muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2124, Karar No: 2011/22778, Tarih: 19.12.2011

**2. Hukuk Dairesi         2011/2124 E.  ,  2011/22778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı vekili tarafından verilen temyiz dilekçesinin mahkeme hakimi tarafından 04.01.2011 tarihinde havale edildiği mahkeme kalemince tahsilat fişi düzenlenerek davacı vekiline teslim edildiği halde, davacı vekili tarafından temyiz harç ve masraflarının yatırılmadığına ilişkin kalemce 05.01.2011 tarihinde tutanak tutulduğu anlaşılmaktadır. Temyiz harca tabidir. Harcın alındığına dair bir belge veya bilgi dosyada bulunmamaktadır. Temyiz harcı yatırıldıysa makbuzun dosyaya eklenmesi aksi halde temyiz eden davacı vekiline harcı yatırması için Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi gereğince süre verilerek yatırdığı takdirde makbuzun dosyaya eklenerek birlikte gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi.19.12.2011 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2019/6607, Karar No: 2021/25475, Tarih: 26.10.2021

**4. Ceza Dairesi         2019/6607 E.  ,  2021/25475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Düşme

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteminin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

İddianamede, sanığın mağdura yönelik, ekmek bıçağı çekerek tehdit ettiğinin iddia edilmesi, tanıkların da soruşturma aşamasında, sanığın, mağduru görünce bıçak çektiğini beyan etmeleri karşısında, sanığın eyleminin, TCK’nın 106/2-a. kapsamındaki silahla tehdit suçunu oluşturabileceği anlaşılmakla, tanıklar Mehmet Kavak, Mustafa Aydın Gediz ve Memiş Tombeki’nin dinlenmelerinden sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi yerine, eksik inceleme ve yasal olmayan gerekçeyle sanığın eyleminin aynı Kanunun 106/1-2. cümle kapsamındaki tehdit suçunu oluşturduğundan bahisle şikayetten vazgeçme nedeniyle düşme kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 26/10/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8376, Karar No: 2014/16401, Tarih: 11.12.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/8376 E.  ,  2014/16401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen istirdat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının müvekkilinden kayıp kaçak bedeli adı altında toplam 19.807,04 TL haksız para tahsil ettiğini belirterek; 19.807,04 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan istirdatına karar verilmesini talep etmiş, 13.09.2013 tarihli ön inceleme duruşmasında davayı takip etmeyeceklerini bildirmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, hüküm; davalı vekili tarafından vekalet ücretine ilişkin olarak temyiz edilmiştir.

Dava; davacı aboneden tahsil edilen kayıp kaçak bedelinin davalıdan geri alınması istemine ilişkindir.

Temyize konu uyuşmazlık; davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi halinde davada kendisini vekil ile temsil ettiren davalı lehine vekalet ücretine hükmedilip hükmedilemeyeceği noktasındadır.

Somut olayda; dava dilekçesi usulüne uygun olarak davalı tarafa tebliğ edilmiş, davalı vekili süresi içinde cevap dilekçesini dosyaya ibraz etmiş, davacı vekili ön inceleme duruşmasında davayı takipsiz bırakmış, mahkemece, takipsiz bırakılan davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 7.maddesinde; davanın açılmamış sayılmasına, delillerin toplanmasına ilişkin ara karar gereğinin yerine getirilmesinden önce karar verilmesi durumunda, tarifede yazılı ücretin yarısına, karar gereğinin yerine getirilmesinden sonraki aşamada karar verilmesi halinde ise tamamına hükmolunacağını; ancak, davanın görüldüğü mahkemeye göre hükmolunacak avukatlık ücretinin, ikinci kısmın ikinci bölümünde yazılı miktarları geçemeyeceğini düzenlenmiştir.

Hal böyle olunca, mahkemece; davanın açılmamış sayılmasına karar verildiğine göre karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 7.maddesi uyarınca davayı vekille takip eden davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, bu hususta karar verilmemiş olması doğru görülmemiştir.

Ne var ki, bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün son bendine "Davalı taraf kendisini vekille temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 7.maddesi uyarınca 1.188,42 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya ödenmesine" fıkrasının eklenmesi suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 11.12.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16824, Karar No: 2016/6822, Tarih: 27.06.2016

**5. Ceza Dairesi         2013/16824 E.  ,  2016/6822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : İcrai davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sultanbeyli Belediye Başkanlığı personeli olan sanıkların, Sayıştay 1. Dairesi tarafından 657 sayılı Kanuna tabi çalışan personele sendika ücreti adı altında ödenen ücretlerin tahsili yönündeki kararına aykırı şekilde kişi borçlarına alınan ve tahsiline karar verilen alacakların sulh yolu ile anlaşmaya varılarak tahsilinden vazgeçilmesine yönelik karar almak suretiyle kamu zararına sebebiyet verdikleri gerekçesi ile görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyetlerine karar verilmiş ise de; suç tarihinden sonra 01/08/2010 tarihinde yürürlüğe giren 6009 Sayılı Gelir Vergisi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un Geçici 8. maddesi ile ''Konusu suç teşkil etmemek ve kesinleşmiş bir yargı kararına müstenit olmamak kaydıyla, bu Kanunun yayımı tarihine kadar, memur temsilcileri ile toplu iş sözleşmesi akdederek veya başka bir tasarrufta bulunarak belediye, büyükşehir belediyesi ve il özel idaresinde çalışan kamu personeline her ne ad altında olursa olsun ek ödemede bulunmaları nedeniyle kamu görevlileri haklarında idarî veya malî yargılama ve takibat yapılamaz, başlatılanlar işlemden kaldırılır.'' şeklindeki düzenleme ile söz konusu kanun maddesinin "Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin Milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda Milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır." düzenlemesi getirilmiştir. Türkiye 1952 yılında ILO'nun (Uluslararası Çalışma Örgütü) 98 sayılı Örgütlenme ve Toplu Pazarlık Hakkının Korunması, 1954 yılında İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesini imzalamıştır. 98 sayılı sözleşme, örgütlenme, sendikalaşma ve toplu pazarlık hakkını memurlar dahil tüm çalışanlara vermiştir. Diğer yandan; kamu görevlilerinin örgütlenme hakkının korunması ve istihdam koşullarının belirlenmesine ilişkin 151 sayılı ILO Sözleşmesi 25/11/1992 tarih ve 3848 sayılı Kanun ile uygun görülmüş, Bakanlar Kurulu 08/01/1993 tarih ve 93/396 sayılı kararı ile onaylamış ve 25/02/1993 tarih ve 21507 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu kapsamda; Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi, Avrupa Sosyal Şartı, ILO'nun temel haklara ilişkin 87, 98 ve 151 sayılı sözleşmeleri de ülkemiz tarafından kabul edilen ve hukukun bir parçası haline gelen metinlere göre memurlara yapılan yardımlarla ilgili hukuki ve cezai takibata gidilmesi ülkemizin kabul ettiği sözleşmelere aykırıdır. Ancak uygulamada belediyeler, çalışanları temsilen kamu görevlileri sendikaları ile yaptıkları görüşmelerle, çalışanların ekonomik koşullarını, ihtiyaçlarını çalışma koşullarını değerlendirmekte, Anayasanın 5 inci maddesinde görev olarak yüklediği amacı gerçekleştirmek için çalışanlarının durumunu göz önüne alarak iyileştirici tedbirler almaktadır

. Ancak uygulamada belediyeler, çalışanları temsilen kamu görevlileri sendikaları ile yaptıkları görüşmelerle, çalışanların ekonomik koşullarını, ihtiyaçlarını çalışma koşullarını değerlendirmekte, Anayasanın 5 inci maddesinde görev olarak yüklediği amacı gerçekleştirmek için çalışanlarının durumunu göz önüne alarak iyileştirici tedbirler almaktadır. Bu tedbirler, sosyal devlet ve eşitlik ilkesinin bir sonucu olduğu gibi hakkaniyet ve hukukun bir gereği olup, çalışma barışı için olmazsa olmaz bir şarttır. Özellikle mali ve idari özerkliğe sahip olan belediyelerde çalışan memurlara Türkiye Cumhuriyetinin kabul ettiği uluslar arası sözleşmeler uyarınca yapılan ödemelerin, yıllar sonra kişi borcu çıkarılarak memurlardan tahsil edilmesinin, haklarında idari ve mali takibat yapılması olumsuz sonuçlara yol açtığı bilinmektedir. Önergeyle uluslar arası sözleşmelere uygun bir düzenleme yapılarak yaşanan olumsuzlukların giderilmesi amaçlanmıştır.'' şeklindeki gerekçesi nazara alındığında; kanuni düzenleme ile konusu suç oluşturmamak kaydıyla imzalanan toplu iş sözleşmeleri uyarınca belediyede çalışan kamu personeline yapılan ek ödemeler nedeniyle kamu görevlileri hakkında idari ve mali takibat yapılamayacağının hüküm altına alındığı, her ne kadar yasal düzenleme suç tarihinden sonra gerçekleştirilmiş olsa da suç tarihinden önce de Anayasamız ve ülkemizin de imzaladığı uluslararası sözleşmeler nazara alındığında sosyal devlet ve eşitlik ilkesinin bir sonucu olarak ilgili görevlilerin belediye çalışanlarını temsilen sendikalar ile yaptıkları görüşmelerle, çalışanların ekonomik ve çalışma koşullarını, ihtiyaçlarını değerlendirmek suretiyle iyileştirici tedbirler almasının hakkaniyet ve hukukun bir gereği olduğu, bu itibarla iddia, savunma, dosyada mevcut deliller ve yukarıda yapılan açıklamalar hep birlikte değerlendirildiğinde sanıkların görev gereklerine aykırı olarak kabul edilebilecek davranışlarının bulunmadığı gibi görevi kötüye kullanma suçunun objektif cezalandırma şartlarından olan kamu zararına veya kişilere haksız bir menfaat sağlanmasına neden olma unsurlarının gerçekleşmediği gözetilmeden unsurları itibariyle oluşmayan suçtan beraatleri yerine dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçeler ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Yüklenen suçu TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle işleyen ve adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilen sanıklar hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesi gereğince hükümde belirtilen gün sayısının yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık ... ve sanıklar ... ile ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 27/06/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/410, Karar No: 2024/467, Tarih: 25.09.2024

**Hukuk Genel Kurulu         2023/410 E.  ,  2024/467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/374 E., 2022/155 K.

KARAR : Davanın kabulüne

ÖZEL DAİRE KARARI : Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesinin 16.11.2020 tarihli ve

2018/1307 Esas, 2020/7065 Karar sayılı BOZMA kararı

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince tasarrufun iptali koşullarının oluşmadığına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine, nispi ilâm harcının nispet ve ölçüsüyle ilgili istinaf itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, İlk Derece Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan gündem ve dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davalılardan borçlu ... aleyhine 25. 06.2014 tanzim tarihli bono nedeniyle Denizli 2. İcra Müdürlüğünün 2016/4345 Esas sayılı dosyası ile icra takibi yapıldığını, borçlunun haczi kabil malları olmadığını, davalı borçlu ...'in mal kaçırmak için dava konusu taşınmazlarını 28.03.2016 ve 28.03.2016 tarihli satış sözleşmeleri ile danışıklı olarak diğer davalıya devrettiğini, davalı ...'ın işini terk etmiş vergi mükellefi olup geliri olmadığını ileri sürerek tasarrufun iptalini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; davalı borçlunun şirketin borçlarını ödemek amacıyla taşınmazlarını satıp nakde çevirdiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 05.10.2017 tarihli ve 2016/790 Esas, 2017/523 Karar sayılı kararıyla; davanın kabulü ile taşınmazların davalılar arasındaki tasarruflarının 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 19, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun (2004 sayılı Kanun) 277 ve devamı maddeleri gereğince iptaline, davacıya davaya konu taşınmazlarda cebri icra yolu ile satış ve haciz yetkisi verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 17.01.2018 tarihli ve 2017/1484 Esas, 2018/41 Karar sayılı kararıyla; davalıların "tasarrufun iptali koşullarının oluşmadığına" yönelik istinaf itirazlarının esastan reddine, "Nispi ilam harcının nispet ve ölçüsüyle" ilgili istinaf itirazının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 355 inci maddesi uyarınca kabulüne, kararın kaldırılmasına ve hükmün 6100 sayılı Kanun'un 353/1-b, 2 nci madde ve bendi uyarınca yeniden oluşturulması ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

"...Dava, İİK'nun 277 ve devamı maddelerine dayalı tasarrufun iptal istemine ilişkindir.

Tasarrufun iptali davalarında amaç, borçlunun haciz yada iflasından önce yaptığı ve aslında geçerli olan bazı tasarrufların geçersiz ya da "iyiniyet kurallarına aykırılık" nedeniyle alacaklıya karşı sonuçsuz kalmasını ve dolayısıyla o mal üzerinden cebri icraya devamla alacağın tahsilini sağlamaktır. Davacı, iptal davası sabit olduğu takdirde, tasarruf konusu mal üzerinde cebri icra yolu ile hakkını almak yetkisini elde eder ve tasarruf konusu taşınmaz mal ise, davalı üçüncü şahıs üzerindeki kaydın düzeltilmesine gerek olmadan o taşınmazın haciz ve satışını isteyebilir (...md.283/1). Bu yasal nedenle iptal davası, alacaklıya alacağını tahsil olanağını sağlayan, nispi nitelikte, yasadan doğan bir dava olup; tasarrufa konu malların aynı ile ilgili değildir.

Bu tür davaların dinlenebilmesi için, davacının borçludaki alacağının gerçek olması, borçlu hakkındaki icra takibinin kesinleşmiş olması, iptali istenen tasarrufun takip konusu borçtan sonra yapılmış olması ve borçlu hakkında alınmış kesin veya geçici aciz belgesinin (...nun 277 md) bulunması gerekir. Bu ön koşulların bulunması halinde ise ...nun 278, 279 ve 280.maddelerinde yazılı iptal şartlarının bulunup bulunmadığı araştırılmalıdır. Özellikle ...nun 278. maddesinde akdin yapıldığı sırada kendi verdiği şeyin değerine göre borçlunun ivaz olarak pek aşağı bir fiyat kabul ettiği ve yasanın bağışlama hükmünde olarak iptale tâbi tuttuğu tasarrufların iptali gerektiğinden mahkemece ivazlar arasında fark bulunup bulunmadığı incelenmelidir. Aynı maddede sayılan akrabalık derecesi vs. araştırılmalıdır. Keza ...nun 280.maddesinde malvarlığı borçlarına yetmeyen bir borçlunun alacaklılarına zarar vermek kastıyla yaptığı tüm işlemler, borçlunun içinde bulunduğu mali durumu ve zarar verme kastının işlemin diğer tarafınca bilindiği veya bilinmesini gerektiren açık emarelerin bulunduğu hallerde tasarrufun iptal edileceği hususu düzenlendiğinden yapılan işlemde mal kaçırma kastı irdelenmelidir. Öte yandan ...nun 279.maddesinde de iptal nedenleri sayılmış olup bu maddede yazılan iptal nedenlerinin gerçekleşip gerçekleşmediği de takdir olunmalıdır.

Mahkemece; dava konusu taşınmazların tapudaki satış bedeli ile bilirkişi tarafından belirlenen rayiç değerleri arasında misli fark bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de varılan sonuç dosya kapsamı ve mevcut delil durumuna uygun düşmemektedir. Tapudaki satış bedeli dışında yapılan ödemelerin davalı 3. kişi tarafından devir tarihi veya devir tarihine yakın tarihli banka hesap hareketleri, banka ödemesi, kredi kullanımı gibi delillerle ispatlanması mümkün olup bu belgelerdeki meblağların tapudaki bedele eklenerek bedel farkının varlığı değerlendirilmelidir. Somut olayda; dava konusu taşınmazlardan 5 numaralı parsel (arsa) 40.000,00 TL bedelle, 6 numaralı parsel (arsa) 50.000,00 TL bedelle,19 numaralı bağımsız bölüm (dükkan) 45.000,00 TL bedelle, 14 numaralı bağımsız bölüm (dükkan) 55.000,00 TL bedelle, 38 numaralı bağımsız bölüm (dükkan) 50.000,00 TL bedelle; davalı borçlu tarafından 28/03/2016 tarihinde tapuda devredilmiş; bilirkişi tarafından bu taşınmazlardan 5 numaralı parsel için (arsa) 172.675,00 TL, 6 numaralı parsel (arsa) için 266.562,00 TL,19 numaralı bağımsız bölüm (dükkan) için 100.000,00 TL, 14 numaralı bağımsız bölüm (dükkan) için 90.000,00 TL, 38 numaralı bağımsız bölüm (dükkan) için 100.000,00 TL rayiç değer belirlenmiştir. Davalı 3.kişi ...; 23/03/2016 tarihinde kendi hesabından davalı borçlu ... hesabına 240.000,00 TL, tasarruf tarihi olan 28/03/2016 tarihinde de hesabından 190.000,00 TL tapu karşılığı adı altında havale yaptığını belirterek bu konuda dekont örneklerini sunmuştur. Dairemiz uygulamasına göre bankadan havale edilen paranın borçluya taşınmaz alımı için ödenen para olduğu kabul edilmektedir. Bu durumda bilirkişi tarafından belirlenen rayiç değer ile davalı 3.kişi tarafından ödendiği ispat edilen değer arasında bedel farkı bulunmadığı anlaşıldığından mahkemenin bu yöndeki gerekçesine katılma imkanı bulunmamaktadır. Ancak; İİK'nun 280.maddesinde malvarlığı borçlarına yetmeyen bir borçlunun alacaklılarına zarar vermek kastıyla yaptığı tüm işlemler, borçlunun içinde bulunduğu mali durumu ve zarar verme kastının işlemin diğer tarafınca bilindiği veya bilinmesini gerektiren açık emarelerin bulunduğu hallerde tasarrufun iptal edileceği, aynı maddenin son fıkrasında ise ticari işletmenin veya işyerindeki mevcut ticari emtianın tamamını veya mühim bir kısmını devir veya satın alan yahut bir kısmını iktisapla beraber işyerini sonradan işgal eden şahsın, borçlunun alacaklılarını ızrar kastını bildiği ve borçlunun da bu hallerde ızrar kastıyla hareket ettiğinin kabul edildiği, bu karinenin, ancak iptal davasını açan alacaklıya devir, satış veya terk tarihinden en az üç ay evvel keyfiyetin yazılı olarak bildirildiğinin veya ticari işletmenin bulunduğu yerde görülebilir levhaları asmakla beraber Ticaret Sicili Gazetesiyle; bu mümkün olmadığı takdirde bütün alacaklıların ıttılaını temin edecek şekilde münasip vasıtalarla ilan olunduğunun ispatla çürütülebileceği hüküm altına alınmıştır.

Somut olayda davalı borçlu ... adına kayıtlı dava konusu taşınmazlardan 14,19 ve 38 numaralı bağımsız bölümlerin tapuda dükkan olarak kayıtlı olduğu, davalı borçlunun Kösele Deri Kürk Tekst. İnş. Malz. San. ve Tic. Ltd. Şti. adında bir şirketinin bulunduğu anlaşıldığından; bu taşınmaz devirlerinin İİK 280/3 gereğince ticari işletme devri olup olmadığı hususu da karar yerinde tartışılmadan yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA; Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine..." karar verilmiştir.

3. İlk Derece Mahkemesinin 03.12.2021 tarihli ve 2021/98 Esas, 2021/929 Karar sayılı kararıyla; 6100 sayılı Kanun'un 373/2 nci maddesi uyarınca Yargıtay ilâmı üzerine dosyanın Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesine gönderilmesine ve esasın bu şekilde kapatılmasına karar verilmiştir.

4. Bölge Adliye Mahkemesince 14.12.2021 tarihli yazı ile; davalıların "tasarrufun iptali koşullarının oluşmadığına" yönelik istinaf itirazlarının esastan reddine karar verilerek, kamu düzeni açısından nispi ilâm harcının nispet ve ölçüsü hususunda düzeltme yapıldığı görüldüğünden mahkemece Yargıtay ilâmındaki gönderme kararı doğrultusunda karar verilmek dosya ve ekleri iade edilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Verilen Direnme Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; önceki karar gerekçesi genişletilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen direnme kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekili; tasarrufun iptaline ilişkin dava şartlarının oluşmadığını, mahkemece eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulduğunu ileri sürerek hükmün bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Uyuşmazlık

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; somut olayda mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin yeterli olup olmadığı, satış suretiyle yapılan devirlerinin 2004 sayılı Kanun'un 280/3 üncü maddesi gereğince ticari işletme devri olup olmadığı, bu hususta mahkemece değerlendirme yapılıp yapılmadığı noktalarında toplanmaktadır.

D. Ön Sorun

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında öncelikle bölge adliye mahkemesince, ilk derece mahkemesince verilen kararın kaldırılarak yeniden karar verilmiş olması karşısında, bozma kararı sonrasında dosya ilk derece mahkemesine gönderilmiş ise de 6100 sayılı Kanunun 373 üncü maddesinin ikinci fıkrası hükmüne göre ilk derece mahkemesi tarafından direnme kararı verilip verilemeyeceği hususu ön sorun olarak tartışılıp değerlendirilmiştir.

E. Gerekçe

1. İlgili Hukuk