muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10258, Karar No: 2021/11523, Tarih: 16.12.2021

Bunun dışında, ödemenin okul ücreti vs gibi açıklamalar ile yapılması halinde ise, bu ödemeler ahlaki vazifenin yerine getirilmesi kapsamında olup nafakaya mahsup edilemez.

Somut olayda, dayanak ilamda müşterek çocuk için aylık 1000,00 TL nafakaya hükmedildiği, mahkemece alınan 25.10.2020 havale tarihli bilirkişi raporunda; 08/12/2007 tarihi ile 08/06/2013 tarihleri arasındaki nafakanın talep edildiği, dosyada mevcut bulunan borçluya ait hesap ekstrelerine göre yapılan hesaplama ile borçlunun 15/03/2010 tarihi ile 2011 eylül ayı arasındaki dönemde alacaklı ile aynı çatı altında yaşadığı dönemde nafaka ödeme yükümlülüğü bulunmamasına rağmen yaptığı 14.971,00 TL okul ödemesi ve alacaklının hesabına doğrudan yapmış olduğu 500,00 TL ödemenin daha önceki birikmiş borçlarından düşülmesi halinde takip tarihi itibariyle nafaka borcu bulunmadığı şekline tespitte bulunulduğu anlaşılmaktadır.

Borçlunun hesap ekstrelerinin incelenmesinde; bazı havalelerin açıklama kısmında, kolej ve okul parasına ilişkin ödemeler olduğunun açıkça yazılı olduğu, bilirkişi raporunda hesaplamaya esas alınan ödemeler içine içtihatlara aykırı olarak bu ödemelerin dahil edildiği ve yine aylık nafaka miktarına ve bu miktarın katlarına denk gelecek şekilde düzenli ödemelerin hangileri olduğunun tespitinin de yapılmadığı görülmektedir.

O halde mahkemece, yapılan ödemelerin hesaplanmasında, yukarıda yapılan açıklamalar ve ilkeler doğrultusunda, sunulan ödeme belgeleri ve banka hesap ekstreleri üzerinde Yargıtay denetimine imkan verecek şekilde bilirkişiden ek rapor alınarak, gerektiğinde yeniden bilirkişi incelemesi de yaptırılmak suretiyle işin esası incelenerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nin 366. ve HUMK’nin 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16/12/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11215, Karar No: 2021/2564, Tarih: 03.03.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/11215 E.  ,  2021/2564 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

...

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili ile davalılardan... ve ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Sındırgı ... Köyü mevkiindeki ormanlık alanında kesilecek ağaçlarla ilgili davalı ... ile davalı ... ,.. Köyü S. S. Tarımsal Kalkınma Koperatifi arasında yapılan sözleşme gereğince belirlenen orman emvallerinin kesimi konusunda anlaşıldığı ve Kooperatifin genelde üyesi olduğu anlaşılan aynı köyden şahıslarla ağaç kesim işleminin yapıldığı bu kpsamda, 05.12.2006 günü ...,... mevkiindeki kooperatif üyeleri davalılar... ile ...'ın 40 numaralı bölmede 10 nolu ağacı kestikleri ve budama soyma işlerini yaptıkları esnada, ağaç tomruklarının bulundukları bölgenin alt kısmında benzer çalışmaları yapan diğer grupta bulunan kazalı ... ile dava dışı diğer kazalı ...'ün üzerine düşmesi sonucu vefat ettikleri anlaşılan olayda, Kurum Bağ-Kur sigortalısı ...'ün hak sahiplerine bağlanan peşin değerli ölüm aylıkları ile yapılan cenaze masrafından oluşan kurum zararının teselsül esasına göre davalılardan tahsilinin istendiği eldeki davada, davanın yasal dayanağı 1479 sayılı Kanunun 63. maddesi olup, Mahkemece, hükme esas alınan kusur raporunda davalı davalı... ve ...'ın birlikte asli olarak %60, kazalı sigortalı ...'ün %40 kusurlu, dava dışı diğer kazalı ...'nın kusurunun müterafik kusur olup diğer kazalı sigortalının ölümünde etkisi olmadığı için kusur verilmediği, ve diğer davalılar ..., Kürendere Köyü S.S. Tarımsal Kalkınma Kooperatifinin ve Sındırgı Belediye Başkanlığının kusurunun olmadığının kabulü ile taleple bağlı kalınarak kısmen kabul kararı verildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece bozma sonrası alınan kusur raporu ile bozma öncesi alınan kusur raporu arasında çelişki oluştuğunun anlaşılması karşısında,; olayın gerçekleştiği iş kolunda iş güvenliği bakımından uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden çelişkiyi giderecek şekilde tarafların kusur oran ve aidiyetleri hususunda yeniden bir kusur raporu alınmalı, varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

2- Kabule göre de; davalılardan ... ve...'ın kusurlarının ayrıştırılmaksızın karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak, elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekili ile davalılardan ... ve...'ın bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

2- Kabule göre de; davalılardan ... ve...'ın kusurlarının ayrıştırılmaksızın karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak, elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekili ile davalılardan ... ve...'ın bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan... ve ...'a iadesine, 03/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32998, Karar No: 2013/20330, Tarih: 17.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/32998 E.  ,  2013/20330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 29/03/2010 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 17/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17197, Karar No: 2010/20047, Tarih: 01.12.2010

**2. Hukuk Dairesi         2009/17197 E.  ,  2010/20047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İnegöl 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :21.05.2009
Yargıtay — Esas No: 2012/17575, Karar No: 2013/4081, Tarih: 04.03.2013

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/17575 E.  ,  2013/4081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili tarafından davalıya satılıp teslim edilen mallar karşılığı düzenlenen faturadan kaynaklı alacağın tahsili için başlatılan icra takibinin davalının itirazı sonucu durduğunu ileri sürerek itirazın iptali ile takibin devamına ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, fatura içeriği emtianın müvekkiline tesliminin kanıtlanması gerektiğini, müvekkilinin davacıya borcunun olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller doğrultusunda, dava ve takibe konu fatura içeriği malın davalıya teslim edildiği, davalının fatura bedelinden sorumlu olduğu, takip öncesi temerrüdün oluşmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne davalının takibe vaki itirazının 1.752,00 TL asıl alacak üzerinden iptali ile takibin devamına, fazlaya ilişkin istemin reddine ve icra inkar tazminatına karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, faturaya dayalı alacağın tahsili için başlatılan ilamsız icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir. Davalı dava konusu fatura içeriği emtianın teslim edilmediğini savunmuştur. Mahkemece fatura içeriği malın davalıya teslim edildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Davacı teslime ilişkin delil olarak kargo teslim belgesine dayanmış ve bu belge ile ilgili kargo şirketinin cevap yazısında sözü edilen belgenin uzun süreli muhafazasının fiziki olarak imkansız olduğu belirtilmiştir. Davacı taraf takibe konu fatura içeriğindeki malları davalıya teslim ettiğini usulüne uygun delillerle kanıtlamak zorundadır. O halde mahkemece kargo şirketinden kargo teslim belgesi araştırılıp davacı yanın teslime ilişkin bütün delilleri toplanarak varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 04.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/19232, Karar No: 2023/19139, Tarih: 07.12.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/19232 E.  ,  2023/19139 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 09.06.2023

SAYISI : 2023/190 E., 2023/464 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Turgutlu İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/78 E., 2022/227 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın derdestlik nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 09.06.2023 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin kesinlik nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekilince temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 09.06.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre; davacı 16.03.2016 tarihli bilirkişi raporunu esas alarak kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağını talep etmiş olup bu alacakların niteliği, iddia edilen ücret ve çalışma süresi hep birlikte değerlendirildiğinde reddedilen ve temyize konu edilen miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 09.06.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,07.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11214, Karar No: 2025/5688, Tarih: 24.04.2025

**5. Ceza Dairesi         2023/11214 E.  ,  2025/5688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/381 Esas, 2022/1386 Karar

SUÇ : Rüşvet alma ve rüşvet verme

HÜKÜM : İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükümlerinin kaldırılarak sanıklar hakkında atılı suçlardan ayrı ayrı beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2. maddeleri uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, merci, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve 5271 sayılı Kanun'un 294/1. maddesinde, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır'', aynı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295/1. maddesinde ise; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir'' şeklindeki düzenlemeler karşısında;

14.12.2022 havale tarihli dilekçe ile hükümleri temyiz eden katılan Hazine vekiline 5271 sayılı Kanun'un 295/1. maddesi uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmediği gibi bu hususun meşruhatlı tebligat ile de ihtar edilmediği anlaşıldığından, katılan Hazine vekiline yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usulüne uygun şekilde ''5271 sayılı Kanun'un 295/1. maddesi uyarınca gerekçeli temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi,

Temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verilmesi halinde ise bu hususta ek tebliğname düzenlenmesi sonrasında iadesinin temini için dosyanın Adana Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,Oy birliğiyle, 24.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12870, Karar No: 2015/14865, Tarih: 21.12.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/12870 E.  ,  2015/14865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve miras payı oranında tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları ........'nin kayden paydaşı olduğu 355, 417, 1172, 761, 760 ve 255 parsel sayılı taşınmazlardaki ¼ payını ara malikler kullanıp satış göstermek suretiyle damadı olan davalıya devrettiğini ,yapılan temliklerin mirasçılardan mal kaçırmak amaçlı ve muvazaalı olduğu ileri sürerek tapu iptal ve miras payları oranında tescil isteğinde bulunmuşlardır.

Davalı, temliklerin bedeli karşılığında gerçekleştiğini belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan temliklerin mirasçılardan mal kaçırmak maksatlı olduğunun ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; mirasbırakan ........'nin 255, 417, 1172, 761 ve 760 parsel sayılı taşınmazlardaki ¼ payını 24.01.2006 tarihli akitle dava dışı ...........'a satış suretiyle temlik ettiği, ...........'ın da devraldığı payları 07.03.2006 tarihli akitle mirasbırakanın damadı olan davalıya satış suretiyle devrettiği ayrıca mirasbırakanın 355 parsel sayılı taşınmazdaki ¼ payını davalının da aynı taşınmazdaki 384/3584 payını 23/07/2003 tarihli aynı akitle dava dışı Kamil'e satış suretiyle devrettiği, Kamil'in de mirasbırakan ve davalıdan devraldığı payları 18.03.2004 tarihli akitle davalıya satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.