Fen Heyeti gibi kuruluşlardan oluşturulacak bilirkişi kuruluna tevdii ile yukarıda söz konusu edilen ilkeler ışığında, kazanın münhasıran alkolün etkisi altında gerçekleşip gerçekleşmediğinin, kazanın meydana gelmesinde alkol dışındaki başka etkenlerin de rol oynayıp oynamadığının, sürücülerin kusur durumlarının tereddüde yer vermeyecek şekilde saptanması yönünde ayrıntılı, gerekçeli ve denetime açık rapor alınarak, varılacak sonuca göre bir karar vermek gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 2.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8841, Karar No: 2024/10969, Tarih: 09.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/8841 E.  ,  2024/10969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/709 E., 2024/1025 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bursa 4. İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/179 E., 2024/69 K.

Taraflar arasındaki işkolu tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı Bakanlığının 24.04.2023 tarihli ve 32170 Resmî Gazete'de yayımlanan 2023/10 Karar numaralı işkolu tespitinde; davalı Tarımaş Bursa Tarım Hayvancılık Peyzaj Çevre İnş. San. Tic. AŞ (Belediye Şirketi) ünvanlı işverenin 1330111.016 ve 1330167.016 Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK) sicil numaralı işyerlerinde belediye hizmetleri kapsamında yer alan işlerin yapıldığını, bu nedenle yürütülen faaliyetlerin İşkolları Yönetmeliği'nin 20 sıra numaralı genel işler işkolunda yer aldığı tespit edildiğini; ancak bu iki işyerinde müvekkili Sendikanın taraf olduğu toplu iş sözleşmesi imzalandığını, idareye ait hizmet binalarının özel güvenlik faaliyetlerinin yürütüldüğü işe ilişkin olarak istihdam edilen personeller ile yapılan işin belediye hizmetleri kapsamında olmadığını, özel güvenlik faaliyetinin Bursa Büyükşehir Belediyesinin doğrudan yürütmüş olduğu bir faaliyet olmadığını, İşkolları Yönetmeliği'nin, işyeri ve işverenin kimliğinin dışında faaliyeti sınırlandırarak belirli bir faaliyet için de işkolu tespitini öngördüğünü, bir işyerinde birden fazla asıl iş olduğunda, ağırlıklı olarak biri lehine karar vermenin işin özelliklerine uygun olmadığı hâlleri kapsadığını, özel güvenlik görevlilerinin ayrı bir statüye tâbi, alanında uzmanlık gerektiren, ateşli silah taşıma yetkisi olan ve sürekli eğitimin içinde olan bir meslek grubu olduğunu, davalı Bakanlığın davalı Şirket işyerinde yapmış olduğu işkolu tespitinin yürürlükteki kanun hükümlerine aykırı olduğunu belirterek davalı Bakanlığın 24.04.2023 tarihli ve 32170 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 2023/10 Karar numaralı işkolu tespit kararında yer alan 1330111.016 ve 1330167.016 SGK sicil numaralı işyerleri ile ilgili tespitin iptali ile bahsi geçen işyerlerinde özel güvenlik faaliyetleri yürütüldüğünden bu işyerlerinin 19 sıra numaralı savunma ve güvenlik işkolu işkolunda yer aldığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; işyerinde istihdam edilen işçilerin Belediyenin sunduğu hizmetlerin yürütülmesini sağladıklarını, Belediyenin asli işlerinden olan hal işletmesi, park ve mezarlıkların bakımı faaliyetinin yerine getirildiğinin anlaşıldığını, 1330111.016 SGK sicil numaralı Bursa Kent Hali Güvenlik ünvanlı işyerinde 13 işçinin istihdam edildiğini, güvenlik hizmetlerinin yürütüldüğünü, burada çalışan işçilerin tamamının güvenlik görevlisi olduğunu istihdam edilen işçilerin idari binanın güvenliğinden sorumlu olduklarını, işçilerin kendi güvenlik işleri dışında başka bir işletmeye güvenlik hizmeti ticaretinin bulunmadığını, bu işyerinde yürütülen güvenlik işlerinin yardımcı iş niteliğinde olduğunu, 1330167.016 SGK sicil numaralı işyerinde İnegöl Yaş Sebze ve Meyve Hali (İnegöl Hali) güvenlik hizmetlerinin yürütüldüğünü, işverenin kendi güvenlik işleri dışında başka bir işletmeye güvenlik hizmeti ticaretinin bulunmadığını, bu nedenle bu işyerinde yürütülen güvenlik işlerinin yardımcı iş niteliğinde olduğunun anlaşıldığını ve İşkolları Yönetmeliği'nin 20 sıra numaralı genel işler işkolunda olduğunun tespit edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

2. Davalı Hizmet-İş Sendikası vekili cevap dilekçesinde; davalı ... Şirketi tarafından 5393 sayılı Belediye Kanunu'nda (5393 sayılı Kanun) belediyelerin görev ve sorumluluğu altında olduğu belirtilen belediye hizmetlerinin yürütüldüğünü, belediye hizmetlerinin tamamının İşkolları Yönetmeliği'nde genel işler işkolu içerisinde sayıldığını, bir işyerinde yürütülen asıl işe yardımcı işlerin de asıl işin girdiği işkolundan sayılacağını, dava konusu 1330111.016 ve 1330167.016 SGK sicil numaralı işyerlerinde yürütülen işlerin belediye hizmetlerinden bağımsız olduğunun söylenemeyeceğini, bu işyerlerinde yapılan işlerin savunma ve güvenlik işkoluna girdiği yönündeki iddiaların, mevzuat ve yerleşik Yargıtay içtihatlarına aykırı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

3. Davalı ...-İş Sendikası vekili cevap dilekçesinde; İşkolları Yönetmeliği’ne göre 20 sıra numaralı genel işler işkolu başlığı altında belediye hizmetlerinin sınıflandırıldığını, buna göre kanunlarla belediyelere verilen görevler ile belediyelerin üstlendiği bütün diğer işlerin genel işler işkolu kapsamında olduğunu, dava konusu işyerleri bakımından asıl işe yardımcı işlerin söz konusu olduğunu, asıl işin genel işler işkolunda yer aldığından dava konusu işyerlerinde yapılan güvenlik işlerinin asıl işin yürütülmesinde yardımcı işler niteliğinde olduğunu, davalı ... Şirketinin piyasaya güvenlik hizmeti sağlamadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

4. Davalı ...-İş Sendikası vekili cevap dilekçesinde; belediye hizmetlerinin tamamının İşkolları Yönetmeliği'nde genel işler işkolu içerisinde sayıldığını, davaya konu işkolu tespit kararında, belediye hizmetlerine yönelik işler yapıldığı tespit edildiğini, davalı ... Şirketine ait işyerlerinde gerçekleştirilen işlerin, belediyenin görev ve sorumlulukları kapsamında ve niteliği gereği belediye hizmeti olduğundan genel işler işkolunda yer aldığını, güvenlik işinin yardımcı iş olduğunu, asıl işin girdiği işkolunda sayılması gerektiğini, davacının, söz konusu işkolu tespitine konu 1330111.016, 1330167.016 SGK sicil numaralı işyerlerinin 19 sıra numaralı savunma ve güvenlik işkoluna girdiğine ilişkin beyanlarının İşkolları Yönetmeliği'ne ve hukuka aykırı olduğunu, işkolu tespitine konu işyerinde, ağırlıklı olarak belediye hizmetlerine yönelik işler yapıldığını, bu nedenle Bakanlığın işkolu tespitinin hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

5. Davalı ... Şirketi vekili cevap dilekçesinde; belediye hizmetlerinin İşkolları Yönetmeliği'nin 20 sıra numaralı genel işler işkolunda yer aldığını, buna göre müvekkili Şirkete ait işyerlerinde yapılan işlerin 5393 sayılı Kanun ve 5216 sayılı Büyükşehir Belediye Kanunu düzenlemeleri gereğince belediye hizmeti niteliğinde olduğunu, dava dışı Bursa Büyükşehir Belediye Başkanlığı iştirakiyle kurulan davalı Şirket tarafından faaliyet gösterilen işyerlerinde yapılan işlerin, niteliği itibarıyla ve yasal mevzuat uyarınca yürütülmesi münhasıran belediyelerin görev ve sorumluğuna bırakılan işlerden olduğu ve yapılan işlerin belediye hizmeti niteliğinde bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu 1330111.016 SGK sicil numaralı işyerinde Bursa ... ... Kent Hali İşletmeciliği ile davalı Şirketin güvenlik hizmetlerinin yürütüldüğü, burada çalışan 14 işçinin tamamının güvenlik görevlisi olduğu, işverenin kendi güvenlik işleri dışında başka bir işletmeye güvenlik hizmeti ticaretinin bulunmadığı, bu nedenle dava konusu işyerinde yürütülen güvenlik işlerinin yardımcı iş niteliğinde olduğu, dava konusu diğer işyerinde ise İnegöl Halinin güvenlik hizmetlerinin yürütüldüğü, burada çalışan 4 işçinin tamamının güvenlik görevlisi olduğu, işverenin kendi güvenlik işleri dışında başka bir işletmeye güvenlik hizmeti ticaretinin bulunmadığı, bu nedenle işyerinde yürütülen güvenlik işlerinin yardımcı iş niteliğinde olduğu, davaya konu işyerlerinin ana faaliyet konusu olan hal işletmeciliğinin genel işler işkolu kapsamında yer aldığı, işyerinde yürütülen yardımcı işlerin asıl işin girdiği işkolunda yer alacağı ve işyerinde yürütülen faaliyetin İşkolları Yönetmeliği'nin 20 sıra numaralı genel işler işkolunda bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı Sendika vekili; davaya konu 1331101.016 ve 1330167.016 SGK sicil numaralı işyerlerinde Belediye hizmet binalarının güvenliğinin sağlanması amacıyla özel güvenlik faaliyetinin yürütüldüğünü, yapılan bu işin belediye hizmetleri kapsamında olmadığını, asıl iş niteliğinde ayrı bir iş olduğunu, dolayısı ile ayrı bir işkolunda yer alması gerektiğini, daha önce aynı Şirkete ait dava konusu edilen işyerleri yönünden müvekkili Sendikanın başvurusu üzerine 19 sıra numaralı savunma ve güvenlik işkolu kapsamında davalı Bakanlık tarafından 28.08.2020 tarihli yetki belgesi verildiğini ve müvekkili Sendika ile davalı ... Şirketi arasında toplu iş sözleşmesi imzalandığını, özel güvenlik faaliyetinin Bursa Büyükşehir Belediyesinin doğrudan yürütmüş olduğu bir faaliyet olmadığını, taleplerinin 12.05.2023 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan İşkolları Yönetmeliği'nde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik dikkate alınarak değerlendirilmesi gerektiğini belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu "Bursa/Nilüfer" adresinde bulunan işyerinde Bursa ... ... Kent Hali İşletmeciliği ile davalı Şirketin güvenlik hizmetlerinin yürütüldüğü, burada çalışan 14 işçinin tamamının güvenlik görevlisi olduğu, işverenin kendi güvenlik işleri dışında başka bir işletmeye güvenlik hizmeti ticaretinin bulunmadığı, bu nedenle dava konusu işyerinde yürütülen güvenlik işlerinin yardımcı iş niteliğinde olduğu, "Bursa/İnegöl" adresinde bulunan işyerinde ise İnegöl Halinin güvenlik hizmetlerinin yürütüldüğü, burada çalışan 4 işçinin tamamının güvenlik görevlisi olduğu, işverenin kendi güvenlik işleri dışında başka bir işletmeye güvenlik hizmeti ticaretinin bulunmadığı, bu nedenle dava konusu işyerinde yürütülen güvenlik işlerinin yardımcı iş niteliğinde olduğu, davaya konu işyerlerinin ana faaliyet konusu olan hal işletmeciliğinin genel işler işkolu kapsamında yer aldığı, işyerinde yürütülen yardımcı işlerin asıl işin girdiği işkolunda yer alacağı ve işyerinde yürütülen faaliyetin İşkolları Yönetmeliği'nin 20 sıra numaralı genel işler işkolunda bulunduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı Sendika vekili; istinaf dilekçesinde belirttiği sebeplerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun (6356 sayılı Kanun) 4 üncü ve 5 inci maddeleri kapsamında işkolu tespitine itiraz istemine ilişkindir.