muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2922, Karar No: 2014/6807, Tarih: 18.06.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/2922 E.  ,  2014/6807 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2013/16075

MAHKEMESİ : Çorlu Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/12/2010

NUMARASI : 2009/49 Esas, 2010/331 Karar

SUÇ : Rüşvet almak ve rüşvet vermek

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi:

Sanık N.. K..'nun rüşvet suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın, 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi karşısında itiraza tabi olup temyizi mümkün bulunmadığı gibi hazine vekilinin dilekçesinin içeriğine nazaran sadece anılan karar aleyhine itiraz kanun yoluna başvurduğu ve bunun mahallinde merciince değerlendirilmesi gerektiği anlaşıldığından, diğer sanıklar müdafiileri ile O yer C.Savcısının temyizleri dikkate alınarak sanıklar E.. A.. ve M.. A.. haklarında kurulan hükümlerle sınırlı inceleme yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Çorlu Sulh Ceza Mahkemesince verilen iletişimin dinlenmesi ve kayda alınmasına ilişkin kararlara, iletişimin dinlenmesine ilişkin tutanaklara, savunmaya, tanık anlatımlarına, Çorlu Vergi Dairesi Müdürlüğünün yazılarına, bilirkişi raporuna ve dosya kapsamına göre sanık E.. A..'un Çorlu Vergi Dairesinin vergi mükellefi olan babası Tevfik'in 2005 ve 2006 yıllarına ait vadesi geçmiş vergi borcundan dolayı anılan vergi dairesince Çorlu Tapu Sicil Müdürlüğüne yazılan 04/12/2006 günlü yazı üzerine Muhittin Mahallesi 34 Pafta 19 Ada 17 Parselde kayıtlı iş yeri üzerine haciz konduğu, bu taşınmazı satılmış gibi gösterip kredi çekebilmek için üzerindeki haczi kaldırmak isteyen sanık Erdinç'in serbest mali müşavirlik yapan N.. K.. aracılığı ile Vergi Dairesi Müdürü olan sanık M.. A.. ile temas kurduğu, yapılan görüşme ve anlaşma çerçevesinde verilen rüşvet karşılığı tapuya 16/01/2008 gün ve 697 sayılı yazı yazılarak, henüz vergi borcu ödenmediği ve teminat da sağlanmadığı halde, kalan borcun teminat altına alındığından bahisle taşınmaz üzerindeki haczin kaldırıldığı anlaşılmış ve oluş

mahkemece de bu şekilde kabul edilmiş ise de, vergi borçlusuna ödeme emri çıkarılmadan ve haciz varakası düzenlenmeden yapılan 04/12/2006 günlü haciz işleminin usulsüz olduğu, haciz işleminden uzun süre sonra 04/01/2008 tarihinde hazırlanan ödeme emrinin 23/01/2008 günü mükellefe tebliğ edildiği, bu şekilde cebri tahsil işlemleri tamamlanmadan yasaya aykırı biçimde taşınmazın tapu kaydına konan haciz şerhinin rüşvet karşılığı kaldırılması nedeniyle sanık Murat'ın eyleminin yapması gereken işi yapmak için rüşvet alma, Erdinç'in fiilinin ise buna azmettirme suçlarını oluşturacağı, 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın rüşveti tanımlayan ve 05/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun ile değişiklik yapılıncaya kadar yürürlükte kalan 252/3. maddesinde "Rüşvet, bir kamu görevlisinin, görevinin gereklerine aykırı olarak bir işi yapması veya yapmaması için kişiyle vardığı anlaşma çerçevesinde bir yarar sağlamasıdır." denilerek sadece nitelikli rüşvete yer verildiği, kamu görevlisinin yapması gereken bir işi yapması ya da yapmaması gereken işi yapmaması için yarar sağlanmasının (05/07/2012 tarihine kadar) rüşvet suçu kapsamından çıkarıldığı cihetle, sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 40/2 ve 38/1. maddesi atfıyla 257/3. maddesinde düzenlenen görevinin gereklerine uygun davranmak için çıkar sağlama ve buna azmettirme niteliğinde olduğu, 19/12/2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Yasa ile TCK'nın 257/3. maddesinde değişiklik yapıldığı, 05/07/2012 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasanın 105/5-b maddesi ile de 5237 sayılı TCK'nın 257/3. madde ve fıkra hükmünün yürürlükten kaldırılmış olduğu ve bu suretle aynı Kanunun 87. maddesiyle değiştirilen TCK'nın 252/2. maddesinde düzenlenen rüşvet suçuna dönüştüğü, bu durumun aleyhe sonuç doğurduğu, en lehe olan yasal düzenlemenin 6086 sayılı Yasayla yapılan değişiklikten önceki haliyle 5237 sayılı TCK'nın 257/3. maddesi olduğu gözetilip buna uygun olarak sanıkların cezalandırılmaları yerine, suç vasfında yanılgıya düşülüp yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiileri ile O yer C.Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 18/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7747, Karar No: 2007/8548, Tarih: 02.07.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/7747 E.  ,  2007/8548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 12.3.2002 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 22.2.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar, davalı adına tapuda kayıtlı dava konusu 1911 ada 28 parsel sayılı taşınmazda B blok, bodrum kat, 2 numaralı bağımsız bölümün 20.09.1995 tarihinde tarafların ortak katkılarıyla alındığını ve davalı ile aralarındaki sözlü anlaşma gereği davacı annesi Kibar Kurucan’a ölünceye kadar bakma karşılığında taşınmazın tapusunun davalı üzerine kaydedildiğini ancak davalının davacı annesine bakmaya son vermesi nedeniyle taşınmazın 2/3 payının iptali ile eşit şekilde davacılar adına tescilini talep etmişlerdir.

Davalı vekili, davacıların taşınmazda hiçbir haklarının bulunmadığını bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, ispat edilemeyen davanın reddine karar verilmiş, hükmü davacılar vekili temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve tüm dosya içeriğine göre davacılar vekilinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2-İddianın yargı önüne getiriliş biçimine göre dava 05.02.1947 tarih 20/6 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında tanımı yapılan inançlı işleme dayalıdır. Davacılar 06.09.2002 tarihli delillerini sundukları dilekçelerinde sundukları delillerin yanında diğer delil sunma haklarını saklı tuttuklarını bildirdiklerine göre yemin deliline de dayanmış sayılırlar. Davacılara yemin teklifi haklarını kullanıp kullanmayacakları hatırlatılarak ve kullanmak istedikleri takdirde sonucuna göre bir karar vermek gerekirken bu yönün gözden kaçırılarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, hükmün (2) numaralı bent uyarınca BOZULMASINA, istek halinde peşin yatırılan temyiz harcının yatırana iadesine, 02.07.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3084, Karar No: 2011/4433, Tarih: 07.04.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/3084 E.  ,  2011/4433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 10.03.2008 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali, tescil ve terkin istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24.05.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 141 ada 40 parsel sayılı taşınmazın evveliyatının göl yatağı olup, gölün daha sonra açılan düdenlerle kurutularak çıkan arazilerin işgal edilmesi sonucu kadastro tespiti sırasında davalı adına tescil edildiğini, tapu kaydının iptali ile Hazine adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, duruşmalara katılmamıştır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan 25.12.2008 tarihli fen bilirkişi raporunda; (A) ile gösterilen yerin davalının dayandığı 27.05.1946 tarihli 129 no'lu tapu kapsamında kaldığı, (B) ile gösterilen kısmın tapu kaydı sınırı ile göl sınırı arasında kalan kısımda kaldığı ve (C) ile gösterilen kısmın da göl yatağında kaldığı belirtilmiştir.

Aynı bilirkişiden alınan 15.10.2009 tarihli ek rapor da ise; belirtilen kısımların miktarları değiştirilmiştir. Mahkeme ek raporu esas alarak (A) ile gösterilen 538,96 m2 yerin kamuya terkinine, (B) ile gösterilen 330,12 m2 yerin Hazine adına tesciline ve (C) ile gösterilen 726,13 m2 yer ile ilgili davanın reddine karar vermiştir. Raporlar ile hüküm arasında çelişki yaratılmıştır. 15.10.2009 tarihli ek fen bilirkişi raporunun eki kroki incelendiğinde 34, 35, 36 ./..

ve 37 parsellerin doğusunda ve iç kısmında kalan (A) ile gösterilen yerin davalının dayanağı tapu kaydının kapsamında kaldığı, 38 sayılı parselin doğusunda ve orta kısmında kalan yerin tapu sınırı ile göl kıyı çizgisi içinde kaldığı ve (C) ile gösterilen ve 39 sayılı parselin doğusunda kalan kısmın ise göl yatağı içinde kaldığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda asıl ve ek raporlar arasında miktar açısından da fark olduğundan yeniden yapılacak uygulama ve ölçüm ile tapu kaydı sınırının mahkemece belirlenen 01.03.2009 tarihli kıyı kenar çizgisinin yerleri belirlenerek kroki tanzim ettirilmeli ve tapu kaydı kapsamı içinde kalan kısmın reddine, kıyı kenar çizgisi kapsamında kalan kısmın kıyı olarak terkinine ve göl yatağında kalan kısmında tescil harici bırakılmasına karar verilmelidir.

Yukarıda belirtilen çelişkiler giderildikten sonra yeniden hüküm verilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 07.04.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/36257, Karar No: 2014/27267, Tarih: 30.09.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/36257 E.  ,  2014/27267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya kapsamından, sanıklar ... ve ...'nın, müştekinin ikamet ettiği apartmana gelerek, zillere basıp, evleri kontrol ettikleri, müştekiye ait evden ses gelmemesi üzerine daire giriş kapısını tornavida ile açmaya çalıştıkları, müştekinin kapı dürbününden sanıkları görerek eşini aradığı, kısa bir süre sonra olay yerine gelen polis ekibi tarafından sanıkların yakalandıklarının anlaşılması karşısında, sanıklar hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümde TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi ile sanıkların müştekinin ikamet ettiği apartman içine girmekle dahi konut dokunulmazlığını ihlal suçunun yasal unsurları itibariyle oluşup tamamlanacağı gözetilmeden, müştekinin ikameti içine girilmemesi gerekçe kılınarak sanıkların eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığının kabulü ile sanıklar hakkında kurulan hükümde TCK nın 35. maddesi uygulanmak suretiyle ceza indirimine gidilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; bu madde ile uygulama yapıldığı esnada TCK nın 116/1 maddesi gereğince 6 ay olarak belirlenen temel cezadan ¼ oranında indirim yapılarak 4 ay 15 gün hapis cezası yerine 1 yıl 4 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmiş ise de aynı Yasanın 62. maddesi ile uygulama yapılırken sonuç cezanın 3 ay 22 gün olarak doğru belirlenmesi karşısında bu husus mahallinde düzeltilebilir maddi yazım hatası kabul edilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; atılı suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Bu dava sebebiyle yapılan 13,50 TL davetiye giderinin 6352 sayılı Yasanın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğunun ve bu nedenle sanıklara yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin değerlendirilmemesi,

Ancak;

Bu dava sebebiyle yapılan 13,50 TL davetiye giderinin 6352 sayılı Yasanın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğunun ve bu nedenle sanıklara yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin değerlendirilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ile sanık ...'nın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama gideri ile ilgili bölüm çıkarılarak yerine ''bu dava sebebiyle yapılan 13,50 TL yargılama giderinin 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olması nedeniyle 5271 sayılı CMK.nun 324/4. maddesi uyarınca Devlet Hazinesine yüklenmesine” ibaresi eklenmek suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 30.09.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20372, Karar No: 2015/1520, Tarih: 26.01.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/20372 E.  ,  2015/1520 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın önlenmesi ve yıkım

... aralarındaki elatmanın önlennmesi ve yıkım davasının kısmen kabulüne dair... Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 07.10.2011 gün ve 11/513 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, ...bulunan ve Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki kumsal alan nitelikli kıyının toplam 9,92 m2’lik kısmına bar, bahçesi, 1133,94 m2'lik kısmına şemsiye ve şezlong alanı, 137,74 m2'lik kısmına masa sandalye koyma alanları yapmak üzere işgal edildiğini, açıklayarak, davalının bu yere müdahalesinin önlenmesi ile muhdesatların kal’ine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, haksız müdahalenin bulunmadığı, yıkılması gereken muhdesatın da anılan yerde olmadığını bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile kıyı kenar çizgisi içinde kalan A, B,C ve E harfleri ile gösterilen bölümlere yapılan müdahalenin önlenilmesine, müdahaleye konu imalat ve tesislerin kaline karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya muhtevasına dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına, uzman bilirkişiler tarafından hazırlanıp dosyaya sunulan rapor ve kroki gereğince dava konusu edilen taşınmaz bölümlerinin kıyı kenar çizgisinin deniz yönünde kaldığının belirlendiğine, her ne kadar daha önce davalı adına kayıtlı bitişikteki 23 ada 98 parselin öncesi olan aynı ada 8 parsel sayılı taşınmaz kapsamında kalıyor ise de daha sonraki tarihte dava konusu taşınmazın ifraz suretiyle kıyıya terkin edildiği, talebin elatmanın önlenilmesine ilişkin olup, mülkiyet aktarımı isteğinde bulunulmadığından evvelce 23 ada 8 parsel sayılı taşınmaz hakkında görülen davanın kesin hüküm olarak değerlendirilemeyeceğine göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile Usul ve Kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 3402 sayılı Kanunun 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına, 26.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11520, Karar No: 2013/11820, Tarih: 19.09.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/11520 E.  ,  2013/11820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 23.03.2009 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14.05.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taşınmazın satışı suretiyle ortaklığın giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Paydaşlığın satış yoluyla giderilmesi halinde dava konusu taşınmaz üzerinde bina, ağaç vs gibi bütünleyici parça varsa bunların arzla birlikte satılması gerekir. Ancak muhtesatın bir kısım paydaşlara ait olduğu konusunda tapuda şerh varsa veya bu hususta bütün paydaşlar ittifak ediyorlarsa ve muhdesat arzın değerinde bir artış meydana getiriyorsa bu artışın belirlenmesi için dava tarihi itibariyle arzın ve muhdesatın değerleri ayrı ayrı tespit edilir. Belirlenen bu değerler toplanarak taşınmazın tüm değeri bulunur. Bulunan bu değerin ne kadarının arza ne kadarının muhdesata isabet ettiği oran kurulmak suretiyle belirlenir. Satış sonunda elde edilecek bedelin bölüştürülmesinde bu oranlar esas alınır. Muhdesata isabet eden kısım muhdesat sahibi paydaşa, geri kalan bedel ise payları oranında paydaşlara dağıtılır.

Bütünleyici parçanın arzın paydaşlarına değil de üçüncü şahsa ait olduğunun anlaşılması halinde bu kimseyi muhdesat sahibi olarak davaya dahil etme ve ona satış bedelinden pay vermek mümkün değildir.

Somut olaya gelince; dava konusu 1064 parsel sayılı taşınmazın üzerinde bulunan ağaçların davalı ...'e ait olduğuna dair ... 2. Asliye hukuk Mahkemesinin 2011/712 Esas, ve 300 Karar sayılı hükmünün kesinleştiği görülmektedir. Bu nedenle bilirkişi incelemesi yaptırılıp ağaçların taşınmazda meydana getirdiği değer artışı tespit edilerek ve yukarıda belirtilen şekilde oran kurulmak suretiyle satış bedelinden bu değer artışı oranında davalıya pay verilmesi, geri kalan bedelin ise, payları oranında paydaşlara (ortaklara) ödenmesine karar verilmesi gerekirken ağaçlara isabet eden kısım ile ilgili yukarıda belirtilen ilkeye uygun şekilde oranlama yapılmadan yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 19.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/14060, Karar No: 2020/4283, Tarih: 01.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2019/14060 E.  ,  2020/4283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan dolayı tayin edilen 3.000.00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün cezanın türü ve miktarı itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ...’ün temyiz talebinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesine gelince;

Suça sürüklenen çocuk için; mahkemenin 04.05.2010 tarihinde işlenen suç için 28.07.2010 tarihinde 5271 sayılı CMK'nın 231/6-son cümlesi hükmü uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verdiği ve bu kararın 28.03.2011 tarihinde kesinleştiği, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kesinleşmesinden itibaren ve denetim süresi içinde 29.03.2013 tarihinde işlenen kasıtlı suçtan dolayı verilen kesinleşmiş mahkumiyet hükmü nedeniyle 18.04.2019 tarihinde hükümlerin açıklandığı; böylelikle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 28.03.2011 ile deneme süresi içinde ikinci suçun işlendiği 29.03.2013 tarihleri arasında dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Suç tarihi itibarıyla 12-15 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nun 142/1-a, 31/2. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 4 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin, suça sürüklenen çocuğun ilk savunma tarihi olan 28.07.2010 tarihinden, hüküm tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ...’ün temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 01.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.