muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6200, Karar No: 2013/4745, Tarih: 08.05.2013

Kabule göre de;

TCK'nın 247/1, 249, 43/1. maddelerinin bu sıra dahilinde uygulanması gerektiği gözetilmeyerek aynı Kanunun 61. maddesine aykırı davranılması,

5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle suç işleyen sanık hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesi uyarınca “cezanın infazından sonra işlemek üzere hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kullanmasının yasaklanmasına” karar verilmesi yerine, öngörülen yasaklamanın suç sırasındaki göreviyle sınırlı tutularak yazılı şekilde sadece “memuriyetten yasaklanmasına” şeklinde hüküm kurulması,

Temel cezanın ve teselsül artırımının alt sınırdan belirlenmesine rağmen TCK'nın 53/5. maddesi ile hak yoksunluğuna hükmolunurken orantılılık ilkesine aykırı olarak yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden üst sınırdan uygulama yapılması,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 16/12/2008 gün ve 2008/146-235 sayılı Kararına ve 5237 sayılı TCK'nın 55/1. maddesine göre mağdurun belli olması ve maddi menfaatin suçun mağduruna iade edilebileceği durumlarda zimmetin maddi konusunu oluşturan değerlerin müsaderesine karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Hükümden sonra 05/07/2012 gün ve 28344 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasanın 86. maddesi ile eklenen 5237 sayılı TCK'nın 250/4. maddesine göre sağlanan menfaatin değeri ve mağdurun ekonomik durumu gözetilerek sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, O yer C.Savcısı, sanık müdafii ve Hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6382, Karar No: 2021/30099, Tarih: 23.12.2021

**4. Ceza Dairesi         2019/6382 E.  ,  2021/30099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık ... müdafisi, katılan vekili

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanık ..., ... ve ... hakkında hırsızlık eylemlerinden kurulan hükümlerde öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre, verildikleri tarih itibariyle hükümlerin temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, katılan ... vekilinin TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE,

2-Sanık ... hakkında hırsızlık ve tehdit eylemlerinden verilen mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde ise;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Mahkemece sanığa yükletilen eylemlerin yağma suçunu oluşturduğu ve bu nedenle görevli mahkemenin Ağır Ceza Mahkemesi olduğuna dair kararına yönelik İnegöl Ağır Ceza Mahkemesince verilen 27/05/2014 tarihli, görevsizlik kararının kaldırılmasına yönelik kararın görev uyuşmazlığı olarak değerlendirilmesi ve dosyanın görev uyuşmazlığını çözmek üzere ilgili Yargıtay dairesine gönderilmesi gerekirken yargılamaya devamla hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafisinin ve katılan ... vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye gerekçe yönünden aykırı olarak, sair hususlar incelenmeksizin HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 23/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5597, Karar No: 2022/14398, Tarih: 20.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/5597 E.  ,  2022/14398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Antalya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen kamulaştırmasız el koymadan kaynaklı tazminat davasının yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi davalı ... Belediyesi vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava konusu Antalya İli, Muratpaşa İlçesi, Kışla Mahallesi 269 ada 16 ( yeni 2828 ada 6 ) parselden geçen yolun genişliği ve bu yolun dava tarihi olan 28.07.2015 tarihi ana arter listesinde bulunup bulunmadığı Antalya Büyükşehir Belediye Başkanlığından ayrı ayrı sorulduktan sonra,

Alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3834, Karar No: 2018/5087, Tarih: 24.05.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/3834 E.  ,  2018/5087 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir, geçici iş göremezlik ödemeleri ve tedavi gideri nedeniyle uğranılan Kurum zararının davalıdan tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa'nın 21. maddesidir.

13.05.2015 tarihli kusur raporunda; davalı işveren'in %80 oranında ,sigortalının %20 oranında kusurlu olduklarının belirtildiği, 26.10.2015 tarihli raporda ise, davalı işveren ... 'nın %75 oranında kusurlu olduğu ve kazada %25 oranında kaçınılmazlık faktörünün etkili olduğunun belitildiği ve raporlar arasındaki çelişki giderilmeksizin 26.10.2015 tarihli raporun hükme esas alındığı anlaşılmıştır.

İş kazası ve meslek hastalıklarının büyük bölümü işverenler tarafından iş sağlığı ve iş güvenliği konusundaki mevzuat hükümlerine uyulması ile önlenebilecek niteliktedir. Ancak kaçınılmaz dış etkenler ve kötü rastlantılar nedeniyle işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda hukuki ve teknik tüm gerekler yerine getirildiği halde iş kazası veya meslek hastalığı gerçekleşebilmektedir ki; bunlar “kaçınılmazlık” olarak değerlendirilmektedir. Bu bağlamda; kaçınılmazlık, olayın meydana geldiği tarihte ve iş kazaları bakımından süreçte bilimsel ve teknik kurallar ve olanaklar gereğince alınacak tüm önlemlere rağmen zararın kısmen veya tamamen meydana gelmesi durumu olarak tanımlanabilir. Bu gerçekten hareketle 5510 sayılı Kanun’un 21/1’inci maddesinde “İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır” hükmüne yer verilmiştir. Bu düzenleme gereği; kaçınılmazlığın varlığı durumunda işverenin rücu tazminatı sorumluluğunu aynı oranda sınırlandırması gerekecektir.

Kaçınılmazlık olgusunda, işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda geçerli mevzuat hükümleri çerçevesinde, doğabilecek olası zararlı sonuçların önlenmesi yönünde, duruma ve koşullara göre ilgililerden beklenebilecek tüm özenli ve dikkatli çabaya karşın, sigortalıyı bedence veya ruhça arızaya uğratan iş kazasının meydana gelmesi durumunda söz edilebilir. Günümüz teknolojisinde bir takım olayların sonuçlarının kısmen kaçınılmazlık/kötü rastlantılarla açıklanması, alınabilecek önlemler düşünüldüğünde olanaksızdır. Kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların birçoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki, her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

Ayrıca, “kaçınılmazlık, ... uygulamasında, hukuksal ve teknik anlamda, olayın meydana geldiği tarihte geçerli olan bilimsel ve teknik tüm önlemlere rağmen zararın meydana geldiği ve önlenemediği durumları anlatan bir kavram…” (Prof. Dr. A.Can Tuncay, Kurumun işverene Rücuu - Olayda Kaçınılmazlık Durumu, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 185) olup; bu olgunun kabulünün koşulu, “…vuku bulan olaya karşı koyulmazlık hali ve her türlü tedbirin alınmasına rağmen gerçekleşmesi önlenemeyen ve objektif bir kaçınılmazlık durumunun söz konusu olmasıdır. Umulmadık bir hal kaçınılmazlık olarak nitelenemeyecektir. Ummamak, ummayı düşünmemek ve zarar verici olay ile karşılaşmak, kaçınılmazlık olarak değerlendirilemez.” (Prof. Dr. Berin Engin, ... ve ... Sigortası Kanunu İşverene Rücuya Nasıl Bakıyor?, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 139).

Anayasanın “Kişinin dokunulmazlığı, maddi ve manevi varlığı” başlıklı 17’nci maddesinin birinci fıkrasında; herkesin, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu belirtildikten sonra “yaşama hakkı” güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde, iş ve ... güvenlik mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, ... düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümler getirilmiştir. Kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; işyerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık koşullarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak önlemleri, aynı şekilde işyerinde iş kazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir. Uygulamada önemli olan, işverenin iş kazasına neden olmuş hareketinin işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının belirlenmesi işidir. Bu konuda yapılacak ilk yargı işlemi, mevcut hükümlere göre alınacak önlemlerin neler olduğunun saptanmasıdır. Mevzuat hükümlerince öngörülmemesine karşın, alınması gerekli başkaca bir tedbir varsa, bunların da tespiti zorunluluğu açıktır. Anılan önlemlerin işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin önlemlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur oranı belirlenecektir. Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve kanunda belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir. İşçi sağlığı, iş güvenliği ve yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin eğitimi, bir kısım mevzuat hükümlerini içerir belgelerin kendilerine verilmesini değil, eylemli olarak, bu bilgilerin aktarımı ve öneminin kavratılması ile sağlanabilir. Eğitimden sonraki aşama ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği ile ilgili önlemlerin alındığının ve uygulandığının denetlenmesidir. İşverenlerce, iş güvenliği açısından yaşamsal öneme sahip bulunan araç ve gereçlerin sigortalılar tarafından kullanılması sağlandığında, kazalanma olasılığının tamamen ortadan kaldırılabileceği de, yadsınamaz bir gerçektir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, belirtilen maddi ve hukuki olgular gözetilerek, iş kazasının oluşumunda kaçınılmazlık faktörünün uygulama yeri ve etkisinin bulunmadığı hususunda ve mevcut raporlar arasındaki çelişkiyide giderecek şekilde yeniden rapor alınması gerekirken, yetersiz bilirkişi heyet raporuna dayalı olarak karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, belirtilen maddi ve hukuki olgular gözetilerek, iş kazasının oluşumunda kaçınılmazlık faktörünün uygulama yeri ve etkisinin bulunmadığı hususunda ve mevcut raporlar arasındaki çelişkiyide giderecek şekilde yeniden rapor alınması gerekirken, yetersiz bilirkişi heyet raporuna dayalı olarak karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 24.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10673, Karar No: 2012/4065, Tarih: 04.04.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/10673 E.  ,  2012/4065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili müvekkiline trafik sigortalı, davalıya ait aracın dava dışı İstanbul Park Org. A.Ş.’ye ait pistin kapısına çarpması sonucu oluşan hasar bedelinin hak sahiplerine ödendiğini bildirip, kaza sırasında sigortalı araç sürücüsünün tam kusurlu ve alkollü olması nedeniyle fazlaya dair hakları saklı kalmak üzere 3. şahsa ödenen 7.881,00 TL’nin 03.02.2009 ödeme tarihinden itibaren işleyecek en yüksek mevduat faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, kazanın münhasıran alkolün etkisiyle meydana gelmediğini, kazanın oluşunda havanın sisli, yerin kaygan oluşunun etkili olduğunu bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre davalı şirketin sigortalısı olan davalının kazanın meydana gelmesinde tam kusurlu olduğu belirtilerek davanın kabulü ile 7.881,00 TL. tazminatın 03.02.2010 ödeme tarihinden itibaren kısa vadeli kredilere uygulanan en yüksek mevduat faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, her ne kadar mahkemece davalının olayda tam kusurlu olması sebebiyle davanın kabulüne karar verilmişse de hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporuna göre kazanın münhasıran alkolün etkisi altında meydana geldiğinin tespit edilmesine göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 66,65 TL fazla alınan peşin harcın istek halinde temyiz eden davacı ... şirketine geri verilmesine 4.4.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9506, Karar No: 2013/914, Tarih: 12.02.2013

**1. Ceza Dairesi         2009/9506 E.  ,  2013/914 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 3 - 2008/91891

MAHKEMESİ : Mersin 3. Ağır ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO: 25/12/2007, 2007/372 (E) ve 2007/444 (K)

SUÇ : Kasten yaralama, kasten öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Hükmedilen ceza miktarına göre sanık Enver müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin CMUK'nun 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2- Sanıklar Enver ve Selahattin'in "mağdur Enver'i kasten yaralama" suçundan verilen adli para cezaları miktarları itibarıyla 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. maddesine göre kesin nitelikte olup, temyiz kabiliyetleri bulunmadığından, müdafiilerinin bu suçlara yönelik temyiz isteminin CMUK'nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiş, temyiz edenlerin sıfatları ve dilekçelerinin içeriklerine göre temyiz incelemesi, sanıklar Enver ve Selahattin'in "mağdur Ahmet'i öldürmeye teşebbüs" suçundan verilen hükümler yönünden yapılmıştır.

3- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar Enver ve Selahattin'in "mağdur Ahmet'i öldürmeye teşebbüs" suçlarının sübutu kabul, cezayı azaltıcı yaş küçüklüğü ve takdiri indirim nedenlerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık Selahattin müdafiinin bir sebebe dayanmayan; sanık Enver müdafiinin sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Dosya kapsamına göre, sanık Selahattin ile mağdur Emin arasında önceye dayalı çekişme bulunduğu, olay günü Selahattin'in yanında sanık Enver ve kimliği tespit edilemeyen şahıslarla birlikte Emin'in yanına geldiği, o sırada mağdur Ahmet'in de Emin'le birlikte olduğu, Selahattin'de Bıçak, Enver'de ise sopa gören ve kendisine karşı bir saldırı olacağını tahmin eden Emin'in Selahattin'i bıçakla omuzundan yaralaması üzerine, Selahattin'in bıçakla Ahmet ve Emin'i yaraladığı, Enver'in de sopa ile kavgaya dahil olduğu, sol koltuk altı, sırt, baş, sol dirsek ve sağ elinden bıçak isabetleri alan Ahmet'in pankreas harabiyetine ve hayati tehlikeye neden olacak şekilde yaralandığı olayda,

a) Sanık Selahattin yönünden,

Mağdur Ahmet'in, suç tarihinde TCK'nun 6/l-b maddesi kapsamında "çocuk" olduğu anlaşıldığı halde, TCK'nun 82/1-e, 35, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca cezalandırılması yerine, suçun niteliğinde yanılgıya düşülerek, yazılı biçimde TCK'nun 81, 35, 39 ve 62. maddeleri uyarınca cezalandırılması,

b) Sanık Enver yönünden,

a) Sanık Selahattin yönünden,

Mağdur Ahmet'in, suç tarihinde TCK'nun 6/l-b maddesi kapsamında "çocuk" olduğu anlaşıldığı halde, TCK'nun 82/1-e, 35, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca cezalandırılması yerine, suçun niteliğinde yanılgıya düşülerek, yazılı biçimde TCK'nun 81, 35, 39 ve 62. maddeleri uyarınca cezalandırılması,

b) Sanık Enver yönünden,

Sanığın "mağdur Ahmet'i öldürmeye teşebbüs" suçunu sanık Selahattin ile beraber, eylem üzerinde tam bir fiili hakimiyet kurarak, birlikte işledikleri anlaşıldığı halde, "fail" sıfatıyla TCK'nun 37, 82/1-e, 35, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca cezalandırılması yerine, suçun niteliğinde ve iştirakin derecesinde yanılgıya düşülerek, yazılı biçimde "yardım eden" sıfatıyla TCK'nun 81, 35, 39, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca cezalandırılması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu sebeplerle yerinde görüldüğünden, hükümlerin, tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanıkların kazanılmış haklarının korunmasına, 12/02/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12694, Karar No: 2022/17730, Tarih: 28.11.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/12694 E.  ,  2022/17730 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bölge adliye mahkemesince verilen sanık ... müdafi tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK.nın 293/2. maddesinde yer alan "Hüküm, temyiz eden Cumhuriyet Savcısına veya ilgililere gerekçesiyle birlikte açıklanmamışsa; hükmün temyiz edildiğinin bölge adliye mahkemesince öğrenilmesinden itibaren gerekçe, yedi gün içinde tebliğ edilir." Aynı Yasanın 294/1. maddesinde yer alan "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve yine aynı Yasanın 295. maddesinde yer alan "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." şeklindeki düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanık ... müdafi tarafından verilen hükme yönelik CMK.nın 291. maddesinde belirtilen 15 günlük yasal süre içerisinde temyiz dilekçesi sunulduğu ancak temyiz dilekçesinin gerekçe içermediği anlaşıldığından, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarih ve 2019/9. MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanık ... müdafine tebligatın yapıldığı tarihten itibaren CMK.nın 295/1. maddesi uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve sanık ... müdafii süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 28.11.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5102, Karar No: 2017/2013, Tarih: 09.03.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/5102 E.  ,  2017/2013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... ... 21. Sulh Hukuk, ... Sulh Hukuk ve... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece Hukuk Mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

Dosya kapsamına göre, ... ... 21. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının MERNİS adresinin ... olduğu, ... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının MERNİS adresinin ... olduğu,... Sulh Hukuk Mahkemesince de yine kısıtlı adayının MERNİS adresinin "...olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmişse de kısıtlı adayının nerede ikamet ettiğine dair kolluk vasıtasıyla araştırma yapılmamıştır. Bu nedenle kısıtlı adayının nerede ikamet ettiğinin tespit edilebilmesi için kolluk vasıtasıyla, dosyada mevcut bütün adreslerde araştırma yaptırıldıktan sonra merci tayini incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 09/03/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7378, Karar No: 2022/8978, Tarih: 18.05.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/7378 E.  ,  2022/8978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme ve kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

1) Konya Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 17.04.2015 tarih ve 2015/6335 esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında dava şartı olan mütalaaya uygun olarak 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma ve 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarından kamu davası açıldığı, "sahte fatura kullanma" ve "sahte fatura düzenleme" suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olup birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeden, 2011 takvim yılı için sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarından iki ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden tek bir mahkûmiyet hükmü kurulması,

2) Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK’nin 7/2. maddesi de gözetilerek sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.