muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1405, Karar No: 2013/520, Tarih: 26.11.2013

Bu genel açıklamalardan sonra uyuşmazlık konusunda doğru bir hukuki çözüme ulaşılabilmesi bakımından kapıları açık, kontak anahtarı kapının yan cebine bırakılan aracın, anahtarı bulunup çalıştırılarak götürülmesi fiilinin vasıflandırılmasında fayda bulunmaktadır.

Araç sahibinin aracın kapılarını açık, kontak anahtarını üzerinde bırakarak eşyasının korunması hususunda üzerine düşen hiçbir yükümlülüğü yerine getirmediği veya kapıları açık olan aracın kontak anahtarının basit de olsa herhangi bir araştırma yapılmaksızın ve ilk bakışta görülebilecek şekilde araç içerisinde bırakıldığı bir durumda aracın çalınması fiilinin, 765 sayılı Kanunun yürürlükte olduğu dönemde 491/ilk maddesine uyan hırsızlık suçunu oluşturduğu yönündeki öğreti ve yargısal kararlarla istikrar kazanmış uygulamanın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu açısından da geçerli olacağı, dolayısıyla kapıları açık olup, kontak anahtarı üzerinde ya da açıkta veya görülebilir bir yerde bırakılan aracın çalınması fiilinin, 5237 sayılı TCK'nun 141/1. maddesine uyan "basit hırsızlık" suçunu oluşturduğunun kabulü gerekmektedir. Ancak kapıları açık bırakılmakla birlikte, anahtarı kontak üzerinde değil de, aracın içerisinde torpido gözü ya da gizli bölme gibi dışarıdan bakıldığında görülemeyen herhangi bir yerine saklanmış ve sanık basit de olsa bir araştırma yapıp anahtarı bularak aracı çalmış ise, eylem suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 765 sayılı Kanunun 493. maddesinin ikinci fıkrasındaki "üç seneden sekiz seneye kadar hapis" cezasını gerektiren "cürmü işlemek veya çalınmış eşyayı başka yere kaldırmak için taklit anahtar yahut sair aletler kullanarak veya sahibinin terk veya kaybettiği anahtarı elde ederek yahut haksız yere elinde bulundurduğu asıl anahtarla bir kilidi açarak" hırsızlık suçunu oluşturacaktır. Bu suçun 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'daki karşılığı ise 142. maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendindeki "üç yıldan yedi yıla kadar hapis" cezasını gerektiren "haksız yere elde bulundurulan veya taklit anahtarla ya da diğer bir aletle kilit açmak suretiyle" hırsızlıktır.

Öte yandan ceza hukukunda genel kural, suçun işlendiği tarihte yürürlükte bulunan kanunun uygulanmasıdır. Sonradan yürürlüğe giren bir kanunun, yürürlük tarihinden önce işlenen suçlara tatbik edilebilmesi, ancak lehe sonuçlar doğurması durumunda mümkündür. Önceki ve sonraki kanunlara göre hükmedilecek cezalar ve güvenlik tedbirleri aynı ise, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren kanunun uygulanmasına imkân bulunmamaktadır.

Ceza kanunlarının zaman bakımından uygulanmasına ilişkin kurallar, suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK'nun 2. maddesinde hüküm altına alınmış olup, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesinde de benzer düzenlemelere yer verilmiştir.

Ceza kanunlarının zaman bakımından uygulanmasına ilişkin kurallar, suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK'nun 2. maddesinde hüküm altına alınmış olup, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesinde de benzer düzenlemelere yer verilmiştir.

Lehe olan kanunun belirlenmesine ilişkin 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesinin; "Lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir" şeklindeki hükmü, 23.02.1938 gün ve 23-9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ve öğretide bu konuya ilişkin ileri sürülen görüşler birlikte değerlendirildiğinde; lehe kanunun belirlenmesi amacıyla, sabit kabul edilen maddi olaya suç tarihinde yürürlükte olan kanunlar ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hiçbir hükmü karıştırılmadan bir bütün halinde uygulanması ve uygulama neticesinde ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması gerekir. Buna karşın, yerel mahkemece aynı konuda önceki ve sonraki kanun hükümlerinin uygulanmaması yönünde irade ortaya konulması halinde uygulanmayan hükümlere ilişkin karşılaştırma yapılmasının mümkün olamayacağı ortadadır.

Uyuşmazlık konusu bu bilgiler ışığında değerlendirildiğinde;

Yerel mahkemece, sabit kabul edilen maddi olaya, suç tarihinde yürürlükte bulunan kanunlar ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hiçbir hükmü karıştırılmadan bir bütün halinde uygulanıp, neticesinde ortaya çıkan sonuçlar birbiriyle karşılaştırılmak suretiyle lehe kanunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, suç tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan 5237 sayılı TCK'nun lehe olduğunun kabulü ile hüküm kurulması ve sanığın, kapıları açık, kontak anahtarı sol ön kapısının "kapı cebi" olarak tabir edilen bölmesine, herhangi bir araştırma yapılmasına gerek olmadan ve ilk bakışta herkes tarafından görülebilecek biçimde bırakılan aracı, söz konusu anahtarı bulunduğu yerden alıp kullanarak çalması şeklindeki eyleminin, 765 sayılı Kanunun 491/ilk ile karar tarihi itibarıyla yürürlükte olan 5237 sayılı TCK'nun 141/1. maddelerinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturacağı gözetilmeden, eylemin vasıflandırılmasında hata yapılarak 5237 sayılı TCK'nun 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması isabetsizdir.

Bu itibarla haklı nedenlere dayanmayan itirazın reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan sekiz Genel Kurul Üyesi; "sanığın fiilinin haksız yere elde bulundurulan anahtarla kilit açmak suretiyle hırsızlık suçunu oluşturacağı, dolayısıyla itirazın kabulüne karar verilmesi gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.11.2013 tarihinde yapılan müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından 26.11.2013 günü yapılan ikinci müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19681, Karar No: 2011/6175, Tarih: 06.04.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/19681 E.  ,  2011/6175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaza el atmanın önlenmesi ve meydana gelen zararın tazmini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaza el atmanın önlenmesi ve meydana gelen zararın tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre, davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 06.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/395, Karar No: 2012/9832, Tarih: 05.11.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/395 E.  ,  2012/9832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ile ... ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair Hanak Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 28.02.2011gün ve 55/40 sayılı hükmün Yarıtay'ca incelenmesi davacı tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ..., davalıla...,..,... ve ... adına tespit edilen 24 parça taşınmazın ortak kök muris ...'tan kaldığını, taşınmazlar üzerinde yakın muris ... aracılığı ile 1/3 oranında miras payı bulunduğunu, İstanbul'da bulunması nedeniyle davalılar adına tespit edildiğini açıklayarak tapu kayıtlarının l/3 oranında iptaliyle yakın muris ... mirasçıları adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Usulüne uygun tebligata rağmen davalılar yargılama oturumlarında temsil olunmamışlardır.

Mahkemece, taraf teşkili hususunda verilen kesin süre gereğinin yerine getirilmediği açıklanmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir. Hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller ve dosya kapsamından, dava miras payına dayalı pay iptali ve tescil isteğine ilişkindir. Mahkemece yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmiş ise de, verilen karar usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır. Şöyle ki; 20.01.2010 tarihli oturumda, kayıt maliki Hazine ile gerçek kişilerin davaya dahil edilmesi ve taraf teşkilinin sağlanması için davacı tarafa 30 günlük kesin süre verilmesine, davacının mazeret bildirmesi nedeniyle kesin süre ve sonuçlarının meşruhatlı olarak davacıya tebliğine karar verilmiştir. Davetiye 27.01.2011 tarihinde davacıya tebliğ edilmiş ise de, davetiyeye kesin süre ve sonuçlarını hatırlatan herhangi bir meşruhat düşülmemiştir. O halde; mahkemece verilen sürenin HUMK.nun 163. maddesinin (6100 sayılı HMK.nun 94.m.) hükmüne uygun olduğundan söz edilemez. Kesin sürenin hukuki sonuç doğurabilmesi için taraflara yükletilecek hak ve borçlar açık bir biçimde belirtildikten sonra bu hakların ve yükümlülüklerin kesin süre içinde yerine getirilmesi konusunda aynı zamanda uyarılması lazımdır. Davacı adına çıkarılan tebligatta herhangi bir uyarı ibaresine rastlanılmamıştır. Bu nedenle çıkarılan tebligat ve verilen kesin süre usulüne uygun bulunmadığına göre yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Davacının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü ile hükmün yazılı nedenlerle 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, sair hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, yine 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK.nun 388/4 (HMK.m 297/ç) ve HUMK.nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 18,40 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 05.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30726, Karar No: 2014/19201, Tarih: 07.07.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/30726 E.  ,  2014/19201 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2012/64253

MAHKEMESİ : Akhisar 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/01/2012

NUMARASI : 2010/14 (E) ve 2012/43 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın, tüm aşamalarda “zeytin ağaçlarının bulunduğu taşınmaz üzerinde ihtilaf bulunduğunu, ortak murislerinden intikal eden taşınmazın satışı yapılırken mağdura gerçekte satın aldığı taşınmaz dışında başka bir taşınmazın (zeytin ağaçlarının bulunduğu taşınmazın) tapuda devrinin yapıldığını” savunması, tanıklar M. D. ve H. T.'ünde sanık savunmalarını destekler nitelikte beyanda bulunduklarının anlaşılması karşısında, sanık ve tanıkların beyanlarında adları geçen E.T.,M. A. ve sanığın annesi S. M. tanık olarak dinlenerek ve mağdurun, sanık ile tanıkların beyanlarına karşı ayrıntılı beyanı alınarak ve TCK'nın 144/1-b maddesinin uygulanma olanağı da tartışılarak sonucuna göre hukuki durumunun takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Sanığın, mağdura ait taşınmazda bulunan zeytin ağaçlarındaki mahsulü toplaması şeklinde gelişen eyleminin TCK'nın 141.maddesindeki hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanunun 142/1-e maddesi ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

3-Hükmolunan hapis cezasının kısa süreli olmaması nedeniyle sanık hakkında TCK'nın 53/1. maddesinde yer alan hak yoksunluklarına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle BOZULMASINA, 07/07/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9745, Karar No: 2019/10897, Tarih: 19.09.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/9745 E.  ,  2019/10897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafii ile suça sürüklenen çocuk ...’nın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 19.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/18484, Karar No: 2011/2742, Tarih: 22.03.2011

**7. Ceza Dairesi         2008/18484 E.  ,  2011/2742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1632 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın terör örgütü üyesi olmak suçundan hükümlü olarak bulunduğu cezaevinden 12.04.2004 tarihinde şartlı tahliye edildiği, 27.05.2005 tarihine karar askerlik şubesine başvurması gerekirken kabul edilebilir bir mazeret göstermeden 02.08.2005 tarihinde başvurusunu yaptığı böylelikle bakaya kaldığı anlaşılan sanığın mahkumiyeti yerine kendisini suçtan kurtarmaya yönelik savunmalarına itibarla yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.03.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5542, Karar No: 2024/5956, Tarih: 06.05.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/5542 E.  ,  2024/5956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/14 E., 2023/160 K.

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Bakırköy 40. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.03.2023 tarihli ve 2017/14 Esas, 2023/160 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahta fatura düzenleme suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddeleri uyarınca neticeten (2 kez) 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin 11.05.2023 tarihi itibarıyla kesinleştirildiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 16.08.2023 tarihli ve 2023/15291 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 27.09.2023 tarihli ve KYB-2023/93892 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 27.09.2023 tarihli ve KYB-2023/93892 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"15/04/2022 tarihinde yürürlüğe giren Hazineye Ait Taşınmaz Malların Değerlendirilmesi Ve Katma Değer Vergisi Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun İle Bazı Kanunlarda Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 7394 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359. maddesine eklenen fıkrada yer alan, "(Ek fıkra:8/4/2022-7394/4 md.) Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır." şeklindeki düzenlemeler birlikte nazara alındığında, sanık hakkında 2011 ve 2012 takvim yılına ilişkin olarak 5237 sayılı Kanunun 43. maddesinde öngörülen zincirleme suç hükümleri uygulanmak suretiyle bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde 2011 ve 2012 takvim yıllarına ilişkin ayrı ayrı cezalandırılmasına karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Hüküm tarihinden önce, 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin son fıkrasından önce gelmek üzere; “Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır.” cümlesinin eklendiği belirlenmiştir.

II. GEREKÇE

1. Hüküm tarihinden önce, 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin son fıkrasından önce gelmek üzere; “Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır.” cümlesinin eklendiği belirlenmiştir.

2. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının, 23.12.2016 tarihli ve 2016/116252 Soruşturma, 2016/38437 Esas sayılı iddianamesi ile dava şartı olan komisyon mütalaasına uygun olarak sanık hakkında "sahte fatura düzenleme" suçundan dava açıldığı ve hükmün gerekçesinde de bu suçtan hüküm kurulduğu belirtildiği halde, hüküm fıkrasında suç adının "sahte fatura kullanma" olarak belirtilmesi hususu ile 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçunu işlediği iddia ve kabul olunan sanık hakkında, 7394 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesi ile eklenen 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin beşinci fıkrası gereğince 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan zincirleme suç hükümleri uygulanmak suretiyle tek bir mahkûmiyet hükmü kurulması gerektiği gözetilmeden, sanığın her takvim yılı yönünden ayrı ayrı mahkûmiyetine karar verilmesi Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Bakırköy 40. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.03.2023 tarihli ve 2017/14 Esas, 2023/160 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemlerin yapılması için dava dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11310, Karar No: 2016/13034, Tarih: 13.06.2016

**18. Ceza Dairesi         2016/11310 E.  ,  2016/13034 K.**

**"İçtihat Metni"**

Konut dokunulmazlığını ihlal suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/1. maddesi gereğince 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına dair... Asliye Ceza Mahkemesinin 25/06/2010 tarih ve 2007/344 esas, 2010/494 sayılı kararının, ... Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.04.2016 gün ve 144499 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; “.... Asliye Ceza Mahkemesinin 25/06/2010 tarihli kararı ile sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından açılan kamu davasında, hırsızlık suçundan beraat, konut dokunulmazlığını ihlal suçundan ise sanığın 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, konut dokunulmazlığını ihlal suçunun müstakil olarak işlenmesi halinde takibinin şikayete bağlı olduğu ancak, hırsızlık suçu ile birlikte bu suçların işlenmesi halinde bu suçun takibi için şikayet şartının aranmayacağı, ancak mahkemenin kabulüne göre; hırsızlık suçundan sanığın beraatine kararı verilmesi karşısında, müstakil hale gelen konut dokunulmazlığını ihlal suçunun takibinin şikayet şartına bağlı hale geleceği, dosya kapsamına göre müştekinin şikayetçi olduğuna dair herhangi bir beyanının bulunmaması gözetildiğinde, sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçu yönünden düşme kararı verilmesi yerine, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 1. fıkrasında “Hakim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen .... Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtay’ca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.” hükmü yer almaktadır. Belirtilen maddede düzenlenen olağanüstü yasa yoluna başvurunun ilk koşulu hakim veya mahkeme tarafından verilen karar veya hükmün kesinleşmiş olmasıdır. Henüz kesinleşmemiş karar veya hükümler için bu yasa yoluna başvurulamaz.

Somut olayda, hırsızlığa teşebbüs ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarına konu evin yabancı uyruklu kişilere ait olduğu, dosya kapsamında mağdur tespiti yapılmadığı ve hırsızlık ile konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından şikayete hakkı olan mağdur tespiti yapılıp şikayeti olup olmadığı sorulmadan hırsızlık suçundan beraat konut dokunulmazlığının ihlali suçundan ise mahkumiyet kararı verildiği, hükmün yalnızca sanığa tebliğ edildiği, sanığın da temyiz süresini kaçırması nedeniyle Yargıtayca temyiz isteğinin reddine karar verilmesi sonucu hükmün kesinleştirildiği anlaşılmıştır.