muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/12384, Karar No: 2023/13537, Tarih: 27.12.2023

Mahkemenin 08.03.2015 tarihli ve 2016/175 E., 2018/219 K., sayılı kararıyla; davalının nizalı sürede boşandığı eşi ... ile birlikte yaşadığına dair herhangi bir somut delile ulaşılamadığı, fiilen birlikte yaşama olgusunun gerçekleşmediği ve sonuç olarak boşanmanın muvazaalı olmadığı anlaşıldığından davanın reddine karar verilmiştir.

C. Bozma Kararı

1.Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin, 22.03.2021 tarihli ve 2020/9736 E., 2021/3666 K. sayılı kararıyla; "birlikte yaşanıldığı iddia edilen eş Abdurahman Çam'ın nerede ikamet ettiği nüfus kayıtlarından tespit edilmeli, tespit edilecek bu adreslerde kolluk vasıtasıyla birlikte yaşama konusunda araştırma yapılmalıdır.

Öte yandan, davalının 08.03.2018 tarihli beyanında; boşandığı eşinin sağlık problemleri nedeniyle eşine baktığını beyan etmesi karşısında, eşine hangi tarihlerde ve ne şekilde baktığı da araştırılmadan karar verilmiş olması da isabetsizdir." gerekçesi ile karar bozulmuştur.

D. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararı ile davanın kabulü ile davalı ... Çam ve eşi ...'ın 17.11.2000 tarihinde evlilik birliğinin temelinden sarsılmasından dolayı anlaşmalı olarak boşandıkları, davalı ... Çam'a yetim aylığının bağlandığı, Kurum tarafından bağlanan aylığın 01.11.2008 tarihinden itibaren kesildiği, tarafların 27.03.2013 tarihinde yeniden evlendikleri anlaşılmıştır. Boşanma tarihinden sonra tarafların 2008-2013 tarihlerinde ikamet adreslerinin faklı illerde olmasına rağmen, birbirine yakın tarihlerde aynı illerde aynı hastanelerde birden fazla kez tedavi gördükleri, 02.10.2010 tarihinden itibaren aynı aile hekimliğine kayıtlı oldukları, davalı ve eşinin 2008 yılında İskele Mah. Fevzi Çakmak 4. Sok. No 1 İçkapı No 5 Edremit/Balıkesir adresinde ikamet ettikleri, davalı ve eşinin 2007-2014 tarihleri arasında aynı sandıkta ve birbirini izleyen sıra numaraları ile oy kullandıkları, davalı ve eşinin adına boşandıktan sonra herhangi bir abonelik kaydının bulunmadığı anlaşılmış, tanık anlatımları ve aksi sabit oluncaya kadar geçerli olan Kurumun denetim raporundan da tarafların boşandıktan sonra eylemli olarak birlikte yaşama olgusu hususunda mahkememizde vicdani kanaat oluşmuş, davalıya 01.11.2008 - 31.05.2013 tarihleri arasında toplam 50.452,82 TL yersiz ödeme yapıldığı anlaşılmakla, davacının davasının kabulüne, Kurum tarafından davalıya yersiz olarak ödenen toplam 50.452,82 TL yetim aylıklarının ve tedavi giderlerinin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsili ile davacı Kuruma verilmesine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı temyiz dilekçesinde; adres kayıt sistemindeki adreslerin hasta olması sebebiyle değiştirilmediğini, sadece kayıtlarda bu şekilde göründüğünü, aynı hastanede tedavi görmesinin nedeninin devam eden hastalıklarında doktorun değiştirilmemesi olduğunu, adres değişikliği yapılmadığı içinde seçmen listesinde aynı yerde isimlerinin çıktığını, yeniden evlenmesinin açılan dava ile ilgisinin bulunmadığını çünkü davanın evlendikten 2 sene sonra açıldığını, tanıklarca boşandıkları tarihten sonra birlikte yaşamadığını beyan ettiklerin, boşandığı eşi ile birlikte yaşamadığını beyan ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, yetim aylığı almakta iken boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı tespit edilen davalıya ödenen yersiz aylıkların ve sağlık giderinin tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz, dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası ile 5510 sayılı Kanun'un 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 56 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve 96 ncı madde hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler, araştırma tutanakları, tanık anlatımlarına göre kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

27.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4104, Karar No: 2014/7724, Tarih: 01.12.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/4104 E.  ,  2014/7724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İznik Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/10/2013 (Ek Karar 31.03.2014)

NUMARASI : 2012/242-2013/255

Taraflar arasındaki istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

5219 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (HUMK) 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 5236 sayılı Kanunun 19. maddesiyle HUMK’na eklenen Ek-Madde 4’te öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2013 yılı için 1.820,00 TL’dir.

Temyize konu edilen miktarın 1.339,03 TL olması nedeniyle, 31.10.2013 tarihli karar kesin niteliktedir. Bu nedenle, davalı vekilinin temyiz talebinin reddine ilişkin 31.03.2014 tarihli ek kararın onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz talebinin reddine ilişkin 31.03.2014 tarihli ek kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harçlarının temyiz edenden alınmasına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 01.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7071, Karar No: 2012/12089, Tarih: 21.06.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/7071 E.  ,  2012/12089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Beraat

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2002, 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak'' suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının ; "2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunun yüklenen suç tarihinden hüküm tarihine kadar, "2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak" suçlarının yüklenen suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 21.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1275, Karar No: 2012/9577, Tarih: 22.03.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/1275 E.  ,  2012/9577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın bina yapmak suretiyle tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihide araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 22.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14968, Karar No: 2017/12335, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/14968 E.  ,  2017/12335 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargitay Birinci Baskanlik Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayili "Daireler Arasindaki Is Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik karari, 30/12/2016 tarih 29934 sayili Resmi Gazete'de yayimlanarak yürürlüge girmistir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarina iliskin dosyalarin temyiz incelemesi yapilmak üzere Yargitay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERILMESINE, 31/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5164, Karar No: 2019/6759, Tarih: 04.11.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/5164 E.  ,  2019/6759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (FİKRİ VE SINAI HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ SIFATIYLA)

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Mersin 3. Asliye Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 19/07/2018 tarih ve 2018/188-2018/551 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin taraf vekillerini tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2002/02139 sayılı tasarım tescil belgesiyle koruma altında olan, “Nokta”, “Dövme”, “Pırıltı”, “Petek” ve 2002/00238 sayılı tasarım tescil belgesi ile koruma altında bulunan, “Asma”, “Papatya”, “Samanyolu” ve “Yağmur Damlası” tasarımlarının sahibi olduğunu, davalının müvekkili adına tescili tasarımların imalatını dağıtımını ve satışını yaptığını, haksız rekabet yaratarak haksız kazanç elde ettiğini, davalı iş yerinde yapılan keşif sonucunda tanzim edilen tespit raporuyla, söz konusu taklit ürünlere rastlandığını ileri sürerek, 554 sayılı KHK'ya göre tescilli tasarımlarına tecavüz fiillerinin durdurulmasına ve haksız rekabetin önlenmesine taklitte kullanılan alet edavat ve ürünlere el konulmasına, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 5.000 TL maddi ve 5.000 TL manevi olmak üzere toplam 10.000 TL tazminatın reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini ve hükmün ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde, davanın kısmen kabulü ile, davacı şirket adına tescilli olan, 2002/00238 numaralı 33134 kod no'lu 1.desen " Papatya" aynı no, 33120 kod no'lu 6. desen "Asma" aynı no 33133 kod no'lu 7. desen " Samanyolu", 2002/02139 no'lu 33119 kod no'lu 3.cü desen "Pırıltı" isimli tasarımların davalı şirket tarafından taklit edilerek kullanımının davacının bu tasarımlarına tecavüz niteliği taşıdığının tespitine, davalının bu tecavüzlerinin durdurularak haksız rekabetin önlenmesine, masrafı davalıdan alınmak sureti ile hükmün tirajı yüksek bir gazetenin ulusal baskısında yayınlanmasına, 2.000 TL maddi, ve 5.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki (2) ve (3) numaralı bentler, davacı vekilinin ise (4) numaralı bent dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki (2) ve (3) numaralı bentler, davacı vekilinin ise (4) numaralı bent dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Dava, tasarıma tecavüzün tespiti ile maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davalı yanın, davacı şirket adına tescilli 2002/02139-3 sayılı “Pırıltı” isimli tasarımı taklit ederek kullanmasının tasarıma tecavüz niteliğinde olduğu gerekçesiyle, tasarıma tecavüzün tespitine ve davacı yararına maddi ve manevi tazminata hükmedilmiştir. Ancak davalı yan, 2002/02139-3 sayılı “Pırıltı” isimli tasarımın hükümsüz kılınması talebiyle dava açmış, Mersin Asliye Ticaret Mahkemesinin 2004/771 Esas sayılı dosyası üzerinden görülen yargılama sonucunda anılan tasarımın hükümsüzlüğüne karar verilmiş, söz konusu hüküm, Dairemiz incelemesinden geçerek, onanmak suretiyle kesinleşmiştir.

554 sayılı KHK’nın “Hükümsüzlüğün Etkisi” başlıklı 45. maddesi, “Tasarımın hükümsüzlüğüne karar verilmesi halinde, kararın sonuçları geçmişe etkili doğar. Bu nedenle, tasarım başvurusu veya tesciline hukuki bakımdan bu Kanun Hükmünde Kararname ile sağlanan koruma, hükümsüzlük kapsamında doğmamış sayılır.” hükmünü haizdir. Bu durumda, mahkemece, davacı adına tescilli 2002/02139-3 sayılı “Pırıltı” isimli tasarımın hükümsüz kılındığı, hükümsüzlük kararının geçmişe etkili olduğu gözetilerek, bu tasarım hakkındaki davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde anılan tasarım hakkındaki davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3-) Davacı yan, davalı şirketin, kendisine ait 8 adet tasarımı taklit ederek kullandığını ileri sürerek, söz konusu tasarımlara tecavüz nedeniyle 5.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini istemiştir. Mahkemece, davalıya ait 2 ayrı iş yerinde yapılan delil tespiti neticesinde, 2002/00238 sayılı çoklu tasarım tescil belgesinde yer alan, 1 kod numaralı “Papatya”, 6 kod numaralı “Asma”, 7 kod numaralı “Samanyolu” ve 2002/02139 sayılı çoklu tasarım belgesinde yer alan 3 kod numaralı “Pırıltı” isimli tasarıma tecavüz teşkil eder nitelikte ürünler bulunduğu, bu tasarımlar haricinde kalan tasarımlara tecavüz teşkil eder nitelikte bir ürüne ise rastlanmadığı gerekçesiyle, zikredilen 4 adet tasarıma tecavüz edildiğinin tespiti ile davacı yararına 5.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmiştir. Ancak davacı yanın 8 adet tasarıma tecavüz nedeniyle 5.000,00 TL manevi tazminat talep ettiği, mahkemece 4 adet tasarıma tecavüzün tespit edildiği, kalan tasarımlar hakkındaki davanın ise reddedildiği gözetildiğinde davacı yararına gizli talep aşımı suretiyle 5.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmesi doğru olmamış, hükmün davalı yararına bozulması gerekmiştir.

4-)Delil tespiti, 6100 sayılı HMK'nın "Geçici Hukuki Korumalar" başlıklı 10. kısmında düzenlenmiş olup, mahiyeti itibariyle bir geçici hukuki koruma tedbiridir. Aynı Yasa'nın 323/ç maddesinde ise, geçici hukuki koruma tedbirleri nedeniyle yapılan giderlerin yargılama giderlerinden olduğu düzenleme altına alınmıştır. Bu itibarla, mahkemece, davacı yanın dava açılmadan önce davalıya ait 2 ayrı iş yerinde yaptırdığı delil tespitine ilişkin giderler belirlenerek, bu giderlerin yargılama giderleri arasında gösterilmesi ve kabul ret oranı gözetilerek haksız çıktığı nispette davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken, delil tespitine ilişkin masraflar hakkında olumlu olumsuz bir karar verilmemesi doğru görülememiş, hükmün davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 ve 3 nuamaralı bentlerde açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına bozulmasına, 4 numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 04/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2427, Karar No: 2019/5752, Tarih: 17.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/2427 E.  ,  2019/5752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I) Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan cezalar için mahkeme gerekçesinde açıklanan sebepler doğrultusunda ceza miktarlarında bir isabetsizlik olmadığından, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA,

II) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

09.10.2014 tarihli olay yeri görgü ve tespit tutanağı içeriğine göre, etrafı tel çit ile çevrili Türk Telekom A.Ş.'ye ait ambarın da bulunduğu bahçe içerisinde bulunan konteynırın kapısındaki zincirin kırılmış, asma kilidinin kilitli vaziyette olduğu şeklindeki tespit karşısında; suça sürüklenen çocuğa atılan eylemin suç tarihi itibarıyla binanın eklentisi içerisinde bulunan ve kendisi de bina niteliğinde olan konteynırın kilidinin kırılarak hırsızlık suçuna teşebbüs olarak kabulü gerektiği, bu nedenle suç tarihi itibarıyla TCK'nun 142/2-h maddesinin esas alınarak uygulama yapılması gerektiği halde, suç vasfından yanılgıya düşülerek aynı Yasa'nın 1421/a maddesinden hüküm kurulması suretiyle suça sürüklenen çocuk hakkında eksik ceza tayini;

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun farklı gerekçeyle BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkının gözetilmesine, 17.04.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14827, Karar No: 2024/5622, Tarih: 02.07.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/14827 E.  ,  2024/5622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/307 E., 2023/402 K.

SUÇLAR : Cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 03.01.2013 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanunun 37 nci maddesinin birinci fıkrası, 109 uncu maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 109 uncu maddenin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentleri, 53 üncü maddesi, 54 üncü maddesi ve 63 üncü maddesi uyarınca cezalandırılmaları istemi ile dava açılmıştır.

2. Antalya 8.Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.02.2015 tarihli kararı ile sanıklar ... ve ... hakkında 5237 sayılı Kanunun 37 nci maddesinin birinci fıkrası, 109 uncu maddenin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentleri, 53 üncü maddesi uyarınca 4 yıl hapis cezası, sanıklar Veli ve ... hakkında 5237 sayılı Kanunun 37 nci maddesinin birinci fıkrası, 109 uncu maddenin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentleri, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Antalya 8.Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.02.2015 tarihli kararının katılan vekili, Cumhuriyet savcısı, sanıklar ve müdafileri tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8.Ceza Dairesinin 24.03.2022 tarihli kararı ile sanıkların üzerlerine atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu silahtan sayılan bıçak ile birden fazla kişi tarafından birlikte işlemeleri karşısında, 5237 sayılı Kanunun 3 üncü ve 61 inci maddeleri gereğince ... ceza belirlenirken, aynı Kanunun 109 uncu maddesinin 3 üncü fıkrasının (a) ve (b) bentlerindeki birden fazla nitelikli halin gerçekleştiği gözetilerek, ... hapis cezasının alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.