muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/12991, Karar No: 2013/7649, Tarih: 09.05.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/12991 E.  ,  2013/7649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanığın, suç tarihinde defter ve belgeleri incelemek üzere ibraz etmesi için Vergi Dairesi Müdürlüğünce usulüne uygun yapılan tebligatlara rağmen yasal süresinde defter ve belgeleri ibraz etmeyerek atılı suçu işlediği iddiasıyla açılan kamu davalarında, mahkemede suçlamayı red edip sözü edilen tebligatlardan haberdar olmadığını, muhtar ...'un kendisine herhangi bir belge vermediğini beyan etmesine karşın, 18.03.2008 tarihinde müdafii huzurunda Cumhuriyet savcısına verdiği savunmasında tebligatın muhtar ...'a tebliğ edildiğini o sırada Üsküp Beldesinde olmadığını, geldiğinde evinin kapısında tebligatın asılmış olduğunu gördüğünü, ne ile ilgili olduğunu anlamadığını bu nedenle defter ve belgeleri vergi dairesine götürmediğini ifade etmesi,27.09.2007 tarihli “adres tespit tutanağı” başlıklı belgeye göre sanığın ikamet adresinde bulunmadığının, tebliğ yapılacak şahsın olmadığının, faaliyet gösterdiği iş yerinin kapalı olduğunun belirlenmesi, Kırklareli Vergi Dairesi müdürlüğünün 04.09.2008 tarihli yazısı ile işyerinin kapalı olması ve sanığın bulunamaması nedeniyle iş yerinde inceleme yapılma olanağının olmadığını açıklaması karşısında; sanığın savunmasında da beyan ettiği şekli ile yapılan tebligattan haberdar olduğu,anılan 27.09.2007 tarihli belge kapsamına göre de 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesinde incelemenin dairede yapılmasına imkân veren istisnalardan birinin varlığı önceden belirlendiği cihetle; yüklenen suçun sübuta erdiği ve mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde beraat kararı verilmesi

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12453, Karar No: 2024/2185, Tarih: 06.03.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/12453 E.  ,  2024/2185 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/257 E., 2022/486 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

SUÇ TARİHLERİ : 21.07.2019, 22.08.2019

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteğinin reddi

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 06.04.2022 tarihli ve 2020/257 Esas, 2022/486 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 294 üncü maddesindeki ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'', aynı Kanun’un 295 inci maddesinin birinci fıkrasındaki “Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir” şeklindeki düzenlemeler gözetilerek, sanığın 20.04.202 tarihinde temyiz nedenlerini içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu; dilekçenin süre tutumu niteliğinde olmayıp gerekçeli karar tebliğinin talep edilmediği sanığın temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediği ve yapılan ihtarata rağmen 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında maddesinde belirtilen süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren ek dilekçe de sunmadığı anlaşılmakla; sanığın temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298 inci maddesi uyarınca, Tebliğname'ye uygun olarak oybirliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara Batı 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.03.2024 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/8210, Karar No: 2017/21291, Tarih: 05.10.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/8210 E.  ,  2017/21291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

Emsal alınan taşınmazın, satışına ilişkin akit tablosu Tapu Müdürlüğünden istenilip, dava konusu taşınmaz ile somut emsal taşınmazın 2014 yılında, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerleri ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Müdürlüğünden getirtilip, dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi oldukları ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulup, alınacak cevaplara göre bilirkişi kurulu raporu denetlenmeden hüküm kurulduğundan alınan rapor inandırıcı görülmemiştir.

Bu nedenle taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için yeniden imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 05/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/15531, Karar No: 2025/1799, Tarih: 17.02.2025

**6. Ceza Dairesi         2023/15531 E.  ,  2025/1799 K.**

**"İçtihat Metni"**

İ S T İ N A F S O N R A S I T E M Y İ Z

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 19.12.2022

SAYISI : 2021/1032 E., 2022/1939 K.

SUÇA SÜRÜKLENEN

ÇOCUKLAR : ..., ...

MAĞDURLAR : ..., ..., ..., ...

SUÇ : Nitelikli Yağma

HÜKÜM : Temyiz talebinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 06.07.2022 tarihli ve 2021/1032 Esas, 2022/1939 Karar sayılı kararının temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında mağdur ...'a yönelik eylemleri sebebiyle İlk Derece Mahkemesi tarafından nitelikli yağma suçundan verilen 2 yıl 11 ay erteli hapis cezasına ilişkin kararın suça sürüklenen çocuklar müdafiileri tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından ayrı ayrı verilen istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararların suça sürüklenen çocuk ... müdafii tarafından 19.07.2022 tarihinde, suça sürüklenen çocuk ... müdafii tarafından 25.11.2022 tarihinde temyiz edildiği, Bölge Adliye Mahkemesinin 19.12.2022 tarihli ek kararı ile, kararların kesin olması sebebiyle temyiz taleplerinin reddine karar verildiği ve ek kararın tebliğ edildiği, bu karara yönelik temyiz taleplerinin bulunmadığı ve Bölge Adliye Mahkemesinin 06.07.2022 tarihli kararına yönelik temyiz taleplerinin 19.12.2022 tarihli ek karara şamil edilmesine olanak bulunmadığı anlaşılmıştır.

Bunun yanında, aynı olaya ilişkin olarak, suça sürüklenen çocuklar hakkında mağdur ...'e yönelik eylemleri sebebiyle İlk Derece Mahkemesi tarafından nitelikli yağma suçundan verilen 5 yıl 10 ay hapis cezasına ilişkin kararın suça sürüklenen çocuklar müdafiileri tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından ayrı ayrı verilen istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine ilişkin kararların suça sürüklenen çocuk ... müdafii tarafından 19.07.2022 tarihinde, suça sürüklenen çocuk ... müdafii tarafından 25.11.2022 tarihinde temyiz edildiği ve Tebliğname'de bu hususa ilişkin görüş bulunmadığının anlaşılması karşısında; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 06.07.2022 tarihli ve 2021/1032 Esas 2022/1939 Karar sayılı istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararına yönelik ek Tebliğname düzenlenmesi için dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10622, Karar No: 2008/1255, Tarih: 11.02.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/10622 E.  ,  2008/1255 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde eğitim ve öğretim borcu olarak adlarına tahakkuk ettirilen 70.849 YTL'nin 33.001,47 YTL'lik kısmından borçlu olmadıklarının tespiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Dosya içerisinde bulunan ve davacı asıl borçlunun askeri liseye girişi sırasında davacı kefil ... tarafından verilen yüklenme senedine aykırı hareket edilmesi halinde öğrenci adına tahakkuk edecek okul masraflarının sarf tarihinden itibaren tahsil tarihine kadar geçen süre içinde hesap edilecek kanuni faizi ile birlikte 17.989.258.000 TL’yi geçmemek üzere müteselsil kefil ve müşterek borçlu sıfatı ile ödeyeceğini taahhüt etmiştir. Davalı idarece 29.09.2006 tarihli müzekkere ile davacıdan asıl alacak ve işlemiş faiz olmak üzere toplam 70.849 YTL talep edilmiştir. Davacı ...’nun sorumluluğu kefalet senedi gereğince 17.989.256.000 TL (17.989,25 YTL) ile sınırlı olup, kendisinden istenilen miktarın 52.859,75 YTL’ sinden sorumlu olmadığına karar verilmesi gerektiğinin dikkate alınmaması,

2-Davacı ... ise askeri liseye başlarken verilen yüklenme senedini oğlu olan ...’a velayeten imzalamış olup asıl borçlu ergin olduğundan ... ...'un askeri lise masraflarından bir sorumluluğu bulunmamaktadır. Harp Okuluna başlarken verilen kefalet senedinde ise öğrencinin

okulla ilişiğinin kesilmesi halinde tahakkuk edecek okul masraflarını sarf tarihinden itibaren tahsil tarihine kadar geçen süre içinde hesap edilecek yasal faizi ile birlikte 43.592.138.000 TL’yi geçmemek üzere müteselsil kefil ve müşterek borçlu sıfatıyla ödeyeceğini taahhüt etmiştir. Davacıların sorumlu oldukları borç miktarının belirlenmesi için alınan 25.06.2007 tarihli ek bilirkişi raporunda davacı ...’un borcu asıl borçlunun askeri okuldan ilişiğinin kesildiği 13.07.2006 tarihi itibariyle işlemiş faiz ve asıl alacak toplamı 16.368,86 YTL olarak tespit edildiğine göre ve kendisinden talep edilen 70.849 YTL’nin 54.480,14 YTL’lik kısmından sorumlu bulunmadığına karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davacı tarafa iadesine, 11.2.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19049, Karar No: 2015/11841, Tarih: 25.06.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/19049 E.  ,  2015/11841 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm ,: Sanık ... hakkında-TCK'nın 85/1, 62, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanık ... hakkında-TCK'nın 85/1, 62, 50/4,50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanıklar müdafiileri ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

A-Sanık,.'ın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusura, bilirkişi raporuna, katılan vekilinin ise kusura ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında belirlenen temel cezadan 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesinin uygulanması sırasında 1/6 oranında indirim yapılırken sonuç cezanın 1 yıl 8 ay yerine 20 ay olarak hesaplanması, tayin edilen 20 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında 20 ay hapis cezasının gün karşılığının “605 gün” yerine sehven “755 gün” olarak gösterilmesi ve bir gün karşılığının 20 TL'den adli para cezasına çevrilmesi sırasında hesap hatası yapılarak adli para cezasının 12.100 TL yerine 12.000 TL olarak yanlış hesaplanması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden 1 olarak numaralandırılan hüküm fıkrasının 2.ve 3. bentlerinin çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 605 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 12.100TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B-Sanık ..'nin mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusura, bilirkişi raporuna, katılan vekilinin ise kusura ve ceza miktarına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

B-Sanık ..'nin mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusura, bilirkişi raporuna, katılan vekilinin ise kusura ve ceza miktarına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay tarihinde ekip başı ve teknisyen olarak görev yapan kazazede ...'in beraberinde iş güvenliği sorumlusu ... ve işçi... ile birlikte . Jandarma Karakol Komutanlığının dışında bulunan aydınlatmaları ve yatan direklerinin bakım ve onarım işi için . İşletme Şefliğince görevlendirildikleri, yatık olan bir direği düzelttikten sonra yola doğru eğik konumda olan diğer ağaç direği düzeltmek için ölen ...' in direğe çıktığı, elektriği kesilmiş direğe bağlı olan telin birini boşa çıkarttığı, diğerini boşa çıkartacağı esnada kök kısmından çürümüş olan direğin dibinden kırılması neticesinde...'in yere düşerek hayatını kaybettiği olayda, ... A.Ş.(..) ... İl Müdürlüğü sorumluluk sahasında bulunan ... İli, . .. İlçeleri Arıza Bakım onarım hizmet alımı işini 11/02/2009 tarihli sözleşme ile 16/03/2009 tarihinde sanık ...'nin yetkilisi olduğu, sanık..'ın da kontrol mühendisi- elektrik elektronik müh.- olduğu .. A.Ş.'ye ihale ettiği, imzalanan sözleşmeye göre işin yapımı sırasında çıkabilecek iş kazalarından ve bu kazaların sebep olacağı zararlardan doğrudan doğruya yüklenicinin sorumlu olacağının kabul edildiği, yine sözleşmenin 23. maddesinde “yüklenici, işin başından sonuna kadar ve iş programındaki çalışma süreleri içinde iş başında, işin teknik sorumluluk ve gözetimini yüklenebilecek nitelikte koordinatör mühendis (şantiye şefi) olarak idarenin kabul edebileceği elektrik mühendisi veya elektrik elektronik mühendisi bulundurmak zorundadır” hükmüne yer verildiği, taşeron şirket yetkilisi olan sanık ... tarafından kordinatör mühendis olarak işin ehli elektrik elektronik mühendisi sanık ...'ın görevlendirilmiş olması nedeniyle sanığa cezai yönden kusur izafe edilemeyeceği gözetilmeden sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 25/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2045, Karar No: 2017/3522, Tarih: 18.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/2045 E.  ,  2017/3522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkeme kararının sanığa 22/10/2015 tarihinde tebliğ edildiği temyiz süresinin son gününün 29 Ekim 2015 Cumhuriyet Bayramına geldiği ve temyiz süresinin resmi tatili takip eden günün mesai saati bitimine kadar uzayacağı gözetilmeden, sanığın asıl karara süresinde itiraz etmesine rağmen mahkemece 11/11/2015 tarihli ek kararla verilen temyiz isteminin reddine dair kararın yerinde olmadığı ve ek kararın kaldırılması gerektiği değerlendirilerek asıl karara yönelik olarak yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

Şirket yetkilisi sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi, bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlunun kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünün cevabi yazısına göre şirketin en son 2014 yılında beyanname verdiği, şikayet tarihinin ise 2009 olduğunun anlaşılması karşısında, şikayet tarihini de kapsayan en son beyanname örnekleri getirtildikten sonra hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 18.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23345, Karar No: 2024/6306, Tarih: 11.06.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/23345 E.  ,  2024/6306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/1041 E., 2017/1288 K.

SUÇ : 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, mahkemece kanun yoluna başvurma süresinin bildirimindeki yanıltma nedeniyle temyiz isteminin süresinde kabul edildiği, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; psikolojik sorunlarının olduğuna, bakıma muhtaç birisi olarak adli para cezasını ödeyecek durumu olmadığına ilişkindir.

II. GEREKÇE

Sanık P.Er ...'nın; 07.07.2015 tarihinde Gölcük Asker Hastanesi Baştabipliğinden 1 ay hava değişimi aldığı, istirahatinin 06.08.2015 tarihinde bitmesine rağmen birliğine dönmediği ve eylemine başladığı, sanığın 21.10.2015 tarihinde kendiliğinden katılış yaparak eylemini sona erdirdiği anlaşılmıştır.

Sanık hakkında izin tecavüzü suçundan, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 66/1-b maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanığın savunmalarında atılı suçlamayı ikrar ettiği belirlenmiştir.

Gölcük Asker Hastanesi Baştabipliğinin 01.12.2015 tarihli ve 6809 rapor numaralı sağlık kurulu raporunda; uyum bozukluğu tanısı konan sanığın askerliğe elverişli olmadığı, askerliğe elverişsizlik halinin suç tarihlerini kapsamadığı, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 32/1-2 ve 34 üncü maddelerinden faydalanamayacağı ve madde kullanımın iptila düzeyinde olmadığı tespitlerine yer verilerek münferit hazırlanan ek raporda da sanığın askerliğe elverişsizlik halinin suç tarihlerini kapsamadığı belirtilmiştir.

Sanık hakkında tanzim edilen hava değişim raporu, sanığın süresinde Birliğine teslim olmadığına ve kendiliğinden katılış yaptığına dair tutanaklar dosyada mevcuttur.

Tetkik edilen tüm dosya kapsamına göre; sanığın, izin süresini geçirmesine ilişkin mazeret olarak ileri sürdüğü hususların askerlik hizmetine üstün tutulabilecek, kanuni ve geçerli mazeretlerden olmadığı gibi, sanığın askerliğe elverişsizlik halinin suç tarihlerini kapsamadığı ve cezai ehliyetine ilişkin şüphenin giderilmiş olduğu anlaşılmakla; atılı suça konu eyleminin Mahkemece sabit görülerek, sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.