muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/795, Karar No: 2009/1, Tarih: 21.01.2009

Davalılar,davaya yanıt vermemişlerdir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucu,tarafların sosyal ve ekonomik durumu ile haksız eylem tarihinde paranın satın alma gücüne göre davanın kısmen kabulü ile, 10.000.000.000 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 19.06.1997 tarihinden itibaren işleyecek yıllık %30 ve değişen oranlarda yasal faiziyle birlikte davalılar M....... M.... A.Ş. ile A.. İ.... K.......... 'ndan tahsiline,fazlaya ait istemin reddine,mahkemece verilen 06.05.1999 tarihli ilk kararın bu kararı temyiz etmeyen davalılar İ.... Yayıncılık Ltd. Şti.,V... T...., S.... A..... ve F....i S...... yönünden kesinleşmiş olduğundan bu davalılar hakkında yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına,dava konusu manevi tazminattan tüm davalıların müteselsilen sorumluluğu söz konusu olduğundan davalılar yönünden mükerrer tahsilata neden olunmamasına karar verilmiştir.

Kararı, davacı ve davalılar M....... M.... A.Ş.ile A.. İ.... K........ vekilleri temyiz etmiştir.

1-Mahkemece verilen 06.05.1999 tarih ve 1997/428 E.-1999/226 sayılı ilk kararın davalılar M...... M.... A.Ş.ile A.. İ.... K........ vekili tarafından temyizi sonucu Dairemizce bozulması üzerine mahkemece bozma ilamının faiz başlangıcına ilişkin kısmına uyulmasına, tazminatın fahiş olduğu yönündeki bozması hususunda ise eski kararda direnilmesine karar verilerek,bu yönde hüküm tesis edilmiştir.Kısmi direnmeye ilişkin 15.03.2001 tarihli ve 2001/34 E.-329 sayılı kararın temyiz edilmesi sonucu Hukuk Genel Kurulu tarafından verilen 20.03.2002 tarih ve 2002/11-99 E., 199 sayılı kararda öncelikle bozma ilamının taraflara tebliğ hususunun tamamlanarak HUMK'nun 429/2.maddesine göre mahkemenin kendiliğinden tarafları duruşmaya davet edip,dinledikten sonra Yargıtay'ın bozma kararma uyulup uyulmayacağım karar verilmesi gerektiği belirtilerek, bu hususlara uyulmadan verilen direnme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece Hukuk Genel Kurulu bozmasının gereği yerine getirildikten sonra Dairemizin bozma ilamının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle uyulmasına karar verilerek bozmada belirtilen doğrultuda hüküm tesis edilmiştir. Mahkemenin kısmi direnmeye ilişkin olarak verdiği kararın Hukuk Genel Kurulu tarafından bozulmasının nedeni bozma ilamının taraflara tebliğine ilişkin eksiklik ile tarafların bozma sonrası yapılan duruşmaya davet edilerek dinlenmeleri ve sonucuna göre karar verilmesi yönüne ilişkin olup, Dairemizin bozma ilamı üzerine ilkin kısmi direnme kararı verilmesine karşın bu kararın temyizi üzerine Hukuk Genel Kurulunun usulden bozma kararını takiben bu kez direnme kararından tamamen dönme sonucunu doğuracak şekilde Daire bozmasına uyma kararı verilmesi direnme kararı ile kazanılmış bulunan usulü hakları zedeleyici nitelikte bulunduğundan doğru görülmemiş olup,Hukuk Genel Kurulu tarafından esası incelenmeyen 15.03.2001 tarihli kısmi direnme kararı doğrultusunda hüküm tesis edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre de, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir...”

”) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalılardan M....... M.... A.Ş. ve A.. i İ.... K......... vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, yayın yoluyla kişilik haklarına saldırı ve haksız rekabet iddiasına dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı Ordu Yardımlaşma Kurumu Genel Müdürlüğü vekili, davalılardan İ.... Yayıncılık Ltd.Şti.nin (sonradan, M....... M.... A.Ş.nin) sahibi, A..i İ.... K........’nun sorumlu yazıişleri müdürü olduğu Akit Gazetesi’nin 19.06.1997/08.07.1997 tarihleri arasındaki muhtelif nüshalarında diğer davalıların isimleriyle yayımlanan yazılarda; davacı Kurumun vergi ödemediği, bir takım ticari kuruluşlar ve şirketler ile haksız rekabet içinde bulunduğu, üyesi olan yedek subaylardan haksız aidat aldığı, gerekli yardımları yapmadığı, bu sebeple de bir dava yağmuruna maruz kaldığı, iştiraklerinin de vergi ödememelerine rağmen bazı ticari kuruluşlar ile rekabet edemedikleri, işlerinin kötüye gittiği gibi gerçeğe uymayan ve haber niteliği taşımayan bir takım açıklamalar ve yorumlar yapıldığını, bu yayımlarla yaklaşık 150.000 üyesi, 25 iştiraki ve 11.000 çalışanı ile yurt içi ve dışında üstün bir ticari ada ve saygınlığa ve sosyal güvenlik alanında haklı bir onura sahip davacı Kurumun ticari itibarının ve saygınlığının ağır şekilde zedelendiğini ileri sürerek, 100 milyar TL. manevi tazminatın olay tarihinden işleyecek ticari faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, davalıların yaptığı bu yayımların haksız rekabet ve davacı Kurumun kişilik haklarına haksız saldırı teşkil ettiğinin tesbiti ile, gerekçeli kararın tirajı en büyük ve Türkiye çapında yayın yapan üç gazetede, masrafları davalılara ait olmak üzere yayımlanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar İ.... Yayıncılık Ltd.Şti. M...... M.... A.Ş, A.. İ..... K........, S.... A......., F.... S........ ve V... T..... davaya cevap vermedikleri gibi, duruşmalara da katılmamışlardır.

Davalılar İ.... Yayıncılık Ltd.Şti. M...... M.... A.Ş, A.. İ..... K........, S.... A......., F.... S........ ve V... T..... davaya cevap vermedikleri gibi, duruşmalara da katılmamışlardır.

Yerel Mahkeme 06.05.1999 günlü ilk kararıyla davanın kısmen kabulüne, davalıların yaptığı yayının haksız fiil ve haksız rekabet teşkil ettiğinin tespitine ve 50 milyar TL. manevi tazminatın 10.6.1997 olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, fazlaya dair istemin reddine hükmetmiş; Özel Daire bu kararı, davalılardan M...... M.... A.Ş. ve A.. İ.... K......... vekilinin temyizi üzerine hüküm altına alınan manevi tazminat miktarının olayın oluş tarzı, davacının uğradığı manevi zararın niteliği, tarafların sosyal ve ekonomik durumları v.b hususlar itibariyle fahiş olduğunu belirterek ve daha uygun bir miktara hükmedilmesi gereğine ve kabule göre de faiz başlangıcına esas alınan tarihin yanlışlığına işaret ederek bozmuş; Yerel Mahkeme 15.03.2001 günlü kararıyla faiz başlangıcı konusundaki ‘

‘kabule göre’ bozmaya uymuş, tazminat miktarına ilişkin bozmaya ise direnmiş; direnme kararı Hukuk Genel Kurulu’nca, bozma ilamının tüm davalılara tebliğiyle karar düzeltme imkanının tanınmadığı, ayrıca bozmadan sonraki duruşma gününün bir kısım davalılara tebliğ edilmediği gerekçesiyle, esası incelenmeksizin usul yönünden bozulmuş; Yerel Mahkeme 04.03.2004 günlü kararıyla hem Hukuk Genel Kurulu’nun bu kararına ve hem de Özel Dairenin bozma ilamına uymak suretiyle davanın kısmen kabulüne, 10 milyar TL. manevi tazminatın tahsiline karar vermiş; bu karar da Özel Dairece, uyulan bozma ilamı çerçevesinde hüküm kurulması (direnme kararı verilmesi) zorunluluğuna işaretle bozulmuş; Yerel Mahkeme bu bozmaya da uymak suretiyle, yayının haksız fiil ve haksız rekabet teşkil ettiğinin tespitine, 50 milyar TL. manevi tazminatın 19.6.1997 olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline dair, temyize konu direnme kararını vermiştir.

Açıklanan bu duruma göre, bozma ve direnme kararlarının içerik ve kapsamları itibariyle Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, davacının uğradığı manevi zararın niteliği, tarafların sosyal ve ekonomik durumları itibariyle, hüküm altına alınan manevi tazminat tutarının fahiş olup, olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Ancak; Hukuk Genel Kurulu’ndaki görüşmede, bu uyuşmazlık noktasının yanında, temyize konu direnme kararında tüm davalılar hakkında hüküm kurulmasının usulen doğru olup, olmadığı da ayrıca tartışılıp, değerlendirilmiştir.

Ancak; Hukuk Genel Kurulu’ndaki görüşmede, bu uyuşmazlık noktasının yanında, temyize konu direnme kararında tüm davalılar hakkında hüküm kurulmasının usulen doğru olup, olmadığı da ayrıca tartışılıp, değerlendirilmiştir.

1- Yukarıda açıklandığı üzere, Yerel Mahkemenin davanın kısmen kabulüne, davalıların yaptığı yayının haksız fiil ve haksız rekabet teşkil ettiğinin tespitine ve 50 milyar TL. manevi tazminatın 10.06.1997 olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, fazlaya dair istemin reddine dair ilk (06.05.1999 günlü) kararı, sadece davalılardan Müstakil Medya A.Ş. ve Ali İhsan Karahasanoğlu vekili tarafından temyiz edilmiş; diğer davalılar hükmü temyiz etmemişler, dolayısıyla, temyiz etmeyen bu davalılar yönünden söz konusu hüküm kesinleşmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki; temyiz etmedikleri için haklarındaki hüküm kesinleşen davalılar bakımından Yerel Mahkemece sonraki aşamalarda yeniden ve ayrıca bir hüküm kurulması usulen mümkün değildir. Yerel Mahkemenin, içeriği yukarıda belirtilen ve tebligat konusundaki eksikliklere dayalı bulunan usule ilişkin Hukuk Genel Kurulu bozma ilamına zorunlu olarak uymuş olması da, haklarındaki hüküm temyiz edilmeyerek kesinleşen davalılarla ilgili yeniden hüküm kurulmasını gerektirmeyeceği gibi, olanaklı da kılmaz. Zira; usule ilişkin söz konusu bozma, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesindeki, “

“O mahkeme…

…kendiliğinden tarafları duruşmaya davet edip dinledikten sonra, Yargıtayın bozma kararına uyulup uyulmayacağına karar verir.”

” Hükmü gereğince işlem yapılması gereğine işaret etmektedir ve söz konusu Kanun hükmü, bozulan kararı temyiz etmiş olup olmadıkları yönünde bir ayırım yapmaksızın, tüm taraflara yönelik bir işlem dizisinin yerine getirilmesini emretmektedir. Somut olayda, Yerel Mahkemenin 06.05.1999 günlü bozulan kararı, onu temyiz etmemiş olan davalılar yönünden kesinleşmekle birlikte, söz konusu davalıların davadaki “

“taraf”

” sıfatları devam etmektedir ve bozma ilamı ile bozmadan sonraki duruşma gününün kendilerine tebliğ zorunluluğu, bu sıfatlarından kaynaklanmaktadır.

Hal böyle olunca; Yerel mahkemece, temyize konu direnme kararında, haklarındaki 06.05.1999 günlü hüküm temyiz edilmeyerek kesinleşmiş bulunan davalılar İhvan Yayıncılık Ltd.Şti., Serdar Arseven, Fahri Sarrafoğlu ve Veli Toprak hakkındaki dava yönünden hüküm tesisine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, bunlar hakkında da yeniden hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2- Davalılar M....... M.... A.Ş. ve A.. İ.... K........ vekilinin, hüküm altına alınan tazminat miktarına yönelik temyiz itirazlarına gelince:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire Bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Direnme kararı bu nedenle de bozulmalıdır.

2- Davalılar M....... M.... A.Ş. ve A.. İ.... K........ vekilinin, hüküm altına alınan tazminat miktarına yönelik temyiz itirazlarına gelince:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire Bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Direnme kararı bu nedenle de bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalılar M....... M.... A.Ş. ve A.. İ.... K........ vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda ve Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 21.01.2009 gününde, birinci bentteki bozma nedeni yönünden oybirliğiyle, ikinci bentte gösterilen bozma nedeni bakımından oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4608, Karar No: 2019/4668, Tarih: 14.05.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/4608 E.  ,  2019/4668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

1-Sanığın 2006 yılına ait defter ve belgelerini yasal süresi içinde ibraz etmediği gerekçesiyle açılan kamu davasında; sanığın savunmasında; vergi dairesine defter ve belgelerini incelenmek üzere götürdüğü sırada arabasından çalındığını savunması, bu olay nedeniyle karakola başvuru tarihinin 16/04/2007 olduğu, ancak vergi dairesinden gelen yazıda ise sanığın defter ve belgelerinin ilk olarak 14/10/2010 tarihinde tebliğ edilen defter ve belge isteme yazısı ile istendiğinin bildirilmesi, hırsızlık olayı nedeniyle düzenlenen görgü tespit tutanağında; çalınan eşya bilgileri bölümünde, varlığı noter tasdikiyle sabit olan envanter defteri, defter-i kebir ve bilanço defterlerinden bahsedilmemiş olması, sanık defter ve belgelerinin çalındığını vergi dairesine bildirmediği gibi 03/05/2011 tarihli defter belge isteme yazısının sanığa 13/05/2011 tarihinde tebliğ edilmesinden sonra 25/05/2011 tarihinde sanığın muhasebecisinin elemanı olan ...’in 2006 yılına ait defter ve belgelerin yandığını beyan ederek incelemeye başlama tutanağını imzalaması, defter ve belgelerin zayi olduğuna dair hukuk mahkemesinden alınmış zayi belgesinin de bulunmaması nedeniyle sanığın savunmasına itibar edilemeyeceği ve suçun sübut bulduğu anlaşılmakla sanığın atılı suçtan mahkûmiyeti yerine eksik inceleme ve isabetsiz gerekçe ile beraate hükmolunması,

2-Suç tarihinin 29.05.2011 yerine 2011 olarak eksik yazılması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı ... sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken ... sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.05.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8909, Karar No: 2017/5621, Tarih: 28.06.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/8909 E.  ,  2017/5621 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 52/2. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin suçun unsurlarının oluşmadığına ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında, para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının ve uygulama maddesinin belirtilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması;

2-Ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği hususuna hükümde yer verilmemek suretiyle TCK'nın 52/4. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 3 paragrafının çıkarılarak yerine "Sanığa verilen hapis cezasının sanığın şahsi ve ekonomik halleri göz önüne alınarak TCK'nın 52/3 .maddesi gereğince 25 gün karşılığı adli para cezasına çevrilmesine, TCK 50/1-a ve 52/2. maddesi gereğince bir günlüğü taktiren 30,00 TL üzerinden paraya çevrilerek sanığın 750,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin yazılması ile 4 paragrafın devamına "ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına" ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/18498, Karar No: 2010/12203, Tarih: 25.10.2010

**8. Ceza Dairesi         2008/18498 E.  ,  2010/12203 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silah ruhsat süresi dolan ve bu sürede ruhsatını yeniletmeyen sanık ...'e ait silah ve eklerinin müsaderesi C.Savcılığınca istenilmekle yapılan yargılama sonunda; müsadereye dair ( KALE-DENİZLİ ) Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 17.1.2007 gün ve 2006/152 esas, 2007/4 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile 24.12.2008 günü daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bulundurma ruhsatlı tabancanın zoralımına ilişkin davaya bakma görevinin 5235 sayılı Kanunun 10. maddesi uyarınca, asıl davaya bakmakla görevli, Sulh Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, görevsiz Asliye Ceza Mahkemesi'nde yargılamaya devamla yazılı şekilde müsadere kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebepten dolayı (BOZUL- MASINA), 25.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1569, Karar No: 2021/15618, Tarih: 14.10.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/1569 E.  ,  2021/15618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I- Suça sürüklenen çocuklar hakkında, mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000 TL'ye kadar olan adli para cezasından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan tayin edilen doğrudan 1.320 TL adli para cezasına ilişkin hükümlerin, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz itirazlarının tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuklar hakkında, nitelikli hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Hırsızlık suçuna konu eşyanın önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılması gerekirken, yazılı şekilde alt sınırdan hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 01.03.2016 günlü karar oturumunda suça sürüklenen çocuklar hakkında sosyal inceleme raporu aldırılmama gerekçesi açıklandığından, tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usûl ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III- Suça sürüklenen çocuklar hakkında, iş yeri dokunulmazlığını ihlâl suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Suç tarihi itibariyle 15-18 yaşları arasında bulunan suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlâl suçundan TCK'nın 116/2, 119/1-c, 66/1-e, 66/2. maddeleri gereğince olağan zamanaşımı süresinin 5 yıl 4 ay olduğu, suça sürüklenen çocuklar hakkında mahkumiyet kararının verildiği 01.03.2016 tarihinden inceleme gününe kadar bu sürenin geçmiş olması,

III- Suça sürüklenen çocuklar hakkında, iş yeri dokunulmazlığını ihlâl suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Suç tarihi itibariyle 15-18 yaşları arasında bulunan suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlâl suçundan TCK'nın 116/2, 119/1-c, 66/1-e, 66/2. maddeleri gereğince olağan zamanaşımı süresinin 5 yıl 4 ay olduğu, suça sürüklenen çocuklar hakkında mahkumiyet kararının verildiği 01.03.2016 tarihinden inceleme gününe kadar bu sürenin geçmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa’nın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 14/10/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/36622, Karar No: 2017/17408, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/36622 E.  ,  2017/17408 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19809, Karar No: 2016/21072, Tarih: 13.12.2016

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/19809 E.  ,  2016/21072 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde çalışırken iş sözleşmesinin 30.06.2013 tarihinde feshedildiğini, daha önce Giresun 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi’nin 2011/523 Esas 2012/154 Karar sayılı davasında iş sözleşmesinin feshinin haksız olduğu belirtilerek kıdem tazminatının talep kadarının hüküm altına alındığını, bu davada bakiye kıdem tazminatı ile ihbar tazminatının talep edildiğini, ayrıca davacının fazla mesai yaptığını, hafta tatilleri ile milli bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını, yıllık izinlerini kullanmadığını, asgari geçim indirimi alacağının ve son aya ait ücretinin ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, alacakların zamanaşımına uğradığını, kendi isteği ile istifa ederek işten ayrıldığını, haftalık 45 saati aşan çalışmasının bulunmadığını, hafta tatilleri ile milli bayram ve genel tatil günlerinde çalışmadığını, yıllık izinlerini kullandığını, asgari geçim indiriminin ödendiğini beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğinin temyiz incelemesinden geçerek kesinleşen mahkeme kararı ile sabit olduğundan bakiye kıdem tazminatı ve ihbar tazminatının hüküm altına alınması gerektiği, yıllık izin kullandırıldığına dair belge sunulmadığından yıllık izin ücretine hak kazandığı, fazla mesai yapıp hafta tatilleri ile milli bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı, asgari geçim indirimi ve son ay ücretinin ödendiği ispat edilemediğinden bu alacakların tahsili gerektiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Fazla mesai, hafta tatili, milli bayram ve genel tatil çalışma ücretleri konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunmaktadır.