muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/436, Karar No: 2011/4322, Tarih: 06.04.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/436 E.  ,  2011/4322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bakırköy 5.İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davalılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı kiracı ... ve davalı müteselsil kefil ... hakkında aylık 1470.-TL'den 01.09.2008 - 01.09.2009 tarihleri arası kira parası ve aylık 1500.-TL'den 01.09.2009 - 01.05.2010 tarihleri arası kira parası toplamı olan 31.140.-TL'nin tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine davalıların itiraz etmesi üzerine davacı icra mahkemesinden itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece otuz günlük süre beklenmediğinden tahliye davasının reddine, itirazın kaldırılmasına asıl alacağın %40 oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesi üzerine karar davalı kiracı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere ve kararın dayandığı gerekçeye göre davalı ...'ın temyiz itirazlarının kısmen reddi ile kararın tahliye yönünden onanmasına,

2-Davalı kiracı ...'ın alacak yönünden temyiz itirazlarına gelince; davacı alacaklı 03.05.2010 tarihinde başlatmış olduğu icra takibinde 01.09.2007 başlangıç tarihli bir yıl süreli kira sözleşmesine dayanmış olup sözleşmede aylık 1300.-TL kiranın her ayın ilk beş gününde ödeneceği kararlaştırılmıştır. Taraflar arasında ihtilaflı bulunmayan bu sözleşme hükümleri tarafları bağlar. Davalılar süresinde yapmış oldukları itirazlarında borçlarının bulunmadığını ileri sürmüşlerdir. İcra takibi 03.05.2010 tarihinde başlamış olup takibe dayanak yapılan 01.09.2007 başlangıç tarihli kira sözleşmesi hükümlerine göre Mayıs 2010 kira parası muaccel olmamıştır. Mahkemece takipte istenen kira alacağından Mayıs 2010 kira parası çıkartılarak kalan miktar üzerinden itirazın kaldırılmasına ve takibin devamına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 no'lu bentte yazılı nedenlerle davalı ...'ın temyiz itirazlarının reddi ile kararın tahliye yönünden ONANMASINA, 2 no'lu bentte yazılı nedenlerle davalı ...'ın temyiz itirazlarının kabulü ile kararın alacak yönünden BOZULMASINA, onanan kısım için aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına 06.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5463, Karar No: 2006/8553, Tarih: 16.06.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/5463 E.  ,  2006/8553 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili tarafından davalı aleyhine açılan davada ... İlçesi İmamlı Köyü 113 ada 95 ve 102 parsel sayılı 2621 m2 ve 2279 m2 yüzölçümünde ve tarla niteliğindeki taşınmazların vergi kaydı miktar fazlası olması nedeniyle ... adına tapuya kaydedildiğini belirterek tapu kaydının iptali ile adına tescilini talep etmiştir. Mahkemece, davanın kabulüne, dava konusu parsellere ait tapu kayıtlarının iptali ile davacı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescil davası niteliğindedir.

Yörede orman kadastro çalışmaları yapılmamıştır.

Davacının vergi kayıt miktar fazlası olarak kesilerek ... adına tapuya tescil edilen çekişmeli 95 ve102 parsellerin kendi zilyetliğinde bulunduğu iddiası ile açmış olduğu davada mahkemece davanın kabulü yolunda hüküm kurulmuştur.

Ancak, mahkemece toplanan delillerin takdirinde hataya düşülmüştür. Şöyle ki; çekişmeli 113 ada 95 parsel sayılı taşınmaz, dava dışı 113 ada 27 parsel ila 30 parsellere revizyon gören 1406, 1407, 1408, 1409 ve 1410 nolu vergi kayıtlarının ... hududunda asartma yazılı olması nedeniyle miktar fazlası olarak dava dışı 93, 94, 96, 97 ve 98 parseller ile birlikte ... adına tapuya tescil edilmiştir. Çekişmeli 113 ada 102 parsel sayılı taşınmaz ise, dava dışı 113 ada 34 ve 35 parsellere revizyon gören 1399, 1400, 1401, 1402 ve 1403 nolu vergi kayıtlarının hududunda asartma yazılı olması nedeniyle miktar fazlası olarak kesilerek dava dışı 99 ila 101 parseller ile birlikte ... adına tapuya tescil edilmiştir. Toplanan deliller, uzman bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamından çekişmeli taşınmazların etrafının 113 ada 110 sayılı orman parseli ile çevrili olduğu, vergi kayıt miktarı kadar olan bölümün gerçek kişiler adına tesbit edildiği, vergi kaydındaki asartma kavramının sınırdaki ormanlık alanı gösterdiği, çekişmeli 95 parselin üzerinde halen ... kümeler sıhalinde 10-50 yaşında ..., gürgen vs. orman niteliğindeki ağaç topluluğunun bulunduğu, miktar fazlası olan çekişmeli taşınmazların sınırda bulunan eylemli orman niteliğindeki taşınmazdan açma yapılarak kazanılmaya çalışıldığı, yörede orman kadastro çalışmaları yapılarak çekişmeli taşınmazların orman sınırı dışında bırakılması halinde bu yerlerin kazandırıcı zamanaşımı ile zilyetliğe konu olabilecekleri, o tarihe kadar taşınmazın orman niteliğinde bulunduğu gözönüne alınarak davacı gerçek kişinin açtığı davanın reddine karar verilmesi gerekirken aksine düşünceler ile davanın kabulü yolunda kurulan hüküm usul ve yasaya aykırıdır.

Kaldı ki; mahkemece uzman bilirkişiler ile çekişmeli taşınmazların resmi belgelerdeki konumunun belirlenmesine ilişkin uygulama da yeterli değildir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 16/06/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1517, Karar No: 2012/11174, Tarih: 04.04.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/1517 E.  ,  2012/11174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza iskele, beton zemin ve şezlong alanı yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişi de alınarak keşif yapılıp taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Kanunu ve mevzuatı içinde kalıp kalmadığı belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5230 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 04.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8356, Karar No: 2020/5080, Tarih: 09.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/8356 E.  ,  2020/5080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü;

I)Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 1.320,00 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II)Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 09/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2000, Karar No: 2011/5210, Tarih: 19.12.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/2000 E.  ,  2011/5210 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarından sanık ...’in yapılan yargılaması sonunda; rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçundan beraatine, rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan açılan kamu davasının şikâyet yokluğu nedeniyle düşmesine dair Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 04.04.2006 gün ve 2005/874 Esas, 2006/165 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa atılı reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarının 765 sayılı TCK.nun 430/2 ve 416/son maddelerinde öngörülen cezalarının üst sınırları itibariyle, aynı Kanunun 102/4. maddesine göre 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi oldukları, 23.11.2004 tarihli mahkûmiyet hükmünden itibaren inceleme gününe kadar bu sürelerin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükümlerin 5237 sayılı TCK.nun 7/2 maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 19.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9826, Karar No: 2018/7284, Tarih: 26.09.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/9826 E.  ,  2018/7284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Muğla Vergi Dairesi mükelllefı olan sanığın 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullandığı iddia ve kabul edilen kamu davasında, sanığın suçlamaları kabul etmediği, kendisinin almış olduğu mallar karşılığında verilen bu faturaları defterlerine kaydederek kullandığını beyan ettiği ve suça konu fatura örneklerinin dosya arasında bulunmadığı anlaşılmakla; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, her takvim yılı için sahte olduğu iddia edilen fatura asıllarından kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarım taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, sahte faturaları düzenleyen şirket yetkilileri hakkında sahte fatura düzenlemekten dolayı kamu davası açılıp açılmadığının sorulması, açıldığının tespiti halinde birleştirilmeleri, mümkün olmadığı takdirde davayı ilgilendiren kısımların onaylı suretlerinin dosya arasıda alınması, faturaların gerçek alım- satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden de mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, faturaları düzenleyen şirketlerin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları düzenleyen şirketler ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması ve tüm bunların sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kabule göre de;

a) Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğunun ve sanık hakkında TCK’nin 43. maddesi hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) 2006 ve 2007 takvim yıllarındaki eylemleri nedeniyle uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesindeki hak yoksunluklarının alt soy dışındakiler için uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 26.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/25978, Karar No: 2024/20027, Tarih: 16.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/25978 E.  ,  2024/20027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

ASIL KARAR TARİHİ : 07.06.2023

EK KARAR TARİHİ : 20.06.2023

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇA

SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli

SUÇLARIN TARİHİ : 22.03.2019

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 20.06.2023 tarihli ve 2020/596 Esas, 2023/1139 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hırsızlık suçu yönünden hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK’nın 286/2-a maddesi uyarınca, ''ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının'' ve konut dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden ise aynı Kanun’un 286/2-b maddesi uyarınca, ''ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının'' temyizinin mümkün olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 20.06.2023 tarihli ve 2020/596 Esas, 2023/1139 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Gaziantep 2.Çocuk Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18218, Karar No: 2014/11499, Tarih: 20.05.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/18218 E.  ,  2014/11499 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İnegöl 1. Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Tarihi : 27.02.2013

No : 2011/742-2013/112

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan G...Sigorta A.Ş avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 14.01.2005 tarihli trafik-iş kazasından doğan bakiye rücu tazminatı istemine ilişkin olup, 5510 sayılı Kanunun 21. maddesiyle yeniden getirilen “sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı” tazmin hükmünün, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde gerçekleşen iş kazalarından kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı gözetildiğinde, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 26. maddesidir.

Kurumun kanundan doğan basit rücu hakkı nedeniyle, tazmin sorumlularının sigortalı ya da hak sahiplerine yapmış oldukları ödemelerin rücu alacağından düşülmemesi gerekmekte ise de; sigorta şirketlerinin 2918 sayılı Kanun kapsamında poliçeye dayalı akdi sorumluluğu nedeniyle poliçe limitini teşkil eden miktarın sigortalı ya da hak sahiplerine ödediğinin geçerli belgelerle kanıtlanması durumunda; sigorta şirketlerinin mükerrer ödeme ile karşı karşıya bırakılmaması bakımından, ödedikleri miktar oranında sorumlu tutulmaması, yargılama giderleriyle vekalet ücretinden sorumluluğun da, poliçe limiti kapsamındaki ödeme yükümlülüğüyle orantılı olarak belirlenmesi gerekir.

Dosya kapsamına göre, davalı sigorta şirketi tarafından, zorunlu mali mesuliyet sigorta poliçesi kapsamında, hak sahiplerine ve kuruma ödeme yaptığına ilişkin savunması gözetilerek, mükerrer ödemeye meydan verilmemesi açısından, ödeme yapılıp yapılmadığı, yapılmışsa, tarih ve miktarı dayanağı belgeler de getirtilerek yöntemince araştırıldıktan ve bakiye poliçe limiti ile sorumlu olduğu miktar ödeme tarihi de gözetilerek belirlendikten sonra, hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gereği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılardan G.. A.. avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan G.. A..'ye iadesine, 20.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/35165, Karar No: 2013/12590, Tarih: 19.04.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/35165 E.  ,  2013/12590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, lehe hükümlerin uygulanmadığına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, ancak:

1- 6136 sayılı Yasanın 13/1. madde ve fıkrası uyarınca hapis cezası yanında tayin edilen ve TCK.nun 62. maddesi uygulanarak belirlenen 25 gün para cezası TCK.nun 52/2. madde ve fıkrası uyarınca günlüğü 20 YTL'den paraya çevrilirken hesap hatası sonucu 500 TL yerine 2000 TL olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

2- Dosyada mevcut ekspertiz raporuna göre, adli emanete kayıtlı bulunan sustalı bıçağın namlusunu yana doğru otomatik açılmasını sağlayan susta mandalı ile açılan namluyu sapa sabitleyen susta kilidi arızalı olduğu, ancak bıçak ustasının basit aletli müdahalesi ile giderilmesi halinde yasak niteliği kazanacağının belirtilmesi ve 5095 sayılı Yasa ile onaylanan ve Bakanlar Kurulunun 30 Mart 2004 gün ve 709 sayılı kararı ile 26.04.2004 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren "Sınıraşan Örgütlü Suçlara Karşı Birleşmiş Milletler Sözleşmesine Ek Ateşli Silahlar, Parçaları ve Aksamları ile Mühimmatının Yasadışı Üretimine ve Kaçakçılığına Karşı Protokol'ün 6. ve 9. maddeleri karşısında müsaderesi yerine, yazılı biçimde iadesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca 25 gün para cezasının 20 TL'den adli para cezasına çevrildiği kısımda hesaplanan “2000 TL'nin" “500 TL'ye" indirilmesi, hükmün bıçağın sanığa iadesine ilişkin fıkrasından "karar kesinleştiğinde sanığa teslim ve iadesine" ibaresinin çıkartılarak yerine "TCK.nun 54/4. madde ve fıkrası uyarınca müsaderesine" ibaresinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 19.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25609, Karar No: 2015/26546, Tarih: 10.06.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/25609 E.  ,  2015/26546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.