muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1751, Karar No: 2024/3304, Tarih: 08.05.2024

F. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, eldeki davada davacıların Pazar Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/172 Esas, 2008/320 Karar sayılı dosyası ile belirlenen kıyı kenar çizgisine dayandığı, bu nedenle Ardeşen Kadastro Mahkemesinin 1992/10 Esas 1994/1 Karar sayılı dava dosyası ile eldeki dava dosyasının sebeplerinin farklı olduğu, bu haliyle kesin hüküm sebebiyle davanını reddolunamayacağı, ancak, ilgili kadastro mahkemesi dosyasının 1996 tarihinde kesinleşmesi nedeniyle 20 yıllık kazandırıcı zamanaşımı süresinin 2016 yılında dolmasına rağmen eldeki davanın 2013 yılında açılması nedeniyle henüz kazanım süresinin dolmadığı, süre dolsa dahi dava konusu yerin niteliği itibariyle kazandırıcı zamanaşımı ve zilyetlik yoluyla iktisabının mümkün olmadığı gözetilerek davanın esastan reddi gerektiği halde usulden reddine karar verilmiş olması hatalı ise de, istinaf edenin sıfatına göre usulden ret kararı davacının lehine olduğundan, aleyhe kaldırma yasağı gözetilerek bu hususun kaldırma sebebi yapılmadığı, ayrıca nispi vekalet ücreti takdirinin bu haliyle yerinde olduğu gerekçesiyle 6100 sayılı HMK’nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca, davacıların istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki itiraz nedenlerini yineleyip kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava; kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığından tescil harici bırakılan taşınmazın, kıyı kenar çizgisinin yeniden belirlenmesine dayanılarak tescili, olmadığı takdirde tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 114/1-i, 115 inci maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (TMK) 1007 nci maddesi, 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 146 ncı maddesi

3. Değerlendirme

1. Temyizen incelenen Bölge Adliye Mahkemesinin kararı, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, dava şartlarına, yargılama ve ispat kurallarına göre usul ve kanuna uygun olup, davacılar vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

3. Değerlendirme

1. Temyizen incelenen Bölge Adliye Mahkemesinin kararı, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, dava şartlarına, yargılama ve ispat kurallarına göre usul ve kanuna uygun olup, davacılar vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

2. Öte yandan, dosya içeriği ve toplanan delillerden; kadastro çalışmaları sonucu, Rize ili, Ardeşen ilçesi, ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 3 ada 5 parsel sayılı taşınmazın 1/4'er paylarla davacılar adına tespit edildiği, ... tarafından yapılan itirazın Komisyonca reddedildiği, taşınmazın bir kısmının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı gerekçesiyle askı ilan süresi içerisinde Maliye Hazinesinin Ardeşen Kadastro Mahkemesinin 1992/10 Esas sayılı itiraz davası açtığı, yapılan yargılama neticesinde 1992/10 Esas, 1994/1 Karar sayılı kararla taşınmazın bir kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesiyle tespit dışı bırakılmasına, 1.771,45 metrekarelik kısmının ise davalılar (eldeki davada davacılar) adına tesciline karar verildiği, kararın 08.04.1996 tarihinde kesinleştiği, 3 ada 5 parsel olarak tescil edilen taşınmazın tevhit ve ifraz işlemleri ile 10 ada 706 parsel numarası ile, 1.390,99 metrekare yüz ölçümlü olarak davacılar adına tescil edildiği, bilahare Hazine tarafından söz konusu taşınmaza ilişkin olarak taşınmazın bir kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığından bahisle açılan tapu iptali ve terkin davası neticesinde, Pazar Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/172 Esas, 2008/320 Karar sayılı kararı ile 706 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığından 839,81 metrekarelik kısmının iptali ile tescil harici bırakılmasına karar verildiği, verilen bu kararın da 27.03.2009 tarihinde kesinleştiği, davacıların Ardeşen Kadastro Mahkemesinin 1992/10 Esas, 1994/1 Karar sayılı kararı ile tespit harici bırakılan bahsedilen kısma ilişkin olarak tescil, olmadığı takdirde tazminat talebiyle eldeki davayı açtığı anlaşılmaktadır.

4. Her ne kadar, Bölge Adliye Mahkemesince, kesin hüküm sebebiyle davanın reddolunamayacağı, ilgili Kadastro Mahkemesi dosyasının 1996 tarihinde kesinleşmesi nedeniyle 20 yıllık kazandırıcı süresinin 2016 yılında dolmasına rağmen eldeki davanın 2013 yılında açıldığı, henüz kazanım süresinin dolmadığı, bu süre dolsa dahi dava konusu yerin niteliği itibariyle kazandırıcı zamanaşımı ve zilyetlik yoluyla iktisabının mümkün olmadığı gözetilerek davanın esastan reddi gerektiği halde usulden reddine karar verilmesinin hatalı olduğu, ancak aleyhe kaldırma yasağı gözetilerek bu hususun kararın kaldırması sebebi yapılmadığı, ayrıca mahkemenin nispi vekalet ücreti takdirinin bu haliyle yerinde olduğu gerekçesiyle yazılı şekilde karar verilmiş ise de, yukarıda bahsedildiği ve ilk derece mahkemesinin gerekçesinde yer verildiği üzere, Ardeşen Kadastro Mahkemesinin 1992/10 Esas, 1994/1 Karar sayılı kararının 08.04.1996 tarihinde kesinleştiği, tarafları, konusu ve talep sonucunun aynı olması nedeniyle, Kadastro Mahkemesi dosyasının eldeki dava yönünden kesin hüküm teşkil ettiği, tazminat talebinin ise zamanaşımına uğradığı, zamanaşımından tazminat talebinin reddine karar verilmesi nedeniyle ilk derece mahkemesince hükmedilen nispi vekalet ücretinin de doğru olduğu sonucuna varılmakla, bu gerekçe ile karar verilmesi gerekirken, Bölge Adliye Mahkemesince dosya kapsamına uygun olmayan gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetsizdir.

Ne var ki bu anılan husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, değinilen yönden temyiz itirazının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekçesinin yukarıda yer verildiği üzere değiştirilmek suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

İstek hâlinde peşin alınan temyiz harcının temyiz eden davacılara iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.05.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4769, Karar No: 2024/63, Tarih: 08.01.2024

**5. Ceza Dairesi         2023/4769 E.  ,  2024/63 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/102 E., 2021/309 K.

SUÇLAR : Rüşvet alma, rüşvet almaya aracılık, kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği, görevi kötüye kullanma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İade, onama

... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.12.2021 tarihli ve 2021/102 Esas, 2021/309 ... Kararının, katılanlar adına Hazine vekili ile sanık ... müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın (2709 ... Kanun) 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 ... Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 ... Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 231 inci maddesinin ikinci fıkrası, 232 nci maddesinin altıncı fıkrası ve 291 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, merci, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve 5271 ... Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır'', aynı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295 inci maddesinin birinci fıkrasında ise; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir'' şeklindeki düzenlemeler karşısında;

Sanık ... ve müdafiine 07.12.2021 tarihinde tefhim edilen ve 11.01.2022 tarihinde tebliğ olunan hükümde 5271 ... Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmediği gibi bu hususun meşruhatlı tebligat ile de ihtar edilmediği anlaşıldığından, sanık müdafiine yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usulüne uygun şekilde ''5271 ... Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca gerekçeli temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi,

Temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verilmesi halinde ise bu hususta ek tebliğname düzenlenmesi sonrasında iadesinin temini için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 08.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7128, Karar No: 2020/4760, Tarih: 22.09.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/7128 E.  ,  2020/4760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belge gizleme

HÜKÜM : Beraat

213 sayılı VUK’nin 367. maddesi uyarınca kovuşturma şartı olan Vergi Dairesi Başkanlığı mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu raporunun "2005 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçuna ilişkin olduğu, Şişli Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 13/04/2011 tarih ve 2011/7899 esas sayılı iddianamesi ile mütalaaya aykırı olarak “Defter ve Belge Gizleme” suçundan kamu davası açıldığı, ancak bu suçla ilgili verilen mütalaa bulunmadığı anlaşılmakla, iddianameye konu olan defter ve belge gizleme suçu yönünden 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin Vergi Dairesi Başkanlığından sorulması, verilmeyeceğinin anlaşılması durumunda davanın düşmesine karar verilmesi gerekeceği gözetilmeden yargılamaya devamla beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca diğer yönleri incelenmeyen hükmün BOZULMASINA, 22/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13901, Karar No: 2012/38463, Tarih: 05.06.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/13901 E.  ,  2012/38463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, Resmi Belgede Sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

A-Sahtecilik suçundan kurulan hükmün incelenmesinde,

Sahte olarak düzenlenen nüfus cüzdanı, maaş belgesi, kredi başvuru formu, ikamet belgesi ve nüfus cüzdan örneğinin asıllarının dosya arasında bulunduğu ve bu belgelerin aldatıcılık yeteneği bakımından bilirkişi incelemesi yaptırılmış olduğu anlaşılmakla tebliğnamedeki (1) nolu bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

B-Dolandırıcılık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde,

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanığın ihtiyaç kredisi almak üzere ... Şubesine ... adına sahte olarak düzenlenmiş nüfus cüzdanı, ikamet belgesi, nüfus cüzdan örneği ve maaş belgesi ile müracaat ettiği, bu belgeleri kullanarak kredi başvuru formu imzaladığı, banka görevlilerinin kayıtlardaki imza ile kredi başvuru formundaki imzaların farklı olmasından şüphelenmeleri üzerine araştırma yapmaları sonucu evrakların sahteliğinin anlaşıldığı, bu şekliyle eylemin dolandırıcılığa teşebbüs suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 sayılı Yasa’da 765 sayılı Yasadan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 Sayılı TCK' nın sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 Sayılı Yasanın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 Sayılı Yasanın 19. maddesi ile değişik TCK. nun 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1.fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK.nun 52.maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3.fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61.maddesinin 8.fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 Sayılı TCK.nun 158.maddesinin 1.fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK.nun 61.maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52.maddesi uyarınca, 20-100 YTL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK.nun 61.maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52.maddesi uyarınca, 20-100 YTL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; o takdirde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 YTL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında haksız menfaat miktarının iki katından az olarak belirlenen temel gün üzerinden indirimler yapıldıktan sonra ortaya çıkan sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığının çarpılması suretiyle hüküm tesisi, aleyhe temyiz konusu yapılmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'un 231. maddesi uyarınca; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17054, Karar No: 2016/229, Tarih: 19.01.2016

**9. Ceza Dairesi         2015/17054 E.  ,  2016/229 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2015/275045

Mahkemesi : Mersin 2. Ağır Ceza

Tarihi : 10.02.2015

Numarası : 2012/488 - 2015/46

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Usulüne uygun tebligata rağmen sanık müdafiinin duruşmaya gelmediği ve geçerli bir mazeret de bildirmediği anlaşıldığından, duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü;

Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerini iptal eden Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 sayılı kararının infaz aşamasında dikkate alınması mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışılıp, sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 19.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/379, Karar No: 2015/27, Tarih: 06.04.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/379 E.  ,  2015/27 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Orman Yasasına Aykırılık

HÜKÜM : Red

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında 6831 sy. 91/1-2 maddelerinden 15/01/2009 tarihli iddianame ile kamu davası açıldığı, aynı eylemle ilgili 21/01/2011 tarihli ikinci iddianame ile aynı yasa maddesi uyarınca yeni bir kamu davası açılmış olduğu, ilk iddianame ile açılan kamu davasında sanığın orman kadastrosu yapılmış ve kesinleşmiş devlet ormanı sayılan suça konu yerdeki 815,5 metrekarelik alanda ağaç keserek ve orman örtüsünü kaldırarak açma yaptığı ve işgal ve faydalanma suçunu işlediği kabulüyle temyize konu olmayan 6831 sy. 93/1-2 maddeleri kapsamında hüküm verildiği ve UYAP'tan yapılan incelemede bu kararın 14/09/2010 tarihinde kesinleştiği, 6831 sy. 91/1-2 maddeleri kapsamında ise, 6831 Sayılı Yasanın 93/1 maddesinde "91.madde hükümleri saklı kalmak üzere" hükmü gereği kesilen ağaçlar sebebiyle ... Cumhuriyet Başsavcılığına sanık hakkında ormandan kaçak ağaç kesme suçundan suç duyurusunda bulunulduğu ancak belirtilen son suç kapsamında 5271 sy.CMK m. 223'de belirtilen nihai bir karar verilmemiş olduğu ve mahkemesince zamanaşımı süresi içerisinde bu eylemle ilgili yargılamaya devam edilerek karar verilmesinin mümkün görüldüğü,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 06.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1915, Karar No: 2019/11414, Tarih: 30.09.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/1915 E.  ,  2019/11414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında katılan ...’a karşı hırsızlık, katılan ...’ya karşı hırsızlık İş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I) Suça sürüklenen çocuk hakkında katılan ...’ya karşı iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından doğrudan hükmolunan adli para cezalarının miktarları ve türlerine göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II)Suça sürüklenen çocuk hakkında katılanlar ... ve ...’ya karşı hırsızlık suçlarından verilen mahkumiyet kararlarının temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53/4. maddesine göre, 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçlarından kurulan hüküm fıkralarından 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 30.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.