muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10965, Karar No: 2013/13471, Tarih: 21.06.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/10965 E.  ,  2013/13471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan raporlar geçersizdir. Şöyle ki;

1) Dosyada bulunan belediye başkanlığı yazısı, bilirkişi raporları ve keşif tutanağı dikkate alındığında, dava konusu taşınmaz arsa vasfındadır.

Bu itibarla, taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken taşınmazı tarım arazisi olarak kabul ederek değer belirleyen rapora göre hüküm kurulması,

2) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içinde sonuçlandırılamadığından, acele el koyma kararından sonra davalı adına bankaya bloke edilen miktarın tespit edilen kamulaştırma bedelinden mahsubundan sonra kalan fark bedele 15.10.2012 tarihinden itibaren faiz yürütülmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 21.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22075, Karar No: 2014/14365, Tarih: 10.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/22075 E.  ,  2014/14365 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 52/2-4, 50/6, 63. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içinde yer alan ve atölye şefi ile Belediye Destek Hizmetler Müdürü tarafından onaylanmış Personel şemasına göre sanığın olay tarihinde geçici işçi olarak görev yaptığı anlaşılmakta tebliğnamedeki (1) no.lu; oluşa ve dosya kapsamına göre, olay günü, Rize Belediyesi'nin araç bakım-onarım atölyesinde yaklaşık 8 yıldır temizlik işçisi olarak çalışmakta olan sürücü belgesiz sanık, aynı işyerinde araç bakım ve yağlama işi ile uğraşan iş arkadaşı ...'nin isteği üzerine, görevi ve yetkisi dahilinde olmamasına rağmen hangarda bulunan çift kabinli ve kasasında ilaçlama motoru bulunan kamyoneti yan dikiz aynalarından kontrol etmek suretiyle geri geri, yağlama bölümüne götürdüğü esnada, kendisinden önce ilgili bölüme gitmek üzere yola çıkan ...'ye aracın arka kısmı ile çarparak asli kusurlu şekilde ölümüne sebebiyet verdiği olayda TCK'nın 22/4. maddesi gereğince fail kendi kusuru oranı gereğince sorumlu olduğundan ilgili diğer sorumlular hakkında zamanaşımı süresince kamu davası açılabileceği değerlendirilmekle mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki (2) numaralı bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin ve mahalli Cumhuriyet savcısının, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında hükmedilen 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi;hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine yasal dayanak oluşturan TCK'nın 50/1-a, 50/4. maddelerinin gösterilmemesi ve tayin olunan hapis cezanın adli para cezasına çevrilmesi sırasında hesap hatası yapılarak sonuçta "16.200 TL" yerine "16.000 TL" hesaplanmak suretiyle eksik ceza tayini,

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından TCK'nın 61/1. maddesinin (b) bendinde yer alan ''suçun işlenmesinde kullanılan araçlar'' gerekçesine dayanılmayacağının gözetilmemesi,

3-Hükmolunan adli para cezası taksitlendirilirken TCK'nın 52/4 maddesi uyarınca ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtar edilmesi yerine TCK'nın 50/6. maddesinin tedbirlerle sınırlı olduğunun gözetilmeksizin, TCK'nın 50/6 maddesi uyarınca ihtarata karar verilmesi,

3-Hükmolunan adli para cezası taksitlendirilirken TCK'nın 52/4 maddesi uyarınca ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtar edilmesi yerine TCK'nın 50/6. maddesinin tedbirlerle sınırlı olduğunun gözetilmeksizin, TCK'nın 50/6 maddesi uyarınca ihtarata karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 1. bendinin ilk paragrafındaki diğer gerekçeler yeterli olmakla "suçun işlenmesinde kullanılan araç" ibaresininin hükümden çıkartılması; aynı bendin üçüncü paragrafının çıkarılarak yerine “sanığa verilen hürriyeti bağlayıcı cezanın sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, yargılama sürecinde gözlemlenen davranışları ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK’nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 810 tam gün olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 16.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesi; yine aynı bendin beşinci paragrafının çıkartılarak yerine “TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına" cümlesinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12823, Karar No: 2018/11693, Tarih: 02.07.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/12823 E.  ,  2018/11693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olup duruşma için gerekli masraf ve pulun yatırılmadığı anlaşılmakla duruşma isteğinin reddine karar verilip, dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan babaları ... ’un maliki olduğu 234, 313, 2016 ve 2020 parsel sayılı taşınmazlarını mirasçılardan mal kaçırma amaçlı, bedelsiz ve muvazaalı olarak davalılar oğlu ve gelinine satış suretiyle temlik ettiğini ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline, olmazsa tenkise karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, çekişmeli 234 parsel sayılı taşınmaz 7000/18800 payının davalı ...’e çeyiz olarak, kalan payın ise mirasbırakanın kredi borcunun kapatılması karşılığında verildiğini, diğer çekişmeli parsellerin ise davalı ...’a mirasbırakana bakması ve işlerini devam ettirmesi karşılğında temlik edildiğini, mirasbırakanın malvarlığını sağlığında paylaştırdığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, uyuşmazlık konusu temliklerin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, mirasbırakan ... ’un maliki olduğu 234 parsel sayılı taşınmazdaki 7000/18800 payını 24.11.2005 tarihinde davalı geline ...’e, kalan 11800/18800 payını ise 15.06.2011 tarihinde davalı oğlu ...’a satış suretiyle devrettiği, yine 313 ve 2016 parsel sayılı taşınmazların tamamını 22.11.2002 tarihinde, 2020 parsel sayılı taşınmazdaki 1/2 payını ise 24.11.2005 tarihinde davalı oğlu ...’a satış suretiyle temlik ettiği, 1930 doğumlu murisin 11.11.2011 öldüğü, geride mirasçı olarak davacı kızları ..., ..., davalı oğlu ... ile dava dışı eşi ... ve kızı ...’nin kaldıkları anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, muvazaa olgusunun sabit olduğu gözetilerek 2016, 313 ve 2020 parsel sayılı taşınmazlar bakımından davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur. Davalıların anılan taşınmazlara yönelik temyiz itirazlarının reddine.

Dava konusu 234 parsel sayılı taşınmaza yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Hemen belirtilmelidir ki, muvazaa olgusunun sabit olduğu gözetilerek 2016, 313 ve 2020 parsel sayılı taşınmazlar bakımından davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur. Davalıların anılan taşınmazlara yönelik temyiz itirazlarının reddine.

Dava konusu 234 parsel sayılı taşınmaza yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olayda, davalılar ... ve ...’in 24.12.2005 tarihinde evlendikleri, mirasbırakanın 234 parsel sayılı taşınmazdaki 7000/18800 payını davalı ...’e evlenmeden hemen önce 24.11.2005 tarihinde devrettiği, dinlenen tanıkların anılan payın davalı ...’e evlilik hediyesi olarak verildiğini bildirdikleri, kalan 11800/188000 payın ise 15.06.2011 tarihinde diğer davalı ...’a temlik edildiği, davalının aynı gün Ziraat Bankasından 24.000-TL kredi kullandığı ve 19.320-TL’yi murisin banka hesabına havale ile gönderdiği, bu hali ile 234 parsel sayılı taşınmazda mirasbırakan tarafından davalılara yapılan temliklerde mal kaçırma iradesinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, 234 sayılı parsel yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalıların değinilen yön itibariyle yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde yatırana iadesine, 02.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1157, Karar No: 2014/3272, Tarih: 20.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/1157 E.  ,  2014/3272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 8. İş Mahkemesi

TARİHİ : 19/06/2013

NUMARASI : 2013/955-2013/598

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalı işveren ile davacı arasında belirli süreli iş sözleşmesi imzalandığını ve fiilen uygulandığını, sözleşmenin 10.maddesinde işveren ve davacı için eşit ve karşılıklı olmak üzere iş süresinin bitmesinden önce sözleşmenin feshine ilişkin olarak cezai şart ödenmesi ve miktarının kararlaştırıldığını, davacının kendi isteğiyle işten ayrıldığını, sözleşme ile kararlaştırılıp olan cezai şart tutarının işverence davacıdan yazılı olarak talep edilerek muaccel hale getirildiğini, ancak cezai şart düzenleyen hükmün geçersiz olduğunu belirterek, davacının davalıya cezai şart borcunun bulunmadığının tespitine bu talep kabul edilmez ise öngörülen ceza şart miktarının önemli derecede tenziline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, iş sözleşmesinin asgari süreli iş sözleşmesi olup yerleşik Yargıtay Kararlarına göre, asgari süreli iş sözleşmesi gereği kararlaştırılan cezai şartın hukuken geçerli ve talep edilebilir nitelikte olduğunu, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece verilen kısmen kabul kararı, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 18.03.2013 tarihli 2010/39681 esas ve 2013/9224 karar sayılı ilamı ile bozulmuştur. Bozma ilamına uyan mahkeme isteği kabul etmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalının 1581 sayılı Kanun'un 19. maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu dikkate alınmaksızın mahkemece davalı aleyhine harca hükmedilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın hüküm kısmının 2 ve 3 numaralı bentlerinin silinmesine, yerlerine "2- Davalı harçtan muaf olduğundan karar ve ilam harcı alınmasına yer olmadığına", "3- Davalı harçtan muaf olduğundan davacı tarafından yatırılan 194,40 TL harcın karar kesinleştiğinde ve istem halinde davacıya iadesine " rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/18657, Karar No: 2021/11577, Tarih: 11.11.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/18657 E.  ,  2021/11577 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARLA

İLGİLİ BİLGİLER

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

... Sulh Ceza Mahkemesince 12/05/2010 tarih ve 2009/742 esas, 2010/329 karar sayılı karar ile 5237 sayılı TCK'nın 191/1, 62 maddeleri uyarınca hapis cezası ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine hükmolunduğu, kararın 09/07/2010 tarihinde kesinleştiği, hükmün infazı aşamasında, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine sanığın uymamasının geçerli bir mazereti olduğu gerekçesiyle kesinleşmiş hükümdeki tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin aynen infazına hükmedildiği, 03/12/2015 tarihli kararın, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 98. maddesi uyarınca verilen bir karar niteliğinde olması ve aynı Kanunun 101/3. maddesi uyarınca itiraz yoluna tabi bulunması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 264/2. maddesi uyarınca itirazla ilgili olarak gerekli kararın yetkili ve görevli itiraz merciince verilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 11/11/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11355, Karar No: 2015/12117, Tarih: 16.03.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/11355 E.  ,  2015/12117 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/225243

MAHKEMESİ : Kilis 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/06/2012

NUMARASI : 2012/464 (E) ve 2012/545 (K)

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna Muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Kaçakçılık suçunda kamu zararının "eşyanın ithalinde öngörülen gümrük vergileri ve diğer eş etkili vergiler ile mali yükler" toplam tutarını ifade eden gümrük vergileri olduğu ve sanık tarafından giderilmediği cihetle adli sicil kaydında CMK 231.madde uyarınca hükmün açıklanması geri bırakılan ilam dışında kaydı bulunmayan sanık hakkında, daha önceden kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu gerekçe gösterilerek hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi bozma sebebi yapılmayarak yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre sanığın ve Gümrük İdaresi vekilinin yerinde göçülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 16/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12729, Karar No: 2019/15349, Tarih: 04.12.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/12729 E.  ,  2019/15349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların nitelikleri ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları verildiği ve bu kararlara, itiraz üzerine, itiraz mercii tarafından itirazın reddedildiği anlaşılmakla hırsızlık suçuyla sınırlı olarak yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 04.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2293, Karar No: 2019/7209, Tarih: 26.11.2019

**21. Hukuk Dairesi         2019/2293 E.  ,  2019/7209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Bölge Adliye Mahkemesi kararının, davalılardan ... vekilince duruşmalı, ... Turz. Mad. San. Tic. A.Ş. vekilince de duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

KARAR

A) Davacı İstemi;

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, müvekkilinin eşi müteveffa ...'ın elektrik arızasını tamir etmek amacıyla çıktığı elektrik direğinden düşerek vefat ettiğini, ıslahla birlikte 10.300,00 TL cenaze ve defin giderinin, 165.456,51 TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabı;

Davalılar davanın reddini talep etmiştir.

C) İlk Derece Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı :

Davacı murisinin 02/10/2013 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucunda vefat ettiği, iş güvenliği uzmanınca düzenlenen alınan 29/09/2014 tarihli raporda; Asıl İşveren ... İnş. A.Ş' nin % 10 oranında, alt işveren ...' nin % 50 oranında kusurlu olduğunun bildirildiği, hesap bilirkişisi ... tarafından düzenlenen 17/08/2017 tarihli bilirkişi raporunda, tarafların kusur oranı, sürekli iş göremezlik oranı, kurum tarafından yapılan ödemeler ve dosya kapsamı nazara alınarak davalılar ... Ve... şirketinin sorumlu olduğu miktarın 39.679,92 TL olarak tespit edildiği, 60.000,00 TL manevi tazminat takdir edildiği ve 5.000,00 TL cenaze ve defin giderine hükmedildiği anlaşılmıştır.

D) İstinaf Nedenleri: