muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1729, Karar No: 2014/4041, Tarih: 25.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/1729 E.  ,  2014/4041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Iğdır 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/04/2012

NUMARASI : 2011/199-2012/169

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı işveren, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamadan haberdar edilmeleri ile olanaklıdır. Hasımsız davalar hariç olmak üzere, dava dilekçesi ile duruşma gün ve saati karşı tarafa tebliğ edilmeden ve taraf teşkili sağlanmadan davaya bakılamaz ve yargılama yapılamaz.

Somut olayda, davalı şirket adına çıkartılan dava dilekçesinin tebliğine ilişkin tebliğ mazbatasının incelenmesinden, tebligatın "evrak memuru Aysel Çelik" imzasına 20.04.2011 tarihinde tebliğ edildiğinin şerh edildiği görülmektedir.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 12. ve 13. maddeleri ile tebliğ tarihinde yürürlükte bulunan mülga Tebligat Tüzüğü'nün 17. ve 18/1 maddelerinde, tüzel kişilere yapılacak tebliğin yetkili temsilcisine yapılacağı, tüzel kişiler adına tebligatı almaya yetkili kişilerin, herhangi bir sebeple mutat iş saatlerinde işyerinde bulunmamaları veya o sırada evrakı bizzat alamayacak bir halde olmaları durumunda tebliğin, tüzel kişinin o yerdeki sürekli çalışan memur veya müstahdemlerinden birine yapılacağı düzenlenmiştir. Tüzüğün 18/2. maddesinde ise, "... Şu kadar ki, kendisine tebliğ yapılacak memur veya müstahdemin, hükmi şahsın o yerdeki teşkilâtı veya personeli içinde vazife itibariyle tebligatın muhatabı olan hükmi şahsın mümessilinden sonra gelen bir kimse veya evrak müdürü gibi esasen bu kabil işlerle tavzif edilmiş bir şahıs olması lazımdır. Bunların da bulunmadığı, tebliğ mazbatasında tespit edildiği takdirde tebligat, o yerdeki diğer bir memur veya müstahdeme yapılır." hükmü düzenlenmiştir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, dava dilekçesinin tebliğine dair düzenlenen tebliğ mazbatasının, 7201 sayılı Kanun'un 12. ve 13. maddeleri ile tebliğ tarihinde yürürlükte bulunan Tebligat Tüzüğü'nün 17. ve 18. maddeleri uyarınca, muhatabın tebliğ sırasında orada bulunmadığına dair bir meşruhatı içermemesi nedeniyle tebliğin usulsüz olduğu sonucuna ulaşılmaktadır. Anılan nedenle, davalı tarafa usulüne uygun tebligat yapılmayarak taraf teşkili sağlanmadan davaya devam edilmesi ve hüküm verilmesi hatalı olup kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5001, Karar No: 2021/4293, Tarih: 13.04.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/5001 E.  ,  2021/4293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 13/04/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22254, Karar No: 2013/18716, Tarih: 28.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/22254 E.  ,  2013/18716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşların zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90.ncı maddesininin 5.nci fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla,kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile Yaşamına,haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne - baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne - baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olu

olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olu

olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 17.9.1993 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak boşanmış olduğu eşiyle aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği,bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 28.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5728, Karar No: 2011/14263, Tarih: 19.09.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/5728 E.  ,  2011/14263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tesbiti ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 28.04.2010 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorularak,

Alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11873, Karar No: 2010/4106, Tarih: 31.05.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/11873 E.  ,  2010/4106 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irz ve namusa tasaddide bulunma ve reşit olmayan mağdureyi zorla alıkoyma suçlarından sanık ...'in bozma üzerine yapılan yargılanması sonunda; reşit olmayan mağdureyi rızasıyla alıkoyma ile ırz ve namusa tasaddide bulunma suçlarından mahkümiyetine dair, Çankırı Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14.10.2005 gün ve 2005/133 Esas, 2005/122 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın arkadaşları olan ...,... ile birlikte, okul çıkışında karşılaştıkları mağdureyi tehditle Köy Hizmetleri İl Müdürlüğü civarındaki bir bahçeye götürdükleri, burada sanığın tehditle mağdureye tasaddide bulunduğu dosya içeriğinden anlaşıldığı halde, eylem rıza ile kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

5252 sayılı Kanunun 9/3. maddesi ile CMK.nun 34 ve 230. maddeleri uyarınca lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

Cezası ertelenen sanık hakkında yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden 15.07.2005 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 23. maddesinin uygulanmaması,

Para cezasının ödenmemesi halinde gecikme zammının uygulanmayacağının gözetilmemesi,

./..

-2-

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 31.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2018/6284, Karar No: 2020/631, Tarih: 04.02.2020

**10. Hukuk Dairesi         2018/6284 E.  ,  2020/631 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

Asıl ve birleşen davalar, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davacı ... vekili, davalı ... vekili ve davalı ... Pazarlama ve Giyim San. Tic. A.Ş. vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın temyizen incelenmesi davacı ... vekili, davalı ... vekili ve davalı ... Pazarlama ve Giyim San. Tic. A.Ş. vekili tarafından istenmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu. Temyiz konusu hükme ilişkin dava, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

I-İSTEM

Davacı Kurum vekili, asıl ve birleşen davada, 30.11.2012 tarihli işkazası sonucu vefat eden sigortalı ...’nun hak sahiplerine bağlanan işkazası ölüm geliri ve cenaze gideri ödemesi nedeniyle oluşan Kurum zararının şimdilik 20.290,40 TL’sinin faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiştir.

II-CEVAP

Davalı ... Pazarlama ve Giyim San. Tic. A.Ş. vekili özetle, kazalı işçinin danışmanlık ve güvenlik hizmetleri aldığı diğer davalı ... Savunma Güvenlik Koruma ve Eğitim Hizmetleri A.Ş.’nin işçisi olduğunu, işyerinde devam eden inşaat nedeniyle avlunun üst kısmına çekilen brandayı diğer davalı ...’ın çektiğini, kaza gecesi beklenmedik şekilde aşırı yağmur yağdığını ve sigortalı güvenlik görevlisinin görevi olmayan bir işe kalkışması nedeniyle işkazasının meydana geldiğini, işyeri sahibi olarak kusuru bulunmadığından hakkındaki davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

“...Yukarıda yapılan değerlendirme ile iş kazasının meydana gelmesinde davalıların belirtilen şekilde kusurlarının bulunduğu sabit görülmüş olup, söz konusu kusur oranları esas alınarak hazırlanan tavan hesap bilirkişi raporunun da dosya kapsamına uygun düştüğü, bilirkişi tarafından işverenlerle ilgili 5510 sayılı Yasa 21/1 maddesi uyarınca, 3. kişilerle ilgili 5510 sayılı Yasa 21/4 maddesi uyarınca yapılan hesaplamanın yerinde olduğu görülerek davanın kabulüne dair aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.” gerekçesi ile,

“...1-Asıl dava dosyası ile birleşen İzmir 9. İş Mahkemesi’nin 2016/60 E.-2016/46 K. Sayılı dava dosyası birlikte değerlendirildiğinde;

“...1-Asıl dava dosyası ile birleşen İzmir 9. İş Mahkemesi’nin 2016/60 E.-2016/46 K. Sayılı dava dosyası birlikte değerlendirildiğinde;

30/11/2012 tarihinde meydana gelen ve sigortalı kazazede ...’nun ölümü ile sonuçlanan iş kazasında, dosyada aldırılan 28/09/2015 ve 14/07/2016 tarihli kusur bilirkişi (üçlü heyet) raporlarında, iş kazasının meydana gelmesinde davalı ... Pazarlama ve Giyim San. ve Tic. A.Ş.’nin %30, davalı ...’nın %5, davalı ...’nun %5, davalı ... Savunma ve Güvenlik Kor. ve Eğt. Hiz. A.Ş.’nin %10, davalı ...’ın %30 ve kazazede ölen sigortalının %20 olmak üzere kusurlu oldukları sabit görülmekle; iş kazasının meydana gelmesinde 5510 sayılı Yasanın 21/4 maddesine göre 3. kişinin müteselsil sorumluluğu ile davalıların müteselsil sorumluluğu birlikte gözetilerek;

-Davacı kurumun fazlaya dair hakkı saklı, 20.290,41 TL kurum zararından, 19.125,72 TL ilk sıra PSD gelirin 28/08/2013 onay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tüm davalılardan müşterek ve müteselsilen,

874,29 TL ilk PSD gelirin, 28/08/2013 onay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı işverenler ..., ... Pazarlama ve Giyim San. ve Tic. A.Ş. ve ... Savunma ve Güvenlik Kor. Ve Eğt.Hiz.A.Ş.’den müştereken ve müteselsilen,

- 290,40 TL cenaze yardımının 26/03/2013 sarf ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tüm davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsili ile davacı kuruma verilmesine,...” karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

“... 1-İzmir 1. İş Mahkemesi'nden verilen 30.03.2017 tarih, 2013/808 Esas ve 2017/81 Karar sayılı kararına yönelik davacı Kurum vekili ve davalı ... Pazarlama ve Giyim San. Tic. A.Ş. vekili ile davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan REDDİNE,...” karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU NEDENLERİ

Davacı ... vekili, davalı ... vekili ve davalı ... Pazarlama ve Giyim San. Tic. A.Ş. vekili usul ve yasaya aykırı kararın bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE ESASIN İNCELEMESİ

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU NEDENLERİ

Davacı ... vekili, davalı ... vekili ve davalı ... Pazarlama ve Giyim San. Tic. A.Ş. vekili usul ve yasaya aykırı kararın bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE ESASIN İNCELEMESİ

Davanın, gelirin kusurlulardan tazminine ilişkin yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir.

Rücu davaları, kusur sorumluluğuna dayanmakta olup, iş kazasında kusuru olanlar davacı Kurumun rücu alacağından kusurları karşılığında sorumludur. Kusurun belirlenmesinde ise; zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğunun, dosya içeriğindeki tüm deliller taktir olunarak belirlenmesi ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, konusunda uzman sayılacak kişilerden oluşturulacak bilirkişi heyetinden, aynı olay nedeni ile daha önce açılmış ve kesinleşmiş tazminat ve ceza davaları varsa, bu davalardaki kusur raporları ile çelişki oluşturmayacak şekilde kusur oran ve aidiyeti konusunda rapor alınması gereklidir. Kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığını ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının, olay tarihinde yürürlükte bulunan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi, 4857 sayılı Kanunun 77. maddesi, İşçi sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü hükümleri çerçevesinde değerlendirilerek belirlenmesi gerekir.

Eldeki dosyada, karara esas alınan kusur raporunda, olayın meydana gelmesinde davalı ... Pazarlama ve Giyim San. Tic. A.Ş. nin %30, davalı ... Demir Hayta'nın %5, davalı ...'nun %5, davalı ... Savunma Şti'nin %10, davalı ...'ın %30 ve kazazede müteveffa'nın %20 oranında kusur olduğu kabul edilmiş ise de rapor eksik araştırma ve inceleme sonucu hazırlanmış yetersiz bir rapordur.