muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/10799, Karar No: 2024/13044, Tarih: 09.12.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/10799 E.  ,  2024/13044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/961 E., 2019/2104 K.

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : İlk derece kararının kaldırılması suretiyle mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 18.06.2019 tarihli ve 2019/961 Esas, 2019/2104 Karar sayılı kararının, sanık tarafından süresinde temyiz edilmesine rağmen temyiz dilekçesinin temyiz sebebi ihtiva etmediği anlaşılmakla; yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nda (5271 sayılı Kanun) iki dereceli kanun yolu sistemi benimsenmiş olup 291 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde temyiz süresi; "Temyiz istemi, hükmün açıklanmasından itibaren on beş gün içinde ... yapılır;" şeklinde kaleme alınmıştır. Buna göre ilgilisi aleyhine temyiz yoluna başvurmak istediği karara karşı bu kararın tebliği ya da tefhiminden itibaren on beş gün içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe vermek veya tutanağa geçirilmek ve hâkime onaylattırılmak koşuluyla zabıt kâtibine bir beyanda bulunmak suretiyle temyiz hakkını kullanır. Ancak 5271 sayılı Kanun'un temyiz yolu için öngördüğü tek koşul, temyiz iradesinin usûlüne uygun şekilde on beş gün içinde açıklanmasından ibaret değildir.

Şöyle ki; 5271 sayılı Kanun’un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde belirtilen; “Yargıtay … temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa, temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm karşısında, 5271 sayılı Kanun’un temyiz sisteminde sebeple bağlılık ilkesini kabul ettiği anlaşılmaktadır. O hâlde temyiz dilekçesinde hükmün hukukî yönüne ilişkin temyiz nedenleri de belirtilmelidir. Nitekim 5271 sayılı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlıklı 295 inci maddesinin birinci fıkrasında; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir." şeklindeki düzenleme ile 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz nedenlerini belirten dilekçeyi de sunmak durumundadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun, 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında ayrıntıları izah edildiği üzere, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 02.03.2022 tarihli ve 2021/2532 Esas, 2022/747 Karar sayılı kararında; 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasında ifade edildiği üzere kanun yolunun, süresinin ve merciin açıkça belirtildiği ancak 5271 sayılı Kanun'un temyiz yolu için benimsediği iki aşamalı süre koşulunun göz ardı edilmesiyle süre konusundaki ihtarın, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı tutulduğu, sanık müdafiine, 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında, temyiz nedenlerini içeren dilekçenin sunulması için öngörülen yedi günlük süre ihtarının bulunmadığı belirlenmiştir.

Somut olayda bölge adliye mahkemesinin karar eteğinde, "Tehdit suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü yönünden CMK'nın 286/1. maddesi gereğince temyizi kabil olması nedeniyle kararın tefhiminden itibaren 15 gün içinde Dairemize verilecek dilekçe veya tutanağa geçirilmek üzere zabıt katibine beyanda bulunmak veyahut Cezaevi İdaresine bir dilekçe verilmesi veyahut Cezaevi İdaresine bu hususta beyanda bulunarak düzenlenecek tutanağın Dairemize gönderilmesi veyahut da bir başka İlk Derece Ceza Mahkemesi veya Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi aracılığıyla dilekçe gönderilmek suretiyle, Yargıtay İlgili Ceza Dairesi tarafından incelenmek üzere TEMYİZ yolu açık oybirliğiyle verilen karar açıkca okunup anlatıldı." denildiği ve Kanun'un 295/1. maddesindeki ek yedi (7) günlük süreden hiç söz edilmediği için, yanıltma nedeniyle; temyiz isteminde sebep bildirmeyen sanığa "gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi (7) gün içerisinde gerekçelerini bildirmemeleri halinde, meşruhatlı davetiye tebliğ edilerek mâkul bir sürede temyiz gerekçelerinin, diğer bir ifadeyle sebeplerinin bildirilmemesi halinde temyiz başvurusunun sebep yokluğundan ret edileceği" ihtarını içerir tebligat yapılarak, tebliğ belgesi ve sanık tarafından sunulması halinde temyiz dilekçesi de eklenerek ve ek tebliğname de düzenlenerek incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 09.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13219, Karar No: 2011/1032, Tarih: 07.02.2011

**1. Hukuk Dairesi         2010/13219 E.  ,  2011/1032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TRABZON 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/06/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalıların maliki olduğu 1604 ada 6 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, kıyıların Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup, özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek, tapu iptal ve taşınmazda bulunan yapının yıkımına karar verilmesini istemiştir.

Bir kısım davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Davanın reddine ilişkin olarak verilen karar, Dairece; “… davanın reddedilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davacı hazine vekilinin diğer temyiz itirazı yerinde değildir, reddine,

Ancak hemen belirtilmelidir ki, bir taraf, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü yada yeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinden sorumlu  tutulamaz.

Taşınmazın kıyı kenar çizgisi kapsamında kalması halinde davacı hazinenin dava tarihinde dava açmakta haklı olacağı dikkate alındığında ve yargılama sırasında yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa gereğince dava reddedildiğine göre, ilke bazında davalının tüm yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden sorumlu tutulması gerekeceğinde kuşku yoktur. Hal böyle olunca; yerinden uzman bilirkişi kurulu aracılığı ile keşif yapılarak 1957/131 esas 1958/23 karar sayılı tescil ilamının da mahalline uygulanması, ilamın çekişmeli taşınmazda ilgisi bulunmaması halinde anılan taşınmazın kıyı-kenar çizgisi içinde kalıp, kalmadığının saptanması ve oluşacak duruma göre yargılama giderlerinin hüküm altına alınması gerekirken değinilen husus gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.” gerekçesi  bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı Hazine vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü. Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve taşınmazın sicil kaydının kütükten terkini, yıkım isteklerine ilişkin olup, mahkemece 14.3.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa hükümleri uyarınca kadastro tespitiyle dava tarihi arasında 3402 Sayılı Yasanın 12/3.maddesinde öngörülen hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur.Öyleyse, davacı Hazinenin bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Ancak, temyiz aşamasında 19.1.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 Sayılı Yasanın 16.maddesiyle 3402 Sayılı Yasanın 36/A maddesinde;”... Avukatlık ücreti ve yargılama giderlerinin davalıya yükletilemeyeceği 17.maddesiyle de davalı tarafın sorumlu tutulmaması süreci uzatılarak infaz edilmemiş karar için de geçerli olduğu”hükmü öngörülmüştür.

Ancak, temyiz aşamasında 19.1.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 Sayılı Yasanın 16.maddesiyle 3402 Sayılı Yasanın 36/A maddesinde;”... Avukatlık ücreti ve yargılama giderlerinin davalıya yükletilemeyeceği 17.maddesiyle de davalı tarafın sorumlu tutulmaması süreci uzatılarak infaz edilmemiş karar için de geçerli olduğu”hükmü öngörülmüştür.

O halde, anılan yasal düzenleme gözetilerek, davalı tarafın kararı temyiz etmemesine karşın usulü kazanılmış hak olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği üzerinde durularak gerekçelendirilmesi neticeten yargılama giderlerinden ve 29.5.1957 tarih 4/16 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince yargılama giderlerinden sayılan avukatlık ücretinden sorumlu tutulup tutulmayacağı ayrıca 6099 Sayılı Yasanın da gözetilerek davalı lehine avukatlık ücreti verilip verilmeyeceği irdelenip, değerlendirilmesi için karar bozulmalıdır.

Açıklanan nedenlerle, davacı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/163, Karar No: 2025/861, Tarih: 23.01.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/163 E.  ,  2025/861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/66 E., 2024/485 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda Dairece, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341/2 hükmü uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 TL'yi geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373/4 hükmü uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

23.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14359, Karar No: 2013/7822, Tarih: 25.04.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/14359 E.  ,  2013/7822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vdl. vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... vdl. aleyhine 09/06/2006 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/12/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar ile davalılardan ..., ..., ... vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacılar ile davalılardan ... ile ... tüm temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-) Davalılardan ...'nün temyiz itirazlarına gelince;

Dava, oto drag yarışı sırasında meydana gelen kaza sonucu ölüm nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacılar ile davalılardan ..., ile ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar dava dilekçelerinde, davalılardan ...'nün 3289 sayılı Yasa uyarınca organizatör klübü denetleme yetkisinin olduğunu, yine 5149 sayılı .... Müsabakalarında Şiddet ve Düzensizliğin Önlenmesine Dair Kanun ve ilgili Yönetmelik gereği güvenlik konusunda denetim ve spor alanlarının düzenlenmesi konularında görevler verildiğini belirterek anılan davalının da zarardan sorumlu tutulmasını istemişlerdir.

Şu durumda, davalılardan ...'nün kanun ve yönetmelikler gereği üzerine düşen görevlerini yerine getirmediği idda edildiğine ve hizmet kusuruna dayanıldığına göre, bu davalı yönünden İdari Yargı yolunun görevli olması nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekirken işin esasının incelenmesi doğru görülmemiş ve kararın bozulmasını gerektirmiştir.

3-) Davalılardan ...'in temyiz itirazlarına gelince;

Şu durumda, davalılardan ...'nün kanun ve yönetmelikler gereği üzerine düşen görevlerini yerine getirmediği idda edildiğine ve hizmet kusuruna dayanıldığına göre, bu davalı yönünden İdari Yargı yolunun görevli olması nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekirken işin esasının incelenmesi doğru görülmemiş ve kararın bozulmasını gerektirmiştir.

3-) Davalılardan ...'in temyiz itirazlarına gelince;

Dosya kapsamından davalılardan ...'in sürücüsü olduğu yarış aracının seyircinin bulunduğu sol kısımda pistten çıkması sonucu dava konusu kazanın meydana geldiği anlaşılmaktadır. Davalının usulüne uygun şekilde yarışmaya katıldığı, yarış içi kurallara uygun davrandığı sırada teknik nedenlerle aracın pisten çıktığı, pist ve çevresinde seyircilerin zarar görmemesi için gerekli güvenlik tedbirlerinin alınmadığı, otomobil yarışlarının doğası gereği kazaların meydana gelmesi ihtimalinin olduğu, alınan önlemlerin de araçların seyirciye ulaşmasını engellemekten ziyade seyircinin piste ulaşmasını engellemeye yönelik olduğu görülmektedir. Yine, 2918 sayılı Yasa'da belirlenen işletenin kusursuz sorumluluğuna ilişkin hükümlerin dava konusu olayda uygulanmasının mümkün olmadığı, kazanın trafik kazası olarak nitelendirilemeyeceği, özel bir alanda ve oto yarışı sırasında meydana geldiği tartışmasızdır. Şu halde, davalı ...'in lisanslı yarışmacı olarak katıldığı yarışta otomobil yarışlarında doğal karşılanabilecek teknik nedenle hakimiyetini kaybetmesi sonucu oluşan kazadan sorumlu tutulmuş olması doğru görülmemiş ve kararın anılan davalı yönünden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılardan ... yönünden, (3) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davalılardan ... yararına BOZULMASINA, davacılar ile davalılardan ... ile ... tüm temyiz itirazlarının ilk bentte belirtilen nedenlerle reddine ve temyiz eden davalılardan ... ile davalı ...'nden peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/26160, Karar No: 2018/4314, Tarih: 22.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/26160 E.  ,  2018/4314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde elektrik teknisyeni olarak çalıştığını, davalı tarafından iş akdinin feshinde müvekkiline kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti alacağı, akdi ve yasal ilave tediye alacaklarının eksik ödendiğini, müvekkilinin davalı nezdinde çalıştığı sırada sendika üyesi olup toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlandığını beyanla fark kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, ilave tediye, akdi ilave tediye fark alacağı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ara dinlenmesi alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının müvekkili şirketten fark kıdem tazminatı alacağının bulunmadığını, buna ilişkin talebinin haksız ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, davacının diğer taleplerinin de aynı şekilde haksız olduğunu ve zamanaşımına uğradığını, davacının iş akdinin feshi üzerinden uzun zaman geçtikten sonra haksız kazanç elde etmek için dava açtığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı işçi ilave tediye alacağı isteğinde bulunmuş, mahkemece alacağın kabulüne karar verilmiştir.

İlave tediye alacaklarının kapsamı, yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanunun 1. maddesinde, Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta; davacının, davalı şirket nezdinde çalıştığı, davalı işyerinin Özelleştirme Yüksek Kurulunun 02/04/2004 tarih ve 2004/22 sayılı kararı ile özelleştirme kapsamına alındığı, işyerinin hisselerinin tamamını satın alan davalıya hisse devrinin 30.09.2010 tarihinde gerçekleştiği dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Davacının ilave tediye yönünden alacaklarının hesabında bu husus dikkate alınmaksızın ilave tediye alacağı talebinin reddi gerekirken yerinde tespit içermeyen bilirkişi raporuna itibarla sonuca gidilmesi hatalıdır.

3-Kıdem ve ihbar tazminatına esas alınacak olan giydirilmiş ücretin tespitinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32. maddesinde sözü edilen asıl ücrete ek olarak işçiye sağlanan para veya para ile ölçülebilen menfaatler göz önünde tutulur. Buna göre ikramiye, devamlılık arz eden prim, yakacak yardımı, giyecek yardımı, kira, aydınlatma, servis yardımı, yemek yardımı ve benzeri ödemeler kıdem tazminatı hesabında dikkate alınır.

Somut olayda davacıya 30.09.2010 tarihine kadar ilave tediye ödendiği gözetilmeksizin fesih tarihine kadar ilave tediye ücreti alacağına hak kazandığı kabulü ile giydirilmiş ücret hesaplanması isabetli olmamıştır.

4-Somut olayda, davacının bakiye ihbar tazminatı alacağı işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri dikkate alınarak on iki haftalık bildirim öneli üzerinden hesaplanmış ise de söz konusu toplu iş sözleşmesinin ihbar önellerini düzenleyen 44. maddesi uyarınca, 01.01.1995 tarihinden sonra işe girenlere yasal sürelerin uygulanacağının kararlaştırıldığı bu nedenle dava konusu fark ihbar tazminatı talebinin davacının işe girdiği tarih ve toplu iş sözleşmesinin ilgili maddesi uyarınca yasal süreler dikkate alınarak 8 hafta üzerinden hesaplanması gerektiği gözetilmeksizin yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetli olmamıştır.

5-Davacı işçinin davalı işyerinde geçen hizmet süresi altı yıl beş gün olduğu gözetilmeden dava konusu alacakların altı yıl yirmi beş gün üzerinden hesaplanması isabetli olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24842, Karar No: 2012/19124, Tarih: 12.11.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/24842 E.  ,  2012/19124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Katılan vekilinin sanıklar hakkında '' 2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak '' suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen '' 2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak '' suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırları itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davalarının vaki zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırıldığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2- Sanıklar hakkında ''2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak'' suçlarından kurulan hükümlere yönelik müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. madde hükümleri karşısında; sanıklara yüklenen “ 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak ” suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırları itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 12.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.