muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16734, Karar No: 2017/981, Tarih: 02.02.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/16734 E.  ,  2017/981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki trafik kazasından kaynaklanan manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Davacı vekili; tarafların evlilik birliklerinin devam ettiği dönemde 05/06/2010 tarihinde davalının sevk ve idaresindeki araç ile gerçekleşen tek taraflı kazada araçta yolcu olarak bulunan davacının yaralandığını, tedavisi bitmeden davalının davacıyı terkederek boşanma davası açmasının da davacıyı yıktığını belirterek 50.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; davanın zamanaşımına uğradığını, davalının olayda kusuru bulunmadığını, kazanın olduğu yerde yol kusuru olduğunu, davacının sakatlık oranının kabulünün mümkün olmadığını, davacının kaza öncesinde de fiziksel ve psikolojik sıkıntıları olduğunu, kaza ile boşanma davası arasında illiyetin bulunmadığını, davacının tüm tedavi giderlerinin karşılandığını ve talep edilen tazminat miktarının fahiş olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 5.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 05/06/2010 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava trafik kazası nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

../...

- 2 -

2014/16734

2017/981

Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkındaki hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli de gözönünde tutularak, 6098 sayılı B.K.’nun 56. maddesindeki özel haller dikkate alınarak, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, M.K'nun 4.maddesinde, kanunun takdir hakkı verdiği hallerde hakimin hak ve nesafete göre hükmedeceği öngörülmüştür. Belirtilen hususlar dikkate alındığında, davacı için takdir olunan manevi tazminatın bir miktar az olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 06/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5624, Karar No: 2024/3428, Tarih: 31.10.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/5624 E.  ,  2024/3428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/668 E., 2023/236 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen menfi itirazın iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen kararda davada reddedilen ve temyize konu edilen toplam miktar 111.596,55 TL olup karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

31.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/670, Karar No: 2013/7125, Tarih: 08.05.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/670 E.  ,  2013/7125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EDİRNE 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/09/2012

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davalılar N. ve N. yönünden davanın reddine, davayı kabul eden davalı H.yönünden ise kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacılar vekilince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali-tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, paylaştırma savunması benimsenmek suretiyle davalılar N.e ve N. yönünden davanın reddine, davayı kabul eden davalı H.yönünden kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, miras bırakan S.Da.'in Edirne 1. Noterliğinin 11.12.1992 tarih, 21015 yevmiye sayılı satış vaadi sözleşmesi ile 918 parsel sayılı taşınmazını davalı kızları N. N.ve H.'ye satmayı vaad ve taahhüt ettiği, davalıların miras bırakan S.aleyhine Edirne 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1993/36 E. 1993/245 K. sayılı dosyasında açtıkları ferağa icbar davası sonucunda S.'nin davayı kabulü nedeniyle davanın kabulüne karar verilerek ve temyiz edilmeyerek 1.7.1993 tarihinde kesinleştiği, taşınmazın 27.7.1993 tarihinde 1/3'er paylarla davalılar adına hükmen tescil edildiği görülmektedir.

Davacılar, miras bırakanın yaptığı işlemlerin mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla gerçekleştirildiğini ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır.

Davalılar ise, miras bırakanın sağlığında hak dengesini gözeterek tüm mirasçıları kapsar şekilde paylaştırma yaptığının Edirne 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/193 E. 415 K. sayılı dosyası ile sabit olduğunu savunmuşlardır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 (Türk Borçlar Kanununun 237.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan miras bırakan, sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa, mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

Somut olayda; gerçekten de S. mirasçılarından H.., H., S.., ve N. tarafından diğer bir mirasçısı olan F.aleyhine başka taşınmazlar için açılan muris muvazaasına dayalı tapu iptal ve tescil davasında '' miras bırakanın sağlığında tüm mirasçıları arasında mallarını paylaştırdığı, mal kaçırma kastının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine'' karar verilmiş ise de, davacıların isteği üzerine Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sırasında '' olayda yöntemine uygun bir denkleştirme yapılmadığının sabit olduğu, ancak miras bırakanın mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla değil, davalı eşine minnet duygusuyla dava konusu taşınmazları temlik ettiği belirlenerek davanın reddinin sonucu itibariye doğru olduğuna'' karar verildiği, hükmün değişik gerekçe ile onandığı ve karar düzeltme isteği reddedilerek kesinleştiği gözetildiğinde, denkleştirme olgusunun benimsendiğinden söz edilemez. Davalı H..nin kabul beyanı, davalılar N..ve H.'nin savunmaları, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamı dikkate alındığında davalıların taşınmaz için bir bedel ödemedikleri ve anılan temliki işlemlerin muvazaalı olduğu sonucuna varılmaktadır

Hal böyle olunca, davanın davalılar N..ve N..yönünden de kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulması isabetsizdir.

Davacıların temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 08.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8397, Karar No: 2023/4458, Tarih: 14.09.2023

**1. Hukuk Dairesi         2022/8397 E.  ,  2023/4458 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/7 E., 2021/318 K.

ASIL VE BİRLEŞTİRİLEN

BİRLEŞTİRİLEN DAVADA

DAVA TARİHİ : Asıl dava tarihi: 21.10.2002, Birleştirilen dava tarihi: 15.05.2008

HÜKÜM/KARAR : Kabul

Taraflar arasında görülen tapu iptali, el atmanın önlenmesi ve yıkım davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 8. Hukuk Dairesince kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; asıl ve birleştirilen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Asıl ve birleştirilen davada davacı Hazine vekili, 508 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerin özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek tapu iptali, sicil kaydının kütükten terkini, el atmanın önlenmesi ve yıkım isteğinde bulunmuştur.

II. CEVAP

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Büyükçekmece 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 26.05.2009 tarihli ve 2002/2456 E., 2009/569 K. sayılı kararıyla, 3402 sayılı Kanun'un 12 inci maddesinde sözü edilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararları

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararı ile sonraki 2010/1813, 2012/733 ve 2020/7 Esas sayılı kararları temyiz incelemeleri sonucunda

Dairenin12.04.2010 tarihli ve 2010/3633 Esas, 2010/4136 Karar sayılı Dairenin; 08.02.2012 tarihli ve 2011/12934 Esas, 2012/927 Karar sayılı 8. Hukuk Dairesi'nin; 15.05.2019 tarihli ve 2018/9537 Esas, 2019/5113 Karar sayılı kararlarıyla bozulmuş ve anılan bozma kararlarında; Anayasa Mahkemesinin iptal kararı ile Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerler için hak düşürücü sürenin uygulanamayacağı, kıyı-kenar çizgisinin tespiti yönünden yapılan araştırma ve uygulamanın yetersiz olduğu ve yargılama giderleri yönünden de 3402 sayılı Kanun'un 36/A maddesinin dikkate alınması gerektiği hususları vurgulanmıştır.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; asıl ve birleştirilen davanın kabulü ile 508 parsel sayılı taşınmazın 16.02.2021 tarihli bilirkişi raporu ekinde yer alan krokide gösterilen son kıyı kenar çizgisinden Marmara Denizine kadar olan 279,02 m²'lik alanına davalılar tarafından yapılan haksız elatmanın önlenmesine ve tapu kaydının iptali ile terkinine, haksız el atılan alanda bulunan ve bilirkişiler tarafından hazırlanan rapor ekindeki krokide "A" harfi ile gösterilen 20,66 m²'lik soyunma odasının yıkımına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı Hazine vekili, her ne kadar hükümde 20,66 m2'lik kısma ilişkin el atmanın önlenmesine denilmiş ise de, bu alanın 279,02 m2'lik toplam alanı içinde değerlendirildiğini oysa ki karara dayanak teşkil eden bilirkişi raporunda soyunma odası ile birlikte 299,68 m2'lik kısmın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığının belirlendiğini, lehe vekalet ücretine hükmedilmemiş olmasının hatalı olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalılar vekili, mahkemece bozma kararı gereğinin yerine getirilmediğini, bilirkişi raporları arasındaki çelişkinin giderilmesi için alınan rapor ile önceki raporların örtüşmediğini, müvekkillerinin satın alarak malik oldukları taşınmazların bedelsiz olarak ellerinden alınmış olmasının mülkiyet hakkının ihlali anlamına geldiğini, kararın hukuki güvenlik hukuk devleti ilkeleri ile bağdaşmadığını, hak düşürücü süre nedeniyle davanın reddine karar verilen ilk hükmün esas yönünden bozulmadığını ve müvekkilleri yönünden usuli kazanılmış hak teşkil ettiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 3621 sayılı Kıyı Kanunu uyarınca açılan tapu iptali, el atmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. T.C. Anayasası'nın ''Kıyılardan Yararlanma'' başlıklı 43 üncü maddesi,

2. 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 5 inci ve 6 ıncı maddeleri,

3. 28.11.1997 tarihli ve 1996/5 E., 1997/3 K. sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı.

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı HMK'nın geçici 3/2 nci maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un uygulanacağı davalar yönünden HUMK'un 428 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen Büyükçekmece 1. Asliye Hukuk Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

2. Temyizen incelenen Büyükçekmece 1. Asliye Hukuk Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

492 sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 13 üncü maddesinin j. bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Aşağıda yazılı 189,15 TL bakiye onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

14.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1634, Karar No: 2017/340, Tarih: 30.01.2017

**21. Ceza Dairesi         2016/1634 E.  ,  2017/340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Beraat

24.05.2010 tarih ve 2010/678 Esas nolu iddianname ile tüm sanıklar hakkında, "... Otomotiv Pazarlama Ltd. Şti." yetkilisinden 2005 yılında aldıkları faturaları bankadan fazla kredi alabilmek amacıyla yüksek olarak düzenlettirdikleri iddiasıyla Vergi Usul Kanunu’nun 359/b-1 maddesi uyarınca kamu davası açılmış ise de, iddianame anlatımında yer alan 11.12.2009 tarihli vergi suçu raporu ve buna dayanan mütalaanın ... ve ... için verildiği, 213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca sanıklar hakkında "sahte fatura kullanmak" ya da “sahte fatura düzenlemek veya bu suça iştirak etmekten” dolayı verilmiş bir mütalanın bulunmaması karşısında, dava şartı olan mütalaanın alınması gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 6723 sayılı Yasa ile değişik 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.01.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5882, Karar No: 2023/5874, Tarih: 30.11.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/5882 E.  ,  2023/5874 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/901 E., 2022/883 K.

HÜKÜM : Başvurunun kabulü, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması, el atmanın önlenmesi ve ecrimisil istemine yönelik davalı ... hakkında açılan davaların reddi, davalı ... ... yönünden ecrimisil talebinin kabulü, el atmanın önlenmesi ve tahliye talebinin konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığı

İLK DERECE MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/245 E., 2020/40 K.

Taraflar arasındaki el atmanın önlenmesi ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince ecrimisil davasının kabulüne, el atmanın önlenmesi davası konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiştir.

Kararın davalı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, el atmanın önlenmesi ve ecrimisil istemine yönelik davalı ... hakkında açılan davaların reddine, davalı ... ... yönünden ecrimisil talebinin kabulüne, el atmanın önlenmesi ve tahliye talebinin konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre; temyize gelen davacı vekilinin, temyize konu ettiği miktar 8.316,00 TL olup, bu miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibariyle kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine

30.11.2023 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11664, Karar No: 2008/6770, Tarih: 17.06.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/11664 E.  ,  2008/6770 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirket tarafından satın alınan toplam 66.08 m³ kayın tomruğun davalı şirkete teslim edildiğini, ağaçların değerlendirilmesi ve kurutulması konularında davalı şirkete herhangi bir talimat vermediği gibi anlaşmaya da varılmadığını, daha sonra davalı şirkete gidildiğinde ağaçların olmadığını, davalı şirket tarafından ağaçların kullanıldığını tespit ettiklerini, toplam 23.841 m³ kayın tomruğun davalı şirkete faturalandırılması konusunda anlaştıklarını, geri kalan kayın tomruğun akıbeti konusunda anlaşamadıklarını belirterek, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla 8.500.00 YTL’ nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yetki itirazında bulunmuş, esasa ilişkin olarak da davacının tomrukların kurutulması , kesilmesi ve ihracata hazırlanması sebebiyle davalı şirkete getirdiğini, işlem neticesi 23.841. m³ ihraca elverişli iyi cins kereste elde edildiğini, bu kerestelerin müvekkili tarafından satın alındığını, kurutma ve kesme bedeli yerine de düşük vasıflı ve ıskarta malzemenin de müvekkiline terk edildiğini, davanın haksız olduğunu belirterek reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre, davanın kabulü ile 8.500.00 YTL’ nin dava tarihinden itibaren değişen oranlarda yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 17.06.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.