muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/237, Karar No: 2012/417, Tarih: 27.06.2012

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olayda; hükme elverişli araştırma ve inceleme yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Hal böyle olunca; yukarıdaki ilke ve olguları kapsar biçimde gerekli araştırma ve incelemenin yapılması, soruşturmanın eksiksiz tamamlanması, miras bırakanın mal paylaştırma iradesi ile mi ya da mal kaçırma amacıyla mı hareket ettiğinin duraksamaya yer bırakmayacak şekilde ortaya konulması, sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir. …”

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ  EDEN  : Davalı Sevinç vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davalı Sevinç vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA,  aynı Kanunun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 27.06.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7221, Karar No: 2011/8615, Tarih: 27.06.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/7221 E.  ,  2011/8615 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Hükmüne uyulan 26.04.2010 tarih, 2009/8039 Esas, 2010/5078 Karar sayılı bozma ilamında, “.. davalı bazı faturalardaki malların kendisine teslim edilmediğini savunduğuna göre davacının fatura konusu malları davalıya teslim ettiğini ispat etmesi gerekir. Bu durumda davacıdan malların teslimi ile ilgili delilleri sorulup toplanan deliller değerlendirilerek varılacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir…” denilmek suretiyle hüküm eksik inceleme yapıldığı gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuşsa da bozma gereği tam olarak yerine getirilmemiştir. Davacı satım hukuki ilişkisine dayanarak faturalara dayalı alacak talebinde bulunmuştur. Davalı taraf ise, mal alımını kısmen kabul ederek açıkça 06.12.2007 tarihli 2.779 TL bedelli fatura konusu malları teslim almadığını bildirmiştir. Bu durumda davacı anılan faturaya yönelik iddiasını, HUMK.’nun 288. maddesi hükmü uyarınca yazılı delillerle kanıtlamakla yükümlüdür. Mahkemece yapılan keşif ve dinlenen tanık beyanları neticesinde, davalının inşaasını yükümlendiği ilköğretim okulunda kullanılan tesisat malzemelerinin ihtilaf konusu fatura içeriği mallar olduğu kabul edilemez. Aynı nitelikteki tesisat malzemelerinin başka firmalardan temini mümkün bulunabilir.

Zira anılan tesisat malzemeleri misli eşya niteliğindedir. Davacı mal teslimini yazılı delille kanıtlayamadığına göre davacının ihtilaf konusu fatura bedelinden alacaklı olduğunun kabulü mümkün değildir. Ne var ki, davacı dava dilekçesinde diğer deliller demek suretiyle yemin deliline de dayanmış bulunduğundan davacıya yemin hakkı hatırlatılmalı, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harçların istek halinde iadesine, 27.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3974, Karar No: 2020/4778, Tarih: 23.09.2020

**10. Hukuk Dairesi         2019/3974 E.  ,  2020/4778 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Isparta İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı taraf vekillerince istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince istinaf başvurularının esastan reddine dair hüküm verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalılar ile feri müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı, davalılardan ... Belediyesi ve diğer davalı alt işveren nezdinde Haziran 1997 - 04.09.2013 tarihleri arasında tam ve kesintisiz olarak hizmet akdine tabi çalıştığı iddiasıyla bildirilmeyen hizmetlerinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II-CEVAP:

Davalılar, ... Belediyesi ile dava dışı Kuleönü Belediyesinin ortaklaşa kurduğu ... İnş. Tur. Nak. Tic. Ltd. Şti.'ne ait işyerinin 30.11.1999 tarihiyle devri yapıldığı, sigortalı hizmet döküm cetvelinde davacının ... Belediyesinde 30.11.1999 tarihine kadar ve sonrasında ise ... İnş. Tur. Nak. Tic. Ltd. Şti.'nde çalışması görüldüğü, ... Belediyesi yönünden davanın hak düşürücü süreye uğradığı, ... İnş. Tur. Nak. Tic. Ltd. Şti.'nin belediyenin iktisadi teşebbüsü olduğu, bu şirketteki davacı çalışmalarının eksiksiz olarak Kuruma bildirildiği, şirketin bir beton şirketi olduğu, özellikle kışın çok soğuk geçtiğini Kasım, Aralık, Ocak, Şubat Mart aylarında işyerinde hiç çalışma yapılmadığı, fiili çalışma yapılmayan dönemlerde işçilere ücretsiz izin verildiği, iki belediyenin ortaklığında kurulan ... İnş. Tur. Nak. Tic. Ltd. Şti.'nin her ne kadar özel hukuk ticaret şirketi olsa da resmi kurum olup her türlü işlemlerinin kayıtlara tabi olduğu, bu nedenle tanıkla ispat hükümlerinin geçerli olmadığı; fer'i müdahil Kurum, kayıtlarının incelenmesi sonucunda davalı ... Başkanlığına ait işyerinde davacı adına 1997 yılında 89 gün, 1998 yılında 354 gün, 1999 yılında 316 gün, davalı ... İnş. Tur. Nak. Tic. Ltd. Şti.'ne ait işyerinden davacı adına 2000 yılında 257 gün, 2001 yılında 284 gün, 2002 yılında 250 gün, 2003 276 , 2004 yılında 360, 2005 yılında 315 gün, 2006 yılında 300 gün, 2007 yılında 270 gün, 2008 yılında 240 gün, 2009 yılında 330 gün, 2010 yılında 360 gün, 2011 yılında 210 gün, dava dışı ... Belediyesi Kum Çakıl Hazır Beton Biriket İşletmesi işyerinden davacı adına 2011 yılında 184 gün, 2012 yılında 360 gün, davalı ... İnş. Tur. Nak. Tic. Ltd. Şti.'ne ait işyerinden davacı adına 2013 yılında 241 gün işçilik bildirimi olduğunu ve bu işyerinden davacının 19.09.2013 tarihi itibariyle çıkışı olduğunun tespit edildiği, iddianın ispat edilmesi gerektiği savunmasıyla davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

III-MAHKEME KARARI:

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesince; "Davanın kabulüne,

Davacının davalı ... Başkanlığına ait 5642.32 sicil numaralı işyerinde 04/06/1997- 30/11/1999 tarihleri arasında kuruma bildirilmeyen 138 gün,

Davalı ... İnş. Tur. Nak. Tic. Ltd. Şti.'ne ait 1000481.32 sicil numaralı işyerinde 01/12/1999- 31/07/2011 tarihleri arasında kuruma bildirilmeyen 489 gün,

Davalı ... Başkanlığına ait ... sicil numaralı işyerinde 29/06/2011- 31/12/2012 tarihleri arasında kuruma bildirilmeyen 12 gün,

Davalı ... İnş. Tur. Nak. Tic. Ltd. Şti.''ne ait 1000481.32 sicil numaralı işyerinde 01/01/2013- 04/09/2013 tarihleri arasında kuruma bildirilmeyen 3 gün süreyle çalıştığının tespitine," karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı; davacı vekili tarafından verilen istinaf dilekçesiyle, kış aylarında ve izinli sürelerde dahi çalışıldığından ve bu husus tanık beyanlarıyla sabit olduğundan davanın tümüyle kabul edilmesi gerektiği;

Davalılar vekili, eksik gösterildiği iddia edilen 49 günün de resmi belgelere dayandığı, ... İnş. Tur. Nak. Tic. Ltd. Şti.'nin de belediye iktisadi teşebbüsü olması nedeniyle kamu işyeri niteliğinde olup tüm iş, işlem ve kayıtlarının resmi belgelere dayandığı, çalışmaların eksiksiz bildirildiği;

Fer'i müdahil Kurum vekili, kabule konu iddiaların ispat edilemediği, davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddinin gerektiği gerekçesiyle, ilk derece Mahkemesi kararın kaldırılmasına karar verilmesi talepleriyle istinaf yoluna başvurmuşlardır.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, ilk derece mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle HMK'nun 353/1-b-1 maddesi gereğince istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalılar vekilleri ile fer'i müdahil SGK vekili istinaf talebindeki gerekçeleriyle ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmişlerdir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Dava, 506 sayılı Kanunun 79/10. (5510 sayılı Kanun’un m. 86/9.) maddesi uyarınca açılmış hizmet tespiti davasıdır. Maddeye göre, “Yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar, çalıştıklarını hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilam ile ispatlayabilirlerse, bunların mahkeme kararında belirtilen aylık kazanç toplamları ile prim ödeme gün sayıları nazara alınır.”

Hizmet akdi ile bir veya birden fazla işveren tarafından çalıştırılanların hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.

Somut olay bakımından davacının çalışmalarının bir kısmının geçtiğini ileri sürdüğü iş yeri belediye olup bir kamu kuruluşudur. Kamu kuruluşu olan davalı iş yerinde geçen çalışmaların resmî kayıtlara dayanılması ve ücretlerin yazılı belge ile ödenmesi esastır. Davacının, kayıtlarda gözükmeyen çalışmalarının hangi nedenle bildirim dışı kaldığı gereğince ve yeterince araştırma konusu yapılmamıştır. Davacının kamu kurumu olan belediye bünyesinde ücretsiz çalışması hayatın olağan akışına aykırı olup, kamu kuruluşundaki çalışmaların resmî kayıtlara geçirilmesi ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılması asıl olduğuna göre tanık sözlerine dayalı olarak çalışmanın kanıtlandığının kabul edilmesi doğru değildir. Talep edilen dönemler yönünden yapılacak iş, davacının eşinin ücret bordrolarında gözüken yazılı belge ile ortaya koyulmuş çalışmalarını tespit etmek, davalı Belediyenin muhasebecisi, müdürleri dinlenerek davacının ücretini nasıl aldığını belirlemek, davacıdan ücret ödendiğini kanıtlayan belge olup olmadığını sormak, varsa mahkemeye sunması için süre vermek, kamu kuruluşlarında geçen çalışmanın yazılı belge ile kanıtlanması asıl olduğundan ancak ücretin başkaca şekilde ödendiğini fiili ve somut olarak tespit etmek suretiyle gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde ortaya koyduktan sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Yukarıda belirtilen tüm bu düzenleme ve açıklamalara göre, mahkemece yapılan araştırma ve inceleme yeterli değildir. Davalı işverenlerden ... Belediye Başkanlığının kamu işyeri niteliği nedeniyle çalışanların kayıtlara geçirilmesi ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılması asıl olduğundan, çalıştığı her birimde beraber çalıştığı amir ve işçiler araştırılarak tespit edilip dinlenmeli, davacının dava konusu ettiği dönemlere ilişkin çalışanların imzaladığı ücret bordroları getirtilmeli, davacının raporlu, ücretsiz izinli olduğu ve iş akdinin askıya alındığı süreler tespit edilmeli, diğer işçilerin de eksik bildirimlerinin olup olmadığı gözetilerek kesintisiz bir şekilde çalışıp çalışmadığı ortaya konulmalı, uyuşmazlık konusu husus, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip; deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar ve fer'i müdahil Kurum vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi kararının HMK'nın 373/1 maddesi gereğince kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 23/09/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17937, Karar No: 2022/16424, Tarih: 10.10.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/17937 E.  ,  2022/16424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuklar hakkında mahkemece iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına yönelik suça sürüklenen çocuklar müdafilerince yapılan itiraz üzerine Van 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.04.2016 tarihli ve 2016/442 Değişik iş sayılı kararıyla itirazların reddine karar verildiğinin ve bu kararın 28.04.2016 tarihinde kesinleştiğinin anlaşılması karşısında, temyiz incelemesinin konusunun suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Müştekiye ait iş yerinden çalınan toplam paranın 90,00 TL olması karşısında; çalınan paranın değeri nazara alınarak suça sürüklenen çocuklar hakkında 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Kabule göre de;

Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken TCK’nın 142/2-h, 31/3. maddeleri uyarınca belirlenen 2 yıl 6 ay hapis cezasından aynı Kanun’un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken hesap hatası sonucu 2 yıl 1 ay yerine 1 yıl 13 ay hapis cezasına hükmedilmek suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocukların kazanılmış hakkının korunmasına, 10.10.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3087, Karar No: 2010/5260, Tarih: 03.05.2010

**11. Ceza Dairesi         2010/3087 E.  ,  2010/5260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kayıp eşyayı sahiplenmek

HÜKÜM : Mahkumiyet

5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi gözetilerek; 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik CMK.nun 231. maddesi uyarınca "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının" takdir ve değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13787, Karar No: 2024/2088, Tarih: 27.03.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/13787 E.  ,  2024/2088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık ..., sanık ...

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 29.09.2021 tarihli ve 2020/835 Esas, 2021/1228 Karar sayılı kararının, sanıklar tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Bahse konu kararın, sanık ...'e usulüne uygun tebliğ edildiği, sanığın ise 14.11.2021 tarihli dilekçesinde hükmün hukuki yönüne ilişkin temyiz nedeni bildirmediği anlaşılmakla,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-... Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında ayrıntıları açıklandığı üzere 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 295 ... maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir." şeklindeki düzenleme gereği, sanık ...'e "Gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295 ... maddesinin birinci fıkrasında belirtilen 7 günlük kanunî sürede gerekçeli temyiz dilekçesinin

sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içeren gerekçeli karar tebliğinin yapılması, süresi içerisinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte temyiz isteminde bulunmaması hâlinde ise mevcut hâliyle incelenmek üzere Dairemize iade edilmek kaydıyla dava dosyasının ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 27.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22417, Karar No: 2013/20227, Tarih: 27.12.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/22417 E.  ,  2013/20227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı ve davacı taraflarından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Şikayet eden borçlu ... vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; kamulaştırmasız elatmadan kaynaklanan ilama dayalı başlatılan takipte, borçlunun Vakıfbank nezdindeki hesaplarına haciz konulduğunu, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’na 5999 sayılı Kanun ile eklenen Geçici 6. maddesi ve 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesine göre bu madde uyarınca ödenecek tazminatın tahsili için İdarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilmeyeceğini, öte yandan borçlu idarenin gördüğü hizmet kapsamında tüm mal hak ve alacaklarının nitelikleri gereği kamu hizmetinin sürdürülebilmesi için kamuya tahsisli olduğunu, ayrıca İİK'nun 82/1. maddesi kapsamında borçlu Kurum mallarının haczinin mümkün olmadığını, bu nedenlerle yapılan haciz işleminin yasaya aykırı olduğunu açıklayarak, haciz kararının kaldırılmasını istemiştir.

Mahkemece, takibin dayanağı olan ilamın karar tarihinin 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 5999 sayılı Kanun'un yürürlük tarihinden sonra olduğu, hüküm altına alınan kamulaştırmasız elatma nedeniyle tazminat alacaklarının tahsili için anılan maddeler gereği haciz yapılamayacağı gerekçesiyle şikayetin kabulüne karar verilmiştir. Hükmün esası, alacaklı vekili; yargılama giderlerine yönelik bölümü ise borçlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında; kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış olanlar hakkında bu madde hükümlerinin uygulanacağı, son fıkrasında ise bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş olup, 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6.maddesi hükmünün 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiştir. Ancak; 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiş, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı 22.02.2013 günlü 28567 numaralı Resmi Gazete’de yayımlanmıştır. Son olarak; 11.06.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Bazı Kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6487 sayılı Kanunu’nun 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi başlığıyla birlikte değiştirilmiştir. Anılan 6. maddenin yeni halinin 11. fıkrasında bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.