muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/288, Karar No: 2020/3146, Tarih: 20.02.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/288 E.  ,  2020/3146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığı bozma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 116/2-4 ve 31/2. maddelerinde tanımlanan iş yeri dokunulmazlığını bozma suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e ve 66/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 4 yıllık asli dava zamanaşımının, 09.04.2015 tarihli mahkûmiyet hükmünden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının bozma suçundan açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

3-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Suça sürüklenen çocuğun nüfus kaydına göre 12.02.1999 doğumlu olup 18 yaşını doldurmamış olması nedeniyle 29.01.2015 ve 09.09.2014 tarihli duruşmaların kapalı yerine açık yapılması suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 185. maddesine aykırı davranılması telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 20.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/22704, Karar No: 2010/13017, Tarih: 07.07.2010

**6. Ceza Dairesi         2009/22704 E.  ,  2010/13017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Hükümlü ... hakkında kurulmuş olan hükme yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Hükümlü ... hakkında İnegöl 2. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 17.09.2003 gün ve 2003/6-545 sayılı önceki hükmünün temyiz edilmeksizin kesinleştiğinin anlaşılması karşısında; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.9.2007 gün ve 2007/125-2007/186 sayılı kararında açıklandığı gibi, adı geçen hükümlü hakkındaki temyiz edilmeden kesinleşen ilk hükmün, ancak suç tarihinden sonra yürürlüğe giren yasalar yönünden uyarlama yargısının konusu olabileceği ve genel hükümlere göre yürütülen yargılama faaliyeti ile uyarlama yargılamasının birlikte yürütülemeyeceği, anılan hükmün sanıklar ..., ... tarafından temyiz edilmesi ve Yargıtay 11. Ceza Dairesinin yeni yasaya göre değerlendirme yapılması için bozması üzerine, hakkında hüküm kesinleşmiş olan ...'ın tekrar yargılanma sürecine dahil edilerek kurulan 26/06/2006 günlü hükmün, adı geçen hükümlü ... yönünden hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğundan, hukuken varlık kazanmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesi de mümkün olmadığı gözetilerek; hükümlü ... hakkında yeniden kurulan 26/06/2006 günlü hükme yönelik, konusu bulunmayan temyiz itirazının 5320 Sayılı Kanun’un 8/1. maddesi yollaması ile CMUK’nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak REDDİNE;

5252 sayılı Kanun’un 9/3. maddesine göre, gereğinin taktiri yönünden, mahkemesine gönderilmesi için dosyanın incelenmeden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

II- Sanılar ... ve ... hakkında kurulmuş olan hükmün incelenmesine gelince;

Sanıklara yüklenen hırsızlık suçunun 765 sayılı TCK’nun 491/5-son maddesine uyduğu ve aynı Yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık zamanaşımının, suç tarihi olan 12/08/2001 gününden inceleme tarihine kadar dolduğunun anlaşılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... savunmanlarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanıklar hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ORTADAN KALDIRILMASINA, (DÜŞMESİNE) 07/07/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8761, Karar No: 2014/11221, Tarih: 19.11.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/8761 E.  ,  2014/11221 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/209567

MAHKEMESİ : Kemalpaşa Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/01/2011

NUMARASI : 2009/220 Esas, 2011/54 Karar

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre görevi yaptırmamak için direnme suçuna yönelik sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken söz konusu maddenin 1. fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlarla aynı Kanunun 3. maddesinin 1. fıkrasındaki "Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur" şeklindeki yasal düzenlemeler ile dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar birlikte ve isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek şekilde ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle ilgili kanun maddesindeki cezanın alt ve üst sınırları arasında takdir hakkının kullanılması zorunluluğuna uyulmayarak, olayın oluş biçimine ve dosya içeriğine uygun olmayan yasadaki ifadelerin soyut tekrarından ibaret gerekçelerle, hak ve orantılılık kuralları gözetilmeden, hakaret suçundan temel ceza alt sınırdan belirlenmesine rağmen; görevi yaptırmamak için direnme suçundan aynı gerekçelere yer verilerek bu kez alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayini,

Müştekilerin hazırlıktaki beyanları, olay tutanağı, tanık anlatımları ve sanık savunmalarına göre; sanığın cebinden çıkardığı bıçakla kendisine zarar verdiği ve bıçağı tehdit amaçlı olarak müştekilere göstermediğinin anlaşılmasına rağmen, yanılgılı değerlendirmeyle görevi yaptırmamak için direnme suçunun bıçakla işlendiğinden bahisle TCK'nın 265/4. maddesinin uygulanması,

Görevi yaptırmamak için direnme suçunun tek bir fiille birden fazla kamu görevlisine karşı işlendiği kabul edilmesine rağmen TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanmaması,

Adli sicil kaydı ve duruşma tutanaklarına yansımış olumsuz bir davranışı bulunmayan sanık hakkında hangi somut olgulara dayanıldığı gösterilmeden yasal ve yeterli olmayan gerekçelerle TCK'nın 62. maddesi gereğince takdiri indirim, 51. maddesi gereğince erteleme ve CMK'nın 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 19/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3489, Karar No: 2016/4616, Tarih: 17.03.2016

**18. Hukuk Dairesi         2016/3489 E.  ,  2016/4616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, .... İli .... İlçesi ... Mahallesi 6713 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırmasız el koyma nedenine dayalı olarak bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından salt vekalet ücreti yönünden ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairenin geri çevirme kararının gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir.

Şöyle ki;

Dava konusu taşınmazın bulunduğu cadde veya sokak itibariyle belediyece belirlenen 2014 yılı emlak vergisine esas m² değerinin istenmesine ve dava konusu taşınmazın ... Caddesi, 2529, 2526 ve 2535. sokak olmak üzere dört cephesinin olmasına rağmen sadece ... Caddesine ait 2014 vergi değerinin gönderildiği anlaşılmıştır. Bu nedenle dava konusu taşınmazın diğer üç cephesine ait 2014 yılı emlak vergisine esas m² değerinin belediye başkanlığından getirtilerek dosya içerisine konulmasından ve yerindeliğinin bizzat hakimlikçe denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20335, Karar No: 2014/6602, Tarih: 27.03.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/20335 E.  ,  2014/6602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KİLİS 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/07/2012

NUMARASI : 2009/748-2012/747

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı İbrahim Halil tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik H. E. S.'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil (olmadığı taktirde tenkis) isteğine ilişkindir.

Mahkemece, mirasbırakanın çekişme konusu taşınmaz payını oğlu davalıya satış suretiyle temlik ettiği, 10 parsel sayılı taşınmazın da üçüncü kişiye satılarak bedelinin davacılara verildiği, mirasçılar arasında taksim olgusunun gerçekleştiği, temlikin muvazaalı olduğunun ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; mirasbırakan Z. G.’ün çekişme konusu 825 ada 7 parsel sayılı taşınmazın 16/64 payını 13.04.2009 tarihli akitle oğlu davalı M. U.’a, dava dışı 825 ada 10 parsel sayılı taşınmazı ise aynı akitle üçüncü kişi olan V. B.’e satış suretiyle temlik ettiği, murisin okuma yazma bilmediği, davacı G.. Ö..’ün akit tanıklarından biri olduğu anlaşılmaktadır.

Davacılar, mirasbırakanın çekişmeli taşınmaz payını davalılara temlikinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve 0l.04.1974 tarihli, 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706., Borçlar Kanunun 213. (6098 sayılı Türk Borçlar Yasasının 237.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olayda, mahkemece, yukarıda açıklanan ilke ve olguları kapsar biçimde bir araştırma ve incelemenin yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Şöyle ki, tarafların delillerinin toplanmasına olanak sağlanmadığı gibi, mahallinde uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılmak suretiyle murisin temlike konu ettiği taşınmazların değerleri belirlenerek tüm hak ve yükümlülükler birlikte değerlendirilmesi ile murisin mirasçıları arasında paylaştırma yapıp yapmadığı tespit edilmemiş, tanık deliline dayanıldığı halde taraf tanıkları da dinlenmemiştir. Diğer taraftan, mahkemenin davayı ret gerekçesine konu olacak şekilde murisin davacılara ve diğer mirasçılarına hak dengesini gözetir bir paylaşım yaptığını gösterir taşınmaz temlikleri bakımından da bir tespit yapılmış değildir.

Öte yandan, mirasbırakanın vesayet altına alınması için Sulh Hukuk Mahkemesinin 2008/1074 esas sayılı dosyasında açılan davanın akibeti de araştırılmadan sonuca gidilmesinin doğru olduğu söylenemez.

Hal böyle olunca; yukarıda açıklanan ilke ve olgular doğrultusunda gerekli araştırma ve incelemenin yapılması, murisin tüm mirasçılarını kapsar biçimde hak dengesini gözetir bir mal paylaşımı yapıp yapmadığının tespit edilmesi, hasıl olacak sonuca göre değerlendirme yapılarak murisin gerçek irade ve amacının kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya konulması gerekirken noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere karar verilmesi isabetsizdir.

Kabule göre de, davacılar vekili Avukat B. Ö.’in 28.12.2011 tarihinde vekillikten çekildiği, çekilme dilekçesinin davacılara usulüne uygun tebliğ edildiği, davacı İbrahim’in yeni bir avukat marifetiyle yargılamaya devam ettiği, davacı Gülendam’ın ise davayı kendisi takip etmediği gibi kendisini bir vekille de temsil ettirmediği, dolayısıyla davasını takipsiz bıraktığı halde bu davacı yönünden mahkemece HUMK.nun 409. (6100 sayılı HMK.nın 150.) maddesi gereğince işlem yapılmamış olması da doğru değildir.

Davacı İbrahim Halil’in bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 27.3.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13487, Karar No: 2018/4524, Tarih: 18.06.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/13487 E.  ,  2018/4524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05/11/2015 tarih ve 2014/455-2015/390 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının, davalı firmanın otobüsü ile 05/12/2012 tarihinde ... Otogarı’ndan ...'ya seyahat ettiğini, ... ilçesinde 10 dakika ihtiyaç molası verildiğini, rahatsızlığı nedeniyle lavaboya gittiğini, süre bitmeden döndüğünde otobüsün yerinde olmadığını fark ettiğini, bunun üzerine taksi tutarak ... iline gittiğini, otobüsü burada yakaladığını 350,00 TL para ödediğini, valizinin ve özel eşyalarının otobüsün içinde kaldığını, yapılan bu hata yüzünden otobüs ile seyahat edemez hale geldiğini, mecburiyetten seyahat ettiğinde dahi otobüs beklemeyecek diye mola yerlerinde otobüsten inmediğini, davalı tarafın kusurlu davranışı nedeniyle maddi manevi olarak zarar gördüğünü iddia ederek 5.000.00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının iddialarının asılsız olduğunu, dinlenme tesislerinde ne kadar süre ile mola verileceği ve süre biriminden önce yerlerini almaları ve değerli eşyalarını mola esnasında yanlarına almaları aksi takdirde firmanın herhangi bir sorumluluğu olmadığı şeklinde otobüslerde molaya girilirken anons edildiğini, otobüsün hareket saati yaklaştığında tesiste güzergah ve firma ismi anonsu yapılarak otobüsün hareket saatinin geldiğinin bildirildiğini, davacının iddialarının somut delillere dayanmadığını, manevi tazminat koşulları oluşmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, tanık beyanı ve tüm dosya kapsamına göre; davalıya ait otobüsün duraklama sırasında kaç dakika mola verdiği, bu hususun yolculara duyurulup duyurulmadığı, süresinden erken hareket edip etmediği, davacının zamanında otobüsün başına gelip gelmediği, davacının otobüse binememesinde davalıya ait otobüs çalışanlarının kusurlu olduğunun ispatlanamadığı, davalıya ait çalışanların kusuru sebebiyle gecikmeye sebebiyet verilmiş olsa dahi manevi tazminat koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 18/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1390, Karar No: 2024/6560, Tarih: 12.09.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/1390 E.  ,  2024/6560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/523 E., 2022/393K.

SUÇ : Suç üstlenme

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN : Adalet Bakanlığı istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.03.2022 tarihli 2021/523 Esas, 2022/393 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında suç üstlenme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 270 inci maddesinin birinci fıkrası ile 62 nci maddesi uyarınca 25 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın istinaf edilmeksizin 30.04.2022 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 24.03.2023 tarihli ve 2022/18121 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.04.2023 tarihli ve KYB-2023/37600 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.04.2023 tarihli ve KYB-2023/37600 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“1-5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 270/1. ve 62/1. maddeleri gereğince 25 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin olarak, anılan Kanun'un 52/1. maddesinde yer alan "Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir." şeklindeki düzenleme nazara alındığında, belirlenen gün sayısının takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle adlî para cezasının tayini gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde,

2- Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 270/1. maddesi gereğince temel ceza olarak 1 ay hapis cezası belirlendikten sonra, aynı Kanunun 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığında 25 gün hapis cezası yerine, doğrudan 25 gün adlî para cezasına hükmedilmesinde,

İsabet görülmemiştir.. " Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Hükümlü hakkında Bursa Cumhuriyet Başsavcığının 30.04.2021 tarihli iddianamesi ile suç üstlenme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 270 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması talebiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonucuna göre ise 25.03.2022 tarihli kararla hükümlü hakkında 5237 sayılı Kanun'un 270 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 62 inci maddesi uyarınca 1/6 oranında ise indirim yapılarak 25 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonucuna göre ise 25.03.2022 tarihli kararla hükümlü hakkında 5237 sayılı Kanun'un 270 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 62 inci maddesi uyarınca 1/6 oranında ise indirim yapılarak 25 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Hükümlü hakkında tayin edilen 1 ay hapis cezası üzerinden 1/6 oranında takdiri indirim yapılması suretiyle 25 gün hapis cezası olarak belirlenmesi gerektiği gözetilmeden doğrudan 25 gün adli para cezasına hükmedilmesi Kanun'a aykırıdır.

5237 sayılı Kanun'un 52 inci madddesinin birinci fıkrasında göre ise; "Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir." şeklindeki düzenleme nazara alındığında, belirlenen gün adli para cezasının takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle adlî para cezasının tayini gerekirken, doğrudan 25 gün adli para cezası olarak karar verilmesi, Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2.Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.03.2022 tarihli 2021/523 Esas, 2022/393 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasını oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, bozmanın aleyhe tesir etmemesine

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.09.2024 tarihinde karar verildi.

...