muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/24048, Karar No: 2015/968, Tarih: 21.01.2015

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'in, resmi nikahlı evli iken ölen babası nedeniyle dul ve yetim maaşı alabilmek için 18.06.2003 tarihinde eşinden anlaşmalı olarak boşandığı, ancak; aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması

karşısında eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, ONANMASINA, 21.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5188, Karar No: 2018/7972, Tarih: 15.10.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/5188 E.  ,  2018/7972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanık hakkında... Yapı İnş. Turz. Taah. Paz. San. Ve Tic. Ltd. Şti. adlı şirketin yetkilisi sıfatıyla “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma“ suçlarını işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, faturaların gerçek alışverişlere dayandığını beyan ederek suçlamaları kabul etmemesi, sanığın belirtilen yıllarda kullandığı faturaları düzenleyen mükelleflerden yalnızca ... Mak. Met. İzol. İnş. Ltd. Şti.‘ye ait vergi inceleme raporunun dosyaya getirtildiğinin belirlenmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi bakımından; sanık tarafından kullanılan faturaları düzenleyen diğer şirketler hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından vergi inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin sorulması, düzenlendiğinin tespiti halinde bu raporların da dosyaya getirtilmesi ile şirket yetkilileri hakkında kamu davası açılıp açılmadığının araştırılması, açıldığının tespiti edilmesi durumunda bu dosyaların dava dosyasına intikali sağlanarak ayrıntılı özetlerinin duruşma tutanağına geçirilmesi ve bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin alınarak dosyaya konulması, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, faturaları düzenleyenlerin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları düzenleyen şirketler ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde gerekli görülmesi halinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra, sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması,

2-Kabule göre de;

a)5237 sayılı TCK'nin 43. maddesine göre “bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi” halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği cihetle, aynı takvim yılı içinde farklı tarihlerde birden fazla sahte fatura kullandığı kabul edilen sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması,

b)Suça konu faturaların kurumlar vergisinde de kullanılmaları nedeniyle 2008 takvim yılı için “26.04.2009“, 2009 takvim yılı için “26.04.2010“ olan suç tarihlerinin gerekçeli karar başlığında “2008-2009“ olarak yanlış yazılması,

c)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

b)Suça konu faturaların kurumlar vergisinde de kullanılmaları nedeniyle 2008 takvim yılı için “26.04.2009“, 2009 takvim yılı için “26.04.2010“ olan suç tarihlerinin gerekçeli karar başlığında “2008-2009“ olarak yanlış yazılması,

c)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sonuç ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 15.10.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2493, Karar No: 2021/3236, Tarih: 17.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/2493 E.  ,  2021/3236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 17/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14256, Karar No: 2015/14510, Tarih: 10.12.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/14256 E.  ,  2015/14510 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 24/04/2009 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 21/04/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, ormanı işgal ve faydalanma nedeniyle uğranılan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz olunmuştur.

Davacı, davalıların ormanı işgal ve faydalanma eylemleri nedeni ile idareyi uğrattıkları 38.138,00 TL zararın müştereken ve müteselsilen ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar,.....öyü muhtarı ve azaları olduklarını, köy tüzel kişiliğine ait taşınmazın yeşil alan haline getirilmesi için kaymakamlığa ve belediyeye başvuruda bulunduklarını, isteklerinin kabul edildiğini plan ve proje yapılarak köylerine ait taşınmazın toprak dolgusu yapılarak ağaçlandırıldığını ancak bu sırada orman arazisine de dolgu yapıldığı gerekçesiyle haklarında zabıt tutulup yargılandıklarını, ormanı işgal etmediklerini, dolgu yapılan ve ağaçlandırılan alanın köye ait boş arazi olup öncesinde orman olmadığını, idarenin herhangi bir zararı bulunmadığını davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalıların ormanı işgal ve faydalanma suçundan yargılanıp mahkum oldukları, kararın kesinleştiği, davalıların köy tüzel kişiliğine ait arazi üzerine dolgu yaparak çeşitli orman ve meyve ağaçları dikilmesi sırasında 6.637 m² orman alanını işgal ettikleri kanaatine varılarak bu alanın eski hale getirilmesi için hesap edilen zarar tutarının ödetilmesine karar verilmiştir.

Dosya arasındaki bilgi ve belgelere göre, davalıların .... köyü muhtar ve azaları olarak köy tüzel kişiliğine ait 50 ada 12 parsel sayılı taşınmazın yeşil alan haline getirilmesi için kamu kurumlarından izin alarak üzerine toprak dolgusu yaptırdıkları sırada 6.637 m² orman alanına da dolgu yapmış olmaları nedeni ile ormanı işgal ve faydalanma suçundan mahkum oldukları anlaşılmaktadır. Her ne kadar kesinleşen orman kadastrosuna göre köy tüzel kişiliğine ait araziye bitişik olan orman alanına dolgu yapılmış ise de öncesinde orman kadastrosu sınırları içinde olan 6.637 m² lik alanın da boş arazi niteliğinde olup üzerinde herhangi bir orman ağacı bulunmadığı, aksine bu alan üzerine ağaç dikilerek yeşillendirilmesi için toprak dolgusu yapıldığı taraflar arasında ihtilaf konusu değildir.

....

....

Şu durumda, davalıların ormanı işgal ve faydalanma suçundan mahkum olmuş olmalarına karşın işgal edilen orman alanından herhangi bir orman ağacının kesilmemiş olması nedeni ile ağaçlandırma gideri tazminatı ödetilmesi doğru olmadığı gibi bu alana dökülen toprak dolgunun alanın ağaçlandırılması için yapıldığı düşünüldüğünde dolgunun kaldırılmasının alanın yeniden orman vasfı kazandırılması amacına hizmet etmeyeceği de anlaşılmaktadır. Sonuç olarak davalının toprak dolgu yaptırdıktan sonra üzerine orman ağaçları diktirdikleri 6.637 m² alan nedeni ile davacı idarenin herhangi bir zararı doğmadığından davanın tümden reddi yerine kısmen kabulü doğru olmamış, kararın açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının tüm, davalıların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 10/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11898, Karar No: 2013/19016, Tarih: 07.11.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/11898 E.  ,  2013/19016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü: - K A R A R –

1)Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 08.04.2011 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorulduktan,

2)Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduklarının ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulduktan,

3)Değerlendirme tarihi olan 2011 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerleri, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırıldıktan,

4)Şehir Hali Hazır Haritası üzerinde dava konusu taşınmaz ile emsal kabul edilen taşınmazın birbirlerine olan mesafeleri ve bu taşınmazların ilçenin merkezi yerlerine (Adliye Hükümet Konağı, Belediye Binası gibi) olan uzaklıkları fen bilirkişiye işaretlettirildikten,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13031, Karar No: 2024/14656, Tarih: 06.11.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/13031 E.  ,  2024/14656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki ücret tespitinin ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma ilâmından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmaya uygun olarak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

06.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/331, Karar No: 2014/1701, Tarih: 10.02.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/331 E.  ,  2014/1701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Geri çevirme kararımız ile dava konusu taşınmazın el atma tarihi itibariyle imar planı içinde olup olmadığının, imar planı içinde ise tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumunun, etrafının meskûn bulunup bulunmadığının, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı ile belediye sınırları içinde bulunup bulunmadığının, beldenin gelişme yönünde olup olmadığının ilgili belediye başkanlığından sorularak ayrıntılı cevap verilmesi istenilmişse de ilgili belediye başkanlığınca gönderilen 26.12.2013 tarihli cevabi yazıda söz konusu taşınmazın el atma tarihi itibariyle 1/1000 ve 1/5000 ölçekli imar planlarında bulunmadığının ve ilk olarak 25.01.1988 tarihinde 1/5000 ölçekli nazım imar planına alındığının tespiti ile yetinilmiş, diğer hususlar hakkında bilgi verilmemiştir.

Bu itibarla;

Dava konusu 212 ada 2 parsel sayılı taşınmaza 31.12.1982 tarihinde el atıldığı anlaşıldığından bu tarih itibariyle belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumunun, etrafının meskûn bulunup bulunmadığının, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı ile belediye sınırları içinde bulunup bulunmadığının, beldenin gelişme yönünde olup olmadığının ilgili belediye başkanlığından sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından ve yeterliliğinin mahkeme hakimince bizzat denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17508, Karar No: 2013/9467, Tarih: 29.05.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/17508 E.  ,  2013/9467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiracılık sıfatının tespiti

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kiracılık sıfatının tespiti davasına dair karar, davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira ilişkisinin tespiti ve çekişmenin önlenmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, Milli Eğitim Bakanlığı ile ilgili istemin reddine Okul Aile Birliği ile ilgili istemin kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı kiracı vekili 29.8.2012 tarihli dava dilekçesi ile müvekkilinin; ... Lisesi Halı saha yerini 2007 yılından itibaren kiracı olarak kullandığını ,sözleşmenin yıldan yıla yapılan sözleşmeler ile yenilendiğini, davalı ... Lisesi Okul Aile Birliği tarafından Milli Eğitim Bakanlığı' nın '' 9.2.2012 tarihli yeni Okul Aile Birliği Yönetmeliğinin geçici 1. maddesi gereğince kira sözleşmesinin süre bitiminde yenilenmeyeceği'' içerikli 6.3.2012 tarihli yazının kendisine tebliğ edildiğini ve sonrasında ... Lisesi Okul Aile Birliği tarafından 31.7.2012 tarihli yazı ile 15.3.2012 tarihinde sözleşme süresinin dolduğundan bahisle tahliye etmesinin istendiğini, en son olarak da ... Kaymakamlığı'nın 6.8.2012 tarihli yazıları ile tahliye edilmemesi halinde 2886 sayılı yasanın 75. maddesinin uygulanacağının bildirildiğini ,tahliyeye dayanak gösterilen 9.2.2012 tarihli yeni Okul Aile Birliği Yönetmeliğinin Geçici 1. maddesinin yürütmesinin durdurulduğunu belirterek kiracılığın sözleşme sonu itibari ile devam edeceğinin tespiti ile muarazanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir. Davalı taraf vekili kiralananın 2886 sayılı Kanuna göre ihale ile kiraya verildiğini ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Davalı okul aile birliğinin kamu tüzel kişiliği statüsü mevcut değildir. Bu durumda tüzel kişiliği bulunmayan okul aile birliklerinin yasal temsilcisi Milli Eğitim Bakanlığıdır. Tüzel kişiliği bulunmayan okul aile birliğine izafeten davanın Milli Eğitim Bakanlığına açılmasında bir usulsüzlük yoktur. Mahkemenin Milli Eğitim Bakanlığı'nın pasif husumet ehliyeti bulunmadığı yönündeki gerekçesi doğru bulunmamıştır.

2886 Sayılı Devlet İhale Kanununun 5737 Sayılı Kanunun 79/c maddesi ile değişik “Ecrimisil ve Tahliye” başlıklı 75.maddesinin 3 ve 4.fıkrasında; “kira sözleşmesinin bitim tarihinden itibaren işgalin devam etmesi halinde, sözleşmede hüküm var ise ona göre hareket edilir. Aksi halde ecrimisil alınır. İşgal edilen taşınmaz mal, idarenin talebi üzerine bulunduğu yer mülkiye amirince en geç onbeş gün içinde tahliye ettirilerek, idareye teslim