muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1039, Karar No: 2018/6652, Tarih: 18.09.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/1039 E.  ,  2018/6652 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, zamanaşımı nedeniyle ödeme emri iptali istemine ilişkindir.

Mahkeme, bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacılar, murisi ...’in borcu nedeniyle düzenlenen 20.04.2015 tarihli 2015/10530 takip numaralı ödeme emrinin zamanaşımı nedeniyle iptalini talep etmiştir. Dosya kapsamına göre, dava konusu ödeme emrine konu prim borçlarının 2003/04. ila 11. aylar ve 2004/01,02,03. aylara ilişkin olduğu, davacılar murisinin 12.05.2006 ve 26.07.2008 tarihli dilekçeleri ile yapılandırma talebinde bulunduğu, bozma sonrası yapılan araştırma sonucu ödeme emrine konu edilen işyeri sicil numarası için yapılandırma talebinde bulunulduğu, ekli belgelerden yapılandırılması talep edilen borç dönemlerinin de ödeme emrine konu edilen borç dönemleri ile örtüştüğü anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık, bahsi geçen aylara ait borçların 6183 sayılı Yasa'nın 102. maddesi gereğince zamanaşımına uğrayıp uğramadığına ilişkindir.

Önceki bozma ilamında da açıklandığı üzere, 3917 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 08.12.1993 tarihi ve bundan sonraya ilişkin prim ve gecikme zamları yönünden 6183 sayılı Kanun'un zamanaşımına ilişkin 102. madde ve ardından gelen maddeleri geçerlidir. Bu yönde 102. madde hükmüne göre zamanaşımı süresi 5 yıl olup zamanaşımı süresinin başlangıcı ise alacağın vadesinin rastladığı takvim yılını takip eden yılbaşıdır. 5198 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile değişik 506 sayılı Kanun'un 80. maddesinin 5.fıkrasına göre, 6183 sayılı Kanun'un zamanaşımını düzenleyen 102. maddesinin prim alacaklarının tahsilinde uygulanmayacağı belirtilmiş ise de bu değişiklik, yürürlük tarihi olan 06.07.2004 tarihinden sonra tahakkuk edecek prim borçlarına uygulanabilecektir.

6183 sayılı Kanun'un 103. maddesinde zamanaşımını kesen haller sayılmış olup kesilmenin rastladığı takvim yılını takip eden takvim yılı başından itibaren zamanaşımı yeniden işlemeye başlar. 25.12.2003 tarih 5035 sayılı Kanunun 5. maddesiyle eklenen 103. maddenin 1. fıkrasının 11. bendinde; "Amme alacağının özel kanunlara göre ödenmek üzere müracaatta bulunulması ve/veya ödeme planına bağlanması. " da zamanaşımını kesen bir sebep olarak sayılmış, amme alacağının özel kanunlara göre ödenmek üzere müracaatta bulunulması ve/veya ödeme planına bağlanması, borç yapılandırılması da zamanaşımını kesen haller içinde yer almaktadır.

Kural olarak, külli halefiyet bir kimsenin ölümü ile mal varlığının bir bütün olarak mirasçılarına geçmesini ifade eder. Murisin hayatta iken ileri sürebileceği tüm defileri mirasçılarda külli halef sıfatıyla ileri sürebilir. Mirasçılar, külli halef olmaları dolayısıyla muris yönünden zamanaşımını kesen her türlü işlem, mirasçılar yönünden de hüküm ifade eder.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, eldeki davada, davacılar murisinin hayatta iken yaptığı yapılandırma başvuruları geçerli olup, 6183 Yasa’nın 103. maddenin 1. fıkrasının 11. bendi kapsamında zamanaşımının kesildiği belirgindir. Ne var ki, kesilmenin ilişkin olduğu takvim yılını takip eden takvim yılı başından itibaren zamanaşımı süresi yeniden işlemeye başlar. Murisin son yapılandırma başvurusunun ilişkin olduğu takvim yılını takip eden 01.01.2009 tarihinden, ödeme emrinin mirasçı davacılara tebliğ edildiği 29.04.2015 tarihi arasında 5 yıllık zamanaşımı süresinin geçtiği, dolayısıyla ödeme emrine konu edilen prim boçlarının zamanaşımına uğradığı gözetilerek, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacılara iadesine, 18.09.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4244, Karar No: 2023/19205, Tarih: 31.05.2023

**4. Ceza Dairesi         2023/4244 E.  ,  2023/19205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/878 E., 2022/1366 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Zamanaşımı nedeniyle düşme

... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 28.04.2022 tarihli ve 2022/878 Esas, 2022/1366 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Anayasanın 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 232 nci maddesinin altıncı fıkrası gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." şeklinde, 295 inci maddesinin birinci fıkrasında ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." biçiminde düzenlemeler bulunması, sanığın sunmuş olduğu temyiz dilekçesinin, hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi ve Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükümde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimin yer almadığının anlaşılması karşısında; açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılması gerektiği anlaşıldığından, sanığa belirtilen şekilde tebligat yapılarak, tebliğe ilişkin evrakın dosya içerisine konulması, temyiz nedenlerini içeren ek dilekçe verildiği takdirde ise bu hususta ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize yollanılmak üzere, dosyanın incelenmeksizin ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oybirliğiyle, 31.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2401, Karar No: 2025/3464, Tarih: 07.04.2025

**12. Ceza Dairesi         2022/2401 E.  ,  2025/3464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/331 E., 2021/467 K.

HÜKÜM : Kısmen kabul

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Davacı hakkında Dairemizce verilen bozma ilamı üzerine İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen kararın; davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı ve tutukluluk nedeniyle 50.000,00 TL maddi ve 50.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 3.003,39 TL maddi ve 4.400,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine ilişkin karara yönelik davacı vekilinin temyiz isteğine dayalı olarak yapılan inceleme sonucunda Dairemizce verilen 5.07.2021 tarihli bozma kararı üzerine, dosyanın gönderildiği İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulü ile 3.632,93 TL maddi ve 5.410,00 TL manevi tazminatın kazanılmış hak gözetilerek tutuklama tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, 5271 sayılı CMK'nın 307/3. maddesi uyarınca doğrudan temyiz merciine gönderilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davalı vekilinin temyiz sebepleri; tazminat şartlarının oluşmadığına, hükmedilen tazminat miktarının fazla olduğuna, reddedilen miktar üzerinden karşı vekalet ücreti hükmedilmesi gerektiğine, yasal faize hükmedilmesinin hatalı olduğuna, eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince Dairemizce verilen bozma ilamı üzerine yapılan yargılama sonunda, tazminat talebinin dayanağı olan Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/268 Esas – 2012/209 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından 11.11.2008 – 10.06.2009 tarihleri arasında 7 ay gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 22.03.2016 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen beraat hükmünün davacı asile tebliğ edilmediği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, tutukluluk süresinin infaz gördüğü ve mahsuba konu yapılmadığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

IV. GEREKÇE VE KARAR

Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda ve bozma ilamını etkisiz kılacak şekilde eksik manevi tazminata hükmolunması temyiz eden sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eleştirilen husus dışında tazminat miktarının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, İnegöl 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararında davalı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/4. maddesi uyarınca İnegöl 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6996, Karar No: 2008/50, Tarih: 14.01.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/6996 E.  ,  2008/50 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Seydişehir Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 27/06/2006

Davacılar, murisinin ölümünün iş kazası olduğunun tespiti ile maddi ve manevi tazminata karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı ile davalılardan SSK Başkanlığı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, hak sahibi davacıların murisleri İ.K.’nün ölümü ile sonuçlanan olayın iş kazası olduğunun tespiti ile davacıların maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece sigortalı İ. K.’nün iş kazası sonucu öldüğünün tespiti ile, davalı işverenin olayın meydana gelmesinde kusurlu bulunmadığından maddi ve manevi tazminat davasının reddine karar vermiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden 1950 doğumlu olan sigortalının davalıya ait  alüminyum fabrikasında 25.7.1973 tarihinde vardiyalı elektronikçi olarak işe başladığı, 3.3.1975 tarihinde askere gidip askerlik dönüşü işveren ait Yalova Elyaf fabrikasında 16.12.1976-20.6.1979 tarihleri arasında çalışıp 1.9.1979 tarihinde tekrar alüminyum fabrikası işyerinde işe başladığı oto elektrik teknisyeni şefi olarak çalışırken  23.12.2004 tarihinde yemek saatinde yemekhanede geçirdiği kalp krizi sonucu öldüğü, yapılan işin “Ağır ve Tehlikeli İşler” sınıfında olduğu, işe girerken 24.7.1973 ve 1.9.1979 tarihlerinde bulaşıcı  hastalığı ve vücutça çalışacağı işe elverişli ve dayanıklı olduğuna dair sağlık raporu  düzenlediği, işyeri dosyasında periyodik sağlık muayenelerinin düzenli olarak yapıldığına ilişkin olarak belgeler bulunduğu, herhangi bir ciddi  sağlık sorunu olduğuna ilişkin belge ve bilgi olmadığı, yargılama devam ederken 18.11.2005 tarihli yazı ile SSK Başkanlığı tarafından olayın  iş kazası olarak kabul edildiğinin mahkemeye bildirildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece hükme dayanak alınan iki makine mühendisi ve elektrik mühendisi olan iş güvenliği uzmanlarınca düzenlenen 23.1.2006 tarihli bilirkişi raporunda sigortalının sağlık muayenelerinin periyodik olarak yapıldığı, işyerinde kalp kriz geçirmesine sebep olabilecek herhangi bir harici etki olmadığının mevcut bilgilerden anlaşıldığı, işverenin verdiği işten dolayı aşırı efor sarfı bulunmadığı, yorgun  olmadığı, fazla çalıştırılmadığı, kalp krizinde kişinin yaşının, beslenme şekli ve kültürünün, genetik özelliklerinin ve bünyevi yapısının tütün bağımlılığı, alkol kullanımı, egzersiz durumu ile ilgili olduğu, cinsiyetinde kalp krizinde faktör olduğu, işverence alınabilecek bir tedbir bulunmadığı, sağlığın çeşitli faktörlerin bir araya gelmesiyle bozulabileceği, sigortalının bünyevi yatkınlığı ve genel sağlık durumunun bir araya gelerek miyokart infarktüsünün ortaya çıkarmış olduğu ve bu durumun olayın meydan gelmesinde %100 oranında etkili olduğu bildirilmiştir.

Davacının işyeri dosyasındaki raporlarında ciddi bir sağlık sorunu olduğuna ilişkin bilgi ve bulgu olmadığına, yapılan işin “Ağır ve Tehlikeli İşler” sınıfında bulunmasına ve çalışılan işyeri ortamı ile olayın çözümünün tıbbi bilgiyi gerektirdiği nazara alındığında alınan raporun yetersiz olduğu giderek hükme esas alınacak nitelikte olduğu söylenemez.

Yapılacak iş, sigortalının kalp krizi geçirmesinden sonra götürüldüğü Seydişehir  Devlet Hastanesinden tedavi dosyası, ekleri ve ölüm raporunu getirtmek, işyeri hekimliği işgücü sağlığı ve iş güvenliği konularında uzman olan kardiyaloğ ile makine mühendisi ve  elektrik mühendisinden  oluşan bilirkişi heyeti ile gerekirse işyerinde keşifte yapılmak suretiyle kusur raporu almak ve çıkacak sonuca göre hüküm kurmaktır.

Öte yandan, dava açıldıktan sonra yargılama sırasında olayın iş kazası olduğunun SSK tarafından kabul edildiğinden “iş kazasının tespiti” davası konusuz kaldığından bu hususta hüküm kurulmasına yer olmadığına ve dava açılmasına sebebiyet veren tarafın yargılama gideri ve avukatlık ücreti ödemesine karar verilmesi  gerekirken mahkemece hukuki yarar bulunulmadığı halde olayın iş kazası olduğunun tespitine karar verilmiş olması da hatalı olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacı ve davalı SSK Başkanlığının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine,  14.1.2008 yönünde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2021/2969, Karar No: 2021/18196, Tarih: 25.11.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/2969 E.  ,  2021/18196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usûl ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığını ihlâl suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Suç tarihi itibariyle 15-18 yaşları arasında bulunan suça sürüklenen çocuğa yüklenen ve TCK’nın 116/2, 151/1 maddelerine uyan mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığını ihlâl eylemlerinde, bu suçların TCK'nın 66/1-e, 66/2. maddeleri gereğince olağan zamanaşımı süresinin 5 yıl 4 ay olduğu, karar tarihi olan 25/04/2016 gününden inceleme tarihine kadar bu sürenin geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğunda, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa’nın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 25/11/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/442, Karar No: 2013/3098, Tarih: 26.02.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/442 E.  ,  2013/3098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Davanın reddi

Hatay Vergi Dairesi Başkanlığı vergi denetmenleri ... ve ... tarafından düzenlenen 21.11.2006 gün, VDENR-2006-618/36 sayılı Vergi Suçu Raporuna dayanılarak sanık hakkında aynı suçtan (2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan), bu davadan başka İskenderun 5. Asliye Ceza Mahkemesine 2008/483 esas sayı ile de dava açılıp, 20.02.2009 tarihinde mahkumiyet kararı verildiğinin tespit edilmesi nedeniyle, davanın mükerrer olduğuna dair kabulde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki, kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine ilişkin düşünceye iştirak olunmamıştır.

Sanık hakkında mükerrer açılan kamu davasının reddine karar verilmesi gerektiği, mahkemece dosya içeriğine uygun biçimde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin soruşturma eksiğine ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan kamu davasının CMK.nun 223/7. maddesi gereğince reddine ilişkin hükmün ONANMASINA, 26.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13965, Karar No: 2016/8029, Tarih: 24.05.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/13965 E.  ,  2016/8029 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kayıp kaçak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 440.80 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 24.05.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24290, Karar No: 2013/18923, Tarih: 02.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/24290 E.  ,  2013/18923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.