muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1196, Karar No: 2019/415, Tarih: 09.05.2019

Maddenin birinci fıkrasında, taksirle bir insanın ölümüne neden olmak suçu yaptırıma bağlanmıştır. Fiil, birden fazla insanın ölümüne veya bir ya da birden fazla kişinin ölümü ile birlikte bir ya da birden fazla kişinin yaralanmasına neden olmuş ise fail, maddenin ikinci fıkrası gereğince cezalandırılacaktır.

Taksirle ölüme neden olma suçu soruşturma ve kovuşturması şikâyete tabi olmayan, resen takibi gereken suçlardandır. Ancak, ölümle birlikte yaralanmalar da mevcut ise o takdirde yaralanmaların 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 89. maddesinin beşinci fıkrası uyarınca şikâyete bağlı olup olmadıklarının belirlenmesi gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 5560 sayılı Kanun'la değişik 89. maddesinin beşinci fıkrası "Taksirle yaralama suçunun soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlıdır. Ancak, birinci fıkra kapsamına giren yaralama hariç, suçun bilinçli taksirle işlenmesi halinde şikâyet aranmaz.” şeklinde düzenlenmiştir. Maddenin beşinci fıkrasına göre taksirle yaralama suçunun soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlıdır. Ancak 89. maddenin birinci fıkrası kapsamına giren yaralamalar hariç, suçun bilinçli taksirle işlenmesi hâlinde şikâyet aranmayacaktır. Anılan değişiklikle birinci fıkrada yazılı taksirle basit yaralama suçu bilinçli taksirle işlenmiş olsa bile şikâyete tâbi hale getirilmiş olup fiil, bir kişinin ölümü ile birlikte yaralanmaya da neden olmuş ise yaralılar yönünden şikâyet önem taşımaktadır. Bu durumda; bir kişinin ölümü ile birlikte şikâyete tabi olan bir veya birden fazla yaralanma meydana gelmiş ve yaralananlar da şikâyetçi değiller ise eylem 5237 sayılı TCK'nın 85. maddesinin birinci fıkrasında belirtilen suçu oluşturacaktır.

5237 sayılı TCK’nın “Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı suçlar” başlıklı 73. maddesi;

“(1) Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı olan suç hakkında yetkili kimse altı ay içinde şikâyette bulunmadığı takdirde soruşturma ve kovuşturma yapılamaz.

(2) Zamanaşımı süresini geçmemek koşuluyla bu süre, şikâyet hakkı olan kişinin fiili ve failin kim olduğunu bildiği veya öğrendiği günden başlar.

(3) Şikâyet hakkı olan birkaç kişiden birisi altı aylık süreyi geçirirse bundan dolayı diğerlerinin hakları düşmez.

(4) Kovuşturma yapılabilmesi şikâyete bağlı suçlarda kanunda aksi yazılı olmadıkça suçtan zarar gören kişinin vazgeçmesi davayı düşürür ve hükmün kesinleşmesinden sonraki vazgeçme cezanın infazına engel olmaz.

(5) İştirak halinde suç işlemiş sanıklardan biri hakkındaki şikâyetten vazgeçme, diğerlerini de kapsar.

(6) Kanunda aksi yazılı olmadıkça, vazgeçme onu kabul etmeyen sanığı etkilemez.

(7) Kamu davasının düşmesi, suçtan zarar gören kişinin şikâyetten vazgeçmiş olmasından ileri gelmiş ve vazgeçtiği sırada şahsi haklarından da vazgeçtiğini ayrıca açıklamış ise artık hukuk mahkemesinde de dava açamaz.” şeklindedir.

(5) İştirak halinde suç işlemiş sanıklardan biri hakkındaki şikâyetten vazgeçme, diğerlerini de kapsar.

(6) Kanunda aksi yazılı olmadıkça, vazgeçme onu kabul etmeyen sanığı etkilemez.

(7) Kamu davasının düşmesi, suçtan zarar gören kişinin şikâyetten vazgeçmiş olmasından ileri gelmiş ve vazgeçtiği sırada şahsi haklarından da vazgeçtiğini ayrıca açıklamış ise artık hukuk mahkemesinde de dava açamaz.” şeklindedir.

Şikâyet hakkı kural olarak suçtan zarar görene ait olup kişiye sıkı sıkıya bağlı haklardandır. TCK'nın 73. maddesi uyarınca şikâyetin, hak sahibi kişi tarafından altı ay içerisinde yapılmış olması da zorunludur. Aksi halde takibi şikâyete bağlı suçtan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılabilmesi mümkün olmayacaktır.

5271 sayılı CMK’nın “Kamu davasına katılma” başlıklı 237. maddesi;

“(1) Mağdur, suçtan zarar gören gerçek ve tüzel kişiler ile malen sorumlu olanlar, ilk derece mahkemesindeki kovuşturma evresinin her aşamasında hüküm verilinceye kadar şikâyetçi olduklarını bildirerek kamu davasına katılabilirler.

(2) Kanun yolu muhakemesinde davaya katılma isteğinde bulunulamaz. Ancak, ilk derece mahkemesinde ileri sürülüp reddolunan veya karara bağlanmayan katılma istekleri, kanun yolu başvurusunda açıkça belirtilmişse incelenip karara bağlanır.”,

“Katılma usulü” başlıklı 238. maddesi ise;

“(1) Katılma, kamu davasının açılmasından sonra mahkemeye dilekçe verilmesi veya katılma istemini içeren sözlü başvurunun duruşma tutanağına geçirilmesi suretiyle olur.

(2) Duruşma sırasında şikâyeti belirten ifade üzerine, suçtan zarar görenden davaya katılmak isteyip istemediği sorulur.

(3) Cumhuriyet savcısının, sanık ve varsa müdafiinin dinlenmesinden sonra davaya katılma isteminin uygun olup olmadığına karar verilir.

(4) Sulh ceza mahkemesinde açılmış olan davalarda katılma hususunda Cumhuriyet savcısının görüşü alınmaz.” şeklinde düzenlenmişken 6545 sayılı Kanun'un 103. maddesiyle CMK'nın 238. maddesinin dördüncü fıkrası yürürlükten kaldırılmıştır.

5271 sayılı CMK'nın 237. maddesinde, mağdur, suçtan zarar gören gerçek ve tüzel kişiler ile malen sorumlu olanların, ilk derece mahkemesindeki kovuşturma evresinin her aşamasında hüküm verilinceye kadar şikâyetçi olduklarını bildirerek davaya katılabilecekleri hüküm altına alınmış, ancak kanun yolu muhakemesinde bu hakkın kullanılamayacağı esası benimsenmiştir. Bununla birlikte, istisnai olarak ilk derece mahkemesinde ileri sürülüp reddolunan veya karara bağlanmayan katılma isteklerinin, kanun yolu başvurusunda açıkça belirtilmesi hâlinde inceleme mercisince incelenip karara bağlanacağı kabul edilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Katılan ...'ün trafik kazası sonucu ağır nitelikte yaralanması nedeniyle kaza sonrasında olayla ilgili beyanının alınamadığı ancak 08.02.2011 tarihinde diğer katılanların da vekili olan Av. ...'e vekaletname verdiği, Av. ...'ün de kovuşturma evresinde 24.05.2011 tarihli oturumda vekili olduğu kişiler yönünden herhangi bir sınırlama yapmaksızın katılma talebinde bulunduğu, sonraki oturumlarda da sanığın cezalandırılmasını talep ettiği ve gerek Yerel Mahkemece verilen ilk hükmü, gerekse direnme kararına konu hükmü katılan ... adına ve sanığın aleyhine temyiz ettiği anlaşılmakla; takibi şikâyete bağlı taksirle yaralama suçuna ilişkin olarak ... adına vekili tarafından süresinde yapılmış geçerli bir şikâyetin bulunduğu ve bu bağlamda sanığın eyleminin TCK'nın 85. maddesinin ikinci fıkrası kapsamında değerlendirilmesi gerektiği kabul edilmelidir.

2- Katılan ... adına süresinde yapılmış geçerli bir şikâyetin bulunduğu sonucuna ulaşılması nedeniyle, iki yıldan on beş yıla kadar hapis cezasını gerektiren taksirle bir kişinin ölümüne ve bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan sanık hakkında temel cezanın üç yıl olarak tayin edilmesinin isabetli olup olmadığının değerlendirilmesine gelince:

İncelenen dosya kapsamından;

19.12.2010 tarihli trafik kazası tespit tutanağında; kazanın gündüz vakti, yağmurlu havada, yerleşim yeri dışında, orta refüjle bölünmüş, tek yönlü, çift şeritli, asfalt kaplama, ıslak, korkuluksuz sert virajlı ve dik eğimli yolda meydana geldiği, kaza noktasına 16,7 metre uzaklıkta kaygan yol levhasının bulunduğu, sürücü ...'in sevk ve idaresindeki çekiciyle Şile istikametinden Çekmeköy istikametine seyir hâlindeyken havanın yağmurlu ve yol yüzeyinin ıslak olması nedeniyle bölünmüş yolda karşı yönden gelen trafiğin kullanığı şerit ve yol bölümüne girip ...'ün yönetimindeki otomobile çarparak yolun dışarısına sürüklediği, meydana gelen kaza sonucu ...'ün otomobilinin tamamen yandığı ve adı geçenin yaralandığı, otomobilde bulunan ...'ün ise öldüğü bilgilerine yer verilerek kazanın oluşumunda; sürücü ...'in, 2918 sayılı Kanun'un 84. maddesinin birinci fıkrasının (c) bendinde yer alan asli kusurlardan “İkiden fazla şeritli taşıt yollarında, karşı yönden gelen trafiğin kullandığı şerit veya yol bölümüne girme” kusurunu işlediği, diğer araç sürücüsünün ise kusurunun bulunmadığı yönünde düşünce bildirildiği,

Trafik uzmanı bilirkişi tarafından düzenlenen 08.02.2011 tarihli raporda; sürücü ...'in, havanın yağmurlu, zeminin ıslak olduğunu göz önüne alarak yönetimindeki araçla yolun şartlarına uygun süratle seyretmesi, dikkatli olması, görüşün açık olduğu bir yerde viraja girmeden süratini azaltması gerekirken bunlara uymadığı, virajda yavaşlamak için fren yaptığı, sürati sebebiyle ıslak zeminde aracın sola savrulduğu, kontrolü kaybederek geliş yoluna girdiği ve aksi istikamette seyreden otomobile çarparak kazanın meydana gelmesine sebebiyet verdiği, bu itibarla adı geçenin 2918 sayılı Kanun'un 47/d, 52/b ve 56. maddelerini ihlal ettiği ve asli tam kusurlu olduğu, Şile istikametinde kendi yolunda seyreden diğer sürücü ...'ün kural ihlali yapmadığı gibi bu şartlar altında kazayı önlemesinin de mümkün olmadığından kusursuz olduğunun belirtildiği,

Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi Başkanlığının 12.09.2011 tarihli raporunda; sanığın idaresindeki çekiciyle yağmurlu havada, ıslak zeminde, virajlı yolda hızını yol ve trafik şartlarına göre ayarlamadan tehlike arz edecek tarzda seyretmesinden mütevellit aracının hâkimiyetini kaybederek seyir yolundan çıkıp yolun karşı yön bölümüne geçmesiyle sebebiyet verdiği olayda asli kusurlu olduğu, katılan ...'ün ise idaresindeki otomobille yolun kendine ait bölümünde seyrederken karşıdan gelen çekicinin kontrolsüzce yoluna girip aracına çarpmasıyla meydana gelen olayda hatası olmadığından kusurunun bulunmadığı kanaatine yer verildiği,

Üsküdar Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen rapora göre; katılan ...'de sol femur, sağ acetabulum, sol klavikula kırığı, multiple kot kırığı, travmatik sak ve ac kontüzyonu tespit edildiği, mevcut yaralanmasının yaşamını tehlikeye soktuğu, basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığı ve vücuttaki kemik kırığının hayat fonksiyonlarını ağır (6) derecede etkileyecek nitelikte olduğu,

Sanığın E sınıfı sürücü belgesinin bulunduğu ve kaza sonrası düzenlenen adli muayene raporuna göre alkolsüz olduğu,

Yerel Mahkemece, sanık hakkında temel cezanın belirlenmesi sırasında gerekçe olarak; “dosya kapsamı ve kusur durumu” hususlarının gösterildiği,

Anlaşılmaktadır.

Katılanlar ..., ..., ... ve ...; kazada ölen ...'ün anneleri olduğunu, olayı görmediklerini, sanıktan şikâyetçi olduklarını beyan etmişler,

Sanığın E sınıfı sürücü belgesinin bulunduğu ve kaza sonrası düzenlenen adli muayene raporuna göre alkolsüz olduğu,

Yerel Mahkemece, sanık hakkında temel cezanın belirlenmesi sırasında gerekçe olarak; “dosya kapsamı ve kusur durumu” hususlarının gösterildiği,

Anlaşılmaktadır.

Katılanlar ..., ..., ... ve ...; kazada ölen ...'ün anneleri olduğunu, olayı görmediklerini, sanıktan şikâyetçi olduklarını beyan etmişler,

Sanık soruşturma evresinde; olay günü sevk ve idaresindeki çekiciyle Şile ilçesinden Çekmeköy ilçesi Ömerli Mahallesinde bulunan iş yerine gitmek üzere yola çıktığını, havanın yağışlı, zeminin ıslak ve kullandığı aracın da ağır vasıta olması nedeniyle yaklaşık 70 km/sa hızla seyrettiğini, yolun sağ şeridinde gitmekteyken olayın meydana geldiği mevkiye yaklaştığında plakasını göremediği bir aracın virajda kendisini geçip hızını epeyce azalttığını, kendisinin de frene bastığını, ancak virajda bulunması ve yolun kaygan olması nedeniyle direksiyon hâkimiyetini kaybettiğini, aracının sağa sola dönmeye başladığını, aracının durmasıyla yolun karşısına geçtiğini ve karşı yönden gelen başka bir araca çarptığını fark ettiğini, Mahkemede; olay günü sevk ve idaresindeki çekiciyle Şile'den yola çıktığını, kazanın meydana geldiği Ömerli Mahallesinde yağmur çiselediği için yolun kaygan olduğunu, kendisini sollayıp önüne geçen bir otomobile çarpmamak için frene bastığını, sonrasını hatırlamadığını, Şile ilçesine ayda iki üç kez gittiğini savunmuştur.

Temel cezanın belirlenmesine ilişkin ilkeler 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesinin birinci fıkrasında;

“(1) Hâkim, somut olayda;

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

d) Suçun konusunun önem ve değerini,

e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını,

f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını,

g) Failin güttüğü amaç ve saiki,

Göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler.” şeklinde düzenlenmiştir.

Buna göre; 01.06.2005 tarihinden sonra işlenmiş olan herhangi bir suç nedeniyle alt ve üst sınırlar arasında bir ceza belirlenmesi gerektiğinde, kural olarak göz önünde bulundurulması gereken ölçüt, 5237 sayılı TCK’nın 61. maddesinin birinci fıkrasındaki düzenlemedir. Ancak taksirle işlenen suçlar açısından kanun koyucu, aynı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü fıkrası ile "Taksirle işlenen suçtan dolayı verilecek olan ceza failin kusuruna göre belirlenir." şeklinde bir ölçüt daha eklemiştir. Bu durumda, taksirle işlenen suçlarda alt ve üst sınır arasında ceza belirlenirken, TCK’nın 61. maddesinin birinci fıkrası ile 22. maddesinin dördüncü fıkrasında yer alan ölçütlerin birlikte göz önüne alınması gerekmektedir.

Ancak, TCK’nın 61. maddesinin birinci fıkrasındaki bu ölçütler genel nitelikli olup her suça uymayabileceğinden, her suç için tüm ölçütlerin değil sadece ilgili suça uyan kısımların nazara alınması gerekir. Bu açıdan taksirli suçlarda ancak kasıtlı suçlarda uygulanması mümkün olan 61. maddenin birinci fıkrasının (b) bendinde yer alan "suçun işlenmesinde kullanılan araçlar", (f) bendinde yer alan "failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı" ve (g) bendinde yer alan “failin güttüğü amaç ve saik” ölçütleri uygulanamayacaktır.

Tüm bu kanuni düzenlemeler karşısında taksirli suçlarda temel cezanın belirlenmesinde öncelikle failin kusurunun değerlendirilmesinin zorunlu olduğu, ancak kusurluluğun yanında "suçun işleniş biçimi", "suçun işlendiği zaman ve yer", "suç konusunun önem ve değeri" ile "meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı" ölçütlerinin de dikkate alınacağı sonucuna varılmaktadır.

Öte yandan, 5237 sayılı TCK’nın “Adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi” başlıklı 3. maddesi uyarınca işlenen fiil ile hükmolunan ceza ve güvenlik tedbirleri arasında “orantı” bulunması, böylelikle suç işlenmesiyle bozulan toplum düzeninde adaletin sağlanması için suç işleyen kimseye uygulanacak yaptırımın haklı ve ölçülü olması gerektiği de göz önünde bulundurulacaktır.

Bu nedenlerle taksire dayalı kusurun ağır olduğu durumlarda, alt sınırdan uzaklaşılarak, hafif olduğu durumlarda ise alt sınırdan veya alt sınıra yaklaşılarak temel ceza tayin edilmesi isabetli bir uygulama olacak ise de bundan herhâlde ağır kusurlu fail hakkında en üst hadden, hafif kusurlu fail hakkında ise alt hadden ceza tayin edilmesi gerektiği sonucu çıkarılmamalı, TCK'nın 61. maddesinin birinci fıkrasındaki olaya uyan diğer ölçütler ve "orantılılık" ilkesi bir bütün hâlinde değerlendirilerek haklı ve ölçülü bir ceza belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın 19.12.2010 tarihinde gündüz vakti, yağmurlu havada, yerleşim yeri dışında, orta refüjle bölünmüş, tek yönlü, çift şeritli, asfalt kaplama, ıslak, korkuluksuz sert virajlı ve dik eğimli yolda sevk ve idaresindeki çekiciyle seyir hâlinde iken virajda yavaşlamak için fren yapması üzerine kullandığı çekicinin sola savrulduğu ve sanığın çekicinin kontrolünü kaybederek bölünmüş yolun karşı yönünden gelen trafiğin kullandığı tarafa girmesi sonucu aksi istikamette seyreden katılan ...'ün kullandığı otomobile çarptığı, kaza sonucu otomobilde bulunan ...'ün öldüğü, katılan ...'ün de yaşamını tehlikeye sokacak ve hayat fonksiyonlarını ağır derecede etkileyecek nitelikte kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı, 08.02.2011 tarihli bilirkişi raporu ile Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi Başkanlığınca düzenlenen 12.09.2011 tarihli bilirkişi raporunda da belirtildiği şekilde kazanın meydana gelmesinde sanığın asli ve tam kusurlu olduğu, diğer araç sürücüsü katılan ...'ün ise herhangi bir kusurunun bulunmadığı, Yerel Mahkemece TCK'nın 85. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temel cezanın 3 yıl hapis olarak belirlendiği ve buna ilişkin gerekçenin “dosya kapsamı ve kusur durumu” şeklinde gösterildiği anlaşılmakla; sanığın havanın yağmurlu, zeminin ıslak ve yolun virajlı olmasını göz önünde bulundurup idaresindeki çekicinin hızını yol ve trafik şartlarına göre ayarlaması gerekirken tehlike oluşturacak şekilde seyretmesinden dolayı aracın hâkimiyetini kaybederek seyir yolundan çıkıp yolun karşı yön bölümüne geçmesiyle meydana gelen kazada asli ve tam kusurlu olup diğer araç sürücüsünün kusurunun bulunmaması ve kaza sonucu bir kişinin ölümü ile bir kişinin de yaşamını tehlikeye sokacak ve hayat fonksiyonlarını ağır derecede etkileyecek nitelikte kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanmasına sebebiyet vermesi hususları göz önüne alındığında, temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi doğru bir uygulama ise de suçun işleniş biçimi, meydana gelen zararın ağırlığı ve failin taksire dayalı kusurunun ağırlığına göre özellikle somut olay ile bir kişinin ölümü ve bir kişinin hafif nitelikte yaralanması ile sonuçlanan ve failin kusurunun çok daha az olduğu olaylar mukayese edildiğinde, iki yıldan on beş yıla kadar hapis cezasını gerektiren taksirle bir kişinin ölümü ile bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan dolayı temel cezanın TCK'nın 22. maddesinin dördüncü fıkrası ve 61. maddesinin birinci fıkrasındaki ölçütler ve "orantılılık" ilkesi bir bütün halinde değerlendirilip alt hadden daha fazla uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, üç yıl olarak belirlenmesinde isabet bulunmamaktadır.

Bu itibarla, dosya muhtevası ile adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun bulunmayan Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Bu itibarla, dosya muhtevası ile adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun bulunmayan Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.09.2014 tarihli ve 213-274 sayılı direnme kararına konu hükmünün, taksirle bir kişinin ölümüne ve bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan sanık hakkında temel cezanın, TCK'nın 22/4 ve 61/1. maddesindeki ölçütler ve "orantılılık" ilkesi bir bütün hâlinde değerlendirilip alt hadden daha fazla uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, üç yıl olarak belirlenmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 09.05.2019 tarihinde yapılan müzakerede her iki uyuşmazlık konusu yönünden oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14384, Karar No: 2015/13021, Tarih: 25.06.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/14384 E.  ,  2015/13021 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2.Davacı, davalı ..'nde en uzunu 1 yıl ve daha kısa süreli hizmet alım sözleşmeleri ile alt işverenler nezdinde otomasyon görevlisi adı altında asıl işin bir bölümü olan veri giriş, hasta kayıt, doktorlara ait tüm tıbbi kayıt ve veri işlemlerinde yardımcı olarak çalıştırıldığını, kayıt işlemlerini tutup röntgen ve kan tahlili işlemlerini yaptığını, röntgen teknisyeninin işini yaptığını, çekilen röntgenin çıktısının alınıp okutulması, doktorun uygulayacağı enjeksiyonun hazırlanması, ilaçların girilmesi, enjeksiyona çekimi, doktor hasta tanı giriş işleminin yapılması, doktor gözetiminde rapor yazılması ve okunması, bazı raporların teknisyenlerle birlikte hazırlanması, tansiyon ölçümü raporlar ve sevk işlemlerinin medulaya girilmesi gibi hastanenin asıl işleri yaptığını her sabah 7.30'dan 8.30'a kadar hastalara sıra verme işlemlerini yaptığını acilde çalıştığı dönemde acil nöbeti tuttuğunu emir ve talimatları hastane yetkilisinden aldığını, hastane memurlarıyla aynı işi yaptıklarını tüm bu işleri hastanede çalışan kadrolu memurlarla beraber yerine getirdiğini, tüm emir ve talimatı hastane yöneticilerinden aldığını, işe alınırken dahi hastane yönetimince sınava tabi tutulduklarını, her alt işveren ile en uzunu 1 yıl olmak kaydıyla 1'den fazla iş sözleşmesi yapılarak, girdi-çıktı yapıldığını, alt işverenler değişmesine rağmen çalışmaya devam ettiklerini, hastanedeki devlet memurlarının çalışma saatleriyle davacının çalışma saatlerinin farklı olduğunu, davacıya ödenen ücretin Anayasaya, İş Kanununa ve ilgili yasalara aykırılık teşkil ettiğini, davalı kurum ile dava dışı şirketler arasında yapılan sözleşmelerin muvazaaya dayandığını, muvazaanın tespiti ile davacının işe giriş tarihinden itibaren .... personeli sayılmasına karar verilmesini talep etmiştir.