muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4452, Karar No: 2024/2620, Tarih: 18.04.2024

A. Sanık ... hakkında kurulan hükümler yönünden;

Mağdur ...'e yönelik eylemi nedeniyle kurulan hüküm yönünden;

Tüm dosya kapsamına göre; sanık ...'ın diğer sanık ... ile beraber alkollü içki içmekte iken mağdur ...'in içinde bulunduğu aracın önünü kendi aracıyla kestiği, araçtan inerek öldürmeye elverişli tabanca ile mağdurun batın bölgesine doğru hedef gözetip ateş ederek, ince, kalın barsak yaralanması ve dalak yırtılmasına neden olacak ve yaşam tehlikesi meydana getirecek şekilde yaraladığı, mağdurun kaçması sebebiyle eylemini tamamlayamadığı olayda; sanığın polisi aradığına ilişkin beyanı uyarınca Mahkemece getirtilen 112 kayıtlarına göre sanığın kolluk görevlisine olayı, yeri, kendi ismini ve mağdurların isimlerini bildirdiği anlaşılmakla; sanığın icra hareketlerinin bitmesinden sonra neticenin meydana gelmesini önlediği, sanığın eyleminin kasten öldürmeye teşebbüs olarak nitelendirilmesi gerekmekle beraber, 5237 sayılı Kanun'un 36 ncı maddesinde düzenlenen gönüllü vazgeçme hükmü gözönünde tutularak kasten yaralama suçundan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde, yasal olmayan gerekçelerle 5237 sayılı Kanun'un 36 ncı maddesine göre gönüllü vazgeçme maddesinin tatbik edilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Mağdurlar ..., ... ve ...'e yönelik eylemleri yönünden;

Tüm dosya kapsamına göre sanık ...'ın asıl husumetli olduğu kişinin mağdur ... olduğu, olay günü mağdur ...'in aracının önünü kesmesi sonucunda mağdur ...'in yanında bulunan diğer mağdurlara yönelik de ateş etmesi sonucunda yalnızca mağdur ...'in uyluk bölgesinden hayati tehlike geçirecek, kemik kırığı oluşacak ve işlev yitimine neden olacak şekilde yaralandığı, diğer mağdurlar ... ve ...'in yara almadığı olayda; failin iç dünyasındaki kastının ancak dış dünyaya yansayan davranışlarıyla değerlendirilebileceği, bu bilgiler ışığında sanık ...'ın mağdurlar ..., ... ve ...'e yönelik öldürme kastıyla hareket ettiğine ilişkin dosyada yeterli delil bulunmadığı ve yaralama kastıyla hareket ettiği, bu sebeple sanığın kasten yaralama suçlarından cezalandırılması gerekirken yazılı şekilde kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

B. Sanık ... hakkında kurulan hükümler yönünden;

B. Sanık ... hakkında kurulan hükümler yönünden;

Tüm dosya kapsamına göre sanık ...'in olay günü sanık ... ile buluştuğu, birlikte sanık ...'ın aracı içinde alkol aldıkları, sonrasında mağdurların aracını gördükleri ve sanık ...'ın mağdurların aracının önünü kesmesi akabinde mağdurlara ateş ettiği, sanık ...'ın ateş etmesi bittikten sonra suça konu tabancayı alarak sanık ...'in kendi beyanına göre mermiyi boşaltma amacıyla ateş ettiği ve olay bittikten sonra olay yerinden birlikte kaçtıklarının anlaşılması karşısında, sanık ...'ın kasten öldürmeye teşebbüs ve kasten yaralama eylemleri sırasında asli fail olan ...'ın yanında bulunduğu, ona manevi yönden cesaret vererek suçların işlenmesini kolaylaştırdığı, olaydan sonra onunla birlikte kaçtığı, dolayısıyla sanığın asli faile yardım eden olarak cezalandırılması gerekirken yanılgılı değerlendirme sonucu 5237 sayılı Kanun'un 37 nci maddesi delaletiyle hükümler kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Sanıklar ... ve İbrahim Hakkında Mağdurlar ..., ..., ... ve ...'e Karşı Kasten Öldürmeye Teşebbüs Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçe bölümünde (A ve B) bentlerinde açıklanan nedenlerle sanıklar müdafilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 16.03.2023 tarihli ve 2023/413 Esas, 2023/717 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, farklı gerekçelerle oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Bozma nedeni göz önünde bulundurulduğunda, sanık ...'ın başka bir suçtan tutuklu veya hükümlü değil ise derhal TAHLİYESİNE, bu hususta ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına yazı yazılmasına,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdiren Tunceli 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.04.2024 tarihinde karar verildi.KARŞI OY

İnceleme konusu yapılan davada hukuki uyuşmazlık konusu sanıklardan İbrahim'in suça iştirakinin ne olduğu yolundadır.

Asıl husumet sahibi olan ..., olay günü kendi kullandığı araç ile alkol alıp dönerken husumetlisi olan ..., ... ve ...'ın olduğu aracı görmüş olup, araçla durmuş torpido gözünden aldığı tabanca ile araçtakilere ateş etmeye başlamıştır. Mutlaklık konusunda bir tereddüt olmaksızın ...'ın eylem vasıflandırmasında bir tereddüt yok ise de sanık ...'in sadece araçta tesadüfen bulunması ve ...'ın eylemlerini bitirdikten sonra olayın bitmesi için yere düşen tabanca ile yere doğru bir kez ateş etmesi şeklinde şekillenen eylemde, sanık ...'in adam öldürmeye teşebbüs suçlarına iştirak etmediğinin kabulü ve beraati gerekeceğinden, Sayın çoğunluğun İbrahim'in mahkumiyeti yolundaki kararına iştirak etmiyorum.

KARŞI OY

KARŞI OY

Sayın çoğunluğun sanık ...'ın eylemlerinin asli faile yardım niteliğinde olduğuna ilişkin bozma görüşüne katılmakla beraber eylemlerin tümünün İlk Derece Mahkemesince kasten öldürmeye teşebbüs olarak vasıflandırılmasına dair gerekçenin yerinde olduğu görüşünde olduğumdan sanık ...'ın tüm mağdurlara karşı kasten öldürmeye teşebbüs eylemine yardım suçundan ötürü cezalandırılması gerektiği kanaatindeyim, sanık ... yönüyle de Sayın çoğunluğun eylemlere 5237 sayılı TCK'nın 36 ncı maddesinin uygulanması gerektiğine dair görüşüne katılmakla beraber tüm eylemlerin İlk Derece Mahkemesince kasten öldürmeye teşebbüs suçu olarak vasıflandırılmasına dair görüşüne katıldığımdan sayın çoğunluğun mağdurlar ..., ... ve ...'e karşı eylemlerin yaralama suçunu oluşturacağına ilişkin görüşüne de katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/395, Karar No: 2017/893, Tarih: 13.02.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/395 E.  ,  2017/893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 2004 takvim yılında işlenen suç hakkında: ortadan kaldırma, 2008 takvim yılında işlenen suç hakkında: karar verilmesine yer olmadığına

Dairemizin 07.12.2016 gün 2016/3339-8190 esas ve karar sayılı ilamıyla; “Cumhuriyet savcısının 20.06.2013 havale tarihli temyiz talebi yönünden tebliğnamede görüşe yer verilmediğinden bu hususta ek tebliğname düzenlenmesi...” için tevdii kararı verildiği halde Cumhuriyet savcısının temyiz talebi ile ilgili görüş bildirilmediği anlaşılmakla, bu hususta ek tebliğname düzenlenmesi için dosyanın iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.02.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8164, Karar No: 2013/12135, Tarih: 27.06.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/8164 E.  ,  2013/12135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davacı şirket tarafından davalı şirketin sahibi ile davalı şirket çalışanlarına, birkaç finansal kiralama sözleşmesine konu kiralanan araçların, davacı şirket adına satı alınması ve trafik tescil şubelerinde şirketleri adına tescilinin yapılması hususlarını ihtiva eden vekaletname ile yetki verildiğini, müvekkili şirketin yapılacak trafik tescil işlemlerinde sarf dilmek üzere davalı şirketinin banka hesabına 40.000 TL avans ödemesi yaptığını, yapılan masrafların mahsubu sonucu bakiye 8.219,24 TL avans tutarının işin bitmesine rağmen davalı tarafından iade edilmediğini, keşide edilen ihtarnamenin sonuçsuz kaldığını, alacağın tahsili için girişilen icra takibine de haksız olarak itiraz edildiğini iddia ederek itirazının iptaline ve icra inkar tazminatına hükmolunmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cevabında, yetki itirazı ile birlikte cari hesaplarda zamanaşımı süresinin beş yıl olup, davanın zamanaşımına uğradığını ayrıca davanın esastan reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma ve toplanan delillere göre taraflar arasındaki ticari ilişkinin vekalet sözleşmesinden kaynaklandığı, davacının vekalet sözleşmesi gereği davalıya fazladan ödediği ücretin iadesini talep ettiği, vekalet sözleşmesinden kaynaklanan alacakların dava açıldığı tarihte yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nun 126/4 maddesi gereğince 5 yılık zamanaşımı süresine tabi olduğu, sözleşme tarihinden itibaren icra takip tarihi olan 01.08.2011 tarihine kadar 5 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu, davalının süresi içerisinde zamanaşımı itirazında bulunduğu gerekçesiyle davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiş, hükmü davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONUNMASINA, gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29605, Karar No: 2016/2119, Tarih: 26.01.2016

**22. Hukuk Dairesi         2014/29605 E.  ,  2016/2119 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

DAVA : Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasında, iş sözleşmesinin feshinin haklı sebebe dayanıp dayanmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 25. maddesinin II. bendinde, ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığında işverenin haklı fesih imkanının olduğu açıklanmıştır. Yine değinilen bendin (d) alt bendinde, işçinin, işverenin başka işçisine sataşması haklı fesih sebebi olarak düzenlenmiştir.

Somut olayda, davalı işverence iş sözleşmesi, davacının mesai saatleri içerisinde, işyerinde çalışan diğer bir işçi olan ...'ye saldırması gerekçesi gösterilerek feshedilmiştir.

Davalı işverence, uyuşmazlık konusu olayla ilgili bilgisine başvurulan ...'nın 30.07.2012 tarihli ifadesinde, davacının ve ...'nin tartıştıklarını, ellerinde vantilatör ve sünger bıçağı olduğunu, tarafların arasına girerek olayın darp boyutuna ulaşmasını engellediğini beyan ettiği; ifadesine başvurulan diğer işçi ...'nin de aynı tarihli ifadesinde, davacının ve diğer işçinin ellerinde bulunan aletlerle tartıştıklarını gördüğünü, olayın büyümemesi için tarafları sakinleştirdiklerini beyan ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece dinlenen davacı tanığı ..., davacı ve diğer işçi arasında, davacının, işçi ...'ye ait vantilatörü izinsiz kullanması sebebiyle sözlü tartışma yaşandığını, hakaret ya da vurma olmadığını, tarafların birbirlerine hucüm etmediklerini, davacının elindeki vantilatörü “ al vantilatörünü” diyerek karşı tarafa uzattığını, ...'nin o esnada elinde sünger bıçağı olduğunu, söz konusu bıçağın kavga amaçlı değil, işi gereği elinde bulunduğunu ifade etmiştir. ... de, davacı tanığı olarak dinlenilmiş ve benzer beyanlarda bulunmuştur.

Davalı tanıkları ... ve ..., mahkemece alınan ifadelerinde özetle, davacının ve diğer işçinin karşılıklı olarak birbirlerine hakaret ettiğini, davacının elinde vantilatör, işçi ...'nin elinde işte kullanılan bıçak olduğunu, tarafların birbirine hucüm ettiklerini, iki kişinin işçileri tuttuğunu, araya girenler sayesinde birbirlerine vurmalarının engellendiğini beyan etmişlerdir.

Mahkemece, tartışmanın karşılıklı hakaret, saldırı ve eldeki cisimleri birbirlerine savurma boyutuna varmadığı, çalışma ortamında sürekli bir arada bulunan işçilerin zaman zaman birbirleriyle tartışmasının kaçınılmaz olduğu, fiili müdahale ve hakaret içermeyen bir tartışmanın işverene haklı fesih imkanı vermediği gerekçesiyle, iş sözleşmesinin feshinin haklı sebebe dayanmadığı kabul edilerek, kıdem ve ihbar tazminatı alacakları hüküm altına alınmıştır.

Dosya kapsamına göre, mesai saatleri içerisinde davacı ve diğer işçi ... arasında, davacının, işçi ...'ye ait vantilatörü izinsiz kullanması sebebiyle tartışma çıktığı, davacının elinde vantilatör, diğer işçinin elinde ise işte kullandığı sünger bıçağı olduğu, işçilerin birbirlerine fiili müdahalede bulunmaya teşebbüs ettikleri esnada, araya işyerinde çalışan diğer işçilerin girmesi sayesinde tarafların birbirlerine vurmalarının engellendiği, yaşanan olay sebebiyle işveren tarafından, davacının ve ...'nin iş sözleşmelerinin feshedildiği anlaşılmaktadır. Davacı tanıklarının mahkemece alınan beyanlarında, kaçamaklı ifadelerle davacıyı korumaya çalıştığı, ayrıca tanık ...'nin de aynı sebepten iş sözleşmesi feshedildiğinden taraflı beyanda bulunduğu açıktır. Anılan sebeplerle, davacının iş sözleşmesinin feshi, 4857 sayılı Kanun'un 25. maddesinin II. bendinin (d) alt bendi uyarınca, haklı sebebe dayanmakta olup, davacı kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmamıştır. Bu halde, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabulüne karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12853, Karar No: 2012/119, Tarih: 09.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/12853 E.  ,  2012/119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza sera yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından tecavüze konu taşınmazın pafta örneği getirtilerek gerektiğinde keşif yapılıp taşınmazın bina vasfında olup olmadığı belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, müdahil vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 09.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5834, Karar No: 2010/679, Tarih: 10.02.2010

**11. Ceza Dairesi         2009/5834 E.  ,  2010/679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Memur olmayan kimsenin resmi belgede sahteciliği (Değişen suç vasfına göre memura yalan beyan)

HÜKÜM : ...: TCK 343/1, 80, 59/2, 647/4-6 maddeleri gereğince; 522.00 YTL adli para cezası - Erteleme.

Sanık müdafilerinin 19.04.2006 hakim havale tarihli temyiz istemlerinden, sanığın 20.04.2006 ve sanık müdafilerinin 21.04.2006 hakim havale tarihli dilekçeleriyle vazgeçtikleri anlaşılmakla, Cumhuriyet Savcısının temyiz istemine hasren yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7. Ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri karşısında; sanığın sigortalı olarak çalışan ve yanında ikamet etmeyen eşi ile çocuklarının yanında ikamet etmediklerini ve sigortalı olarak çalıştıklarını gizleyerek aile yardımı ve geçici görev yolluğu almaktan ibaret eylemin değişen suç vasfına göre "memura yalan beyanda bulunmak" suçunu oluşturduğu ve bu suçun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. Maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 19.07.2002 tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddeleri uyarınca ORTADAN KALDIRILMASINA, 10.02.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3579, Karar No: 2022/4549, Tarih: 18.04.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/3579 E.  ,  2022/4549 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 48. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 44. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen karar, süresi içinde duruşmalı olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin dosya üzerinden yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde 01.03.1998-16.12.2016 tarihleri arasında teknisyen olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haklı neden olmadan feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini, istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iki dönem halinde çalışması olup ilk dönem istifa ederek ayrıldığını, ikinci dönem çalışmasının ise kısa sürdüğünü ve deneme süresi içinde iş sözleşmesinin feshedildiğini, davacıya tüm hak ve alacaklarının ödendiğini, yıllık izinlerini de kullandığından alacağı olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalıya ait işyerinde iki dönem halinde çalıştığı, ilk dönemin emeklilik nedeniyle sona erdiği ikinci dönem ise iş sözleşmesinin işverence haklı neden olmadan fesh edildiği, buna göre tüm çalışma dönemi için kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı ayrıca fazla çalışma, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil alacakları da bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

İstinaf:

Karara karşı davalı tarafça istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, özetle, davalı tarafın diğer itirazları yerinde görülmeyerek, davacının davalı işyerindeki ilk dönem çalışmasının emeklilik nedeniyle sona erdiği ve bu dönem için ihbar tazminatı hakkı olmadığı, fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil alacaklarından ise 2002 yılı öncesi dönem bakımından yeterli ispatın bulunmadığı, gerekçeleriyle açıklanan hususlara göre yeniden alacaklar belirlenerek istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın kısmen kabulüne dair hüküm kurulmuştur.

Temyiz:

Bölge Adliye Mahkemesi kararını davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, taraflar arasındaki sözleşmeye, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı tarafın aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Temyiz:

Bölge Adliye Mahkemesi kararını davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, taraflar arasındaki sözleşmeye, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı tarafın aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Taraflar arasında, davacının yıllık ücretli izin alacağı olup olmadığı hususunda uyuşmazlık vardır.

Davacı vekili dava dilekçesinde davacının yıllık izinlerini kullanmadığını ileri sürerek alacak talep etmiş davalı taraf ise cevap dilekçesinde davacının yıllık izin ücreti dahil tüm alacaklarının ödendiğini savunmuştur.

Davacı, duruşmada alınan beyanında ise “ Ben 1998 yılında davalı iş yerinde çalışmaya başladım, 2010 yılından itibaren hiç yıllık izin kullanmadım, 2016 nın sonunda işten çıkarıldım” şeklinde açıklama yapmıştır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda kullanıma dair belge sunulmaması nedeniyle davacının 18 yıllık kıdemine göre alacak hesabı yapılmıştır.

Her ne kadar daha önce sunulmamış ise de davalı taraf temyiz dilekçesi ekinde bir kısım yıllık izin kullanmaya dair belge sunmuş olup ödeme itirazı mahiyetindeki makbuz ve benzeri miktar içeren belge sunumu yargılamanın her aşamasında ileri sürülebilir. İbraname veya yıllık izin belgesi gibi borcu sona erdirebilecek belgeler de temyiz aşamasında dahi ileri sürülebilir. Buna göre Mahkemece davalı tarafın temyiz aşamasında ibraz ettiği belgelerin değerlendirilmesi gerekmektedir.

Öte yandan davacı mahkeme önündeki beyanında “ 2010 yılından itibaren hiç yıllık izin kullanmadım” şeklinde açıklama yapmıştır. Bu beyandan 2010 yılı öncesine kadar yıllık izin kullanıldığı anlaşılmakta olup söz konusu açıklama göz ardı edilerek tüm hizmet süresi boyunca hiç yıllık izin kullanılmadığı kabulü hatalıdır.

Mahkemece, davacının söz konusu açıklaması ve temyiz aşamasında sunulan yıllık izin belgeleri birlikte değerlendirilerek davacı alacağı belirlenmelidir.

H) Sonuç:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18/04/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi