muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8146, Karar No: 2024/226, Tarih: 17.01.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/8146 E.  ,  2024/226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

KARAR : Davanın kısmen kabulüne

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonunda Yargıtay 7. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davacı Selim Alyamaç ve müdahil davacı ... ve müştereklerinin davasının reddine, müdahil davacı Hazinenin davasının ise kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının müdahil davacı ... ve müşterekleri vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine İlk Derece Mahkemesince ek kararla kararın kesinleştiği belirtilerek temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin ek kararı müdahil davacı ... ve müşterekleri vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz istemi, müdahil davacı ... ve müşterekleri vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik İlk Derece Mahkemesinin 06.07.2022 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 ... Kanun) Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası hükmüne göre bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, 1086 ... Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 ... Kanun) temyiz ve karar düzeltmeye ilişkin hükümleri yürürlükte olup 1086 ... Kanun'un 432 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince kadastro mahkemelerinde temyiz süresi onbeş gündür. Temyiz dilekçesinin süresinden sonra verilmesi halinde anılan Kanun'un 432 inci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince İlk Derece Mahkemesince temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen kararın, temyiz isteğinde bulunanlardan ...'e 09.08.2006, müdahil davacı ... Göknar mirasçılarından olup, temyiz isteğinde bulunan Kudbettin Göknar'a 23.03.2005, ...'a 23.03.2005, Abdürrezzak Göknar'a 23.03.2005, ...'a 23.03.2005, müdahil davacı Recep Yılmaz'a (temyiz eden ... murisi) 31.01.2005, müdahil davacı ...'a (temyiz eden ...'ın babası) 31.01.2005, müdahil davacı olup, temyiz eden ...'a ise 31.01.2005 tarihinde tebliğ edildiği, buna karşın temyiz dilekçesinin ise yasal süre geçirildikten ve hükmün kesinleşmesinden sonra 05.07.2022 tarihinde verildiği, müdahil davacı ... Kızıl'a (temyiz eden ... murisi) ise gerekçeli kararın 06.12.2004 tarihinde tebliğ edildiği ve temyizi (ve başkaca temyizler) üzerine de hükmün Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 21.06.2012 tarihli ve 2012/2543 Esas, 2012/4820 Karar ... kararı ile, temyiz isteklerinin reddi ile "hükmün onanmasına" karar verilip, karar düzeltme yoluna da başvurulmaması nedeni ile "onama üzerine" kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Temyiz dilekçesinin süre aşımı/kararın kesinleştiği sebebiyle reddine ilişkin İlk Derece Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

İlk Derece Mahkemesince verilen 06.07.2022 tarihli ek kararın ONANMASINA,

80,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 346,90 TL'nin temyiz edenden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

17.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi. .
Yargıtay — Esas No: 2022/12409, Karar No: 2023/53, Tarih: 10.01.2023

**12. Hukuk Dairesi         2022/12409 E.  ,  2023/53 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Borçlunun ödeme şartını ihlâli

İNCELEME KONUSU KARAR : Tazyik Hapsi

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : ... Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

İnegöl 1. İcra Ceza Mahkemesinin 07.10.2021 tarihli ve 2021/6 esas, 2021/545 sayılı kararı ile sanık Mehmet Yıldırımer'in borçlunun ödeme şartını ihlâli suçundan 2004 sayılı İcra ve İflâs Kanunu’nun 340. maddesi gereğince 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, itiraz edilmeksizin 11.11.2021 tarihinde usulüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

... Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 26.09.2022 tarihli ve 94660652-105-16-3322-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.11.2022 tarihli ve KYB-2022/130455 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I.İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.11.2022 tarihli ve KYB- 2022/130455 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, 2004 sayılı Kanun'un 340. maddesi gereğince taahhüdü ihlâl suçunun oluşması için taahhüt tutanağında toplam borç miktarının, işleyen ve işleyecek faizin, vekâlet

ücreti, icra harç ve giderlerinin birlikte belirlenerek borçlunun taahhüdüne esas olan miktarın açıkça gösterilmesi gerektiği, Ankara 26. İcra Mdüdürlüğünün 2020/105 talimat sayılı dosyasında alınan 22/09/2020 tarihli taahhütnamede, icra takibi ile bir ilgisi olmadığı halde peşin harcın ve vekalet harcının borç olarak gösterilmesi nedeniyle taahhüdün geçerli olmadığı anlaşılmakla, sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmadığından beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II.GEREKÇE

1.Sanığın, yargılama konusu eylemi için 2004 sayılı Kanun’un 340. Maddesinde "üç aya kadar tazyik hapsi" öngörüldüğü belirlenmiştir.

2. 2004 sayılı Kanun’un “Borçlunun ödeme şartını ihlâli halinde ceza” başlıklı 340. maddesi "111 inci madde mucibince veya alacaklının muvafakati ile icra dairesinde kararlaştırılan borcu ödeme şartını, makbul bir sebep olmaksızın ihlâl eden borçlunun, alacaklının şikâyeti üzerine, üç aya kadar tazyik hapsine karar verilir. Hapsin tatbikine başlandıktan sonra borçlu borcun tamamını veya o tarihe kadar icra veznesine yatırmak zorunda olduğu meblağı öderse tahliye edilir; ödemelerini tekrar keserse, hakkında tazyik hapsine yeniden karar verilir. Ancak, bir borçtan dolayı tazyik hapsinin süresi üç ayı geçemez." şeklinde düzenlenmiştir.

3.5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun’un 2/l. Maddesinde disiplin hapsi; "Kısmî bir düzeni korumak amacıyla yaptırım altına alınmış olan fiil dolayısıyla verilen, seçenek yaptırımlara çevrilemeyen, önödeme uygulanamayan, tekerrüre esas olmayan, şartla salıverilme hükümleri uygulanamayan, ertelenemeyen ve adlî sicil kayıtlarına geçirilmeyen hapsi" olarak tanımlanmıştır.

4.2004 sayılı Kanun'un da icra suçlarıyla ilgili hükümlerin 331 ilâ 345/b maddeleri arasında, muhakeme usulüne ilişkin hükümlerinin ise 346 ilâ 354 üncü maddelerinde düzenlendiği, icra suçlarının, suç olarak düzenlenmek suretiyle hapis ve adlî para cezası şeklinde yaptırımlara bağlananlar ile disiplin veya tazyik hapsi yaptırımına bağlananlar şeklinde ikili bir ayrıma tâbi

tutulduğu, disiplin hapsi veya tazyik hapsinin, bir suç karşılığı olmayıp kısmî bir düzeni korumak amacıyla yaptırım altına alınmış bir fiil karşılığı olarak uygulanan seçenek yaptırımlara çevrilemeyen, ön ödeme uygulanamayan, tekerrüre esas olmayan, şartla salıverilme hükümleri uygulanamayan, ertelenemeyen ve adlî sicil kayıtlarına geçirilmeyen yaptırımlardır.

5.2004 sayılı Kanun'un 340. maddesi gereğince taahhüdü ihlal suçunun oluşması için taahhüt tutanağında toplam borç miktarının, işleyen ve işleyecek faizin, vekalet ücreti, icra harç ve giderlerinin birlikte belirlenerek borçlunun taahhüdüne esas olan miktarın açıkça gösterilmesi gerekir. Taahhüt tutanağında toplam borç miktarının, işleyen ve işleyecek faizin, vekalet ücreti, icra harç ve giderlerinin ayrı ayrı gösterilmemesi halinde taahhütte belirsizlik oluşacağından taahhüt geçerli olmayacaktır.

6.Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; 2004 sayılı Kanun'un 340. maddesi gereğince taahhüdü ihlâl suçunun oluşması için taahhüt tutanağında toplam borç miktarının, işleyen ve işleyecek faizin, vekâlet ücreti, icra harç ve giderlerinin birlikte belirlenerek borçlunun taahhüdüne esas olan miktarın açıkça gösterilmesi gerektiği, Ankara 26. İcra Mdüdürlüğünün 2020/105 talimat sayılı dosyasında alınan 22.09.2020 tarihli taahhütnamede, icra takibi ile bir ilgisi olmadığı halde peşin harcın ve vekalet harcının borç olarak gösterilmesi nedeniyle taahhüdün geçerli olmadığı anlaşılmakla, sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmadığından beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III.KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE;

2. İnegöl 1. İcra Ceza Mahkemesinin 07.10.2021 tarihli ve 2021/6 esas, 2021/545 sayılı kararının 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, sanık hakkında ödeme şartını ihlali eyleminden dolayı hükmolunan tazyik hapsinin kaldırılmasına, bu eylemle ilgili olarak sanık hakkında tazyik hapsi infaz edilmekte ise salıverilmesine;

III.KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE;

2. İnegöl 1. İcra Ceza Mahkemesinin 07.10.2021 tarihli ve 2021/6 esas, 2021/545 sayılı kararının 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, sanık hakkında ödeme şartını ihlali eyleminden dolayı hükmolunan tazyik hapsinin kaldırılmasına, bu eylemle ilgili olarak sanık hakkında tazyik hapsi infaz edilmekte ise salıverilmesine;

5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13789, Karar No: 2013/15311, Tarih: 28.10.2013

**8. Hukuk Dairesi         2012/13789 E.  ,  2013/15311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: Tapu iptali ve kal

Hazine ile... ..., ... ihbar olunan ... ve Karayolları Genel Müdürlüğü aralarındaki tapu iptali ve kal davasının reddine dair ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 25.02.2010 gün ve 33/64 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili dava dilekçesinde özetle; davalılara ait 440 ada 2 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisinin deniz yönünde kaldığını kumsal niteliğinde bulunduğunu açıklayarak davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile tescil harici bırakılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.Davalılar ayrı ayrı davanın reddine karar verilmesini savunmuşlardır.Mahkemece, hükmüne uyulan Yargıtay bozma ilamından sonra 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinden bahisle hak düşürücü süre geçtiği için davanın reddine karar verilmiştir.Hüküm süresi içerisinde Hazine vekili tarafından dilekçesinde yazılı olan gerekçelerle bozma istekli olarak temyiz edilmiştir.Toplanan deliller, tüm dosya kapsamından; tapu kaydı getirilmiştir. 440 ada 2 parsel 4909 m2 olarak, kargir ev ve kumsal tarla niteliğiyle ... Özel İdaresi adına kamulaştırma yoluyla 03.07.2003 tarihinde tescil edildiği görülmüştür.... Valiliğinin dosyada mevcut yazısına göre, bu yerde kıyı kenar çizgisinin idarece belirlenerek 09.09.1976 tarihinde onaylandığını bildirmiştir. Yapılan keşifler sonucu düzenlenen bilirkişi raporu dosya içerisindedir. Hemen belirtmek gerekir ki, Anayasa Mahkemesi'nin 12.05.2011 tarih, 2009/31 Esas- 2011/77 Karar sayılı kararında özetle; “…25.02.2009 gün ve 5841 sayılı çeşitli kanunlarda değişiklik yapılmasına dair kanunun 2. maddesi ile 21.06.1987 günlü 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen cümlenin ve 3. maddesi ile 3402 sayılı aynı Kanuna eklenen geçici 10.maddenin Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline …” karar verilmiş ve bu iptal kararı 23.07.2011 tarihli resmi gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmiştir. Kural olarak, Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararları makable şamil değildir. Ancak, Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'nın 153/2. maddesi ve 10.03.1969 gün, 1/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçe bölümünde açıklandığı üzere iptal; kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkların etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Bu durumda, Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararının derdest olan davalara uygulanacağında kuşku bulunmamaktadır.Kaldı ki 6100 sayılı HMK'nun 33. maddesinde yer alan “… Hakim Türk Hukukunu resen uygular…” hükmü ile ifadesinde yer bulunan yasal ilkede gözönünde tutulduğunda Anayasa Mahkemesi'ni iptal kararlarını derdest davalar yönünden uygulanması zorunluluğu vardır. Kaldı ki, Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararları yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar ve gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı kuşkusuzdur.Hal böyle olunca yukarıda açıklanan karar, tevdi içtihad ve Anayasa'nın 153/3. maddesi gözönünde alındığında iptal kararının derdest olan iş bu davada uygulanacağı kuşkusuzdur. Öte yandan, işin esasının 3621 sayılı Kanunu hükümleri çerçevesinde idarece belirlenmiş ve kesinleşmiş kıyı kenar çizgisi haritası yada 28.11

. Kaldı ki, Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararları yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar ve gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı kuşkusuzdur.Hal böyle olunca yukarıda açıklanan karar, tevdi içtihad ve Anayasa'nın 153/3. maddesi gözönünde alındığında iptal kararının derdest olan iş bu davada uygulanacağı kuşkusuzdur. Öte yandan, işin esasının 3621 sayılı Kanunu hükümleri çerçevesinde idarece belirlenmiş ve kesinleşmiş kıyı kenar çizgisi haritası yada 28.11.1997 tarih, 5/3 sayılı içtihadı Birleştirme Kararı uyarınca kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi buna göre dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisinin deniz yönünde kalıp kalmadığının açıklığa kavuşturulması, ayrıca 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 36. maddesine bir kısım ilaveler getiren 36/A maddesi hükmüne göre kadastro işlemleri sebebi ile açılan davalar nedeniyle yargılama giderlerinden ve avukatlık parasından davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı hususunun göz önünde bulundurulması, rahatsız olacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru olmamıştır.Davacı Hazine vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerindedir. Kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 28.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31375, Karar No: 2013/20015, Tarih: 12.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/31375 E.  ,  2013/20015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 03/03/2008 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 12/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.