muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9578, Karar No: 2024/6760, Tarih: 28.05.2024

**6. Ceza Dairesi         2022/9578 E.  ,  2024/6760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/450 E., 2021/17 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyizin kabulü ile hükümlerin onanması

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanun'un 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanun'un 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız bozulmasını istediği temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir." ve aynı Kanun'un 301. maddesinin "Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, katılan vekilinin temyiz dilekçesinde; sanıklar hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkin yönelik yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve takdire göre göre, sanıklar hakkında kurulan hükümlerde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

Usul ve yasaya uygun olan Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 07.01.2021 günlü ve 2020/450 Esas, 2021/17 Karar sayılı “esastan red” kararlarına yönelik temyiz itirazlarının esastan reddi ile hükümlerin 5271 sayılı Yasa'nın 302/1. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dosyanın İnegöl Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na tevdiine,

28.05.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/225, Karar No: 2007/201, Tarih: 11.04.2007

Hukuk Genel Kurulu 2007/3-225 E., 2007/201 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2007/3-225 E., 2007/201 K.**

**- İSTİRDAT DAVASI

- KAMU ALACAKLARINDA UYGULANACAK FAİZ ORANI

- KAMULAŞTIRMA BEDELİ**- 2709 S. 1982 ANAYASASI [ Madde 46 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "istirdat" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Polatlı 2.Asliye Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 02.06.2006 gün ve 2005/79 E-341 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 3.Hukuk Dairesinin 22.06.2006 gün ve 2006/8408-8285 sayılı ilamı ile; (...Davacı Bayındırlık ve İskan Bakanlığı, kurum aleyhine açılan kamulaştırma bedelinin artırılmasına ilişkin davada 20.858.064.750 lira bedelin dava tarihi itibarıyla başlayacak yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verildiği halde,tahsil için başlatılan takipte Yargıtay 12.Hukuk Dairesinin içtihatları doğrultusunda Anayasanın 46.maddesi uygulanarak dava tarihinden itibaren kamu alacaklarına uygulanan en yüksek oranda faiz uygulandığını, içtihadın en yüksek oranda faizin kararın kesinleşme tarihinden itibaren başlatılacağı yönünde değişmesi nedeniyle, dava tarihi ile kesinleşme tarihi arasındaki süre için fazla ödenen 5.808.967.345 lira faiz alacağının istirdaden tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece "ödemenin o tarihteki usul ve yasaya uygun olduğu, kapatılmış takip nedeniyle fazla ödemenin geri istenemeyeceği" gerekçesiyle davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Anayasanın 4709 Sayılı kanunla değişik 46.maddesine göre: "...kamulaştırma bedeli ile kesin hükme bağlanan artırım bedeli nakden ve peşin olarak ödenir.Ancak, tarım reformunun uygulanması, büyük enerji ve sulama projelerinin gerçekleştirilmesi, yeni ormanların yetiştirilmesi, kıyıların korunması ve turizm amacıyla kamulaştırılan toprakların bedellerinin ödenme şekli kanunla gösterilir. Kanunun taksitle ödemeyi öngörebileceği bu hallerde, taksitlendirme süresi beş yılı aşamaz. Bu takdirde taksitler eşit olarak ödenir. Kamulaştırılan topraktan, o toprağı doğrudan doğruya işleten küçük çiftçiye ait olanların bedeli, herhalde peşin ödenir. İkinci fıkrada gösterilen taksitlendirmelerde ve herhangi bir sebeple ödenmemiş kamulaştırma bedellerinde kamu alacakları için öngörülen en yüksek faiz oranı uygulanır..." hükmünü getirmiştir.

Somut olayda; Polatlı Asliye Hukuk Mahkemesine açılan tezyidi bedel davası kısmen kabul edilerek, "..bedelin dava tarihinden itibaren yasal faizi birlikte tahsili" kararı ile sonuçlanmış, hüküm 04.12.2003 tarihinde kesinleşmiştir.

Ancak bu ilam, dava tarihinden başlatılacak yasal faiz yerine kamu alacakları için öngörülen en yüksek oranda faiz talebi ile takibe konulmuş, davacı kurum o tarihteki Yargıtay 12.Hukuk Dairesinin uygulaması doğrultusunda ödemeyi yapmış, ancak ilgili dairenin görüş değiştirmesi üzerine fazla ödediği kısım için bu davayı açmıştır.

Ancak bu ilam, dava tarihinden başlatılacak yasal faiz yerine kamu alacakları için öngörülen en yüksek oranda faiz talebi ile takibe konulmuş, davacı kurum o tarihteki Yargıtay 12.Hukuk Dairesinin uygulaması doğrultusunda ödemeyi yapmış, ancak ilgili dairenin görüş değiştirmesi üzerine fazla ödediği kısım için bu davayı açmıştır.

Kamu alacakları için en yüksek oranda faiz uygulanmasını öngören hüküm 17.10.2001 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu durumda, kesinleşen ilam ve yürürlükteki yasa nazara alınarak, dava tarihinden itibaren yasal faiz, hükmün kesinleştiği tarihten sonrası için kamu alacakları için öngörülen en yüksek oranda faiz uygulanması gerektiği gözetilerek sonucuna göre karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddi doğru görülmemiştir. Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davacı vekili

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, istirdat istemine ilişkindir.

Davacı Bayındırlık ve İskan Bakanlığı vekili, 802 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırılması üzerine davalıların açtıkları bedel artırımı davası sonunda hükmedilen bedeli icraen, Sincan 1.İcra Müdürlüğünün 2003/1039 Esas sayılı dosyasına 5.3.2004 günü 63.050.650.000 TL. olarak ödediklerini; alacağa uygulanan faiz oranı konusunda Yargıtay'ın görüş değiştirmesi sonucu 5.808.967.845 TL. fazla ödeme yapıldığını ileri sürerek, belirtilen bedelin davalılardan alınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, Anayasa'nın 46.maddesine göre, herhangi bir sebeple ödenmemiş kamulaştırma bedeline, kamu alacakları için öngörülen en yüksek faiz oranının uygulanacağını, Yargıtay 12.Hukuk Dairesinin bu görüşte olduğunu, daha sonra görüş değiştirmesinin önceden çözümlenmiş ve kesinleşmiş olan bir hukuki meseleye tesir edemeyeceğini cevaben bildirmişlerdir.

Yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak kurulan hüküm Özel Dairece, yukarıda yazılı gerekçeyle bozulmuştur.

Anayasa'nın 4709 sayılı Kanunla değişik 46.maddesinde "…

Yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak kurulan hüküm Özel Dairece, yukarıda yazılı gerekçeyle bozulmuştur.

Anayasa'nın 4709 sayılı Kanunla değişik 46.maddesinde "…

…Kamulaştırma bedeli ile kesin hükme bağlanan artırım bedeli nakden ve peşin olarak ödenir. Ancak, tarım reformunun uygulanması, büyük enerji ve sulama projelerinin gerçekleştirilmesi, yeni ormanların yetiştirilmesi, kıyıların korunması ve turizm amacıyla kamulaştırılan toprakların bedellerinin ödenme şekli kanunla gösterilir. Kanunun taksitle ödemeyi öngörebileceği bu hallerde, taksitlendirme süresi beş yılı aşamaz. Bu takdirde taksitler eşit olarak ödenir. Kamulaştırılan topraktan, o toprağı doğrudan doğruya işleten küçük çiftçiye ait olanların bedeli, herhalde peşin ödenir. İkinci fıkrada gösterilen taksitlendirmelerde ve herhangi bir sebeple ödenmemiş kamulaştırma bedellerinde kamu alacakları için öngörülen en yüksek faiz oranı uygulanır…

…" hükmü öngörülmüştür.

Yargıtay 12.Hukuk Dairesinin 15.3.2002 gün, 2002/4312 Esas, 5357 sayılı ve 16.2.2004 gün, 2004/2606 Esas, 2975 sayılı kararlarında, takip tarihinde geçerli olan 4709 sayılı Kanunla değişik Anayasa'nın 46.maddesi uyarınca kamu alacakları için öngörülen en yüksek mevduat faizi oranının uygulanacağı; Yargıtay 12.Hukuk dairesinin 15.10.2004 gün 2004/17282 Esas, 2004/21801 sayılı ve aynı gün 2004/17283 Esas 21815 sayılı kararlarında ise Yargıtay'ın diğer dairelerinin görüşlerine ve uygulamalarına uygun olarak Anayasa'nın 46/son maddesindeki değişikliğin ilamın kesinleşmesinden itibaren uygulanabileceği vurgulanmıştır. Somut olayda yerel mahkeme ile Özel Daire arasındaki uyuşmazlık kamulaştırma bedelinin artırılması davası sonunda hükmedilen bedele yürütülecek kamu alacakları için öngörülen faiz oranının, dava tarihinden itibaren mi, kararın kesinleştiği tarihten itibaren mi uygulanacağı noktasında toplanmaktadır.

Dava konusu alacağa esas Polatlı Asliye Hukuk Mahkemesine açılan kamulaştırma bedelinin artırılması davası kısmen kabul edilmiş; "…

…bedelin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsiline…

…" karar verilmiş, hüküm 4.12.2003 tarihinde kesinleşmiştir.

Dava konusu alacağa esas Polatlı Asliye Hukuk Mahkemesine açılan kamulaştırma bedelinin artırılması davası kısmen kabul edilmiş; "…

…bedelin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsiline…

…" karar verilmiş, hüküm 4.12.2003 tarihinde kesinleşmiştir.

Kamu alacakları için en yüksek oranda faiz uygulanmasını öngören Anayasa'nın 4709 sayılı Kanunla değiştirilen 46.maddesi hükmü 17.10.2001 günü yayınlanarak yürürlüğe girmiştir. Yerel mahkeme hükmünde kamulaştırma bedeline dava tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmasına karar vermiş olmasına karşın, İcra Dairesi, hüküm hilafına alacağa en yüksek faizden hesaplama yapmış ve idareden tahsil etmiştir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 22.06.2005 tarih ve 2005/12-384 E, 400 K; 06.07.2005 gün ve 2005/12-471 E, 442 K.; 12.04.2006 tarih ve 2006/12-135 E, 150 K.; 28.06.2006 gün ve 2006/12-472 E, 476 K.; 28.06.2006 tarih ve 2006/12-473 E, 479 K. sayılı kararlarında da açıklandığı gibi; dava tarihinden itibaren yasal faiz, hükmün kesinleştiği tarihten itibaren de, kamu alacakları için öngörülen en yüksek orandaki faizin uygulanması gerekir.Hukuk Genel Kurulu'nun 28.3.2007 gün 2007/3-185 Esas, 2007/169 ve aynı gün 2007/3-187 Esas, 2007/170 sayılı kararlarında da aynı görüş benimsenmiştir. Bu durumda usul ve yasaya uygun bulunan Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi doğru değildir. Direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.04.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15055, Karar No: 2024/7955, Tarih: 25.06.2024

**6. Ceza Dairesi         2022/15055 E.  ,  2024/7955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

TARİHİ VE SAYISI : 07.12.2021 gün ve 2021/186 E. 2021/2489 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 07.12.2021 tarihli ve 2021/186 Esas, 2021/2489 Karar sayılı kararının, sanıklar ... ve ... müdafii tarafından 5271 sayılı Kanun 291 inci maddesinin birinci fıkrasında öngörülen 15 günlük temyiz süresi geçtikten sonra temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmakla; yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nda (5271 sayılı Kanun) iki dereceli kanun yolu sistemi benimsenmiş olup 291 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde temyiz süresi; "Temyiz istemi, hükmün açıklanmasından itibaren on beş gün içinde ... yapılır;" şeklinde kaleme alınmıştır. Buna göre ilgilisi aleyhine temyiz yoluna başvurmak istediği karara karşı bu kararın tebliği ya da tefhiminden itibaren on beş gün içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe vermek veya tutanağa geçirilmek ve hâkime onaylattırılmak koşuluyla zabıt kâtibine bir beyanda bulunmak suretiyle temyiz hakkını kullanır. Ancak 5271 sayılı Kanun'un temyiz yolu için öngördüğü tek koşul, temyiz iradesinin usûlüne uygun şekilde on beş gün içinde açıklanmasından ibaret değildir.

Şöyle ki; 5271 sayılı Kanun’un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde belirtilen; “Yargıtay … temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa, temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm karşısında, 5271 sayılı Kanun’un temyiz sisteminde sebeple bağlılık ilkesini kabul ettiği anlaşılmaktadır. O hâlde temyiz dilekçesinde hükmün hukukî yönüne ilişkin temyiz nedenleri de belirtilmelidir. Nitekim 5271 sayılı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlıklı 295 inci maddesinin birinci fıkrasında; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir." şeklindeki düzenleme ile 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz nedenlerini belirten dilekçeyi de sunmak durumundadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun, 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında ayrıntıları izah edildiği üzere, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 07/12/2021 tarihli ve 2021/186 Esas, 2021/2489 Karar sayılı kararında; 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasında ifade edildiği üzere kanun yolunun, süresinin ve merciin açıkça belirtildiği ancak 5271 sayılı Kanun'un temyiz yolu için benimsediği iki aşamalı süre koşulunun göz ardı edilmesiyle süre konusundaki ihtarın, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı tutulduğu, sanıklar müdafiine, 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında, temyiz nedenlerini içeren dilekçenin sunulması için öngörülen yedi günlük süre ihtarının bulunmadığı belirlenmiştir.

Somut olayda bölge adliye mahkemesinin karar eteğinde, "Sanıklar ... ve ... hakkında yağma suçu yönünden kurulan hükme ilişkin, Cumhuriyet Başsavcılığı yönünden kararın geliş tarihinden, istinaf başvurusunda bulunan sanıklar müdafii yönünden ise tebliğ tarihinden itibaren onbeş (15) gün içerisinde hükmü veren Dairemize bir dilekçe verilmesi ya da zabıt kâtibine beyanda bulunup tutanak tutturup hâkime onaylatmak veya bir başka ilk derece ceza mahkemesi ya da bölge adliye mahkemesi ceza dairesi aracılığıyla dilekçe gönderilmek, ilgilinin cezaevinde bulunması halinde ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak veya bu hususta bir dilekçe vermek suretiyle, Yargıtay’a 5271 sayılı CMK'nın 286/1 maddesi uyarınca TEMYİZ yolu açık olmak üzere;" denildiği ve Kanun'un 295/1. maddesindeki ek yedi (7) günlük süreden hiç söz edilmediği için, yanıltma nedeniyle; temyiz isteminde bulunamayan sanıklar ..., ... ve müdafiilerine "gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi (7) gün içerisinde gerekçelerini bildirmemeleri halinde, meşruhatlı davetiye tebliğ edilerek mâkul bir sürede temyiz gerekçelerinin, diğer bir ifadeyle sebeplerinin bildirilmemesi halinde temyiz başvurusunun sebep yokluğundan ret edileceği" ihtarını içerir tebligat yapılarak, tebliğ belgesi ve sanıklar veya sanıklar müdafii tarafından sunulması halinde temyiz dilekçesi de eklenerek ve ek tebliğname de düzenlenerek incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2741, Karar No: 2015/28777, Tarih: 16.09.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/2741 E.  ,  2015/28777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Türk Medeni Kanununun "Mülkiyet hakkının içeriği" başlıklı 683. maddesi: "Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içerisinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir" hükmü ile malikin mülkiyet hakkını yasal sınırlar içinde kullanabilme yetkisini düzenlemiştir. Öte yandan, anılan Kanunun taşınmaz mülkiyet hakkının kısıtlamalarını düzenleyen "komşu hakkı" bölümünde yer alan 740. maddesi ise başkasının mülküne taşarak zarar veren dal ve köklerin, zarar gören mülk sahibinin istemi üzerine uygun bir süre içinde kaldırılmaması halinde, zarar gören mülk sahibi tarafından kesilebileceği ve kendi mülkiyetine geçirilebileceği hükmünü içermektedir. Görüleceği üzere bu madde ile de mülkiyetin taşkın kullanımına kısıtlama getirilmiştir. Buna göre, mülk sahibi bu hakkını, önceden istemde bulunmasına karşın taşan dalları uygun bir süre içinde kaldırılmadığı takdirde kendisi kullanabileceği gibi, bu zararın mahkeme aracılığı ile giderilmesini de isteyebilir.

Sanığın, bahçe komşusu olan katılana ait arazide bulunan ve iki tarlanın sınırına dikilmiş olan onaltı adet kavak ağacının dallarını budadığı ve kesilen dalları katılanın arazisinde bulunan fındık fidanları üzerine bırakarak dalların kırılmasına neden olmak suretiyle dikili ağaç ve fidan hakkında mala zarar verme suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

1- Katılana ait ağaçların sanığa ait bahçede ekili bulunan buğdaylara zarar verdiği ve sanığın bu durumdan rahatsız olduğu, sanığın katılanı uyarmasına rağmen katılanın bu konuda bir tedbir almaması üzerine sanığın katılana ait ağaçların dallarını budadığı ve keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporuyla, katılanın ağaçlarının sanığın ekinlerine zarar verdiği ve budama sonrası katılanın ağaçlarında verim kaybı bulunmadığı hususlarının tespit edildiği anlaşıldığından, unsurları oluşmayan suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Kabule göre de; iddiaya konu eylemin 5237 sayılı TCK'nın 152/1-c maddesi gereğince nitelikli mala zarar verme suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin, suç vasfında hataya düşülerek basit mala zarar verme suçundan hüküm kurulması,

3- 5237 sayılı TCK’nın 53/4. maddesi gereğince, kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı aynı Kanunun 53/1. maddesi maddesinde gösterilen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

4- Mahkeme heyeti tarafından yapılan keşif sonucu ziraat bilirkişinin hazırladığı 08.05.2013 tarihli raporda; olay nedeniyle birkaç dalın kırıldığı ancak bu kırılmaların fidanların verimini etkilemeyeceği ve ekonomik bir zarar bulunmadığının belirtilmiş olması karşısında, sabıkasız olan sanık hakkında 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 6. fıkrasının (b) bendinde belirtilen “sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” koşulunun oluşup oluşmadığı hususunun karar yerinde değerlendirilerek, sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, zararın giderilmediği gerekçesi ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, kararın CMUK'nın 325. maddesi gereğince temyiz talebinde bulunmayan sanıklar ... ve ...'ye sirayetine, 16/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1000, Karar No: 2023/3320, Tarih: 22.11.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/1000 E.  ,  2023/3320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/511 E., 2022/1252 K.

DAVA TARİHİ : 16.04.2018

SAYISI : 2018/165 E., 2021/13 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraflarca istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince; davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacılar vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

Dosya içeriğine göre; hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktarın davalı ile davacılar Durcan, ..., ... ... ve Hava bakımından Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibariyle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesi uyarınca kesinlik sınırı olarak belirlenen 107.090 TL'nin altında kaldığı anlaşılmakla, davalı vekilinin temyiz dilekçesi ile adı geçen davacılara yönelik temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

Davacı ... vekilinin temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA