muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/31853, Karar No: 2013/19967, Tarih: 12.12.2013

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,12/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5419, Karar No: 2015/9048, Tarih: 22.04.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/5419 E.  ,  2015/9048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen ara verilen kış dönemleri hariç sigortalı çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı ...'e ait inşaat işyerinde ... İ.T.Ltd. Şti.'nde (2008/12–2009/1.ay ve 2009/12–2010/1.aylar arası hariç) 05.11.2008 – 30.04.2010 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; ... ile davalı şirket arasında 22.10.2008 noter tarihli “bedel karşılığı inşaat sözleşmesi” bulunduğu, davalılar tarafından davacı adına düzenlen işe giriş bildirgesi bulunmadığı, davalı işyerinden davacı adına hizmet bildirilmediği, dinlenilen tanıklarından bir kısmı davacının çalışmalarını doğruladığı halde, bekçi olarak çalıştığını beyan eden tanığın davacının çalışmadığını beyan ettiği anlaşılmıştır.

Uyuşmazlık; somut olayda fiili çalışma olgusunun ispatı konusunda, mahkemece yapılan inceleme ve araştırmanın hükme yeterli bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

506 sayılı Yasanın 79/10. maddesinde bu tür hizmet tespit davalarının kanıtlanması yönünden özel bir yöntem öngörülmemiştir. Kimi ayrık durumlar dışında resmi belge ve yazılı delillerin bulunması sigortalı sayılması gereken sürelerin saptanmasında güçlü delil olmaları itibariyle sonuca etkili olurlar. Ne var ki bu tür kanıtların bulunmaması salt bu nedene dayalı istemin reddine neden olmaz. Somut bilgilere dayanması koşuluyla, bordro tanıkları veya iş ilişkisini bilen veya bilmesi gereken komşu işyerleri kayıtlı çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunları destekleyen kimi diğer kanıtlarla dahi sonuca gitmek mümkündür. Kamu düzenine dayalı bu tür davalarda hakim, görevi gereği doğrudan soruşturmayı genişleterek sigortalılık koşullarının oluşup oluşmadığını belirlemelidir. Bu yön

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 10.11.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Somut olayda; tanık beyanları arasındaki çelişki giderilmeden sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 10.11.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Somut olayda; tanık beyanları arasındaki çelişki giderilmeden sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş; öncelikle davacının ücretini kimden aldığını sorarak ve davalı .... ile ... Ltd. Şti. arasında kat karşılığı inşaat sözleşmesi yapılıp yapılmadığı tespit edilerek (kat karşılığı inşaat sözleşmesi veya anahtar teslimi şeklinde anlaşma yapılması durumunda davalı ... yönünden husumetten reddedilerek) davacının iddia ettiği çalışma olgusunun kimin yanında gerçekleştiğini net bir şekilde ortaya koyup gerçek işverini belirleyip, zabıta marifeti ile veya davalı Kurum'dan sorularak; talep edilen dönemde davalı işyerine komşu olan işyeri sahipleri ile bu işyerlerindeki çalışmaları kayıtlara geçmiş kişileri tespit ederek dinlemek ve bordro tanıklarının beyanları arasındaki çelişkiyi gidererek toplanan delillere göre varılacak sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... ile ... İnş.San.Tic.Ltd.Şti.'ne iadesine, 22/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2993, Karar No: 2020/3514, Tarih: 25.06.2020

**11. Ceza Dairesi         2018/2993 E.  ,  2020/3514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.11.2018 tarihli 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı kararına göre; sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK'nin 230. maddesinde belirtilen unsurları taşıyıp taşımadığının tespitine gerek olmadığı, sanık savunmaları ve dosya içerisinde bulunan vergi suçu raporunda sanığın şirket yetkilisi olduğu anlaşıldığından tebliğnamedeki 2 ve 3 numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1-Hakkında 2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura kullandığı iddiasıyla kamu davaları açılan sanığın savunmasında; suçlamayı kabul etmeyerek faturaların sahte olduğunu bilmediğini, gerçek ticari ilişki karşılığında alındığını beyan etmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, sanığın kullandığı ve sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen şirket yetkilileri hakkında dava açılmış olup olmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren ve sahtecilikle ilgili olan delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına konulması, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükelleflerin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoku olup olmadığı da araştırılıp, defter ve belgeler üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması ve faturaları düzenleyen şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak düzenlediklerinin sorulması, toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

a-Sahte fatura kullanma suçunda her takvim yılında işlenen suçların ayrı suçları oluşturduğu, sanık hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarından ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, iki takvim yılı için tek hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

a-Sahte fatura kullanma suçunda her takvim yılında işlenen suçların ayrı suçları oluşturduğu, sanık hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarından ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, iki takvim yılı için tek hüküm kurulması,

b-213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 4369 sayılı Kanun'la değişik 359/b-1. maddesinde onsekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası öngörülmüş iken 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun'un 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü, buna göre; sahte fatura kullanma suçunun cezasının alt sınırının 3 yıl hapis olduğu gözetilmeden, temel cezanın 18 ay hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

c-Sanık hakkında katma değer vergisi yönünden sahte fatura kullanmak suçundan inceleme yapıldığı, bu haliyle 2008 takvim yılı yönünden; suç tarihinin son kullanılan 30.12.2008 tarihli faturanın KDV beyannamesinde kullanıldığı 25.01.2009 tarihi olduğu, 2009 takvim yılı yönünden ise: son kullanılan 31.05.2009 tarihli faturanın KDV beyannamesinde kullanıldığı 25.06.2009 tarihi olduğu gözetilmeden gerekçeli karar başlığına 2008 olarak yazılması yasaya aykırı,

d-5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanığın ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 25.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15069, Karar No: 2011/26703, Tarih: 21.12.2011

**7. Ceza Dairesi         2009/15069 E.  ,  2011/26703 K.**

**"İçtihat Metni"**

Haksız rekabet suçundan sanıklar ..., .... ve ..... haklarında yapılan yargılama sonunda mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Bakırköy 2. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesine dair Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/09/2007 tarihli ve 2007/417-214 sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulüne, görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin Bakırköy 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 07/12/2007 tarihli ve 2007/105 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 03.07.2009 gün ve 36618 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 29.07.2009 gün ve KYB. 2009-176138 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;

T.C. Anayasasının 37. maddesinde "Hiç kimse kanunen tâbi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.", 142. maddesinde "Mahkemelerin kumlusu, görev ve Yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.", 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3/1. maddesinde "Mahkemelerin görevleri kanunla belirlenir.", 4/1. maddesinde "Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6. madde hükmü saklıdır.", 5/1. maddesinde "iddianamenin kabulünden sonra, işin davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir.", 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 27. Maddesinin 1. fıkrasında "Basılmış eserler yoluyla işlenen veya bu Kanunda öngörülen diğer suçlardan dolayı açılan davalardan, ağır ceza işlerinden olanlar ağır ceza mahkemelerinde, diğerleri asliye ceza mahkemelerinde görülür.", 2. fıkrasında ise "Bir yerde ağır ceza veya asliye ceza mahkemesinin birden fazla dairesi bulunması halinde bu davalar iki numaralı mahkemede görülür.", 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 307/1. maddesinde "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur.", anılan Kanun'un 308. maddesinde "Aşağıda yazılı hallerde kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılır... 4) Mahkemenin kanuna muhalif olarak davaya bakmaya kendini görevli veya yetkili görmesi " hükümlerinin yer aldığı;

Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca, 12/07/2007 tarihli, 302 ve 16/07/2007 tarihli, 309 sayı ile, Bağcılar Adliyesinin Bakırköy Adliyesiyle birleştirilmek üzere kapatılmasına ve Bağcılar 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nden devren gelen işlerin Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesinin esasına kaydı ile bu mahkemede görülmesine karar verildiği, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun anılan kararlarının göreve ilişkin yasa hükümleri yürürlükten kaldırma niteliği taşımadığı, birleştirilen iki adliyenin mahkeme ve iş sayısı ile dosya dağılımını düzenlemeye yönelik olduğu ve mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlenmesine ilişkin anayasal ve yasal kuralların idari nitelikte bir işlemle değiştirilemeyeceği gözetilmeden itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Bakırköy 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.12.2007 tarih ve 2007/105 değişik iş sayılı kararının CMK.nın 309/4-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince düşünülmesine, 21.12.2011 günü oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Kanun yararına bozma yolu olağanüstü bir kanun yolu olup meselenin bir başka şekilde çözümlenmesi mümkün ise bu yola başvurulamaz.

Görevsizlik konusunda uyuşmazlık olduğundan bu konunun çözümü müşterek yüksek mahkemece yada uyuşmazlık mahkemesince çözülebilir. Mahkemece yanlış görevsizlik kararı verilipte müşterek yüksek mahkemece bu konu kabul gördüğünde dahi dava Yargıtay'a ve Danıştay'a geldiğinde yanlışın düzeltilmesi mümkündür.

İzah edilen nedenlerle kanun yararına bozma talebinin reddi gerektiği düşüncesiyle çoğunluğun kabul kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2007/6, Karar No: 2007/6, Tarih: 15.03.2007

**Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu         2007/6 E.  ,  2007/6 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevsizlik Kararı veren

Yargıtay Daireleri : 7. ve 9. Ceza Daireleri

Mahkemesi :Sulh Ceza

Günü : 24.10.2002

Sayısı : 240-1613

Sanık ...’nın dikili zeytin ağacını izinsiz kesme suçundan dolayı 3573 sayılı Yasanın 20/2 ve 765 sayılı TCY’nın 19. maddesi uyarınca 142.365.000 Türk Lirası ağır para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin olarak Bornova Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 24.10.2002 gün ve 240-1613 sayılı hüküm C.savcısı tarafından temyiz edilmiş, dosya Yargıtay C.Başsavcılığının 16.01.2004 gün ve 55906 sayılı tebliğnamesiyle Yargıtay 7. Ceza Dairesine gönderilmiştir.

7. Ceza Dairesi 31.05.2006 gün ve 5701-10043 sayı ile; “İddianamedeki sevk ve nitelendirme ile hükmün konusuna, Yargıtay Kanununun 14. maddesine göre işin incelenmesi görevinin Yüksek 9. Ceza Dairesine ait olduğu”

Dosyanın gönderildiği 9. Ceza Dairesi de 13.11.2006 gün ve 4543-6082 sayı ile; “İddianame ve görevsizlik kararındaki nitelendirmeye, görevsizlik kararındaki sevke, Yargıtay Kanununun 14. maddesine göre inceleme görevinin Yüksek 7. Ceza Dairesine ait bulunduğu,” gerekçesiyle görevsizlik kararı verdiğinden, bu suretle oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Bornova 1. Asliye Ceza Mahkemesine hitaben düzenlenen iddianamede; “zeytin ağacını izinsiz kesme” eyleminden dolayı sanığın 765 sayılı TCY’nın 516/6 ve 522. maddeleri uyarınca cezalandırılması istenilmiştir.

Bornova 1. Asliye Ceza Mahkemesi ise; “dikili zeytin ağacını merciinden izin almaksızın kesme eyleminin 3573 sayılı Yasanın 20/2. maddesinde yaptırıma bağlandığını ve bu suçla ilgili yargılama görevinin sulh ceza mahkemesine ait bulunduğunu” belirterek görevsizlik kararı vermiştir.

Bornova Sulh Ceza Mahkemesi de yargılama sonunda, “sanığın zeytin ağacını Tarım İl Müdürlüğünden izin almaksızın kesme eylemi nedeniyle” 3573 sayılı Yasanın 20/2 ve 765 sayılı TCY’nın 19. maddesi uyarınca 142.365.600 lira ağır para cezasıyla cezalandırılmasına karar vermiş, bu hükmün C.savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 7 ve 9. Ceza Daireleri karşılıklı görevsizlik kararı vermişlerdir.

2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14. maddesinde; “Ceza Dairelerinin görevlerinin tayininde davadaki tavsif esas alınır.

Muhtelif suçlara ait davalarda en ağırını incelemeye yetkili daire görevlidir. Temyizi halinde bunlardan sadece temyiz isteğine konu olanlar nazara alınır.” hükmüne yer verilmiştir.

2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14. maddesinde; “Ceza Dairelerinin görevlerinin tayininde davadaki tavsif esas alınır.

Muhtelif suçlara ait davalarda en ağırını incelemeye yetkili daire görevlidir. Temyizi halinde bunlardan sadece temyiz isteğine konu olanlar nazara alınır.” hükmüne yer verilmiştir.

Yargılama konusu eylem, ceza dairelerinin görevlerinin belirlenmesi bakımından nitelendirmeye esas alınması gereken ve görevsizlik kararı veren mahkemeye hitaben düzen¬lenmiş iddianamenin yerine kaim olan görevsizlik kararında; zeytin ağacını yetkili merciden izin almaksızın kesme olarak tarif edilmiştir. Bu eylemin 3573 sayılı Yasanın 20. madde¬sindeki suça temas etmesi nedeniyle, atılı suçlamadan dolayı kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinin Yargıtay 7. Ceza Dairesince yapılıp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ : Açıklanan nedenlerle Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 31.05.2006 gün ve 5701-10043 sayılı görevsizlik kararının kaldırılmasına, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere 7. Ceza Dairesine gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 15.03.2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7859, Karar No: 2023/831, Tarih: 16.03.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/7859 E.  ,  2023/831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz eden sanık ... ve ... müdafii, sanık ...'ın hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Eğil Asliye Ceza Mahkemesinin 05/04/2018 tarih ve 2017/104 Esas 2018/147 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında, taksirle öldürme suçundan açılan kamu davasında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının a bendi gereğince sanıkların ayrı ayrı beraatlerine verilmiştir.

2.... Bölge Adliye Mahkemesi 16.Ceza Dairesi'nin, 11.06.2019 tarih ve 2018/2765 E., 2019/1622 K. sayılı kararında; sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin ve mahalli Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusu üzerine, istinaf başvurusunda ileri sürülen sebepler yerinde görülmekle ilk derece mahkemesinin beraat kararı kaldırılarak sanıkların ayrı ayrı 5237 sayılı Kanun'ın 85 inci maddesinin birini fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının a bendi ve 52 nci maddeleri uyarınca 12.100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 17.10.2021 tarihli ve 2019/106673 sayılı, özetle eksik incelemeden bahisle bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... ve ... müdafiinin temyiz sebepleri;

1.Sanıkların kusuru olmadığı

2.Katılan tarafa ödeme yapıldığı, hükmün açıklanmasının geri bırakılması şartları oluşmasına rağmen uygulanmadığına ilişkindir.

Sanık ...'ın temyiz sebepleri

Kusuru olmadığına, bilirkişi raporunda hatalı yorumla kusurlu olduğu tespiti yapıldığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Eğil Asliye Ceza Mahkemesinin 05/04/2018 tarih ve 2017/104 Esas 2018/147 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında;

1.Sanıkların kusuru olmadığı

2.Katılan tarafa ödeme yapıldığı, hükmün açıklanmasının geri bırakılması şartları oluşmasına rağmen uygulanmadığına ilişkindir.

Sanık ...'ın temyiz sebepleri

Kusuru olmadığına, bilirkişi raporunda hatalı yorumla kusurlu olduğu tespiti yapıldığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Eğil Asliye Ceza Mahkemesinin 05/04/2018 tarih ve 2017/104 Esas 2018/147 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında;

"Sanıklar ..., ... ve ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 85 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince cezalandırılması talebiyle mahkememizde kamu davası açılmış ise de; bilirkişi raporu (maktulün asli kusurlu olduğu anlaşılmıştır %75 kusur atfedilmiştir) göz önünde bulundurularak sanıkların üzerlerine atılı taksirle ölüme neden olma suçu bakımından mahkumiyetlerini gerektirir herhangi bir kusurlarının bulunmadığı, her ne kadar bilirkişi raporunda sanık ...'a %10, sanık ...'ya %10, sanık ...'a %5 kusur atfedilmiş ise de bu kusur oranları doğrultusunda sanıklara cezai sorumluluk yüklenemeyeceği, diğer yandan bilirkişi raporunda sanıklara kusur oranları atfedilirken yüklenen yükümlülüklerin anılan olayda göz önünde bulundurmasının söz konusu olmadığı ancak raporda geçen kusurlar açısından hukuki sorumluluğun söz konusu olabileceği kanaatiyle sanıkların üzerlerine atılı suçun kanunda suç olarak tanımlanmamış olması nedeniyle sanıkların beraatlerine karar verilmiştir".

2. Sanıkların, aşamalardaki beyanlarında yüklenen suçu kabul etmediklerini kusurlarının olmadığını ifade ettikleri görülmüştür.

3.Soruşturma aşamasında makina mühendisi bilirkişi raporunda özetle, siloya aşırı hammadde yüklemesinin yapıldığı, siloda mekanik veya elektrik doldurma, boşaltma uyarı sisteminin çalışmadığı, silonun üzerinde bulunduğu ayakların/desteklerin aşırı yükleme sonucu kırıldığını, silonun ayaklarının üzerinde bulunduğu beton sabitlemesini sağlayan civataların aşırı yükleme sonucu zedelendiği, silonun üzerinde bulunduğu zeminde aşırı yükleme sebebiyle delinmeler olduğu, kapasitesinin üzerinde aşırı yükleme/doldurma nedeniyle devrildiği görüşünün bildirildiği anlaşılmıştır.

4.Soruşturma aşamasında düzenlenen 30/03/2017 tarihli tek kişilik bilirkişi raporuna göre; işveren sanık ... 'un ... sağlığı ve güvenliği tedbirlerini almamak,... ekipmanının yapılacak işe uygun olması gerekliliğine uyulmadığı gerekçesi ile %50 oranında, sanık mesul müdür Burhan 'ın aynı sebeplerle %10 oranında, sanık ... güvenliği uzmanı ... 'ın ... güvenliği ile ilgili alınması gereken tedbirleri işverene yazılı olarak bildirmediği gerekçesiyle %10 oranında, ölen ...'in ... ekipmanlarını doğru kullanmaması nedeniyle %30 oranında kusurlu olduğu tespitleri yer almıştır.