muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/840, Karar No: 2017/35, Tarih: 31.01.2017

2- Sanıklar Kamil, Niyazi ve Hikmet’in suçlara iştiraklerinin TCK’nun 37. maddesi kapsamında “müşterek faillik” mi, yoksa TCK’nun 39. maddesi kapsamında “yardım eden” niteliğinde mi olduğu;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununda suça iştirakte, faillik ve şeriklik ayrımı öngörülmüş, azmettirme ve yardım etme şeriklik kavramı içinde değerlendirilmiştir.

Kanunun 37. maddesindeki; "(1) Suçun kanuni tanımında yer alan fiili birlikte gerçekleştiren kişilerden her biri, fail olarak sorumlu olur.

(2) Suçun işlenmesinde bir başkasını araç olarak kullanan kişi de fail olarak sorumlu tutulur. Kusur yeteneği olmayanları suçun işlenmesinde araç olarak kullanan kişinin cezası, üçte birden yarısına kadar artırılır" şeklindeki hüküm ile maddenin birinci fıkrasında müşterek faillik, ikinci fıkrasında ise dolaylı faillik düzenlenmiştir.

Kanunda suç olarak tanımlanan fiilin, birden fazla suç ortağı tarafından iştirak halinde gerçekleştirilmesi durumunda TCK’nun 37/1. maddesinde düzenlenen müşterek faillik söz konusu olacaktır.

Öğretideki görüşler de dikkate alındığında müşterek faillik için iki şartın birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir:

1- Failler arasında birlikte suç işleme kararı bulunmalıdır.

2- Suçun işlenişi üzerinde birlikte hâkimiyet kurulmalıdır.

Müşterek faillikte, birlikte suç işleme kararının yanı sıra fiil üzerinde ortak hakimiyet kurulduğu için her bir suç ortağı “fail” konumundadır. Fiil üzerinde ortak hakimiyetin kurulup kurulmadığının belirlenmesinde suç ortaklarının suçun icrasında üstlendikleri rolleri ve katkılarının taşıdığı önem göz önünde bulundurulmalıdır. Suç ortaklarının, suçun işlenmesinde yaptıkları katkının, diğerinin fiilini tamamladığı durumlarda da müşterek faillik söz konusu olacaktır. Buna göre her müşterek fail, suçun icrasına ilişkin etkin, fonksiyonel bir katkıda bulunmaktadır.

"Yardım etme" ise 5237 sayılı TCK'nun 39. maddesinde; "(1) Suçun işlenmesine yardım eden kişiye, işlenen suçun ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasını gerektirmesi hâlinde, onbeş yıldan yirmi yıla; müebbet hapis cezasını gerektirmesi hâlinde, on yıldan onbeş yıla kadar hapis cezası verilir. Diğer hâllerde cezanın yarısı indirilir. Ancak, bu durumda verilecek ceza sekiz yılı geçemez.

(2) Aşağıdaki hâllerde kişi işlenen suçtan dolayı yardım eden sıfatıyla sorumlu olur:

a) Suç işlemeye teşvik etmek veya suç işleme kararını kuvvetlendirmek veya fiilin işlenmesinden sonra yardımda bulunacağını vaat etmek.

b) Suçun nasıl işleneceği hususunda yol göstermek veya fiilin işlenmesinde kullanılan araçları sağlamak.

c) Suçun işlenmesinden önce veya işlenmesi sırasında yardımda bulunarak icrasını kolaylaştırmak" şeklinde, "Bağlılık kuralı"da aynı kanunun 40. maddesinde; "(1) Suça iştirak için kasten ve hukuka aykırı işlenmiş bir fiilin varlığı yeterlidir. Suçun işlenişine iştirak eden her kişi, diğerinin cezalandırılmasını önleyen kişisel nedenler göz önünde bulundurulmaksızın kendi kusurlu fiiline göre cezalandırılır.

c) Suçun işlenmesinden önce veya işlenmesi sırasında yardımda bulunarak icrasını kolaylaştırmak" şeklinde, "Bağlılık kuralı"da aynı kanunun 40. maddesinde; "(1) Suça iştirak için kasten ve hukuka aykırı işlenmiş bir fiilin varlığı yeterlidir. Suçun işlenişine iştirak eden her kişi, diğerinin cezalandırılmasını önleyen kişisel nedenler göz önünde bulundurulmaksızın kendi kusurlu fiiline göre cezalandırılır.

(2) Özgü suçlarda, ancak özel faillik niteliğini taşıyan kişi fail olabilir. Bu suçların işlenişine iştirak eden diğer kişiler ise azmettiren veya yardım eden olarak sorumlu tutulur.

(3) Suça iştirakten dolayı sorumlu tutulabilmek için ilgili suçun en azından teşebbüs aşamasına varmış olması gerekir" biçiminde düzenlenmiştir.

Suçun icrasına iştirak etmekle birlikte, işlenişine bulunduğu katkının niteliği gereği kanuni tanımdaki fiili gerçekleştirmeyen diğer suç ortaklarına “şerik” denilmekte olup, 5237 sayılı TCK’nda şeriklik, azmettirme ve yardım etme olarak iki farklı şekilde düzenlenmiştir. Buna göre, kanuni tanımdaki fiili gerçekleştirmeyen veya özel faillik vasfını taşımadığı için fail olamayan bir suç ortağı, gerçekleşen fiilden 5237 sayılı Kanunun 40. maddesinde düzenlenen bağlılık kuralı uyarınca sorumlu olmaktadır.

TCK’nun 39/2. maddesindeki düzenlemeye göre, yardım etme; maddi yardım ve manevi yardım olarak ikiye ayrılmaktadır.

1- Bir suçun işlenmesine maddi yardımda bulunma çok çeşitli şekillerde ortaya çıkmakla birlikte anılan maddede maddi yardım;

a) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları temin etmek,

b) Suçun işlenmesinden önce veya işlenmesi sırasında maddi yardımda bulunarak icrasını kolaylaştırmak,

Olarak sayılmıştır.

2- Manevi yardım ise;

a) Suç işlemeye teşvik etmek,

b) Suç işleme kararını kuvvetlendirmek,

c) Suçun işlenmesinden sonra yardımda bulunmayı vaad etmek,

d) Suçun nasıl işleneceği konusunda yol göstermek,

Şeklinde belirtilmiştir.

Kişinin eyleminin, bir suça katılma aşamasına ulaşıp ulaşmadığı, ulaşmışsa da suça katılma düzeyinin belirlenmesi için, eylemin bir aşamasındaki durumun değil, eylemin yapılması için verilen kararın, bu kararın icra ediliş biçiminin, olay öncesi, sırası ve sonraki davranışların da dikkate alınıp, tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi gerekir. Zira "yardım etme"yi müşterek faillikten ayıran en önemli unsur, kişinin suçun işlenişi sırasında fiil üzerinde ortak hakimiyetinin bulunmamasıdır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanıkların, husumetli oldukları katılanın ceza infaz kurumundan tahliye edildiğini öğrendikten sonra katılanın kaldığı yeri araştırıp bulmaları, daha sonra birlikte katılanın güzergahı üzerinde pusu kurup geçişini beklemeleri, katılanın aracını görünce de tüm sanıkların harekete geçip araca doğru koşmaları hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanıkların suçun planlanması aşamasından neticenin gerçekleşmesi aşamasına kadar birlikte hareket ettikleri, olayın başlangıç ve gelişimine göre birlikte suç işleme kararlarının olduğu, sanıklar ...,... ve ...’in suçun işlenişi üzerinde diğer sanık ...’le birlikte hâkimiyet kurdukları anlaşılmakla, sanıklar ...,... ve ...’in diğer sanık ...’in suçlarına 5237 sayılı TCK’nun 37. maddesi kapsamında müşterek fail olarak katıldıklarının kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı bu uyuşmazlık yönünden yerinde olup itirazın kabulüne karar verilmelidir.

Bu uyuşmazlık konusuna ilişkin olarak, çoğunluk görüşüne katılmayan altı Ceza Genel Kurulu Üyesi; "Sanıkların suçlara iştiraklerinin TCK'nun 39. maddesi kapsamında 'yardım eden' niteliğinde olduğu" düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

3- Sanıklar ...,... ve ...’in silahla tehdit suçuna iştiraklerinin TCK'nun 37. maddesi kapsamında kaldığının kabul edilmesi karşısında; tüm sanıklar hakkında TCK'nun 106. maddesinin 2. fıkrasının (a) bendinin yanı sıra aynı fıkranın (c) bendinin de uygulanmasının gerekip gerekmediği;

Tehdit suçunu düzenleyen, 5237 sayılı TCK’nun 106. maddesinin 2. fıkrası;

“Tehdidin;

a) Silahla,

b) Kişinin kendisini tanınmayacak bir hale koyması suretiyle, imzasız mektupla veya özel işaretlerle,

c) Birden fazla kişi tarafından birlikte,

d) Var olan veya var sayılan suç örgütlerinin oluşturdukları korkutucu güçten yararlanılarak,

İşlenmesi halinde, fail hakkında iki yıldan beş yıla kadar hapis cezasına hükmolunur” şeklinde düzenlenmiştir.

5237 sayılı TCK’nun 106. maddesinin gerekçesinde de; “...Maddenin ikinci fıkrasında tehdidin daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hâlleri gösterilmiştir. Bu hâller, tehdidin kapsadığı korkutma gücünün ciddîliği ve yoğunluğu hususunda mağdurda ciddî kaygılar meydana getirmeye elverişli durumlardır. Tehdit silâhla icra olunursa bunun ciddîliği hususunda bir korkunun meydana gelmesi çok daha kolay olur. Aynı suretle kendisini tanınmayacak bir hâle getiren kişinin veya bir kaç kişinin birlikte olarak tehdit icra etmeleri hâlinde meydana gelen korku çok yoğun olur...” şeklinde açıklamalara yer verilmiştir.

Maddede geçen birden fazla kişi teriminden anlaşılması gereken iki ve daha fazla kişidir. Bu nitelikli halin uygulanması için birden fazla kişinin suçun icra hareketlerini müşterek fail olarak sorumluluğu gerektirecek şekilde birlikte gerçekleştirmiş olması gerekir. Birlikte ifadesiyle her ikisinin de bu olaya asli fail olarak katılması ve birlikteliğin korkutucu gücünü mağdura yansıtmış olmaları gerekir. Yüze karşı tehditte birlikteliğin gerçekleşmesi için her iki failin de bizzat olay yerinde olması gerekir. (Osman Yaşar-Hasan Tahsin Gökcan-Mustafa Artuç, Yorumlu Uygulamalı Türk Ceza Kanunu, Adalet Yayınevi, 2. Bası, Ankara, 2014, s.3589)

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Tüm sanıkların, katılana yönelik silahla tehdit eylemini “müşterek fail” olarak birlikte gerçekleştirmeleri nedeniyle haklarında TCK'nun 106. maddesinin 2. fıkrasının (a) bendinin yanı sıra aynı fıkranın (c) bendinin de uygulanması gerekmektedir.

Tehdit suçunun, silahla ve birden fazla kişi tarafından birlikte işlenmesi nedeniyle suçun iki nitelikli halinin oluşması karşısında; TCK'nun 106. maddesinin ikinci fıkrasında 2 yıldan 5 yıla kadar hükmolunabileceği belirtilen temel hapis cezasının, alt sınırdan uzaklaşılması suretiyle belirlenmesi gerekmekte olup, yerel mahkemece sanık ... hakkında tehdit suçundan uygulanan kanun maddesi "106/2-a" olarak gösterilmiş ise de, temel hapis cezasının "sanık sayısı" da gözönünde bulundurulup alt sınırdan uzaklaşılarak "2 yıl 6 ay" belirlenmesi nedeniyle sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan hükümde uygulanan kanun maddesinin "106/2-a-c" olarak düzeltilmesi suretiyle hükmün düzeltilerek onanması mümkün kabul edilmiştir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı bu uyuşmazlık yönünden de yerinde olup itirazın kabulüne karar verilmelidir.

Bu uyuşmazlık konusuna ilişkin olarak çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi; "itirazın reddine karar verilmesi gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

Sonuç olarak; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının her üç uyuşmazlık yönünden kabulüne, Özel Dairenin sanık ... hakkında tehdit suçundan, sanıklar ...,... ve ... hakkında tehdit suçuna yardımdan kurulan mahkûmiyet hükümlerine ilişkin onama kararları ile sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan, sanıklar ...,... ve ... hakkında mala zarar verme suçuna yardımdan kurulan mahkûmiyet hükümlerine ilişkin bozma kararlarının kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün;

A- Sanık ... hakkında tehdit ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine ilişkin olarak;

a) Sanığın, katılana yönelik silahla tehdit eylemini “müşterek fail” olan diğer sanıklarla birlikte gerçekleştirmesi nedeniyle, hakkında TCK'nun 106. maddesinin 2. fıkrasının (a) bendinin yanı sıra aynı fıkranın (c) bendinin de uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

A- Sanık ... hakkında tehdit ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine ilişkin olarak;

a) Sanığın, katılana yönelik silahla tehdit eylemini “müşterek fail” olan diğer sanıklarla birlikte gerçekleştirmesi nedeniyle, hakkında TCK'nun 106. maddesinin 2. fıkrasının (a) bendinin yanı sıra aynı fıkranın (c) bendinin de uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Her iki hüküm yönünden, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 140-85 sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi karşısında, sanık hakkında belirtilen maddenin uygulanması bakımından, yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Nedenlerinden bozulmasına, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususların, 1412 sayılı CMUK'nun, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün görüldüğünden, (1-A) numaralı bentteki tehdit suçuna ilişkin hükümden "106/2-a” ibaresinin çıkarılması ve yerine "106/2-a-c" ibaresinin yazılması, her iki suça ilişkin hükümden hak yoksunluğuna ilişkin bendlerin çıkarılması ve yerine "Kasıtlı bir suçtan mahkûmiyetine karar verilen sanık hakkında 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 140-85 sayılı iptal kararı da gözetilerek TCK'nun 53/1-2-3. maddesinin uygulanmasına" ibaresinin yazılması suretiyle hükümlerin düzeltilerek onanmasına,

B- Sanıklar ..., ... ve ... hakkında tehdit ve mala zarar verme suçlarına yardımdan kurulan mahkûmiyet hükümlerine ilişkin olarak;

a) Sanıkların, diğer sanık ...'in silahla tehdit ve mala zarar verme suçlarına TCK’nun 37. maddesinin 1. fıkrası kapsamında müşterek fail olarak katıldıkları halde, iştiraklerinin TCK’nun 39. maddesi kapsamında yardım eden olarak değerlendirilmesi suretiyle haklarında eksik ceza tayini,

b) Sanıkların, katılana yönelik silahla tehdit eylemini “müşterek fail” olarak birlikte gerçekleştirmeleri nedeniyle, haklarında TCK'nun 106. maddesinin 2. fıkrasının (a) bendinin yanı sıra aynı fıkranın (c) bendinin de uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c) Her iki hüküm yönünden, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 140-85 sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi karşısında, sanıklar hakkında belirtilen maddenin uygulanması bakımından, yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Nedenlerinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 30.04.2014 gün ve 1208-2787 sayılı onama ve bozma kararlarının KALDIRILMASINA,

3- Uşak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.04.2012 gün ve 351-130 sayılı hükmünün;

Nedenlerinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 30.04.2014 gün ve 1208-2787 sayılı onama ve bozma kararlarının KALDIRILMASINA,

3- Uşak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.04.2012 gün ve 351-130 sayılı hükmünün;

A- Sanık ... hakkında tehdit ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine ilişkin olarak;

a) Sanığın, katılana yönelik silahla tehdit eylemini “müşterek fail” olan diğer sanıklarla birlikte gerçekleştirmesi nedeniyle, hakkında TCK'nun 106. maddesinin 2. fıkrasının (a) bendinin yanı sıra aynı fıkranın (c) bendinin de uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Her iki hüküm yönünden, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 140-85 sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi karşısında, sanık hakkında belirtilen maddenin uygulanması bakımından, yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Nedenlerinden BOZULMASINA,

Ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususların, 1412 sayılı CMUK'nun, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün görüldüğünden, (1-A) numaralı bentteki tehdit suçuna ilişkin hükümden "106/2-a” ibaresinin çıkarılması ve yerine "106/2-a-c" ibaresinin yazılması, her iki suça ilişkin hükümden hak yoksunluğuna ilişkin bendlerin çıkarılması ve yerine "Kasıtlı bir suçtan mahkûmiyetine karar verilen sanık hakkında 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 140-85 sayılı iptal kararı da gözetilerek TCK'nun 53/1-2-3. maddesinin uygulanmasına" ibaresinin yazılması suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B- Sanıklar ..., ... ve ... hakkında tehdit ve mala zarar verme suçlarına yardımdan kurulan mahkûmiyet hükümlerine ilişkin olarak;

a) Sanıkların, diğer sanık ...'in silahla tehdit ve mala zarar verme suçlarına TCK’nun 37. maddesinin 1. fıkrası kapsamında müşterek fail olarak katıldıkları halde, iştiraklerinin TCK’nun 39. maddesi kapsamında yardım eden olarak değerlendirilmesi suretiyle haklarında eksik ceza tayini,

b) Sanıkların, katılana yönelik silahla tehdit eylemini “müşterek fail” olarak birlikte gerçekleştirmeleri nedeniyle, haklarında TCK'nun 106. maddesinin 2. fıkrasının (a) bendinin yanı sıra aynı fıkranın (c) bendinin de uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c) Her iki hüküm yönünden, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 140-85 sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi karşısında, sanıklar hakkında belirtilen maddenin uygulanması bakımından, yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Nedenlerinden BOZULMASINA,

c) Her iki hüküm yönünden, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 140-85 sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi karşısında, sanıklar hakkında belirtilen maddenin uygulanması bakımından, yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Nedenlerinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 31.01.2017 tarihinde yapılan müzakerede birinci uyuşmazlık yönünden oybirliğiyle, ikinci ve üçüncü uyuşmazlıklar yönünden ise oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2534, Karar No: 2024/7786, Tarih: 17.10.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/2534 E.  ,  2024/7786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/3777 E., 2023/436 K.

SUÇ : Uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesi'nce verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; karar tarihi itibariyle temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 01.08.2022 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.11.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçundan 15 yıl hapis ve 30.000,00 TL adli para cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Ceza Dairesinin, 23.02.2023 tarihli kararı ile, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi;

Suçun sübutuna, uyuşturucu maddenin kullanmak amacıyla bulundurulduğuna, somut delil bulunmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği beraat kararı verilmesi gerektiğine, eksik inceleme ile usul ve kanuna aykırı karar verildiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesi'nin Kabulü

İncelemeye konu olay; Pakistan uyruklu olan ve hakkında başka bir suç soruşturması kapsamında ifadesi alınan ... isimli şahsın çantasında ele geçen uyuşturucu maddeleri, sanıktan aldığını belirtmesi üzerine, usulüne uygun alınan Arama-El Koyma kararına istinaden İran vatandaşı olan sanığın ikametinde yapılan aramada ayrı ayrı şeffaf poşetlerde sırasıyla net 180 gr, 130,05 gr ve 78 gr gelen eroin maddesi; şeffaf poşette net 416 gr gelen metamfetamin maddesi; şeffaf poşette net 9,96 gr gelen kodein ve morfin içeren maddenin ele geçirilmesi nedeni ile uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçundan sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesi'nin Kabulü

İlk Derece Mahkemesi'nce kabul edilen olay, olgu ve kararda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesi'nin Kabulü

İlk Derece Mahkemesi'nce kabul edilen olay, olgu ve kararda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. 22.03.2022 tarihli Yakalama Tutanağı'na göre İran vatandaşı olan sanığın yakalandığı sırada üzerinde İçişleri Bakanlığı Göç İdaresi Genel Müdürlüğü'nce düzenlenmiş sanığın fotoğrafı bulunan 991\*\*\*\*5932 yabancı kimlik numaralı, YA\*\*\*\*848 seri nolu ikamet izin belgesinin tespit edildiği ve bu belgenin fotokopisinin dosya arasına alındığı, soruşturma aşamasında da Emniyet Genel Müdürlüğü Yabancı Şahıs Kişisel Bilgi Formu ile sanığın yurt içi iletişim ve pasaport bilgileri ile fotoğrafının kayıt altına alındığı, ayrıca İlk Derece Mahkemesince İstanbul İl Göç İdaresi Müdürlüğü'ne yazı yazılarak sanığın adli sicil ve nüfus kaydının gönderilmesine ilişkin müzekkere cevabına göre, yapılan Göç-Net sistem sorgulamasında sanığın kısa dönem ikamet izin sahibi olup 6458 sayılı Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu'nun (6458 sayılı Kanun) 21 inci maddesinin ikinci fıkrası, 23 üncü maddesinin birinci fıkrasına göre ikamet izin işleminde pasaport/pasaport yerine geçen belge esas alınarak veri girişi yapıldığı, ayrıca nüfus kayıt örneği tutulmadığından, sanığın nüfus kayıt örneğinin kurum arşivinde bulunmadığının tespit edildiği anlaşılmakla; Tebliğname'nin bu husustaki (1) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

2. Sanığın ikametinde uyuşturucu madde ticareti yaptığına ilişkin bilgi edinilmesi, Arama ve El Koyma kararına istinaden sanığın ikametinde yapılan aramada kişisel kullanım miktarının çok üzerinde farklı nitelikte uyuşturucu maddeler ile hassas terazinin ele geçirilmesi, sanığın suçtan kurtulmaya yönelik mesnetsiz savunması ile tüm dosya kapsamındaki deliller karşısında, İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı, delillerin hukuka uygun olarak toplandığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz gerekçeleri yerinde görülmemiştir.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

4.a) Gerekçeli Karar başlığında suç tarihinin "22.03.2022" yerine "05.08.2021" şeklinde gösterilmesi,