muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/3346, Karar No: 2013/25723, Tarih: 26.12.2013

Anayasanın “Kişinin dokunulmazlığı, maddi ve manevi varlığı” başlıklı 17’nci maddesinin birinci fıkrasında; herkesin, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu belirtildikten sonra “yaşama hakkı” güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde, iş ve sosyal güvenlik mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, sosyal düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümler getirilmiştir. Kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; işyerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık koşullarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak önlemleri, aynı şekilde işyerinde iş kazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir. Uygulamada önemli olan, işverenin iş kazasına neden olmuş hareketinin işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının belirlenmesi işidir. Bu konuda yapılacak  ilk  yargı  işlemi,  mevcut  hükümlere  göre  alınacak   önlemlerin   neler olduğunun saptanmasıdır. Mevzuat hükümlerince öngörülmemesine karşın, alınması gerekli başkaca bir tedbir varsa, bunların da tespiti zorunluluğu açıktır. Anılan önlemlerin işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin önlemlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur oranı belirlenecektir. Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve kanunda belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir. İşçi sağlığı, iş güvenliği ve yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin eğitimi, bir kısım mevzuat hükümlerini içerir belgelerin kendilerine verilmesini değil, eylemli olarak, bu bilgilerin aktarımı ve öneminin kavratılması ile sağlanabilir. Eğitimden sonraki aşama ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği ile ilgili önlemlerin alındığının ve uygulandığının denetlenmesidir. İşverenlerce, iş güvenliği açısından yaşamsal öneme sahip bulunan araç ve gereçlerin sigortalılar tarafından kullanılması sağlandığında, kazalanma olasılığının tamamen ortadan kaldırılabileceği de, yadsınamaz bir gerçektir.

İş kazasının oluşumunda kaçınılmazlık faktörünün uygulama yeri ve etkisinin bulunup bulunmadığı ve hangi oranda etkili olduğu hususunda konusunda ve işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuatında uzmana bilirkişilerden yeniden rapor alınması gerekirken, yetersiz bilirkişi heyet raporuna dayalı olarak karar  verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

İş kazasının oluşumunda kaçınılmazlık faktörünün uygulama yeri ve etkisinin bulunup bulunmadığı ve hangi oranda etkili olduğu hususunda konusunda ve işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuatında uzmana bilirkişilerden yeniden rapor alınması gerekirken, yetersiz bilirkişi heyet raporuna dayalı olarak karar  verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum ve davalı işveren vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13507, Karar No: 2025/6606, Tarih: 30.04.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/13507 E.  ,  2025/6606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1921 Esas, 2024/1596 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Edirne 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/832 Esas, 2023/278 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Edirne ili, ..., ... 1193 ada 159 parsel (eski ... Mahallesi 1091 ada 4 parsel) sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile davacı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; bedelin yüksek belirlendiğini, münavebe ürünlerinin ürün üretim miktarlarının yüksek giderin düşük hesaplandığını, taşınmazın sulu tarım arazisi olarak kabul edilmesinin hatalı olduğunu, kapitalizasyon faiz oranının hatalı ve objektif değer artış oranının yüksek uygulandığını, davalı lehine vekâlet ücretine hükmedilmesinin doğru olmadığını, aksi düşünüldüğünde idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; taşınmazın arsa vasfında olduğunu, Edirne şehir merkezine çok yakın olduğunu, bedelin çok düşük tespit edildiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; taşınmazın arsa vasfında olduğunu, Edirne şehir merkezine çok yakın olduğunu, bedelin çok düşük tespit edildiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arazi niteliğindeki taşınmaza dava tarihi itibarıyla geçerli resmî verilere göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir esas alınarak değer biçilmesinin 2942 sayılı Kanun'un değerlendirmeye ilişkin hükümlerine aykırılık teşkil etmediği, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporu ile resmî verilerin uyumlu ve münavebeye alınan ürünlerin yörenin münavebe sistemi ile uyumlu olduğu, bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmazın niteliği ve konumuna göre belirlenen kapitalizasyon faizi ile objektif değer artırıcı unsur oranlarının yerinde bulunduğu, taşınmazın bilirkişi raporunda belirlenen niteliğine göre kamulaştırma bedelinin adil ve hakkaniyete uygun olduğu, böylece Mahkeme kararında usul ve esas yönünden hukuka aykırılık bulunmadığı, davanın niteliği gereği davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesinin, davalı lehine vekâlet ücretine hükmedilmesinin yerinde olduğu anlaşıldığından taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiştir.

2.Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, ... olarak davacı idare ile davalı tapu maliki arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre taraf vekillerinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Dosyadaki bilgi ve belgeler, Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü Parsel Sorgu Sisteminde yapılan inceleme, dava konusu taşınmaza yakın konumda bulunan ve nitelikleri ile metrekare birim bedelleri Dairemiz denetiminden geçen taşınmazlara ait kararlar ve bilgiler ile taşınmazın bilirkişi raporunda belirtilen özellikleri dikkate alındığında dava konusu taşınmazın arsa vasfında olduğu anlaşılmıştır.

3. Dosyadaki bilgi ve belgeler, Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü Parsel Sorgu Sisteminde yapılan inceleme, dava konusu taşınmaza yakın konumda bulunan ve nitelikleri ile metrekare birim bedelleri Dairemiz denetiminden geçen taşınmazlara ait kararlar ve bilgiler ile taşınmazın bilirkişi raporunda belirtilen özellikleri dikkate alındığında dava konusu taşınmazın arsa vasfında olduğu anlaşılmıştır.

4. Bu nedenle taşınmaza arsa niteliğine göre; 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca emsal karşılaştırması yapılmak suretiyle değer biçilmesi gerektiğinden taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu hâlinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, taşınmazı arazi olarak nitelendirip net gelirine göre değer belirleyen rapora itibar edilerek hüküm kurulması bozmayı gerektirir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesinin kararının BOZULMASINA,

Taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 30.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/24610, Karar No: 2025/1218, Tarih: 22.01.2025

**7. Ceza Dairesi         2021/24610 E.  ,  2025/1218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/1040 E., 2016/170 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak eşyanın müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Torbalı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.11.2020 tarihli ve 2015/1040 Esas, 2016/170 Karar sayılı ek kararının sanık ... müdafi tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Dosya kapsamına göre sanık müdafiin 02.12.2020 havale tarihli süre tutum dilekçesi ve 06.01.2021 havale tarihli temyiz dilekçesi ile Torbalı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.11.2020 tarihli ve 2015/1040 Esas, 2016/170 Karar sayılı ek kararına yönelik temyiz isteminde bulunduğu ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan Tebliğname’de, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 30.05.2020 tarihli kararı ile dosyanın mahalline iadesine karar verilen Torbalı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.02.2016 tarihli ve 2015/1040 Esas, 2016/170 Karar sayılı kararına ilişkin görüş bildirildiği anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz istemine konu 26.11.2020 tarihli ek karara ilişkin ek Tebliğname düzenlenmesi için dava dosyasının, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, oy birliğiyle, 22.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26085, Karar No: 2013/18393, Tarih: 10.09.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/26085 E.  ,  2013/18393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, genel tatil ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalı iş yerinde 21.06.2004-20.10.2009 döneminde çalıştığını, işverence hizmet sürelerinin ve prime esas kazançlarının Sosyal Güvenlik Kurumu'na eksik bildirildiğini, işçilik alacaklarının ödenmemesi nedeniyle davacının iş sözleşmesini haklı nedenle 20.10.2009 tarihinde feshettiğini belirterek, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, ücret, fazla çalışma ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili davacının değişik zamanlarda işi savsaması, işe zamanında gelmemesi, olumsuz tavırları için sık sık uyarıldığı, Ekim başında verilen zammı beğenmeyerek kendi isteği ile işten ayrıldığını, kıdem tazminatı hakkının doğmadığını, 2009 yılı Ekim ayına ait ücretinin ödendiğini, herhangi bir ücret alacağı kalmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda davacının 21.06.2004-20.10.2009 tarihleri arasında çalıştığı, iş sözleşmesini ücretlerinin ve fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi sebebiyle haklı nedenle feshettiği, tanık beyanlarına göre hesaplanan fazla çalışma ve hafta tatili ücret alacaklarından % 30 oranda hakkaniyet indirimi yapılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine göre davacının davalı işyerinde teknisyen olarak çalıştığı, davacının işyerinden 20.10.2009 tarihinde işçinin istifası nedeni ile çıkışı yapıldığı, iş sözleşmesinin davacı tarafından 20.10.2009 tarihinde fazla çalışma ücretlerinin ve ücret alacağının ödenmemesi nedeniyle 4857 sayılı İş Kanunu'nun 24/II-e bendi gereğince feshedildiği anlaşılmaktadır.

Dosyaya sunulan 2008 ve 2009 yıllarına ilişkin ücret bordrolarında bazı aylarda fazla çalışma ücreti tahakkuk ettirilerek bordrolar davacı tarafından itirazı kayıtsız imzalanmıştır. Mahkemece karara esas alınan 26.10.2011 tarihli hesap raporunda davacının tüm çalışma dönemi için fazla çalışma ücret alacağı hesaplanmış davalı vekilinin rapora itirazı üzerine alınan 31.05.2012 tarihli ek raporda ise bordrolardaki miktarların yasa gereğince çalışma olmaksızın işçiye ödenmesi gereken tatil ücretleri olduğu, fazla çalışma ücreti ödemesinin bulunmadığı gerekçesiyle ıslah tarihine göre zamanaşımına uğramayan ücret alacakları hesaplanmıştır.

Davacının imzasını taşıyan ve inkar edilmeyen imzalı ücret bordrolarında 2008-2009 yıllarına ait bazı aylarda ücret bordrolarında ayda 35 saat fazla çalışma karşılığı ücret tahakkuk ettirilmiş, tahakkuk ettirilen fazla çalışma ücret alacakları davacının sigorta primine esas aylık kazanç tutarına yansıtılmıştır. Bu itibarla davacının ücret bordrolarında fazla mesai ücreti tahakkuk ettirilen ayları dışlanarak fazla çalışma ücreti hesaplanması gerekirken hatalı hesaplama yapılan hesap raporuna itibarla fazla çalışma ücretinin hüküm altına alınması isabetsizdir. Mahkemece davacının imzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti tahakkuk ettirilerek fazla çalışma ücreti ödemesi yapılan aylar dışlanmak suretiyle dava konusu fazla çalışma ücretinin hesaplanması için ek hesap raporu alınmalı, hakkaniyet indirimi ve usuli kazanılmış hak ilkesi de gözetilmek suretiyle sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6442, Karar No: 2013/5448, Tarih: 25.03.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/6442 E.  ,  2013/5448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 16/10/2007 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/12/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız şikayet nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem kısmen kabul edilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, davalı tarafından tutulan tutanak ve verilen ifade nedeni ile hakkında hakaret suçundan soruşturma başlatıldığını ve Ağır Ceza Mahkemesinde dava açıldığını, yapılan kovuşturma sonucu beraat ettiğini belirterek, hukuka aykırı şikayet nedeniyle manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

Davalı, hiçbir aşamada davacının kendisine hakaret ettiğini söylemediğini, davacının mahkeme kaleminde bağırıp çağırması, kimliğini masaya çarpması, müdürü iteklemesi vb. eylemlerinden dolayı şikayetçi olduğunu, ifade içeriklerinden hakaret edenin dava dışı ... olduğunun anlaşıldığını, iftira kastının bulunmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece; davalının, soruşturma aşamasında alınan ilk ifadesinde davacının kendisine hakaret ettiğini beyan etmesine karşın, kovuşturma aşamasında alınan ifadesinde hakaret etmediğini belirttiği, bu şekilde davacı hakkında dava açılmasına neden olarak davacının kişilik haklarına saldırıda bulunduğu kabul edilerek, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, davalının zabıt katibi olarak görev yaptığı, olay tarihinde davacı ile iş ortağı olan dava dışı ...'ın avukat olarak bir dosyayı takip için mahkeme kalemine geldikleri, tedbir talebinde bulundukları, hakimin tedbir yazısında teminat hususunda bir açıklık olmayınca, davalının hakime bu konuyu sorduğu, hakimin de teminat yatırılması gerektiğini belirttiği, bundan dolayı davalı ile davacı ve dava dışı ... arasında tartışma yaşanmaya başladığı, bu tartışmadan dolayı kalem personeli tarafından tutanak tutulduğu, davalının soruşturma aşamasında alınan ilk ifadesinde, “terbiyesiz herif, sana mı düştü hakime hatırlatmak, işini yapsana” şeklindeki hakaret içerikli sözleri davacının söylediğine dair net bir ifadesinin bulunmadığı, ifade içeriğinden bu sözleri söyleyenin dava dışı ... olduğunun anlaşıldığı, buna rağmen Cumhuriyet Savcılığı tarafından davacı ve dava dışı ... hakkında, “hakaret” suçundan kamu davası açılması

yönünde takdir yetkisinin kullanıldığı, ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2006/80 Esas sayılı dosyası üzerinden yapılan kovuşturmada, davalının alınan ifadesinde ise, kendisine hakaret edenin dava dışı ... olduğunu, davacının hakaret etmediğini beyan ettiği, yapılan kovuşturma sonucu 12/10/2006 tarihli karar ile davacı hakkında beraat kararı verildiği, beraat kararının temyiz edilmeden kesinleştiği, bunun üzerine davalı hakkında iftira suçundan kamu davası açıldığı, ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/123 Esas sayılı dosyası üzerinden yapılan kovuşturma sonucu, 14/02/2011 tarihinde beraat kararı verildiği anlaşılmaktadır.

Şikayet hakkı, diğer bir deyimle hak arama özgürlüğü; Anayasa’nın 36. maddesinde; “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir” şeklinde yer almıştır. Hak arama özgürlüğü bu şekilde güvence altına alınmış olup; kişiler, gerek yargı mercileri önünde gerekse yetkili kurum ve kuruluşlara başvurmak suretiyle kendilerine zarar verenlere karşı haklarının korunmasını, yasal işlem yapılmasını ve cezalandırılmalarını isteme hak ve yetkilerine sahiptir.

Davaya konu olayda, taraflar arasında bir tartışma yaşandığı hususunda ihtilaf bulunmadığı, davalıya dava dışı ...'ın hakaret ettiğinin sabit olduğu, davalının, açıkça kendisine davacının hakaret ettiğine dair bir beyanının bulunmadığı, yine de hakaret eyleminin yargılama yapmayı gerektirir nitelikte görüldüğü, şu halde, yerel mahkemece, şikayet için yeterli emare olması nedeniyle davalının yasal şikayet hakkını kullandığı ve davacıya yönelik hakaret eyleminden dolayı doğrudan bir ithamının bulunmadığı kabul edilerek, istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, davalının manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17324, Karar No: 2012/20157, Tarih: 06.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/17324 E.  ,  2012/20157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İnegöl 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13.02.2012 tarih ve 2012/57-2012/57 D.İş sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi alacaklı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

İhtiyati hacze itiraz eden borçlu vekili, ihtiyati haciz kararı vermeye yetkili mahkemenin genel yetki kuralları uyarınca borcun yerine getirileceği veya aleyhine ihtiyati haciz istenenin ikametgah mahkemesi olduğunu ileri sürerek, ihtiyati haciz kararının kaldırılmasını istemiştir.

Alacaklı vekili, itirazın yerinde bulunmadığını savunmuştur.

Mahkemece, ihtiyati hacze dayanak yapılan çekin Bursa'da keşide edildiği, borçlu şirketin muamele merkezinin de Bursa olduğu gerekçesiyle itirazın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, alacaklı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, alacaklı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, alacaklı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 06.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.